'Ερμής' - search in All Authors, Showing 1 to 42 of 42 hits

1Aristoteles, Physica, 1, 7; 14
γίγνεται δὲ τὰ γιγνόμενα ἁπλῶς τὰ μὲν με τασχηματίσει, οἷον ἀνδριάς, τὰ δὲ προσθέσει, οἷον τὰ αὐξανόμενα, τὰ δ' ἀφαιρέσει, οἷον ἐκ τοῦ λίθου ὁ Ἑρμῆς, τὰ δὲ συνθέσει, οἷον οἰκία, τὰ δ' ἀλλοιώσει, οἷον τὰ τρεπόμενα κατὰ τὴν ὕλην.
2Aristoteles, Metaphysica, 3, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
πρὸς δὲ τούτοις ὁμοίως ἔνεστιν ἐν τῷ στερεῷ ὁποιονοῦν σχῆμα· ὥστ' εἰ μηδ' ἐν τῷ λίθῳ Ἑρμῆς, οὐδὲ τὸ ἥμισυ τοῦ κύβου ἐν τῷ κύβῳ οὕτως ὡς ἀφωρισμένον· οὐκ ἄρα οὐδ' ἐπιφάνεια (εἰ γὰρ ὁποιαοῦν, κἂν αὕτη ἂν ἦν ἡ ἀφορίζουσα τὸ ἥμισυ) , ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ γραμμῆς καὶ στιγμῆς καὶ μονάδος, ὥστ' εἰ μάλιστα μὲν οὐσία τὸ σῶμα, τούτου δὲ μᾶλλον ταῦτα, μὴ ἔστι δὲ ταῦτα μηδὲ οὐσίαι τινές, διαφεύγει τί τὸ ὂν καὶ τίς ἡ οὐσία τῶν ὄντων.
3Aristoteles, Metaphysica, 9, 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται, ὁ Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη εἰ ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος.
4Aristoteles, Physica, 1, 7; 15 (auctor 384BC-322BC)
γίγνεται δὲ τὰ γιγνόμενα ἁπλῶς τὰ μὲν μετασχηματίσει, οἷον ἀνδριάς, τὰ δὲ προσθέσει, οἷον τὰ αὐξανόμενα, τὰ δ' ἀφαιρέσει, οἷον ἐκ τοῦ λίθου ὁ Ἑρμῆς, τὰ δὲ συνθέσει, οἷον οἰκία, τὰ δ' ἀλλοιώσει, οἷον τὰ τρεπόμενα κατὰ τὴν ὕλην.
5Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὸ κοινωνικὸν φάναι τὸν Ἑρμῆν εἶναι μάλιστα τῶν θεῶν· μόνος γὰρ καλεῖται κοινὸς Ἑρμῆς.
6Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0206 (auctor 354-430)
Quod si sermo ipse dicitur esse Mercurius, sicut ea quae de illo interpretantur, ostendunt: (nam ideo Mercurius, quasi medius currens dicitur appellatus, quod sermo currat inter homines medius ; ideo Ἑρμῆς graece, quod sermo vel interpretatio, quae utique ad sermonem pertinet, ἑρμηνεία dicitur; ideo et mercibus praeesse, quia inter vendentes et ementes sermo fit medius; alas eius in capite et pedibus significare volucrem ferri per aera sermonem; nuntium dictum, quoniam per sermonem omnia cogitata enuntiantur): si ergo Mercurius ipse sermo est, etiam ipsis confitentibus, deus non est.
7Ausonius Burdigalensis, Opuscula, 227, 25; 139 (auctor c.310-c.395)
XXIIII. 49. Ἑρμῆς δὲ ψυχὰς Κυλλήνιος ἐξεϰαλεῖτο.
8Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1085; 1 (opus 1508)
Κοινός ὁ Ἑρμῆς, id est Communis Mercurius.
9Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1085; 2 (opus 1508)
Lucianus in Votis: Οὐκοῦν τό προχειρότατον τοῦτο, κοινός Ἑρμῆς, φασί, καί ἐς μέσον κατατίθει φέρων τόν πλοῦτον, id est Itaque, quod passim in ore est omnibus, communis, ut aiunt, Mercurius, opesque in medium allatas depone.
10Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1447; 1 (opus 1508)
Οὐκ ἐκ παντός ξύλου Ἑρμῆς ἅν γένοιτο, id est Non e quovis ligno Mercurius fingi posset, id est Non omnium ingenia sunt accommodata disciplinis.
11Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1764; 4 (opus 1508)
Liberum autem erat tollere ficum Mercurialem, cuicumque libitum fuisset, vel quod is deus furibus favere creditus est vel iuxta paroemiam illam Κοινός Ἑρμῆς, id est Communis Mercurius.
12Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1910; 1 (opus 1508)
Ἑρμῆς ἀμύθητος, id est Mercurius infans, elinguis sive indoctus.
13Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1910; 4 (opus 1508)
Non dissimulandum arbitror in vulgatis exemplaribus haberi Ἑρμῆς ἀμύητος, id est Mercurius prophanus et non initiatus.
14Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2695; 1 (opus 1508)
Σρικέφαλος Ἑρμῆς, id est Triceps Mercurius.
15Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3391; 1 (opus 1508)
Ὁ Ἑρμῆς ἐπεισελήλυθεν, id est Mercurius supervenit.
16Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3567; 5 (opus 1508)
Ex Stratone comico citat hoc carmen: Ἑρμῆς, ὃν ἕλκουσ’ οἱ μέν ἐκ προχιδίου, Οἱ δ’ ἐκ καδίσκου ἴσον ἴσῳ κεκραμμένου, id est Sors, quam trahunt alii quidem e prochidio, Alii ex cadisco temperato par pari.
17Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3567; 7 (opus 1508)
Ἑρμῆς autem pro sorte ponitur quae prima ducitur, ut alias docuimus.
18Dositheus, Hermeneumata Leidensia, III, 4; 30 (auctor c.350)
Θεῶν ὀνόματα ιβ’ Ἥρα, Ἑστία, Ποσειδῶν, Ἄρης, Δημήτρα, Ἀφροδίτη, Ἀθηνᾶ, Ἄρτεμις, Λητώ, Ἑρμῆς, Ἀπόλλων, Ζεύς.
19Dositheus, Hermeneumata Leidensia, III, 5; 113 (auctor c.350)
Ἑν οἷς ἐβοήθουν τοῖς μὲν Ἕλλησιν Ἥρα καὶ Ἀθηνᾶ, Ποσειδῶν καὶ Ἑρμῆς καὶ Ἥφαιστος, Τρωσὶν δὲ Μὰρς καὶ Ἀπόλλων, Λητὼ καὶ Ἄρτεμις, Ἀφροδίτη καὶ Ξάνθος ποταμός.
20Dositheus, Hermeneumata Leidensia, III, 5; 124 (auctor c.350)
Οἱ θεοὶ δὲ ἄλλος ἄλλῳ συνεπολέμησαν ἀλλήλοις, ἐν οἷς Ἄρην Ἀθηνᾶ πέτρῳ ὑπέστρωσεν καὶ Ἀφροδίτην ἐρράπισεν, Ποσειδῶν δὲ καὶ Ἀπόλλων μετὰ συμφωνίας ἀπένευσαν, Ἄρτεμιν δὲ Ἥρα τόξῳ τραυματίζει, Λητὼ δὲ καὶ Ἑρμῆς πολεμικώτατα ἐπύκτευσαν.
21Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 133, l. 24 (auctor c.362)
Varro autem ait uocabula ex Graeco sumpta, si suum genus non retineant, ex masculino in femininum Latine transire et a littera terminari, uelut κοχλίας cochlea, Ἑρμῆς herma, χάρτης charta, ergo γαυσάπης gausapa.
22Homerus, Ilias, 20, 54; 4 (auctor fl.700BC)
ἤτοι μέν γάρ ἔναντα Ποσειδάωνος ἄνακτος ἵστατ' Ἀπόλλων Φοῖβος ἔχων ἰά πτερόεντα, ἄντα δ' Ἐνυαλίοιο θεά γλαυκῶπις Ἀθήνη· Ἥρῃ δ' ἀντέστη χρυσηλάκατος κελαδεινή Ἄρτεμις ἰοχέαιρα κασιγνήτη ἑκάτοιο· Λητοῖ δ' ἀντέστη σῶκος ἐριούνιος Ἑρμῆς, ἄντα δ' ἄρ' Ἡφαίστοιο μέγας ποταμός βαθυδίνης, ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ Σκάμανδρον.
23Homerus, Odyssea, 5, 50; 1 (auctor fl.700BC)
Πιερίην δ' ἐπιβάς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ· σεύατ' ἔπειτ' ἐπί κῦμα λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς, ὅς τε κατά δεινούς κόλπους ἁλός ἀτρυγέτοιο ἰχθῦς ἀγρώσσων πυκινά πτερά δεύεται ἅλμῃ· τῷ ἴκελος πολέεσσιν ὀχήσατο κύμασιν Ἑρμῆς.
24Homerus, Odyssea, 24, 1; 1 (auctor fl.700BC)
Ἑρμῆς δέ ψυχάς Κυλλήνιος ἐξεκαλεῖτο ἀνδρῶν μνηστήρων· ἔχε δέ ῥάβδον μετά χερσίν καλήν χρυσείην, τῇ τ' ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει ὧν ἐθέλει, τούς δ' αὖτε καί ὑπνώοντας ἐγείρει· τῇ ῥ' ἄγε κινήσας, ταί δέ τρίζουσαι ἕποντο.
25Hyginus, Fabulae, CXLIII, 2; LII (auctor fl.200)
homines ante saecula multa sine oppidis legibusque uitam exegerunt, una lingua loquentes, sub Iouis imperio, sed postquam Mercurius sermones hominum interpretatus est, unde ἑρμηνευτής dicitur [esse] interpres (Mercurius enim Graece Ἑρμῆς uocatur; idem nationes distribuit), tum discordia inter mortales esse coepit, quod Ioui placitum non est.
26Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 82, 0318D (auctor 565-636)
Ideo et ἕρμῆς Graece, quod sermo, vel interpretatio, quae ad sermonem utique pertinet, ἑρμηνεία dicitur.
27Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 82, 0421A (auctor 565-636)
Ἑρμῆς quippe apud Graecos Mercurius est; ἀφροδίτη Venus nuncupatur: hi dextram mamillam virilem, sinistram muliebrem habentes vicissim coeundo, et gignunt, et pariunt.
28Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 8, 11, 45; 98 (auctor 565-636)
Ideo et Ἑρμῆς Graece, quod sermo, vel interpretatio, quae ad sermonem utique pertinet, ἑρμηνεία dicitur.
29Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 11, 3, 11; 32 (auctor 565-636)
Ἐρμῆς quippe apud Graecos masculus, Ἀφροδίτη femina nuncupatur.
30Macrobius Theodosius, Saturnalia, p1, 17; 9 (auctor c.420)
Nam quia sermo interpretatur cogitationes latentes, Ἑρμῆς ἀπὸ τοῦ ἑρμηνεύειν propria appellatione vocitatus est.
31Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 127; 5 (auctor 1606-1681)
Οὐκ ἐκ παντὸς ξύλου ἑρμῆς ἄν γένοιτο.
32Plato, Cratylos, p1, 407; 20 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἀλλὰ μὴν τοῦτό γε ἔοικε περὶ λόγον τι εἶναι ὁ «Ἑρμῆς,» καὶ τὸ ἑρμηνέα εἶναι καὶ τὸ ἄγγελον καὶ τὸ
33Plato, Hipparchus, p1, 229; 1 (auctor c.425BC-347BC)
ἐπ' ἀριστερὰ τοῦ Ἑρμοῦ ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων ὁ Ἑρμῆς ὅτι ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ τοῦ δήμου ἕστηκεν, ἐν δὲ τοῖς ἐπὶ δεξιά – μνῆμα τόδ' Ἱππάρχου· στεῖχε δίκαια φρονῶν φησίν.
34Plato, Protagoras, p1, 322; 5 (auctor c.425BC-347BC)
ἐρωτᾷ οὖν Ἑρμῆς Δία τίνα οὖν τρόπον δοίη δίκην καὶ αἰδῶ ἀνθρώποις· «πότερον ὡς αἱ τέχναι νενέμηνται, οὕτω καὶ ταύτας νείμω· νενέμηνται δὲ ὧδε· εἷς ἔχων ἰατρικὴν πολλοῖς ἱκανὸς ἰδιώταις, καὶ οἱ ἄλλοι δημιουργοί· καὶ δίκην δὴ καὶ αἰδῶ οὕτω θῶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις, ἢ ἐπὶ πάντας νείμω·» «ἐπὶ πάντας,» ἔφη ὁ Ζεύς, «καὶ πάντες μετεχόντων· οὐ γὰρ ἂν γένοιντο πόλεις, εἰ ὀλίγοι αὐτῶν μετέχοιεν ὥσπερ ἄλλων τεχνῶν· καὶ νόμον γε θὲς παρ' ἐμοῦ τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν κτείνειν ὡς νόσον πόλεως.
35Plotinus, Enneades, 2, 3, 12; 5 (auctor c.205-270)
[Τὸ δὲ πρὸς ἡμᾶς τῆς σελήνης ἀφώτιστόν ἐστι πρὸς τὰ ἐπὶ γῆς, οὐ τὸ ἄνω λυπεῖ. Οὐκ ἐπικουροῦντος δὲ ἐκείνου τῷ πόρρω χεῖρον εἶναι δοκεῖ· ὅταν δὲ πλήρης ἦι, ἀρκεῖ τῷ κάτω, κἂν ἐκεῖνος πόρρωθεν ἦι. Πρὸς δὲ τὸν πυρώδη ἀφώτιστος οὖσα πρὸς ἡμᾶς ἔδοξεν εἶναι ἀγαθή· ἀνταρκεῖ γὰρ τὸ ἐκείνου πυρωδεστέρου ἢ πρὸς ἐκεῖνον ὄντος. Τὰ δὲ ἰόντα ἐκεῖθεν σώματα ἐμψύχων ἄλλα ἄλλων ἐπὶ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον θερμά, ψυχρὸν δὲ οὐδέν· μαρτυρεῖ δὲ ὁ τόπος. Δία δὲ ὃν λέγουσιν, εὔκρατος πυρί· καὶ ὁ Ἑῷος οὕτως· διὸ καὶ σύμφωνοι δοκοῦσιν ὁμοιότητι, πρὸς δὲ τὸν Πυρόεντα καλούμενον τῇ κράσει, πρὸς δὲ Κρόνον ἀλλοτρίως τῷ πόρρω· Ἑρμῆς δ᾽ ἀδιάφορος πρὸς ἅπαντας, ὡς δοκεῖ, ὁμοιούμενος. Πάντες δὲ πρὸς τὸ ὅλον σύμφοροι· ὥστε πρὸς ἀλλήλους οὕτως, ὡς τῷ ὅλῳ συμφέρει, ὡς ἐφ᾽ ἑνὸς ζώιου ἕκαστα τῶν μερῶν ὁρᾶται. Τούτου γὰρ χάριν μάλιστα, οἷον χολὴ καὶ τῷ ὅλῳ καὶ πρὸς τὸ ἐγγύς· καὶ γὰρ ἔδει καὶ θυμὸν ἐγείρειν καὶ τὸ πᾶν καὶ τὸ πλησίον μὴ ἐᾶν ὑβρίζειν. Καὶ δὴ καὶ ἐν τῷ παντελεῖ ἔδει τινὸς τοιούτου καί τινος ἄλλου πρὸς τὸ ἡδὺ ἀνημμένου· τὰ δὲ ὀφθαλμοὺς εἶναι· συμπαθῆ δὲ πάντα τῷ ἀλόγῳ αὐτῶν εἶναι· οὕτω γὰρ ἓν καὶ μία ἁρμονία.]
36Ps Aristoteles, De mundo, 6; 18
Σελήνη μὲν γὰρ ἐν μηνὶ τὸν ἑαυτῆς διαπεραίνεται κύκλον, αὐξομένη τε καὶ μειουμένη καὶ φθίνουσα, ἥλιος δὲ ἐν ἐνιαυτῷ καὶ οἱ τούτου ἰσόδρομοι, ὅ τε Φωσφόρος καὶ ὁ Ἑρμῆς λεγόμενος, ὁ δὲ Πυρόεις ἐν διπλασίονι τούτων χρόνῳ, ὁ δὲ Διὸς ἐν ἑξαπλασίονι τούτου, καὶ τελευταῖος ὁ τοῦ Κρόνου λεγόμενος ἐν διπλασίονι καὶ ἡμίσει τοῦ ὑποκάτω.
37Pseudo Phocas, De aspiratione, p. 213, l. 12 (opus c.1450)
omnia nomina Graeca uel Latina quorum er syllaba principium obtinet, sequente statim μ aut ν aut κ littera cum aspiratione scribi praeposita notamus, ut Ἑρμῆς Hermes, Ἕρνος Hernus, Ἡρακλῆς Hercules.
38Pseudo Phocas, De aspiratione, p1; 13 (opus c.1450)
Omnia nomina Graeca uel Latina quorum er syllaba principium obtinet sequente statim μ aut ν aut κ littera cum aspiratione scribi praeposita notamus, ut Ἑρμῆς Hermes, Ἕρνος Hernus, Ἡρακλῆς Hercules.
39Servius, Commentarius in Vergilii Aeneidos libros, p6, 242; 6 (auctor fl.c.400)
Ἑρμῆς autem Graece dicitur ἀπὸ τῆϛ ἑρμηνείας, Latine interpres.
40Servius, Commentarius in Vergilii Aeneidos libros, p6, 356; 1 (auctor fl.c.400)
INTERPRES DIVVM Ἑρμῆς expressit verbum de verbo.
41Servius, In Vergilii Aeneide comentarii, 4, 242; 7 (auctor fl.c.400)
Ἑρμῆς autem Graece dicitur ἀπὸ τῆς ἑρμηνείας , Latine interpres.
42Servius, In Vergilii Aeneide comentarii, 4, 356; 1 (auctor fl.c.400)
Interpres divum Ἑρμῆς : expressit verbum de verbo.