'άλλος' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 665 hits      Show next 165

1Agatho papa, Epistolae, 87, 1190D
Ὡσαύτως ἐκ τοῦ αὐτοῦ μετ' ὀλίγα· Εἶδες ἆρα οὕτω Θεὸν καὶ ἄνθρωπον κηρύττεσθαι, ἵνα ὁ θάνατος τῷ ἀνθρώπῳ, τῷ δὲ Θεῷ τῆς σαρκὸς ἡ ἔγερσις προσνεμηθῇ; Ὅμως οὐχ ἵνα ἄλλως εἴη, δι' οὗ ὁ νεκρὸς ἀνίσταται· ἡ σκυλευθεῖσα γὰρ [ἄλλος ᾖ θανὼν, καὶ ἄλλος δι' οὗ ὁ νεκρὸς ἀνίσταται, ἡ γυμνωθεῖσα γὰρ ex L.] σὰρξ ὁ Χριστός ἐστι νεκρός.
2Agatho papa, Epistolae, 87, 1206C
Ὁμοίως ἓν θέλημα καὶ μίαν ἐνέργειαν, καὶ ἔπειτα οὔτε μίαν, οὔτε δύο, καὶ ἄλλος μίαν καὶ δύο.
3Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0571C
Βεβαιότερον δέ μοι τοῦτον πεποίηκεν ἐκ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπανελθὼν ὁ ὁσιώτατος πρεσβύτερος κύριος ἀββᾶς Ἀναστάσιος, ἀνὴρ, εἰ καί τις ἄλλος, ἀρετῇ τε θείᾳ καὶ φρονήσει κεκοσμημένος· καὶ φήσας ὡς πολὺς αὑτῷ λόγος κεκίνηται πρὸς τοὺς ἐκεῖσε τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ἱερωτάτους ἄνδρας, διὰ τὴν πρὸς Σέργιον ἐξ αὐτῶν γραφεῖσαν ἐπιστολὴν, ὅτου χάριν καὶ πῶς αὐτῇ διερωτῶν ἐνετάγη τὸ ἓν θέλημα; καὶ εὗραν ἀσχαλῶντας ἐν τούτῳ, καὶ ἀπολογουμένους, καὶ πρὸς αὐτοῖς τὸν ταύτην ἐν λατίνοις ὑπαγορεύσαντα, κατὰ κέλευσιν αὐτοῦ κύριον ἀββᾶν Ἰωάννην τὸν ἁγιώτατον σύμπονον, ἰσχυριζόμενον, ὡς οὐδαμῶς ἐπίμνησιν ἐν αὐτῇ δι' ἀριθμοῦ πεποίηνται ἑνὸς τὸ παράπαν θελήματος, εἰ καὶ τοῦτο νῦν ἀνεπλάσθη παρὰ τῶν ταύτην ἐρμηνευσάντων εἰς τὴν Ἑλλάδα φωνήν.
4Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0603A
Καὶ μερίσαντες αὐτοὺς ἀπ' ἀλλήλων, ἐφύλαξαν εἰς διάφορα ἐκσκούβιτα, καὶ μεθ' ἡμέρας τινὰς ἀναφέρουσιν αὐτοὺς ἐν τῷ παλατίῷ, καὶ εἰσάγουσι τὸν γέροντα, ἐν ᾧ τόπῳ συνήχθη ἡ σύγκλητος, καὶ πολὺς ἀλλος ὄχλος; καὶ παριστῶσιν αὐτὸν μέσον τῶν ἀρχόντων καθημένων.
5Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0609C
Ἄλλος γὰρ εὐρεθήσεται Θεὸς ὁ τοιοῦτος ἀνανθρωπήσας, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲς, ἀλλ' οὐ κατὰ τὴν τάξιν Ἀαρὼν τὴν ἡμῶν ἱερουργῶν σωτηρίαν.
6Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0641D
Ὁ Θεὸς οἶδεν, οὐ καταγινώσκω σου φοβουμένου· ἀλλ' οὔτε ἄλλός τις.
7Aristoteles, Physica, 1, 8; 10
εἷς μὲν δὴ τρόπος οὗτος, ἄλλος δ' ὅτι ἐνδέχεται ταὐτὰ λέγειν κατὰ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐνέρ γειαν· τοῦτο δ' ἐν ἄλλοις διώρισται δι' ἀκριβείας μᾶλλον.
8Aristoteles, Physica, 2, 8; 3
ὁ μὲν οὖν λόγος, ᾧ ἄν τις ἀπορήσειεν, οὗτος, καὶ εἴ τις ἄλλος τοιοῦτός ἐστιν· ἀδύνατον δὲ τοῦτον ἔχειν τὸν τρόπον.
9Aristoteles, Physica, 4, 4; 10
κατὰ μὲν οὖν τὸ εἶναι ὅτι ἕτερον, δῆλον· ἄλλος γὰρ ὁ λόγος τοῦ ἐν ᾧ καὶ τοῦ ἐν τούτῳ.
10Aristoteles, Physica, 4, 6; 14
οὐκ ἔστι δὲ ἄλλος ὁ τόπος τοῦ μορίου, ἐν ᾧ κινεῖται, ὅταν ὅλον τὸ ἀγγεῖον μεθίστηται, ἀλλ' ὁ αὐτός· ἐν ᾧ γὰρ ἔστιν, ἀντιμεθίσταται ὁ ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ ἢ τὰ μόρια τοῦ ὕδατος, ἀλλ' οὐκ ἐν ᾧ γίγνονται τόπῳ, ὃς μέρος ἐστὶ τοῦ τόπου ὅς ἐστι τόπος ὅλου τοῦ οὐρανοῦ.
11Aristoteles, Physica, 4, 15; 12
ἄλλος οὖν ἢ ὁ αὐτὸς πολλάκις;
12Aristoteles, Physica, 6, 7; 36
ὁ μὲν οὖν ἄνθρωπος καὶ ὁ χρόνος διαιρετοί, περὶ δὲ τοῦ λευ κοῦ ἄλλος λόγος.
13Aristoteles, Physica, 8, 19; 8
ἔχει δ' ἀπορίαν εἰ ἐνδέχε ταί τι κινούμενον κινεῖν συνεχῶς, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ τὸ ὠθοῦν πάλιν καὶ πάλιν, τῷ ἐφεξῆς εἶναι συνεχῶς· ἢ γὰρ αὐτὸ δεῖ ἀεὶ ὠθεῖν ἢ ἕλκειν ἢ ἄμφω, ἢ ἕτερόν τι ἐκδεχόμενον ἄλλο παρ' ἄλλου, ὥσπερ πάλαι ἐλέχθη ἐπὶ τῶν ῥιπτουμένων, εἰ διαιρετὸς ὢν ὁ ἀὴρ [ἢ τὸ ὕδωρ] κινεῖ ἄλλος ἀεὶ κινούμε νος.
14Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 33 (auctor 384BC-322BC)
Εἷς μέν οὖν τρόπος λέγεται ἀποδείξεως οὗτος, ἔτι δ᾿ ἄλλος, εἰ ὧν πρότερα ἄττα κατηγορεῖται, ἔστι τούτων ἀπόδειξις· ὧν δ᾿ ἐστίν ἀπόδειξις, οὔτε βέλτιον ἔχειν ἐγχωρεῖ πρός αὐτά τοῦ εἰδέναι, οὔτ᾿ εἰδέναι ἄνευ ἀποδείξεως.
15Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ καθόλου τίμιον, ὅτι δηλοῖ τό αἴτιον· ὥστε περί τῶν τοιούτων ἡ καθόλου τιμιωτέρα τῶν αἰσθήσεων καί τῆς νοήσεως, ὅσων ἕτερον τό αἴτιον· περί δέ τῶν πρώτων ἄλλος λόγος.
16Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δ᾿ ἔσται ἄλλος λόγος μέσος, ὥστε καί τοῦτο ἔσται τί ἐστιν ἄνθρωπος.
17Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 7; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τίς οὖν ἄλλος τρόπος λοιπός; οὐ γάρ δή δείξει γε τῇ αἰσθήσει ἢ τῷ δακτύλῳ.
18Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 10; 6 (auctor 384BC-322BC)
Εἷς μέν δή ὅρος ἐστίν ὅρου ὁ εἰρημένος, ἄλλος δ᾿ ἐστίν ὅρος λόγος ὁ δηλῶν διά τί ἐστιν.
19Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 14; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ᾿ ἄλλος τρόπος ἐστί κατά τό ἀνάλογον ἐκλέγειν.
20Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος δέ τρόπος, εἰ συνεχές μέν εἴη τό ἀδύνατον τῇ ὑποθέσει, μή μέντοι δι᾿ ἐκείνην συμβαίνοι.
21Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 12, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
κέντρον δ' ἄλλος ὡς ἐγὼ λαβών, κακοφραδής τε καὶ φιλοκτήμων ἀνήρ, οὐκ ἂν κατέσχε δῆμον.
22Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 12, 5; 20 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γάρ τις ἄλλος, σολον φρ.
23Aristoteles, Categoriae, 8; 36 (auctor 384BC-322BC)
Ἴσως μὲν οὖν καὶ ἄλλος ἄν τις φανείη τρόπος ποιότητος, ἀλλ᾿ οἵ γε μάλιστα λεγόμενοι σχεδὸν οὗτοί εἰσιν.
24Aristoteles, De anima, 1, I 1; 30 (auctor 384BC-322BC)
Τίς οὖν ὁ φυσικός τούτων; Πότερον ὁ περί τήν ὕλην, τόν δέ λόγον ἀγνοῶν, ἢ ὁ περί τόν λόγον μόνον; Ἢ μᾶλλον ὁ ἐξ ἀμφοῖν; Ἐκείνων δέ δή τίς ἑκάτερος; Ἢ οὐκ ἔστι τις ὁ περί τά πάθη τῆς ὕλης τά μή χωριστά, μηδ’ ᾗ χωριστά, ἀλλ’ ὁ φυσικός περί ἅπανθ’ ὅσα τοῦ τοιουδί σώματος καί τῆς τοιαύτης ὕλης ἔργα καί πάθη· ὁπόσα δέ μή ᾖ τοιαῦτα, ἄλλος, καί περί τινῶν μέν τεχνίτης, ἐάν τύχῃ, οἷον τέκτων ἢ ἰατρός, τῶν δέ μή χωριστῶν μέν, ᾗ δέ μή τοιούτου σώματος πάθη καί ἐξ ἀφαιρέσεως, ὁ μαθηματικός, ᾗ δέ κεχωρισμένα, ὁ πρῶτος φιλόσοφος.
25Aristoteles, De anima, 1, I 2; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί Ἀναξαγόρας ψυχήν εἶναι λέγει τήν κινοῦσαν, καί εἴ τις ἄλλος εἴρηκεν ὡς τό πᾶν ἐκίνησε νοῦς, οὐ μήν παντελῶς γ’ ὥσπερ Δημόκριτος.
26Aristoteles, De anima, 1, I 4; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ’ ἀριθμοῦ μέν ἐάν ἀφέλῃ τις ἀριθμόν ἢ μονάδα, λείπεται ἄλλος ἀριθμός· τά δέ φυτά καί τῶν ζῴων πολλά διαιρούμενα ζῇ, καί δοκεῖ τήν αὐτήν ψυχήν ἔχειν τῷ εἴδει.
27Aristoteles, De anima, 1, I 5; 1 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δέ, καθάπερ εἴπομεν, τῇ μέν ταὐτό λέγειν τοῖς σῶμά τι λεπτομερές αὐτήν τιθεῖσι, τῇ δ’, ὥσπερ Δημόκριτος κινεῖσθαί φησιν ὑπό τῆς ψυχῆς, ἴδιον τό ἄτοπον· εἴ περ γάρ ἐστιν ἡ ψυχή ἐν παντί τῷ αἰσθανομένῳ σώματι, ἀναγκαῖον ἐν τῷ αὐτῷ δύο εἶναι σώματα, εἰ σῶμά τι ἡ ψυχή· τοῖς δ’ ἀριθμόν λέγουσιν, ἐν τῇ μιᾷ στιγμῇ πολλάς στιγμάς ἢ πᾶν σῶμα ψυχήν ἔχειν, εἰ μή διαφέρων τις ἀριθμός ἐγγίνεται καί ἄλλος τις τῶν ὑπαρχουσῶν ἐν τῷ σώματι στιγμῶν.
28Aristoteles, De anima, 2, II 7; 16 (auctor 384BC-322BC)
Καί οὐκ ὀρθῶς Ἐμπεδοκλῆς, οὐδ’ εἴ τις ἄλλος οὕτως εἴρηκεν, ὡς φερομένου τοῦ φωτός καί γιγνομένου ποτέ μεταξύ τῆς γῆς καί τοῦ περιέχοντος, ἡμᾶς δέ λανθάνοντος· τοῦτο γάρ ἐστι καί παρά τήν ἐν τῷ λόγῳ ἀλήθειαν καί παρά τά φαινόμενα· ἐν μικρῷ μέν γάρ διαστήματι λάθοι ἄν, ἀπ’ ἀνατολῆς δ’ ἐπί δυσμάς τό λανθάνειν μέγα λίαν τό αἴτημα.
29Aristoteles, De anima, 2, II 7; 21 (auctor 384BC-322BC)
Δι’ ἣν μέν οὖν αἰτίαν ταῦτα ὁρᾶται, ἄλλος λόγος· νῦν δ’ ἐπί τοσοῦτον φανερόν ἐστιν, ὅτι τό μέν ἐν φωτί ὁρώμενον χρῶμα.
30Aristoteles, De arte poetica, 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν οὖν ἐπισκοπεῖν εἰ ἄρα ἔχει ἤδη ἡ τραγῳδία τοῖς εἴδεσιν ἱκανῶς ἢ οὔ, αὐτό τε καθ᾿ αὑτό κρινόμενον καί πρός τά θέατρα, ἄλλος λόγος.
31Aristoteles, De arte poetica, 25; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί γάρ ἐστι μιμητής ὁ ποιητής, ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφος ἤ τις ἄλλος εἰκονοποιός, ἀνάγκη μιμεῖσθαι τριῶν ὄντων τόν ἀριθμόν ἕν τι ἀεί· ἢ γάρ οἷα ἦν ἢ ἔστιν, ἢ οἷα φασί καί δοκεῖ, ἢ οἷα εἶναι δεῖ.
32Aristoteles, De caelo, 1, 7, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν οὖν ἐπισκεπτέον τίς ὁ τρόπος τῆς ἐξ ἀλλήλων γενέσεως, πότερον ὡς Ἐμπεδοκλῆς λέγει καὶ Δημόκριτος, ἢ ὡς οἱ εἰς τὰ ἐπίπεδα διαλύοντες, ἢ ἔστιν ἄλλος τις τρόπος παρὰ τούτους.
33Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν οὖν ἐπισκεπτέον τίς ὁ τρόπος τῆς ἐξ ἀλλήλων γενέσεως, πότερον ὡς Ἐμπεδοκλῆς λέγει καὶ Δημόκριτος, ἢ ὡς οἱ εἰς τὰ ἐπίπεδα διαλύοντες, ἢ ἔστιν ἄλλος τις τρόπος παρὰ τούτους.
34Aristoteles, De caelo, 4, 4, 9; 25 (auctor 384BC-322BC)
(Τοῦτο δὲ πότερον συμβαίνει πρὸς τὸ τῆς γῆς μέσον ἢ πρὸς τὸ τοῦ παντός, ἐπεὶ ταὐτὸν αὐτῶν ἐστιν, ἄλλος λόγος.) Ἐπεὶ δὲ τὸ πᾶσιν ὑφιστάμενον φέρεται πρὸς τὸ μέσον, ἀνάγκη τὸ πᾶσιν ἐπιπολάζον φέρεσθαι πρὸς τὸ ἔσχατον τῆς χώρας, ἐν ᾗ ποιοῦνται τὴν κίνησιν· ἐναντίον γὰρ τὸ μὲν μέσον τῷ ἐσχάτῳ, τὸ δὲ ὑφιστάμενον ἀεὶ τῷ ἐπιπολάζοντι.
35Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 12 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἄλλος ἂν εἴη λόγος.
36Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δ' ἐστὶ περὶ σπέρματος οὕτως ἔχον ὥσπερ τυγχάνομεν εἰρηκότες, καὶ μήτ' ἀπὸ παντὸς ἀπέρχεται μήθ' ὅλως τὸ ἀπὸ τοῦ ἄρρενος παρέχει τοῖς γιγνομένοις ὕλην μηδεμίαν, καὶ πρὸς τοῦτον καὶ πρὸς Δημόκριτον καὶ εἴ τις ἄλλος οὕτω τυγχάνει λέγων ὁμοίως ἀπαντητέον.
37Aristoteles, De generatione animalium, 4, 10; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ ἡ σελήνη ἀρχὴ διὰ τὴν πρὸς τὸν ἥλιον κοινωνίαν καὶ τὴν μετάληψιν τὴν τοῦ φωτός· γίγνεται γὰρ ὥσπερ ἄλλος ἥλιος ἐλάττων· διὸ συμβάλλεται εἰς πάσας τὰς γενέσεις καὶ τελειώσεις.
38Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 12 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τίνα μὲν οὖν αἰτίαν οὐκ ἐνδέχεται νοεῖν οὐδὲν ἄνευ τοῦ συνεχοῦς, οὐδ’ ἄνευ χρόνου τὰ μὴ ἐν χρόνῳ ὄντα, ἄλλος λόγος.
39Aristoteles, De motu animalium, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δέ τι ἐστὶν ἀνωτέρω καὶ πρώτως κινοῦν, ἄδηλον, καὶ ἄλλος λόγος περὶ τῆς τοιαύτης ἀρχῆς.
40Aristoteles, De motu animalium, 5; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον δ' ἐν τῷ αὐτῷ αὑτὸ κινοῦντι κατὰ τόπον μόνῳ δεῖ τι μένειν, ἢ καὶ ἐν τῷ ἀλλοιουμένῳ αὐτῷ ὑφ' αὑτοῦ καὶ αὐξανομένῳ; περὶ δὲ γενέσεως τῆς ἐξ ἀρχῆς καὶ φθορᾶς ἄλλος λόγος· εἰ γάρ ἐστιν ἥνπερ φαμὲν πρώτην κίνησιν γενέσεως καὶ φθορᾶς, αὕτη αἰτία ἂν εἴη, καὶ τῶν ἄλλων δὲ κινήσεων ἴσως πασῶν.
41Aristoteles, De motu animalium, 10; 6 (auctor 384BC-322BC)
πότερον μὲν οὖν ταὐτόν ἐστι τὸ πνεῦμα ἀεὶ ἢ γίνεται ἀεὶ ἕτερον, ἔστω ἄλλος λόγος (ὁ αὐτὸς γάρ ἐστι καὶ περὶ τῶν ἄλλων μορίων)· φαίνεται δ' εὐφυῶς ἔχον πρὸς τὸ κινητικὸν εἶναι καὶ παρέχειν ἰσχύν.
42Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 237 (auctor 384BC-322BC)
Περὶ δὲ τοῦ φωτὸς ἄλλος λόγος· τῷ εἶναι γάρ τι φῶς ἐστίν, ἀλλ’ οὐ κίνησίς τις.
43Aristoteles, De sophisticis elenchis, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δέ πίστις ἥ τε διά τῆς ἐπαγωγῆς καί συλλογισμός, ἄν τε ληφθῇ τις ἄλλος, καί ὅτι τοσαυταχῶς ἂν τοῖς αὐτοῖς ὀνόμασι καί λόγοις μή ταὐτό δηλώσαιμεν.
44Aristoteles, Ethica Eudemia, 2; 132 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἥ τε ἀρετὴ καὶ ἡ κακία καὶ τὰ ἀπ' αὐτῶν ἔργα τὰ μὲν ἐπαινετὰ τὰ δὲ ψεκτά (ψέγεται γὰρ καὶ ἐπαινεῖται οὐ διὰ τὰ ἐξ ἀνάγκης ἢ τύχης ἢ φύσεως ὑπάρχοντα, ἀλλ' ὅσων αὐτοὶ αἴτιοι ἐσμέν· ὅσων γὰρ ἄλλος αἴτιος, ἐκεῖνος καὶ τὸν ψόγον καὶ τὸν ἔπαινον ἔχει) , δῆλον ὅτι καὶ ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ κακία περὶ ταῦτ' ἐστιν ὧν αὐτὸς αἴτιος καὶ ἀρχὴ πράξεων.
45Aristoteles, Ethica Eudemia, 3; 46 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γάρ τις εἴη τοιοῦτος οἷος πρὸς ἀλέας καὶ ψύχη καὶ τὰς τοιαύτας λύπας ὑπομενετικός, ὡς ὁ λόγος, ἀκινδύνους οὔσας, πρὸς δὲ τὸν θάνατον καὶ μαλακὸς καὶ περίφοβος, μὴ δι' ἄλλο τι πάθος ἀλλὰ δι' αὐτὴν τὴν φθοράν, ἄλλος δὲ πρὸς μὲν ἐκείνας μαλακός, πρὸς δὲ τὸν θάνατον ἀπαθής· ἐκεῖνος μὲν ἂν εἶναι δόξειε δειλός, οὗτος δ' ἀνδρεῖος.
46Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 102 (auctor 384BC-322BC)
αὐτὸν γὰρ φιλεῖ, οὐχ ὅτι ἄλλος.
47Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 339 (auctor 384BC-322BC)
ὃ μὲν γὰρ διώκει ὡς [τὸν] ἡδὺν ἐπὶ τὸ συζῆν, ὃ δ' ἐκεῖνον ἐνίοτε ὡς χρήσιμον· ὅταν δὲ παύσηται τοῦ ἐρᾶν, ἄλλου γινομένου ἄλλος γίνεται, καὶ τότε λογίζονται παντί τινος, καὶ ὡς Πύθων καὶ Παμμένης διεφέροντο καὶ ὡς διδάσκαλος καὶ μαθητής (ἐπιστήμη γὰρ καὶ χρήματα οὐχ ἑνὶ μετρεῖται) , καὶ ὡς Ἡρόδικος ὁ ἰατρὸς πρὸς τὸν ἀποδιδόντα μικρὸν τὸν μισθόν, καὶ ὡς ὁ κιθαρῳδὸς καὶ ὁ βασιλεύς.
48Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 386 (auctor 384BC-322BC)
ὁ γὰρ φίλος βούλεται εἶναι, ὥσπερ ἡ παροιμία φησίν, ἄλλος Ἡρακλῆς, ἄλλος αὐτός.
49Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 387 (auctor 384BC-322BC)
διέσπασται δὲ καὶ χαλεπὸν τὰ ἐφ' ἑνὸς γενέσθαι· ἀλλὰ κατὰ μὲν τὴν φύσιν τὸ συγγενέστατον, κατὰ δὲ τὸ σῶμα ὅμοιος ἕτερος, ἄλλος δὲ κατὰ τὴν ψυχήν, καὶ τούτων κατὰ μόριον ἕτερος ἕτερον.
50Aristoteles, Ethica Eudemia, 8; 26 (auctor 384BC-322BC)
περὶ γὰρ ναυκληρίαν οὐχ οἱ δεινότατοι εὐτυχεῖς, ἀλλ' ὥσπερ ἐν κύβων πτώσει ὃ μὲν οὐδέν, ἄλλος δὲ βάλλει πολὺ καθ' ἣν φύσει ἐστὶν εὐτυχής, ἢ τῷ φιλεῖσθαι, ὥσπερ φασίν, ὑπὸ θεοῦ, καὶ ἔξωθέν τι εἶναι τὸ κατορθοῦν.
51Aristoteles, Ethica Nicomachea, 1, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἄλλος ἔστω λόγος· τοῖς δὲ λεχθεῖσιν ἀμφισβήτησίς τις ὑποφαίνεται διὰ τὸ μὴ περὶ παντὸς ἀγαθοῦ τοὺς λόγους εἰρῆσθαι, λέγεσθαι δὲ καθ' ἓν εἶδος τὰ καθ' αὑτὰ διωκόμενα καὶ ἀγαπώμενα, τὰ δὲ ποιητικὰ τούτων ἢ φυλακτικά πως ἢ τῶν ἐναντίων κωλυτικὰ διὰ ταῦτα λέγεσθαι καὶ τρόπον ἄλλον.
52Aristoteles, Ethica Nicomachea, 4, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δὲ διδοὺς οἷς μὴ δεῖ, ἢ μὴ τοῦ καλοῦ ἕνεκα ἀλλὰ διά τιν' ἄλλην αἰτίαν, οὐκ ἐλευθέριος ἀλλ' ἄλλος τις ῥηθήσεται.
53Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 15; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι καθ' ὃ ἄδικος μόνον ὁ ἀδικῶν καὶ μὴ ὅλως φαῦλος, οὐκ ἔστιν ἀδικῆσαι ἑαυτόν (τοῦτο γὰρ ἄλλος ἐκείνου· ἔστι γάρ πως ὁ ἄδικος οὕτω πονηρὸς ὥσπερ ὁ δειλός, οὐχ ὡς ὅλην ἔχων τὴν πονηρίαν, ὥστ' οὐδὲ κατὰ ταύτην ἀδικεῖ) · ἅμα γὰρ ἂν τῷ αὐτῷ εἴη ἀφῃρῆσθαι καὶ προσκεῖσθαι τὸ αὐτό· τοῦτο δὲ ἀδύνατον, ἀλλ' ἀεὶ ἐν πλείοσιν ἀνάγκη εἶναι τὸ δίκαιον καὶ τὸ ἄδικον.
54Aristoteles, Ethica Nicomachea, 7, 9; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος δ' ἐναντίος, ὁ ἐμμενετικὸς καὶ οὐκ ἐκστατικὸς διά γε τὸ πάθος.
55Aristoteles, Ethica Nicomachea, 9, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἀγαθὸν γὰρ τῷ σπουδαίῳ τὸ εἶναι, ἕκαστος δ' ἑαυτῷ βούλεται τἀγαθά, γενόμενος δ' ἄλλος αἱρεῖται οὐδεὶς πάντ' ἔχειν [ἐκεῖνο τὸ γενόμενον] (ἔχει γὰρ καὶ νῦν ὁ θεὸς τἀγαθόν) ἀλλ' ὢν ὅ τι ποτ' ἐστίν· δόξειε δ' ἂν τὸ νοοῦν ἕκαστος εἶναι ἢ μάλιστα.
56Aristoteles, Ethica Nicomachea, 9, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
τῷ δὴ πρὸς αὑτὸν ἕκαστα τούτων ὑπάρχειν τῷ ἐπιεικεῖ, πρὸς δὲ τὸν φίλον ἔχειν ὥσπερ πρὸς αὑτόν (ἔστι γὰρ ὁ φίλος ἄλλος αὐτός) , καὶ ἡ φιλία τούτων εἶναί τι δοκεῖ, καὶ φίλοι οἷς ταῦθ' ὑπάρχει.
57Aristoteles, Ethica Nicomachea, 10, 10; 21 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλ' ἐπιμεληθείη μὲν ἂν ἄριστα καθ' ἓν καὶ ἰατρὸς καὶ γυμναστὴς καὶ πᾶς ἄλλος ὁ καθόλου εἰδώς, τί πᾶσιν ἢ τοῖς τοιοισδί (τοῦ κοινοῦ γὰρ αἱ ἐπιστῆμαι λέγονταί τε καὶ εἰσίν) · οὐ μὴν ἀλλ' ἑνός τινος οὐδὲν ἴσως κωλύει καλῶς ἐπιμεληθῆναι καὶ ἀνεπιστήμονα ὄντα, τεθεαμένον δ' ἀκριβῶς τὰ συμβαίνοντα ἐφ' ἑκάστῳ δι' ἐμπειρίαν, καθάπερ καὶ ἰατροὶ ἔνιοι δοκοῦσιν ἑαυτῶν ἄριστοι εἶναι, ἑτέρῳ οὐδὲν ἂν δυνάμενοι ἐπαρκέσαι.
58Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 1; 54 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἄλλος ἐν ὀστράκῳ οἷον κοχλίας, ὃς οὐκ ἐξέρχεται ἐκ τοῦ ὀστράκου, ἀλλ’ ἔνεστιν ὥσπερ ὁ κοχλίας, καί ἔξω ἐνίοτε τάς πλεκτάνας προτείνει.
59Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 2; 52 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπό δέ τοῦ περί τά στήθη κηρυκώδους ἄλλος ἐστίν ἑλιγμός, ὥσπερ ἁρπεδόνη τό πάχος· ὧν ὑποκάτω δύο ἄττα ψαθυρά ἐστι προσηρτημένα τῷ ἐντέρῳ θορικά.
60Aristoteles, Historia animalium, 5, V 1; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν οὖν τῶν ὀρνίθων ἄγονα πάντα ἐστί ταῦτα (μέχρι γάρ τοῦ ᾠοῦ γέννησιν δύναται ἡ φύσις αὐτῶν ἐπιτελεῖν), ἐάν μή τις αὐτοῖς συμβῇ τρόπος ἄλλος τῆς κοινωνίας πρός τούς ἄρρενας· περί ὧν ἀκριβέστερον ἔσται δῆλον ἐν τοῖς ὕστερον.
61Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 3; 22 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτ’ ἄλλος ὑμήν περί αὐτό ἤδη τό ἔμβρυον, ὥσπερ εἴρηται, χωρίζων πρός τό ὑγρόν.
62Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 11 (auctor 384BC-322BC)
Περιέχεται δέ τό ἔμβρυον καί τό ᾠόν ὑμένι κοινῷ· ὑπό δέ τοῦτον ἄλλος ἐστίν ὑμήν, ὃς περιέχει ἰδίᾳ τό ἔμβρυον· μεταξύ δέ τῶν ὑμένων ἔνεστιν ὑγρότης.
63Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 22; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει μέν οὖν ὀδόντας τετταράκοντα, βάλλει δέ τούς μέν πρώτους τέτταρας τριακοντάμηνος, τούς μέν δύο ἄνωθεν τούς δέ δύο κάτωθεν· ἐπειδάν δέ γένηται ἐνιαυτός, βάλλει τόν αὐτόν τρόπον τέτταρας, δύο μέν ἄνωθεν δύο δέ κάτωθεν, καί πάλιν ὅταν ἄλλος ἐνιαυτός γένηται, ἑτέρους τέτταρας τόν αὐτόν τρόπον· τεττάρων δ’ ἐτῶν παρελθόντων καί ἓξ μηνῶν οὐκέτι βάλλει οὐδένα.
64Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 22; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἤδη δέ τις τό πρῶτον εὐθύς ἅμα πάντας ἐξέβαλε, καί ἄλλος ἅμα τοῖς τελευταίοις ἅπαντας· ἀλλά τά τοιαῦτα γίνεται ὀλίγάκις.
65Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 7; 4 (auctor 384BC-322BC)
Καί τά μέν περιέχουσιν οἷον ὑμένες, τά δέ χόρια· καί πρῶτον μέν τοῦ ἐσχάτου ἐντός γίνεται τό ζῷον, εἶθ’ ὑμήν περί τοῦτον ἄλλος, τό μέν πλεῖστον προσπεφυκώς τῇ μήτρᾳ, τῇ δ’ ἀφεστώς καί ὕδωρ ἔχων.
66Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 3; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος ὃς καλεῖται κνιπολόγος, τό μέγεθος μικρός ὅσον ἀκανθυλλίς, τήν δέ χρόαν σποδοειδής καί κατάστικτος· φωνεῖ δέ μικρόν· ἔστι δέ καί τοῦτο ξυλοκόπον.
67Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 13; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί ὁ θίς ὁ μέλας φύεται πρός τῇ γῇ, ὁ δ’ ἄλλος ὅμοιός ἐστι τοῖς ἀγρίοις.
68Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 24; 8 (auctor 384BC-322BC)
Λαμβάνει δέ καί ἄλλος αὐτούς πόνος, καλεῖται δέ τοῦτο κριθιᾶν· σημεῖον δέ τοῦ ἀρρωστήματος μαλακός γίνεται ὁ οὐρανός καί θερμόν πνεῖ.
69Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 8; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δ’ ἁλόντος ἐν ταῖς πηκταῖς πάλιν προσέρχεται ἄλλος, ἀντᾴσας τόν αὐτόν τρόπον.
70Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 8; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ πολλάκις διά ταῦτα σιωπῇ προσέρχεται, ὅπως μή ἄλλος τῆς φωνῆς ἀκούσας ἔλθῃ μαχούμενος αὐτῷ.
71Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 16; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δ’ ἐλέα, ὥσπερ ἄλλος τις τῶν ὀρνίθων, εὐβίοτος, καί καθίζει θέρους μέν ἐν προσηνέμῳ καί σκιᾷ, χειμῶνος δ’ ἐν εὐηλίῳ καί ἐπισκεπεῖ ἐπί τῶν δονάκων περί τά ἕλη.
72Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 24; 1 (auctor 384BC-322BC)
Κολοιῶν δ’ ἐστίν εἴδη τρία, ἓν μέν ὁ κορακίας· οὗτος ὅσον κορώνη, φοινικόρυγχος· ἄλλος ὁ λύκος καλούμενος· ἔτι δ’ ὁ μικρός, ὁ βωμολόχος.
73Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 40; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τούτων δ’ ἐστί γένη ἐννέα, ὧν τά μέν ἓξ ἀγελαῖα, μέλιττα, βασιλεῖς τῶν μελιττῶν, κηφήν ὁ ἐν ταῖς μελίτταις, σφήξ ὁ ἐπέτειος, ἔτι δ’ ἀνθρήνη καί τενθρηδών· μοναδικά δέ τρία, σειρήν ὁ μικρός, φαιός, ἄλλος σειρήν ὁ μείζων, ὁ μέλας καί ποικίλος, τρίτος δ’ ὁ καλούμενος βομβύλιος, μέγιστος τούτων.
74Aristoteles, Historia animalium, 10, X 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι ἡ μέν ὄρνις εἰς τήν ὑστέραν προΐεται, καί οὐκ ἔστιν ἔξω τόπος εἰς ὃν ἀφίησιν, οὐδέ ὁ ἄρρην· διό ἐάν μή τύχῃ ὀχεύων, εἰς τήν γῆν ἐκχεῖ· τοῖς δέ τετράποσιν ἔστιν ἔξω τόπος ἄλλος, εἰς ὃν καί τό θῆλυ προΐεται καί τό ἄρρεν· ὅπερ τοῖς μέν ἄλλοις μετά τῶν ἄλλων ὑγρῶν συγχεῖται, καί οὐ συνίσταται ἐν τῇ ὑστέρᾳ διά τό μή εἰσιέναι, ταῖς δ’ ὄρνισι λαβοῦσα ἡ ὑστέρα συμπέττει καί σῶμά τι ὄμοιον τἆλλα, πλήν οὐ ζῷον· διό δεῖ ἐξ ἀμφοῖν τό ζῷον εἶναι.
75Aristoteles, Magna moralia, 1, 1, 10; 22 (auctor 384BC-322BC)
ὑπὲρ ἀγαθοῦ ἄρα, ὡς ἔοικεν, ἡμῖν λεκτέον, καὶ ὑπὲρ ἀγαθοῦ οὐ τοῦ ἁπλῶς, ἀλλὰ τοῦ ἡμῖν οὐ γὰρ τοῦ θεῶν ἀγαθοῦ ἀλλ' ὑπὲρ μὲν τούτου καὶ ἄλλος λόγος καὶ ἀλλοτρία ἡ σκέψις.
76Aristoteles, Magna moralia, 1, 4, 9; 18 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν ἔστιν ἀρετὴ τούτου ἢ μὴ ἔστιν, ἄλλος λόγος εἰ δ' ἄρα ἔστιν, οὐκ ἔστιν ταύτης ἐνέργεια.
77Aristoteles, Magna moralia, 1, 5, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον μὲν οὖν λεκτέον ὑπὲρ τῆς ψυχῆς ἐν ᾗ ἐγγίνεται, οὐ τί ἐστιν ἡ ψυχὴ (ὑπὲρ μὲν γὰρ τούτου ἄλλος λόγος), ἀλλ' ὡς τύπῳ διελέσθαι.
78Aristoteles, Magna moralia, 1, 12, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ πάλιν ἄλλος λόγος τις τούτῳ ἐναντιοῦται, ὁ ἐπὶ τῇ ἀκρασίᾳ.
79Aristoteles, Magna moralia, 1, 13, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ πάλιν ἄλλος λόγος ἐναντιοῦται, ὅς φησιν οὐχ ἑκούσιον εἶναι.
80Aristoteles, Magna moralia, 1, 18, 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
ὡσαύτως ἄρα δόξειεν ἂν ἔχειν καὶ ἐπ' ἀρετῆς, μᾶλλον εἶναι αὐτῆς τὸν σκοπὸν [πρὸς] τὸ τέλος, ὃ δεῖ ὀρθῶς προθέσθαι, ἢ τὰ πρὸς τὸ τέλος καὶ ἐξ ὧν τοῦτ' ἔσται οὐθεὶς ἄλλος ποριεῖ, καὶ εὑρήσει ἃ δεῖ πρὸς τοῦτο.
81Aristoteles, Magna moralia, 1, 32, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν εἰσιν αὗται ἀρεταὶ ἢ μὴ ἀρεταί, ἄλλος ἂν εἴη λόγος ὅτι δὲ μεσότητές εἰσι τῶν εἰρημένων, δῆλον.
82Aristoteles, Magna moralia, 2, 6, 18; 45 (auctor 384BC-322BC)
Ἦν δὲ καὶ ἄλλος τις λόγος ἐπὶ τῆς ἀκρασίας ὃς παρεῖχεν ἀπορίαν, ὡς ἐπαινετοῦ ποτε τοῦ ἀκρατοῦς ἐσομένου καὶ ψεκτοῦ τοῦ ἐγκρατοῦς.
83Aristoteles, Magna moralia, 2, 6, 28; 66 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν ἡ ἀκρασία καὶ ἡ μαλακία οὐκ ἔστιν ταὐτόν ἡ μὲν γὰρ μαλακία ἐστὶν καὶ ὁ μαλακὸς ὁ μὴ ὑπομένων πόνους, οὐχ ἅπαντας δὲ ἀλλ' οὓς ἀναγκαίως ἂν ἄλλος τις ὑπομείνειεν, ὁ δ' ἀκρατὴς ὁ μὴ δυνάμενος ὑπομένειν ἡδονάς, ἀλλὰ καταμαλακιζόμενος καὶ ὑπὸ τούτων ἀγόμενος.
84Aristoteles, Magna moralia, 2, 7, 26; 68 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος ἦν λόγος ὅτι οὐδεμία ποιεῖ ἐπιστήμη ἡδονήν.
85Aristoteles, Magna moralia, 2, 7, 27; 73 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δὲ καὶ ἄλλος ἐλέγετο, ὅτι οὐκ ἄριστον.
86Aristoteles, Magna moralia, 2, 15, 6; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τί μὲν οὖν ὁ θεὸς θεάσεται, ἀφείσθω ὑπὲρ δὲ τῆς αὐταρκείας οὐ τῆς τοῦ θεοῦ τὴν σκέψιν ποιούμεθα, ἀλλ' ἀνθρωπίνης, πότερον ὁ αὐτάρκης δεήσεται φιλίας ἢ οὔ; εἰ δή τις ἐπὶ τὸν φίλον ἐπιβλέψας ἴδοι τί ἐστι καὶ ὁποῖός τις ὁ φίλος, τοιοῦτος οἷος ἕτερος εἶναι ἐγώ, ἄν γε καὶ σφόδρα φίλον ποιήσῃς, ὥσπερ τὸ λεγόμενον "ἄλλος οὗτος Ἡρακλῆς, ἄλλος φίλος ἐγώ.
87Aristoteles, Metaphysica, 1, 4; 1 (auctor 384BC-322BC)
ὑποπτεύσειε δ' ἄν τις Ἡσίοδον πρῶτον ζητῆσαι τὸ τοιοῦτον, κἂν εἴ τις ἄλλος ἔρωτα ἢ ἐπιθυμίαν ἐν τοῖς οὖσιν ἔθηκεν ὡς ἀρχήν, οἷον καὶ Παρμενίδης· καὶ γὰρ οὗτος κατασκευάζων τὴν τοῦ παντὸς γένεσιν πρώτιστον μέν (φησιν) ἔρωτα θεῶν μητίσατο πάντων παρμενιδες φρ.
88Aristoteles, Metaphysica, 1, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
τούτους μὲν οὖν πῶς χρὴ διανεῖμαι περὶ τοῦ τίς πρῶτος, ἐξέστω κρίνειν ὕστερον· ἐπεὶ δὲ καὶ τἀναντία τοῖς ἀγαθοῖς ἐνόντα ἐφαίνετο ἐν τῇ φύσει, καὶ οὐ μόνον τάξις καὶ τὸ καλὸν ἀλλὰ καὶ ἀταξία καὶ τὸ αἰσχρόν, καὶ πλείω τὰ κακὰ τῶν ἀγαθῶν καὶ τὰ φαῦλα τῶν καλῶν, οὕτως ἄλλος τις φιλίαν εἰσήνεγκε καὶ νεῖκος, ἑκάτερον ἑκατέρων αἴτιον τούτων.
89Aristoteles, Metaphysica, 1, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ πῶς δεῖ λαβεῖν αἴτια μὲν εἶναι τὰ τοῦ ἀριθμοῦ πάθη καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν κατὰ τὸν οὐρανὸν ὄντων καὶ γιγνομένων καὶ ἐξ ἀρχῆς καὶ νῦν, ἀριθμὸν δ' ἄλλον μηθένα εἶναι παρὰ τὸν ἀριθμὸν τοῦτον ἐξ οὗ συνέστηκεν ὁ κόσμος· ὅταν γὰρ ἐν τῳδὶ μὲν τῷ μέρει δόξα καὶ καιρὸς αὐτοῖς ᾖ, μικρὸν δὲ ἄνωθεν ἢ κάτωθεν ἀδικία καὶ κρίσις ἢ μῖξις, ἀπόδειξιν δὲ λέγωσιν ὅτι τούτων μὲν ἕκαστον ἀριθμός ἐστι, συμβαίνει δὲ κατὰ τὸν τόπον τοῦτον ἤδη πλῆθος εἶναι τῶν συνισταμένων μεγεθῶν διὰ τὸ τὰ πάθη ταῦτα ἀκολουθεῖν τοῖς τόποις ἑκάστοις, πότερον οὗτος ὁ αὐτός ἐστιν ἀριθμός, ὁ ἐν τῷ οὐρανῷ, ὃν δεῖ λαβεῖν ὅτι τούτων ἕκαστόν ἐστιν, ἢ παρὰ τοῦτον ἄλλος· ὁ μὲν γὰρ Πλάτων ἕτερον εἶναί φησιν· καίτοι κἀκεῖνος ἀριθμοὺς οἴεται καὶ ταῦτα εἶναι καὶ τὰς τούτων αἰτίας, ἀλλὰ τοὺς μὲν νοητοὺς αἰτίους τούτους δὲ αἰσθητούς.
90Aristoteles, Metaphysica, 3, 1; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι αἱ ἀρχαὶ πότερον ἀριθμῷ ἢ εἴδει ὡρισμέναι, καὶ αἱ ἐν τοῖς λόγοις καὶ αἱ ἐν τῷ ὑποκειμένῳ· καὶ πότερον τῶν φθαρτῶν καὶ ἀφθάρτων αἱ αὐταὶ ἢ ἕτεραι, καὶ πότερον ἄφθαρτοι πᾶσαι ἢ τῶν φθαρτῶν φθαρταί· ἔτι δὲ τὸ πάντων χαλεπώτατον καὶ πλείστην ἀπορίαν ἔχον, πότερον τὸ ἓν καὶ τὸ ὄν, καθάπερ οἱ Πυθαγόρειοι καὶ Πλάτων ἔλεγεν, οὐχ ἕτερόν τί ἐστιν ἀλλ' οὐσία τῶν ὄντων· ἢ οὔ, ἀλλ' ἕτερόν τι τὸ ὑποκείμενον, ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς φησὶ φιλίαν ἄλλος δέ τις πῦρ ὁ δὲ ὕδωρ ἢ ἀέρα· καὶ πότερον αἱ ἀρχαὶ καθόλου εἰσὶν ἢ ὡς τὰ καθ' ἕκαστα τῶν πραγμάτων, καὶ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ· ἔτι πότερον ἄλλως ἢ κατὰ κίνησιν· καὶ γὰρ ταῦτα ἀπορίαν ἂν παράσχοι πολλήν.
91Aristoteles, Metaphysica, 6, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ πᾶσαι αὗται περὶ ὄν τι καὶ γένος τι περιγραψάμεναι περὶ τούτου πραγματεύονται, ἀλλ' οὐχὶ περὶ ὄντος ἁπλῶς οὐδὲ ᾗ ὄν, οὐδὲ τοῦ τί ἐστιν οὐθένα λόγον ποιοῦνται, ἀλλ' ἐκ τούτου, αἱ μὲν αἰσθήσει ποιήσασαι αὐτὸ δῆλον αἱ δ' ὑπόθεσιν λαβοῦσαι τὸ τί ἐστιν, οὕτω τὰ καθ' αὑτὰ ὑπάρχοντα τῷ γένει περὶ ὅ εἰσιν ἀποδεικνύουσιν ἢ ἀναγκαιότερον ἢ μαλακώτερον· διόπερ φανερὸν ὅτι οὐκ ἔστιν ἀπόδειξις οὐσίας οὐδὲ τοῦ τί ἐστιν ἐκ τῆς τοιαύτης ἐπαγωγῆς, ἀλλά τις ἄλλος τρόπος τῆς δηλώσεως.
92Aristoteles, Metaphysica, 6, 4; 1 (auctor 384BC-322BC)
περὶ μὲν οὖν τοῦ κατὰ συμβεβηκὸς ὄντος ἀφείσθω (διώρισται γὰρ ἱκανῶς) · τὸ δὲ ὡς ἀληθὲς ὄν, καὶ μὴ ὂν ὡς ψεῦδος, ἐπειδὴ παρὰ σύνθεσίν ἐστι καὶ διαίρεσιν, τὸ δὲ σύνολον περὶ μερισμὸν ἀντιφάσεως (τὸ μὲν γὰρ ἀληθὲς τὴν κατάφασιν ἐπὶ τῷ συγκειμένῳ ἔχει τὴν δ' ἀπόφασιν ἐπὶ τῷ διῃρημένῳ, τὸ δὲ ψεῦδος τούτου τοῦ μερισμοῦ τὴν ἀντίφασιν· πῶς δὲ τὸ ἅμα ἢ τὸ χωρὶς νοεῖν συμβαίνει, ἄλλος λόγος, λέγω δὲ τὸ ἅμα καὶ τὸ χωρὶς ὥστε μὴ τὸ ἐφεξῆς ἀλλ' ἕν τι γίγνεσθαι) · οὐ γάρ ἐστι τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ἀληθὲς ἐν τοῖς πράγμασιν, οἷον τὸ μὲν ἀγαθὸν ἀληθὲς τὸ δὲ κακὸν εὐθὺς ψεῦδος, ἀλλ' ἐν διανοίᾳ, περὶ δὲ τὰ ἁπλᾶ καὶ τὰ τί ἐστιν οὐδ' ἐν διανοίᾳ· ὅσα μὲν οὖν δεῖ θεωρῆσαι περὶ τὸ οὕτως ὂν καὶ μὴ ὄν, ὕστερον ἐπισκεπτέον· ἐπεὶ δὲ ἡ συμπλοκή ἐστιν καὶ ἡ διαίρεσις ἐν διανοίᾳ ἀλλ' οὐκ ἐν τοῖς πράγμασι, τὸ δ' οὕτως ὂν ἕτερον ὂν τῶν κυρίως (ἢ γὰρ τὸ τί ἐστιν ἢ ὅτι ποιὸν ἢ ὅτι ποσὸν ἤ τι ἄλλο συνάπτει ἢ ἀφαιρεῖ ἡ διάνοια) , τὸ μὲν ὡς συμβεβηκὸς καὶ τὸ ὡς ἀληθὲς ὂν ἀφετέον – τὸ γὰρ αἴτιον τοῦ μὲν ἀόριστον τοῦ δὲ τῆς διανοίας τι πάθος, καὶ ἀμφότερα περὶ τὸ λοιπὸν γένος τοῦ ὄντος, καὶ οὐκ ἔξω δηλοῦσιν οὖσάν τινα φύσιν τοῦ ὄντος – διὸ ταῦτα μὲν ἀφείσθω, σκεπτέον δὲ τοῦ ὄντος αὐτοῦ τὰ αἴτια καὶ τὰς ἀρχὰς ᾗ ὄν.
93Aristoteles, Metaphysica, 8, 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
περὶ μὲν οὖν τὰς φυσικὰς οὐσίας καὶ γενητὰς ἀνάγκη οὕτω μετιέναι εἴ τις μέτεισιν ὀρθῶς, εἴπερ ἄρα αἴτιά τε ταῦτα καὶ τοσαῦτα καὶ δεῖ τὰ αἴτια γνωρίζειν· ἐπὶ δὲ τῶν φυσικῶν μὲν ἀϊδίων δὲ οὐσιῶν ἄλλος λόγος.
94Aristoteles, Metaphysica, 13, 6; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἀνάγκη δ', εἴπερ ἐστὶν ὁ ἀριθμὸς φύσις τις καὶ μὴ ἄλλη τίς ἐστιν αὐτοῦ ἡ οὐσία ἀλλὰ τοῦτ' αὐτό, ὥσπερ φασί τινες, ἤτοι εἶναι τὸ μὲν πρῶτόν τι αὐτοῦ τὸ δ' ἐχόμενον, ἕτερον ὂν τῷ εἴδει ἕκαστον, καὶ τοῦτο ἢ ἐπὶ τῶν μονάδων εὐθὺς ὑπάρχει καὶ ἔστιν ἀσύμβλητος ὁποιαοῦν μονὰς ὁποιᾳοῦν μονάδι, ἢ εὐθὺς ἐφεξῆς πᾶσαι καὶ συμβληταὶ ὁποιαιοῦν ὁποιαισοῦν, οἷον λέγουσιν εἶναι τὸν μαθηματικὸν ἀριθμόν (ἐν γὰρ τῷ μαθηματικῷ οὐδὲν διαφέρει οὐδεμία μονὰς ἑτέρα ἑτέρας) · ἢ τὰς μὲν συμβλητὰς τὰς δὲ μή (οἷον εἰ ἔστι μετὰ τὸ ἓν πρώτη ἡ δυάς, ἔπειτα ἡ τριὰς καὶ οὕτω δὴ ὁ ἄλλος ἀριθμός, εἰσὶ δὲ συμβληταὶ αἱ ἐν ἑκάστῳ ἀριθμῷ μονάδες, οἷον αἱ ἐν τῇ δυάδι τῇ πρώτῃ αὑταῖς, καὶ αἱ ἐν τῇ τριάδι τῇ πρώτῃ αὑταῖς, καὶ οὕτω δὴ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀριθμῶν· αἱ δ' ἐν τῇ δυάδι αὐτῇ πρὸς τὰς ἐν τῇ τριάδι αὐτῇ ἀσύμβλητοι, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν ἐφεξῆς ἀριθμῶν· διὸ καὶ ὁ μὲν μαθηματικὸς ἀριθμεῖται μετὰ τὸ ἓν δύο, πρὸς τῷ ἔμπροσθεν ἑνὶ ἄλλο ἕν, καὶ τὰ τρία πρὸς τοῖς δυσὶ τούτοις ἄλλο ἕν, καὶ ὁ λοιπὸς δὲ ὡσαύτως· οὗτος δὲ μετὰ τὸ ἓν δύο ἕτερα ἄνευ τοῦ ἑνὸς τοῦ πρώτου, καὶ ἡ τριὰς ἄνευ τῆς δυάδος, ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἄλλος ἀριθμός) · ἢ τὸν μὲν εἶναι τῶν ἀριθμῶν οἷος ὁ πρῶτος ἐλέχθη, τὸν δ' οἷον οἱ μαθηματικοὶ λέγουσι, τρίτον δὲ τὸν ῥηθέντα τελευταῖον· ἔτι τούτους ἢ χωριστοὺς εἶναι τοὺς ἀριθμοὺς τῶν πραγμάτων, ἢ οὐ χωριστοὺς ἀλλ' ἐν τοῖς αἰσθητοῖς (οὐχ οὕτως δ' ὡς τὸ πρῶτον ἐπεσκοποῦμεν, ἀλλ' ὡς ἐκ τῶν ἀριθμῶν ἐνυπαρχόντων ὄντα τὰ αἰσθητά) ἢ τὸν μὲν αὐτῶν εἶναι τὸν δὲ μή, ἢ πάντας εἶναι.
95Aristoteles, Metaphysica, 13, 6; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος δέ τις τὸν πρῶτον ἀριθμὸν τὸν τῶν εἰδῶν ἕνα εἶναι, ἔνιοι δὲ καὶ τὸν μαθηματικὸν τὸν αὐτὸν τοῦτον εἶναι.
96Aristoteles, Metaphysica, 13, 8; 26 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν τοίνυν ἄπειρον οὐκ ἐνδέχεται, δῆλον (οὔτε γὰρ περιττὸς ὁ ἄπειρός ἐστιν οὔτ' ἄρτιος, ἡ δὲ γένεσις τῶν ἀριθμῶν ἢ περιττοῦ ἀριθμοῦ ἢ ἀρτίου ἀεί ἐστιν· ὡδὶ μὲν τοῦ ἑνὸς εἰς τὸν ἄρτιον πίπτοντος περιττός, ὡδὶ δὲ τῆς μὲν δυάδος ἐμπιπτούσης ὁ ἀφ' ἑνὸς διπλασιαζόμενος, ὡδὶ δὲ τῶν περιττῶν ὁ ἄλλος ἄρτιος· ἔτι εἰ πᾶσα ἰδέα τινὸς οἱ δὲ ἀριθμοὶ ἰδέαι, καὶ ὁ ἄπειρος ἔσται ἰδέα τινός, ἢ τῶν αἰσθητῶν ἢ ἄλλου τινός· καίτοι οὔτε κατὰ τὴν θέσιν ἐνδέχεται οὔτε κατὰ λόγον, τάττουσί γ' οὕτω τὰς ἰδέας) · εἰ δὲ πεπερασμένος, μέχρι πόσου· τοῦτο γὰρ δεῖ λέγεσθαι οὐ μόνον ὅτι ἀλλὰ καὶ διότι.
97Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 10; 8 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δ’ ὅτι οὔτε ἑνί εἴδει λέγεται ὁ οἶνος, καί ὅτι ἄλλος ἄλλως· ὁ γάρ νέος μᾶλλον γῆς ἢ ὁ παλαιός· διό καί παχύνεται τῷ θερμῷ μάλιστα καί πήγνυται ἧττον ὑπό τοῦ ψυχροῦ· ἔχει γάρ καί θερμόν πολύ καί γῆς, ὥσπερ ἐν Ἀρκαδίᾳ οὕτως ἀναξηραίνεται ὑπό τοῦ καπνοῦ ἐν τοῖς ἀσκοῖς ὥστε ξυόμενος πίνεσθαι.
98Aristoteles, Physica, 1, 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
εἷς μὲν δὴ τρόπος οὗτος, ἄλλος δ' ὅτι ἐνδέχεται ταὐτὰ λέγειν κατὰ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐνέργειαν· τοῦτο δ' ἐν ἄλλοις διώρισται δι' ἀκριβείας μᾶλλον.
99Aristoteles, Physica, 2, 8; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὁ μὲν οὖν λόγος, ᾧ ἄν τις ἀπορήσειεν, οὗτος, καὶ εἴ τις ἄλλος τοιοῦτός ἐστιν· ἀδύνατον δὲ τοῦτον ἔχειν τὸν τρόπον.
100Aristoteles, Physica, 4, 3; 19 (auctor 384BC-322BC)
κατὰ μὲν οὖν τὸ εἶναι ὅτι ἕτερον, δῆλον· ἄλλος γὰρ ὁ λόγος τοῦ ἐν ᾧ καὶ τοῦ ἐν τούτῳ.
101Aristoteles, Physica, 4, 4; 17 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δ' ἦν τι [τὸ] διάστημα καθ' αὑτὸ πεφυκὸς εἶναι καὶ μένον, ἐν τῷ αὐτῷ ἄπειροι ἂν ἦσαν τόποι (μεθισταμένου γὰρ τοῦ ὕδατος καὶ τοῦ ἀέρος ταὐτὸ ποιήσει τὰ μόρια πάντα ἐν τῷ ὅλῳ ὅπερ ἅπαν τὸ ὕδωρ ἐν τῷ ἀγγείῳ)· ἅμα δὲ καὶ ὁ τόπος ἔσται μεταβάλλων· ὥστ' ἔσται τοῦ τόπου τ' ἄλλος τόπος, καὶ πολλοὶ τόποι ἅμα ἔσονται.
102Aristoteles, Physica, 4, 4; 18 (auctor 384BC-322BC)
οὐκ ἔστι δὲ ἄλλος ὁ τόπος τοῦ μορίου, ἐν ᾧ κινεῖται, ὅταν ὅλον τὸ ἀγγεῖον μεθίστηται, ἀλλ' ὁ αὐτός· ἐν ᾧ γὰρ ἔστιν, ἀντιμεθίσταται ὁ ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ ἢ τὰ μόρια τοῦ ὕδατος, ἀλλ' οὐκ ἐν ᾧ γίγνονται τόπῳ, ὃς μέρος ἐστὶ τοῦ τόπου ὅς ἐστι τόπος ὅλου τοῦ οὐρανοῦ.
103Aristoteles, Physica, 4, 13; 11 (auctor 384BC-322BC)
ἆρ' οὖν ὑπολείψει; ἢ οὔ, εἴπερ αἰεὶ ἔστι κίνησις; ἄλλος οὖν ἢ ὁ αὐτὸς πολλάκις; δῆλον ὅτι ὡς ἂν ἡ κίνησις, οὕτω καὶ ὁ χρόνος· εἰ μὲν γὰρ ἡ αὐτὴ καὶ μία γίγνεταί ποτε, ἔσται καὶ χρόνος εἷς καὶ ὁ αὐτός, εἰ δὲ μή, οὐκ ἔσται.
104Aristoteles, Physica, 6, 5; 36 (auctor 384BC-322BC)
ὁ μὲν οὖν ἄνθρωπος καὶ ὁ χρόνος διαιρετοί, περὶ δὲ τοῦ λευκοῦ ἄλλος λόγος.
105Aristoteles, Physica, 8, 10; 44 (auctor 384BC-322BC)
ἔχει δ' ἀπορίαν εἰ ἐνδέχεταί τι κινούμενον κινεῖν συνεχῶς, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ τὸ ὠθοῦν πάλιν καὶ πάλιν, τῷ ἐφεξῆς εἶναι συνεχῶς· ἢ γὰρ αὐτὸ δεῖ ἀεὶ ὠθεῖν ἢ ἕλκειν ἢ ἄμφω, ἢ ἕτερόν τι ἐκδεχόμενον ἄλλο παρ' ἄλλου, ὥσπερ πάλαι ἐλέχθη ἐπὶ τῶν ῥιπτουμένων, εἰ διαιρετὸς ὢν ὁ ἀὴρ [ἢ τὸ ὕδωρ] κινεῖ ἄλλος ἀεὶ κινούμενος.
106Aristoteles, Politica, 2; 45 (auctor 384BC-322BC)
ἑτέρων μὲν οὖν ὄντων τῶν γεωργούντων ἄλλος ἂν εἴη τρόπος καὶ ῥᾴων, αὐτῶν δ' αὑτοῖς διαπονούντων τὰ περὶ τὰς κτήσεις πλείους ἂν παρέχοι δυσκολίας.
107Aristoteles, Politica, 2; 123 (auctor 384BC-322BC)
οὐδεὶς γὰρ οὔτε τὴν περὶ τὰ τέκνα κοινότητα καὶ τὰς γυναῖκας ἄλλος κεκαινοτόμηκεν, οὔτε περὶ τὰ συσσίτια τῶν γυναικῶν, ἀλλ' ἀπὸ τῶν ἀναγκαίων ἄρχονται μᾶλλον.
108Aristoteles, Politica, 2; 172 (auctor 384BC-322BC)
ἔπειτα πῶς οὐκ ἔσται ταραχώδης ἡ κρίσις, ὅταν ὀφείλειν μὲν ὁ δικαστὴς οἴηται, μὴ τοσοῦτον δ' ὅσον ὁ δικαζόμενος· ὁ μὲν γὰρ εἴκοσι μνᾶς, ὁ δὲ δικαστὴς κρινεῖ δέκα μνᾶς (ἢ ὁ μὲν πλέον ὁ δ' ἔλασσον) , ἄλλος δὲ πέντε, ὁ δὲ τέτταρας, καὶ τοῦτον δὴ τὸν τρόπον δῆλον ὅτι μεριοῦσιν· οἱ δὲ πάντα καταδικάσουσιν, οἱ δ' οὐδέν.
109Aristoteles, Politica, 2; 175 (auctor 384BC-322BC)
ἐμπίπτει δ' εἰς ἄλλο πρόβλημα καὶ σκέψιν ἑτέραν· ἀποροῦσι γάρ τινες πότερον βλαβερὸν ἢ συμφέρον ταῖς πόλεσι τὸ κινεῖν τοὺς πατρίους νόμους, ἂν ᾖ τις ἄλλος βελτίων.
110Aristoteles, Politica, 2; 235 (auctor 384BC-322BC)
περὶ δὲ βασιλείας, εἰ μὲν βέλτιόν ἐστιν ὑπάρχειν ταῖς πόλεσιν ἢ μὴ βέλτιον, ἄλλος ἔστω λόγος· ἀλλὰ μὴν βέλτιόν γε μὴ καθάπερ νῦν, ἀλλὰ κατὰ τὸν αὑτοῦ βίον ἕκαστον κρίνεσθαι τῶν βασιλέων.
111Aristoteles, Politica, 3; 18 (auctor 384BC-322BC)
ἐν ἐνίαις γὰρ οὐκ ἔστι δῆμος, οὐδ' ἐκκλησίαν νομίζουσιν ἀλλὰ συγκλήτους, καὶ τὰς δίκας δικάζουσι κατὰ μέρος, οἷον ἐν Λακεδαίμονι τὰς τῶν συμβολαίων δικάζει τῶν ἐφόρων ἄλλος ἄλλας, οἱ δὲ γέροντες τὰς φονικάς, ἑτέρα δ' ἴσως ἀρχή τις ἑτέρας.
112Aristoteles, Politica, 4; 196 (auctor 384BC-322BC)
εἰσὶ δὲ οἱ τρόποι τοῦ πάντας πλείους, εἷς μὲν τὸ κατὰ μέρος ἀλλὰ μὴ πάντας ἀθρόους (ὥσπερ ἐν τῇ πολιτείᾳ τῇ Τηλεκλέους ἐστὶ τοῦ Μιλησίου· καὶ ἐν ἄλλαις δὲ πολιτείαις βουλεύονται αἱ συναρχίαι συνιοῦσαι, εἰς δὲ τὰς ἀρχὰς βαδίζουσι πάντες κατὰ μέρος ἐκ τῶν φυλῶν καὶ τῶν μορίων τῶν ἐλαχίστων παντελῶς, ἕως ἂν διεξέλθῃ διὰ πάντων) , συνιέναι δὲ μόνον περί τε νόμων θέσεως καὶ τῶν περὶ τῆς πολιτείας, καὶ τὰ παραγγελλόμενα ἀκουσομένους ὑπὸ τῶν ἀρχόντων· ἄλλος δὲ τρόπος τὸ πάντας ἀθρόους, συνιέναι δὲ μόνον πρός τε τὰς ἀρχαιρεσίας [αἱρησομένους] καὶ πρὸς τὰς νομοθεσίας καὶ περὶ πολέμου καὶ εἰρήνης καὶ πρὸς εὐθύνας, τὰ δ' ἄλλα τὰς ἀρχὰς βουλεύεσθαι τὰς ἐφ' ἑκάστοις τεταγμένας, αἱρετὰς οὔσας ἐξ ἁπάντων ἢ κληρωτάς· ἄλλος δὲ τρόπος τὸ περὶ τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς εὐθύνας ἀπαντᾶν τοὺς πολίτας, καὶ περὶ πολέμου βουλευσομένους καὶ συμμαχίας, τὰ δ' ἄλλα τὰς ἀρχὰς διοικεῖν αἱρετὰς οὔσας, ὅσας ἐνδέχεται, τοιαῦται δ' εἰσὶν ὅσας ἄρχειν ἀναγκαῖον τοὺς ἐπισταμένους· τέταρτος δὲ τρόπος τὸ πάντας περὶ πάντων βουλεύεσθαι συνιόντας, τὰς δ' ἀρχὰς περὶ μηθενὸς κρίνειν ἀλλὰ μόνον προανακρίνειν, ὅνπερ ἡ τελευταία δημοκρατία νῦν διοικεῖται τρόπον, ἣν ἀνάλογόν φαμεν εἶναι ὀλιγαρχίᾳ τε δυναστευτικῇ καὶ μοναρχίᾳ τυραννικῇ.
113Aristoteles, Politica, 4; 224 (auctor 384BC-322BC)
παιδονόμος δὲ καὶ γυναικονόμος, καὶ εἴ τις ἄλλος ἄρχων κύριός ἐστι τοιαύτης ἐπιμελείας, ἀριστοκρατικόν, δημοκρατικὸν δ' οὔ (πῶς γὰρ οἷόν τε κωλύειν ἐξιέναι τὰς τῶν ἀπόρων·) , οὐδ' ὀλιγαρχικόν (τρυφῶσι γὰρ αἱ τῶν ὀλιγαρχούντων) .
114Aristoteles, Politica, 7; 50 (auctor 384BC-322BC)
διὸ κἂν ἄλλος τις ᾖ κρείττων κατ' ἀρετὴν καὶ κατὰ δύναμιν τὴν πρακτικὴν τῶν ἀρίστων, τούτῳ καλὸν ἀκολουθεῖν καὶ τούτῳ πείθεσθαι δίκαιον.
115Aristoteles, Politica, 8, 1340B; 64 (auctor 384BC-322BC)
συμβέβηκε δὲ τῶν αἰσθητῶν ἐν μὲν τοῖς ἄλλοις μηδὲν ὑπάρχειν ὁμοίωμα τοῖς ἤθεσιν, οἷον ἐν τοῖς ἁπτοῖς καὶ τοῖς γευστοῖς, ἀλλ' ἐν τοῖς ὁρατοῖς ἠρέμα (σχήματα γὰρ ἔστι τοιαῦτα, ἀλλ' ἐπὶ μικρόν, κοὐ πάντες τῆς τοιαύτης αἰσθήσεως κοινωνοῦσιν· ἔτι δὲ οὐκ ἔστι ταῦτα ὁμοιώματα τῶν ἠθῶν, ἀλλὰ σημεῖα μᾶλλον τὰ γιγνόμενα σχήματα καὶ χρώματα τῶν ἠθῶν, καὶ ταῦτ' ἐστὶν ἐπίσημα ἐν τοῖς πάθεσιν· οὐ μὴν ἀλλ' ὅσον διαφέρει καὶ περὶ τὴν τούτων θεωρίαν, δεῖ μὴ τὰ Παύσωνος θεωρεῖν τοὺς νέους, ἀλλὰ τὰ Πολυγνώτου κἂν εἴ τις ἄλλος τῶν γραφέων ἢ τῶν ἀγαλματοποιῶν ἐστιν ἠθικός) , ἐν δὲ τοῖς μέλεσιν αὐτοῖς ἔστι μιμήματα τῶν ἠθῶν (καὶ τοῦτ' ἐστὶ φανερόν· εὐθὺς γὰρ ἡ τῶν ἁρμονιῶν διέστηκε φύσις, ὥστε ἀκούοντας ἄλλως διατίθεσθαι καὶ μὴ τὸν αὐτὸν ἔχειν τρόπον πρὸς ἑκάστην αὐτῶν, ἀλλὰ πρὸς μὲν ἐνίας ὀδυρτικωτέρως καὶ συνεστηκότως μᾶλλον, οἷον πρὸς τὴν μιξολυδιστὶ καλουμένην, πρὸς δὲ τὰς μαλακωτέρως τὴν διάνοιαν, οἷον πρὸς τὰς ἀνειμένας, μέσως δὲ καὶ καθεστηκότως μάλιστα πρὸς ἑτέραν, οἷον δοκεῖ ποιεῖν ἡ δωριστὶ μόνη τῶν ἁρμονιῶν, ἐνθουσιαστικοὺς δ' ἡ φρυγιστί.
116Aristoteles, Problemata, 3, 5; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δὲ καὶ παρὰ πάντα τὰ εἰρημένα ἄλλος τρόπος καταψύξεως.
117Aristoteles, Problemata, 8, 16; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι ὁ ἀὴρ ὁ περὶ τὸ σῶμα ἑστώτων μέν, ἐπειδὰν ἅπαξ συνθερμανθῇ, οὐκέτι ἐνοχλεῖ, τρεχόντων δὲ ἀεὶ ἄλλος καὶ ἄλλος προσπίπτει ψυχρὸς ὤν, διόπερ μᾶλλον ῥιγῶμεν; ἔτι δὲ καὶ κινούμενος ψυχρότερος γίνεται ὁ ἀήρ· τοῦτο δὲ ἐν τῷ τρέχειν μάλιστα συμπίπτει.
118Aristoteles, Problemata, 15; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι κατὰ μέλη ᾗ κέκαμπται μόνη διαιρεῖ, αἱ δὲ ἄλλαι κατὰ πλευράς; Διὰ τί πάντες ἄνθρωποι, καὶ βάρβαροι καὶ Ἕλληνες, εἰς τὰ δέκα καταριθμοῦσι, καὶ οὐκ εἰς ἄλλον ἀριθμόν, οἷον β#, γ#, δ#, ε#, εἶτα πάλιν ἐπαναδιπλοῦσιν, ἓν πέντε, δύο πέντε, ὥσπερ ἕνδεκα, δώδεκα; οὐδ' αὖ ἐξωτέρω παυσάμενοι τῶν δέκα, εἶτα ἐκεῖθεν ἐπαναδιπλοῦσιν; ἔστι μὲν γὰρ ἕκαστος τῶν ἀριθμῶν ὁ ἔμπροσθεν καὶ ἓν ἢ δύο, καὶ οὗτος ἄλλος τις, ἀριθμοῦσι δ' ὅμως ὁρίσαντες ἄχρι τῶν δέκα.
119Aristoteles, Problemata, 20; 11 (auctor 384BC-322BC)
δι' ἣν μὲν οὖν αἰτίαν τὰ μὲν βραχύβια τὰ δὲ μακρόβιά ἐστιν, ἄλλος ἔστω λόγος· ἐπεὶ δ' ἔστι πᾶσιν ὅρος ἡ τοῦ σπέρματος τελείωσις, ἀνάγκη τοῖς μὲν βραχυβίοις ἅπαξ ἢ ὀλιγάκις ἐνεγκεῖν καρπόν, τοῖς δὲ μακροβίοις πολλάκις, ὥστε τὰ μὲν ἀσθενέστατα ἅπαξ ἐνέγκοι (διὸ ἀνάγκη αὐαίνεσθαι)· καὶ τούτων τὰ μὲν δυνάμενα ἐνιαυτῷ ἐπέτεια εἶναι, τὰ δέ, ὥσπερ τὸ ἱπποσέλινον, τῷ ὑστέρῳ ἔτει, ὥσπερ τὰ δένδρα καὶ τὰ φυτά.
120Aristoteles, Problemata, 26; 24 (auctor 384BC-322BC)
ταχὺ δὲ συνίσταται καὶ ὁ ἄλλος διὰ τὸ ἔχειν ἀρχὴν καὶ ἔρεισμα, ὃ δέξεται καὶ ἀθροίσει τὸ προσιὸν καθάπερ ὄρθρος· ὥσπερ γὰρ ἐν τροπῇ ἑνὸς ἀντιστάντος καὶ οἱ ἄλλοι μένουσιν, οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ ἀέρος.
121Aristoteles, Problemata, 30; 15 (auctor 384BC-322BC)
οἷος γὰρ οὗτος μεθύων νῦν ἐστίν, ἄλλος τις τοιοῦτος φύσει ἐστίν, ὁ μὲν λάλος, ὁ δὲ κεκινημένος, ὁ δὲ ἀρίδακρυς· ποιεῖ γάρ τινας καὶ τοιούτους, διὸ καὶ Ὅμηρος ἐποίησε “καί μέ φησι δάκρυ πλώειν βεβαρημένον οἴνῳ.
122Aristoteles, Problemata, 30; 32 (auctor 384BC-322BC)
διότι δὲ οὐδὲ πάντες οἱ μελαγχολικοὶ σκληροὶ οὐδὲ μέλανες, ἀλλ' οἱ μᾶλλον κακόχυμοι, ἄλλος λόγος· περὶ οὗ δὲ ἐξ ἀρχῆς προειλόμεθα διελθεῖν, ὅτι ἐν τῇ φύσει εὐθὺς ὁ τοιοῦτος χυμὸς ὁ μελαγχολικὸς κεράννυται· θερμοῦ γὰρ καὶ ψυχροῦ κρᾶσίς ἐστιν· ἐκ τούτων γὰρ τῶν δυοῖν ἡ φύσις συνέστηκεν.
123Aristoteles, Problemata, 30; 38 (auctor 384BC-322BC)
ὅσοις δὲ ἐν τῷ φύσει συνέστη κρᾶσις τοιαύτη, εὐθὺς οὗτοι τὰ ἤθη γίνονται παντοδαποί, ἄλλος κατ' ἄλλην κρᾶσιν· οἷον ὅσοις μὲν πολλὴ καὶ ψυχρὰ ἐνυπάρχει, νωθροὶ καὶ μωροί, ὅσοις δὲ λίαν πολλὴ καὶ θερμή, μανικοὶ καὶ εὐφυεῖς καὶ ἐρωτικοὶ καὶ εὐκίνητοι πρὸς τοὺς θυμοὺς καὶ τὰς ἐπιθυμίας, ἔνιοι δὲ καὶ λάλοι μᾶλλον.
124Aristoteles, Problemata, 32; 27 (auctor 384BC-322BC)
τοιοῦτος δὲ ὁ ἐν τοῖς ἄκροις τῶν ὤτων· ὁ γὰρ ἄλλος ὀστώδης.
125Aristoteles, Problemata, 33; 53 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί πτάραντες καὶ οὐρήσαντες φρίττουσιν; ἢ ὅτι κενοῦνται αἱ φλέβες ἀμφοτέροις τούτοις τοῦ πρότερον ἐνυπάρχοντος ἀέρος θερμοῦ, κενωθέντων δὲ ἄλλος ἀὴρ ἔξωθεν εἰσέρχεται ψυχρότερος τοῦ προϋπάρχοντος ἐν ταῖς φλεψίν· τοιοῦτος δ' εἰσιὼν ποιεῖ φρίττειν.
126Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
396 ἄλλος ἐκ τῶν ὁμοίων πτώσεων· ὁμοίως γὰρ δεῖ ὑπάρχειν ἢ μὴ ὑπάρχειν, οἷον ὅτι τὸ δίκαιον οὐ πᾶν ἀγαθόν· καὶ γὰρ ἂν τὸ δικαίως, νῦν δ' οὐχ αἱρετὸν τὸ δικαίως ἀποθανεῖν.
127Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τῶν πρὸς ἄλληλα· εἰ γὰρ θατέρῳ ὑπάρχει τὸ καλῶς ἢ δικαίως ποιῆσαι, θατέρῳ τὸ πεπονθέναι, καὶ εἰ τὸ κελεῦσαι, καὶ τὸ πεποιηκέναι, οἷον ὡς ὁ τελώνης Διομέδων περὶ τῶν τελῶν, « εἰ γὰρ μηδ' ὑμῖν αἰσχρὸν τὸ πωλεῖν, οὐδ' ἡμῖν τὸ ὠνεῖσθαι » .
128Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τοῦ μᾶλλον καὶ ἧττον, οἷον « εἰ μηδ' οἱ θεοὶ πάντα ἴσασιν, σχολῇ οἵ γε ἄνθρωποι » · τοῦτο γάρ ἐστιν « εἰ ᾧ μᾶλλον ἂν ὑπάρχοι μὴ ὑπάρχει, δῆλον ὅτι οὐδ' ᾧ ἧττον » .
129Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 6; 19 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τοῦ τὸν χρόνον σκοπεῖν, οἷον ὡς Ἰφικράτης ἐν τῇ πρὸς Ἁρμόδιον, ὅτι « εἰ πρὶν ποιῆσαι ἠξίουν τῆς εἰκόνος τυχεῖν ἐὰν ποιήσω, ἔδοτε ἄν· ποιήσαντι δ' ἆρ' οὐ δώσετε· μὴ τοίνυν μέλλοντες μὲν ὑπισχνεῖσθε, παθόντες δ' ἀφαιρεῖσθε » .
130Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 7; 21 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τῶν εἰρημένων καθ' αὑτοῦ πρὸς τὸν εἰπόντα, οἷον ἐν τῷ Τεύκρῳ.
131Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 7; 22 (auctor 384BC-322BC)
διαφέρει δὲ ὁ τρόπος ᾧ ἐχρήσατο Ἰφικράτης πρὸς Ἀριστοφῶντα, ἐπερόμενος εἰ προδοίη ἂν τὰς ναῦς ἐπὶ χρήμασιν· οὐ φάσκοντος δέ, εἶτα εἶπεν « σὺ μὲν ὢν Ἀριστοφῶν οὐκ ἂν προδοίης, ἐγὼ δ' ὢν Ἰφικράτης· » δεῖ δὲ ὑπάρχειν μᾶλλον ἂν δοκοῦντα ἀδικῆσαι ἐκεῖνον· εἰ δὲ μή, γελοῖον ἂν φανείη, οἷον εἰ πρὸς Ἀριστείδην κατηγοροῦντα τοῦτό τις [ἂν] εἴπειεν ἄλλος πρὸς ἀπιστίαν τοῦ κατηγόρου· ὅλως γὰρ βούλεται ὁ κατηγορῶν βελτίων εἶναι τοῦ φεύγοντος· τοῦτ' οὖν ἐξελέγχειν δεῖ.
132Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 8; 24 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐξ ὁρισμοῦ, οἷον τί τὸ δαιμόνιόν ἐστιν· « ἆρα θεὸς ἢ θεοῦ ἔργον· καίτοι ὅστις οἴεται θεοῦ ἔργον εἶναι, τοῦτον ἀνάγκη οἴεσθαι καὶ θεοὺς εἶναι.
133Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 9; 30 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τοῦ ποσαχῶς, οἷον ἐν τοῖς Τοπικοῖς περὶ τοῦ ὀρθῶς.
134Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 10; 31 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ διαιρέσεως, οἷον εἰ πάντες τριῶν ἕνεκεν ἀδικοῦσιν (ἢ τοῦδε γὰρ ἕνεκα ἢ τοῦδε ἢ τοῦδε) , καὶ διὰ μὲν τὰ δύο ἀδύνατον, διὰ δὲ τὸ τρίτον οὐδ' αὐτοί φασιν.
135Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 11; 32 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐξ ἐπαγωγῆς, οἷον ἐκ τῆς Πεπαρηθίας, ὅτι περὶ τῶν τέκνων αἱ γυναῖκες πανταχοῦ διορίζουσι τἀληθές· τοῦτο μὲν γὰρ Ἀθήνησι Μαντίᾳ τῷ ῥήτορι ἀμφισβητοῦντι πρὸς τὸν υἱὸν ἀπέφηνεν ἡ μήτηρ, τοῦτο δὲ Θήβησιν Ἰσμηνίου καὶ Στίλβωνος ἀμφισβητούντων ἡ Δωδωνὶς ἀπέδειξεν Ἰσμηνίου τὸν υἱόν, καὶ διὰ τοῦτο Θετταλίσκον Ἰσμηνίου ἐνόμιζον.
136Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 12; 35 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ κρίσεως περὶ τοῦ αὐτοῦ ἢ ὁμοίου ἢ ἐναντίου, μάλιστα μὲν εἰ πάντες καὶ ἀεί, εἰ δὲ μή, ἀλλ' οἵ γε πλεῖστοι, ἢ σοφοὶ ἢ πάντες ἢ οἱ πλεῖστοι, ἢ ἀγαθοί, ἢ εἰ αὐτοὶ οἱ κρίνοντες, ἢ οὓς ἀποδέχονται οἱ κρίνοντες, ἢ οἷς μὴ οἷόν τε ἐναντίον κρίνειν, οἷον τοῖς κυρίοις, ἢ οἷς μὴ καλὸν ἐναντίον κρίνειν, οἷον θεοῖς ἢ πατρὶ ἢ διδασκάλοις, ὥσπερ ὃ εἰς Μιξιδημίδην εἶπεν Αὐτοκλῆς, [εἰ] ταῖς μὲν σεμναῖς θεαῖς καλῶς εἶχεν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ δοῦναι τὰ δίκαια, Μιξιδημίδῃ δ' οὔ.
137Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 13; 38 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τῶν μερῶν, ὥσπερ ἐν τοῖς Τοπικοῖς ποία κίνησις ἡ ψυχή· ἥδε γὰρ ἢ ἥδε.
138Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 14; 39 (auctor 384BC-322BC)
παράδειγμα ἐκ τοῦ Σωκράτους τοῦ Θεοδέκτου· « εἰς ποῖον ἱερὸν ἠσέβηκεν· τίνας θεῶν οὐ τετίμηκεν ὧν ἡ πόλις νομίζει· » ἄλλος, ἐπειδὴ ἐπὶ τῶν πλείστων συμβαίνει ὥστε ἕπεσθαί τι τῷ αὐτῷ ἀγαθὸν καὶ κακόν, ἐκ τοῦ ἀκολουθοῦντος προτρέπειν ἢ ἀποτρέπειν, καὶ κατηγορεῖν ἢ ἀπολογεῖσθαι, καὶ ἐπαινεῖν ἢ ψέγειν, οἷον « τῇ παιδεύσει τὸ φθονεῖσθαι ἀκολουθεῖ κακὸν ὄν, τὸ δὲ σοφὸν εἶναι ἀγαθόν· οὐ τοίνυν δεῖ παιδεύεσθαι, φθονεῖσθαι γὰρ οὐ δεῖ· δεῖ μὲν οὖν παιδεύεσθαι, σοφὸν γὰρ εἶναι δεῖ » .
139Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 15; 41 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, ὅταν περὶ δυοῖν καὶ ἀντικειμένοιν ἢ προτρέπειν ἢ ἀποτρέπειν δέῃ, [καὶ] τῷ πρότερον εἰρημένῳ τρόπῳ ἐπ' ἀμφοῖν χρῆσθαι.
140Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 16; 44 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, ἐπειδὴ οὐ ταὐτὰ φανερῶς ἐπαινοῦσι καὶ ἀφανῶς, ἀλλὰ φανερῶς μὲν τὰ δίκαια καὶ τὰ καλὰ ἐπαινοῦσι μάλιστα, ἰδίᾳ δὲ τὰ συμφέροντα μᾶλλον βούλονται, ἐκ τούτων πειρᾶσθαι συνάγειν θάτερον· τῶν γὰρ παραδόξων οὗτος ὁ τόπος κυριώτατός ἐστιν.
141Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 18; 45 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τοῦ ἀνάλογον ταῦτα συμβαίνειν, οἷον ὁ Ἰφικράτης, τὸν υἱὸν αὐτοῦ, νεώτερον ὄντα τῆς ἡλικίας, ὅτι μέγας ἦν λειτουργεῖν ἀναγκαζόντων, εἶπεν ὅτι εἰ τοὺς μεγάλους τῶν παίδων ἄνδρας νομίζουσι, τοὺς μικροὺς τῶν ἀνδρῶν παῖδας εἶναι ψηφιοῦνται, καὶ Θεοδέκτης ἐν τῷ Νόμῳ, ὅτι « πολίτας μὲν ποιεῖσθε τοὺς μισθοφόρους, οἷον Στράβακα καὶ Χαρίδημον, διὰ τὴν ἐπιείκειαν· φυγάδας δ' οὐ ποιήσεσθε τοὺς ἐν τοῖς μισθοφόροις ἀνήκεστα διαπεπραγμένους· » ἄλλος ἐκ τοῦ τὸ συμβαῖνον ἐὰν ᾖ ταὐτόν, ὅτι καὶ ἐξ ὧν συμβαίνει ταὐτά· οἷον Ξενοφάνης ἔλεγεν ὅτι ὁμοίως ἀσεβοῦσιν οἱ γενέσθαι φάσκοντες τοὺς θεοὺς τοῖς ἀποθανεῖν λέγουσιν· ἀμφοτέρως γὰρ συμβαίνει μὴ εἶναι τοὺς θεούς ποτε.
142Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 19; 49 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τοῦ μὴ ταὐτὸ ἀεὶ αἱρεῖσθαι ὕστερον καὶ πρότερον, ἀλλ' ἀνάπαλιν, οἷον τόδε τὸ ἐνθύμημα, « ἦ φεύγοντες μὲν ἐμαχόμεθα ὅπως κατέλθωμεν, κατελθόντες δὲ φευξόμεθα ὅπως μὴ μαχώμεθα· » ὁτὲ μὲν γὰρ τὸ μένειν ἀντὶ τοῦ μάχεσθαι ᾑροῦντο, ὁτὲ δὲ τὸ μὴ μάχεσθαι ἀντὶ τοῦ μὴ μένειν.
143Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 20; 50 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τὸ οὗ ἕνεκ' ἂν εἴη ἢ γένοιτο, τούτου ἕνεκα φάναι εἶναι ἢ γεγενῆσθαι, οἷον εἰ δοίη [ἄν] τίς τινι ἵν' ἀφελόμενος λυπήσῃ, ὅθεν καὶ τοῦτ' εἴρηται, πολλοῖς ὁ δαίμων οὐ κατ' εὔνοιαν φέρων μεγάλα δίδωσιν εὐτυχήματ', ἀλλ' ἵνα τὰς συμφορὰς λάβωσιν ἐπιφανεστέρας.
144Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 21; 54 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, κοινὸς καὶ τοῖς ἀμφισβητοῦσιν καὶ τοῖς συμβουλεύουσι, σκοπεῖν τὰ προτρέποντα καὶ ἀποτρέποντα, καὶ ὧν ἕνεκα καὶ πράττουσι καὶ φεύγουσιν· ταῦτα γάρ ἐστιν ἃ ἐὰν μὲν ὑπάρχῃ δεῖ πράττειν, ἐὰν δὲ μὴ ὑπάρχῃ, μὴ πράττειν, οἷον, εἰ δυνατὸν καὶ ῥᾴδιον καὶ ὠφέλιμον ἢ αὐτῷ ἢ φίλοις ἢ βλαβερὸν ἐχθροῖς, κἂν ᾖ ἐπιζήμιον, εἰ ἐλάττων ἡ ζημία τοῦ πράγματος, καὶ προτρέπονται [δ'] ἐκ τούτων καὶ ἀποτρέπονται ἐκ τῶν ἐναντίων.
145Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 22; 57 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τῶν δοκούντων μὲν γίγνεσθαι ἀπίστων δέ, ὅτι οὐκ ἂν ἔδοξαν, εἰ μὴ ἦν ἢ ἐγγὺς ἦν.
146Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 23; 59 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐλεγκτικός, τὸ τὰ ἀνομολογούμενα σκοπεῖν, εἴ τι ἀνομολογούμενον ἐκ τόπων καὶ χρόνων καὶ πράξεων καὶ λόγων, χωρὶς μὲν ἐπὶ τοῦ ἀμφισβητοῦντος, οἷον « καὶ φησὶ μὲν φιλεῖν ὑμᾶς, συνώμοσεν δὲ τοῖς τριάκοντα » , χωρὶς δ' ἐπ' αὐτοῦ, « καὶ φησὶ μὲν εἶναί με φιλόδικον, οὐκ ἔχει δὲ ἀποδεῖξαι δεδικασμένον οὐδεμίαν δίκην » , χωρὶς δ' ἐπ' αὐτοῦ καὶ τοῦ ἀμφισβητοῦντος, « καὶ οὗτος μὲν οὐ δεδάνεικε πώποτε οὐδέν, ἐγὼ δὲ καὶ πολλοὺς λέλυμαι ὑμῶν » .
147Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 24; 60 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τοῖς προδιαβεβλημένοις καὶ ἀνθρώποις καὶ πράγμασιν, ἢ δοκοῦσι, τὸ λέγειν τὴν αἰτίαν τοῦ παραδόξου· ἔστιν γάρ τι δι' ὃ φαίνεται· οἷον, ὑποβεβλημένης τινὸς τὸν αὑτῆς υἱόν, διὰ τὸ ἀσπάζεσθαι ἐδόκει συνεῖναι τῷ μειρακίῳ, λεχθέντος δὲ τοῦ αἰτίου ἐλύθη ἡ διαβολή· καὶ οἷον ἐν τῷ Αἴαντι τῷ Θεοδέκτου Ὀδυσσεὺς λέγει πρὸς τὸν Αἴαντα διότι ἀνδρειότερος ὢν τοῦ Αἴαντος οὐ δοκεῖ.
148Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 25; 61 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἀπὸ τοῦ αἰτίου, ἄν τε ὑπάρχῃ, ὅτι ἔστι, κἂν μὴ ὑπάρχῃ, ὅτι οὐκ ἔστιν· ἅμα γὰρ τὸ αἴτιον καὶ οὗ αἴτιον, καὶ ἄνευ αἰτίου οὐθὲν ἔστιν, οἷον Λεωδάμας ἀπολογούμενος ἔλεγε, κατηγορήσαντος Θρασυβούλου ὅτι ἦν στηλίτης γεγονὼς ἐν τῇ ἀκροπόλει, ἀλλ' ἐκκέκοπται ἐπὶ τῶν τριάκοντα· οὐκ ἐνδέχεσθαι ἔφη· μᾶλλον γὰρ ἂν πιστεύειν αὑτῷ τοὺς τριάκοντα ἐγγεγραμμένης τῆς ἔχθρας πρὸς τὸν δῆμον.
149Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 26; 62 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, εἰ ἐνεδέχετο βέλτιον ἄλλως, ἢ ἐνδέχεται, ὧν ἢ συμβουλεύει ἢ πράττει ἢ πέπραχε σκοπεῖν· φανερὸν γὰρ ὅτι, εἰ [μὴ] οὕτως ἔχει, οὐ πέπραχεν· οὐδεὶς γὰρ ἑκὼν τὰ φαῦλα καὶ γιγνώσκων προαιρεῖται.
150Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 27; 64 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, ὅταν τι ἐναντίον μέλλῃ πράττεσθαι τοῖς πεπραγμένοις, ἅμα σκοπεῖν, οἷον Ξενοφάνης Ἐλεάταις ἐρωτῶσιν εἰ θύωσι τῇ Λευκοθέᾳ καὶ θρηνῶσιν ἢ μή, συνεβούλευεν, εἰ μὲν θεὸν ὑπολαμβάνουσιν, μὴ θρηνεῖν, εἰ δ' ἄνθρωπον, μὴ θύειν.
151Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 28; 65 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τόπος τὸ ἐκ τῶν ἁμαρτηθέντων κατηγορεῖν ἢ ἀπολογεῖσθαι, οἷον ἐν τῇ Καρκίνου Μηδείᾳ οἱ μὲν κατηγοροῦσιν ὅτι τοὺς παῖδας ἀπέκτεινεν, οὐ φαίνεσθαι γοῦν αὐτούς (ἥμαρτε γὰρ ἡ Μήδεια περὶ τὴν ἀποστολὴν τῶν παίδων) , ἡ δ' ἀπολογεῖται ὅτι οὐ [ἂν] τοὺς παῖδας ἀλλὰ τὸν Ἰάσονα ἂν ἀπέκτεινεν· τοῦτο γὰρ ἥμαρτεν ἂν μὴ ποιήσασα, εἴπερ καὶ θάτερον ἐποίησεν.
152Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 29; 67 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἀπὸ τοῦ ὀνόματος, οἷον ὡς ὁ Σοφοκλῆς σαφῶς σιδήρῳ καὶ φοροῦσα τοὔνομα, σοπη.
153Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τὸ τὸ διῃρημένον συντιθέντα λέγειν ἢ τὸ συγκείμενον διαιροῦντα· ἐπεὶ γὰρ ταὐτὸν δοκεῖ εἶναι οὐκ ὂν ταὐτὸ πολλάκις, ὁπότερον χρησιμώτερον, τοῦτο δεῖ ποιεῖν.
154Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 4; 17 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος δὲ τόπος τὸ δεινώσει κατασκευάζειν ἢ ἀνασκευάζειν· τοῦτο δ' ἐστὶν ὅταν, μὴ δείξας ὅτι ἐποίησεν μηδ' ὅτι οὐκ ἐποίησεν, αὐξήσῃ τὸ πρᾶγμα· ποιεῖ γὰρ φαίνεσθαι ἢ ὡς οὐ πεποίηκεν, ὅταν ὁ τὴν αἰτίαν ἔχων αὔξῃ, ἢ ὡς πεποίηκεν, ὅταν ὁ κατηγορῶν αὐξῇ.
155Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 5; 19 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τὸ ἐκ σημείου· ἀσυλλόγιστον γὰρ καὶ τοῦτο· οἷον εἴ τις λέγοι « ταῖς πόλεσι συμφέρουσιν οἱ ἐρῶντες· ὁ γὰρ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος ἔρως κατέλυσε τὸν τύραννον Ἵππαρχον » , ἢ εἴ τις λέγοι ὅτι κλέπτης Διονύσιος· πονηρὸς γάρ· ἀσυλλόγιστον γὰρ δὴ τοῦτο· οὐ γὰρ πᾶς πονηρὸς κλέπτης, ἀλλὰ κλέπτης πᾶς πονηρός.
156Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 6; 20 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος διὰ τὸ συμβεβηκός, οἷον ὃ λέγει Πολυκράτης εἰς τοὺς μῦς, ὅτι ἐβοήθησαν διατραγόντες τὰς νευράς· ἢ εἴ τις φαίη τὸ ἐπὶ δεῖπνον κληθῆναι τιμιώτατον· διὰ γὰρ τὸ μὴ κληθῆναι ὁ Ἀχιλλεὺς ἐμήνισε τοῖς Ἀχαιοῖς ἐν Τενέδῳ· ὁ δ' ὡς ἀτιμαζόμενος ἐμήνισεν, συνέβη δὲ τοῦτο διὰ τὸ μὴ κληθῆναι.
157Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 7; 21 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τὸ παρὰ τὸ ἑπόμενον, οἷον ἐν τῷ Ἀλεξάνδρῳ, ὅτι μεγαλόψυχος· ὑπεριδὼν γὰρ τὴν πολλῶν ὁμιλίαν ἐν τῇ Ἴδῃ διέτριβεν καθ' αὑτόν· ὅτι γὰρ οἱ μεγαλόψυχοι τοιοῦτοι, καὶ οὗτος μεγαλόψυχος δόξειεν ἄν.
158Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 8; 24 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος παρὰ τὸ ἀναίτιον ὡς αἴτιον, οἷον τῷ ἅμα ἢ μετὰ τοῦτο γεγονέναι· τὸ γὰρ μετὰ τοῦτο ὡς διὰ τοῦτο λαμβάνουσιν, καὶ μάλιστα οἱ ἐν ταῖς πολιτείαις, οἷον ὡς ὁ Δημάδης τὴν Δημοσθένους πολιτείαν πάντων τῶν κακῶν αἰτίαν· μετ' ἐκείνην γὰρ συνέβη ὁ πόλεμος.
159Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 9; 25 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος παρὰ τὴν ἔλλειψιν τοῦ πότε καὶ πῶς, οἷον ὅτι δικαίως Ἀλέξανδρος ἔλαβε τὴν Ἑλένην· αἵρεσις γὰρ αὐτῇ ἐδόθη παρὰ τοῦ πατρός.
160Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
περὶ δὲ διαβολῆς ἓν μὲν τὸ ἐξ ὧν ἄν τις ὑπόληψιν δυσχερῆ ἀπολύσαιτο (οὐθὲν γὰρ διαφέρει εἴτε εἰπόντος τινὸς εἴτε μή, ὥστε τοῦτο καθόλου) · ἄλλος τόπος ὥστε πρὸς τὰ ἀμφισβητούμενα ἀπαντᾶν, ἢ ὡς οὐκ ἔστιν, ἢ ὡς οὐ βλαβερὸν ἢ οὐ τούτῳ, ἢ ὡς οὐ τηλικοῦτον, ἢ οὐκ ἄδικον ἢ οὐ μέγα, ἢ οὐκ αἰσχρὸν ἢ οὐκ ἔχον μέγεθος· περὶ γὰρ τοιούτων ἡ ἀμφισβήτησις, ὥσπερ Ἰφικράτης πρὸς Ναυσικράτην· ἔφη γὰρ ποιῆσαι ὃ ἔλεγεν καὶ βλάψαι, ἀλλ' οὐκ ἀδικεῖν.
161Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τόπος ὡς ἐστὶν ἁμάρτημα ἢ ἀτύχημα ἢ ἀναγκαῖον, οἷον Σοφοκλῆς ἔφη τρέμειν οὐχ ὡς ὁ διαβάλλων ἔφη, ἵνα δοκῇ γέρων, ἀλλ' ἐξ ἀνάγκης· οὐ γὰρ ἑκόντι εἶναι αὑτῷ ἔτη ὀγδοήκοντα.
162Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
» ἄλλος, εἰ ἐμπεριείληπται ὁ διαβάλλων, ἢ νῦν ἢ πρότερον, ἢ αὐτὸς ἢ τῶν ἐγγύς τις.
163Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 5; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, εἰ ἄλλοι ἐμπεριλαμβάνονται οὓς ὁμολογοῦσιν μὴ ἐνόχους εἶναι τῇ διαβολῇ, οἷον εἰ, ὅτι καθάριος, ὁ δεῖνα μοιχός, καὶ ὁ δεῖνα ἄρα.
164Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 6; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, εἰ ἄλλους διέβαλεν ἢ ἄλλος ἢ αὐτός, ἢ ἄνευ διαβολῆς ὑπελαμβάνοντο ὥσπερ αὐτὸς νῦν, οἳ πεφήνασιν οὐκ ἔνοχοι.
165Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 7; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τοῦ ἀντιδιαβάλλειν τὸν διαβάλλοντα· ἄτοπον γὰρ εἰ ὃς αὐτὸς ἄπιστος, οἱ τούτου λόγοι ἔσονται πιστοί.
166Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 8; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος, εἰ γέγονεν κρίσις, ὥσπερ Εὐριπίδης πρὸς Ὑγιαίνοντα ἐν τῇ ἀντιδόσει κατηγοροῦντα ὡς ἀσεβής, ὅς γ' ἐποίησε κελεύων ἐπιορκεῖν, ἡ γλῶσσ' ὀμώμοχ', ἡ δὲ φρὴν ἀνώμοτος.
167Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 9; 13 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος ἐκ τοῦ διαβολῆς κατηγορεῖν, ἡλίκον, καὶ τοῦτο, ὅτι ἄλλας κρίσεις ποιεῖ, καὶ ὅτι οὐ πιστεύει τῷ πράγματι.
168Aristoteles, Rhetorica, 3, 15, 10; 15 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τῷ διαβάλλοντι, τὸ ἐπαινοῦντα μικρὸν μακρῶς ψέξαι μέγα συντόμως, ἢ πολλὰ ἀγαθὰ προθέντα, ὃ εἰς τὸ πρᾶγμα προφέρει ἓν ψέξαι.
169Aristoteles, Rhetorica, 3, 17, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἐν δὲ τοῖς ἐπιδεικτικοῖς τὸ πολὺ ὅτι καλὰ καὶ ὠφέλιμα ἡ αὔξησις ἔστω· τὰ γὰρ πράγματα δεῖ πιστεύεσθαι· ὀλιγάκις γὰρ καὶ τούτων ἀποδείξεις φέρουσιν, ἐὰν ἄπιστα ᾖ ἢ ἐὰν ἄλλος αἰτίαν ἔχῃ.
170Aristoteles, Topica, 2, II 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος τό ἐπιβλέπειν οἷς ὑπάρχειν ἢ πᾶσιν ἢ μηδενί εἴρηται.
171Aristoteles, Topica, 2, II 2; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος τό λόγους ποιεῖν τοῦ τε συμβεβηκότος καί ᾧ συμβέβηκεν, ἢ ἀμφοτέρων καθ᾿ ἑκάτερον ἢ τοῦ ἑτέρου, εἶτα σκοπεῖν εἴ τι μή ἀληθές ἐν τοῖς λόγοις ὡς ἀληθές εἴληπται.
172Aristoteles, Topica, 2, II 10; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος· ἑνός περί δύο λεγομένου, εἰ ᾧ μᾶλλον εἰκός ὑπάρχειν μή ὑπάρχει, οὐδ᾿ ᾧ ἧττον, καί εἰ ᾧ ἧττον εἰκός ὑπάρχείν ὑπάρχει, καί ᾧ μᾶλλον.
173Aristoteles, Topica, 3, III 2; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος τόπος, τό ἐγγύτερον τἀγαθοῦ βέλτιον καί αἱρετώτερον.
174Aristoteles, Topica, 3, III 2; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος, τό ἐπιφανέστερον τοῦ ἧττον τοιούτου, καί τό χαλεπώτερον· μᾶλλον γάρ ἀγαπῶμεν ἔχοντες ἃ μή ἔστι ῥᾳδίως λαβεῖν.
175Aristoteles, Topica, 6, VI 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος, εἰ κατά μεταφοράν εἴρηκεν, οἷον εἰ τήν ἐπιστήμην ἀμετάπτωτον ἢ τήν γῆν τιθήνην ἢ τήν σωφροσύνην συμφωνίαν.
176Aristoteles, Topica, 6, VI 4; 26 (auctor 384BC-322BC)
Εἷς μέν οὖν τρόπος τοῦ μή διά γνωριμωτέρων ἐστί τό διά τῶν ὑστέρων τά πρότερα δηλοῦν, καθάπερ πρότερον εἴπαμεν· ἄλλος, εἰ τοῦ ἐν ἠρεμίᾳ καί τοῦ ὡρισμένου διά τοῦ ἀορίστου καί τοῦ ἐν κινήσει ἀποδέδοται ὁ λόγος· πρότερον γάρ τό μένον καί τό ὡρισμένον τοῦ ἀορίστου καί ἐν κινήσει ὄντος.
177Aristoteles, Topica, 6, VI 4; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλος, εἰ αὐτῷ κέχρηται τῷ ὁριζομένῳ.
178Aristoteles, Topica, 7, VII 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἴ τις ἄλλος κοινός καί ἐνεργός τῶν τόπων ἐστί, τούτῳ χρηστέον.
179Aulus Gellius, Noctes Atticae, 10, 19, 3; 5 (auctor c.125–c.180)
Nam si me inquit non fallit quod quidem in primori pueritia legerim, verba haec sunt Demosthenis adversus eum, qui, ut tu nunc facis, peccatum suum peccatis alienis exemptum purgatumque ibat: σύ δή μή λέγε, ὡς γέγονε τοῦτο πολλάκις, ἀλλ' ὡς οὕτω προσήκει γίγνεσθαι· οὐ γάρ, εἴ τι πώποτε μή κατά τούς νόμους ἐπράχθη, σύ δέ τοῦτο ἐμιμήσω, διά τοῦτο ἀποφύγοις ἂν δικαίως, ἀλλά πολλῷ μᾶλλον ἁλίσκοιο· ὥσπερ γάρ, εἴ τις ἑάλω, σύ τοῦτα οὐκ ἂν ἔγραψας, οὕτως, ἐάν σύ νῦν δίκην δῷς, ἄλλος οὐ γράψει.
180Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, p8, 1; 41
καὶ ἀναβοήσας φωνῇ μεγάλῃ εἶπεν Μέγας εἶ, κύριε ὁ θεὸς τοῦ Δανιηλ, καὶ οὐκ ἔστιν πλὴν σοῦ ἄλλος.
181Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Gen, 19; 12
Εἶπαν δὲ οἱ ἄνδρες πρὸς Λωτ Ἔστιν τίς σοι ὧδε, γαμβροὶ ἢ υἱοὶ ἢ θυγατέρες; ἢ εἴ τίς σοι ἄλλος ἔστιν ἐν τῇ πόλει, ἐξάγαγε ἐκ τοῦ τόπου τούτου·
182Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Ex, 8; 6
ὁ δὲ εἶπεν Εἰς αὔριον. εἶπεν οὖν Ὡς εἴρηκας· ἵνα εἰδῇς ὅτι οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν κυρίου·
183Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Ex, 9; 14
ἐν τῷ γὰρ νῦν καιρῷ ἐγὼ ἐξαποστέλλω πάντα τὰ συναντήματά μου εἰς τὴν καρδίαν σου καὶ τῶν θεραπόντων σου καὶ τοῦ λαοῦ σου, ἵν εἰδῇς ὅτι οὐκ ἔστιν ὡς ἐγὼ ἄλλος ἐν πάσῃ τῇ γῇ.
184Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Idt, 9; 14
καὶ ποίησον ἐπὶ παντὸς ἔθνους σου καὶ πάσης φυλῆς ἐπίγνωσιν τοῦ εἰδῆσαι ὅτι σὺ εἶ ὁ θεὸς θεὸς πάσης δυνάμεως καὶ κράτους καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος ὑπερασπίζων τοῦ γένους Ισραηλ εἰ μὴ σύ.
185Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Iob, 1; 18
Ἔτι τούτου λαλοῦντος ἄλλος ἄγγελος ἔρχεται λέγων τῷ Ιωβ Τῶν υἱῶν σου καὶ τῶν θυγατέρων σου ἐσθιόντων καὶ πινόν των παρὰ τῷ ἀδελφῷ αὐτῶν τῶν πρεσβυτέρῳ
186Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Iob, 19; 27
ἃ ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι, ἃ ὁ ὀφθαλμός μου ἑόρακεν καὶ οὐκ ἄλλος· πάντα δέ μοι συντετέλεσται ἐν κόλπῳ.
187Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Sap, 18; 18
καὶ ἄλλος ἀλλαχῇ ῥιφεὶς ἡμίθνητος δι’ ἣν ἔθνῃσκον αἰτίαν ἐνεφάνιζεν·
188Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Is, 43; 10
γένεσθέ μοι μάρτυρες, κἀγὼ μάρτυς, λέγει κύριος ὁ θεός, καὶ ὁ παῖς, ὃν ἐξελεξάμην, ἵνα γνῶτε καὶ πιστεύσητε καὶ συνῆτε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἔμπροσθέν μου οὐκ ἐγένετο ἄλλος θεὸς καὶ μετ’ ἐμὲ οὐκ ἔσται·
189Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Is, 45; 21
εἰ ἀναγγελοῦσιν, ἐγγισάτωσαν, ἵνα γνῶσιν ἅμα τίς ἀκουστὰ ἐποίησεν ταῦτα ἀπ’ ἀρχῆς. τότε ἀνηγγέλη ὑμῖν Ἐγὼ ὁ θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν ἐμοῦ· δίκαιος καὶ σωτὴρ οὐκ ἔστιν πάρεξ ἐμοῦ.
190Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Is, 45; 22
ἐπιστράφητε πρός με καὶ σωθήσεσθε, οἱ ἀπ’ ἐσχάτου τῆς γῆς· ἐγώ εἰμι ὁ θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος.
191Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Dan, 7; 24
καὶ τὰ δέκα κέρατα τῆς βασιλείας, δέκα βασιλεῖς στήσονται, καὶ ὁ ἄλλος βασιλεὺς μετὰ τούτους στήσεται, καὶ αὐτὸς διοίσει κακοῖς ὑπὲρ τοὺς πρώτους καὶ τρεῖς βασιλεῖς ταπεινώσει·
192Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Mal, 2; 15
καὶ οὐκ ἄλλος ἐποίησεν, καὶ ὑπόλειμμα πνεύματος αὐτοῦ. καὶ εἴπατε Τί ἄλλο ἀλλ’ ἢ σπέρμα ζητεῖ ὁ θεός; καὶ φυλάξασθε ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, καὶ γυναῖκα νεότητός σου μὴ ἐγκαταλίπῃς·
193Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 2Mac, 12; 22
ἐπιφανείσης δὲ τῆς Ιουδου σπείρας πρώτης καὶ γενομένου δέους ἐπὶ τοὺς πολεμίους φόβου τε ἐκ τῆς τοῦ τὰ πάντα ἐφορῶντος ἐπιφανείας γενομένης ἐπ’ αὐτοὺς εἰς φυγὴν ὥρμησαν ἄλλος ἀλλαχῇ φερόμενος ὥστε πολλάκις ὑπὸ τῶν ἰδίων βλάπτεσθαι καὶ ταῖς τῶν ξιφῶν ἀκμαῖς ἀναπείρεσθαι.
194Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Bel, 1; 41
καὶ ἀναβοήσας εἶπεν ὁ βασιλεύς Μέγας ἐστὶ κύριος ὁ θεός, καὶ οὐκ ἔστι πλὴν αὐτοῦ ἄλλος.
195Biblia, Novum testamentum graece, Mc, 12; 32
καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ γραμματεύς, Καλῶς, διδάσκαλε, ἐπ’ ἀληθείας εἶπες ὅτι εἷς ἐστιν καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν αὐτοῦ·
196Biblia, Novum testamentum graece, Lc, 22; 59
καὶ διαστάσης ὡσεὶ ὥρας μιᾶς ἄλλος τις διϊσχυρίζετο λέγων, Ἐπ’ ἀληθείας καὶ οὗτος μετ’ αὐτοῦ ἦν, καὶ γὰρ Γαλιλαῖός ἐστιν·
197Biblia, Novum testamentum graece, Io, 4; 37
ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ἀληθινὸς ὅτι Ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων.
198Biblia, Novum testamentum graece, Io, 5; 7
ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν, Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγὼ ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει.
199Biblia, Novum testamentum graece, Io, 5; 32
ἄλλος ἐστὶν ὁ μαρτυρῶν περὶ ἐμοῦ, καὶ οἶδα ὅτι ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία ἣν μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ.
200Biblia, Novum testamentum graece, Io, 5; 43
ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήμψεσθε.
201Biblia, Novum testamentum graece, Io, 15; 24
εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος ἐποίησεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχοσαν· νῦν δὲ καὶ ἑωράκασιν καὶ μεμισήκασιν καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου.
202Biblia, Novum testamentum graece, Io, 18; 15
Ἠκολούθει δὲ τῷ Ἰησοῦ Σίμων Πέτρος καὶ ἄλλος μαθητής. ὁ δὲ μαθητὴς ἐκεῖνος ἦν γνωστὸς τῷ ἀρχιερεῖ, καὶ συνεισῆλθεν τῷ Ἰησοῦ εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως,
203Biblia, Novum testamentum graece, Io, 18; 16
ὁ δὲ Πέτρος εἱστήκει πρὸς τῇ θύρᾳ ἔξω. ἐξῆλθεν οὖν ὁ μαθητὴς ὁ ἄλλος ὁ γνωστὸς τοῦ ἀρχιερέως καὶ εἶπεν τῇ θυρωρῷ καὶ εἰσήγαγεν τὸν Πέτρον.
204Biblia, Novum testamentum graece, Io, 20; 3
Ἐξῆλθεν οὖν ὁ Πέτρος καὶ ὁ ἄλλος μαθητής, καὶ ἤρχοντο εἰς τὸ μνημεῖον.
205Biblia, Novum testamentum graece, Io, 20; 4
ἔτρεχον δὲ οἱ δύο ὁμοῦ· καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμεν τάχιον τοῦ Πέτρου καὶ ἦλθεν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον,
206Biblia, Novum testamentum graece, Io, 20; 8
τότε οὖν εἰσῆλθεν καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς ὁ ἐλθὼν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ εἶδεν καὶ ἐπίστευσεν·
207Biblia, Novum testamentum graece, Io, 21; 18
ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ὅτε ἦς νεώτερος, ἐζώννυες σεαυτὸν καὶ περιεπάτεις ὅπου ἤθελες· ὅταν δὲ γηράσῃς, ἐκτενεῖς τὰς χεῖράς σου, καὶ ἄλλος σε ζώσει καὶ οἴσει ὅπου οὐ θέλεις.
208Biblia, Novum testamentum graece, Act, 2; 12
ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ διηπόρουν, ἄλλος πρὸς ἄλλον λέγοντες, Τί θέλει τοῦτο εἶναι;
209Biblia, Novum testamentum graece, 1Cor, 1Cor; 10
Κατὰ τὴν χάριν τοῦ θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον ἔθηκα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ. ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ·
210Biblia, Novum testamentum graece, Phil, 3; 4
καίπερ ἐγὼ ἔχων πεποίθησιν καὶ ἐν σαρκί. εἴ τις δοκεῖ ἄλλος πεποιθέναι ἐν σαρκί, ἐγὼ μᾶλλον·
211Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 6; 4
καὶ ἐξῆλθεν ἄλλος ἵππος πυρρός, καὶ τῷ καθημένῳ ἐπ’ αὐτὸν ἐδόθη αὐτῷ λαβεῖν τὴν εἰρήνην ἐκ τῆς γῆς καὶ ἵνα ἀλλήλους σφάξουσιν, καὶ ἐδόθη αὐτῷ μάχαιρα μεγάλη.
212Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 8; 3
Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἦλθεν καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου ἔχων λιβανωτὸν χρυσοῦν, καὶ ἐδόθη αὐτῷ θυμιάματα πολλὰ ἵνα δώσει ταῖς προσευχαῖς τῶν ἁγίων πάντων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ χρυσοῦν τὸ ἐνώπιον τοῦ θρόνου.
213Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 14; 8
Καὶ ἄλλος δεύτερος [ἄγγελος] ἠκολούθησεν λέγων, Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἣ ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πεπότικεν πάντα τὰ ἔθνη.
214Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 14; 9
Καὶ ἄλλος ἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεν αὐτοῖς λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ, Εἴ τις προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ λαμβάνει χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὐτοῦ ἢ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ,
215Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 14; 15
καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ, κράζων ἐν φωνῇ μεγάλῃ τῷ καθημένῳ ἐπὶ τῆς νεφέλης, Πέμψον τὸ δρέπανόν σου καὶ θέρισον, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα θερίσαι, ὅτι ἐξηράνθη ὁ θερισμὸς τῆς γῆς.
216Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 14; 17
Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, ἔχων καὶ αὐτὸς δρέπανον ὀξύ.
217Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 14; 18
Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου, ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ πυρός, καὶ ἐφώνησεν φωνῇ μεγάλῃ τῷ ἔχοντι τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ λέγων, Πέμψον σου τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ καὶ τρύγησον τοὺς βότρυας τῆς ἀμπέλου τῆς γῆς, ὅτι ἤκμασαν αἱ σταφυλαὶ αὐτῆς.
218Biblia, Novum testamentum graece, Apoc, 17; 10
οἱ πέντε ἔπεσαν, ὁ εἷς ἔστιν, ὁ ἄλλος οὔπω ἦλθεν, καὶ ὅταν ἔλθῃ ὀλίγον αὐτὸν δεῖ μεῖναι.
219Claudianus Claudius, Fragmenta spuria vel suspecta, 415; 7 (auctor c.370-c.404)
II. [Ἄλλος μὲν πίτυν ἄντα Διὸς μεγάλοιο τινάσσων] εὐρὺν ἐς αἰϑέρα πέμπε ϑεημάχον, ἡ δὲ ῥιϕεῖσα τέϕρη γίνεται αἶψα συναντήσασα ϰεραυνῷ· ἄλλος δ᾿ Ἠελίοιο ϰαταντίον ἵστατ᾿, ἀπειλῶν μαρψέμεναι, λοξῇσι ϕάος γλήνῃσι δεδοιϰώς, τῷ δ᾿ ἐϕέηϰ᾿ ἄϰριν, γλαυϰὰς δ᾿ ἐϰάλυψεν ὀπωπάς· νήϕρονες, οὐδὲ μόϑου τέλος ᾔδεσαν, ἀλλὰ πεσόντες αὐταῖς αἷς ϕορέεσϰον ἐτυμβεύοντο βολῇσι.
220Claudianus Claudius, Fragmenta spuria vel suspecta, 415; 9 (auctor c.370-c.404)
ἄλλος δ᾿ αὖ πρηνής τε πεσὼν ἐπὶ ϰύματα πόντου πῖνεν ὑπὸ στομάτεσσι ποτόν· ϰελάρυζε δὲ λαιμὸς Νηρέος ἁλμυρὸν οἶδμα δι᾿ ἀνϑερεῶνος ὁδεῦον.
221Coelestinus I, Epistolae et decreta, 50, 0468C
Ὅθεν ἐπειδὴ ὑπὲρ τοιούτων αἰτιῶν οὐκ ἔστιν ἀσφαλὴς ἡ μακροτέρα παρενθύμησις· τοιοῦτον γάρ ἐστι σχεδὸν ἔγκλημα παρενθυμεῖσθαι τὰ τοιαῦτα, ὁποῖόν ἐστι μῦσος τοιαῦτα ἱερόσυλα λέγειν· καὶ τὸν ἐπίσκοπον Νεστόριον, καὶ εἴ τις ἄλλος αὐτῷ ἀκολουθήσας τοιαῦτα λέγει, ἀπὸ τῆς ἡμετέρας κοινωνίας ἀποχωρίζομεν, ἕως οὗ δι' ἐγγράφου ὁμολογίας πεμφθείσης, τὴν διαστροφὴν, ἣν ἤρξατο διδάσκειν, κατακρίνῃ, καὶ ταύτην ἑαυτὸν περὶ τοῦ παρθενικοῦ τόκου, τουτέστι περὶ τῆς σωτηρίας τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους, τὴν πίστιν ὁμολογήσῃ κατέχειν, ἥν τινα κατὰ τὴν ἀποστολικὴν διδασκαλίαν ἡ Ῥωμαίων καὶ ἡ Ἀλεκανδρέων, καὶ ἡ καθολικὴ πανταχοῦ ἐκκλησία κατέχει, προσκυνήσῃ τε καὶ ὁμολογήσῃ.
222Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1092B (auctor fl. 257)
Οὐικτερίνος ἀπὸ Θαβάκων εἶπεν· Εἰ ἒξεστι τοῖς αἱρετικοῖς βαπτίσαι, καὶ ἄγιον Πνεῦμα δοῦναι καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τί άυτῶν καταψευδόμεθα, ἵνα αὐτοὺς αἱρετικοὺς ὀνομάσωμεν; Ἄλλος Φίληξ άπὸ Θυίνης εἶπεν· Ὀφείλομεν διαβεβαιῶσαι ἵνα πάντες οἱ αἱρετικοὶ οἱ προσερχόμενοι τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτισθῶσιν, ὅπως ἡ ἒξω γενομένη διαστροφὴ ἐπανορθωθῇ καὶ ἀγιασθῇ.
223Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1094A (auctor fl. 257)
Ἄλλος Φίληξ ἀπὸ Μεκκόρας εἶπε· Καὶ αὐτὸς ἑπόμενος τῷ κανόνι τῶν θείων Γραφῶν, τοὺς αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς, βαπτίζεσθαι ἀποφαίνομαι.
224Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1094D (auctor fl. 257)
Ἄλλος Φίληξ ἀπὸ Μαρδιανῆς εἶπε· Τὰ αὐτά.
225Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1096B (auctor fl. 257)
Σατορνῖλλος ἄλλος ἀπὸ Συκῆς εἶπεν· Οἱ ἐθνικοὶ εἰ καὶ ἒδωλα σέβονται, ὅμως τὸν Θεὸν πατέρα καὶ κτίστην ἐπιγινώσκουσι καὶ ὁμολογοῦσι δεσπότην· εἰς τοῦτων Μαρκίων βλασφημεῖ, καὶ πῶς οὐκ αισχύνονται οἱ τὸ Μαρκίωνος βάπτισμα δοκιμάζοντες; Μάρκελλος ἀπὸ Ζάμης εἶπεν· Ὁπότε ἂφεσις ἁμαρτιῶν οὐδαμοῦ, εἰ μὴ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ διδοται, ὁ αἰρετικοὺς μὴ βαπτίζων, ἀμάρτωλῷ κοινωνεῖ.
226Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1098A (auctor fl. 257)
Γέγραπται, ὅτι ὁ Θεὸς ἁμαρτωλῶν οὐκ ἀκούει· ὁ δὲ αἱρετικὸς ὢν ἁμαρτωλὸς, πῶς ἀκούεται εν τῷ βαπτίζειν; Αλλὸς Φιληξ ἀπὸ Ούαγλακηνῆς εἶπεν· Ἐν τῷ προδέχεσθαι τοὺς αἱρετικοὺς ἂνευ τοῦ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματος, μηδεὶς τὴν συνήθειαν λόγου καὶ τῆς ἀληθείας προκρινέτω.
227Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1098A (auctor fl. 257)
Ἄλλος Σατορνῖλος ἀπὸ Πλουτίμνης εἶπεν· Εἰ δύναται Ἀντίχριστος δοῦναι τὴν χάριν τοῦ Χριστοῦ, δύνανται καὶ οἱ αἱρετικοὶ βαπτίζειν, οἱ ὀνομασθέντες ἀντίχριστοι.
228Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1098B (auctor fl. 257)
Ἄλλος Οὐίκτωρ ἀπὸ Ἀσούρας εἶπεν ὁμοίως· Δουνατοῦλος ἀπὸ Κάμφης εἶπεν· Ἀεὶ τοῦτο ἐγὼ ἐφρόνησα, ἵνα οἱ αἱρετικοὶ, μηδὲν ἔξω λαβεῖν δυνάμενοι, ὅταν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἔλθωσι, βαπτισθῶσιν.
229Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1098C (auctor fl. 257)
Ἄλλος Λούκιος ἀπὸ Αὐσάφης εἶπεν· Ἑνὸς ὄντος Θεοῦ καὶ πατρὸς καὶ υἱοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος, καὶ μιᾶς ἐλπίδος, καὶ μιᾶς Ἐκκλησίας, τὰ παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς πραττόμενα λύεσθαι δεῖν φημι, καὶ τοὺς ἀπ' αὐτῶν ἐρχομένους ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτίζειν.
230Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1098C (auctor fl. 257)
Ἄλλὸς Φίληξ ἀπὸ Τουριτῶν εἶπεν· Ἐγὼ κρίνω ἵνα, ἀκολούθως ταῖς θείαις γραφαῖς, ἄνομοι παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς βαπτισθέντες, ἂν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν καταφύγωσι, τῷ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματι, ἔνθα πᾶσα ἐξουσία παρὰ τοῦ Θεοῦ δέδοται, βαπτισθῶσιν.
231Constantinus I, Conciones, 8, 0399B (auctor c.272–337)
Εὐχῆς μὲν ἐμοὶ τέλος ἦν, ὦ φίλοι, τῆς ὑμετέρας ἀπολαῦσαι χορείας· τούτου δὲ τυχὼν, εἰδέναι τῷ Βασιλεῖ τῶν ὄλων τὴν χάριν ὁμολογῶ, ὅτι μοι πρὸς τοῖς ἄλλος ἅπασι, καὶ τοῦτο κρεῖττον ἀγαθοῦ παντός ἰδεῖν ἐδωρήσατο, φημὶ δὴ τὸ, συνηγμένους ὁμοῦ πάντας ἀπολαβεῖν μίαν τε κοινὴν ἁπάντων ὁμόφρονα γνώμην θεάσασθαι.
232Constantinus I, Conciones, 8, 0459C (auctor c.272–337)
Πόντον ἐπαῖξαι, περὶ τ' ἄστεα τείχεσι κλεῖσαι, Ῥηξαί τ' εἰλιπόδων ἑλκύσμασι τέλσον ἀρούρης· Ἀλλος ἔποι τ' ἔσται Τίφυς, καὶ θεσσαλὶς Ἄργω, Ἀνδράσιν ἡρώεσσιν ἀγαλλομένη· πολέμου δέ Τρώων καὶ Δαναῶν πειρήσεται αὖθις Ἀχιλλεὺς.
233Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 144; 19 (opus 1508)
De Lydiae Coryco sentit et Strabo, cuius verba subscribam ex libro XIV: Πρίν δέ ἐλθεῖν τάς Ἐρυθράς, πρῶτον μέν Ἔραι πολίχνιόν ἐστι Σήιον· εἷτα Κώρυκος, ὄρος ὑψηλόν, καί λιμήν ὑπ’ αὐτῷ Κασύστης καί ἄλλος Ἐρυθραί λιμήν καλούμενος καί ἐφεξῆς πλείους ἔτεροι.
234Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 207; 12 (opus 1508)
Idem in Hippolyto coronato: Ἄλλοισιν ἄλλος θεῶν τε κ’ ἀνθρώπων μέλει, id est Hic his, hic illis, et homo cordi est, et deus.
235Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 207; 13 (opus 1508)
Huc respexit Homerus in Odysseae Ξ: Ἄλλος γάρ τ’ ἄλλοισιν ἀνήρ ἐπιτέρπεται ἔργοις, id est Namque aliis aliae res arridentque placentque.
236Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 641; 1 (opus 1508)
Proverbialis hyperbole Οὗτος ἄλλος Ἡρακλῆς, id est Hic alter Hercules.
237Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 641; 5 (opus 1508)
: Ὁ γάρ φίλος βούλεται εἷναι, ὥσπερ ἡ παροιμία φησίν, ἄλλος Ἡερακλῆς, ἄλλος οὗτος, id est Nam amicus cupit esse, sicuti proverbio dicitur, alter Hercules, alter hic.
238Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 641; 10 (opus 1508)
Deinde Tyrium Herculem venisse Delphos, ut oraculum consuleret, deumque respondisse Οὗτος ἄλλος Ἡρακλῆς, id est Hic alter Hercules, atque oraculum in adagionem abiisse.
239Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 641; 18 (opus 1508)
Et sane ita Menippea Varronis affirmat, quae inscribitur Ἄλλος οὗτος Ἡρακλῆς quia, cum de Hercule multa loqueretur, eundem esse ac Martem probavit.
240Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 806; 1 (opus 1508)
Ἄλλος βίος, ἄλλη δίαιτια, id est Alia vita, alia vivendi ratio.
241Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1070; 15 (opus 1508)
XIII. Idem in Problematis causam inquirens, quamobrem pudefactis rubescant aures, iratis oculi, huius adagii testimonium citat: Ἢ ὅτι, inquit, ἡ μέν αἰδώς ἐν ὀφθαλμοῖς κατάψυξίς τις μετά φόβου, ὥστε εἰκότως ἀπολείπει τό θερμόν τούς ὀφθαλμούς; Φωριζόμενον δέ εἰς τόν δεκτικώτατον φέρεται τόπον· τοιοῦτος δέ ὁ ἐν τοῖς ἄκροῖς τῶν ὤτων, ὁ γάρ ἄλλος ὀστώδης.
242Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1294; 6 (opus 1508)
Ἄλλος μέν γάρ τ’ εἷδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ, Ἀλλά θεός μορφήν ἔπεσι στέφει, id est Non ita caelestes tribuunt sua dona quibusvis, Seu formam, sive ingenium viresve loquendi.
243Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1736; 7 (opus 1508)
Non dissimile illi, quod alibi recensuimus: Ἄλλος βίος, ἄλλη δίαιτα.
244Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1745; 1 (opus 1508)
Plutarchus in libello, cui titulus Περί τοῦ μή δεῖν δανείζεσθαι, testatur hunc versum apud Messenios proverbio fuisse celebratum: Ἔστι Πύλος πρό Πύλοιο, Πύλος γε μέν ἔστι καί ἄλλος, id est Est Pylus ante Pylum, siquidem est Pylus altera sane.
245Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1745; 4 (opus 1508)
Hoc autem carmen Plutarchus hoc pacto commutavit: Ἔστι τόκος πρό τόκοιο, τόκος γε μέν ἔστι καί ἄλλος, id est Usura usura prior, usura altera sane est.
246Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1927; 4 (opus 1508)
Pisides apud Suidam: Καί πάντες ὥσπερ ἐν κακῶν πανηργύρει ἄλλος κατ’ ἄλλην συμφοράν ἐδυστύχει, id est Omneis simul malorum ut in panegyre Alios tenebat aliud infortunium.
247Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2002; 8 (opus 1508)
Et glandibus victitabant agrestes illi prisci, iuxta illud Ἄλλος βίος, ἄλλη δίαιτα.
248Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2051; 7 (opus 1508)
Carmen sic habet: Ἀλλ᾽ εἴ τίς μοι ἀνήρ ἅμ’ ἕποιτο καί ἄλλος, Μᾶλλον θαλπωρή καί θαρσαλεώτερον ἔσται, Σύν τε δύ’ ἐρχομένω καί, τε πρό ὁ τοῦ ἐνόησεν, Ὅππως κέρδος ἔῃ· μοῦνος δ’ εἴ πέρ τε νοήσῃ, Ἀλλά τέ οἱ βράσσων δε νόος, λεπτή δέ τε μῆτις, id est At mihi si qui alius veniat comes, ille futurus Solamen, fueritque simul fiducia maior, Si duo coniuncti veniant.
249Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2093; 7 (opus 1508)
In Nebulis eandem figuram per iocum torsit ad usuras alias ab aliis nascentes: Αὐτοί τε καί τἀρχεῖα καί τόκοι τόκων, id est Ipsi atque sortes foenorumque foenora, nimirum alludens ad illud quod alibi retulimus: Ἐστί τόκος πρό τόκοιο, τόκος δέ γέ ἐστι καί ἄλλος.
250Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2203; 12 (opus 1508)
Homeri carmen sic habet: Ἄλλος μέν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης Πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ’ ὁ γέρων ἀμογητί ἄειρεν, id est Vix alli poculum poterant sustollere mensa Plenum, at grandaevus Nestor facile abstulit illud.
251Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2417; 2 (opus 1508)
Aristides in Pericle: Περί μέν δή λάλων, ὧ Πλάτων, καί ἀργῶν καί δειλῶν αὐτόθεν κατάβαλλε, μή πού τις καί Σρῶας ἐγείρῃσι θεός ἄλλος, id est Iam de loquacibus, o Plato ignavis ac timidis protinus depone, ne forte aliquis ogn alius Troianos erigat.
252Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2448; 4 (opus 1508)
Cui respondetur: Ὄρνιθες, οὐδείς ἄλλος, οὐκ Αἰγύπτιος Πλινθοφόρος, οὐ λιθουργός, id est Aves nec alius ullus, haud Aegyptius Laterifer aut faber lapidarius.
253Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2622; 1 (opus 1508)
Υρυνώνδας ἄλλος, id est Phrynondas alter.
254Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2622; 8 (opus 1508)
Meminit horum et Aeschines adversus Ctesiphontem: Οὔτε Υρυνώνδας οὔτε Εὐρύβατος οὔτε ἄλλος οὐδείς πώποτε τῶν πάλαι πονηρῶν τοιοῦτος μάγος καί γόης ἐγένετο, id est Nec Phrynondas nec Eurybatos nec alius quisquam veterum improborum umquam talis magus et impostor fuit.
255Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3172; 1 (opus 1508)
Γλαῦκος ἄλλος ἱππόβρωτος, id est Glaucus alter ab equis devoratus.
256Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3193; 1 (opus 1508)
Ἴανος ἄλλος, id est Ianus alter.
257Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3480; 5 (opus 1508)
Sic enim de Lysandri frugalitate praedicat: Ἀλλ’ εἰ δέ τις ἄλλος ἐκπεφευγώς τουτί τό περίακτον· Οἴκοι λέοντες, ἐν ὑπαίθρῳ δ’ ἀλώπεκες, id est Imo si quis alius effugerat illud quod vulgo circumfertur: Domi leones, sed foris vulpeculae.
258Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3863; 3 (opus 1508)
Εἷτ’ ἄλλος ὑπέκρουσε, Φειμερινός ὄνειρος, id est Sed interim, dum haec loquor, Papae dixerit aliquis ut longum insomnium ac forense !
259Dositheus, Ars, p. 52, l. 2 (auctor c.350)
ἄλλος ἄλλου καὶ ἄλλη ἄλλης καὶ ἄλλο ἄλλου alius alia aliud; pluraliter ἄλλοι ἄλλων καὶ ἄλλαι ἄλλων καὶ ἄλλα ἄλλων alii aliae alia.
260Dositheus, Hermeneumata Leidensia, III, 1; 32 (auctor c.350)
" Λεγούσης τινός (γυναικός) τὴν ἐπίδοσιν τοῦ ἰδίου υἱοῦ ἀφῃρῆσθαι ὑπό τινος, καὶ λέγοντος ἐκείνου υἱὸν ἴδιον εἶναι, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἀνήκειν τὴν ἐπίδοσιν, ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ Ῥωμαικὴν αὑτὴν γεγονέναι, καὶ δέλτους μόνον συγγεγραφέναι, γάμους δὲ μὴ γεγονέναι˙ (ἠρνήσατο ἄλλος), ὅστις (ἑαυτόν) ἔλεγεν πατέρα αὐτοῦ [...] ἀφαιρεῖσθαι.
261Dositheus, Hermeneumata Leidensia, III, 5; 124 (auctor c.350)
Οἱ θεοὶ δὲ ἄλλος ἄλλῳ συνεπολέμησαν ἀλλήλοις, ἐν οἷς Ἄρην Ἀθηνᾶ πέτρῳ ὑπέστρωσεν καὶ Ἀφροδίτην ἐρράπισεν, Ποσειδῶν δὲ καὶ Ἀπόλλων μετὰ συμφωνίας ἀπένευσαν, Ἄρτεμιν δὲ Ἥρα τόξῳ τραυματίζει, Λητὼ δὲ καὶ Ἑρμῆς πολεμικώτατα ἐπύκτευσαν.
262Duditius Andreas, Andreas Dudithius. Lectori S.P.d., 5; 297 (auctor 1533-1589)
  τότε δὲ ὁ μὲν ναυτικὸς στρατὸς ἄλλος ἄλλῃ, ὅσοι μὴ μετέωροι ἑάλωσαν,  κατενεχθέντες ἐξέπεσον ἐς τὸ στρατόπεδον· ὁ δὲ πεζὸς οὐκέτι διαφόρως, ἀλλ’ ἀπὸ μιᾶς ὁρμῆς οἰμωγῇ τε καὶ  στόνῳ πάντες δυσανασχετοῦντες τὰ γιγνόμενα, οἱ μὲν ἐπὶ τὰς ναῦς παρεβοήθουν, οἱ δὲ πρὸς τὸ λοιπὸν τοῦ τείχους ἐς φυλακήν, ἄλλοι δὲ καὶ οἱ πλεῖστοι ἤδη περὶ σφᾶς αὐτοὺς  καὶ ὅπῃ σωθήσονται διεσκόπουν.
263Euclides, Elementa, 8, prop., 6; 1 (auctor fl.300BC)
Ἐὰν ὦσιν ὁποσοιοῦν ἀριθμοὶ ἑξῆς ἀνάλογον, ὁ δὲ πρῶτος τὸν δεύτερον μὴ μετρῇ, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς οὐδένα μετρήσει.
264Euclides, Elementa, 8, prop., 6; 2 (auctor fl.300BC)
Ἔστωσαν ὁποσοιοῦν ἀριθμοὶ ἑξῆς ἀνάλογον οἱ Α, Β, Γ, Δ, Ε, ὁ δὲ Α τὸν Β μὴ μετρείτω· λέγω, ὅτι οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς οὐδένα μετρήσει.
265Euclides, Elementa, 8, prop., 6; 4 (auctor fl.300BC)
λέγω δή, ὅτι οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς οὐδένα μετρήσει.
266Euclides, Elementa, 8, prop., 6; 11 (auctor fl.300BC)
ὁμοίως δὴ δείξομεν, ὅτι οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς οὐδένα μετρήσει· ὅπερ ἔδει δεῖξαι.
267Euclides, Elementa, 8, prop., 7; 3 (auctor fl.300BC)
εἰ γὰρ οὐ μετρεῖ ὁ Α τὸν Β, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς οὐδένα μετρήσει· μετρεῖ δὲ ὁ Α τὸν Δ.
268Euclides, Elementa, 9, prop., 10; 1 (auctor fl.300BC)
Ἐὰν ἀπὸ μονάδος ὁποσοιοῦν ἀριθμοὶ [ἑξῆς] ἀνάλογον ὦσιν, ὁ δὲ μετὰ τὴν μονάδα μὴ ᾖ τετράγωνος, οὐδ' ἄλλος οὐδεὶς τετράγωνος ἔσται χωρὶς τοῦ τρίτου ἀπὸ τῆς μονάδος καὶ τῶν ἕνα διαλειπόντων πάντων.
269Euclides, Elementa, 9, prop., 10; 2 (auctor fl.300BC)
καὶ ἐὰν ὁ μετὰ τὴν μονάδα κύβος μὴ ᾖ, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς κύβος ἔσται χωρὶς τοῦ τετάρτου ἀπὸ τῆς μονάδος καὶ τῶν δύο διαλειπόντων πάντων.
270Euclides, Elementa, 9, prop., 10; 3 (auctor fl.300BC)
Ἔστωσαν ἀπὸ μονάδος ἑξῆς ἀνάλογον ὁσοιδηποτοῦν ἀριθμοὶ οἱ Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, ὁ δὲ μετὰ τὴν μονάδα ὁ Α μὴ ἔστω τετράγωνος· λέγω, ὅτι οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς τετράγωνος ἔσται χωρὶς τοῦ τρίτου ἀπὸ τῆς μονάδος [καὶ τῶν ἕνα διαλειπόντων].
271Euclides, Elementa, 9, prop., 10; 9 (auctor fl.300BC)
ὁμοίως δὴ δείξομεν, ὅτι οὐδ' ἄλλος οὐδεὶς τετράγωνός ἐστι χωρὶς τοῦ τρίτου ἀπὸ τῆς μονάδος καὶ τῶν ἕνα διαλειπόντων.
272Euclides, Elementa, 9, prop., 10; 11 (auctor fl.300BC)
λέγω, ὅτι οὐδ' ἄλλος οὐδεὶς κύβος ἔσται χωρὶς τοῦ τετάρτου ἀπὸ τῆς μονάδος καὶ τῶν δύο διαλειπόντων.
273Euclides, Elementa, 9, prop., 10; 20 (auctor fl.300BC)
ὁμοίως δὴ δείξομεν, ὅτι οὐδ' ἄλλος οὐδεὶς κύβος ἐστὶ χωρὶς τοῦ τετάρτου ἀπὸ τῆς μονάδος καὶ τῶν δύο διαλειπόντων· ὅπερ ἔδει δεῖξαι.
274Euclides, Elementa, 10, prop2, 50; 3 (auctor fl.300BC)
ἐκκείσθω δέ τις καὶ ἄλλος μὴ τετράγωνος ἀριθμὸς ὁ Δ, καὶ πρὸς ἑκάτερον τῶν ΒΑ, ΑΓ λόγον μὴ ἐχέτω, ὃν τετράγωνος ἀριθμὸς πρὸς τετράγωνον ἀριθμόν· καὶ ἐκκείσθω τις ῥητὴ εὐθεῖα ἡ Ε, καὶ γεγονέτω ὡς ὁ Δ πρὸς τὸν ΑΒ, οὕτως τὸ ἀπὸ τῆς Ε πρὸς τὸ ἀπὸ τῆς ΖΗ· σύμμετρον ἄρα ἐστὶ τὸ ἀπὸ τῆς Ε τῷ ἀπὸ τῆς ΖΗ.
275Gregorius I, Dialogi, 77, 0199B (auctor 540-604)
Ἄλλος τοίνυν ἀνὴρ πάνυ εὐλαβοῦς πολιτείας, ἐν τοῖς αὐτοῖς τῆς Τουσκίας γέγονε μέρεσι, Φορτουνᾶτος ὀνόματι, τῆς Τουδέρεως δὲ ἐκκλησίας κατέστη ἐπίσκοπος· ὅστις παρὰ Θεοῦ χάριν εἰληφὼς, φυγαδευτὴς τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων ὑπῆρχεν ἐξαίσιος, ὥστε ἐνίοτε τὰς τῶν δαιμόνων λεγεῶνας ἐκ τῶν σωμάτων ἐν οἷς κατῴκουν διώκων, τὰς ἐπερχομένας αὐτῷ παρ' αὐτῶν πλείστας ἐπιβουλὰς, διὰ τῆς ἐπιμόνου καὶ καρτερικῆς εὐχῆς ὑπερέβαινεν.
276Herodotus, Historiae, 1, 124, 3; 5 (auctor c.484BC-425BC)
Πέρσας γὰρ ἀναπείσας ἀπίστασθαι στρατηλάτεε ἐπὶ Μήδους· καὶ ἤν τε ἐγὼ ὑπὸ Ἀστυάγεος ἀποδεχθέω στρατηγὸς ἀντία σεῦ, ἔστι τοι τὰ σὺ βούλεαι, ἤν τε τῶν τις δοκίμων ἄλλος Μήδων· πρῶτοι γὰρ οὗτοι ἀποστάντες ἀπ' ἐκείνου καὶ γενόμενοι πρὸς σέο Ἀστυάγεα καταιρέειν πειρήσονται.
277Herodotus, Historiae, 1, 181, 3; 3 (auctor c.484BC-425BC)
ἐν μέσῳ δὲ τοῦ ἱροῦ πύργος στερεὸς οἰκοδόμηται, σταδίου καὶ τὸ μῆκος καὶ τὸ εὖρος, καὶ ἐπὶ τούτῳ τῷ πύργῳ ἄλλος πύργος ἐπιβέβηκε, καὶ ἕτερος μάλα ἐπὶ τούτῳ, μέχρι οὗ ὀκτὼ πύργων.
278Herodotus, Historiae, 1, 183, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἔστι δὲ τοῦ ἐν Βαβύλῶνι ἱροῦ καὶ ἄλλος κάτω νηός, ἔνθα ἄγαλμα μέγα τοῦ Διὸς ἔνι κατήμενον χρύσεον, καὶ οἱ τράπεζα μεγάλη παρακέεται χρυσέη, καὶ τὸ βάθρον οἱ καὶ ὁ θρόνος χρύσεος ἐστί· καὶ ὡς ἔλεγον οἱ Χαλδαῖοι, ταλάντων ὀκτακοσίων χρυσίου πεποίηται ταῦτα.
279Herodotus, Historiae, 1, 183, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
ἔξω δὲ τοῦ νηοῦ βωμός ἐστι χρύσεος, ἔστι δὲ καὶ ἄλλος βωμὸς μέγας, ἐπ' οὗ θύεται τὰ τέλεα τῶν προβάτων· ἐπὶ γὰρ τοῦ χρυσέου βωμοῦ οὐκ ἔξεστι θύειν ὅτι μὴ γαλαθηνὰ μούνᾳ, ἐπὶ δὲ τοῦ μέζονος βωμοῦ καὶ καταγίζουσι λιβανωτοῦ χίλια τάλαντα ἔτεος ἑκάστου οἱ Χαλδαῖοι τότε ἐπεὰν τὴν ὁρτὴν ἄγωσι τῷ θεῷ τούτῳ.
280Herodotus, Historiae, 1, 191, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
εἴτε δὴ ὦν ἄλλος οἱ ἀπορέοντι ὑπεθήκατο, εἴτε καὶ αὐτὸς ἔμαθε τὸ ποιητέον οἱ ἦν, ἐποίεε δὴ τοιόνδε.
281Herodotus, Historiae, 1, 197, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
δεύτερος δὲ σοφίῃ ὅδε ἄλλος σφι νόμος κατέστηκε· τοὺς κάμνοντας ἐς τὴν ἀγορὴν ἐκφορέουσι· οὐ γὰρ δὴ χρέωνται ἰητροῖσι.
282Herodotus, Historiae, 1, 216, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
οὖρος δὲ ἡλικίης σφι πρόκειται ἄλλος μὲν οὐδείς· ἐπεὰν δὲ γέρων γένηται κάρτα, οἱ προσήκοντές οἱ πάντες συνελθόντες θύουσί μιν καὶ ἄλλα πρόβατα ἅμα αὐτῷ, ἑψήσαντες δὲ τὰ κρέα κατευωχέονται.
283Herodotus, Historiae, 2, 73, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἔστι δὲ καὶ ἄλλος ὄρνις ἱρός, τῷ οὔνομα φοῖνιξ.
284Herodotus, Historiae, 2, 98, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
εἴη δ' ἂν καὶ ἄλλος τις Ἄρχανδρος, οὐ μέντοι γε Αἰγύπτιον τὸ οὔνομα.
285Herodotus, Historiae, 2, 134, 4; 4 (auctor c.484BC-425BC)
καὶ γὰρ οὗτος Ἰάδμονος ἐγένετο, ὡς διέδεξε τῇδε οὐκ ἥκιστα· ἐπείτε γὰρ πολλάκις κηρυσσόντων Δελφῶν ἐκ θεοπροπίου ὃς βούλοιτο ποινὴν τῆς Αἰσώπου ψυχῆς ἀνελέσθαι, ἄλλος μὲν οὐδεὶς ἐφάνη, Ἰάδμονος δὲ παιδὸς παῖς ἄλλος Ἰάδμων ἀνείλετο.
286Herodotus, Historiae, 2, 155, 3; 6 (auctor c.484BC-425BC)
τὸ δέ μοι τῶν φανερῶν ἦν θῶμα μέγιστον παρεχόμενον, φράσω· ἔστι ἐν τῷ τεμένεϊ τούτῳ Λητοῦς νηὸς ἐξ ἑνὸς λίθου πεποιημένος ἔς τε ὕψος καὶ ἐς μῆκος καὶ τοῖχος ἕκαστος τούτοισι ἴσος τεσσεράκοντα πηχέων τούτων ἕκαστον ἐστί, τὸ δὲ καταστέγασμα τῆς ὀροφῆς ἄλλος ἐπίκειται λίθος, ἔχων τὴν παρωροφίδα τετράπηχυν.
287Herodotus, Historiae, 3, 8, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
σέβονται δὲ Ἀράβιοι πίστις ἀνθρώπων ὅμοια τοῖσι μάλιστα, ποιεῦνται δὲ αὐτὰς τρόπῳ τοιῷδε· τῶν βουλομένων τὰ πιστὰ ποιέεσθαι ἄλλος ἀνήρ, ἀμφοτέρων αὐτῶν ἐν μέσῳ ἑστεώς, λίθῳ ὀξέι τὸ ἔσω τῶν χειρῶν παρὰ τοὺς δακτύλους τοὺς μεγάλους ἐπιτάμνει τῶν ποιευμένων τὰς πίστις, καὶ ἔπειτα λαβὼν ἐκ τοῦ ἱματίου ἑκατέρου κροκύδα ἀλείφει τῷ αἵματι ἐν μέσῳ κειμένους λίθους ἑπτά· τοῦτο δὲ ποιέων ἐπικαλέει τε τὸν Διόνυσον καὶ τὴν Οὐρανίην.
288Herodotus, Historiae, 3, 16, 5; 7 (auctor c.484BC-425BC)
ὡς μέντοι, Αἰγύπτιοι λέγουσι, οὐκ Ἄμασις ἦν ὁ ταῦτα παθών, ἀλλὰ ἄλλος τις τῶν Αἰγυπτίων ἔχων τὴν αὐτὴν ἡλικίην Ἀμάσι, τῷ λυμαινόμενοι Πέρσαι ἐδόκεον Ἀμάσι λυμαίνεσθαι.
289Herodotus, Historiae, 3, 65, 3; 7 (auctor c.484BC-425BC)
ἐξεργασθέντος δὲ κακοῦ τοσούτου ἀδεῶς διαιτώμην, οὐδαμὰ ἐπιλεξάμενος μή κοτέ τίς μοι Σμέρδιος ὑπαραιρημένου ἄλλος ἐπανασταίη ἀνθρώπων.
290Herodotus, Historiae, 3, 71, 5; 7 (auctor c.484BC-425BC)
μάλιστα μέν νυν ὠφείλετε ἐπ' ὑμέων αὐτῶν βαλλόμενοι ποιέειν ταῦτα· ἐπείτε δὲ ὑμῖν ἀναφέρειν ἐς πλεῦνας ἐδόκεε καὶ ἐμοὶ ὑπερέθεσθε, ἢ ποιέωμεν σήμερον ἢ ἴστε ὑμῖν ὅτι ἢν ὑπερπέσῃ ἡ νῦν ἡμέρη, ὡς οὐκ ἄλλος φθὰς ἐμεῦ κατήγορος ἔσται, ἀλλά σφεα αὐτὸς ἐγὼ κατερέω πρὸς τὸν Μάγον.
291Herodotus, Historiae, 3, 85, 1; 4 (auctor c.484BC-425BC)
νῦν ὦν εἴ τινα ἔχεις σοφίην, μηχανῶ ὡς ἂν ἡμεῖς σχῶμεν τοῦτο τὸ γέρας καὶ μὴ ἄλλος τις.
292Herodotus, Historiae, 3, 85, 2; 6 (auctor c.484BC-425BC)
« εἰ μὲν δὴ ὦ δέσποτα ἐν τούτῳ τοι ἐστὶ ἢ βασιλέα εἶναι ἢ μή, θάρσεε τούτου εἵνεκεν καὶ θυμὸν ἔχε ἀγαθόν, ὡς βασιλεὺς οὐδεὶς ἄλλος πρὸ σεῦ ἔσται· τοιαῦτα ἔχω φάρμακα.
293Herodotus, Historiae, 3, 96, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
προϊόντος μέντοι τοῦ χρόνου καὶ ἀπὸ νήσων προσήιε ἄλλος φόρος καὶ τῶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ μέχρι Θεσσαλίης οἰκημένων.
294Herodotus, Historiae, 3, 100, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἑτέρων δὲ ἐστὶ Ἰνδῶν ὅδε ἄλλος τρόπος· οὔτε κτείνουσι οὐδὲν ἔμψυχον οὔτε τι σπείρουσι οὔτε οἰκίας νομίζουσι ἐκτῆσθαι ποιηφαγέουσί τε· καὶ αὐτοῖσι ἐστὶ ὅσον κέγχρος τὸ μέγαθος ἐν κάλυκι, αὐτόματον ἐκ τῆς γῆς γινόμενον, τὸ συλλέγοντες αὐτῇ τῇ κάλυκι ἕψουσί τε καὶ σιτέονται.
295Herodotus, Historiae, 3, 105, 2; 4 (auctor c.484BC-425BC)
τὸν μὲν δὴ πλέω τοῦ χρυσοῦ οὕτω οἱ Ἰνδοὶ κτῶνται, ὡς Πέρσαι φασί· ἄλλος δὲ σπανιώτερος ἐστι ἐν τῇ χώρῃ ὀρυσσόμενος.
296Herodotus, Historiae, 3, 119, 6; 9 (auctor c.484BC-425BC)
« ὦ βασιλεῦ, ἀνὴρ μέν μοι ἂν ἄλλος γένοιτο, εἰ δαίμων ἐθέλοι, καὶ τέκνα ἄλλα, εἰ ταῦτα ἀποβάλοιμι· πατρὸς δὲ καὶ μητρὸς οὐκέτι μευ ζωόντων ἀδελφεὸς ἂν ἄλλος οὐδενὶ τρόπῳ γένοιτο.
297Herodotus, Historiae, 3, 122, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
Πολυκράτης γὰρ ἐστὶ πρῶτος τῶν ἡμεῖς ἴδμεν Ἑλλήνων ὃς θαλασσοκρατέειν ἐπενοήθη, πάρεξ Μίνωός τε τοῦ Κνωσσίου καὶ εἰ δή τις ἄλλος πρότερος τούτου ἦρξε τῆς θαλάσσης· τῆς δὲ ἀνθρωπηίης λεγομένης γενεῆς Πολυκράτης πρῶτος, ἐλπίδας πολλὰς ἔχων Ἰωνίης τε καὶ νήσων ἄρξειν.
298Herodotus, Historiae, 3, 142, 3; 4 (auctor c.484BC-425BC)
ἐγὼ δὲ τὰ τῷ πέλας ἐπιπλήσσω, αὐτὸς κατὰ δύναμιν οὐ ποιήσω· οὔτε γάρ μοι Πολυκράτης ἤρεσκε δεσπόζων ἀνδρῶν ὁμοίων ἑωυτῷ οὔτε ἄλλος ὅστις τοιαῦτα ποιέει.
299Herodotus, Historiae, 3, 143, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
Μαιάνδριος δὲ νόῳ λαβὼν ὡς εἰ μετήσει τὴν ἀρχήν, ἄλλος τις ἀντ' αὐτοῦ τύραννος καταστήσεται, οὐδὲν ἔτι ἐν νόῳ εἶχε μετιέναι αὐτήν, ἀλλ' ὡς ἀνεχώρησε ἐς τὴν ἀκρόπολιν, μεταπεμπόμενος ἕνα ἕκαστον ὡς δὴ λόγον τῶν χρημάτων δώσων, συνέλαβε σφέας καὶ κατέδησε.
300Herodotus, Historiae, 4, 11, 2; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἔστι δὲ καὶ ἄλλος λόγος ἔχων ὧδε, τῷ μάλιστα λεγομένῳ αὐτός πρόσκειμαι, Σκύθας τοὺς νομάδας οἰκέοντας ἐν τῇ Ἀσίῃ, πολέμῳ πιεσθέντας ὑπὸ Μασσαγετέων, οἴχεσθαι διαβάντας ποταμὸν Ἀράξην ἐπὶ γῆν τὴν Κιμμερίην (τὴν γὰρ νῦν νέμονται Σκύθαι, αὕτη λέγεται τὸ παλαιὸν εἶναι Κιμμερίων) , τοὺς δὲ Κιμμερίους ἐπιόντων Σκυθέων βουλεύεσθαι ὡς στρατοῦ ἐπιόντος μεγάλου, καὶ δὴ τὰς γνώμας σφέων κεχωρισμένας, ἐντόνους μὲν ἀμφοτέρας, ἀμείνω δὲ τὴν τῶν βασιλέων· τὴν μὲν γὰρ δὴ τοῦ δήμου φέρειν γνώμην ὡς ἀπαλλάσσεσθαι πρῆγμα εἴη μηδὲ πρὸ σποδοῦ μένοντας κινδυνεύειν, τὴν δὲ τῶν βασιλέων διαμάχεσθαι περὶ τῆς χώρης τοῖσι ἐπιοῦσι.
301Herodotus, Historiae, 4, 12, 3; 3 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτος δὲ ἄλλος ξυνὸς Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων λεγόμενος λόγος εἴρηται.
302Herodotus, Historiae, 4, 48, 2; 1 (auctor c.484BC-425BC)
Ἴστρος μέν, ἐὼν μέγιστος ποταμῶν πάντων τῶν ἡμεῖς ἴδμεν, ἴσος αἰεὶ αὐτὸς ἑωυτῷ ῥέει καὶ θέρεος καὶ χειμῶνος, πρῶτος δὲ τὸ ἀπ' ἑσπέρης τῶν ἐν τῇ Σκυθικῇ ῥέων κατὰ τοιόνδε μέγιστος γέγονε· ποταμῶν καὶ ἄλλων ἐς αὐτὸν ἐκδιδόντων εἰσὶ δὴ οἵδε οἱ μέγαν αὐτὸν ποιεῦντες, διὰ μέν γε τῆς Σκυθικῆς χώρης πέντε μὲν οἱ ῥέοντες, τὸν τε Σκύθαι Πόρατα καλέουσι Ἑλλήνες δὲ Πυρετόν, καὶ ἄλλος Τιάραντος καὶ Ἄραρος τε καὶ Νάπαρις καὶ Ὀρδησσός.
303Herodotus, Historiae, 4, 49, 3; 4 (auctor c.484BC-425BC)
ἐκ δὲ τῆς κατύπερθε χώρης Ὀμβρικῶν Κάρπις ποταμὸς καὶ ἄλλος Ἄλπις ποταμὸς πρὸς βορέην ἄνεμον καὶ οὗτοι ῥέοντες ἐκδιδοῦσι ἐς αὐτόν· ῥέει γὰρ δὴ διὰ πάσης τῆς Εὐρώπης ὁ Ἴστρος, ἀρξάμενος ἐκ Κελτῶν, οἳ ἔσχατοι πρὸς ἡλίου δυσμέων μετὰ Κύνητας οἰκέουσι τῶν ἐν τῇ Εὐρώπη· ῥέων δὲ διὰ πάσης τῆς Εὐρώπης ἐς τὰ πλάγια τῆς Σκυθίης ἐσβάλλει.
304Herodotus, Historiae, 4, 54, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ταῦτα μὲν τὰ ἀπὸ τούτων τῶν ποταμῶν, μετὰ δὲ τούτους πέμπτος ποταμὸς ἄλλος, τῷ οὔνομα Παντικάπης, ῥέει μὲν καὶ οὗτος ἀπὸ βορέω τε καὶ ἐκ λίμνης, καὶ τὸ μεταξὺ τούτου τε καὶ τοῦ Βορυσθένεος νέμονται οἱ γεωργοὶ Σκύθαι, ἐκδιδοῖ δὲ ἐς τὴν Ὑβλαίην, παραμειψάμενος δὲ ταύτην τῷ Βορυσθένεϊ συμμίσγεται.
305Herodotus, Historiae, 4, 57, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
ἐς δὲ Τάναϊν τοῦτον ἄλλος ποταμὸς ἐσβάλλει τῷ οὔνομα ἐστὶ Ὕργις.
306Herodotus, Historiae, 4, 145, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
τὸν αὐτὸν δὲ τοῦτον χρόνον ἐγίνετο ἐπὶ Λιβύην ἄλλος στρατιῆς μέγας στόλος, διὰ πρόφασιν τὴν ἐγὼ ἀπηγήσομαι προδιηγησάμενος πρότερον τάδε.
307Herodotus, Historiae, 4, 184, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἀπὸ δὲ Γαραμάντων δι' ἀλλέων δέκα ἡμερέων ὁδοῦ ἄλλος ἁλός τε κολωνὸς καὶ ὕδωρ, καὶ ἄνθρωποι περὶ αὐτὸν οἰκέουσι τοῖσι οὔνομα ἐστὶ Ἀτάραντες, οἳ ἀνώνυμοι εἰσὶ μοῦνοι ἀνθρώπων τῶν ἡμεῖς ἴδμεν· ἁλέσι μὲν γάρ σφι ἐστὶ Ἀτάραντες οὔνομα, ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ αὐτῶν οὔνομα οὐδὲν κέεται.
308Herodotus, Historiae, 4, 184, 3; 3 (auctor c.484BC-425BC)
μετὰ δὲ δι' ἀλλέων δέκα ἡμερέων ἄλλος κολωνὸς ἁλὸς καὶ ὕδωρ, καὶ ἄνθρωποι περὶ αὐτὸν οἰκέουσι.
309Herodotus, Historiae, 5, 47, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
διὰ δὲ τὸ ἑωυτοῦ κάλλος ἠνείκατο παρὰ Ἐγεσταίων τὰ οὐδεὶς ἄλλος· ἐπὶ γὰρ τοῦ τάφου αὐτοῦ ἡρώιον ἱδρυσάμενοι θυσίῃσι αὐτὸν ἱλάσκονται.
310Herodotus, Historiae, 5, 60, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
Σκαῖος δ' ἂν εἴη ὁ Ἱπποκόωντος, εἰ δὴ οὗτός γε ἐστὶ ὁ ἀναθεὶς καὶ μὴ ἄλλος τὠυτὸ οὔνομα ἔχων τῷ Ἱπποκόωντος, ἡλικίην κατὰ Οἰδίπουν τὸν Λαΐου.
311Herodotus, Historiae, 5, 91, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
« ἄνδρες σύμμαχοι, συγγινώσκομεν αὐτοῖσι ἡμῖν οὐ ποιήσασι ὀρθῶς· ἐπαερθέντες γὰρ κιβδήλοισι μαντηίοισι ἄνδρας ξείνους ἐόντας ἡμῖν τὰ μάλιστα καὶ ἀναδεκομένους ὑποχειρίας παρέξειν τὰς Ἀθήνας, τούτους ἐκ τῆς πατρίδος ἐξηλάσαμεν, καὶ ἔπειτα ποιήσαντες ταῦτα δήμῳ ἀχαρίστῳ παρεδώκαμεν τὴν πόλιν· ὃς ἐπείτε δι' ἡμέας ἐλευθερωθεὶς ἀνέκυψε, ἡμέας μὲν καὶ τὸν βασιλέα ἡμέων περιυβρίσας ἐξέβαλε, δόξαν δὲ φύσας αὐξάνεται, ὥστε ἐκμεμαθήκασι μάλιστα μὲν οἱ περίοικοι αὐτῶν Βοιωτοὶ καὶ Χαλκιδέες, τάχα δέ τις καὶ ἄλλος ἐκμαθήσεται ἁμαρτών.
312Herodotus, Historiae, 6, 59, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
συμφέρονται δὲ ἄλλο οὗτοι τόδε τοῖσι Πέρσῃσι· ἐπεὰν ἀποθανόντος τοῦ βασιλέος ἄλλος ἐνίστηται βασιλεύς, οὗτος ὁ ἐσιὼν ἐλευθεροῖ ὅστις τι Σπαρτιητέων τῷ βασιλέι ἢ τῷ δημοσίῳ ὤφειλε· ἐν δ' αὖ Πέρσῃσι ὁ κατιστάμενος βασιλεὺς τὸν προοφειλόμενον φόρον μετιεῖ τῇσι πόλισι πάσῃσι.
313Herodotus, Historiae, 6, 127, 4; 5 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτοι μὲν δὴ ἐξ αὐτῆς Πελοποννήσου ἦλθον, ἐκ δὲ Ἀθηνέων ἀπίκοντο Μεγακλέης τε ὁ Ἀλκμέωνος τούτου τοῦ παρὰ Κροῖσον ἀπικομένου, καὶ ἄλλος Ἱπποκλείδης Τισάνδρου, πλούτῳ καὶ εἴδεϊ προφέρων Ἀθηναίων.
314Herodotus, Historiae, 6, 131, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
τούτων δὲ συνοικησάντων γίνεται Κλεισθένης τε ὁ τὰς φυλὰς καὶ τὴν δημοκρατίην Ἀθηναίοισι καταστήσας, ἔχων τὸ οὔνομα ἀπὸ τοῦ μητροπάτορος τοῦ Σικυωνίου· οὗτός τε δὴ γίνεται Μεγακλέϊ καὶ Ἱπποκράτης, ἐκ δὲ Ἱπποκράτεος Μεγακλέης τε ἄλλος καὶ Ἀγαρίστη ἄλλη ἀπὸ τῆς Κλεισθένεος Ἀγαρίστης ἔχουσα τὸ οὔνομα· ἣ συνοικήσασά τε Ξανθίππῳ τῷ Ἀρίφρονος καὶ ἔγκυος ἐοῦσα εἶδε ὄψιν ἐν τῷ ὕπνῳ, ἐδόκεε δὲ λέοντα τεκεῖν, καὶ μετ' ὀλίγας ἡμέρας τίκτει Περικλέα Ξανθίππῳ.
315Herodotus, Historiae, 7, 53, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
τῶνδε δὲ εἵνεκα προαγορεύω ἀντέχεσθαι τοῦ πολέμου ἐντεταμένως· ὡς γὰρ ἐγὼ πυνθάνομαι, ἐπ' ἄνδρας στρατευόμεθα ἀγαθούς, τῶν ἢν κρατήσωμεν, οὐ μή τις ἡμῖν ἄλλος στρατὸς ἀντιστῇ κοτε ἀνθρώπων.
316Herodotus, Historiae, 7, 55, 3; 4 (auctor c.484BC-425BC)
μετὰ δὲ οἵ τε ἵπποι οἱ ἱροὶ καὶ τὸ ἅρμα τὸ ἱρόν, ἐπὶ δὲ αὐτός τε Ξέρξης καὶ οἱ αἰχμοφόροι καὶ οἱ ἱππόται οἱ χίλιοι, ἐπὶ δὲ τούτοισι ὁ ἄλλος στρατός.
317Herodotus, Historiae, 7, 83, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτοι ἦσαν στρατηγοὶ τοῦ σύμπαντος πεζοῦ χωρὶς τῶν μυρίων· τῶν δὲ μυρίων τούτων Περσέων τῶν ἀπολελεγμένων ἐστρατήγεε μὲν Ὑδάρνης ὁ Ὑδάρνεος, ἐκαλέοντο δὲ ἀθάνατοι οἱ Πέρσαι οὗτοι ἐπὶ τοῦδε· εἴ τις αὐτῶν ἐξέλιπε τὸν ἀριθμὸν ἢ θανάτῳ βιηθεὶς ἢ νούσῳ, ἄλλος ἀνὴρ ἀραίρητο, καὶ ἐγίνοντο οὐδαμὰ οὔτε πλεῦνες μυρίων οὔτε ἐλάσσονες.
318Herodotus, Historiae, 7, 150, 2; 1 (auctor c.484BC-425BC)
αὐτοὶ μὲν Ἀργεῖοι τοσαῦτα τούτων πέρι λέγουσι· ἔστι δὲ ἄλλος λόγος λεγόμενος ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα, ὡς Ξέρξης ἔπεμψε κήρυκα ἐς Ἄργος πρότερον ἤ περ ὁρμῆσαι στρατεύεσθαι ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα· ἐλθόντα δὲ τοῦτον λέγεται εἰπεῖν « ἄνδρες Ἀργεῖοι, βασιλεὺς Ξέρξης τάδε ὑμῖν λέγει.
319Herodotus, Historiae, 7, 184, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτος ἄλλος ὅμιλος γίνεται τρισμύριοι καὶ ἑξακισχίλιοι καὶ πρὸς διηκόσιοί τε καὶ δέκα.
320Herodotus, Historiae, 7, 198, 2; 4 (auctor c.484BC-425BC)
ἀπὸ δὲ τούτου διὰ εἴκοσί κου σταδίων ἄλλος ποταμὸς τῷ οὔνομα κεῖται Δύρας, τὸν βοηθέοντα τῷ Ἡρακλέι καιομένῳ λόγος ἐστὶ ἀναφανῆναι.
321Herodotus, Historiae, 7, 198, 2; 5 (auctor c.484BC-425BC)
ἀπὸ δὲ τούτου δι' ἄλλων εἴκοσι σταδίων ἄλλος ποταμός ἐστι ὃς καλέεται Μέλας.
322Herodotus, Historiae, 7, 200, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἔστι δὲ ἄλλος Φοῖνιξ ποταμὸς οὐ μέγας πρὸς μεσαμβρίην τοῦ Ἀσωποῦ, ὃς ἐκ τῶν ὀρέων τούτων ῥέων ἐς τὸν Ἀσωπὸν ἐκδιδοῖ.
323Herodotus, Historiae, 8, 57, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
πυθόμενος δὲ πρὸς αὐτοῦ ὡς εἴη δεδογμένον ἀνάγειν τὰς νέας πρὸς τὸν Ἰσθμὸν καὶ πρὸ τῆς Πελοποννήσου ναυμαχέειν, εἶπε « οὔτ' ἄρα, ἤν ἀπαείρωσι τὰς νέας ἀπὸ Σαλαμῖνος, περὶ οὐδεμιῆς ἔτι πατρίδος ναυμαχήσεις· κατὰ γὰρ πόλις ἕκαστοι τρέψονται, καὶ οὔτε σφέας Εὐρυβιάδης κατέχειν δυνήσεται οὔτε τις ἀνθρώπων ἄλλος ὥστε μὴ οὐ διασκεδασθῆναι τὴν στρατιήν· ἀπολέεταί τε ἡ Ἑλλὰς ἀβουλίῃσι.
324Herodotus, Historiae, 8, 65, 5; 6 (auctor c.484BC-425BC)
» πρὸς ταῦτα εἰπεῖν Δημάρητον « σίγα τε καὶ μηδενὶ ἄλλῳ τὸν λόγον τοῦτον εἴπῃς· ἢν γάρ τοι ἐς βασιλέα ἀνενειχθῇ τὰ ἔπεα ταῦτα, ἀποβαλέεις τὴν κεφαλήν, καὶ σε οὔτε ἐγὼ δυνήσομαι ῥύσασθαι οὔτ' ἄλλος ἀνθρώπων οὐδὲ εἶς.
325Herodotus, Historiae, 8, 118, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἔστι δὲ καὶ ἄλλος ὅδε λόγος λεγόμενος, ὡς ἐπειδὴ Ξέρξης ἀπελαύνων ἐξ Ἀθηνέων ἀπίκετο ἐπ' Ἠιόνα τὴν ἐπὶ Στρυμόνι, ἐνθεῦτεν οὐκέτι ὁδοιπορίῃσι διεχρᾶτο, ἀλλὰ τὴν μὲν στρατιὴν Ὑδάρνεϊ ἐπιτράπει ἀπάγειν ἐς τὸν Ἑλλήσποντον, αὐτὸς δ' ἐπὶ νεὸς Φοινίσσης ἐπιβὰς ἐκομίζετο ἐς τὴν Ἀσίην.
326Herodotus, Historiae, 8, 119, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτος δὲ ἄλλος λέγεται λόγος περὶ τοῦ Ξέρξεω νόστου, οὐδαμῶς ἔμοιγε πιστὸς οὔτε ἄλλως οὔτε τὸ Περσέων τοῦτο πάθος· εἰ γὰρ δὴ ταῦτα οὕτω εἰρέθη ἐκ τοῦ κυβερνήτεω πρὸς Ξέρξην, ἐν μυρίῃσι γνώμῃσι μίαν οὐκ ἔχω ἀντίξοον μὴ οὐκ ἂν ποιῆσαι βασιλέα τοιόνδε, τοὺς μὲν ἐπὶ τοῦ καταστρώματος καταβιβάσαι ἐς κοίλην νέα ἐόντας Πέρσας καὶ Περσέων τοὺς πρώτους, τῶν δ' ἐρετέων ἐόντων Φοινίκων ὅκως οὐκ ἂν ἴσον πλῆθος τοῖσι Πέρσῃσι ἐξέβαλε ἐς τὴν θάλασσαν.
327Herodotus, Historiae, 9, 70, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτοι μὲν δὴ ἐν οὐδενὶ λόγῳ ἀπώλοντο· οἱ δὲ Πέρσαι καὶ ὁ ἄλλος ὅμιλος, ὡς κατέφυγον ἐς τὸ ξύλινον τεῖχος, ἔφθησαν ἐπὶ τοὺς πύργους ἀναβάντες πρὶν ἢ τοὺς Λακεδαιμονίους ἀπικέσθαι, ἀναβάντες δὲ ἐφράξαντο ὡς ἠδυνέατο ἄριστα τὸ τεῖχος· προσελθόντων δὲ τῶν Λακεδαιμονίων κατεστήκεέ σφι τειχομαχίη ἐρρωμενεστέρη.
328Herodotus, Historiae, 9, 111, 4; 6 (auctor c.484BC-425BC)
σὺ δὲ μηδαμῶς βιῶ πρήγματος τοιοῦδε δεόμενος· ἀλλὰ τῇ τε σῇ θυγατρὶ ἀνὴρ ἄλλος φανήσεται ἐμεῦ οὐδὲν ἥσσων, ἐμέ τε ἔα γυναικὶ τῇ ἐμῇ συνοικέειν.
329Hesiodus, Opera et dies, 320; 5 (auctor fl.c.700BC)
κὰδ δύναμιν δ' ἔρδειν ἱέρ' ἀθανάτοισι θεοῖσιν ἁγνῶς καὶ καθαρῶς, ἐπὶ δ' ἀγλαὰ μηρία καίειν· ἄλλοτε δὲ σπονδῇσι θύεσσί τε ἱλάσκεσθαι, ἠμὲν ὅτ' εὐνάζῃ καὶ ὅτ' ἂν φάος ἱερὸν ἔλθῃ, ὥς κέ τοι ἵλαον κραδίην καὶ θυμὸν ἔχωσιν, ὄφρ' ἄλλων ὠνῇ κλῆρον, μὴ τὸν τεὸν ἄλλος.
330Hesiodus, Opera et dies, 405; 10 (auctor fl.c.700BC)
τοῖς δ' ἅμα τεσσαρακονταετὴς αἰζηὸς ἕποιτο ἄρτον δειπνήσας τετράτρυφον, ὀκτάβλωμον, ὃς ἔργου μελετῶν ἰθεῖάν κ' αὔλακ' ἐλαύνοι, μηκέτι παπταίνων μεθ' ὁμήλικας, ἀλλ' ἐπὶ ἔργῳ θυμὸν ἔχων· τοῦ δ' οὔτι νεώτερος ἄλλος ἀμείνων σπέρματα δάσσασθαι καὶ ἐπισπορίην ἀλέασθαι.
331Hesiodus, Opera et dies, 448; 9 (auctor fl.c.700BC)
εὐοχθέων δ' ἵξεαι πολιὸν ἔαρ, οὐδὲ πρὸς ἄλλους αὐγάσεαι· σέο δ' ἄλλος ἀνὴρ κεχρημένος ἔσται.
332Hesiodus, Opera et dies, 678; 1 (auctor fl.c.700BC)
ἄλλος δ' εἰαρινὸς πέλεται πλόος ἀνθρώποισιν· ἦμος δὴ τὸ πρῶτον, ὅσον τ' ἐπιβᾶσα κορώνη ἴχνος ἐποίησεν, τόσσον πέταλ' ἀνδρὶ φανείῃ ἐν κράδῃ ἀκροτάτῃ, τότε δ' ἄμβατός ἐστι θάλασσα· εἰαρινὸς δ' οὗτος πέλεται πλόος.
333Hesiodus, Opera et dies, 800; 9 (auctor fl.c.700BC)
ἄλλος δ' ἀλλοίην αἰνεῖ, παῦροι δὲ ἴσασιν.
334Hesiodus, Theogonia, 453; 2 (auctor fl.c.700BC)
καὶ τοὺς μὲν κατέπινε μέγας Κρόνος, ὥς τις ἕκαστος νηδύος ἐξ ἱερῆς μητρὸς πρὸς γούναθ' ἵκοιτο, τὰ φρονέων, ἵνα μή τις ἀγαυῶν Οὐρανιώνων ἄλλος ἐν ἀθανάτοισιν ἔχοι βασιληίδα τιμήν.
335Hesiodus, Theogonia, 767; 6 (auctor fl.c.700BC)
αὐτὰρ ἐπεὶ νοῦσον τελέσῃ μέγαν εἰς ἐνιαυτόν, ἄλλος γ' ἐξ ἄλλου δέχεται χαλεπώτερος ἄεθλος.
336Hesiodus, Theogonia, 886; 3 (auctor fl.c.700BC)
τὼς γάρ οἱ φρασάτην, ἵνα μὴ βασιληίδα τιμὴν ἄλλος ἔχοι Διὸς ἀντὶ θεῶν αἰειγενετάων.
337Hieronymus Stridonensis, De viris illustribus, 23, 0632A (auctor 340-420)
Ἔστι καὶ ἄλλος αὐτοῦ λόγος περὶ Αὐτοκράτορος λογισμοῦ, ἐξαίρετος πάνυ, ἐν ᾧ καὶ τοῦ πάθους τῶν Μακκαβαίων ἐμνήσθη.
338Homerus, Ilias, 1, 172; 2 (auctor fl.700BC)
ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι διοτρεφέων βασιλήων· αἰεί γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε· εἰ μάλα καρτερός ἐσσι, θεός που σοί τό γ' ἔδωκεν· οἴκαδ' ἰών σύν νηυσί τε σῇς καί σοῖς ἑτάροισι Μυρμιδόνεσσιν ἄνασσε, σέθεν δ' ἐγώ οὐκ ἀλεγίζω, οὐδ' ὄθομαι κοτέοντος· ἀπειλήσω δέ τοι ὧδε· ὡς ἔμ' ἀφαιρεῖται Χρυσηΐδα Φοῖβος Ἀπόλλων, τήν μέν ἐγώ σύν νηΐ τ' ἐμῇ καί ἐμοῖς ἑτάροισι πέμψω, ἐγώ δέ κ' ἄγω Βρισηΐδα καλλιπάρῃον αὐτός ἰών κλισίην δέ τό σόν γέρας ὄφρ' ἐῢ εἰδῇς ὅσσον φέρτερός εἰμι σέθεν, στυγέῃ δέ καί ἄλλος ἶσον ἐμοί φάσθαι καί ὁμοιωθήμεναι ἄντην.
339Homerus, Ilias, 2, 35; 3 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγετ' αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν· πρῶτα δ' ἐγών ἔπεσιν πειρήσομαι, ἣ θέμις ἐστί, καί φεύγειν σύν νηυσί πολυκλήϊσι κελεύσω· ὑμεῖς δ' ἄλλοθεν ἄλλος ἐρητύειν ἐπέεσσιν.
340Homerus, Ilias, 2, 76; 1 (auctor fl.700BC)
ἤτοι ὅ γ' ὣς εἰπών κατ' ἄρ' ἕζετο, τοῖσι δ' ἀνέστη Νέστωρ, ὅς ῥα Πύλοιο ἄναξ ἦν ἠμαθόεντος, ὅ σφιν ἐύ φρονέων ἀγορήσατο καί μετέειπεν· ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδέ μέδοντες εἰ μέν τις τόν ὄνειρον Ἀχαιῶν ἄλλος ἔνισπε ψεῦδός κεν φαῖμεν καί νοσφιζοίμεθα μᾶλλον· νῦν δ' ἴδεν ὃς μέγ' ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι· ἀλλ' ἄγετ' αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν.
341Homerus, Ilias, 2, 224; 2 (auctor fl.700BC)
ἦ ἔτι καί χρυσοῦ ἐπιδεύεαι, ὅν κέ τις οἴσει Τρώων ἱπποδάμων ἐξ Ἰλίου υἷος ἄποινα, ὅν κεν ἐγώ δήσας ἀγάγω ἢ ἄλλος Ἀχαιῶν, ἠέ γυναῖκα νέην, ἵνα μίσγεαι ἐν φιλότητι, ἥν τ' αὐτός ἀπονόσφι κατίσχεαι· οὐ μέν ἔοικεν ἀρχόν ἐόντα κακῶν ἐπιβασκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.
342Homerus, Ilias, 2, 369; 12 (auctor fl.700BC)
ἄλλος δ' ἄλλῳ ἔρεζε θεῶν αἰειγενετάων εὐχόμενος θάνατόν τε φυγεῖν καί μῶλον Ἄρηος.
343Homerus, Ilias, 3, 191; 7 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή ὄπα τε μεγάλην ἐκ στήθεος εἵη καί ἔπεα νιφάδεσσιν ἐοικότα χειμερίῃσιν, οὐκ ἂν ἔπειτ' Ὀδυσῆΐ γ' ἐρίσσειε βροτός ἄλλος· οὐ τότε γ' ὧδ' Ὀδυσῆος ἀγασσάμεθ' εἶδος ἰδόντες.
344Homerus, Ilias, 3, 225; 1 (auctor fl.700BC)
τό τρίτον αὖτ' Αἴαντα ἰδών ἐρέειν' ὃ γεραιός· τίς τάρ ὅδ' ἄλλος Ἀχαιός ἀνήρ ἠΰς τε μέγας τε ἔξοχος Ἀργείων κεφαλήν τε καί εὐρέας ὤμους· τόν δ' Ἑλένη τανύπεπλος ἀμείβετο δῖα γυναικῶν· οὗτος δ' Αἴας ἐστί πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶν· Ἰδομενεύς δ' ἑτέρωθεν ἐνί Κρήτεσσι θεός ὣς ἕστηκ', ἀμφί δέ μιν Κρητῶν ἀγοί ἠγερέθονται.
345Homerus, Ilias, 3, 340; 6 (auctor fl.700BC)
Ἀτρεΐδης δ' ᾤμωξεν ἰδών εἰς οὐρανόν εὐρύν· Ζεῦ πάτερ οὔ τις σεῖο θεῶν ὀλοώτερος ἄλλος· ἦ τ' ἐφάμην τίσασθαι Ἀλέξανδρον κακότητος· νῦν δέ μοι ἐν χείρεσσιν ἄγη ξίφος, ἐκ δέ μοι ἔγχος ἠΐχθη παλάμηφιν ἐτώσιον, οὐδ' ἔβαλόν μιν.
346Homerus, Ilias, 4, 310; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ὃ γέρων ὄτρυνε πάλαι πολέμων ἐῢ εἰδώς· καί τόν μέν γήθησεν ἰδών κρείων Ἀγαμέμνων, καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· ὦ γέρον εἴθ' ὡς θυμός ἐνί στήθεσσι φίλοισιν ὥς τοι γούναθ' ἕποιτο, βίη δέ τοι ἔμπεδος εἴη· ἀλλά σε γῆρας τείρει ὁμοίϊον· ὡς ὄφελέν τις ἀνδρῶν ἄλλος ἔχειν, σύ δέ κουροτέροισι μετεῖναι.
347Homerus, Ilias, 4, 310; 7 (auctor fl.700BC)
εὗρ' υἱόν Πετεῶο Μενεσθῆα πλήξιππον ἑσταότ'· ἀμφί δ' Ἀθηναῖοι μήστωρες ἀϋτῆς· αὐτάρ ὃ πλησίον ἑστήκει πολύμητις Ὀδυσσεύς, πάρ δέ Κεφαλλήνων ἀμφί στίχες οὐκ ἀλαπαδναί ἕστασαν· οὐ γάρ πώ σφιν ἀκούετο λαός ἀϋτῆς, ἀλλά νέον συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγες Τρώων ἱπποδάμων καί Ἀχαιῶν· οἳ δέ μένοντες ἕστασαν ὁππότε πύργος Ἀχαιῶν ἄλλος ἐπελθών Τρώων ὁρμήσειε καί ἄρξειαν πολέμοιο.
348Homerus, Ilias, 5, 493; 7 (auctor fl.700BC)
οὐ γάρ ἔα πόνος ἄλλος, ὃν ἀργυρότοξος ἔγειρεν Ἄρης τε βροτολοιγός Ἔρις τ' ἄμοτον μεμαυῖα.
349Homerus, Ilias, 7, 442; 4 (auctor fl.700BC)
ἄλλός κέν τις τοῦτο θεῶν δείσειε νόημα, ὃς σέο πολλόν ἀφαυρότερος χεῖράς τε μένος τε· σόν δ' ἤτοι κλέος ἔσται ὅσον τ' ἐπικίδναται ἠώς.
350Homerus, Ilias, 8, 425; 1 (auctor fl.700BC)
ἣ μέν ἄρ' ὣς εἰποῦσ' ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις, αὐτάρ Ἀθηναίην Ἥρη πρός μῦθον ἔειπεν· ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διός τέκος, οὐκέτ' ἔγωγε νῶϊ ἐῶ Διός ἄντα βροτῶν ἕνεκα πτολεμίζειν· τῶν ἄλλος μέν ἀποφθίσθω, ἄλλος δέ βιώτω, ὅς κε τύχῃ· κεῖνος δέ τά ἃ φρονέων ἐνί θυμῷ Τρωσί τε καί Δαναοῖσι δικαζέτω, ὡς ἐπιεικές.
351Homerus, Ilias, 8, 512; 1 (auctor fl.700BC)
μή μάν ἀσπουδί γε νεῶν ἐπιβαῖεν ἕκηλοι, ἀλλ' ὥς τις τούτων γε βέλος καί οἴκοθι πέσσῃ βλήμενος ἢ ἰῷ ἢ ἔγχεϊ ὀξυόεντι νηός ἐπιθρῴσκων, ἵνα τις στυγέῃσι καί ἄλλος Τρωσίν ἐφ' ἱπποδάμοισι φέρειν πολύδακρυν Ἄρηα.
352Homerus, Ilias, 9, 89; 6 (auctor fl.700BC)
οὐ γάρ τις νόον ἄλλος ἀμείνονα τοῦδε νοήσει οἷον ἐγώ νοέω ἠμέν πάλαι ἠδ' ἔτι καί νῦν ἐξ ἔτι τοῦ ὅτε διογενές Βρισηΐδα κούρην χωομένου Ἀχιλῆος ἔβης κλισίηθεν ἀπούρας οὔ τι καθ' ἡμέτερόν γε νόον· μάλα γάρ τοι ἔγωγε πόλλ' ἀπεμυθεόμην· σύ δέ σῷ μεγαλήτορι θυμῷ εἴξας ἄνδρα φέριστον, ὃν ἀθάνατοί περ ἔτισαν, ἠτίμησας, ἑλών γάρ ἔχεις γέρας· ἀλλ' ἔτι καί νῦν φραζώμεσθ' ὥς κέν μιν ἀρεσσάμενοι πεπίθωμεν δώροισίν τ' ἀγανοῖσιν ἔπεσσί τε μειλιχίοισι.
353Homerus, Ilias, 9, 286; 5 (auctor fl.700BC)
τόν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκύς Ἀχιλλεύς· διογενές Λαερτιάδη πολυμήχαν' Ὀδυσσεῦ χρή μέν δή τόν μῦθον ἀπηλεγέως ἀποειπεῖν, ᾗ περ δή φρονέω τε καί ὡς τετελεσμένον ἔσται, ὡς μή μοι τρύζητε παρήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος.
354Homerus, Ilias, 9, 669; 2 (auctor fl.700BC)
τούς μέν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶν δειδέχατ' ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν, ἔκ τ' ἐρέοντο· πρῶτος δ' ἐξερέεινεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων· εἴπ' ἄγε μ' ὦ πολύαιν' Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶν ἤ ῥ' ἐθέλει νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήϊον πῦρ, ἦ ἀπέειπε, χόλος δ' ἔτ' ἔχει μεγαλήτορα θυμόν· τόν δ' αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς· Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον κεῖνός γ' οὐκ ἐθέλει σβέσσαι χόλον, ἀλλ' ἔτι μᾶλλον πιμπλάνεται μένεος, σέ δ' ἀναίνεται ἠδέ σά δῶρα.
355Homerus, Ilias, 10, 218; 2 (auctor fl.700BC)
τοῖσι δέ καί μετέειπε βοήν ἀγαθός Διομήδης· Νέστορ ἔμ' ὀτρύνει κραδίη καί θυμός ἀγήνωρ ἀνδρῶν δυσμενέων δῦναι στρατόν ἐγγύς ἐόντων Τρώων· ἀλλ' εἴ τίς μοι ἀνήρ ἅμ' ἕποιτο καί ἄλλος μᾶλλον θαλπωρή καί θαρσαλεώτερον ἔσται.
356Homerus, Ilias, 10, 295; 9 (auctor fl.700BC)
ὣς φάθ', ὃ δ' ἐν χερσί σκῆπτρον λάβε καί οἱ ὄμοσσεν· ἴστω νῦν Ζεύς αὐτός ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης μή μέν τοῖς ἵπποισιν ἀνήρ ἐποχήσεται ἄλλος Τρώων, ἀλλά σέ φημι διαμπερές ἀγλαϊεῖσθαι.
357Homerus, Ilias, 10, 503; 2 (auctor fl.700BC)
εἷος ὃ ταῦθ' ὥρμαινε κατά φρένα, τόφρα δ' Ἀθήνη ἐγγύθεν ἱσταμένη προσέφη Διομήδεα δῖον· νόστου δή μνῆσαι μεγαθύμου Τυδέος υἱέ νῆας ἔπι γλαφυράς, μή καί πεφοβημένος ἔλθῃς, μή πού τις καί Τρῶας ἐγείρῃσιν θεός ἄλλος.
358Homerus, Ilias, 11, 456; 10 (auctor fl.700BC)
Αἴας δ' ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον, στῆ δέ παρέξ· Τρῶες δέ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.
359Homerus, Ilias, 11, 616; 5 (auctor fl.700BC)
ἄλλος μέν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δ' ὁ γέρων ἀμογητί ἄειρεν.
360Homerus, Ilias, 11, 737; 2 (auctor fl.700BC)
τόν μέν ἐγώ προσιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρί, ἤριπε δ' ἐν κονίῃσιν· ἐγώ δ' ἐς δίφρον ὀρούσας στῆν ῥα μετά προμάχοισιν· ἀτάρ μεγάθυμοι Ἐπειοί ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος, ἐπεί ἴδον ἄνδρα πεσόντα ἡγεμόν' ἱππήων, ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.
361Homerus, Ilias, 11, 780; 6 (auctor fl.700BC)
εἰ δέ τινα φρεσίν ᾗσι θεοπροπίην ἀλεείνει καί τινά οἱ πάρ Ζηνός ἐπέφραδε πότνια μήτηρ, ἀλλά σέ περ προέτω, ἅμα δ' ἄλλος λαός ἑπέσθω Μυρμιδόνων, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαι· καί τοι τεύχεα καλά δότω πόλεμον δέ φέρεσθαι, αἴ κέ σε τῷ εἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιο Τρῶες, ἀναπνεύσωσι δ' ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν τειρόμενοι· ὀλίγη δέ τ' ἀνάπνευσις πολέμοιο.
362Homerus, Ilias, 13, 526; 7 (auctor fl.700BC)
Ἀντίλοχος δ' ἐπόρουσε, καί αἴνυτο τεύχε' ἀπ' ὤμων παπταίνων· Τρῶες δέ περισταδόν ἄλλοθεν ἄλλος οὔταζον σάκος εὐρύ παναίολον, οὐδέ δύναντο εἴσω ἐπιγράψαι τέρενα χρόα νηλέϊ χαλκῷ Ἀντιλόχου· πέρι γάρ ῥα Ποσειδάων ἐνοσίχθων Νέστορος υἱόν ἔρυτο καί ἐν πολλοῖσι βέλεσσιν.
363Homerus, Ilias, 14, 64; 8 (auctor fl.700BC)
οὕτω δή μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιαν καλλείψειν, ἧς εἵνεκ' ὀϊζύομεν κακά πολλά· σίγα, μή τίς τ' ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃ μῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διά στόμα πάμπαν ἄγοιτο ὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσίν ἄρτια βάζειν σκηπτοῦχός τ' εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοί τοσσοίδ' ὅσσοισιν σύ μετ' Ἀργείοισιν ἀνάσσεις· νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες· ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καί ἀϋτῆς νῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδ' ἑλκέμεν, ὄφρ' ἔτι μᾶλλον Τρωσί μέν εὐκτά γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης, ἡμῖν δ' αἰπύς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ.
364Homerus, Ilias, 14, 154; 3 (auctor fl.700BC)
βῆ δ' ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱός ἔτευξεν Ἥφαιστος, πυκινάς δέ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσε κληῗδι κρυπτῇ, τήν δ' οὐ θεός ἄλλος ἀνῷγεν· ἔνθ' ἥ γ' εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.
365Homerus, Ilias, 15, 113; 3 (auctor fl.700BC)
ἔνθά κ' ἔτι μείζων τε καί ἀργαλεώτερος ἄλλος πάρ Διός ἀθανάτοισι χόλος καί μῆνις ἐτύχθη, εἰ μή Ἀθήνη πᾶσι περιδείσασα θεοῖσιν ὦρτο διέκ προθύρου, λίπε δέ θρόνον ἔνθα θάασσε, τοῦ δ' ἀπό μέν κεφαλῆς κόρυθ' εἵλετο καί σάκος ὤμων, ἔγχος δ' ἔστησε στιβαρῆς ἀπό χειρός ἑλοῦσα χάλκεον· ἣ δ' ἐπέεσσι καθάπτετο θοῦρον Ἄρηα· μαινόμενε φρένας ἠλέ διέφθορας· ἦ νύ τοι αὔτως οὔατ' ἀκουέμεν ἐστί, νόος δ' ἀπόλωλε καί αἰδώς.
366Homerus, Ilias, 15, 559; 4 (auctor fl.700BC)
Ἀντίλοχον δ' ὄτρυνε βοήν ἀγαθός Μενέλαος· Ἀντίλοχ' οὔ τις σεῖο νεώτερος ἄλλος Ἀχαιῶν, οὔτε ποσίν θάσσων οὔτ' ἄλκιμος ὡς σύ μάχεσθαι· εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος ἄνδρα βάλοισθα.
367Homerus, Ilias, 16, 1; 9 (auctor fl.700BC)
μή ἐμέ γ' οὖν οὗτός γε λάβοι χόλος, ὃν σύ φυλάσσεις αἰναρέτη· τί σευ ἄλλος ὀνήσεται ὀψίγονός περ αἴ κε μή Ἀργείοισιν ἀεικέα λοιγόν ἀμύνῃς· νηλεές, οὐκ ἄρα σοί γε πατήρ ἦν ἱππότα Πηλεύς, οὐδέ Θέτις μήτηρ· γλαυκή δέ σε τίκτε θάλασσα πέτραι τ' ἠλίβατοι, ὅτι τοι νόος ἐστίν ἀπηνής.
368Homerus, Ilias, 16, 112; 10 (auctor fl.700BC)
ἔγχος δ' οὐχ ἕλετ' οἶον ἀμύμονος Αἰακίδαο βριθύ μέγα στιβαρόν· τό μέν οὐ δύνατ' ἄλλος Ἀχαιῶν πάλλειν, ἀλλά μιν οἶος ἐπίστατο πῆλαι Ἀχιλλεύς Πηλιάδα μελίην, τήν πατρί φίλῳ πόρε Χείρων Πηλίου ἐκ κορυφῆς, φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσιν.
369Homerus, Ilias, 16, 200; 10 (auctor fl.700BC)
ἔνθα δέ οἱ δέπας ἔσκε τετυγμένον, οὐδέ τις ἄλλος οὔτ' ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπ' αὐτοῦ αἴθοπα οἶνον, οὔτέ τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε μή Διί πατρί.
370Homerus, Ilias, 16, 439; 3 (auctor fl.700BC)
ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σύ δ' ἐνί φρεσί βάλλεο σῇσιν· αἴ κε ζών πέμψῃς Σαρπηδόνα ὃν δέ δόμον δέ, φράζεο μή τις ἔπειτα θεῶν ἐθέλῃσι καί ἄλλος πέμπειν ὃν φίλον υἱόν ἀπό κρατερῆς ὑσμίνης· πολλοί γάρ περί ἄστυ μέγα Πριάμοιο μάχονται υἱέες ἀθανάτων, τοῖσιν κότον αἰνόν ἐνήσεις.
371Homerus, Ilias, 17, 456; 6 (auctor fl.700BC)
τόν δ' αὖτ' Αὐτομέδων προσέφη Διώρεος υἱός· Ἀλκίμεδον τίς γάρ τοι Ἀχαιῶν ἄλλος ὁμοῖος ἵππων ἀθανάτων ἐχέμεν δμῆσίν τε μένος τε, εἰ μή Πάτροκλος θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος ζωός ἐών· νῦν αὖ θάνατος καί μοῖρα κιχάνει.
372Homerus, Ilias, 17, 567; 4 (auctor fl.700BC)
Ἕκτορα δ' ἐγγύθεν ἱστάμενος ὄτρυνεν Ἀπόλλων Φαίνοπι Ἀσιάδῃ ἐναλίγκιος, ὅς οἱ ἁπάντων ξείνων φίλτατος ἔσκεν Ἀβυδόθι οἰκία ναίων· τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων· Ἕκτορ τίς κέ σ' ἔτ' ἄλλος Ἀχαιῶν ταρβήσειεν· οἷον δή Μενέλαον ὑπέτρεσας, ὃς τό πάρος γε μαλθακός αἰχμητής· νῦν δ' οἴχεται οἶος ἀείρας νεκρόν ὑπ' ἐκ Τρώων, σόν δ' ἔκτανε πιστόν ἑταῖρον ἐσθλόν ἐνί προμάχοισι Ποδῆν υἱόν Ἠετίωνος.
373Homerus, Ilias, 17, 694; 8 (auctor fl.700BC)
ἴθυσαν δέ κύνεσσιν ἐοικότες, οἵ τ' ἐπί κάπρῳ βλημένῳ ἀΐξωσι πρό κούρων θηρητήρων· ἕως μέν γάρ τε θέουσι διαρραῖσαι μεμαῶτες, ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐν τοῖσιν ἑλίξεται ἀλκί πεποιθώς, ἄψ τ' ἀνεχώρησαν διά τ' ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.
374Homerus, Ilias, 18, 181; 1 (auctor fl.700BC)
τήν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς· Ἶρι θεά τίς γάρ σε θεῶν ἐμοί ἄγγελον ἧκε· τόν δ' αὖτε προσέειπε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις· Ἥρη με προέηκε Διός κυδρή παράκοιτις· οὐδ' οἶδε Κρονίδης ὑψίζυγος οὐδέ τις ἄλλος ἀθανάτων, οἳ Ὄλυμπον ἀγάννιφον ἀμφινέμονται.
375Homerus, Ilias, 18, 388; 4 (auctor fl.700BC)
τῇσι παρ' εἰνάετες χάλκευον δαίδαλα πολλά, πόρπας τε γναμπτάς θ' ἕλικας κάλυκάς τε καί ὅρμους ἐν σπῆϊ γλαφυρῷ· περί δέ ῥόος Ὠκεανοῖο ἀφρῷ μορμύρων ῥέεν ἄσπετος· οὐδέ τις ἄλλος ᾔδεεν οὔτε θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων, ἀλλά Θέτις τε καί Εὐρυνόμη ἴσαν, αἵ μ' ἐσάωσαν.
376Homerus, Ilias, 19, 387; 1 (auctor fl.700BC)
ἐκ δ' ἄρα σύριγγος πατρώϊον ἐσπάσατ' ἔγχος βριθύ μέγα στιβαρόν· τό μέν οὐ δύνατ' ἄλλος Ἀχαιῶν πάλλειν, ἀλλά μιν οἶος ἐπίστατο πῆλαι Ἀχιλλεύς· Πηλιάδα μελίην, τήν πατρί φίλῳ πόρε Χείρων Πηλίου ἐκ κορυφῆς φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσιν· ἵππους δ' Αὐτομέδων τε καί Ἄλκιμος ἀμφιέποντες ζεύγνυον· ἀμφί δέ καλά λέπαδν' ἕσαν, ἐν δέ χαλινούς γαμφηλῇς ἔβαλον, κατά δ' ἡνία τεῖναν ὀπίσσω κολλητόν ποτί δίφρον.
377Homerus, Ilias, 20, 309; 7 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ἐπεί κ' Ἀχιλεύς θάνατον καί πότμον ἐπίσπῃ, θαρσήσας δή ἔπειτα μετά πρώτοισι μάχεσθαι· οὐ μέν γάρ τίς σ' ἄλλος Ἀχαιῶν ἐξεναρίξει.
378Homerus, Ilias, 21, 272; 2 (auctor fl.700BC)
ἄλλος δ' οὔ τις μοι τόσον αἴτιος Οὐρανιώνων, ἀλλά φίλη μήτηρ, ἥ με ψεύδεσσιν ἔθελγεν· ἥ μ' ἔφατο Τρώων ὑπό τείχεϊ θωρηκτάων λαιψηροῖς ὀλέεσθαι Ἀπόλλωνος βελέεσσιν.
379Homerus, Ilias, 22, 77; 6 (auctor fl.700BC)
νῦν δ' ἐπεί ὤλεσα λαόν ἀτασθαλίῃσιν ἐμῇσιν, αἰδέομαι Τρῶας καί Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους, μή ποτέ τις εἴπῃσι κακώτερος ἄλλος ἐμεῖο· Ἕκτωρ ἧφι βίηφι πιθήσας ὤλεσε λαόν.
380Homerus, Ilias, 23, 429; 3 (auctor fl.700BC)
τόν καί νεικείων προσέφη ξανθός Μενέλαος· Ἀντίλοχ' οὔ τις σεῖο βροτῶν ὀλοώτερος ἄλλος· ἔρρ', ἐπεί οὔ σ' ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Ἀχαιοί.
381Homerus, Ilias, 23, 429; 10 (auctor fl.700BC)
στῆ δ' ὀρθός καί μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν· ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδέ μέδοντες οἶος ἐγών ἵππους αὐγάζομαι ἦε καί ὑμεῖς· ἄλλοι μοι δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι, ἄλλος δ' ἡνίοχος ἰνδάλλεται· αἳ δέ που αὐτοῦ ἔβλαβεν ἐν πεδίῳ, αἳ κεῖσέ γε φέρτεραι ἦσαν· ἤτοι γάρ τάς πρῶτα ἴδον περί τέρμα βαλούσας, νῦν δ' οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν· πάντῃ δέ μοι ὄσσε Τρωϊκόν ἂμ πεδίον παπταίνετον εἰσορόωντι· ἦε τόν ἡνίοχον φύγον ἡνία, οὐδέ δυνάσθη εὖ σχεθέειν περί τέρμα καί οὐκ ἐτύχησεν ἑλίξας· ἔνθά μιν ἐκπεσέειν ὀΐω σύν θ' ἅρματα ἆξαι, αἳ δ' ἐξηρώησαν, ἐπεί μένος ἔλλαβε θυμόν.
382Homerus, Ilias, 23, 586; 8 (auctor fl.700BC)
οὐ γάρ κέν με τάχ' ἄλλος ἀνήρ παρέπεισεν Ἀχαιῶν.
383Homerus, Ilias, 24, 120; 7 (auctor fl.700BC)
Ἶριν δ' ὄτρυνε Κρονίδης εἰς Ἴλιον ἱρήν· βάσκ' ἴθι Ἶρι ταχεῖα λιποῦσ' ἕδος Οὐλύμποιο ἄγγειλον Πριάμῳ μεγαλήτορι Ἴλιον εἴσω λύσασθαι φίλον υἱόν ἰόντ' ἐπί νῆας Ἀχαιῶν, δῶρα δ' Ἀχιλλῆϊ φερέμεν τά κε θυμόν ἰήνῃ οἶον, μή δέ τις ἄλλος ἅμα Τρώων ἴτω ἀνήρ.
384Homerus, Ilias, 24, 159; 6 (auctor fl.700BC)
λύσασθαί σ' ἐκέλευσεν Ὀλύμπιος Ἕκτορα δῖον, δῶρα δ' Ἀχιλλῆϊ φερέμεν τά κε θυμόν ἰήνῃ οἶον, μή δέ τις ἄλλος ἅμα Τρώων ἴτω ἀνήρ.
385Homerus, Ilias, 24, 200; 5 (auctor fl.700BC)
εἰ μέν γάρ τίς μ' ἄλλος ἐπιχθονίων ἐκέλευεν, ἢ οἳ μάντιές εἰσι θυοσκόοι ἢ ἱερῆες, ψεῦδός κεν φαῖμεν καί νοσφιζοίμεθα μᾶλλον· νῦν δ', αὐτός γάρ ἄκουσα θεοῦ καί ἐσέδρακον ἄντην, εἶμι καί οὐχ ἅλιον ἔπος ἔσσεται.
386Homerus, Ilias, 24, 468; 8 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' αἰδεῖο θεούς Ἀχιλεῦ, αὐτόν τ' ἐλέησον μνησάμενος σοῦ πατρός· ἐγώ δ' ἐλεεινότερός περ, ἔτλην δ' οἷ' οὔ πώ τις ἐπιχθόνιος βροτός ἄλλος, ἀνδρός παιδοφόνοιο ποτί στόμα χεῖρ' ὀρέγεσθαι.
387Homerus, Ilias, 24, 677; 7 (auctor fl.700BC)
οὐδέ τις ἄλλος ἔγνω πρόσθ' ἀνδρῶν καλλιζώνων τε γυναικῶν, ἀλλ' ἄρα Κασσάνδρη ἰκέλη χρυσῇ Ἀφροδίτῃ Πέργαμον εἰσαναβᾶσα φίλον πατέρ' εἰσενόησεν ἑσταότ' ἐν δίφρῳ, κήρυκά τε ἀστυβοώτην· τόν δ' ἄρ' ἐφ' ἡμιόνων ἴδε κείμενον ἐν λεχέεσσι· κώκυσέν τ' ἄρ' ἔπειτα γέγωνέ τε πᾶν κατά ἄστυ· ὄψεσθε Τρῶες καί Τρῳάδες Ἕκτορ' ἰόντες, εἴ ποτε καί ζώοντι μάχης ἐκνοστήσαντι χαίρετ', ἐπεί μέγα χάρμα πόλει τ' ἦν παντί τε δήμῳ.
388Homerus, Ilias, 24, 746; 7 (auctor fl.700BC)
ἤδη γάρ νῦν μοι τόδε εἰκοστόν ἔτος ἐστίν ἐξ οὗ κεῖθεν ἔβην καί ἐμῆς ἀπελήλυθα πάτρης· ἀλλ' οὔ πω σεῦ ἄκουσα κακόν ἔπος οὐδ' ἀσύφηλον· ἀλλ' εἴ τίς με καί ἄλλος ἐνί μεγάροισιν ἐνίπτοι δαέρων ἢ γαλόων ἢ εἰνατέρων εὐπέπλων, ἢ ἑκυρή, ἑκυρός δέ πατήρ ὣς ἤπιος αἰεί, ἀλλά σύ τόν ἐπέεσσι παραιφάμενος κατέρυκες σῇ τ' ἀγανοφροσύνῃ καί σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσι.
389Homerus, Ilias, 24, 746; 8 (auctor fl.700BC)
τώ σέ θ' ἅμα κλαίω καί ἔμ' ἄμμορον ἀχνυμένη κῆρ· οὐ γάρ τίς μοι ἔτ' ἄλλος ἐνί Τροίῃ εὐρείῃ ἤπιος οὐδέ φίλος, πάντες δέ με πεφρίκασιν.
390Homerus, Odyssea, 1, 44; 1 (auctor fl.700BC)
τόν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· " ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων, καί λίην κεῖνός γε ἐοικότι κεῖται ὀλέθρῳ· ὡς ἀπόλοιτο καί ἄλλος, ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι· ἀλλά μοι ἀμφ' Ὀδυσῆι δαΐφρονι δαίεται ἦτορ, δυσμόρῳ, ὃς δή δηθά φίλων ἄπο πήματα πάσχει νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ, ὅθι τ' ὀμφαλός ἐστι θαλάσσης.
391Homerus, Odyssea, 2, 309; 8 (auctor fl.700BC)
" ἄλλος δ' αὖτ' εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων· " τίς δ' οἶδ', εἴ κε καί αὐτός ἰών κοίλης ἐπί νηός τῆλε φίλων ἀπόληται ἀλώμενος ὥς περ Ὀδυσσεύς· οὕτω κεν καί μᾶλλον ὀφέλλειεν πόνον ἄμμιν· κτήματα γάρ κεν πάντα δασαίμεθα, οἰκία δ' αὖτε τούτου μητέρι δοῖμεν ἔχειν ἠδ' ὅς τις ὀπυίοι.
392Homerus, Odyssea, 3, 371; 3 (auctor fl.700BC)
οὐ μέν γάρ τις ὅδ' ἄλλος Ὀλύμπια δώματ' ἐχόντων, ἀλλά Διός θυγάτηρ, κυδίστη Τριτογένεια, ἥ τοι καί πατέρ' ἐσθλόν ἐν Ἀργείοισιν ἐτίμα.
393Homerus, Odyssea, 4, 49; 15 (auctor fl.700BC)
ἧος ἐγώ περί κεῖνα πολύν βίοτον συναγείρων ἠλώμην, τῆός μοι ἀδελφεόν ἄλλος ἔπεφνεν λάθρῃ, ἀνωιστί, δόλῳ οὐλομένης ἀλόχοιο· ὣς οὔ τοι χαίρων τοῖσδε κτεάτεσσιν ἀνάσσω.
394Homerus, Odyssea, 4, 625; 7 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' υἱός Φρονίοιο Νοήμων ἀντίον ηὔδα· " αὐτός ἑκών οἱ δῶκα· τί κεν ῥέξειε καί ἄλλος, ὁππότ' ἀνήρ τοιοῦτος ἔχων μελεδήματα θυμῷ αἰτίζῃ· χαλεπόν κεν ἀνήνασθαι δόσιν εἴη.
395Homerus, Odyssea, 6, 162; 13 (auctor fl.700BC)
οἰκέομεν δ' ἀπάνευθε πολυκλύστῳ ἐνί πόντῳ, ἔσχατοι, οὐδέ τις ἄμμι βροτῶν ἐπιμίσγεται ἄλλος.
396Homerus, Odyssea, 8, 1; 10 (auctor fl.700BC)
οὐδέ γάρ οὐδέ τις ἄλλος, ὅτις κ' ἐμά δώμαθ' ἵκηται, ἐνθάδ' ὀδυρόμενος δηρόν μένει εἵνεκα πομπῆς.
397Homerus, Odyssea, 8, 165; 3 (auctor fl.700BC)
ἄλλος μέν γάρ τ' εἶδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ, ἀλλά θεός μορφήν ἔπεσι στέφει, οἱ δέ τ' ἐς αὐτόν τερπόμενοι λεύσσουσιν· ὁ δ' ἀσφαλέως ἀγορεύει αἰδοῖ μειλιχίῃ, μετά δέ πρέπει ἀγρομένοισιν, ἐρχόμενον δ' ἀνά ἄστυ θεόν ὣς εἰσορόωσιν.
398Homerus, Odyssea, 8, 165; 4 (auctor fl.700BC)
ἄλλος δ' αὖ εἶδος μέν ἀλίγκιος ἀθανάτοισιν, ἀλλ' οὔ οἱ χάρις ἀμφιπεριστέφεται ἐπέεσσιν, ὡς καί σοί εἶδος μέν ἀριπρεπές, οὐδέ κεν ἄλλως οὐδέ θεός τεύξειε, νόον δ' ἀποφώλιός ἐσσι.
399Homerus, Odyssea, 8, 199; 12 (auctor fl.700BC)
δουρί δ' ἀκοντίζω ὅσον οὐκ ἄλλος τις ὀιστῷ.
400Homerus, Odyssea, 8, 295; 6 (auctor fl.700BC)
ἀτάρ οὔ τί μοι αἴτιος ἄλλος, ἀλλά τοκῆε δύω, τώ μή γείνασθαι ὄφελλον.
401Homerus, Odyssea, 9, 318; 13 (auctor fl.700BC)
σχέτλιε, πῶς κέν τίς σε καί ὕστερον ἄλλος ἵκοιτο ἀνθρώπων πολέων, ἐπεί οὐ κατά μοῖραν ἔρεξας· " " ὣς ἐφάμην, ὁ δ' ἔδεκτο καί ἔκπιεν· ἥσατο δ' αἰνῶς ἡδύ ποτόν πίνων καί μ' ᾔτεε δεύτερον αὖτις· " « δός μοι ἔτι πρόφρων, καί μοι τεόν οὔνομα εἰπέ αὐτίκα νῦν, ἵνα τοι δῶ ξείνιον, ᾧ κε σύ χαίρῃς· καί γάρ Κυκλώπεσσι φέρει ζείδωρος ἄρουρα οἶνον ἐριστάφυλον, καί σφιν Διός ὄμβρος ἀέξει· ἀλλά τόδ' ἀμβροσίης καί νέκταρός ἐστιν ἀπορρώξ.
402Homerus, Odyssea, 9, 360; 15 (auctor fl.700BC)
οἱ δέ βοῆς ἀίοντες ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος, ἱστάμενοι δ' εἴροντο περί σπέος ὅττι ἑ κήδοι· " « τίπτε τόσον, Πολύφημ', ἀρημένος ὧδ' ἐβόησας νύκτα δι' ἀμβροσίην καί ἀύπνους ἄμμε τίθησθα· ἦ μή τίς σευ μῆλα βροτῶν ἀέκοντος ἐλαύνει· ἦ μή τίς σ' αὐτόν κτείνει δόλῳ ἠέ βίηφιν· " " τούς δ' αὖτ' ἐξ ἄντρου προσέφη κρατερός Πολύφημος· « ὦ φίλοι, Οὖτίς με κτείνει δόλῳ οὐδέ βίηφιν.
403Homerus, Odyssea, 9, 461; 11 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή δίς τόσσον ἅλα πρήσσοντες ἀπῆμεν, καί τότε δή Κύκλωπα προσηύδων· ἀμφί δ' ἑταῖροι μειλιχίοις ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοθεν ἄλλος· " « σχέτλιε, τίπτ' ἐθέλεις ἐρεθιζέμεν ἄγριον ἄνδρα· ὃς καί νῦν πόντονδε βαλών βέλος ἤγαγε νῆα αὖτις ἐς ἤπειρον, καί δή φάμεν αὐτόθ' ὀλέσθαι.
404Homerus, Odyssea, 9, 500; 6 (auctor fl.700BC)
αὐτός δ', αἴ κ' ἐθέλῃσ', ἰήσεται, οὐδέ τις ἄλλος οὔτε θεῶν μακάρων οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων.
405Homerus, Odyssea, 10, 87; 10 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ὁ τεῦχε βοήν διά ἄστεος· οἱ δ' ἀίοντες φοίτων ἴφθιμοι Λαιστρυγόνες ἄλλοθεν ἄλλος, μυρίοι, οὐκ ἄνδρεσσιν ἐοικότες, ἀλλά Γίγασιν.
406Homerus, Odyssea, 10, 302; 9 (auctor fl.700BC)
ἡ δέ μέγα ἰάχουσα ὑπέδραμε καί λάβε γούνων, καί μ' ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· " « τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν· πόθι τοι πόλις ἠδέ τοκῆες· θαῦμά μ' ἔχει ὡς οὔ τι πιών τάδε φάρμακ' ἐθέλχθης· οὐδέ γάρ οὐδέ τις ἄλλος ἀνήρ τάδε φάρμακ' ἀνέτλη, ὅς κε πίῃ καί πρῶτον ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.
407Homerus, Odyssea, 10, 428; 3 (auctor fl.700BC)
» " ὣς ἔφατ', αὐτάρ ἐγώ γε μετά φρεσί μερμήριξα, σπασσάμενος τανύηκες ἄορ παχέος παρά μηροῦ, τῷ οἱ ἀποπλήξας κεφαλήν οὖδάσδε πελάσσαι, καί πηῷ περ ἐόντι μάλα σχεδόν· ἀλλά μ' ἑταῖροι μειλιχίοις ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοθεν ἄλλος· " « διογενές, τοῦτον μέν ἐάσομεν, εἰ σύ κελεύεις, αὐτοῦ πάρ νηί τε μένειν καί νῆα ἔρυσθαι· ἡμῖν δ' ἡγεμόνευ' ἱερά πρός δώματα Κίρκης.
408Homerus, Odyssea, 11, 1; 11 (auctor fl.700BC)
νύμφαι τ' ἠίθεοί τε πολύτλητοί τε γέροντες παρθενικαί τ' ἀταλαί νεοπενθέα θυμόν ἔχουσαι, πολλοί δ' οὐτάμενοι χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν, ἄνδρες ἀρηίφατοι βεβροτωμένα τεύχε' ἔχοντες· οἳ πολλοί περί βόθρον ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος θεσπεσίῃ ἰαχῇ· ἐμέ δέ χλωρόν δέος ᾕρει.
409Homerus, Odyssea, 11, 51; 1 (auctor fl.700BC)
" πρώτη δέ ψυχή Ἐλπήνορος ἦλθεν ἑταίρου· οὐ γάρ πω ἐτέθαπτο ὑπό χθονός εὐρυοδείης· σῶμα γάρ ἐν Κίρκης μεγάρῳ κατελείπομεν ἡμεῖς ἄκλαυτον καί ἄθαπτον, ἐπεί πόνος ἄλλος ἔπειγε.
410Homerus, Odyssea, 11, 97; 7 (auctor fl.700BC)
σῆμα δέ τοι ἐρέω μάλ' ἀριφραδές, οὐδέ σε λήσει· ὁππότε κεν δή τοι συμβλήμενος ἄλλος ὁδίτης φήῃ ἀθηρηλοιγόν ἔχειν ἀνά φαιδίμῳ ὤμῳ, καί τότε δή γαίῃ πήξας ἐυῆρες ἐρετμόν, ῥέξας ἱερά καλά Ποσειδάωνι ἄνακτι, ἀρνειόν ταῦρόν τε συῶν τ' ἐπιβήτορα κάπρον, οἴκαδ' ἀποστείχειν ἔρδειν θ' ἱερᾶς ἑκατόμβας ἀθανάτοισι θεοῖσι, τοί οὐρανόν εὐρύν ἔχουσι, πᾶσι μάλ' ἑξείης.
411Homerus, Odyssea, 11, 138; 8 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπέ καί ἀτρεκέως κατάλεξον· τίς νύ σε κήρ ἐδάμασσε τανηλεγέος θανάτοιο· ἦ δολιχή νοῦσος, ἦ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχομένη κατέπεφνεν· εἰπέ δέ μοι πατρός τε καί υἱέος, ὃν κατέλειπον, ἢ ἔτι πάρ κείνοισιν ἐμόν γέρας, ἦέ τις ἤδη ἀνδρῶν ἄλλος ἔχει, ἐμέ δ' οὐκέτι φασί νέεσθαι.
412Homerus, Odyssea, 11, 538; 6 (auctor fl.700BC)
τόν μέν ἐγών ἐπέεσσι προσηύδων μειλιχίοισιν· " Αἶαν, παῖ Τελαμῶνος ἀμύμονος, οὐκ ἄρ' ἔμελλες οὐδέ θανών λήσεσθαι ἐμοί χόλου εἵνεκα τευχέων οὐλομένων· τά δέ πῆμα θεοί θέσαν Ἀργείοισι, τοῖος γάρ σφιν πύργος ἀπώλεο· σεῖο δ' Ἀχαιοί ἶσον Ἀχιλλῆος κεφαλῇ Πηληϊάδαο ἀχνύμεθα φθιμένοιο διαμπερές· οὐδέ τις ἄλλος αἴτιος, ἀλλά Ζεύς Δαναῶν στρατόν αἰχμητάων ἐκπάγλως ἤχθηρε, τεῒν δ' ἐπί μοῖραν ἔθηκεν.
413Homerus, Odyssea, 12, 277; 15 (auctor fl.700BC)
μῆνα δέ πάντ' ἄλληκτος ἄη Νότος, οὐδέ τις ἄλλος γίγνετ' ἔπειτ' ἀνέμων εἰ μή Εὖρός τε Νότος τε.
414Homerus, Odyssea, 13, 329; 2 (auctor fl.700BC)
ἀσπασίως γάρ κ' ἄλλος ἀνήρ ἀλαλήμενος ἐλθών ἵετ' ἐνί μεγάροις ἰδέειν παῖδάς τ' ἄλοχόν τε· σοί δ' οὔ πω φίλον ἐστί δαήμεναι οὐδέ πυθέσθαι, πρίν γ' ἔτι σῆς ἀλόχου πειρήσεαι, ἥ τέ τοι αὔτως ἧσται ἐνί μεγάροισιν, ὀϊζυραί δέ οἱ αἰεί φθίνουσιν νύκτες τε καί ἤματα δάκρυ χεούσῃ.
415Homerus, Odyssea, 14, 1; 4 (auctor fl.700BC)
αὐτός δ' ἀμφί πόδεσσιν ἑοῖς ἀράρισκε πέδιλα, τάμνων δέρμα βόειον ἐϋχροές· οἱ δέ δή ἄλλοι ᾤχοντ' ἄλλυδις ἄλλος ἅμ' ἀγρομένοισι σύεσσιν, οἱ τρεῖς· τόν δέ τέταρτον ἀποπροέηκε πόλινδε σῦν ἀγέμεν μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισιν ἀνάγκῃ, ὄφρ' ἱερεύσαντες κρειῶν κορεσαίατο θυμόν.
416Homerus, Odyssea, 14, 191; 8 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ἐμοί τά φίλ' ἔσκε τά που θεός ἐν φρεσί θῆκεν· ἄλλος γάρ τ' ἄλλοισιν ἀνήρ ἐπιτέρπεται ἔργοις.
417Homerus, Odyssea, 14, 360; 10 (auctor fl.700BC)
εἰ μέν κεν νοστήσῃ ἄναξ τεός ἐς τόδε δῶμα, ἕσσας με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα πέμψαι Δουλίχιόνδ' ἰέναι, ὅθι μοι φίλον ἔπλετο θυμῷ· εἰ δέ κε μή ἔλθῃσιν ἄναξ τεός ὡς ἀγορεύω, δμῶας ἐπισσεύας βαλέειν μεγάλης κατά πέτρης, ὄφρα καί ἄλλος πτωχός ἀλεύεται ἠπεροπεύειν.
418Homerus, Odyssea, 14, 446; 14 (auctor fl.700BC)
" " ὣς ἐφάμην, ὁ δ' ἔπειτα νόον σχέθε τόνδ' ἐνί θυμῷ, οἷος κεῖνος ἔην βουλευέμεν ἠδέ μάχεσθαι· φθεγξάμενος δ' ὀλίγῃ ὀπί με πρός μῦθον ἔειπε· " σίγα νῦν, μή τίς σευ Ἀχαιῶν ἄλλος ἀκούσῃ.
419Homerus, Odyssea, 15, 301; 6 (auctor fl.700BC)
ἐκ γάρ τοι ἐρέω, σύ δέ σύνθεο καί μευ ἄκουσον· Ἑρμείαο ἕκητι διακτόρου, ὅς ῥά τε πάντων ἀνθρώπων ἔργοισι χάριν καί κῦδος ὀπάζει, δρηστοσύνῃ οὐκ ἄν μοι ἐρίσσειε βροτός ἄλλος, πῦρ τ' εὖ νηῆσαι διά τε ξύλα δανά κεάσσαι, δαιτρεῦσαί τε καί ὀπτῆσαι καί οἰνοχοῆσαι, οἷά τε τοῖς ἀγαθοῖσι παραδρώωσι χέρηες.
420Homerus, Odyssea, 15, 301; 10 (auctor fl.700BC)
ἀλλά μέν'· οὐ γάρ τίς τοι ἀνιᾶται παρεόντι, οὔτ' ἐγώ οὔτε τις ἄλλος ἑταίρων, οἵ μοι ἔασιν.
421Homerus, Odyssea, 16, 1; 3 (auctor fl.700BC)
αἶψα δ' ἄρ' Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· " Εὔμαι', ἦ μάλα τίς τοι ἐλεύσεται ἐνθάδ' ἑταῖρος ἢ καί γνώριμος ἄλλος, ἐπεί κύνες οὐχ ὑλάουσιν, ἀλλά περισσαίνουσι· ποδῶν δ' ὑπό δοῦπον ἀκούω.
422Homerus, Odyssea, 16, 1; 11 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· " ἔσσεται οὕτως, ἄττα· σέθεν δ' ἕνεκ' ἐνθάδ' ἱκάνω, ὄφρα σέ τ' ὀφθαλμοῖσιν ἴδω καί μῦθον ἀκούσω, ἤ μοι ἔτ' ἐν μεγάροις μήτηρ μένει, ἦέ τις ἤδη ἀνδρῶν ἄλλος ἔγημεν, Ὀδυσσῆος δέ που εὐνή χήτει ἐνευναίων κάκ' ἀράχνια κεῖται ἔχουσα.
423Homerus, Odyssea, 16, 186; 6 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· " Τηλέμαχ', οὔ σε ἔοικε φίλον πατέρ ἔνδον ἐόντα οὔτε τι θαυμάζειν περιώσιον οὔτ' ἀγάασθαι· οὐ μέν γάρ τοι ἔτ' ἄλλος ἐλεύσεται ἐνθάδ' Ὀδυσσεύς, ἀλλ' ὅδ' ἐγώ τοιόσδε, παθών κακά, πολλά δ' ἀληθείς, ἤλυθον εἰκοστῷ ἔτεϊ ἐς πατρίδα γαῖαν.
424Homerus, Odyssea, 17, 560; 3 (auctor fl.700BC)
καί γάρ νῦν, ὅτε μ' οὗτος ἀνήρ κατά δῶμα κιόντα οὔ τι κακόν ῥέξαντα βαλών ὀδύνῃσιν ἔδωκεν, οὔτε τι Τηλέμαχος τό γ' ἐπήρκεσεν οὔτε τις ἄλλος.
425Homerus, Odyssea, 17, 560; 7 (auctor fl.700BC)
" τήν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα· " μυθεῖται κατά μοῖραν, ἅ πέρ κ' οἴοιτο καί ἄλλος, ὕβριν ἀλυσκάζων ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων.
426Homerus, Odyssea, 18, 206; 8 (auctor fl.700BC)
ἀλλά τοι οὐ δύναμαι πεπνυμένα πάντα νοῆσαι· ἐκ γάρ με πλήσσουσι παρήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος οἵδε κακά φρονέοντες, ἐμοί δ' οὐκ εἰσίν ἀρωγοί.
427Homerus, Odyssea, 18, 290; 7 (auctor fl.700BC)
ἄλλο δ' ἄρ' ἄλλος δῶρον Ἀχαιῶν καλόν ἔνεικεν.
428Homerus, Odyssea, 18, 290; 16 (auctor fl.700BC)
ἦ ἀλύεις, ὅτι Ἶρον ἐνίκησας τόν ἀλήτην· μή τίς τοι τάχα Ἴρου ἀμείνων ἄλλος ἀναστῇ, ὅς τίς σ' ἀμφί κάρη κεκοπώς χερσί στιβαρῇσι δώματος ἐκπέμψῃσι, φορύξας αἵματι πολλῷ.
429Homerus, Odyssea, 19, 277; 2 (auctor fl.700BC)
καί κεν πάλαι ἐνθάδ' Ὀδυσσεύς ἤην· ἀλλ' ἄρα οἱ τό γε κέρδιον εἴσατο θυμῷ, χρήματ' ἀγυρτάζειν πολλήν ἐπί γαῖαν ἰόντι· ὣς περί κέρδεα πολλά καταθνητῶν ἀνθρώπων οἶδ' Ὀδυσεύς, οὐδ' ἄν τις ἐρίσσειε βροτός ἄλλος.
430Homerus, Odyssea, 19, 455; 10 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἐπεί ἐφράσθης καί τοι θεός ἔμβαλε θυμῷ, σίγα, μή τίς τ' ἄλλος ἐνί μεγάροισι πύθηται.
431Homerus, Odyssea, 20, 183; 6 (auctor fl.700BC)
Ζεῦ πάτερ, οὔ τις σεῖο θεῶν ὀλοώτερος ἄλλος· οὐκ ἐλεαίρεις ἄνδρας, ἐπήν δή γείνεαι αὐτός, μισγέμεναι κακότητι καί ἄλγεσι λευγαλέοισιν.
432Homerus, Odyssea, 20, 345; 11 (auctor fl.700BC)
μνηστῆρες δ' ἄρα πάντες ἐς ἀλλήλους ὁρόωντες Τηλέμαχον ἐρέθιζον, ἐπί ξείνοις γελόωντες· ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων· " Τηλέμαχ', οὔ τις σεῖο κακοξεινώτερος ἄλλος· οἷον μέν τινα τοῦτον ἔχεις ἐπίμαστον ἀλήτην, σίτου καί οἴνου κεχρημένον, οὐδέ τι ἔργων ἔμπαιον οὐδέ βίης, ἀλλ' αὔτως ἄχθος ἀρούρης.
433Homerus, Odyssea, 20, 345; 12 (auctor fl.700BC)
ἄλλος δ' αὖτέ τις οὗτος ἀνέστη μαντεύεσθαι.
434Homerus, Odyssea, 21, 118; 12 (auctor fl.700BC)
στῆ δ' ἄρ' ἐπ' οὐδόν ἰών καί τόξου πειρήτιζεν, οὐδέ μιν ἐντάνυσε· πρίν γάρ κάμε χεῖρας ἀνέλκων ἀτρίπτους ἁπαλάς· μετά δέ μνηστῆρσιν ἔειπεν· " ὦ φίλοι, οὐ μέν ἐγώ τανύω, λαβέτω δέ καί ἄλλος.
435Homerus, Odyssea, 21, 256; 9 (auctor fl.700BC)
Ἀντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " ἆ δειλέ ξείνων, ἔνι τοι φρένες οὐδ' ἠβαιαί· οὐκ ἀγαπᾷς ὃ ἕκηλος ὑπερφιάλοισι μεθ' ἡμῖν δαίνυσαι, οὐδέ τι δαιτός ἀμέρδεαι, αὐτάρ ἀκούεις μύθων ἡμετέρων καί ῥήσιος· οὐδέ τις ἄλλος ἡμετέρων μύθων ξεῖνος καί πτωχός ἀκούει.
436Homerus, Odyssea, 21, 311; 2 (auctor fl.700BC)
" τήν δ' αὖτ' Εὐρύμαχος, Πολύβου πάϊς, ἀντίον ηὔδα· " κούρη Ἰκαρίοιο, περίφρον Πηνελόπεια, οὔ τί σε τόνδ' ἄξεσθαι ὀϊόμεθ'· οὐδέ ἔοικεν· ἀλλ' αἰσχυνόμενοι φάτιν ἀνδρῶν ἠδέ γυναικῶν, μή ποτέ τις εἴπῃσι κακώτερος ἄλλος Ἀχαιῶν ἦ πολύ χείρονες ἄνδρες ἀμύμονος ἀνδρός ἄκοιτιν μνῶνται, οὐδέ τι τόξον ἐΰξοον ἐντανύουσιν· ἀλλ' ἄλλος τις πτωχός ἀνήρ ἀλαλήμενος ἐλθών ῥηϊδίως ἐτάνυσσε βιόν, διά δ' ἧκε σιδήρου.
437Homerus, Odyssea, 21, 401; 1 (auctor fl.700BC)
ἄλλος δ' αὖ εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων· " αἲ γάρ δή τοσσοῦτον ὀνήσιος ἀντιάσειεν ὡς οὗτός ποτε τοῦτο δυνήσεται ἐντανύσασθαι.
438Homerus, Odyssea, 22, 126; 10 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· " ὦ πάτερ, αὐτός ἐγώ τόδε γ' ἤμβροτον – οὐδέ τις ἄλλος αἴτιος – ὃς θαλάμοιο θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν κάλλιπον ἀγκλίνας· τῶν δέ σκοπός ἦεν ἀμείνων.
439Homerus, Odyssea, 22, 255; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφαθ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκόντισαν ὡς ἐκέλευεν, ἱέμενοι· τά δέ πάντα ἐτώσια θῆκεν Ἀθήνη, τῶν ἄλλος μέν σταθμόν ἐϋσταθέος μεγάροιο βεβλήκει, ἄλλος δέ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν· ἄλλου δ' ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.
440Homerus, Odyssea, 22, 255; 6 (auctor fl.700BC)
τῶν ἄλλος μέν σταθμόν ἐϋσταθέος μεγάροιο βεβλήκειν, ἄλλος δέ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν· ἄλλου δ' ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.
441Homerus, Odyssea, 23, 85; 11 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· " αὐτός ταῦτά γε λεῦσσε, πάτερ φίλε· σήν γάρ ἀρίστην μῆτιν ἐπ' ἀνθρώπους φάσ' ἔμμεναι, οὐδέ κέ τίς τοι ἄλλος ἀνήρ ἐρίσειε καταθνητῶν ἀνθρώπων.
442Homerus, Odyssea, 23, 181; 2 (auctor fl.700BC)
ἀνδρῶν δ' οὔ κέν τις ζωός βροτός, οὐδέ μάλ' ἡβῶν, ῥεῖα μετοχλίσσειεν, ἐπεί μέγα σῆμα τέτυκται ἐν λέχει ἀσκητῷ· τό δ' ἐγώ κάμον οὐδέ τις ἄλλος.
443Homerus, Odyssea, 23, 181; 13 (auctor fl.700BC)
νῦν δ', ἐπεί ἤδη σήματ' ἀριφραδέα κατέλεξας εὐνῆς ἡμετέρης, ἣν οὐ βροτός ἄλλος ὀπώπει, ἀλλ' οἶοι σύ τ' ἐγώ τε καί ἀμφίπολος μία μούνη, Ἀκτορίς, ἥν μοι δῶκε πατήρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ, ἣ νῶϊν εἴρυτο θύρας πυκινοῦ θαλάμοιο, πείθεις δή μευ θυμόν, ἀπηνέα περ μάλ' ἐόντα.
444Homerus, Odyssea, 23, 263; 3 (auctor fl.700BC)
σῆμα δέ μοι τόδ' ἔειπεν ἀριφραδές, οὐδέ σε κεύσω· ὁππότε κεν δή μοι ξυμβλήμενος ἄλλος ὁδίτης φήῃ ἀθηρηλοιγόν ἔχειν ἀνά φαιδίμῳ ὤμῳ, καί τότε μ' ἐν γαίῃ πήξαντ' ἐκέλευεν ἐρετμόν, ἔρξανθ' ἱερά καλά Ποσειδάωνι ἄνακτι, ἀρνειόν ταῦρόν τε συῶν τ' ἐπιβήτορα κάπρον, οἴκαδ' ἀποστείχειν, ἔρδειν θ' ἱεράς ἑκατόμβας ἀθανάτοισι θεοῖσι, τοί οὐρανόν εὐρύν ἔχουσι, πᾶσι μάλ' ἑξείης· θάνατος δέ μοι ἐξ ἁλός αὐτῷ ἀβληχρός μάλα τοῖος ἐλεύσεται, ὅς κέ με πέφνῃ γήρας ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον· ἀμφί δέ λαοί ὄλβιοι ἔσσονται· τά δέ μοι φάτο πάντα τελεῖσθαι.
445Homerus, Odyssea, 24, 232; 10 (auctor fl.700BC)
ἐκ γάρ τοι ἐρέω, σύ δέ σύνθεο καί μευ ἄκουσον· ἄνδρα ποτ' ἐξείνισσα φίλῃ ἐνί πατρίδι γαίῃ ἡμέτερόνδ' ἐλθόντα, καί οὔ πω τις βροτός ἄλλος ξείνων τηλεδαπῶν φιλίων ἐμόν ἵκετο δῶμα· εὔχετο δ' ἐξ Ἰθάκης γένος ἔμμεναι, αὐτάρ ἔφασκε Λαέρτην Ἀρκεισιάδην πατέρ' ἔμμεναι αὐτῷ.
446Homerus, Odyssea, 24, 412; 2 (auctor fl.700BC)
οἱ δ' ἄρ' ὁμῶς ἀΐοντες ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος μυχμῷ τε στοναχῇ τε δόμων προπάροιθ' Ὀδυσῆος, ἐκ δέ νέκυς οἴκων φόρεον καί θάπτον ἕκαστοι, τούς δ' ἐξ ἀλλάων πολίων οἶκόνδε ἕκαστον πέμπον ἄγειν ἁλιεῦσι θοῇς ἐπί νηυσί τιθέντες· αὐτοί δ' εἰς ἀγορήν κίον ἀθρόοι, ἀχνύμενοι κῆρ.
447Hormisdas I, Epistolae et decreta, 63, 0419B
Οὗτός ἐστιν ἐκεῖνος, ὃν ἐν τῷ Ἀποστόλῳ ἀνέγνωμεν, θεμέλιος, ἐν ᾧ ἑαυτόν τις παραλογίζεται, εἴ τις ξύλα, χόρτον, καλάμην καταναλισκόμενα τῷ πυρὶ ἐποικοδομῆσαι πειρασθῇ· ἐν ταύταις ἀνῃρήθη τὰ Εὐτυχοῦς καὶ Νεστορίου ταῖς συνόδοις δηλητήρια, οἵτινες ἐξ ἐναντίας τῆς δεσποτικῆς τοῦ σωτηριώδους μυστηρίου οἰκονομίας, ἐν ὅσῳ ἐναντίῳ μεταξὺ ἑαυτῶν συλλογισμῷ φιλονεικοῦσιν, ὑπό τινι τῆς ἱεροσυλίας ἰσότητι συμφωνοῦσιν, ἄνισοι ταῖς γνώμαις, καὶ ὁμόψυχοι τῇ ἀσεβείᾳ· ὧν ὁ ἕτερος μὴ θέλων τὴν παρθένον Μαρίαν Θεοῦ εἶναι γεννήτριαν, ἅπερ ἐν τῷ κυρίῳ ἡμῶν εἰσιν ἡνωμένα διαιρεῖ, ὁ δὲ ἕτερος, ἐν ὅσῳ ἴδια τῶν συνελθουσῶν φύσεων, καὶ τὰ ἀληθῆ συγχεῖ, τὸ μυστήριον τῆς ἡμετέρας λυτρώσεως σβέννυσιν· ἄλλος Φωτεινοῦ τὴν θρησκείαν, ἕτερος τοῦ Μάνεντος τὴν ἀφροσύνην ἀσεβεῖ συγγενείᾳ συνάπτων.
448Incertus 007, Disquisitiones dogmaticae in Lactantium, 7, 1049B
» Μὴ τοίνυν ἐπαισχυνθῶμεν τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ κἂν ἄλλος ἀποκρύπτῃ, σὺ φανερῶς ἐπὶ μετώπῳ σφραγίζου, ἵνα οἱ δαίμονες τὸ σημεῖον ἰδόντες τὸ βασιλικὸν, μακρὰν φύγωσι τρέμοντες (Cyrill.
449Iulius I, Monumenta genuina, 8, 0874C
Καίτοι τῷ σκοποῦντι μετὰ ἀκριβείας οὐ δυνατὸν αὐτὸν ὑφ' ἑαυτοῦ ἁγιάζησθαι· εἰ γὰρ ὁ λὸγος ἁγιάζει, τί τὸ ἁγιαζόμενον; εἰ ὁ σύμπας ἁγιάζεται, τί τὸ ἁγιάζον; ἀλλ' ὅμως φυλάττων τὸ ἓν πρόσωπον, καὶ τὴν ἀμέριστον ἑνὸς ζώου δήλωσιν, τό τε ἁγιάζειν καὶ τὸ ἁγιάζεσθαι καθ ὅλου τέθεικεν ἵν' ἀκριβὲς ἡμῖν ᾖ καὶ σαφὲς ὅτι οὐ κατὰ τὸν προφητικὸν οὐδὲ κατὰ τὸν ἀποστολικὸν τρόπον ἄλλος ἄλλον ἁγιάζει, καθάπερ τὸ πνεῦμα τοὺς προφήτας καὶ τοὺς ἀποστόλους, ὥσπερ ὁ Παῦλός φησι περὶ τῆς πάσης ἐκκλησίας « Κλητοῖς ἁγίοις καὶ ἡγιασμένοις ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ.
450Iulius I, Monumenta genuina, 8, 0906B
ἄλλος τύπος ἐστὶν οὗτος, καὶ καινόν τὸ ἐπιτήδευμα.
451Iustinianus, Digesta Iustiniani Augusti, 26, 3, 1; 6 (auctor c.482-565)
Καὶ ἐὰν μὲν πατὴρ ᾖ ὁ δεδωκώς, περαιτέρω οὐδὲν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον πολυπραγμονεῖ ὁ ἡγούμενος, ἀλλὰ ἁπλῶς αὐτὸν βεβαιοῖ· ἐὰν δὲ ἄλλος τις, τότε πολυπραγμονεῖ, τὸ πρόσωπον εἰ ἔστιν ἐπιτήδειον.
452Iustinianus, Digesta Iustiniani Augusti, 26, 6, 2; 13 (auctor c.482-565)
Εἰ δὲ ἄλλος αἰτῆσαι κουράτορα δύναται τῷ ἀφήλικι, ἐζητήθη.
453Iustinianus, Digesta Iustiniani Augusti, 50, 11, 2; 5 (auctor c.482-565)
κομίσας δὲ ὁ γεωργὸς εἰς τὴν ἀγοράν τι ὧν ποιεῖ ἤ τις ἄλλος τῶν δημιουργῶν μὴ εἰς τὸν αὐτὸν χρόνον ἥκῃ τοῖς δεομένοις τὰ παρ´ αὐτοῦ ἀνταλλὰξασθαι, ἀργήσει τῆς αὑτοῦ δημιουργίας καθήμενος ἐν ἀγορᾷ; οὐδαμῶς, ἦ δ´ ὅς, ἀλλ´ εἰσὶν οἳ τοῦτο ὁρῶντες ἑαυτοὺς ἐπὶ τὴν διακονίαν τάττουσι ταύτην.
454Iustinianus I Augustus, Adversus Origenem, 69, 0215A (auctor c.482–565)
Ἄλλος δέ τις ζητήσει, εἰ ἀληθὲς τὸ ὁμοίως τὸν Θεόν ὑφ' ἑαυτοῦ γινώσκεσθαι, τῷ γινώσκεσθαι αὐτὸν ὑπὸ τοῦ μονογενοῦς· καὶ ἀποφανεῖται, ὅτι τὸ εἰρημένον, « Ὁ πατὴρ ὁ πέμψας με μείζων μου ἐστίν, » ἐν πᾶσιν ἀληθές.
455Iustinianus I Augustus, Adversus Origenem, 69, 0217A (auctor c.482–565)
Πάντα τὰ γένη καὶ τὰ εἴδη ἀεὶ ἦν· [ἀλλ' οὐ δή τις] ἄλλος δέ τις ἐρεῖ καὶ τὸ καθ' ἓν ἀριθμοῦ· πλὴν ἑκατέρως [δηλοῦται] δηλοῦνται, ὅτι οὐκ ἤρξατο ὁ Θεὸς δημιουργεῖν ἀργήσας ποτέ.
456Iustinianus I Augustus, Adversus Origenem, 69, 0239A (auctor c.482–565)
Οὐδὲ γὰρ ἐνταῦθα δύο ἄνθρωποι· εἰ καὶ οὕτως ὁ Παῦλος τὸ ἐντὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τὸ ἐκτὸς προσηγόρευσε· καὶ εἰ δεῖ συντόμως εἰπεῖν, ἄλλο μὲν καὶ ἄλλο τὰ ἐξ ὧν ὁ σωτὴρ, εἴπερ μὴ ταυτὸν τὸ ἀόρατον τῷ ὁρατῷ καὶ τὸ ἄχρονον τῷ ὑπὸ χρόνον, οὐκ ἄλλος δὲ καὶ ἄλλος, μὴ γὲνοιτο.
457Iustinianus I Augustus, Epistola, 69, 0295C (auctor c.482–565)
» Εἰ τοίνυν, ὡς ὑμεῖς λέγετε, ἄλλος ἐστὶν Ἰησοῦς ὁ βραχύ τι παρ' ἀγγέλους ἠλαττωμένος, καὶ ἄλλος ὁ τοῦ Θεοῦ λόγος ὁ μὴ ἐλαττωθεὶς, ἀναμφιβόλως ὁ Χριστὸς ψιλός ἐστιν ἄνθρωπος ὁ τὸ πάθος ὑπομείνας, ὥστε καθ' ὑμᾶς καὶ τὸν ἀπόστολον ψεύδεσθαι λέγοντα, « Εἰ γὰρ ἔγνωσαν, οὐκ ἂν τὸν κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν.
458Lactantius, Divinae Institutiones [CSEL], 1, 6, 16; 3 (auctor 250-325)
item alia Sibylla quaecumque est cum perferre se ad homines uocem dei diceret, sic ait: μοῦνος γὰρ θεὸς εἰμὶ καὶ οὐκ ἔστι θεὸς ἄλλος.
459Lactantius, Divinarum institutionum liber I, 6, 0147B (auctor 250-325)
Item alia Sibylla, quaecumque est, cum perferre se ad homines Dei vocem diceret, sic ait: Εἶς μόνος εἰμὶ θεὸς· καὶ οὐκ ἔστι θεὸς ἄλλος.
460Leo I, Appendix secunda, 54, 1260C (auctor 440-461)
Ἕτερον δέ τι ἡ σκηνὴ, καὶ ἄλλο τὸ κατασκηνοῦν· οὐ λέγω ἄλλος καὶ ἄλλος, ὡς ἐπὶ δύο προσὼπων, ἀλλ' ἕτερον καὶ ἕτερον, ὡς ἐπὶ δύο φύσεων.
461Leo I, Epistolae, 54, 0774B (auctor 440-461)
Μετὰ δὲ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, ἥ τις δηλαδὴ τοῦ ἀληθοῦς αὐτοῦ σώματος γέγονεν, ἐπειδήπερ οὐκ ἄλλος ἀνέστη, εἰ μὴ ὁ σταυρωθεὶς, καὶ ἀποθανὼν, τί ἕτερον τῇ τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν αὐτοῦ διαγωγῇ γέγονεν, ἢ ἵνα ἐκ πάσης ἀχλύος τὰ τῆς πίστεως ἡμῶν καθαρθῇ διαλεγόμενος γάρ ἑαυτοῦ μαθηταῖς, καὶ συνδιατρίβων, καὶ συναλιζόμενος, ἀκριβέστερόν τε, καὶ πολυπραγμονικώτερον διὰ τῆς ἁφῆς ἑαυτὸν ψηλαφᾶσθαι παρὰ τούτων, οὓς ἔπληττε τὸ ἀμφίβολον, ἐνδιδούς· διὰ τοῦτο καὶ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν εἰσῄει πρὸς τοὺς μαθητὰς, καὶ τῷ φυσήματι τῷ ἑαυτοῦ παρεῖχεν ἅγιον Πνεῦμα· καὶ χαριζόμενος τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως, τῶν θείων Γραφῶν ἀπεκάλυπτε τὰ ἀπόῤῥητα· καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς τὰ τραύματα τῆς πλευρᾶς, καὶ τὰς διατρήσεις τῶν ἥλων, καὶ πάντα τὰ τοῦ νεαροῦ πάθους ἐπεδείκνυ σημεῖα, λέγων· Ψηλαφήσατέ με, καὶ ἴδετε ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει, καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα· ὅπως ἂν μεμενηκέναι ἐν αὐτῷ γνωσθῇ ἡ ἰδιότης τῆς τε θείας, καὶ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀδιαίρετος· οὕτω τε μάθωμεν τὸν Λόγον, μὴ τοῦτο εἶναι, ὅπερ ἐστὶν ἡ σὰρξ, ἀλλ' ἕνα Υἱὸν τοῦ Θεωῦ καὶ τὸν Λόγον ὁμολογήσωμεν, καὶ τὴν σάρκα.
462Leo I, Epistolae, 54, 0819 (auctor 440-461)
Canon vero ad Venetos codices exactus sic effertur: Γαυδέντιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Εἰ ἀρέσκει προστεθῆναι ταύτῃ τῇ ἀποφάσει, ἥν τινα πλήρη ἅγιότητος προσενέγκατε, ὁπηνίκα ἄλλος ἐπίσκοπος καθρρέθη κρίσει ἐπισκόπων καὶ διεμαρτύρατο ἐν πόλει τῶν Καινῶν κινηθῆναι τὰ τοῦ πράγματος, ὁ δὲ ἕτερος ἐπίσκοπος ἐν ταύτῃ τῇ καθέδρᾳ μετὰ την αἴτησιν τοῦ φαινομένου καθῃρῆσθαι, παντελῶς ἐν ἑτέρῳ τόπῳ τυπωθῆναι τὰ τοῦ πράγματος μὴ δύνασθαι, εἰ μὴ παρὰ τῶν ἐκεῖσε κριτῶν δέξηται τὸν ὅρον.
463Leo I, Epistolae, 54, 0996A (auctor 440-461)
Ἡμεῖς γὰρ τῆς ὑμετέρας πίστεως, καὶ τῆς μεσιτείας ἔχοντες τὴν προσοχὴν, ὁπότε καὶ τὴν αὐθεντίαν τῆς ἰδίας χειροτονίας αἱ ἀρχαὶ αὑτοῦ ἔσκαζον, ἀγαθοί τε περὶ αὐτὸν, ἢπερ δίκαιοι εἶναι ἐβουλήθημεν· ὅπως τὰς ταραχὰς ἁπάσας, αἵτινες ἐργαζομένου τοῦ διαβόλου ἐξηγέρθησαν, προσληφθεισῶν θεραπειῶν, καταπαΰνωμεν, ἅτινα αὐτὸν ἐπιεικῆ μᾶλλον, ἤπερ ἄμετρον ποιῆσαι ὤφειλεν, ὅστις εἰ καὶ ἐξαιρέτοις τισὶ πράξεσι, καὶ καλλίστῃ κρίσει νομίμως ἦν, καὶ εἰωθότως χειροτονηθεὶς, κατὰ κανόνων ὅμως τῶν πατρικῶν, κατὰ τῶν τύπων τοῦ ἁγίου πνεύματος, κατὰ τῶν τῆς ἀρχαιότητος ὑποδειγμάτων, οὐδαμῶς ὤφειλε βοηθεῖσθαι, παρὰ χριστιανῷ, καὶ ἀληθῶς εὐλαβεῖ, καὶ ὁρθοδόξῳ βασιλεῖ φθέγγομαι· πολύ Ἀνατόλιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς ἰδίας ἀφαιρεῖται ἀξίας, εἰ παρανομῳ αὔξεσθαι προκοπῇ εὔχεται· ἐχέτω, καθῶς εὐχόμεθα, Κωνσταντινουπόλις τὴν ἰδίαν δόξαν, καὶ σκοπούσης τῆς τοῦ Θεοῦ δεξιᾶς, πολυχρονιούσης ὑμετέρας ἀπολαύσει βασιλείας· ἄλλος γὰρ λόγος τῶν κοσμικῶν ἐστι πραγμάτων, καὶ ἄλλος τῶν θείων, καὶ μὴ παρ' ἐκείνην τὴν πέτραν, ἤντινα ὁ δεσπότης ἐν τῷ θεμελίῳ τέθηκεν, ἔστω ίσχυρὸν οἷον δή ποτε κατασκεύασμα.
464Leo I, Epistolae, 54, 1008B (auctor 440-461)
Ὅθεν ἡ ἀγάπη οὐ ζητεῖ τὰ ἴδια, πόσον ἁμαρτάνει ὁ ἐπιθυμῶν τῶν ἀλλοτρίων; ὧν θέλω πάντῃ ἵνα ἀποσχῃς, καὶ ἔχοις κατὰ νοῦν ταύτην τὴν γνώμην, ἥτις προαγορεύει, Κάτεχε ὅπερ ἔχεις, μὴ ἄλλος δέξηται τον σον στεφανον.
465Leo III, Epistolae 2, 102, 1041D
Ἐν ταύτῃ ἐπί τινας χρόνους ἐπιζυγούμενος, καὶ ἀνθρωπίνοις περιδεσμούμενος πράγμασιν, εἰς συναίσθησιν τῶν ἐν τῷδε τῷ βίῳ ῥευστῶν ἐλθὼν, βοῦς [νοῦν] ἀνείλιττον, καὶ λογισμοὺς ἀνεκίνουν, ὡς ἅρα χαλεπὸν καὶ δυσκατόρθωτον, τοὺς τῇ δὲ ἐνησχολημένους τῶν ὑψηλοτέρων ψαύειν, μάλιστά τις ἐπιτυχὼν τῆς κρείττονος ἐλπίδος, οὐκ ἂν διαμαρτήσειε· τὰ μὲν γὰρ παιζόντων, τὰ δὲ σπουδαζόντων εἶναι ἐνόμιζον, ἐκείνοις τὲ χαίρειν ἔφραζον καὶ τούτων περιέχεσθαι ὄση δύναμις, καὶ βέλτιον ἐν τούτοις εἰσορᾷν ἐμαυτὸν διεσκοπούμην παρευδοκιμούμενον, ἥπερ ἐκείνοις φανῆναι τὸ λοιπὸν καθωραϊζόμενον, καί με, ὡς ἔχειν ἐμαυτῷ νομοθετῷ, καὶ προφητῶν ὁ ἀρίστος ἐξεπαίδευε, καὶ πάντα ματαιότης ματαιοτήτων τὰ τῇδε, καὶ τίς περισσεία τῷ ἀνθρώπῳ ἐν πάντι μόχθῳ αὐτοῦ, ᾧ μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον, ἄλλος σοφὸς παρηγγύησε, παράγειν τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου, τὸ σκεύος τὸ θεόλεκτον ἀνεκήρυττε, καὶ ἄλλων δὲ Γραφῶν ἱερῶν τούτοις παραγγελλουσῶν κατακουτιζόμενος [κατακοντιζόμενος] παραπλήσια, καὶ ἅμα ἐν νῷ ἔχων, ὃπερ παρά τινι τῶν θύραθεν ἐπὶ σοφίᾳ διαβεβοημένων ἀδόμενον ἔγνωμεν, « κρεῖσσον ἰδιωτεύειν, ἢ μεγίστην ἔχειν ἐξουσίαν, μηδὲν ἄξιον ἐπιτελεῖν μέλλοντα· » καθάπερ σκηνὴν τὴν παροῦσαν ὡς ἀπανθοῦσαν δόξαν ἐπεκερατόμησα.
466Leo III, Epistolae 2, 102, 1045B
Εἰ δὲ ἀδελφὸς ὑπὸ ἀδελφοῦ βοηθούμενος, ὡς πόλις ὀχυρὰ, καὶ μεμοχλευμένον βασίλειον, κατὰ το Σολομώντειον, ἡμᾶς νενουθέτηκε, δέομαι μὲν καὶ ἄλλων πλειόνων εὐχῶν εἰς βοήθειαν, μάλιστα δὲ πάντων τῆς ὑμῶν ἐν πνεύματι ποθεινοτάτης καὶ ἱερᾶς ἀδελφότητος ἱεραῖς εὐχαῖς καὶ πρὸς Θεὸν μεσιτείαις κεχρήσομαι, ὡς μεγίστην ἡμῖν φέρουσαι ὄνησίν τε καὶ ἐπικούρησιν, οἷα Θεῷ πλησιαζούσαις, καὶ πρὸς τὸ ἄνω καὶ νοερὸν ἀναφερομέναις θυσιαστήριον, καθαρῶς προσομιλοῦντων ὑμῶν καὶ ἀκροωμένων, σιγώντων τε καὶ ἐπιβοωμένων, καθάπερ οἱ περὶ Μωυσέα καὶ Σαμουὴλ ἠκούοντο, καὶ ἐί τις ἄλλος κατ' αὐτοὺς περὶ τῷ πνεύματι.
467Macrobius Theodosius, Saturnalia, p4, 12; 11 (auctor c.420)
Et sane ita Menippea Varronis adfirmat quae inscribitur Ἄλλος οὗτος Ἡρακλῆς, in qua cum de Invicto Hercule loqueretur, eundem esse ac Martem probavit.
468Markos monachos, Florilegium et opuscula, Florilegium, 24; 8 (auctor fl.1260)
Ἄλλος πολεμεῖται πολλὰ φαγεῖν καὶ οὐ μέλλει αὐτῷ περὶ ἡδύτητος· καὶ αὕτη λέγεται γαστριμαργία.
469Martinus I, Epistolae, 87, 0198C
Τὴν δὲ τῆς συνάξεως λειτουργείαν τελειῶσιν ὑμῖν, οἱ αὐτόθι πρεσβύτεροί τε καὶ διάκονοι, οἱ ἀκριβῶς καὶ ἀπαραλείπτως τὰ ὀρθὰ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας σὺν ἡμῖν δεχόμενοι δόγματα, τὰ παρ' ἡμῶν ἀρτίως γραφέντα ὑμῖν, καὶ ἀποβαλλόμενοι πᾶσαν αἵρεσιν καὶ καινοτομίαν τὴν ὑπὸ τοῦ ἀποστολικοῦ καταδικαζομένην κηρύγματος· ἄχρις ἂν, ὡς εἴρηται, ἢ ἐκεῖνος τὰ οἰκεῖα διορθώσηται, ἢ ἄλλος ἀντ' ἐκείνου κανονικῶς χειροτονηθῇ ποιμὲν καλὸς καὶ ἀληθινὸς, καὶ τιθεὶς τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν προβάτων μιμήσει τοῦ ἀρχιποίμενος Χριστοῦ εἰς τόπον χλόης κατασκηνῶν ὑμᾶς, καὶ ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐκτρέφων.
470Plato, Alcibiades, p1, 105; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ἡγῇ, ἐὰν θᾶττον εἰς τὸν Ἀθηναίων δῆμον παρέλθῃς – τοῦτο δ' ἔσεσθαι μάλα ὀλίγων ἡμερῶν – παρελθὼν οὖν ἐνδείξεσθαι Ἀθηναίοις ὅτι ἄξιος εἶ τιμᾶσθαι ὡς οὔτε Περικλῆς οὔτ' ἄλλος οὐδεὶς τῶν πώποτε γενομένων, καὶ τοῦτ' ἐνδειξάμενος μέγιστον δυνήσεσθαι ἐν τῇ πόλει, ἐὰν δ' ἐνθάδε μέγιστος ᾖς, καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις Ἕλλησι, καὶ οὐ μόνον ἐν Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς βαρβάροις, ὅσοι ἐν τῇ αὐτῇ ἡμῖν οἰκοῦσιν ἠπείρῳ.
471Plato, Alcibiades, p1, 105; 8 (auctor c.425BC-347BC)
ὥσπερ γὰρ σὺ ἐλπίδας ἔχεις ἐν τῇ πόλει ἐνδείξασθαι ὅτι αὐτῇ παντὸς ἄξιος εἶ, ἐνδειξάμενος δὲ [ὅτι] οὐδὲν ὅτι οὐ παραυτίκα δυνήσεσθαι, οὕτω κἀγὼ παρὰ σοὶ ἐλπίζω μέγιστον δυνήσεσθαι ἐνδειξάμενος ὅτι παντὸς ἄξιός εἰμί σοι καὶ οὔτε ἐπίτροπος οὔτε συγγενὴς οὔτ' ἄλλος οὐδεὶς ἱκανὸς παραδοῦναι τὴν δύναμιν ἧς ἐπιθυμεῖς πλὴν ἐμοῦ, μετὰ τοῦ θεοῦ μέντοι.
472Plato, Alcibiades, p1, 124; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ὧν σὺ εἰ ἀπολειφθήσῃ, καὶ τοῦ ὀνομαστὸς γενέσθαι ἀπολειφθήσῃ ἐν Ἕλλησί τε καὶ βαρβάροις, οὗ μοι δοκεῖς ἐρᾶν ὡς οὐδεὶς ἄλλος ἄλλου.
473Plato, Amatores, p1, 138; 21 (auctor c.425BC-347BC)
πότερον οὖν τῷ φιλοσόφῳ, ὅταν μὲν ἰατρὸς περὶ τῶν καμνόντων τι λέγῃ, αἰσχρὸν μήθ' ἕπεσθαι τοῖς λεγομένοις δύνασθαι μήτε συμβάλλεσθαι μηδὲν περὶ τῶν λεγομένων ἢ πραττομένων, καὶ ὁπόταν ἄλλος τις τῶν δημιουργῶν, ὡσαύτως· ὅταν δὲ δικαστὴς ἢ βασιλεὺς ἢ ἄλλος τις ὧν νυνδὴ διεληλύθαμεν, οὐκ αἰσχρὸν περὶ τούτων μήτε ἕπεσθαι δύνασθαι μήτε συμβάλλεσθαι περὶ αὐτῶν· πῶς δ' οὐκ αἰσχρόν, ὦ Σώκρατες, περί γε τοσούτων πραγμάτων μηδὲν ἔχειν συμβάλλεσθαι· πότερον οὖν καὶ περὶ ταῦτα λέγωμεν, ἔφην, πένταθλον αὐτὸν δεῖν εἶναι καὶ ὕπακρον, καὶ ταύτης μὲν τὰ δευτερεῖα ἔχοντα πάντων τὸν φιλόσοφον, καὶ ἀχρεῖον εἶναι ἕως ἂν τούτων τις ᾖ, ἢ πρῶτον μὲν τὴν αὑτοῦ οἰκίαν οὐκ ἄλλῳ ἐπιτρεπτέον οὐδὲ τὰ δευτερεῖα ἐν τούτῳ ἑκτέον, ἀλλ' αὐτὸν κολαστέον δικάζοντα ὀρθῶς, εἰ μέλλει εὖ οἰκεῖσθαι αὐτοῦ ἡ οἰκία· συνεχώρει δή μοι.
474Plato, Apologia, p1, 20; 2 (auctor c.425BC-347BC)
ἐπεὶ καὶ ἄλλος ἀνήρ ἐστι Πάριος ἐνθάδε σοφὸς ὃν ἐγὼ ᾐσθόμην ἐπιδημοῦντα· ἔτυχον γὰρ προσελθὼν ἀνδρὶ ὃς τετέλεκε χρήματα σοφισταῖς πλείω ἢ σύμπαντες οἱ ἄλλοι, Καλλίᾳ τῷ Ἱππονίκου· τοῦτον οὖν ἀνηρόμην – ἐστὸν γὰρ αὐτῷ δύο ὑεῖ – «ὦ Καλλία,» ἦν δ' ἐγώ, «εἰ μέν σου τὼ ὑεῖ πώλω ἢ μόσχω ἐγενέσθην, εἴχομεν ἂν αὐτοῖν ἐπιστάτην λαβεῖν καὶ μισθώσασθαι ὃς ἔμελλεν αὐτὼ καλώ τε κἀγαθὼ ποιήσειν τὴν προσήκουσαν ἀρετήν, ἦν δ' ἂν οὗτος ἢ τῶν ἱππικῶν τις ἢ τῶν γεωργικῶν· νῦν δ' ἐπειδὴ ἀνθρώπω ἐστόν, τίνα αὐτοῖν ἐν νῷ ἔχεις ἐπιστάτην λαβεῖν· τίς τῆς τοιαύτης ἀρετῆς, τῆς ἀνθρωπίνης τε καὶ πολιτικῆς, ἐπιστήμων ἐστίν· οἶμαι γάρ σε ἐσκέφθαι διὰ τὴν τῶν ὑέων κτῆσιν.
475Plato, Apologia, p1, 28; 8 (auctor c.425BC-347BC)
ἐγὼ οὖν δεινὰ ἂν εἴην εἰργασμένος, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, εἰ ὅτε μέν με οἱ ἄρχοντες ἔταττον, οὓς ὑμεῖς εἵλεσθε ἄρχειν μου, καὶ ἐν Ποτειδαίᾳ καὶ ἐν Ἀμφιπόλει καὶ ἐπὶ Δηλίῳ, τότε μὲν οὗ ἐκεῖνοι ἔταττον ἔμενον ὥσπερ καὶ ἄλλος τις καὶ ἐκινδύνευον ἀποθανεῖν, τοῦ δὲ θεοῦ τάττοντος, ὡς ἐγὼ ᾠήθην τε καὶ ὑπέλαβον, φιλοσοφοῦντά με δεῖν ζῆν καὶ ἐξετάζοντα ἐμαυτὸν καὶ τοὺς ἄλλους, ἐνταῦθα δὲ φοβηθεὶς ἢ θάνατον
476Plato, Apologia, p1, 30; 10 (auctor c.425BC-347BC)
ἀποκτείνειε μεντἂν ἴσως ἢ ἐξελάσειεν ἢ ἀτιμώσειεν· ἀλλὰ ταῦτα οὗτος μὲν ἴσως οἴεται καὶ ἄλλος τίς που μεγάλα κακά, ἐγὼ δ' οὐκ οἴομαι, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον ποιεῖν ἃ οὑτοσὶ νῦν ποιεῖ, ἄνδρα ἀδίκως ἐπιχειρεῖν ἀποκτεινύναι.
477Plato, Apologia, p1, 31; 2 (auctor c.425BC-347BC)
τοιοῦτος οὖν ἄλλος οὐ ῥᾳδίως ὑμῖν γενήσεται, ὦ ἄνδρες, ἀλλ' ἐὰν ἐμοὶ πείθησθε, φείσεσθέ μου· ὑμεῖς δ' ἴσως τάχ' ἂν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ἀνύτῳ, ῥᾳδίως ἂν ἀποκτείναιτε, εἶτα τὸν λοιπὸν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεὸς ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν.
478Plato, Apologia, p1, 32; 12 (auctor c.425BC-347BC)
ἆρ' οὖν ἄν με οἴεσθε τοσάδε ἔτη διαγενέσθαι εἰ ἔπραττον τὰ δημόσια, καὶ πράττων ἀξίως ἀνδρὸς ἀγαθοῦ ἐβοήθουν τοῖς δικαίοις καὶ ὥσπερ χρὴ τοῦτο περὶ πλείστου ἐποιούμην· πολλοῦ γε δεῖ, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι· οὐδὲ γὰρ ἂν ἄλλος
479Plato, Apologia, p1, 34; 8 (auctor c.425BC-347BC)
» τί δὴ οὖν οὐδὲν τούτων ποιήσω· οὐκ αὐθαδιζόμενος, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, οὐδ' ὑμᾶς ἀτιμάζων, ἀλλ' εἰ μὲν θαρραλέως ἐγὼ ἔχω πρὸς θάνατον ἢ μή, ἄλλος λόγος, πρὸς δ' οὖν δόξαν καὶ ἐμοὶ καὶ ὑμῖν καὶ ὅλῃ τῇ πόλει οὔ μοι δοκεῖ καλὸν εἶναι ἐμὲ τούτων οὐδὲν ποιεῖν καὶ τηλικόνδε ὄντα καὶ τοῦτο τοὔνομα ἔχοντα, εἴτ' οὖν ἀληθὲς εἴτ' οὖν ψεῦδος, ἀλλ' οὖν δεδογμένον
480Plato, Apologia, p1, 41; 2 (auctor c.425BC-347BC)
ἐπεὶ ἔμοιγε καὶ αὐτῷ θαυμαστὴ ἂν εἴη ἡ διατριβὴ αὐτόθι, ὁπότε ἐντύχοιμι Παλαμήδει καὶ Αἴαντι τῷ Τελαμῶνος καὶ εἴ τις ἄλλος τῶν παλαιῶν διὰ κρίσιν ἄδικον τέθνηκεν, ἀντιπαραβάλλοντι τὰ ἐμαυτοῦ πάθη πρὸς τὰ ἐκείνων – ὡς ἐγὼ οἶμαι, οὐκ ἂν ἀηδὲς εἴη – καὶ δὴ τὸ μέγιστον, τοὺς ἐκεῖ ἐξετάζοντα καὶ ἐρευνῶντα ὥσπερ τοὺς ἐνταῦθα διάγειν, τίς αὐτῶν σοφός ἐστιν καὶ τίς οἴεται μέν, ἔστιν δ' οὔ.
481Plato, Charmides, p1, 153; 3 (auctor c.425BC-347BC)
καί με ὡς εἶδον εἰσιόντα ἐξ ἀπροσδοκήτου, εὐθὺς πόρρωθεν ἠσπάζοντο ἄλλος ἄλλοθεν· Χαιρεφῶν δέ, ἅτε καὶ μανικὸς ὤν, ἀναπηδήσας ἐκ μέσων ἔθει πρός με, καί μου λαβόμενος τῆς χειρός, ὦ Σώκρατες, ἦ δ' ὅς, πῶς ἐσώθης ἐκ τῆς μάχης· Ὀλίγον δὲ πρὶν ἡμᾶς ἀπιέναι μάχη ἐγεγόνει ἐν τῇ Ποτειδαίᾳ, ἣν ἄρτι ἦσαν οἱ τῇδε πεπυσμένοι.
482Plato, Charmides, p1, 153; 10 (auctor c.425BC-347BC)
παρακαθεζόμενος οὖν ἠσπαζόμην τόν τε Κριτίαν καὶ τοὺς ἄλλους, καὶ διηγούμην αὐτοῖς τὰ ἀπὸ στρατοπέδου, ὅτι μέ τις ἀνέροιτο· ἠρώτων δὲ ἄλλος ἄλλο.
483Plato, Charmides, p1, 170; 17 (auctor c.425BC-347BC)
σκεψώμεθα δὲ ἐκ τῶνδε· εἰ μέλλει ὁ σώφρων ἢ ὁστισοῦν ἄλλος τὸν ὡς ἀληθῶς ἰατρὸν διαγνώσεσθαι καὶ τὸν μή, ἆρ' οὐχ ὧδε ποιήσει· περὶ μὲν ἰατρικῆς δήπου αὐτῷ οὐ διαλέξεται – οὐδὲν γὰρ ἐπαΐει, ὡς ἔφαμεν, ὁ ἰατρὸς ἀλλ' ἢ τὸ ὑγιεινὸν καὶ τὸ νοσῶδες – ἢ οὔ· ναί, οὕτως.
484Plato, Charmides, p1, 171; 11 (auctor c.425BC-347BC)
οὐδέ γε ἄλλος οὐδείς, ὡς ἔοικεν, πλὴν ἰατρός, οὔτε δὴ ὁ σώφρων· ἰατρὸς γὰρ ἂν εἴη πρὸς τῇ σωφροσύνῃ.
485Plato, Charmides, p1, 173; 7 (auctor c.425BC-347BC)
εἰ γὰρ ὅτι μάλιστα ἡμῶν ἄρχοι ἡ σωφροσύνη, οὖσα οἵαν νῦν ὁριζόμεθα, ἄλλο τι κατὰ τὰς ἐπιστήμας πάντ' ἂν πράττοιτο, καὶ οὔτε τις κυβερνήτης φάσκων εἶναι, ὢν δὲ οὔ, ἐξαπατῷ ἂν ἡμᾶς, οὔτε ἰατρὸς οὔτε στρατηγὸς οὔτ' ἄλλος οὐδείς, προσποιούμενός τι εἰδέναι ὃ μὴ οἶδεν, λανθάνοι ἄν· ἐκ δὴ τούτων οὕτως ἐχόντων ἄλλο ἂν ἡμῖν τι συμβαίνοι ἢ ὑγιέσιν τε τὰ σώματα εἶναι μᾶλλον ἢ νῦν, καὶ ἐν τῇ θαλάττῃ κινδυνεύοντας καὶ ἐν πολέμῳ σῴζεσθαι, καὶ τὰ σκεύη καὶ τὴν ἀμπεχόνην καὶ ὑπόδεσιν πᾶσαν καὶ τὰ χρήματα πάντα τεχνικῶς ἡμῖν εἰργασμένα εἶναι καὶ ἄλλα πολλὰ διὰ τὸ ἀληθινοῖς δημιουργοῖς χρῆσθαι· εἰ δὲ βούλοιό γε, καὶ τὴν μαντικὴν εἶναι συγχωρήσωμεν ἐπιστήμην τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι, καὶ τὴν σωφροσύνην, αὐτῆς ἐπιστατοῦσαν, τοὺς μὲν ἀλαζόνας ἀποτρέπειν, τοὺς δὲ ὡς ἀληθῶς μάντεις καθιστάναι ἡμῖν προφήτας τῶν μελλόντων.
486Plato, Clitophon, p1, 409; 8 (auctor c.425BC-347BC)
» οὗτος μέν, ὡς οἶμαι, τὸ συμφέρον ἀπεκρίνατο, ἄλλος δὲ τὸ δέον, ἕτερος δὲ τὸ ὠφέλιμον, ὁ δὲ τὸ λυσιτελοῦν.
487Plato, Convivium, p1, 172; 3 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ ὅς, «Ἀπολλόδωρε,» ἔφη, «καὶ μὴν καὶ ἔναγχός σε ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος συνουσίαν καὶ Σωκράτους καὶ Ἀλκιβιάδου καὶ τῶν ἄλλων τῶν τότε ἐν τῷ συνδείπνῳ παραγενομένων, περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγων τίνες ἦσαν· ἄλλος γάρ τίς μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος τοῦ Φιλίππου, ἔφη δὲ καὶ σὲ εἰδέναι.
488Plato, Convivium, p1, 177; 8 (auctor c.425BC-347BC)
οὔτε γὰρ ἄν που ἐγὼ ἀποφήσαιμι, ὃς οὐδέν φημι ἄλλο ἐπίστασθαι ἢ τὰ ἐρωτικά, οὔτε που Ἀγάθων καὶ Παυσανίας, οὐδὲ μὴν Ἀριστοφάνης, ᾧ περὶ Διόνυσον καὶ Ἀφροδίτην πᾶσα ἡ διατριβή, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς τουτωνὶ ὧν ἐγὼ ὁρῶ.
489Plato, Convivium, p1, 186; 5 (auctor c.425BC-347BC)
ἄλλος μὲν οὖν ὁ ἐπὶ τῷ ὑγιεινῷ ἔρως, ἄλλος δὲ ὁ ἐπὶ τῷ νοσώδει.
490Plato, Convivium, p1, 192; 6 (auctor c.425BC-347BC)
ὅταν μὲν οὖν καὶ αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ ὁ παιδεραστὴς καὶ ἄλλος πᾶς, τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε καὶ οἰκειότητι καὶ ἔρωτι, οὐκ ἐθέλοντες ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι ἀλλήλων οὐδὲ σμικρὸν χρόνον.
491Plato, Convivium, p1, 198; 3 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ πῶς, ὦ μακάριε, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλος ὁστισοῦν, μέλλων λέξειν μετὰ καλὸν οὕτω καὶ παντοδαπὸν λόγον ῥηθέντα· καὶ τὰ μὲν ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν θαυμαστά· τὸ δὲ ἐπὶ τελευτῆς τοῦ κάλλους τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη ἀκούων· ἐπεὶ ἔγωγε ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς οὐχ οἷός τ' ἔσομαι οὐδ' ἐγγὺς τούτων οὐδὲν καλὸν εἰπεῖν, ὑπ' αἰσχύνης ὀλίγου ἀποδρὰς ᾠχόμην, εἴ πῃ εἶχον.
492Plato, Convivium, p1, 200; 11 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ οὗτος ἄρα καὶ ἄλλος πᾶς ὁ ἐπιθυμῶν τοῦ μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ μὴ παρόντος, καὶ ὃ μὴ ἔχει καὶ ὃ μὴ ἔστιν αὐτὸς καὶ οὗ ἐνδεής ἐστι, τοιαῦτ' ἄττα ἐστὶν ὧν ἡ ἐπιθυμία τε καὶ ὁ ἔρως ἐστίν· πάνυ γ', εἰπεῖν.
493Plato, Convivium, p1, 204; 2 (auctor c.425BC-347BC)
θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ' ἐπιθυμεῖ σοφὸς γενέσθαι – ἔστι γάρ – οὐδ' εἴ τις ἄλλος σοφός, οὐ φιλοσοφεῖ.
494Plato, Convivium, p1, 213; 7 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ νῦν τί ἥκεις· καὶ τί αὖ ἐνταῦθα κατεκλίνης· ὡς οὐ παρὰ Ἀριστοφάνει οὐδὲ εἴ τις ἄλλος γελοῖος ἔστι τε καὶ βούλεται, ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως παρὰ τῷ καλλίστῳ τῶν ἔνδον κατακείσῃ.
495Plato, Convivium, p1, 217; 12 (auctor c.425BC-347BC)
ἀνεπαύετο οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ, ἐν ᾗπερ ἐδείπνει, καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ οἰκήματι ἄλλος καθηῦδεν ἢ ἡμεῖς.
496Plato, Convivium, p1, 218; 3 (auctor c.425BC-347BC)
οἱ δὲ οἰκέται, καὶ εἴ τις ἄλλος ἐστὶν βέβηλός τε καὶ ἄγροικος, πύλας πάνυ μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε.
497Plato, Convivium, p1, 220; 8 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ ἤδη ἦν μεσημβρία, καὶ ἅνθρωποι ᾐσθάνοντο, καὶ θαυμάζοντες ἄλλος ἄλλῳ ἔλεγεν ὅτι Σωκράτης ἐξ ἑωθινοῦ φροντίζων τι ἕστηκε.
498Plato, Convivium, p1, 220; 11 (auctor c.425BC-347BC)
εἰ δὲ βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις – τοῦτο γὰρ δὴ δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι – ὅτε γὰρ ἡ μάχη ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ τἀριστεῖα ἔδοσαν οἱ στρατηγοί, οὐδεὶς ἄλλος ἐμὲ ἔσωσεν ἀνθρώπων ἢ οὗτος, τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ τὰ ὅπλα καὶ αὐτὸν ἐμέ.
499Plato, Cratylos, p1, 413; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ἱκανῶς γάρ μέ φασι πεπύσθαι [ἀκηκοέναι] καὶ ἐπιχειροῦσιν, βουλόμενοι ἀποπιμπλάναι με, ἄλλος ἄλλα ἤδη λέγειν, καὶ οὐκέτι συμφωνοῦσιν.
500Plato, Cratylos, p1, 432; 3 (auctor c.425BC-347BC)
Κρατύλος πῶς δή· Σωκράτης ἴσως ὅσα ἔκ τινος ἀριθμοῦ ἀναγκαῖον εἶναι ἢ μὴ εἶναι πάσχοι ἂν τοῦτο ὃ σὺ λέγεις, ὥσπερ καὶ αὐτὰ τὰ δέκα ἢ ὅστις βούλει ἄλλος ἀριθμός, ἐὰν ἀφέλῃς τι ἢ προσθῇς, ἕτερος εὐθὺς γέγονε· τοῦ δὲ ποιοῦ τινος καὶ συμπάσης εἰκόνος μὴ οὐχ αὕτη ᾖ ἡ ὀρθότης, ἀλλὰ τὸ ἐναντίον οὐδὲ τὸ παράπαν δέῃ πάντα ἀποδοῦναι οἷόν ἐστιν ᾧ εἰκάζει, εἰ μέλλει εἰκὼν εἶναι.