'άριστος' - search in All Authors, Showing 1 to 138 of 138 hits

1Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 396 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν τοίνυν καὶ δεῖ συζῆν, καὶ ὅτι μάλιστα βούλονται πάντες, καὶ ὅτι ὁ εὐδαιμονέστατος καὶ ἄριστος μάλιστα τοιοῦτος, φανερόν· ὅτι δὲ κατὰ τὸν λόγον οὐκ ἐφαίνετο, καὶ τοῦτ' εὐλόγως συνέβαινε λέγοντος ἀληθῆ.
2Aristoteles, Ethica Eudemia, 8; 106 (auctor 384BC-322BC)
ἔχει δὲ τοῦτο τῇ ψυχῇ, καὶ οὗτος τῆς ψυχῆς ὅρος ἄριστος, τὸ ἥκιστα αἰσθάνεσθαι τοῦ ἀλόγου μέρους τῆς ψυχῆς, ᾗ τοιοῦτον.
3Aristoteles, Ethica Nicomachea, 4, 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δὲ μεγαλόψυχος, εἴπερ τῶν μεγίστων ἄξιος, ἄριστος ἂν εἴη· μείζονος γὰρ ἀεὶ ὁ βελτίων ἄξιος, καὶ μεγίστων ὁ ἄριστος.
4Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
κάκιστος μὲν οὖν ὁ καὶ πρὸς αὑτὸν καὶ πρὸς τοὺς φίλους χρώμενος τῇ μοχθηρίᾳ, ἄριστος δ' οὐχ ὁ πρὸς αὑτὸν τῇ ἀρετῇ ἀλλὰ πρὸς ἕτερον· τοῦτο γὰρ ἔργον χαλεπόν.
5Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 30; 10 (auctor 384BC-322BC)
Καί κορακῖνος δ’ ἄριστός ἐστι κύων, ὥσπερ καί ἡ μαινίς.
6Aristoteles, Politica, 2; 145 (auctor 384BC-322BC)
ἴσως οὖν ἄριστος ὅρος τὸ μὴ λυσιτελεῖν τοῖς κρείττοσι διὰ τὴν ὑπερβολὴν πολεμεῖν, ἀλλ' οὕτως ὡς ἂν καὶ μὴ ἐχόντων τοσαύτην οὐσίαν.
7Aristoteles, Politica, 4; 132 (auctor 384BC-322BC)
τίς δ' ἀρίστη πολιτεία καὶ τίς ἄριστος βίος ταῖς πλείσταις πόλεσι καὶ τοῖς πλείστοις τῶν ἀνθρώπων, μήτε πρὸς ἀρετὴν συγκρίνουσι τὴν ὑπὲρ τοὺς ἰδιώτας, μήτε πρὸς παιδείαν ἣ φύσεως δεῖται καὶ χορηγίας τυχηρᾶς, μήτε πρὸς πολιτείαν τὴν κατ' εὐχὴν γινομένην, ἀλλὰ βίον τε τὸν τοῖς πλείστοις κοινωνῆσαι δυνατὸν καὶ πολιτείαν ἧς τὰς πλείστας πόλεις ἐνδέχεται μετασχεῖν· καὶ γὰρ ἃς καλοῦσιν ἀριστοκρατίας, περὶ ὧν νῦν εἴπομεν, τὰ μὲν ἐξωτέρω πίπτουσι ταῖς πλείσταις τῶν πόλεων, τὰ δὲ γειτνιῶσι τῇ καλουμένῃ πολιτείᾳ (διὸ περὶ ἀμφοῖν ὡς μιᾶς λεκτέον) .
8Aristoteles, Politica, 7, 1324A; 16 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον ἔστω πεφροιμιασμένα τῷ λόγῳ· οὔτε γὰρ μὴ θιγγάνειν αὐτῶν δυνατόν, οὔτε πάντας τοὺς οἰκείους ἐπεξελθεῖν ἐνδέχεται λόγους, ἑτέρας γάρ ἐστιν ἔργον σχολῆς ταῦτα· νῦν δὲ ὑποκείσθω τοσοῦτον, ὅτι βίος μὲν ἄριστος, καὶ χωρὶς ἑκάστῳ καὶ κοινῇ ταῖς πόλεσιν, ὁ μετ' ἀρετῆς κεχορηγημένης ἐπὶ τοσοῦτον ὥστε μετέχειν τῶν κατ' ἀρετὴν πράξεων, πρὸς δὲ τοὺς ἀμφισβητοῦντας, ἐάσαντας ἐπὶ τῆς νῦν μεθόδου, διασκεπτέον ὕστερον, εἴ τις τοῖς εἰρημένοις τυγχάνει μὴ πειθόμενος.
9Aristoteles, Politica, 7; 52 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλ' εἰ ταῦτα λέγεται καλῶς καὶ τὴν εὐδαιμονίαν εὐπραγίαν θετέον, καὶ κοινῇ πάσης πόλεως ἂν εἴη καὶ καθ' ἕκαστον ἄριστος βίος ὁ πρακτικός.
10Aristoteles, Politica, 7; 75 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον τοίνυν ὡς οὗτός ἐστι πόλεως ὅρος ἄριστος, ἡ μεγίστη τοῦ πλήθους ὑπερβολὴ πρὸς αὐτάρκειαν ζωῆς εὐσύνοπτος.
11Aristoteles, Politica, 8; 23 (auctor 384BC-322BC)
ταύτην μέντοι τὴν ἡδονὴν οὐκέτι τὴν αὐτὴν τιθέασιν, ἀλλὰ καθ' ἑαυτοὺς ἕκαστος καὶ τὴν ἕξιν τὴν αὑτῶν, ὁ δ' ἄριστος τὴν ἀρίστην καὶ τὴν ἀπὸ τῶν καλλίστων.
12Aristoteles, Rhetorica, 2, 21, 11; 29 (auctor 384BC-322BC)
χρῆσθαι δὲ δεῖ καὶ ταῖς τεθρυλημέναις καὶ κοιναῖς γνώμαις, ἐὰν ὦσι χρήσιμοι· διὰ γὰρ τὸ εἶναι κοιναί, ὡς ὁμολογούντων πάντων, ὀρθῶς ἔχειν δοκοῦσιν, οἷον παρακαλοῦντι ἐπὶ τὸ κινδυνεύειν μὴ θυσαμένους εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης, ηομ.
13Aristoteles, Topica, 1, I 12; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί συλλογισμός μέν τί ἐστιν, εἴρηται πρότερον, ἐπαγωγή δέ ἡ ἀπό τῶν καθ᾿ ἕκαστον ἐπί τά καθόλου ἔφοδος, οἷον εἰ ἔστι κυβερνήτης ὁ ἐπιστάμενος κράτιστος καί ἡνίοχος, καί ὅλως ἐστίν ὁ ἐπιστάμενος περί ἕκαστον ἄριστος.
14Aulus Gellius, Noctes Atticae, 1, 15, 14; 16 (auctor c.125–c.180)
Eupolidis quoque versus de id genus hominibus consignatissime factus est: λαλεῖν ἄριστος, ἀδυνατώτατος λέγειν, quod Sallustius noster imitari volens sic scribit: Loquax, inquit, magis quam facundus.
15Aulus Gellius, Noctes Atticae, 1, 15, 16; 17 (auctor c.125–c.180)
Quapropter Hesiodus, poetarum prudentissimus, linguam non vulgandam, sed recondendam esse dicit proinde ut thesaurum, eiusque esse in promendo gratiam plurimam, si modesta et parca et modulata sit: γλώσσης τοι θησαυρός ἐν ἀνθρώποισιν ἄριστος, φειδωλῆς πλείστη δέ χαρις κατά μέτροι ἰούσης, Epicharmium quoque illud non inscite se habet: οὐ λέγειν τύγ' ἐσσί δεινός, ἀλλά σιγᾶν ἀδύνατος, ex quo hoc profecto sumptum est: Qui cum loqui non posset, tacere non potuit.
16Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 4Mac, 7; 1
Ὥσπερ γὰρ ἄριστος κυβερνήτης ὁ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ελεαζαρου λογισμὸς πηδαλιουχῶν τὴν τῆς εὐσεβείας ναῦν ἐν τῷ τῶν παθῶν πελάγει
17Boyer Carolus, Cursus philosophiae, ethic. spec., 2, 3, 1; 5 (opus 1952)
Tres sunt formae classicae regiminis: monarchia (μόνος, ἄρχειν), in qua auctoritas in uno reponitur; — aristocratia (ἄριστος, κράτειν), in qua auctoritas ad paucos (qui optimi dicuntur) pertinet democratia (δῆμος, κράτειν), in qua auctoritas in ipso populo residet.
18Cicero, Epistolae ad Atticum, 2, 3, 4; 23 (auctor 106BC–43BC)
Haec mihi cum in eo libro in quo multa sunt scripta ἀριστοκρατικῶς Calliope ipsa praescripserit, non opinor esse dubitandum quin semper nobis videatur εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.
19Cicero, Epistolae ad Atticum, 7, 13, 4; 33 (auctor 106BC–43BC)
μάντις δ' ἄριστος — .
20Cicero, Epistolae ad Atticum, 10, 8, 7; 48 (auctor 106BC–43BC)
Qui cum fuisset, ut ait Thucydides, τῶν μὲν παρόντων δι' ἐλαχίστης βουλῆς κράτιστος γνώμων, τῶν δὲ μελλόντων ἐς πλεῖστον τοῦ γενησομένου ἄριστος εἰκαστής , tamen incidit in eos casus quos vitasset si eum nihil fefellisset.
21Constantinus I, Conciones, 8, 0475C (auctor c.272–337)
ὁ δὲ αὐτὸς κριτὴς ἄριστος, ἀθανασίας ἡγεμὼν, αἰδίου ζοῆς χορηγός.
22Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 526; 5 (opus 1508)
Porro cum semper alias tum maxime mensibus hybernis οἷκος φίλος, οἷκος ἄριστος, id est grata domus, domus optima, quemadmodum in proverbio est.
23Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 596; 10 (opus 1508)
Cuius illud est in opere, cui titulus Ἔργα καί ἡμέραι: Μέτρα φυλάσσεσθαι· καιρός δ’ ἐπί πᾶσιν ἄριστος, id est Mensuram serva, modus in re est optimus omni.
24Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 670; 3 (opus 1508)
Hesiodus: Μέτρα φυλάσσεσθαι· καιρός δ’ ἐπί πᾶσιν ἄριστος, id est Obervato modum, nam rebus in omnibus illud Optimum erit, si quis tempus spectaverit aptum.
25Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 895; 28 (opus 1508)
Hesiodum imitatus ait Pindarus: Ἕπεται δ’ ἐν ἑκάστῳ Μέτρον· νοῆσαι δέ καιρός ἄριστος, Id est Adest unicuique rei modus; ad eum cognoscendum optima oportunitas.
26Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1067; 3 (opus 1508)
At quanto melius Aeschylus in tragoedia, cui titulus Ἑπτά ἐπί Θήβαις, de Amphiarao: Οὐ γάρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ’ εἷναι θέλει, Βαθεῖαν αὔλακα διά φρενός καρπούμενος, id est Neque enim videri, at esse vir cupit optimus, Mentis profundae segete perfruens bona; rectius Socrates admonens, ut talis quisque sit, qualis haberi velit; modestius Euripides in Oreste probans opinionem, ubi res ipsa non adest, tanquam optimo proximam: Κρεῖσσον δέ τό δοκεῖν, κἅν ἀληθείας ἀπῆ, id est Res ipsa ut absit, optima est opinio.
27Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1108; 7 (opus 1508)
Item apud Homerum Iliados φ ad hunc modum loquitur Achilles: Ὥς μ’ ὄφελ’ Ἕκτωρ κτεῖναι, ὃς ἐνθάδε τέτραφ’ ἄριστος· Σῷ κ’ ἀγαθός μέν ἔπεφν’, ἀγαθόν δέ κεν ἐξενάριξε.
28Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1249; 31 (opus 1508)
Ἔχεις γάμον, οἷκος ἄριστος Ἔσσεται· οὐ γαμέεις, ζῆς ἔτ’ ἐλαφρότερος.
29Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1278; 6 (opus 1508)
Attamen colligi potest carmen huiusmodi fuisse: Μάντις γ’ ἄριστος, ὅστις εἰκάζει καλῶς, atque ita citat ex Euripide in libro De defectis oraculis.
30Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1278; 7 (opus 1508)
Citat et M. Tullius libro ad Atticum septimo: A te, inquit, exspecto futura; μάντις γ’ ἄριστος< Huc allusit Theocritus in Piscatoribus, si modo Theocriti sunt illa: Οὗτος ἄριστος Ἐστίν ὀνειροκρίτας, ὁ διδάσκαλός ἐστι παρ’ ᾧ νοῦς, id est Nemo Somnia coniectat melius, quam mente magistra Qui regitur.
31Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1605; 1 (opus 1508)
Ξενίων δέ τε θυμός ἄριστος, id est Verum in muneribus res praestantissima mens est.
32Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1620; 6 (opus 1508)
Rursum eiusdem operis M: Εἷς οἰωνός ἄριστος, ἀμύνασθαι περί πάτρης, id est Optimum id augurium est, patriam virtute tueri.
33Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1644; 11 (opus 1508)
In quos Eupolis scite: Λαλεῖν ἄριστος κἀδυνατώτατος λέγειν, id est Ad garriendum praecipuus et optimus, Verum ad loquendum nemo minus idoneus.
34Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2055; 5 (opus 1508)
Rursum Odysseae Θ: Σῶν δέ θέειν ὄχ’ ἄριστος ἔην Κλυτόνηος ἀμύμων· Ὅσσον τ’ ἐν νειῷ οὖρον πέλει ἡμιόνοιιν, Σόσσον ὑπεκπροθέων λαούς ἵκεθ’, οἱ δ’ ἐλίποντο, id est Hos cursu anteibat Clytoneus splendidus omnes.
35Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2057; 1 (opus 1508)
Abiit in proverbium etiam hic versus Homericus: ΕἸς οἰωνός ἄριστος ἀμύνεσθαι περί πάτρης, id est Una avis optima: pro patri pugnare tuenda.
36Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2057; 7 (opus 1508)
ΕἸς οἰωνός ἄριστος ἀμύνεσθαι περί πάτρης, id est Aligeris avibus tu me parere iubes nunc, Quarum nulla mihi cura aut respectus, utrumne Ad dextram Eoi veniant mihi solis ad ortum An laevam ad solem occiduum noctisque tenebras.
37Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2057; 11 (opus 1508)
Apud Athenaeum Heniochus detorquet ad parasitum, ex Metagene comico versiculum hunc citans: ΕἸς οἰωνός ἄριστος ἀμύνεσθαι περί δείπνου, id est Una avis optima: pro cena pugnare tuenda.
38Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2238; 1 (opus 1508)
Οἷκος φίλος, οἷκος ἄριστος, id est Est grata domus, domus optima semper.
39Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2238; 5 (opus 1508)
Atque illa respondit: Οἷκος φίλος, οἷκος ἄριστος.
40Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2238; 18 (opus 1508)
Nam huic demum οἷκος φίλος, οἷκος ἄριστος.
41Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2283; 8 (opus 1508)
Scazontes illius sic habent: Ἀλλ’ ἦν ἄριστος ἐσθίειν τε καί πίνειν Κερᾶν, τά δ’ ἄλλα πάντα κατά πετρῶν ὤθει, id est Sed erat edendo poculumque miscendo Praestans, reliqua autem cuncta abegit in saxa, id est prorsus contempsit.
42Felix III, Epistolae et decreta, 58, 0914B
Καὶ οὐκ ἐφρικίασας, ἃ οὐ παρεδέξω ἔκ τε τῶν θείων Εὐαγγελίων, καὶ ἀποστόλων, καὶ τῶν ἀνδραγαθησάντων εὐφήμων πατέρων, κακίστως ἐπισοφισάμενος, ταῦτα ἐπιστροβήσαι, καὶ οἰκείας φρονήσεως λύμην ἐκπαραθέσθαι τοῖς ἁπλουστέροις, καὶ σκάνδαλον τοιαύτης αἱρέσεως, ὡς οὐδὲ ἶσα ταῖς προτέραις αἱρέσεσιν ἀνθεῖν, ὑπεράγειν δὲ μᾶλλον πολλαχῶς· καἰ οὐχ ὥρμησας τῇ ἀληθείᾳ, ἐν τοῖς ἐπὶ δὶς γράμμασιν ἡμῶν ἐνωτίσασθαι, νῦν ἠρξάμην ἀποφήνασθαι κατὰ σοῦ, μᾶλλον δὲ ὁ κορυφαιότατος τῶν ποιμαντικῶν, θρόνων, ὁ ἐν ἁγίαις εὐφημίαις κοσμῶν, ὁ ἄριστος τῶν ἀποστόλων ἀληθῶς Πέτρος, οὗ τὸ ὄνομα ἐπίσος εἶ, ἀλλ' οὐ τῇ γνώμῃ, οὐδὲ τῇ πίστει, ὅτι ὑπεράγαν ἐκ τούτου ἐκκεκλικὼς εἶ τοῦ ὀρθοῦ σκοποῦ, καὶ τῆς ἀμωμήτου πίστεως· οὐ μόνον δὲ κατὰ σοῦ, ἀλλὰ μὴν καὶ κατὰ τῶν οὐκ ἐρυθριασάντων τοὺς τῶν σεπτῶν εὐαγγελιστῶν χαρακτῆρας, καὶ τῶν τούτοις ἐπομένων ἀποστόλων, καὶ τελείων ἀνδρῶν διδασκάλων τοὺς λόγους, ἀστάτῳ γνώμῃ ἐπερειδομένων τῇ ἐκ σοῦ παραμιμουμένῃ [ἴσ. παρανομουμένῃ] ἐκθέσει· ὡς ἡδύτατα περιέπεσθαι ἐπὶ τὸ τῆς κακοδοξίας ὄντως πικρότατον, καὶ οὐκ ἀποστραφέντων τὴν τοιάνδε δυσσέβειαν.
43Fronto, Epistulae, ad amicos, 1, 7; 7 (auctor c.95-165)
Ego vero etiam nomine hominis faveo, ut sit ῥητόρων ἄριστος, quoniam quidem Aquila appellatur.
44Gregorius I, Prolegomena, 66, 0139B (auctor 540-604)
Ὡς ἄριστος οὖν ἀγωνιστὴς ὑπὲρ Χριστοῦ οὐκ ἠνέσχετο ἔνδον τῶν κλείθρων Δαμασκοῦ μένειν, ἀλλὰ τοῦ ἀγῶνος τὸ στάδιον ἐζήτησεν, ἐν ᾧ τὸν ἐχθρὸν ἐνίκησεν.
45Herodotus, Historiae, 3, 1, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
πέμψας Καμβύσης ἐς Αἴγυπτον κήρυκα αἴτεε Ἄμασιν θυγατέρα, αἴτεε δὲ ἐκ βουλῆς ἀνδρὸς Αἰγυπτίου, ὃς μεμφόμενος Ἄμασιν ἔπρηξε ταῦτα ὅτι μιν ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἰητρῶν ἀποσπάσας ἀπὸ γυναικός τε καὶ τέκνων ἔκδοτον ἐποίησε ἐς Πέρσας, ὅτε Κῦρος πέμψας παρὰ Ἄμασιν αἴτεε ἰητρὸν ὀφθαλμῶν ὃς εἴη ἄριστος τῶν ἐν Αἰγύπτῳ.
46Herodotus, Historiae, 3, 80, 4; 10 (auctor c.484BC-425BC)
τὸ δὲ ὑπεναντίον τούτου ἐς τοὺς πολιήτας πέφυκε· φθονέει γὰρ τοῖσι ἀρίστοισι περιεοῦσί τε καὶ ζώουσι, χαίρει δὲ τοῖσι κακίστοισι τῶν ἀστῶν, διαβολὰς δὲ ἄριστος ἐνδέκεσθαι.
47Herodotus, Historiae, 4, 53, 3; 1 (auctor c.484BC-425BC)
τέταρτος δὲ Βορυσθένης ποταμός, ὃς ἐστί τε μέγιστος μετὰ Ἴστρον τούτων καὶ πολυαρκέστατος κατὰ γνώμας τὰς ἡμετέρας οὔτι μοῦνον τῶν Σκυθικῶν ποταμῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων, πλὴν Νείλου τοῦ Αἰγυπτίου· τούτῳ γὰρ οὐκ οἷά τε ἐστὶ συμβαλεῖν ἄλλον ποταμόν· τῶν δὲ λοιπῶν Βορυσθένης ἐστὶ πολυαρκέστατος, ὃς νομάς τε καλλίστας καὶ εὐκομιδεστάτας κτήνεσι παρέχεται ἰχθύας τε ἀρίστους διακριδὸν καὶ πλείστους, πίνεσθαι τε ἥδιστος ἐστί, ῥέει τε καθαρὸς παρὰ θολεροῖσι, σπόρος τε παρ' αὐτὸν ἄριστος γίνεται, ποίη τε, τῇ οὐ σπείρεται ἡ χώρη, βαθυτάτη· ἅλες τε ἐπὶ τῷ στόματι αὐτοῦ αὐτόματοι πήγνυνται ἄπλετοι· κήτεά τε μεγάλα ἀνάκανθα, τὰ ἀντακαίους καλέουσι, παρέχεται ἐς ταρίχευσιν, ἄλλα τε πολλὰ θωμάσαι ἄξια.
48Herodotus, Historiae, 4, 64, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
ἀποδείρει δὲ αὐτὴν τρόπῳ τοιῷδε· περιταμὼν κύκλῳ περὶ τὰ ὦτα καὶ λαβόμενος τῆς κεφαλῆς ἐκσείει, μετὰ δὲ σαρκίσας βοὸς πλευρῇ δέψει τῇσι χερσί, ὀργάσας δὲ αὐτὸ ἅτε χειρόμακτρον ἔκτηται, ἐκ δὲ τῶν χαλινῶν τοῦ ἵππου τὸν αὐτὸς ἐλαύνει, ἐκ τούτου ἐξάπτει καὶ ἀγάλλεται· ὃς γὰρ ἂν πλεῖστα δέρματα χειρόμακτρα ἔχῃ, ἀνὴρ ἄριστος οὗτος κέκριται.
49Herodotus, Historiae, 4, 90, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ὁ δὲ Τέαρος λέγεται ὑπὸ τῶν περιοίκων εἶναι ποταμῶν ἄριστος τὰ τε ἄλλα τὰ ἐς ἄκεσιν φέροντα καὶ δὴ καὶ ἀνδράσι καὶ ἵπποισι ψώρην ἀκέσασθαι.
50Herodotus, Historiae, 4, 91, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
« Τεάρου ποταμοῦ κεφαλαὶ ὕδωρ ἄριστόν τε καὶ κάλλιστον παρέχονται πάντων ποταμῶν· καὶ ἐπ' αὐτὰς ἀπίκετο ἐλαύνων ἐπὶ Σκύθας στρατὸν ἀνὴρ ἄριστος τε καὶ κάλλιστος πάντων ἀνθρώπων, Δαρεῖος ὁ Ὑστάσπεος, Περσέων τε καὶ πάσης τῆς ἠπείρου βασιλεύς.
51Herodotus, Historiae, 7, 9, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
μετ' αὐτὸν δὲ Μαρδόνιος ἔλεγε « ὦ δέσποτα, οὐ μοῦνον εἶς τῶν γενομένων Περσέων ἄριστος ἀλλὰ καὶ τῶν ἐσομένων, ὃς τά τε ἄλλα λέγων ἐπίκεο ἄριστα καὶ ἀληθέστατα, καὶ Ἴωνας τοὺς ἐν τῇ Εὐρώπῃ κατοικημένους οὐκ ἐάσεις καταγελάσαι ἡμῖν ἐόντας ἀναξίους.
52Herodotus, Historiae, 7, 49, 5; 9 (auctor c.484BC-425BC)
ἀνὴρ δὲ οὕτω ἂν εἴη ἄριστος, εἰ βουλευόμενος μὲν ἀρρωδέοι, πᾶν ἐπιλεγόμενος πείσεσθαι χρῆμα, ἐν δὲ τῷ ἔργῳ θρασὺς εἴη.
53Herodotus, Historiae, 7, 224, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
καὶ Λεωνίδης τε ἐν τούτῳ τῷ πόνῳ πίπτει ἀνὴρ γενόμενος ἄριστος καὶ ἕτεροι μετ' αὐτοῦ ὀνομαστοὶ Σπαρτιητέων, τῶν ἐγὼ ὡς ἀνδρῶν ἀξίων γενομένων ἐπυθόμην τὰ οὐνόματα, ἐπυθόμην δὲ καὶ ἁπάντων τῶν τριηκοσίων.
54Herodotus, Historiae, 7, 226, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
Λακεδαιμονίων δὲ καὶ Θεσπιέων τοιούτων γενομένων ὅμως λέγεται ἀνὴρ ἄριστος γενέσθαι Σπαρτιήτης Διηνέκης· τὸν τόδε φασὶ εἰπεῖν τὸ ἔπος πρὶν ἢ συμμῖξαι σφέας τοῖσι Μήδοισι, πυθόμενον πρός τευ τῶν Τρηχινίων ὡς ἐπεὰν οἱ βάρβαροι ἀπίωσι τὰ τοξεύματα, τὸν ἥλιον ὑπὸ τοῦ πλήθεος τῶν ὀιστῶν ἀποκρύπτουσι· τοσοῦτο πλῆθος αὐτῶν εἶναι.
55Herodotus, Historiae, 8, 8, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἐν δὲ τούτῳ τῷ χρόνῳ ἐν ᾧ οὗτοι ἀριθμὸν ἐποιεῦντο τῶν νεῶν, ἦν γὰρ ἐν τῷ στρατοπέδῳ τούτῳ Σκυλλίης Σκιωναῖος δύτης τῶν τότε ἀνθρώπων ἄριστος, ὃς καὶ ἐν τῇ ναυηγίῃ τῇ κατὰ Πήλιον γενομένῃ πολλὰ μὲν ἔσωσε τῶν χρημάτων τοῖσι Πέρσῃσι, πολλὰ δὲ καὶ αὐτὸς περιεβάλετο· οὗτος ὁ Σκυλλίης ἐν νόῳ μὲν εἶχε ἄρα καὶ πρότερον αὐτομολήσειν ἐς τοὺς Ἕλληνας, ἀλλ' οὐ γάρ οἱ παρέσχε ὡς τότε.
56Herodotus, Historiae, 8, 110, 3; 3 (auctor c.484BC-425BC)
« ἔπεμψέ με Θεμιστοκλέης ὁ Νεοκλέος, στρατηγὸς μὲν Ἀθηναίων ἀνὴρ δὲ τῶν συμμάχων πάντων ἄριστος καὶ σοφώτατος, φράσοντά τοι ὅτι Θεμιστοκλέης ὁ Ἀθηναῖος, σοὶ βουλόμενος ὑπουργέειν, ἔσχε τοὺς Ἕλληνας τὰς νέας βουλομένους διώκειν καὶ τὰς ἐν Ἑλλησπόντῳ γεφύρας λύειν.
57Herodotus, Historiae, 8, 123, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
ὡς δὲ ἀπικόμενοι οἱ στρατηγοὶ διένεμον τὰς ψήφους ἐπὶ τοῦ Ποσειδέωνος τῷ βωμῷ, τὸν πρῶτον καὶ τὸν δεύτερον κρίνοντες ἐκ πάντων, ἐνθαῦτα πᾶς τις αὐτῶν ἑωυτῷ ἐτίθετο τὴν ψῆφον, αὐτὸς ἕκαστος δοκέων ἄριστος γενέσθαι, δεύτερα δὲ οἱ πολλοὶ συνεξέπιπτον Θεμιστοκλέα κρίνοντες.
58Herodotus, Historiae, 9, 71, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
καὶ ἄριστος ἐγένετο μακρῷ Ἀριστόδημος κατὰ γνώμας τὰς ἡμετέρας, ὃς ἐκ Θερμοπυλέων μοῦνος τῶν τριηκοσίων σωθεὶς εἶχε ὄνειδος καὶ ἀτιμίην.
59Herodotus, Historiae, 9, 71, 3; 5 (auctor c.484BC-425BC)
καίτοι γενομένης λέσχης ὃς γένοιτο αὐτῶν ἄριστος, ἔγνωσαν οἱ παραγενόμενοι Σπαρτιητέων Ἀριστόδημον μὲν βουλόμενον φανερῶς ἀποθανεῖν ἐκ τῆς παρεούσης οἱ αἰτίης, λυσσῶντά τε καὶ ἐκλείποντα τὴν τάξιν ἔργα ἀποδέξασθαι μεγάλα, Ποσειδώνιον δὲ οὐ βουλόμενον ἀποθνήσκειν ἄνδρα γενέσθαι ἀγαθόν· τοσούτῳ τοῦτον εἶναι ἀμείνω.
60Hesiodus, Opera et dies, 571; 4 (auctor fl.c.700BC)
ἦμος δὲ σκόλυμός τ' ἀνθεῖ καὶ ἠχέτα τέττιξ δενδρέῳ ἐφεζόμενος λιγυρὴν καταχεύετ' ἀοιδὴν πυκνὸν ὑπὸ πτερύγων, θέρεος καματώδεος ὥρῃ, τῆμος πιόταταί τ' αἶγες καὶ οἶνος ἄριστος, μαχλόταται δὲ γυναῖκες, ἀφαυρότατοι δέ τοι ἄνδρες εἰσίν, ἐπεὶ κεφαλὴν καὶ γούνατα Σείριος ἄζει, αὐαλέος δέ τε χρὼς ὑπὸ καύματος· ἀλλὰ τότ' ἤδη εἴη πετραίη τε σκιὴ καὶ βίβλινος οἶνος, μάζα τ' ἀμολγαίη γάλα τ' αἰγῶν σβεννυμενάων, καὶ βοὸς ὑλοφάγοιο κρέας μή πω τετοκυίης πρωτογόνων τ' ἐρίφων· ἐπὶ δ' αἴθοπα πινέμεν οἶνον, ἐν σκιῇ ἑζόμενον, κεκορημένον ἦτορ ἐδωδῆς, ἀντίον ἀκραέος Ζεφύρου τρέψαντα πρόσωπα, κρήνης τ' αἰενάου καὶ ἀπορρύτου, ἥτ' ἀθόλωτος, τρὶς ὕδατος προχέειν, τὸ δὲ τέτρατον ἱέμεν οἴνου.
61Hesiodus, Opera et dies, 678; 9 (auctor fl.c.700BC)
μέτρα φυλάσσεσθαι· καιρὸς δ' ἐπὶ πᾶσιν ἄριστος.
62Hesiodus, Opera et dies, 706; 6 (auctor fl.c.700BC)
γλώσσης τοι θησαυρὸς ἐν ἀνθρώποισιν ἄριστος φειδωλῆς, πλείστη δὲ χάρις κατὰ μέτρον ἰούσης.
63Homerus, Ilias, 1, 68; 1 (auctor fl.700BC)
ἤτοι ὅ γ' ὣς εἰπών κατ' ἄρ' ἕζετο· τοῖσι δ' ἀνέστη Κάλχας Θεστορίδης οἰωνοπόλων ὄχ' ἄριστος, ὃς ᾔδη τά τ' ἐόντα τά τ' ἐσσόμενα πρό τ' ἐόντα, καί νήεσσ' ἡγήσατ' Ἀχαιῶν Ἴλιον εἴσω ἣν διά μαντοσύνην, τήν οἱ πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων· ὅ σφιν ἐύ φρονέων ἀγορήσατο καί μετέειπεν· ὦ Ἀχιλεῦ κέλεαί με Διῒ φίλε μυθήσασθαι μῆνιν Ἀπόλλωνος ἑκατηβελέταο ἄνακτος· τοί γάρ ἐγών ἐρέω· σύ δέ σύνθεο καί μοι ὄμοσσον ἦ μέν μοι πρόφρων ἔπεσιν καί χερσίν ἀρήξειν· ἦ γάρ ὀΐομαι ἄνδρα χολωσέμεν, ὃς μέγα πάντων Ἀργείων κρατέει καί οἱ πείθονται Ἀχαιοί· κρείσσων γάρ βασιλεύς ὅτε χώσεται ἀνδρί χέρηϊ· εἴ περ γάρ τε χόλον γε καί αὐτῆμαρ καταπέψῃ, ἀλλά τε καί μετόπισθεν ἔχει κότον, ὄφρα τελέσσῃ, ἐν στήθεσσιν ἑοῖσι· σύ δέ φράσαι εἴ με σαώσεις.
64Homerus, Ilias, 1, 68; 2 (auctor fl.700BC)
τόν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκύς Ἀχιλλεύς· θαρσήσας μάλα εἰπέ θεοπρόπιον ὅ τι οἶσθα· οὐ μά γάρ Ἀπόλλωνα Διῒ φίλον, ᾧ τε σύ Κάλχαν εὐχόμενος Δαναοῖσι θεοπροπίας ἀναφαίνεις, οὔ τις ἐμεῦ ζῶντος καί ἐπί χθονί δερκομένοιο σοί κοίλῃς παρά νηυσί βαρείας χεῖρας ἐποίσει συμπάντων Δαναῶν, οὐδ' ἢν Ἀγαμέμνονα εἴπῃς, ὃς νῦν πολλόν ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι.
65Homerus, Ilias, 2, 76; 1 (auctor fl.700BC)
ἤτοι ὅ γ' ὣς εἰπών κατ' ἄρ' ἕζετο, τοῖσι δ' ἀνέστη Νέστωρ, ὅς ῥα Πύλοιο ἄναξ ἦν ἠμαθόεντος, ὅ σφιν ἐύ φρονέων ἀγορήσατο καί μετέειπεν· ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδέ μέδοντες εἰ μέν τις τόν ὄνειρον Ἀχαιῶν ἄλλος ἔνισπε ψεῦδός κεν φαῖμεν καί νοσφιζοίμεθα μᾶλλον· νῦν δ' ἴδεν ὃς μέγ' ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι· ἀλλ' ἄγετ' αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν.
66Homerus, Ilias, 2, 546; 5 (auctor fl.700BC)
οἳ δέ Μυκήνας εἶχον ἐϋκτίμενον πτολίεθρον ἀφνειόν τε Κόρινθον ἐϋκτιμένας τε Κλεωνάς, Ὀρνειάς τ' ἐνέμοντο Ἀραιθυρέην τ' ἐρατεινήν καί Σικυῶν', ὅθ' ἄρ' Ἄδρηστος πρῶτ' ἐμβασίλευεν, οἵ θ' Ὑπερησίην τε καί αἰπεινήν Γονόεσσαν Πελλήνην τ' εἶχον ἠδ' Αἴγιον ἀμφενέμοντο Αἰγιαλόν τ' ἀνά πάντα καί ἀμφ' Ἑλίκην εὐρεῖαν, τῶν ἑκατόν νηῶν ἦρχε κρείων Ἀγαμέμνων Ἀτρεΐδης· ἅμα τῷ γε πολύ πλεῖστοι καί ἄριστοι λαοί ἕποντ'· ἐν δ' αὐτός ἐδύσετο νώροπα χαλκόν κυδιόων, πᾶσιν δέ μετέπρεπεν ἡρώεσσιν οὕνεκ' ἄριστος ἔην πολύ δέ πλείστους ἄγε λαούς.
67Homerus, Ilias, 2, 734; 5 (auctor fl.700BC)
οὗτοι ἄρ' ἡγεμόνες Δαναῶν καί κοίρανοι ἦσαν· τίς τάρ τῶν ὄχ' ἄριστος ἔην σύ μοι ἔννεπε Μοῦσα αὐτῶν ἠδ' ἵππων, οἳ ἅμ' Ἀτρεΐδῃσιν ἕποντο.
68Homerus, Ilias, 2, 734; 7 (auctor fl.700BC)
ἀνδρῶν αὖ μέγ' ἄριστος ἔην Τελαμώνιος Αἴας ὄφρ' Ἀχιλεύς μήνιεν· ὃ γάρ πολύ φέρτατος ἦεν, ἵπποι θ' οἳ φορέεσκον ἀμύμονα Πηλεΐωνα.
69Homerus, Ilias, 5, 84; 4 (auctor fl.700BC)
τῷ δ' ἐπί μακρόν ἄϋσε Λυκάονος ἀγλαός υἱός· ὄρνυσθε Τρῶες μεγάθυμοι κέντορες ἵππων· βέβληται γάρ ἄριστος Ἀχαιῶν, οὐδέ ἕ φημι δήθ' ἀνσχήσεσθαι κρατερόν βέλος, εἰ ἐτεόν με ὦρσεν ἄναξ Διός υἱός ἀπορνύμενον Λυκίηθεν.
70Homerus, Ilias, 6, 1; 2 (auctor fl.700BC)
Αἴας δέ πρῶτος Τελαμώνιος ἕρκος Ἀχαιῶν Τρώων ῥῆξε φάλαγγα, φόως δ' ἑτάροισιν ἔθηκεν, ἄνδρα βαλών ὃς ἄριστος ἐνί Θρῄκεσσι τέτυκτο υἱόν Ἐϋσσώρου Ἀκάμαντ' ἠΰν τε μέγαν τε.
71Homerus, Ilias, 6, 72; 2 (auctor fl.700BC)
ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπ' Ἀχαιῶν Ἴλιον εἰσανέβησαν ἀναλκείῃσι δαμέντες, εἰ μή ἄρ' Αἰνείᾳ τε καί Ἕκτορι εἶπε παραστάς Πριαμίδης Ἕλενος οἰωνοπόλων ὄχ' ἄριστος· Αἰνεία τε καί Ἕκτορ, ἐπεί πόνος ὔμμι μάλιστα Τρώων καί Λυκίων ἐγκέκλιται, οὕνεκ' ἄριστοι πᾶσαν ἐπ' ἰθύν ἐστε μάχεσθαί τε φρονέειν τε, στῆτ' αὐτοῦ, καί λαόν ἐρυκάκετε πρό πυλάων πάντῃ ἐποιχόμενοι πρίν αὖτ' ἐν χερσί γυναικῶν φεύγοντας πεσέειν, δηΐοισι δέ χάρμα γενέσθαι.
72Homerus, Ilias, 7, 43; 2 (auctor fl.700BC)
τῶν δ' Ἕλενος Πριάμοιο φίλος παῖς σύνθετο θυμῷ βουλήν, ἥ ῥα θεοῖσιν ἐφήνδανε μητιόωσι· στῆ δέ παρ' Ἕκτορ' ἰών καί μιν πρός μῦθον ἔειπεν· Ἕκτορ υἱέ Πριάμοιο Διί μῆτιν ἀτάλαντε ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο, κασίγνητος δέ τοί εἰμι· ἄλλους μέν κάθισον Τρῶας καί πάντας Ἀχαιούς, αὐτός δέ προκάλεσσαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος ἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι· οὐ γάρ πώ τοι μοῖρα θανεῖν καί πότμον ἐπισπεῖν· ὣς γάρ ἐγώ ὄπ' ἄκουσα θεῶν αἰειγενετάων.
73Homerus, Ilias, 7, 206; 5 (auctor fl.700BC)
Αἴας δ' ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον χάλκεον ἑπταβόειον, ὅ οἱ Τυχίος κάμε τεύχων σκυτοτόμων ὄχ' ἄριστος Ὕλῃ ἔνι οἰκία ναίων, ὅς οἱ ἐποίησεν σάκος αἰόλον ἑπταβόειον ταύρων ζατρεφέων, ἐπί δ' ὄγδοον ἤλασε χαλκόν.
74Homerus, Ilias, 9, 50; 2 (auctor fl.700BC)
τοῖσι δ' ἀνιστάμενος μετεφώνεεν ἱππότα Νέστωρ· Τυδεΐδη περί μέν πολέμῳ ἔνι καρτερός ἐσσι, καί βουλῇ μετά πάντας ὁμήλικας ἔπλευ ἄριστος.
75Homerus, Ilias, 12, 230; 4 (auctor fl.700BC)
εἷς οἰωνός ἄριστος ἀμύνεσθαι περί πάτρης.
76Homerus, Ilias, 13, 295; 4 (auctor fl.700BC)
τόν δ' αὖτ' Ἰδομενεύς Κρητῶν ἀγός ἀντίον ηὔδα· νηυσί μέν ἐν μέσσῃσιν ἀμύνειν εἰσί καί ἄλλοι Αἴαντές τε δύω Τεῦκρός θ', ὃς ἄριστος Ἀχαιῶν τοξοσύνῃ, ἀγαθός δέ καί ἐν σταδίῃ ὑσμίνῃ· οἵ μιν ἅδην ἐλόωσι καί ἐσσύμενον πολέμοιο Ἕκτορα Πριαμίδην, καί εἰ μάλα καρτερός ἐστιν.
77Homerus, Ilias, 15, 78; 6 (auctor fl.700BC)
ἣ μέν ἄρ' ὣς εἰποῦσα καθέζετο πότνια Ἥρη, ὄχθησαν δ' ἀνά δῶμα Διός θεοί· ἣ δ' ἐγέλασσε χείλεσιν, οὐδέ μέτωπον ἐπ' ὀφρύσι κυανέῃσιν ἰάνθη· πᾶσιν δέ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα· νήπιοι οἳ Ζηνί μενεαίνομεν ἀφρονέοντες· ἦ ἔτι μιν μέμαμεν καταπαυσέμεν ἆσσον ἰόντες ἢ ἔπει ἠέ βίῃ· ὃ δ' ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζει οὐδ' ὄθεται· φησίν γάρ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι κάρτεΐ τε σθένεΐ τε διακριδόν εἶναι ἄριστος.
78Homerus, Ilias, 15, 281; 2 (auctor fl.700BC)
τοῖσι δ' ἔπειτ' ἀγόρευε Θόας Ἀνδραίμονος υἱός, Αἰτωλῶν ὄχ' ἄριστος ἐπιστάμενος μέν ἄκοντι ἐσθλός δ' ἐν σταδίῃ· ἀγορῇ δέ ἑ παῦροι Ἀχαιῶν νίκων, ὁππότε κοῦροι ἐρίσσειαν περί μύθων· ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καί μετέειπεν· ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδ' ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι, οἷον δ' αὖτ' ἐξαῦτις ἀνέστη κῆρας ἀλύξας Ἕκτωρ· ἦ θήν μιν μάλα ἔλπετο θυμός ἑκάστου χερσίν ὑπ' Αἴαντος θανέειν Τελαμωνιάδαο.
79Homerus, Ilias, 16, 249; 8 (auctor fl.700BC)
Πάτροκλος δ' ἑτάροισιν ἐκέκλετο μακρόν ἀΰσας· Μυρμιδόνες ἕταροι Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δέ θούριδος ἀλκῆς, ὡς ἂν Πηλεΐδην τιμήσομεν, ὃς μέγ' ἄριστος Ἀργείων παρά νηυσί καί ἀγχέμαχοι θεράποντες, γνῷ δέ καί Ἀτρεΐδης εὐρύ κρείων Ἀγαμέμνων ἣν ἄτην, ὅ τ' ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδέν ἔτισεν.
80Homerus, Ilias, 17, 140; 7 (auctor fl.700BC)
εἰ δ' οὗτος προτί ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτος ἔλθοι τεθνηώς καί μιν ἐρυσαίμεθα χάρμης, αἶψά κεν Ἀργεῖοι Σαρπηδόνος ἔντεα καλά λύσειαν, καί κ' αὐτόν ἀγοίμεθα Ἴλιον εἴσω· τοίου γάρ θεράπων πέφατ' ἀνέρος, ὃς μέγ' ἄριστος Ἀργείων παρά νηυσί καί ἀγχέμαχοι θεράποντες.
81Homerus, Ilias, 19, 238; 6 (auctor fl.700BC)
εὐξάμενος δ' ἄρα εἶπεν ἰδών εἰς οὐρανόν εὐρύν· ἴστω νῦν Ζεύς πρῶτα θεῶν ὕπατος καί ἄριστος Γῆ τε καί Ἠέλιος καί Ἐρινύες, αἵ θ' ὑπό γαῖαν ἀνθρώπους τίνυνται, ὅτις κ' ἐπίορκον ὀμόσσῃ, μή μέν ἐγώ κούρῃ Βρισηΐδι χεῖρ' ἐπένεικα, οὔτ' εὐνῆς πρόφασιν κεχρημένος οὔτέ τευ ἄλλου.
82Homerus, Ilias, 21, 272; 3 (auctor fl.700BC)
ὥς μ' ὄφελ' Ἕκτωρ κτεῖναι ὃς ἐνθάδε γ' ἔτραφ' ἄριστος· τώ κ' ἀγαθός μέν ἔπεφν', ἀγαθόν δέ κεν ἐξενάριξε· νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι ἐρχθέντ' ἐν μεγάλῳ ποταμῷ ὡς παῖδα συφορβόν, ὅν ῥά τ' ἔναυλος ἀποέρσῃ χειμῶνι περῶντα.
83Homerus, Ilias, 23, 35; 3 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ὅ γ' ἠρνεῖτο στερεῶς, ἐπί δ' ὅρκον ὄμοσσεν· οὐ μά Ζῆν', ὅς τίς τε θεῶν ὕπατος καί ἄριστος, οὐ θέμις ἐστί λοετρά καρήατος ἆσσον ἱκέσθαι πρίν γ' ἐνί Πάτροκλον θέμεναι πυρί σῆμά τε χεῦαι κείρασθαί τε κόμην, ἐπεί οὔ μ' ἔτι δεύτερον ὧδε ἵξετ' ἄχος κραδίην ὄφρα ζωοῖσι μετείω.
84Homerus, Ilias, 23, 351; 2 (auctor fl.700BC)
ἂν δ' ἔβαν ἐς δίφρους, ἐν δέ κλήρους ἐβάλοντο· πάλλ' Ἀχιλεύς, ἐκ δέ κλῆρος θόρε Νεστορίδαο Ἀντιλόχου· μετά τόν δ' ἔλαχε κρείων Εὔμηλος· τῷ δ' ἄρ' ἐπ' Ἀτρεΐδης δουρί κλειτός Μενέλαος, τῷ δ' ἐπί Μηριόνης λάχ' ἐλαυνέμεν· ὕστατος αὖτε Τυδεΐδης ὄχ' ἄριστος ἐών λάχ' ἐλαυνέμεν ἵππους.
85Homerus, Ilias, 23, 664; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφατ', ὄρνυτο δ' αὐτίκ' ἀνήρ ἠΰς τε μέγας τε εἰδώς πυγμαχίης υἱός Πανοπῆος Ἐπειός, ἅψατο δ' ἡμιόνου ταλαεργοῦ φώνησέν τε· ἆσσον ἴτω ὅς τις δέπας οἴσεται ἀμφικύπελλον· ἡμίονον δ' οὔ φημί τιν' ἀξέμεν ἄλλον Ἀχαιῶν πυγμῇ νικήσαντ', ἐπεί εὔχομαι εἶναι ἄριστος.
86Homerus, Ilias, 23, 859; 11 (auctor fl.700BC)
τοῖσι δέ καί μετέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς· Ἀτρεΐδη· ἴδμεν γάρ ὅσον προβέβηκας ἁπάντων ἠδ' ὅσσον δυνάμει τε καί ἥμασιν ἔπλευ ἄριστος· ἀλλά σύ μέν τόδ' ἄεθλον ἔχων κοίλας ἐπί νῆας ἔρχευ, ἀτάρ δόρυ Μηριόνῃ ἥρωϊ πόρωμεν, εἰ σύ γε σῷ θυμῷ ἐθέλοις· κέλομαι γάρ ἔγωγε.
87Homerus, Odyssea, 5, 408; 9 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή ποταμοῖο κατά στόμα καλλιρόοιο ἷξε νέων, τῇ δή οἱ ἐείσατο χῶρος ἄριστος, λεῖος πετράων, καί ἐπί σκέπας ἦν ἀνέμοιο, ἔγνω δέ προρέοντα καί εὔξατο ὃν κατά θυμόν· " κλῦθι, ἄναξ, ὅτις ἐσσί· πολύλλιστον δέ σ' ἱκάνω, φεύγων ἐκ πόντοιο Ποσειδάωνος ἐνιπάς.
88Homerus, Odyssea, 7, 240; 9 (auctor fl.700BC)
ἔνθα κέ μ' ἐκβαίνοντα βιήσατο κῦμ' ἐπί χέρσου, πέτρῃς πρός μεγάλῃσι βαλόν καί ἀτερπέι χώρῳ· ἀλλ' ἀναχασσάμενος νῆχον πάλιν, ἧος ἐπῆλθον ἐς ποταμόν, τῇ δή μοι ἐείσατο χῶρος ἄριστος, λεῖος πετράων, καί ἐπί σκέπας ἦν ἀνέμοιο.
89Homerus, Odyssea, 8, 83; 9 (auctor fl.700BC)
ὦρτο μέν Ἀκρόνεώς τε καί Ὠκύαλος καί Ἐλατρεύς, Ναυτεύς τε Πρυμνεύς τε καί Ἀγχίαλος καί Ἐρετμεύς, Ποντεύς τε Πρωρεύς τε, Θόων Ἀναβησίνεώς τε Ἀμφίαλός θ', υἱός Πολυνήου Τεκτονίδαο· ἂν δέ καί Εὐρύαλος, βροτολοιγῷ ἶσος Ἄρηϊ, Ναυβολίδης, ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τε πάντων Φαιήκων μετ' ἀμύμονα Λαοδάμαντα.
90Homerus, Odyssea, 8, 121; 1 (auctor fl.700BC)
τοῖσι δ' ἀπό νύσσης τέτατο δρόμος· οἱ δ' ἅμα πάντες καρπαλίμως ἐπέτοντο κονίοντες πεδίοιο· τῶν δέ θέειν ὄχ' ἄριστος ἔην Κλυτόνηος ἀμύμων· ὅσσον τ' ἐν νειῷ οὖρον πέλει ἡμιόνοιιν, τόσσον ὑπεκπροθέων λαούς ἵκεθ', οἱ δ' ἐλίποντο.
91Homerus, Odyssea, 9, 409; 7 (auctor fl.700BC)
τρεῖς δέ ἕκαστον φῶτ' ὄιες φέρον· αὐτάρ ἐγώ γε – ἀρνειός γάρ ἔην μήλων ὄχ' ἄριστος ἁπάντων, τοῦ κατά νῶτα λαβών, λασίην ὑπό γαστέρ' ἐλυσθείς κείμην· αὐτάρ χερσίν ἀώτου θεσπεσίοιο νωλεμέως στρεφθείς ἐχόμην τετληότι θυμῷ.
92Homerus, Odyssea, 11, 138; 9 (auctor fl.700BC)
εἰπέ δέ μοι μνηστῆς ἀλόχου βουλήν τε νόον τε, ἠέ μένει παρά παιδί καί ἔμπεδα πάντα φυλάσσει ἦ ἤδη μιν ἔγημεν Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος.
93Homerus, Odyssea, 11, 440; 8 (auctor fl.700BC)
» " νῶι μέν ὣς ἐπέεσσιν ἀμειβομένω στυγεροῖσιν ἕσταμεν ἀχνύμενοι θαλερόν κατά δάκρυ χέοντες· ἦλθε δ' ἐπί ψυχή Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος καί Πατροκλῆος καί ἀμύμονος Ἀντιλόχοιο Αἴαντός θ', ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τε τῶν ἄλλων Δαναῶν μετ' ἀμύμονα Πηλεΐωνα.
94Homerus, Odyssea, 13, 287; 3 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγε, μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα, εἰδότες ἄμφω κέρδε', ἐπεί σύ μέν ἐσσι βροτῶν ὄχ' ἄριστος ἁπάντων βουλῇ καί μύθοισιν, ἐγώ δ' ἐν πᾶσι θεοῖσι μήτι τε κλέομαι καί κέρδεσιν· οὐδέ σύ γ' ἔγνως Παλλάδ' Ἀθηναίην, κούρην Διός, ἥ τέ τοι αἰεί ἐν πάντεσσι πόνοισι παρίσταμαι ἠδέ φυλάσσω, καί δέ σε Φαιήκεσσι φίλον πάντεσσιν ἔθηκα, νῦν αὖ δεῦρ' ἱκόμην, ἵνα τοι σύν μῆτιν ὑφήνω χρήματά τε κρύψω, ὅσα τοι Φαίηκες ἀγαυοί ὤπασαν οἴκαδ' ἰόντι ἐμῇ βουλῇ τε νόῳ τε, εἴπω θ' ὅσσα τοι αἶσα δόμοις ἔνι ποιητοῖσι κήδε' ἀνασχέσθαι· σύ δέ τετλάμεναι καί ἀνάγκῃ, μηδέ τῳ ἐκφάσθαι μήτ' ἀνδρῶν μήτε γυναικῶν, πάντων, οὕνεκ' ἄρ' ἦλθες ἀλώμενος, ἀλλά σιωπῇ πάσχειν ἄλγεα πολλά, βίας ὑποδέγμενος ἀνδρῶν.
95Homerus, Odyssea, 14, 72; 11 (auctor fl.700BC)
τῶν αἰεί σφιν ἕκαστος ἐπ' ἤματι μῆλον ἀγινεῖ, ζατρεφέων αἰγῶν ὅς τις φαίνηται ἄριστος.
96Homerus, Odyssea, 15, 493; 6 (auctor fl.700BC)
ἀλλά τοι ἄλλον φῶτα πιφαύσκομαι ὅν κεν ἵκοιο, Εὐρύμαχον, Πολύβοιο δαΐφρονος ἀγλαόν υἱόν, τόν νῦν ἶσα θεῷ Ἰθακήσιοι εἰσορόωσι· καί γάρ πολλόν ἄριστος ἀνήρ μέμονέν τε μάλιστα μητέρ' ἐμήν γαμέειν καί Ὀδυσσῆος γέρας ἕξειν.
97Homerus, Odyssea, 16, 46; 9 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· " Εὔμαι', ἦ μάλα τοῦτο ἔπος θυμαλγές ἔειπες· πῶς γάρ δή τόν ξεῖνον ἐγών ὑποδέξομαι οἴκῳ· αὐτός μέν νέος εἰμί καί οὔ πω χερσί πέποιθα ἄνδρ' ἀπαμύνασθαι, ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ· μητρί δ' ἐμῇ δίχα θυμός ἐνί φρεσί μερμηρίζει, ἢ αὐτοῦ παρ' ἐμοί τε μένῃ καί δῶμα κομίζῃ, εὐνήν τ' αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φῆμιν, ἦ ἤδη ἅμ' ἕπηται Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος μνᾶται ἐνί μεγάροισιν ἀνήρ καί πλεῖστα πόρῃσιν.
98Homerus, Odyssea, 18, 250; 12 (auctor fl.700BC)
οὐ γάρ καλόν ἀνήνασθαι δόσιν ἐστίν· ἡμεῖς δ' οὔτ' ἐπί ἔργα πάρος γ' ἴμεν οὔτε πῃ ἄλλῃ, πρίν γέ σε τῷ γήμασθαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος.
99Homerus, Odyssea, 19, 277; 8 (auctor fl.700BC)
ἴστω νῦν Ζεύς πρῶτα, θεῶν ὕπατος καί ἄριστος, ἱστίη τ' Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω· ἦ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται ὡς ἀγορεύω.
100Homerus, Odyssea, 19, 499; 7 (auctor fl.700BC)
ὡς δ' ὅτε Πανδαρέου κούρη, χλωρηῒς ἀηδών, καλόν ἀείδῃσιν ἔαρος νέον ἱσταμένοιο, δενδρέων ἐν πετάλοισι καθεζομένη πυκινοῖσιν, ἥ τε θαμά τρωπῶσα χέει πολυηχέα φωνήν, παῖδ' ὀλοφυρομένη Ἴτυλον φίλον, ὅν ποτε χαλκῷ κτεῖνε δι' ἀφραδίας, κοῦρον Ζήθοιο ἄνακτος, ὣς καί ἐμοί δίχα θυμός ὀρώρεται ἔνθα καί ἔνθα, ἠέ μένω παρά παιδί καί ἔμπεδα πάντα φυλάσσω, κτῆσιν ἐμήν, δμῶάς τε καί ὑψερεφές μέγα δῶμα, εὐνήν τ' αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φῆμιν, ἦ ἤδη ἅμ' ἕπωμαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος μνᾶται ἐνί μεγάροισι, πορών ἀπερείσια ἕδνα.
101Homerus, Odyssea, 20, 299; 11 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγε, σῇ τάδε μητρί παρεζόμενος κατάλεξον, γήμασθ' ὅς τις ἄριστος ἀνήρ καί πλεῖστα πόρῃσιν, ὄφρα σύ μέν χαίρων πατρώϊα πάντα νέμηαι, ἔσθων καί πίνων, ἡ δ' ἄλλου δῶμα κομίζῃ.
102Homerus, Odyssea, 22, 1; 7 (auctor fl.700BC)
καί γάρ δή νῦν φῶτα κατέκτανες ὃς μέγ' ἄριστος κούρων εἰν Ἰθάκῃ· τῷ σ' ἐνθάδε γῦπες ἔδονται.
103Homerus, Odyssea, 24, 1; 4 (auctor fl.700BC)
εὗρον δέ ψυχήν Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος καί Πατροκλῆος καί ἀμύμονος Ἀντιλόχοιο Αἴαντός θ', ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τε τῶν ἄλλων Δαναῶν μετ' ἀμύμονα Πηλεΐδαο ὣς οἱ μέν περί κεῖνον ὁμίλεον· ἀγχίμολον δέ ἤλυθ' ἔπι ψυχή Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο ἀχνυμένη· περί δ' ἄλλαι ἀγηγέραθ', ὅσσαι ἅμ' αὐτῷ οἴκῳ ἐν Αἰγίσθοιο θάνον καί πότμον ἐπέσπον.
104Homerus, Odyssea, 24, 191; 6 (auctor fl.700BC)
ἔνθ' Ὀδυσεύς δμώεσσι καί υἱέϊ μῦθον ἔειπεν· " ὑμεῖς μέν νῦν ἔλθετ' ἐϋκτίμενον δόμον εἴσω, δεῖπνον δ' αἶψα συῶν ἱερεύσατε ὅς τις ἄριστος· αὐτάρ ἐγώ πατρός πειρήσομαι ἡμετέροιο, αἴ κέ μ' ἐπιγνώῃ καί φράσσεται ὀφθαλμοῖσιν, ἦέ κεν ἀγνοιῇσι, πολύν χρόνον ἀμφίς ἐόντα.
105Incertus 014, Vita et institutum, 14, 0049A
5. Ἐπεὶ δὲ καὶ τὴς τοῦ παναγίου βαπτίσματος ὁ Ἀμβρόσιος ἀπέλαυσε δωρεᾶς, καὶ τὴν ἀρχιερατικὴν ἐδέξατο χάριν, τοῦτον ὁ πάντα ἄριστος βασιλεὺς προσενηνοχέναι λέγεται τῷ σωτῆρι καὶ δεσπότῃ τὸν ὕμνον· καὶ γὰρ τοῖς γεγενημένοις παρῆν· χάρις σοι δέσποτα παντοκράτορ καὶ σῶτερ ἡμέτερε, ὅτι τῷδε τῷ ἀνδρὶ ἐγὼ μὲν ἐνεχείρησα σώματα, σὺ δὲ ψυχάς· καὶ τὰς ἐμὰς ψήφους δικαίας ἀπέφηνας·6. Ἐπειδὴ δὲ ὀλίγων διελθουσῶν ἡμερῶν ὁ θεῖος τοῦτος Ἀμβρόσιος σὺν παρρησίᾳ μείζονι τῷ βασιλεῖ διαλεγόμενος.
106Leo III, Epistolae 2, 102, 1037B
Υπὸ τοῦ Κυρίου καθιστάμενος ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ οἰκονομῶν ἐν κρίσει τῶν ἐπιτετραμμένων τὸν λόγον, καὶ δαπανῶν οὐ περιττῶς καὶ ἀσώτως, ἀλλ' εἰς δέον τοῖς πιστευθεῖσι, καὶ καλῶς ἀποχρώμενος, διδοὺς εὐχαίρως τοῖς συνδούλοις τὸ σιτομέτριον, καὶ χορηγῶν ἑκάστοις καὶ διανέμων ἀναλόγως τὸ πρόσφορον, χάριν τε καὶ εὐμένειαν διὰ ταῦτα ὅλην τὴν τοῦ δεσπότου, χάριν τε καὶ εὐμένειαν ἐφ' ἑαυτὸν ἐπισπώμενος, καὶ τὸ λακάριον παρ' αὐτοῦ ἀποφερόμενος καὶ ἐν ἅπασιν, ὧν ἂν αὐτὸν ἐπιτροπεύειν χειροτονήσειε κατασταθήσεσθαι τὸ ἐπάγγελμα κατακτώμενος, δέξιός τε γὰρ ὑπάρχων εὖ μάλα καὶ ἄριστος, πίστιν ὁμοῦ καὶ φρόνησιν ἐμμελεστάτην ἐκεράσατό τε καὶ παρεστήσατο· πῆ μὲν τὸ εὐνοητικόν τε καὶ εύγνωμον πρὸς τὸν δεσπότην τὸν ἑαυτοῦ ἐπιδεικνύμενος, καὶ ἥκιστά τι τῶν πιστευθέντων ἀποποιούμενος.
107Leo III, Epistolae 2, 102, 1041D
Ἐν ταύτῃ ἐπί τινας χρόνους ἐπιζυγούμενος, καὶ ἀνθρωπίνοις περιδεσμούμενος πράγμασιν, εἰς συναίσθησιν τῶν ἐν τῷδε τῷ βίῳ ῥευστῶν ἐλθὼν, βοῦς [νοῦν] ἀνείλιττον, καὶ λογισμοὺς ἀνεκίνουν, ὡς ἅρα χαλεπὸν καὶ δυσκατόρθωτον, τοὺς τῇ δὲ ἐνησχολημένους τῶν ὑψηλοτέρων ψαύειν, μάλιστά τις ἐπιτυχὼν τῆς κρείττονος ἐλπίδος, οὐκ ἂν διαμαρτήσειε· τὰ μὲν γὰρ παιζόντων, τὰ δὲ σπουδαζόντων εἶναι ἐνόμιζον, ἐκείνοις τὲ χαίρειν ἔφραζον καὶ τούτων περιέχεσθαι ὄση δύναμις, καὶ βέλτιον ἐν τούτοις εἰσορᾷν ἐμαυτὸν διεσκοπούμην παρευδοκιμούμενον, ἥπερ ἐκείνοις φανῆναι τὸ λοιπὸν καθωραϊζόμενον, καί με, ὡς ἔχειν ἐμαυτῷ νομοθετῷ, καὶ προφητῶν ὁ ἀρίστος ἐξεπαίδευε, καὶ πάντα ματαιότης ματαιοτήτων τὰ τῇδε, καὶ τίς περισσεία τῷ ἀνθρώπῳ ἐν πάντι μόχθῳ αὐτοῦ, ᾧ μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον, ἄλλος σοφὸς παρηγγύησε, παράγειν τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου, τὸ σκεύος τὸ θεόλεκτον ἀνεκήρυττε, καὶ ἄλλων δὲ Γραφῶν ἱερῶν τούτοις παραγγελλουσῶν κατακουτιζόμενος [κατακοντιζόμενος] παραπλήσια, καὶ ἅμα ἐν νῷ ἔχων, ὃπερ παρά τινι τῶν θύραθεν ἐπὶ σοφίᾳ διαβεβοημένων ἀδόμενον ἔγνωμεν, « κρεῖσσον ἰδιωτεύειν, ἢ μεγίστην ἔχειν ἐξουσίαν, μηδὲν ἄξιον ἐπιτελεῖν μέλλοντα· » καθάπερ σκηνὴν τὴν παροῦσαν ὡς ἀπανθοῦσαν δόξαν ἐπεκερατόμησα.
108Markos monachos, Florilegium et opuscula, Sermo C, 10; 6 (auctor fl.1260)
Καὶ πάλιν λέγει· ἄριστος τραπεζίτης καθεσπέραν τὸ τῆς ἡμέρας κέρδος ἢ ζημίαν πάντως ψηφίζει.
109Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 52; 2 (auctor 1606-1681)
' οἶκος φίλος, οἶκος ἄριστος.
110Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 189; 1 (auctor 1606-1681)
Καιρὸς δ' ἐπὶ πᾶσιν ἄριστος .
111Plato, Convivium, p1, 197; 3 (auctor c.425BC-347BC)
οὕτως ἐμοὶ δοκεῖ, ὦ Φαῖδρε, Ἔρως πρῶτος αὐτὸς ὢν κάλλιστος καὶ ἄριστος μετὰ τοῦτο τοῖς ἄλλοις ἄλλων τοιούτων αἴτιος εἶναι.
112Plato, Convivium, p1, 197; 5 (auctor c.425BC-347BC)
πλατο οὗτος δὲ ἡμᾶς ἀλλοτριότητος μὲν κενοῖ, οἰκειότητος δὲ πληροῖ, τὰς τοιάσδε συνόδους μετ' ἀλλήλων πάσας τιθεὶς συνιέναι, ἐν ἑορταῖς, ἐν χοροῖς, ἐν θυσίαισι γιγνόμενος ἡγεμών· πρᾳότητα μὲν πορίζων, ἀγριότητα δ' ἐξορίζων· φιλόδωρος εὐμενείας, ἄδωρος δυσμενείας· ἵλεως ἀγαθός· θεατὸς σοφοῖς, ἀγαστὸς θεοῖς· ζηλωτὸς ἀμοίροις, κτητὸς εὐμοίροις· τρυφῆς, ἁβρότητος, χλιδῆς, χαρίτων, ἱμέρου, πόθου πατήρ· ἐπιμελὴς ἀγαθῶν, ἀμελὴς κακῶν· ἐν πόνῳ, ἐν φόβῳ, ἐν πόθῳ, ἐν λόγῳ κυβερνήτης, ἐπιβάτης, παραστάτης τε καὶ σωτὴρ ἄριστος, συμπάντων τε θεῶν καὶ ἀνθρώπων κόσμος, ἡγεμὼν κάλλιστος καὶ ἄριστος, ᾧ χρὴ ἕπεσθαι πάντα ἄνδρα ἐφυμνοῦντα καλῶς, ᾠδῆς μετέχοντα ἣν ᾄδει θέλγων πάντων θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων νόημα.
113Plato, Convivium, p1, 199; 1 (auctor c.425BC-347BC)
φαίνηται ὡς κάλλιστος καὶ ἄριστος, δῆλον ὅτι τοῖς μὴ γιγνώσκουσιν – οὐ γὰρ δήπου τοῖς γε εἰδόσιν – καὶ καλῶς γ' ἔχει καὶ σεμνῶς ὁ ἔπαινος.
114Plato, Gorgias, p1, 527; 7 (auctor c.425BC-347BC)
αἰσχρὸν γὰρ ἔχοντάς γε ὡς νῦν φαινόμεθα ἔχειν, ἔπειτα νεανιεύεσθαι ὡς τὶ ὄντας, οἷς οὐδέποτε ταὐτὰ δοκεῖ περὶ τῶν αὐτῶν, καὶ ταῦτα περὶ τῶν μεγίστων – εἰς τοσοῦτον ἥκομεν ἀπαιδευσίας – ὥσπερ οὖν ἡγεμόνι τῷ λόγῳ χρησώμεθα τῷ νῦν παραφανέντι, ὃς ἡμῖν σημαίνει ὅτι οὗτος ὁ τρόπος ἄριστος τοῦ βίου, καὶ τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἄλλην ἀρετὴν ἀσκοῦντας καὶ ζῆν καὶ τεθνάναι.
115Plato, Hippias, p3, 366; 17 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης πότερον οὖν σοφώτατός τε εἶ καὶ δυνατώτατος μόνον, ἢ καὶ ἄριστος ταῦτα ἅπερ δυνατώτατός τε καὶ σοφώτατος, τὰ λογιστικά· Ἱππίας καὶ ἄριστος δήπου, ὦ Σώκρατες.
116Plato, Ion, p1, 541; 6 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οὐκοῦν σὺ τῶν Ἑλλήνων ἄριστος ῥαψῳδὸς εἶ· Ἴων πολύ γε, ὦ Σώκρατες.
117Plato, Ion, p1, 541; 7 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἦ καὶ στρατηγός, ὦ Ἴων, τῶν Ἑλλήνων ἄριστος εἶ· Ἴων εὖ ἴσθι, ὦ Σώκρατες· καὶ ταῦτά γε ἐκ τῶν Ὁμήρου μαθών.
118Plato, Ion, p1, 541; 8 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης τί δή ποτ' οὖν πρὸς τῶν θεῶν, ὦ Ἴων, ἀμφότερα ἄριστος ὢν τῶν Ἑλλήνων, καὶ στρατηγὸς καὶ ῥαψῳδός, ῥαψῳδεῖς μὲν περιιὼν τοῖς Ἕλλησι, στρατηγεῖς δ' οὔ· ἢ ῥαψῳδοῦ μὲν δοκεῖ σοι χρυσῷ στεφάνῳ ἐστεφανωμένου πολλὴ χρεία εἶναι τοῖς Ἕλλησι, στρατηγοῦ δὲ οὐδεμία· Ἴων ἡ μὲν γὰρ ἡμετέρα, ὦ Σώκρατες, πόλις ἄρχεται ὑπὸ ὑμῶν καὶ στρατηγεῖται καὶ οὐδὲν δεῖται στρατηγοῦ, ἡ δὲ ὑμετέρα καὶ ἡ Λακεδαιμονίων οὐκ ἄν με ἕλοιτο στρατηγόν· αὐτοὶ γὰρ οἴεσθε ἱκανοὶ εἶναι.
119Plato, Leges, 1, 629; 3 (auctor c.425BC-347BC)
προστησώμεθα γοῦν Τύρταιον, τὸν φύσει μὲν Ἀθηναῖον, τῶνδε δὲ πολίτην γενόμενον, ὃς δὴ μάλιστα ἀνθρώπων περὶ ταῦτα ἐσπούδακεν εἰπὼν ὅτι – οὔτ' ἂν μνησαίμην οὔτ' ἐν λόγῳ ἄνδρα τιθείμην τψρταευς 12 βεργκ οὔτ' εἴ τις πλουσιώτατος ἀνθρώπων εἴη, φησίν, οὔτ' εἰ πολλὰ ἀγαθὰ κεκτημένος, εἰπὼν σχεδὸν ἅπαντα, ὃς μὴ περὶ τὸν πόλεμον ἄριστος γίγνοιτ' ἀεί.
120Plato, Leges, 1d, 729; 9 (auctor c.425BC-347BC)
εἰς μὴν πόλιν καὶ πολίτας μακρῷ ἄριστος ὅστις πρὸ τοῦ Ὀλυμπίασιν καὶ ἁπάντων ἀγώνων πολεμικῶν τε καὶ εἰρηνικῶν νικᾶν δέξαιτ' ἂν δόξῃ ὑπηρεσίας τῶν οἴκοι νόμων, ὡς ὑπηρετηκὼς πάντων κάλλιστ' ἀνθρώπων αὐτοῖς ἐν τῷ βίῳ.
121Plato, Leges, 1d, 735; 7 (auctor c.425BC-347BC)
ἔστι δ' ὁ μὲν ἄριστος ἀλγεινός, καθάπερ ὅσα τῶν φαρμάκων τοιουτότροπα, ὁ τῇ δίκῃ μετὰ τιμωρίας εἰς τὸ κολάζειν ἄγων, θάνατον ἢ φυγὴν τῇ τιμωρίᾳ τὸ τέλος ἐπιτιθείς· τοὺς γὰρ μέγιστα ἐξημαρτηκότας, ἀνιάτους δὲ ὄντας, μεγίστην δὲ οὖσαν βλάβην πόλεως, ἀπαλλάττειν εἴωθεν.
122Plato, Leges, 1e, 766; 2 (auctor c.425BC-347BC)
ὧν ἕνεκα οὐ δεύτερον οὐδὲ πάρεργον δεῖ τὴν παίδων τροφὴν τὸν νομοθέτην ἐᾶν γίγνεσθαι, πρῶτον δὲ ἄρξασθαι χρεὼν τὸν μέλλοντα αὐτῶν ἐπιμελήσεσθαι καλῶς αἱρεθῆναι, τῶν ἐν τῇ πόλει ὃς ἂν ἄριστος εἰς πάντα ᾖ, τοῦτον κατὰ δύναμιν ὅτι μάλιστα αὐτοῖς καθιστάντα προστάττειν ἐπιμελητήν.
123Plato, Leges, 1e, 767; 6 (auctor c.425BC-347BC)
πάσας δὴ τὰς ἀρχάς, ὁπόσαι τε κατ' ἐνιαυτὸν καὶ ὁπόσαι πλείω χρόνον ἄρχουσιν, ἐπειδὰν μέλλῃ νέος ἐνιαυτὸς μετὰ θερινὰς τροπὰς τῷ ἐπιόντι μηνὶ γίγνεσθαι, ταύτης τῆς ἡμέρας τῇ πρόσθεν πάντας χρὴ τοὺς ἄρχοντας συνελθεῖν εἰς ἓν ἱερὸν καὶ τὸν θεὸν ὀμόσαντας οἷον ἀπάρξασθαι πάσης ἀρχῆς ἕνα δικαστήν, ὃς ἂν ἐν ἀρχῇ ἑκάστῃ ἄριστός τε εἶναι δόξῃ καὶ ἄριστ' ἂν καὶ ὁσιώτατα τὰς δίκας τοῖς πολίταις αὐτῷ τὸν ἐπιόντα ἐνιαυτὸν φαίνηται διακρίνειν.
124Plato, Leges, 1j, 920; 2 (auctor c.425BC-347BC)
δεύτερος μὴν νόμος· Μέτοικον εἶναι χρεὼν ἢ ξένον, ὃς ἂν μέλλῃ καπηλεύσειν· τὸ δὲ τρίτον καὶ τρίτος· ὅπως ὡς ἄριστος ἢ καὶ κακὸς ὡς ἥκιστα ὁ τοιοῦτος ἡμῖν ᾖ σύνοικος ἐν τῇ πόλει, τοὺς νομοφύλακας χρὴ νοῆσαι φύλακας εἶναι μὴ μόνον ἐκείνων οὓς φυλάττειν ῥᾴδιον μὴ παρανόμους καὶ κακοὺς γίγνεσθαι, ὅσοι γενέσει καὶ τροφαῖς εὖ πεπαίδευνται, τοὺς δὲ μὴ τοιούτους ἐπιτηδεύματά τε ἐπιτηδεύοντας ἃ ῥοπὴν ἔχει τινὰ ἰσχυρὰν πρὸς τὸ προτρέπειν κακοὺς γίγνεσθαι, φυλακτέον μᾶλλον.
125Plato, Minos, p1, 317; 25 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης τίς δὲ τὴν τροφὴν ἐπὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων σώματα διανεῖμαι ἄριστος· οὐχ ὅσπερ τὴν ἀξίαν· Ἑταῖρος ναί.
126Plato, Minos, p1, 317; 26 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης αἱ τούτου ἄρα διανομαὶ καὶ οἱ νόμοι βέλτιστοι, καὶ ὅστις περὶ ταῦτα νομικώτατος, καὶ νομεὺς ἄριστος.
127Plato, Philebus, p1, 55; 7 (auctor c.425BC-347BC)
Πρώταρχος πῇ· Σωκράτης πῶς οὐκ ἄλογόν ἐστι μηδὲν ἀγαθὸν εἶναι μηδὲ καλὸν μήτε ἐν σώμασι μήτ' ἐν πολλοῖς ἄλλοις πλὴν ἐν ψυχῇ, καὶ ἐνταῦθα ἡδονὴν μόνον, ἀνδρείαν δὲ ἢ σωφροσύνην ἢ νοῦν ἤ τι τῶν ἄλλων ὅσα ἀγαθὰ εἴληχε ψυχή, μηδὲν τοιοῦτον εἶναι· πρὸς τούτοις δὲ ἔτι τὸν μὴ χαίροντα, ἀλγοῦντα δέ, ἀναγκάζεσθαι φάναι κακὸν εἶναι τότε ὅταν ἀλγῇ, κἂν ᾖ ἄριστος πάντων, καὶ τὸν χαίροντα αὖ, ὅσῳ μᾶλλον χαίρει, τότε ὅταν χαίρῃ, τοσούτῳ διαφέρειν πρὸς ἀρετήν.
128Plato, Respublica, 1a, 367; 1 (auctor c.425BC-347BC)
εἰ γὰρ οὕτως ἐλέγετο ἐξ ἀρχῆς ὑπὸ πάντων ὑμῶν καὶ ἐκ νέων ἡμᾶς ἐπείθετε, οὐκ ἂν ἀλλήλους ἐφυλάττομεν μὴ ἀδικεῖν, ἀλλ' αὐτὸς αὑτοῦ ἦν ἕκαστος ἄριστος φύλαξ, δεδιὼς μὴ ἀδικῶν τῷ μεγίστῳ κακῷ σύνοικος ᾖ.
129Plato, Respublica, 1a, 381; 13 (auctor c.425BC-347BC)
ἀδύνατον ἄρα, ἔφην, καὶ θεῷ ἐθέλειν αὑτὸν ἀλλοιοῦν, ἀλλ' ὡς ἔοικε, κάλλιστος καὶ ἄριστος ὢν εἰς τὸ δυνατὸν ἕκαστος αὐτῶν μένει ἀεὶ ἁπλῶς ἐν τῇ αὑτοῦ μορφῇ.
130Plato, Respublica, 1d, 466; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ἀλλὰ μέντοι, ὅ γε καὶ ἐκεῖ ἔλεγον, δίκαιον καὶ ἐνταῦθα εἰπεῖν, ὅτι εἰ οὕτως ὁ φύλαξ ἐπιχειρήσει εὐδαίμων γίγνεσθαι, ὥστε μηδὲ φύλαξ εἶναι, μηδ' ἀρκέσει αὐτῷ βίος οὕτω μέτριος καὶ βέβαιος καὶ ὡς ἡμεῖς φαμεν ἄριστος, ἀλλ' ἀνόητός τε καὶ μειρακιώδης δόξα ἐμπεσοῦσα εὐδαιμονίας πέρι ὁρμήσει αὐτὸν διὰ δύναμιν ἐπὶ τὸ ἅπαντα τὰ ἐν τῇ πόλει οἰκειοῦσθαι, γνώσεται τὸν Ἡσίοδον ὅτι τῷ ὄντι ἦν σοφὸς λέγων πλέον εἶναί πως ἥμισυ παντός.
131Plato, Respublica, 1g, 544; 3 (auctor c.425BC-347BC)
τῶν δὲ λοιπῶν πολιτειῶν ἔφησθα, ὡς μνημονεύω, τέτταρα εἴδη εἶναι, ὧν καὶ πέρι λόγον ἄξιον εἴη ἔχειν καὶ ἰδεῖν αὐτῶν τὰ ἁμαρτήματα καὶ τοὺς ἐκείναις αὖ ὁμοίους, ἵνα πάντας αὐτοὺς ἰδόντες, καὶ ὁμολογησάμενοι τὸν ἄριστον καὶ τὸν κάκιστον ἄνδρα, ἐπισκεψαίμεθα εἰ ὁ ἄριστος εὐδαιμονέστατος καὶ ὁ κάκιστος ἀθλιώτατος, ἢ ἄλλως ἔχοι· καὶ ἐμοῦ ἐρομένου τίνας λέγοις τὰς τέτταρας πολιτείας, ἐν τούτῳ ὑπέλαβε Πολέμαρχός τε καὶ Ἀδείμαντος, καὶ οὕτω δὴ σὺ ἀναλαβὼν τὸν λόγον δεῦρ' ἀφῖξαι.
132Plato, Theaetetus, p1, 178; 13 (auctor c.425BC-347BC)
περὶ μὲν γὰρ τοῦ ἤδη ὄντος ἑκάστῳ ἡδέος ἢ γεγονότος μηδέν πω τῷ λόγῳ διαμαχώμεθα, ἀλλὰ περὶ τοῦ μέλλοντος ἑκάστῳ καὶ δόξειν καὶ ἔσεσθαι πότερον αὐτὸς αὑτῷ ἄριστος κριτής, ἢ σύ, ὦ Πρωταγόρα, τό γε περὶ λόγους πιθανὸν ἑκάστῳ ἡμῶν ἐσόμενον εἰς δικαστήριον βέλτιον ἂν προδοξάσαις ἢ τῶν ἰδιωτῶν ὁστισοῦν· Θεόδωρος καὶ μάλα, ὦ Σώκρατες, τοῦτό γε σφόδρα ὑπισχνεῖτο πάντων διαφέρειν αὐτός.
133Plato, Timaeus, p1, 29; 3 (auctor c.425BC-347BC)
παντὶ δὴ σαφὲς ὅτι πρὸς τὸ ἀίδιον· ὁ μὲν γὰρ κάλλιστος τῶν γεγονότων, ὁ δ' ἄριστος τῶν αἰτίων.
134Plato, Timaeus, p1, 92; 5 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ δὴ καὶ τέλος περὶ τοῦ παντὸς νῦν ἤδη τὸν λόγον ἡμῖν φῶμεν ἔχειν· θνητὰ γὰρ καὶ ἀθάνατα ζῷα λαβὼν καὶ συμπληρωθεὶς ὅδε ὁ κόσμος οὕτω, ζῷον ὁρατὸν τὰ ὁρατὰ περιέχον, εἰκὼν τοῦ νοητοῦ θεὸς αἰσθητός, μέγιστος καὶ ἄριστος κάλλιστός τε καὶ τελεώτατος γέγονεν εἷς οὐρανὸς ὅδε μονογενὴς ὤν.
135Plinius minor, Epistolae, 1, 18, 4; 6 (auctor c.61–c.113)
Egi tamen λογισάμενος illud εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης .
136Plotinus, Enneades, 2, 9, 9; 6 (auctor c.205-270)
Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι – οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος – ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς τε ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ᾽ ἅπασι δὲ ἤδη τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν τῷ πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι᾽ ἐκεῖνον καὶ παρ᾽ ἐκείνου ὄντας.
137Plotinus, Enneades, 2, 9, 9; 9 (auctor c.205-270)
Εἰ δ᾽ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ᾽ ὅσον ἡ φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ᾽ ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ τῷ θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν μόνον μετ᾽ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ δ᾽ ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν.
138Plotinus, Enneades, 4, 4, 17; 5 (auctor c.205-270)
Ἀλλ᾽ εἰ καὶ τὸ βέλτιστον αὐτὸ ἄλλα δοξάζει; Ἢ τοῦ κοινοῦ ἡ ἀπορία καὶ ἡ ἀλλοδοξία· ἐκ δὲ τοῦ βελτίστου ὁ λόγος ὁ ὀρθὸς εἰς τὸ κοινὸν δοθεὶς τῷ [ἀσθενὴς] εἶναι ἐν τῷ μίγματι, οὐ τῇ αὐτοῦ φύσει ἀσθενής, ἀλλ᾽ οἷον ἐν πολλῷ θορύβῳ ἐκκλησίας ὁ ἄριστος τῶν συμβούλων εἰπὼν οὐ κρατεῖ, ἀλλ᾽ οἱ χείρονες τῶν θορυβούντων καὶ βοώντων, ὁ δὲ κάθηται ἡσυχῇ οὐδὲν δυνηθείς, ἡττηθεὶς δὲ τῷ θορύβῳ τῶν χειρόνων.