'έπος' - search in All Authors, Showing 1 to 339 of 339 hits

1Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 49, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
συνδιοικεῖ δὲ καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρχαῖς τὰ πλεῖσθ' ὡς ἔπος εἰπεῖν.
2Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 57, 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
τίθησι δὲ καὶ τοὺς τῶν λαμπάδων ἀγῶνας ἅπαντας· ὡς δ' ἔπος εἰπεῖν καὶ τὰς πατρίους θυσίας διοικεῖ οὗτος πάσας.
3Aristoteles, Metaphysica, 4, 5; 11 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως δὲ διὰ τὸ ὑπολαμβάνειν φρόνησιν μὲν τὴν αἴσθησιν, ταύτην δ' εἶναι ἀλλοίωσιν, τὸ φαινόμενον κατὰ τὴν αἴσθησιν ἐξ ἀνάγκης ἀληθὲς εἶναί φασιν· ἐκ τούτων γὰρ καὶ Ἐμπεδοκλῆς καὶ Δημόκριτος καὶ τῶν ἄλλων ὡς ἔπος εἰπεῖν ἕκαστος τοιαύταις δόξαις γεγένηνται ἔνοχοι.
4Aristoteles, Metaphysica, 5, 24; 1 (auctor 384BC-322BC)
τὸ ἔκ τινος εἶναι λέγεται ἕνα μὲν τρόπον ἐξ οὗ ἐστὶν ὡς ὕλης, καὶ τοῦτο διχῶς, ἢ κατὰ τὸ πρῶτον γένος ἢ κατὰ τὸ ὕστατον εἶδος, οἷον ἔστι μὲν ὡς ἅπαντα τὰ τηκτὰ ἐξ ὕδατος, ἔστι δ' ὡς ἐκ χαλκοῦ ὁ ἀνδριάς· ἕνα δ' ὡς ἐκ τῆς πρώτης κινησάσης ἀρχῆς (οἷον ἐκ τίνος ἡ μάχη· ἐκ λοιδορίας, ὅτι αὕτη ἀρχὴ τῆς μάχης) · ἕνα δ' ἐκ τοῦ συνθέτου ἐκ τῆς ὕλης καὶ τῆς μορφῆς, ὥσπερ ἐκ τοῦ ὅλου τὰ μέρη καὶ ἐκ τῆς Ἰλιάδος τὸ ἔπος καὶ ἐκ τῆς οἰκίας οἱ λίθοι· τέλος μὲν γάρ ἐστιν ἡ μορφή, τέλειον δὲ τὸ ἔχον τέλος.
5Aristoteles, Metaphysica, 7, 14; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλ' ἕτερον ἐν ἑκάστῳ· οὐκοῦν ἄπειρα ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔσται ὧν ἡ οὐσία ζῷον· οὐ γὰρ κατὰ συμβεβηκὸς ἐκ ζῴου ἅνθρωπος.
6Aristoteles, Metaphysica, 14, 6; 12 (auctor 384BC-322BC)
λέγουσι δέ τινες ὅτι πολλὰ τοιαῦτα, οἷον αἵ τε μέσαι ἡ μὲν ἐννέα ἡ δὲ ὀκτώ, καὶ τὸ ἔπος δεκαεπτά, ἰσάριθμον τούτοις, βαίνεται δ' ἐν μὲν τῷ δεξιῷ ἐννέα συλλαβαῖς, ἐν δὲ τῷ ἀριστερῷ ὀκτώ· καὶ ὅτι ἴσον τὸ διάστημα ἔν τε τοῖς γράμμασιν ἀπὸ τοῦ Α πρὸς τὸ Ω, καὶ ἀπὸ τοῦ βόμβυκος ἐπὶ τὴν ὀξυτάτην [νεάτην] ἐν αὐλοῖς, ἧς ὁ ἀριθμὸς ἴσος τῇ οὐλομελείᾳ τοῦ οὐρανοῦ.
7Aristoteles, Politica, 1; 22 (auctor 384BC-322BC)
ἡ δ' ἐκ πλειόνων κωμῶν κοινωνία τέλειος πόλις, ἤδη πάσης ἔχουσα πέρας τῆς αὐταρκείας ὡς ἔπος εἰπεῖν, γινομένη μὲν τοῦ ζῆν ἕνεκεν, οὖσα δὲ τοῦ εὖ ζῆν.
8Aristoteles, Politica, 3; 168 (auctor 384BC-322BC)
εἰ μὲν οὖν περὶ πάντα δῆμον καὶ περὶ πᾶν πλῆθος ἐνδέχεται ταύτην εἶναι τὴν διαφορὰν τῶν πολλῶν πρὸς τοὺς ὀλίγους σπουδαίους, ἄδηλον, ἴσως δὲ νὴ Δία δῆλον ὅτι περὶ ἐνίων ἀδύνατον (ὁ γὰρ αὐτὸς κἂν ἐπὶ τῶν θηρίων ἁρμόσειε λόγος· καίτοι τί διαφέρουσιν ἔνιοι τῶν θηρίων ὡς ἔπος εἰπεῖν·) · ἀλλὰ περὶ τὶ πλῆθος οὐδὲν εἶναι κωλύει τὸ λεχθὲν ἀληθές.
9Aristoteles, Rhetorica, 1, 2, 14; 23 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἐστὶν ὀλίγα μὲν τῶν ἀναγκαίων ἐξ ὧν οἱ ῥητορικοὶ συλλογισμοί εἰσι (τὰ γὰρ πολλὰ περὶ ὧν αἱ κρίσεις καὶ αἱ σκέψεις ἐνδέχεται καὶ ἄλλως ἔχειν· περὶ ὧν μὲν γὰρ πράττουσι βουλεύονται καὶ σκοποῦσι, τὰ δὲ πραττόμενα πάντα τοιούτου γένους ἐστί, καὶ οὐδὲν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐξ ἀνάγκης τούτων, τὰ δ' ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ συμβαίνοντα καὶ ἐνδεχόμενα ἐκ τοιούτων ἀνάγκη ἑτέρων συλλογίζεσθαι, τὰ δ' ἀναγκαῖα ἐξ ἀναγκαίων· δῆλον δ' ἡμῖν καὶ τοῦτο ἐκ τῶν Ἀναλυτικῶν) , φανερὸν ὅτι ἐξ ὧν τὰ ἐνθυμήματα λέγεται, τὰ μὲν ἀναγκαῖα ἔσται, τὰ δὲ πλεῖστα ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, τὰ δ' ἐνθυμήματα ἐξ εἰκότων καὶ ἐκ σημείων, ὥστε ἀνάγκη τούτων ἑκάτερον ἑκατέρῳ ταὐτὸ εἶναι.
10Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὸν τὰ στοιχεῖα ἐπιστάμενον ὅτι τὸ ἔπος οἶδεν· τὸ γὰρ ἔπος τὸ αὐτό ἐστιν.
11Aulus Gellius, Noctes Atticae, 1, 15, 4; 5 (auctor c.125–c.180)
Homerica, de quibus supra dixi, haec sunt: ἀλλ' ὅτε δή ὄπα τε μεγάλην ἐκ στήθεος εἵη, et: ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.
12Biblia, Novum testamentum graece, Hebr, 7; 9
καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν, δι’ Ἀβραὰμ καὶ Λευὶ ὁ δεκάτας λαμβάνων δεδεκάτωται,
13Cicero, Epistolae ad Quintum, 3, 9, 6; 29 (auctor 106BC–43BC)
Quod me hortaris ut absolvam, habeo absolutum suave, mihi quidem uti videtur, ἔπος ad Caesarem, sed quaero locupletem tabellarium, ne accidat quod Erigonae tuae, quoi soli Caesare imperatore iter ex Gallia tutum non fuit.
14Coelestinus I, Epistolae et decreta, 50, 0450A
Ὁ γὰρ μνημονευθεὶς ἅμα κεχειροτόνηται, καὶ δέον ταῖς παραινέσεσι, ταῖς εἰς τὸ ἀγαθὸν, ὠφελεῖν, τούς τε ἐκεῖσε λαοὺς καὶ τοὺς παρεπιδημοῦντας ξένους· πάμπολλοι δὲ οὗτοι, καὶ ἀπὸ πάσης, ὡς ἔπος εἰπεῖν, πόλεώς τε καὶ χώρας· σπουδὴν ἔθετο λαλεῖν ἔκτοπά τινα, καὶ ἔξω λόγου, καὶ ὅσα μακράν ἐστι τῆς ἀποστολικῆς καὶ εὐαγγελικῆς πίστεως, ἣν μέχρι παντὸς τετηρήκασιν οἱ πατέρες, παρέδοσάν τε ἡμῖν ὡς πολύτιμον μαργαρίτην.
15Constantinus I, Epistolae, 8, 0538A (auctor c.272–337)
μακάριον δὴ σαυτὸν καὶ ἐν αὐτῷ τούτῳ νόμιζε, ὡς τῇ τοῦ κόσμου παντὸς, ὡς ἔπος εἰπεῖν, μαρτυρίᾳ, ἄξιος ἐκρίθης πάσης ἐκκλησίας ἐπίσκοπος εἶναι.
16Desiderius Erasmus, Adagia, praef., prol., XIII; 28 (opus 1508)
Contrariorum genus sic habet: καί δίκαια κἄδικα, εὖ καί μιαρῶς, id est et iusta et iniusta, probe et improbe, apud Aristophanem; ἑκοῦσί τε καί ἄκουσι, id est volentibus et nolentibus, apud Platonem, item οὐδέν ἔπος οὐδέ ἔργον, id est nullum dictum neque factum, apud nostros item verum ubi fas versum atque nefas, facta atque infecta canebat.
17Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 27; 11 (opus 1508)
Verum ut ad rem redeamus, primus huius adagii pater Homerus fuisse videtur, apud quem hic versus est in Iliadis Τ: Ὁπποῖόν κ’ εἴπῃσθα ἔπος, τοῖόν κ’ ἐπακούσαις, id est Talia dicentur tibi, qualia dixeris ipse.
18Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 27; 13 (opus 1508)
Rursus in eodem: Εἰ δέ κεν ἄρχῃ Ἤ τι ἔπος εἰπών ἀποθύμιον ἠέ καί ἔρξας, Δίς τόσα τίννυσθαι μεμνημένος, id est Si quod prior ipse Aut verbum aut factum dicasve gerasve molestum, Ad te cum duplici rediturum foenore noris.
19Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 252; 6 (opus 1508)
Lucianus in Sectis: Πάντες ὡς ἔπος εἰπεῖν περί ὄνου σκιᾶς μάχονται οἱ φιλοσοφοῦντες, id est Omnes, ut ita dixerim, de asini umbra depugnant philosophi.
20Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 401; 12 (opus 1508)
Usurpavit hoc adagii Lycophron in Iambicis: Ἐγώ δέ ὁ τλήμων σύν κακῷ μαθών ἔπος, Ὡς πολλά χείλευς καί δεπαστραίων ποτῶν Μέσῳ κυλίνδει μοῖρα παμμήτων βροτῶν, id est: Miser ast ego meo dicta cognoscens malo, Ut plurima inter poculum ac labrum solet Vertisse fatum res agens mortalium.
21Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 1 (opus 1508)
Οὐδέν πρός ἔπος, id est Nihil ad carmen.
22Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 7 (opus 1508)
Quod si saltatio parum respondisset ad numeros carminis, aiebant: Οὐδέν πρός ἔπος.
23Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 8 (opus 1508)
Lucianus in Philopseude: Οὐδέν πρός ἔπος ταῦτα, φασίν, οὐδέ περί τούτων ἠρόμην, id est Ista nihil ad carmen, ut dici solet, neque enim de iis interrogabam.
24Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 11 (opus 1508)
Graecis autem ἔπος dicitur, quod ἕπονται τά πράγματα τοῖς χρησμοῖς, id est quod res oraculis respondeant.
25Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 13 (opus 1508)
Unde probabilius esse iudicat Alciatus noster, quoties evenirent quae promissis aut proposito non quadrarent, dici solitum oὐδέν πρός ἔπος.
26Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 15 (opus 1508)
XII: Quod autem ait praetor omnino non respondisse, posteriores sic acceperunt, ut omnino non respondisse videatur, qui ad interrogata non respondit, id est oὐδέν πρός ἔπος.
27Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 16 (opus 1508)
Suidas indicat nonnunquam usurpari οὐδέν πρός ἔπος, pro temere ac de nihilo sive abs re.
28Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 445; 17 (opus 1508)
Adducit hos versus ex poeta nescio quo: Οὐδέν πρός ἔπος οὕτως ἀνοήτως ἐκβαλῶ Πρίν ἐκπύθωμαι πᾶν τό πρᾶγμ’ ὅπως ἔχει ; id est Adeone temere et inscienter efferam, Prius atque rem omnem ut sese habet cognovero ?
29Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 596; 12 (opus 1508)
Pindarus apud Plutarchum: Σοφοί δέ καί τό μηδέν ἄγαν ἔπος αἴνησαν περισσῶς, id est Sapientes hoc verbum, ne quid nimis, praeter modum laudarunt.
30Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 701; 17 (opus 1508)
Εἷπεν· ὁ δέ σκίπωνα, γερoντικόν ὅπλον, ἀείρας, Ἠνίδε κεῖνοί σοι πᾶν ἐρέουσιν ἔπος.
31Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 945; 4 (opus 1508)
Athanasius in libro quodam de synodo Nicaena: Οἳ κατά διάμετρον, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἀντίκεινται τῆ Σαβελλίου γνώμῃ, id est Qui iuxta diametrum, ut ita loquamur, adversantur Sabellii sententiae.
32Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1094; 17 (opus 1508)
Eodem spectat et illud eiusdem Odyssae Θ: Ἔπος δ’ εἴπερ τι βέβακται Δεινόν, ἄφαρ τό φέροιεν ἀναρπάξασαι ἄελλαι, id est Si dictum est verbum durius ullum, Id procul abripiant venti per inane procellae.
33Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1147; 11 (opus 1508)
Finitimum est huic, quod alibi retulimus: Οὐδέν πρός ἔπος, id est Nihil ad verbum, seu Nihil ad carmen; quod quidem Aristophanes ἐν Ἐκκλησιαζούσαις nove utitur pro temere: Οὐ γάρ τόν ἐμόν ἱδρῶτα καί φειδωλίαν Οὐδέν πρός ἔπος κἀνοήτως ἐκβαλῶ, id est Neque enim meo sudore quod paraverim, Meaque parcimonia, temere ac nihil Ad rem profudero.
34Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1147; 12 (opus 1508)
Οὐδέν πρός ἔπος scholia exponent: ὡς ἔτυχε, ἕνεκα μηδενός, id est temere et absque causa.
35Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1147; 14 (opus 1508)
Restituetur, si legamus: Οὐδέν τε πρός ἔπος κἀνοήτως ἐκβαλῶ.
36Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1152; 12 (opus 1508)
Theognis: Μή τοτε, Κύρν’, ἀγορᾶσθαι ἔπος μέγα· οἷδε γάρ οὐδείς Ἀνθρώπων, ὅτι νύξ χἠμέρα ἀνδρί τελεῖ, id est Verbum Cyrne cave magnum ne dixeris unquam.
37Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1241; 9 (opus 1508)
Euripides in Helena: Λόγος γάρ ἐστιν οὐκ ἐμός, σοφῶν δ’ ἔπος, Δεινῆς ἀνάγκης οὐδέν ἰσχύειν πλέον, id est Namque illud est sapientium dictum, haud meum: Nihil necessitate dira fortius.
38Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1442; 4 (opus 1508)
Item Plato De legibus libro tertio: Σά δ’ ἄλλα ἄλλοις πάμπολλα, ὡς ἔπος εἰπεῖν, χθές καί πρώην γεγονότα, id est Quin et alia, quae et aliis plurima heri, ut ita loquar, ac nudiustertius acciderant.
39Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1784; 3 (opus 1508)
Attestatur huic senarius ille proverbii vice Graecis celebratus: Λιμῷ γάρ οὐδέν ἐστιν ἀντειπεῖν ἔπος, id est Contra famem etenim nulla contradictio est.
40Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1872; 1 (opus 1508)
Ἅμ’ ἔπος, ἅμ’ ἔργον, id est Simul dictum, simul et factum.
41Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1988; 8 (opus 1508)
Item in Pythiis: Φαμαιπετές δ’ ἄρ’ ἔπος οὐκ ἀπέρριψεν, id est Humile vero verbum non effutivit.
42Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2088; 5 (opus 1508)
Plato in epigrammate: Ἢ μoλις ἔγνως Σοῦτ' ἔπος, ὡς οὐδείς οὐδέν ἔχοντι φίλος, id est An tandem expertus nosti verbum vetus illud, Quod qui nil habet, huic nullus amicus adest.
43Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2136; 4 (opus 1508)
Σόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσίν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε· Σῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα, τεῷ δ᾿ ἐγκάτθεο κόλπῳ, Ποικίλον, ᾧ ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημι Ἄπρηκτον γενέεσθαι, ὅ τι φρεσί σῆσι μενοινᾶς.
44Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2192; 2 (opus 1508)
Idem cum illo Οὐδέν πρός ἔπος et Nihil ad Bacchum, Nihil ad rem.
45Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2585; 6 (opus 1508)
Sane quam familiaris est hic sermonis colos Graecis poetis: Οὔτε ἔπος οὔτ’ ἔργον, id est Neque dictum neque factum, pro eo, quod est nulla ratione.
46Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2585; 7 (opus 1508)
Homerus Iliados libro primo: Ἐσθλόν δ’ οὐδέ τί πω εἷπας ἔπος οὐδ’ ἐτέλεσσας, id est Nec dictum factumque probum ex te prodiit unquam.
47Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2706; 1 (opus 1508)
Ubi quis videtur absurdum quippiam dixisse sive cum verbum aliquod videbitur per imprudentiam elapsum, quod satius erat reticuisse, locus erit illi, quod pluribus locis apud Homerum reperitur et nominatim Odysseae libro primo: Ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων; id est Dentis claustra tui quae vox elapsa reliquit ?
48Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2756; 1 (opus 1508)
Cum forte fortuna in medio sermone intervenit is, cuius mentio fiebat, conveniet illud ex Iliados Κ: Οὔπω πᾶν εἴρητο ἔπος, ὅτ’ ἄρ’ ἤλυθον αὐτοί, id est Iamque aderant ipsi nondum sermone peracto.
49Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2816; 5 (opus 1508)
Ὁπποῖόν κ’ εἴπῃσθα ἔπος, τοιόνδ’ ὑπακούσαις, id est Ambobus siquidem probra dicere plurima promptum est, Quorum onus haud portet centum ratis obsita remis, Est hominum quia lingua volubilis omnigenique Insunt sermones variique et pascua dictis Hinc atque hinc multaeque vices, sed qualia verba Dices, talia reddentur tibi dicta vicissim.
50Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2858; 1 (opus 1508)
Si quem iubebimus animo otioso esse, tantum curare cuticulam, negotium aliis curae futurum, accommodabimus illud ex eodem libro: Μήτε τοι ἄλλο Ἐν στήθεσσι κακόν μελέτω ἔργον τε ἔπος τε Ἀλλά μάλ’ ἐσθιέμεν καί πινέμεν ὡς τό πάρος περ, id est Tute caveto Aut dicti aut facti cruciet tua pectora cura, Quin tranquillus edasque bibasque ita, ut ante solebas.
51Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2929; 1 (opus 1508)
Ubi quis negat se reticere posse quod habet in animo, festiviter acomodabit illud ex eodem libro: Εὐξάμενός τι ἔπος ἐρέω, οἷνος γάρ ἀνώγει Ἤλιος, id est Dicam equidem quiddam iactantius, urget enim me Vinum amens.
52Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2929; 3 (opus 1508)
Ita enim consequitur: Ὅς τ’ ἐφέηκε πολύφρονά περ μάλ’ ἀεῖσαι Καί θ’ ἁπαλόν γελάσαι καί τ’ ὀρχήσασθαι ἀνῆκεν, Καί τι ἔπος προέηκεν, ὅ πέρ τ’ ἄρρητον ἄμεινον, id est Vinum quantumcunque gravem atque pudentem Incitat ad cantum ac tenerum ridere chorosque Ducere compellit, nonnumquam quod tacuisse Praestiterat reserato effutit pectore dictum.
53Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3288; 4 (opus 1508)
Carmen Hesiodi sic habet: ῬηἹδιον γάρ ἔπος εἷπειν βόε δός καί ἅμαξαν ῬηἹδιον δ΄ἀπονήνασθαι πάρα δ’ ἔργα βόεσσι· Υησί δ’ ἀνήρ φρένας ἀφνειός πήξασθαι ἅμαξαν· Νήπιος, οὐδέ τό γ’ οἷδ’ ἑκατόν δέ τε δούραθ’ ἁμάξης, id est Nam dictu est proclive: dato plaustrumque bovesque; At proclive negare: sed en tauris labor instat.
54Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3455; 2 (opus 1508)
Καί τό παλαιόν, inquit, ἔπος, ὡς εὖ εἴρηται, τό μή ἅμα ἄρχῆ τό τέλος καταφαίνεσθαι, id est Et vetus adagium, quo recte dictum est non statim cum initio apparere finem.
55Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3477; 2 (opus 1508)
Refertur autem in epitaphio Theophrasti, qui tantisper viguit dum esset in labore, simulatque remisit studium, interiit: Οὐκ ἄρα τοῦτο μάταιον ἔπος μερόπων τιν’ ἐλέχθη Ῥήγνυσθαι σοφίης τόξον ἀνιέμενον.
56Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3780; 1 (opus 1508)
Λαρινόν ἔπος, id est Larinum verbum appellabant ingens atque egregium, hinc orto proverbio quod in Larissa boves sint praegrandes ac praepingues.
57Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3780; 3 (opus 1508)
Aristophanes in Avibus: Ἀλλά λέγειν ζητῶ τι πάλαι, μέγα καί Λαρινόν ἔπος τι, id est Sed tibi Iam quaero dudum grande verbum dicere Atque Larinon.
58Diomedes Grammaticus, Diomedis ars, p. 484, l. 27 (auctor c.375)
epos dicitur Graece carmine hexametro diuinarum rerum et heroicarum humanarumque conprehensio; quod a Graecis ita definitum est, ἔπος ἐστὶν περιοχὴ θείων τε καὶ ἡρωϊκῶν καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων.
59Diomedes Grammaticus, Ars grammatica, 3, p28; 160 (auctor c.375)
epos dicitur Graece carmine hexametro diuinarum rerum et heroicarum humanarumque conprehensio; quod a Graecis ita definitum est, ἔπος ἐστὶν περιοχὴ θείων τε καὶ ἡρωϊκῶν καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων.
60Dionysius Exiguus Incertus, De inventione capitis Ioannis Baptistae, 67, 0452B (auctor c.470–c.544)
Δορυφορεῖται χερσὶν ὁσίαις, προπέμπεται χοροῖς ἱερέων, λιτανεύεται συστήμασι μοναστῶν, μεγαλύνεται μιγάδων πλήθεσι· συναγείρει δῆμον πολυάνθρωπον, πανήγυριν θεοσύλλεκτον· αὐτὴν, ὡς ἔπος εἰπεῖν, τὴν ἀγγελικην πληθὺν συναθροίζουσα, καὶ τὸν τῆς εὐφημίας ἡμῖν ὕμνον συνεπᾴδουσα, εἴπερ φιλτάτη αὐτοῖς ἡ τοῦ ὁμωνύμου καὶ ἰσοκλεοῦς αὐτῶν τελετὴ παναίσιος.
61Dionysius papa, Epistola I, 5, 0110D
πέπυσμαι γὰρ εἶναί τινας τῶν παρ' ὑμῖν κατηχούντων καὶ διδασκόντων τὸν θεῖον λόγον, ταύτης ὑφηγητὰς τῆς φρονήσεως· οἳ κατὰ διάμετρον, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἀντίκεινται τῇ Σαβελλίου γνώμῃ.
62Fabius Planciades Fulgentius, Expositio Vergilianae continentiae, p1; 69 (auctor fl.c.500)
Ab infantia enim erumnis coniuncta est humana natura, sicut Euripides in tragoedia Figeniae ait: οὐκ ἔστιν οὐδὲν δεινὸν ὧδ' εἰπεῖν ἔπος οὐδὲ πάθος οὐδὲ συμφορὰ θεήλατος ἧς οὐκ ἂν ἄραιτ’ ἄχθος ἀνθρώπου φύσις, id est: non est aliquid pessimum neque accedentia extrema quod non pertulerit natura humana.
63Fabius Planciades Fulgentius, Expositio Vergilianae continentiae, p1; 167 (auctor fl.c.500)
Nihilominus Messapus, quasi misonepos quod nos Latine orrens sermonem dicimus; unde et Euripides in tragoedia Figeniae ait: οὐκ ἔστιν οὐδὲν δεινὸν ὧδ’ εἰπεῖν ἔπος.
64Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 457, l. 25 (auctor c.362)
carmen ὕμνος ἔπος.
65Herodotus, Historiae, 1, 126, 5; 7 (auctor c.484BC-425BC)
παραλαβὼν δὲ τοῦτο τὸ ἔπος ὁ Κῦρος παρεγύμνου τὸν πάντα λόγον, λέγων « ἄνδρες Πέρσαι, οὕτω ὑμῖν ἔχει.
66Herodotus, Historiae, 2, 2, 4; 5 (auctor c.484BC-425BC)
τὰ μὲν δὴ πρῶτα ἀκούσας ἥσυχος ἦν ὁ ποιμήν· ὡς δὲ πολλάκις φοιτέοντι καὶ ἐπιμελομένῳ πολλὸν ἦν τοῦτο τὸ ἔπος, οὕτω δὴ σημήνας τῷ δεσπότῃ ἤγαγε τὰ παιδία κελεύσαντος ἐς ὄψιν τὴν ἐκείνου.
67Herodotus, Historiae, 2, 13, 3; 5 (auctor c.484BC-425BC)
τὸ δὲ ἔπος τοῦτο ἐθέλει λέγειν ὡς, εἰ μὴ ἐθελήσει σφι ὕειν ὁ θεὸς ἀλλὰ αὐχμῷ διαχρᾶσθαι, λιμῷ οἱ Ἕλληνες αἱρεθήσονται· οὐ γὰρ δή σφι ἐστὶ ὕδατος οὐδεμία ἄλλη ἀποστροφὴ ὅτι μὴ ἐκ τοῦ Διὸς μοῦνον.
68Herodotus, Historiae, 2, 30, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
τοῖσι δὲ αὐτομόλοισι τούτοισι οὔνομα ἐστὶ Ἀσμάχ, δύναται δὲ τοῦτο τὸ ἔπος κατὰ τὴν Ἑλλήνων γλῶσσαν οἱ ἐξ ἀριστερῆς χειρὸς παριστάμενοι βασιλέι.
69Herodotus, Historiae, 3, 1, 5; 9 (auctor c.484BC-425BC)
» τοῦτο δὴ τὸ ἔπος καὶ αὕτη ἡ αἰτίη ἐγγενομένη ἤγαγε Καμβύσεα τὸν Κύρου μεγάλως θυμωθέντα ἐπ' Αἴγυπτον.
70Herodotus, Historiae, 3, 32, 4; 5 (auctor c.484BC-425BC)
Ἕλληνες μὲν δὴ διὰ τοῦτο τὸ ἔπος φασὶ αὐτὴν ἀπολέσθαι ὑπὸ Καμβύσεω, Αἰγύπτιοι δὲ ὡς τραπέζῃ παρακατημένων λαβοῦσαν θρίδακα τὴν γυναῖκα περιτῖλαι καὶ ἐπανειρέσθαι τὸν ἄνδρα κότερον περιτετιλμένη ἡ θρίδαξ ἢ δασέα εἴη καλλίων, καὶ τὸν φάναι δασέαν, τὴν δ' εἰπεῖν « ταύτην μέντοι κοτὲ σὺ τὴν θρίδακα ἐμιμήσαο τὸν Κύρου οἶκον ἀποψιλώσας.
71Herodotus, Historiae, 3, 50, 3; 4 (auctor c.484BC-425BC)
ἐπείτε δὲ σφέας ἀπεπέμπετο, εἶπε προπέμπων αὐτούς « ἆρα ἴστε, ὦ παῖδες, ὃς ὑμέων τὴν μητέρα ἀπέκτεινε· » τοῦτο τὸ ἔπος ὁ μὲν πρεσβύτερος αὐτῶν ἐν οὐδενὶ λόγῳ ἐποιήσατο· ὁ δὲ νεώτερος, τῷ οὔνομα ἦν Λυκόφρων, ἤλγησε ἀκούσας οὕτω ὥστε ἀπικόμενος ἐς τὴν Κόρινθον ἅτε φονέα τῆς μητρὸς τὸν πατέρα οὔτε προσεῖπε, διαλεγομένῳ τε οὔτε προσδιελέγετο ἱστορέοντί τε λόγον οὐδένα ἐδίδου.
72Herodotus, Historiae, 3, 72, 3; 5 (auctor c.484BC-425BC)
τοῦτο μὲν γὰρ ἡμέων ἐόντων τοιῶνδε οὐδεὶς ὅστις οὐ παρήσει, τὰ μέν κου καταιδεόμενος ἡμέας, τὰ δέ κου καὶ δειμαίνων· τοῦτο δὲ ἔχω αὐτὸς σκῆψιν εὐπρεπεστάτην τῇ πάριμεν, φὰς ἄρτι τε ἥκειν ἐκ Περσέων καὶ βούλεσθαί τι ἔπος παρὰ τοῦ πατρὸς σημῆναι τῷ βασιλέι.
73Herodotus, Historiae, 3, 120, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
ὑπὸ Κύρου κατασταθεὶς ἦν Σαρδίων ὕπαρχος Ὀροίτης ἀνὴρ Πέρσης· οὗτος ἐπεθύμησε πρήγματος οὐκ ὁσίου· οὔτε γάρ τι παθὼν οὔτε ἀκούσας μάταιον ἔπος πρὸς Πολυκράτεος τοῦ Σαμίου, οὐδὲ ἰδὼν πρότερον, ἐπεθύμεε λαβὼν αὐτὸν ἀπολέσαι, ὡς μὲν οἱ πλεῦνες λέγουσι, διὰ τοιήνδε τινὰ αἰτίην.
74Herodotus, Historiae, 3, 135, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ταῦτα εἶπε καὶ ἅμα ἔπος τε καὶ ἔργον ἐποίεε.
75Herodotus, Historiae, 3, 151, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
ἀναβαίνοντες γὰρ ἐπὶ τοὺς προμαχεῶνας τοῦ τείχεος οἱ Βαβυλώνιοι κατωρχέοντο καὶ κατέσκωπτον Δαρεῖον καὶ τὴν στρατιὴν αὐτοῦ, καί τις αὐτῶν εἶπε τοῦτο τὸ ἔπος.
76Herodotus, Historiae, 4, 29, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
δοκέει δέ μοι καὶ τὸ γένος τῶν βοῶν τὸ κόλον διὰ ταῦτα οὐ φύειν κέρεα αὐτόθι· μαρτυρέει δέ μοι τῇ γνώμῃ καὶ Ὁμήρου ἔπος ἐν Ὀδυσσείῃ ἔχον ὧδε, καὶ Λιβύην, ὅθι τ' ἄρνες ἄφαρ κεραοὶ τελέθουσι, ηομ.
77Herodotus, Historiae, 4, 143, 1; 2 (auctor c.484BC-425BC)
ἐνθεῦτεν δὲ αὐτὸς μὲν διέβη τῇσι νηυσὶ ἐς τὴν Ἀσίην, λείπει δὲ στρατηγὸν ἐν τῇ Εὐρώπῃ Μεγάβαζον ἄνδρα Πέρσην· τῷ Δαρεῖος κοτὲ ἔδωκε γέρας, τοιόνδε εἴπας ἐν Πέρσῃσι ἔπος.
78Herodotus, Historiae, 4, 144, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτος δὲ ὁ Μεγάβαζος εἴπας τόδε τὸ ἔπος ἐλίπετο ἀθάνατον μνήμην πρὸς Ἑλλησποντίων.
79Herodotus, Historiae, 4, 162, 5; 8 (auctor c.484BC-425BC)
ἐπειπάσης δὲ αὖτις τῆς Φερετίμης τὠυτὸ ἔπος, ὁ Εὐέλθων ἔφη τοιούτοισι γυναῖκας δωρέεσθαι ἀλλ' οὐ στρατιῇ.
80Herodotus, Historiae, 5, 92, 3; 37 (auctor c.484BC-425BC)
Θρασύβουλος δὲ τὸν ἐλθόντα παρὰ τοῦ Περιάνδρου ἐξῆγε ἔξω τοῦ ἄστεος, ἐσβὰς δὲ ἐς ἄρουραν ἐσπαρμένην ἅμα τε διεξήιε τὸ λήιον ἐπειρωτῶν τε καὶ ἀναποδίζων τὸν κήρυκα κατὰ τὴν ἀπὸ Κορίνθου ἄπιξιν, καὶ ἐκόλουε αἰεὶ ὅκως τινὰ ἴδοι τῶν ἀσταχύων ὑπερέχοντα, κολούων δὲ ἔρριπτε, ἐς ὃ τοῦ ληίου τὸ κάλλιστόν τε καὶ βαθύτατον διέφθειρε τρόπῳ τοιούτω· διεξελθὼν δὲ τὸ χωρίον καὶ ὑποθέμενος ἔπος οὐδὲν ἀποπέμπει τὸν κήρυκα.
81Herodotus, Historiae, 5, 106, 3; 3 (auctor c.484BC-425BC)
» εἶπε πρὸς ταῦτα Ἱστιαῖος « βασιλεῦ, κοῖον ἐφθέγξαο ἔπος, ἐμὲ βουλεῦσαι πρῆγμα ἐκ τοῦ σοί τι ἢ μέγα ἢ σμικρὸν ἔμελλε λυπηρὸν ἀνασχήσειν· τί δ' ἂν ἐπιδιζήμενος ποιέοιμι ταῦτα, τεῦ δὲ ἐνδεὴς ἐών · τῷ πάρα μὲν πάντα ὅσα περ σοί, πάντων δὲ πρὸς σέο βουλευμάτων ἐπακούειν ἀξιοῦμαι.
82Herodotus, Historiae, 6, 37, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
πλανωμένων δὲ τῶν Λαμψακηνῶν ἐν τοῖσι λόγοισι τὸ θέλει τὸ ἔπος εἶναι τό σφι ἀπείλησε ὁ Κροῖσος, πίτυος τρόπον ἐκτρίψειν, μόγις κοτὲ μαθὼν τῶν τις πρεσβυτέρων εἶπε τὸ ἐόν, ὅτι πίτυς μούνη πάντων δενδρέων ἐκκοπεῖσα βλαστὸν οὐδένα μετιεῖ ἀλλὰ πανώλεθρος ἐξαπόλλυται.
83Herodotus, Historiae, 6, 65, 3; 3 (auctor c.484BC-425BC)
κατὰ τοῦτο μὲν τῷ Λευτυχίδῃ ἡ ἔχθρη ἡ ἐς τὸν Δημάρητον ἐγεγόνεε, τότε δὲ ἐκ τῆς Κλεομένεος προθυμίης ὁ Λευτυχίδης κατόμνυται Δημαρήτῳ, φὰς αὐτὸν οὐκ ἱκνεομένως βασιλεύειν Σπαρτιητέων οὐκ ἐόντα παῖδα Ἀρίστωνος· μετὰ δὲ τὴν κατωμοσίην ἐδίωκε, ἀνασώζων ἐκεῖνο τὸ ἔπος τὸ εἶπε Ἀρίστων τότε ὅτε οἱ ἐξήγγειλε ὁ οἰκέτης παῖδα γεγονέναι, ὁ δὲ συμβαλόμενος τοὺς μῆνας ἀπώμοσε φὰς οὐκ ἑωυτοῦ μιν εἶναι.
84Herodotus, Historiae, 6, 69, 4; 10 (auctor c.484BC-425BC)
τῇ δέ σευ μάλιστα κατάπτονται οἱ ἐχθροί, λέγοντες ὡς αὐτὸς ὁ Ἀρίστων, ὅτε αὐτῷ σὺ ἠγγέλθης γεγενημένος, πολλῶν ἀκουόντων οὐ φήσειέ σε ἑωυτοῦ εἶναι (τὸν χρόνον γάρ, τοὺς δέκα μῆνας, οὐδέκω ἐξήκειν) , ἀιδρείῃ τῶν τοιούτων κεῖνος τοῦτο ἀπέρριψε τὸ ἔπος.
85Herodotus, Historiae, 6, 69, 5; 12 (auctor c.484BC-425BC)
ἔγνω δὲ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀρίστων οὐ μετὰ πολλὸν χρόνον ὡς ἀνοίῃ τὸ ἔπος ἐκβάλοι τοῦτο.
86Herodotus, Historiae, 7, 51, 3; 6 (auctor c.484BC-425BC)
ἐς θυμὸν ὦν βάλευ καὶ τὸ παλαιὸν ἔπος ὡς εὖ εἴρηται, τὸ μὴ ἅμα ἀρχῇ πᾶν τέλος καταφαίνεσθαι.
87Herodotus, Historiae, 7, 103, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ταῦτα ἀκούσας Ξέρξης γελάσας ἔφη « Δημάρητε, οἷον ἐφθέγξαο ἔπος, ἄνδρας χιλίους στρατιῇ τοσῇδε μαχήσεσθαι.
88Herodotus, Historiae, 7, 120, 2; 1 (auctor c.484BC-425BC)
ἔνθα δὴ Μεγακρέοντος ἀνδρὸς Ἀβδηρίτεω ἔπος εὖ εἰρημένον ἐγένετο, ὃς συνεβούλευσε Ἀβδηρίτῃσι πανδημεί, αὐτοὺς καὶ γυναῖκας, ἐλθόντας ἐς τὰ σφέτερα ἱρὰ ἵζεσθαι ἱκέτας τῶν θεῶν παραιτεομένους καὶ τὸ λοιπόν σφι ἀπαμύνειν τῶν ἐπιόντων κακῶν τὰ ἡμίσεα, τῶν τε παροιχομένων ἔχειν σφι μεγάλην χάριν, ὅτι βασιλεὺς Ξέρξης οὐ δὶς ἑκάστης ἡμέρης ἐνόμισε σῖτον αἱρέεσθαι· παρέχειν γὰρ ἂν Ἀβδηρίτῃσι, εἰ καὶ ἄριστον προείρητο ὅμοια τῷ δείπνῳ παρασκευάζειν, ἢ μὴ ὑπομένειν Ξέρξην ἐπιόντα ἢ καταμείναντας κάκιστα πάντων ἀνθρώπων διατριβῆναι.
89Herodotus, Historiae, 7, 141, 3; 5 (auctor c.484BC-425BC)
σοὶ δὲ τόδ' αὖτις ἔπος ἐρέω ἀδάμαντι πελάσσας.
90Herodotus, Historiae, 7, 143, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
οὗτος ὡνὴρ οὐκ ἔφη πᾶν ὀρθῶς τοὺς χρησμολόγους συμβάλλεσθαι, λέγων τοιάδε· εἰ ἐς Ἀθηναίους εἶχε τὸ ἔπος εἰρημένον ἐόντως, οὐκ ἂν οὕτω μιν δοκέειν ἠπίως χρησθῆναι, ἀλλὰ ὧδε « ὦ σχετλίη Σαλαμίς » ἀντὶ τοῦ « ὦ θείη Σαλαμίς, » εἴ πέρ γε ἔμελλον οἱ οἰκήτορες ἀμφ' αὐτῇ τελευτήσειν· ἀλλὰ γὰρ ἐς τοὺς πολεμίους τῷ θεῷ εἰρῆσθαι τὸ χρηστήριον συλλαμβάνοντι κατὰ τὸ ὀρθόν, ἀλλ' οὐκ ἐς Ἀθηναίους· παρασκευάζεσθαι ὦν αὐτοὺς ὡς ναυμαχήσοντας συνεβούλευε, ὡς τούτου ἐόντος τοῦ ξυλίνου τείχεος.
91Herodotus, Historiae, 7, 152, 3; 3 (auctor c.484BC-425BC)
ἐγὼ δὲ ὀφείλω λέγειν τὰ λεγόμενα, πείθεσθαί γε μὲν οὐ παντάπασι ὀφείλω, καί μοι τοῦτο τὸ ἔπος ἐχέτω ἐς πάντα λόγον· ἐπεὶ καὶ ταῦτα λέγεται, ὡς ἄρα Ἀργεῖοι ἦσαν οἱ ἐπικαλεσάμενοι τὸν Πέρσην ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα, ἐπειδή σφι πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους κακῶς ἡ αἰχμὴ ἑστήκεε, πᾶν δὴ βουλόμενοι σφίσι εἶναι πρὸ τῆς παρεούσης λύπης.
92Herodotus, Historiae, 7, 226, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
Λακεδαιμονίων δὲ καὶ Θεσπιέων τοιούτων γενομένων ὅμως λέγεται ἀνὴρ ἄριστος γενέσθαι Σπαρτιήτης Διηνέκης· τὸν τόδε φασὶ εἰπεῖν τὸ ἔπος πρὶν ἢ συμμῖξαι σφέας τοῖσι Μήδοισι, πυθόμενον πρός τευ τῶν Τρηχινίων ὡς ἐπεὰν οἱ βάρβαροι ἀπίωσι τὰ τοξεύματα, τὸν ἥλιον ὑπὸ τοῦ πλήθεος τῶν ὀιστῶν ἀποκρύπτουσι· τοσοῦτο πλῆθος αὐτῶν εἶναι.
93Herodotus, Historiae, 9, 44, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
τῶν δὲ φυλάκων οἱ μὲν πλεῦνες παρέμενον, οἳ δ' ἔθεον ἐπὶ τοὺς στρατηγούς, ἐλθόντες δὲ ἔλεγον ὡς ἄνθρωπος ἥκοι ἐπ' ἵππου ἐκ τοῦ στρατοπέδου τοῦ Μήδων, ὃς ἄλλο μὲν οὐδὲν παραγυμνοῖ ἔπος, στρατηγοὺς δὲ ὀνομάζων ἐθέλειν φησὶ ἐς λόγους ἐλθεῖν.
94Hesiodus, Opera et dies, 448; 1 (auctor fl.c.700BC)
φράζεσθαι δ', εὖτ' ἂν γεράνου φωνὴν ἐπακούσῃς ὑψόθεν ἐκ νεφέων ἐνιαύσια κεκληγυίης· ἥτ' ἀρότοιό τε σῆμα φέρει καὶ χείματος ὥρην δεικνύει ὀμβρηροῦ· κραδίην δ' ἔδακ' ἀνδρὸς ἀβούτεω· δὴ τότε χορτάζειν ἕλικας βόας ἔνδον ἐόντας· ῥηίδιον γὰρ ἔπος εἰπεῖν· βόε δὸς καὶ ἄμαξαν· ῥηίδιον δ' ἀπανήνασθαι· πάρα ἔργα βόεσσιν.
95Hesiodus, Opera et dies, 706; 3 (auctor fl.c.700BC)
μηδὲ ψεύδεσθαι γλώσσης χάριν· εἰ δὲ σέ γ' ἄρχῃ ἤ τι ἔπος εἰπὼν ἀποθύμιον ἠὲ καὶ ἔρξας, δὶς τόσα τίνυσθαι μεμνημένος· εἰ δὲ σέ γ' αὖτις ἡγῆτ' ἐς φιλότητα, δίκην δ' ἐθέλῃσι παρασχεῖν, δέξασθαι· δειλός τοι ἀνὴρ φίλον ἄλλοτε ἄλλον ποιεῖται, σὲ δὲ μή τι νόον κατελεγχέτω εἶδος.
96Hieronymus Stridonensis, Apologia adversus libros Rufini, 23, 0488B (auctor 340-420)
» Aut si tibi vile videtur vulgare proverbium, et homo sapientissimus magis philosophorum ac poetarum sententiis delectari, lege illud Homericum: Ὁποῖον κ' εἴπησθα ἔπος, τοῖον κ' ἐπακούσαις.
97Homerus, Ilias, 1, 92; 2 (auctor fl.700BC)
ἤτοι ὅ γ' ὣς εἰπών κατ' ἄρ' ἕζετο· τοῖσι δ' ἀνέστη ἥρως Ἀτρεΐδης εὐρύ κρείων Ἀγαμέμνων ἀχνύμενος· μένεος δέ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι πίμπλαντ', ὄσσε δέ οἱ πυρί λαμπετόωντι ἐΐκτην· Κάλχαντα πρώτιστα κάκ' ὀσσόμενος προσέειπε· μάντι κακῶν οὐ πώ ποτέ μοι τό κρήγυον εἶπας· αἰεί τοι τά κάκ' ἐστί φίλα φρεσί μαντεύεσθαι, ἐσθλόν δ' οὔτέ τί πω εἶπας ἔπος οὔτ' ἐτέλεσσας· καί νῦν ἐν Δαναοῖσι θεοπροπέων ἀγορεύεις ὡς δή τοῦδ' ἕνεκά σφιν ἑκηβόλος ἄλγεα τεύχει, οὕνεκ' ἐγώ κούρης Χρυσηΐδος ἀγλά' ἄποινα οὐκ ἔθελον δέξασθαι, ἐπεί πολύ βούλομαι αὐτήν οἴκοι ἔχειν· καί γάρ ῥα Κλυταιμνήστρης προβέβουλα κουριδίης ἀλόχου, ἐπεί οὔ ἑθέν ἐστι χερείων, οὐ δέμας οὐδέ φυήν, οὔτ' ἂρ φρένας οὔτέ τι ἔργα.
98Homerus, Ilias, 1, 206; 2 (auctor fl.700BC)
τήν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκύς Ἀχιλλεύς· χρή μέν σφωΐτερόν γε θεά ἔπος εἰρύσσασθαι καί μάλα περ θυμῷ κεχολωμένον· ὧς γάρ ἄμεινον· ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται μάλα τ' ἔκλυον αὐτοῦ.
99Homerus, Ilias, 1, 345; 2 (auctor fl.700BC)
ὣς φάτο δάκρυ χέων, τοῦ δ' ἔκλυε πότνια μήτηρ ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλός παρά πατρί γέροντι· καρπαλίμως δ' ἀνέδυ πολιῆς ἁλός ἠΰτ' ὀμίχλη, καί ῥα πάροιθ' αὐτοῖο καθέζετο δάκρυ χέοντος, χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τέκνον τί κλαίεις· τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος· ἐξαύδα, μή κεῦθε νόῳ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω.
100Homerus, Ilias, 1, 386; 6 (auctor fl.700BC)
τοῦτο δέ τοι ἐρέουσα ἔπος Διί τερπικεραύνῳ εἶμ' αὐτή πρός Ὄλυμπον ἀγάννιφον αἴ κε πίθηται.
101Homerus, Ilias, 1, 531; 3 (auctor fl.700BC)
αὐτίκα κερτομίοισι Δία Κρονίωνα προσηύδα· τίς δ' αὖ τοι δολομῆτα θεῶν συμφράσσατο βουλάς· αἰεί τοι φίλον ἐστίν ἐμεῦ ἀπό νόσφιν ἐόντα κρυπτάδια φρονέοντα δικαζέμεν· οὐδέ τί πώ μοι πρόφρων τέτληκας εἰπεῖν ἔπος ὅττι νοήσῃς.
102Homerus, Ilias, 2, 336; 7 (auctor fl.700BC)
ἀλλά ἄναξ αὐτός τ' εὖ μήδεο πείθεό τ' ἄλλῳ· οὔ τοι ἀπόβλητον ἔπος ἔσσεται ὅττί κεν εἴπω· κρῖν' ἄνδρας κατά φῦλα κατά φρήτρας Ἀγάμεμνον, ὡς φρήτρη φρήτρηφιν ἀρήγῃ, φῦλα δέ φύλοις.
103Homerus, Ilias, 2, 780; 5 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφαθ', Ἕκτωρ δ' οὔ τι θεᾶς ἔπος ἠγνοίησεν, αἶψα δ' ἔλυσ' ἀγορήν· ἐπί τεύχεα δ' ἐσσεύοντο· πᾶσαι δ' ὠΐγνυντο πύλαι, ἐκ δ' ἔσσυτο λαός πεζοί θ' ἱππῆές τε· πολύς δ' ὀρυμαγδός ὀρώρει.
104Homerus, Ilias, 3, 76; 2 (auctor fl.700BC)
τῷ δ' ἐπετοξάζοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοί ἰοῖσίν τε τιτυσκόμενοι λάεσσί τ' ἔβαλλον· αὐτάρ ὃ μακρόν ἄϋσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων· ἴσχεσθ' Ἀργεῖοι, μή βάλλετε κοῦροι Ἀχαιῶν· στεῦται γάρ τι ἔπος ἐρέειν κορυθαίολος Ἕκτωρ.
105Homerus, Ilias, 3, 191; 4 (auctor fl.700BC)
τήν δ' αὖτ' Ἀντήνωρ πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· ὦ γύναι ἦ μάλα τοῦτο ἔπος νημερτές ἔειπες· ἤδη γάρ καί δεῦρό ποτ' ἤλυθε δῖος Ὀδυσσεύς σεῦ ἕνεκ' ἀγγελίης σύν ἀρηϊφίλῳ Μενελάῳ· τούς δ' ἐγώ ἐξείνισσα καί ἐν μεγάροισι φίλησα, ἀμφοτέρων δέ φυήν ἐδάην καί μήδεα πυκνά.
106Homerus, Ilias, 3, 383; 3 (auctor fl.700BC)
ὣς φάτο, τῇ δ' ἄρα θυμόν ἐνί στήθεσσιν ὄρινε· καί ῥ' ὡς οὖν ἐνόησε θεᾶς περικαλλέα δειρήν στήθεά θ' ἱμερόεντα καί ὄμματα μαρμαίροντα, θάμβησέν τ' ἄρ' ἔπειτα ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· δαιμονίη, τί με ταῦτα λιλαίεαι ἠπεροπεύειν· ἦ πῄ με προτέρω πολίων εὖ ναιομενάων ἄξεις, ἢ Φρυγίης ἢ Μῃονίης ἐρατεινῆς, εἴ τίς τοι καί κεῖθι φίλος μερόπων ἀνθρώπων· οὕνεκα δή νῦν δῖον Ἀλέξανδρον Μενέλαος νικήσας ἐθέλει στυγερήν ἐμέ οἴκαδ' ἄγεσθαι, τοὔνεκα δή νῦν δεῦρο δολοφρονέουσα παρέστης· ἧσο παρ' αὐτόν ἰοῦσα, θεῶν δ' ἀπόεικε κελεύθου, μηδ' ἔτι σοῖσι πόδεσσιν ὑποστρέψειας Ὄλυμπον, ἀλλ' αἰεί περί κεῖνον ὀΐζυε καί ἑ φύλασσε, εἰς ὅ κέ σ' ἢ ἄλοχον ποιήσεται ἢ ὅ γε δούλην.
107Homerus, Ilias, 4, 350; 1 (auctor fl.700BC)
Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων· πῶς δή φῂς πολέμοιο μεθιέμεν ὁππότ' Ἀχαιοί Τρωσίν ἐφ' ἱπποδάμοισιν ἐγείρομεν ὀξύν Ἄρηα· ὄψεαι αἴ κ' ἐθέλῃσθα καί αἴ κέν τοι τά μεμήλῃ Τηλεμάχοιο φίλον πατέρα προμάχοισι μιγέντα Τρώων ἱπποδάμων· σύ δέ ταῦτ' ἀνεμώλια βάζεις.
108Homerus, Ilias, 5, 159; 3 (auctor fl.700BC)
τόν δ' ἴδεν Αἰνείας ἀλαπάζοντα στίχας ἀνδρῶν, βῆ δ' ἴμεν ἄν τε μάχην καί ἀνά κλόνον ἐγχειάων Πάνδαρον ἀντίθεον διζήμενος εἴ που ἐφεύροι· εὗρε Λυκάονος υἱόν ἀμύμονά τε κρατερόν τε, στῆ δέ πρόσθ' αὐτοῖο ἔπος τέ μιν ἀντίον ηὔδα· Πάνδαρε ποῦ τοι τόξον ἰδέ πτερόεντες ὀϊστοί καί κλέος· ᾧ οὔ τίς τοι ἐρίζεται ἐνθάδε γ' ἀνήρ, οὐδέ τις ἐν Λυκίῃ σέο γ' εὔχεται εἶναι ἀμείνων.
109Homerus, Ilias, 5, 363; 2 (auctor fl.700BC)
αἶψα δ' ἔπειθ' ἵκοντο θεῶν ἕδος αἰπύν Ὄλυμπον· ἔνθ' ἵππους ἔστησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις λύσασ' ἐξ ὀχέων, παρά δ' ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ· ἣ δ' ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης δῖ' Ἀφροδίτη μητρός ἑῆς· ἣ δ' ἀγκάς ἐλάζετο θυγατέρα ἥν, χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἐκ τ' ὀνόμαζε· τίς νύ σε τοιάδ' ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνων μαψιδίως, ὡς εἴ τι κακόν ῥέζουσαν ἐνωπῇ· τήν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα φιλομμειδής Ἀφροδίτη· οὖτά με Τυδέος υἱός ὑπέρθυμος Διομήδης, οὕνεκ' ἐγώ φίλον υἱόν ὑπεξέφερον πολέμοιο Αἰνείαν, ὃς ἐμοί πάντων πολύ φίλτατός ἐστιν.
110Homerus, Ilias, 5, 668; 4 (auctor fl.700BC)
καί νύ κ' ἔτι πλέονας Λυκίων κτάνε δῖος Ὀδυσσεύς εἰ μή ἄρ' ὀξύ νόησε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ· βῆ δέ διά προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ δεῖμα φέρων Δαναοῖσι· χάρη δ' ἄρα οἱ προσιόντι Σαρπηδών Διός υἱός, ἔπος δ' ὀλοφυδνόν ἔειπε· Πριαμίδη, μή δή με ἕλωρ Δαναοῖσιν ἐάσῃς κεῖσθαι, ἀλλ' ἐπάμυνον· ἔπειτά με καί λίποι αἰών ἐν πόλει ὑμετέρῃ, ἐπεί οὐκ ἄρ' ἔμελλον ἔγωγε νοστήσας οἶκον δέ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν εὐφρανέειν ἄλοχόν τε φίλην καί νήπιον υἱόν.
111Homerus, Ilias, 5, 792; 7 (auctor fl.700BC)
τήν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερός Διομήδης· γιγνώσκω σε θεά θύγατερ Διός αἰγιόχοιο· τώ τοι προφρονέως ἐρέω ἔπος οὐδ' ἐπικεύσω.
112Homerus, Ilias, 6, 37; 3 (auctor fl.700BC)
ὣς φάτο, τῷ δ' ἄρα θυμόν ἐνί στήθεσσιν ἔπειθε· καί δή μιν τάχ' ἔμελλε θοάς ἐπί νῆας Ἀχαιῶν δώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν· ἀλλ' Ἀγαμέμνων ἀντίος ἦλθε θέων, καί ὁμοκλήσας ἔπος ηὔδα· ὦ πέπον ὦ Μενέλαε, τί ἢ δέ σύ κήδεαι οὕτως ἀνδρῶν· ἦ σοί ἄριστα πεποίηται κατά οἶκον πρός Τρώων· τῶν μή τις ὑπεκφύγοι αἰπύν ὄλεθρον χεῖράς θ' ἡμετέρας, μηδ' ὅν τινα γαστέρι μήτηρ κοῦρον ἐόντα φέροι, μηδ' ὃς φύγοι, ἀλλ' ἅμα πάντες Ἰλίου ἐξαπολοίατ' ἀκήδεστοι καί ἄφαντοι.
113Homerus, Ilias, 6, 232; 3 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή Πριάμοιο δόμον περικαλλέ' ἵκανε ξεστῇς αἰθούσῃσι τετυγμένον· αὐτάρ ἐν αὐτῷ πεντήκοντ' ἔνεσαν θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο πλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δέ παῖδες κοιμῶντο Πριάμοιο παρά μνηστῇς ἀλόχοισι, κουράων δ' ἑτέρωθεν ἐναντίοι ἔνδοθεν αὐλῆς δώδεκ' ἔσαν τέγεοι θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιο πλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δέ γαμβροί κοιμῶντο Πριάμοιο παρ' αἰδοίῃς ἀλόχοισιν· ἔνθά οἱ ἠπιόδωρος ἐναντίη ἤλυθε μήτηρ Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην· ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τέκνον τίπτε λιπών πόλεμον θρασύν εἰλήλουθας· ἦ μάλα δή τείρουσι δυσώνυμοι υἷες Ἀχαιῶν μαρνάμενοι περί ἄστυ· σέ δ' ἐνθάδε θυμός ἀνῆκεν ἐλθόντ' ἐξ ἄκρης πόλιος Διί χεῖρας ἀνασχεῖν.
114Homerus, Ilias, 6, 369; 7 (auctor fl.700BC)
ἤτοι ὃ μέν μείδησεν ἰδών ἐς παῖδα σιωπῇ· Ἀνδρομάχη δέ οἱ ἄγχι παρίστατο δάκρυ χέουσα, ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· δαιμόνιε φθίσει σε τό σόν μένος, οὐδ' ἐλεαίρεις παῖδά τε νηπίαχον καί ἔμ' ἄμμορον, ἣ τάχα χήρη σεῦ ἔσομαι· τάχα γάρ σε κατακτανέουσιν Ἀχαιοί πάντες ἐφορμηθέντες· ἐμοί δέ κε κέρδιον εἴη σεῦ ἀφαμαρτούσῃ χθόνα δύμεναι· οὐ γάρ ἔτ' ἄλλη ἔσται θαλπωρή ἐπεί ἂν σύ γε πότμον ἐπίσπῃς ἀλλ' ἄχε'· οὐδέ μοι ἔστι πατήρ καί πότνια μήτηρ.
115Homerus, Ilias, 6, 466; 3 (auctor fl.700BC)
ὣς εἰπών ἀλόχοιο φίλης ἐν χερσίν ἔθηκε παῖδ' ἑόν· ἣ δ' ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳ δακρυόεν γελάσασα· πόσις δ' ἐλέησε νοήσας, χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· δαιμονίη μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ· οὐ γάρ τίς μ' ὑπέρ αἶσαν ἀνήρ Ἄϊδι προϊάψει· μοῖραν δ' οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν, οὐ κακόν οὐδέ μέν ἐσθλόν, ἐπήν τά πρῶτα γένηται.
116Homerus, Ilias, 7, 92; 4 (auctor fl.700BC)
ἔνθά κέ τοι Μενέλαε φάνη βιότοιο τελευτή Ἕκτορος ἐν παλάμῃσιν, ἐπεί πολύ φέρτερος ἦεν, εἰ μή ἀναΐξαντες ἕλον βασιλῆες Ἀχαιῶν, αὐτός τ' Ἀτρεΐδης εὐρύ κρείων Ἀγαμέμνων δεξιτερῆς ἕλε χειρός ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· ἀφραίνεις Μενέλαε διοτρεφές, οὐδέ τί σε χρή ταύτης ἀφροσύνης· ἀνά δέ σχέο κηδόμενός περ, μηδ' ἔθελ' ἐξ ἔριδος σεῦ ἀμείνονι φωτί μάχεσθαι Ἕκτορι Πριαμίδῃ, τόν τε στυγέουσι καί ἄλλοι.
117Homerus, Ilias, 7, 354; 5 (auctor fl.700BC)
νῦν μέν δόρπον ἕλεσθε κατά πτόλιν ὡς τό πάρος περ, καί φυλακῆς μνήσασθε καί ἐγρήγορθε ἕκαστος· ἠῶθεν δ' Ἰδαῖος ἴτω κοίλας ἐπί νῆας εἰπέμεν Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καί Μενελάῳ μῦθον Ἀλεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ὄρωρε· καί δέ τόδ' εἰπέμεναι πυκινόν ἔπος, αἴ κ' ἐθέλωσι παύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος, εἰς ὅ κε νεκρούς κήομεν· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθ' εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δ' ἑτέροισί γε νίκην.
118Homerus, Ilias, 7, 354; 7 (auctor fl.700BC)
καί δέ τόδ' ἠνώγεον εἰπεῖν ἔπος αἴ κ' ἐθέλητε παύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος εἰς ὅ κε νεκρούς κήομεν· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθ' εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δ' ἑτέροισί γε νίκην.
119Homerus, Ilias, 8, 1; 2 (auctor fl.700BC)
μήτέ τις οὖν θήλεια θεός τό γε μήτέ τις ἄρσην πειράτω διακέρσαι ἐμόν ἔπος, ἀλλ' ἅμα πάντες αἰνεῖτ', ὄφρα τάχιστα τελευτήσω τάδε ἔργα.
120Homerus, Ilias, 9, 89; 4 (auctor fl.700BC)
τώ σε χρή περί μέν φάσθαι ἔπος ἠδ' ἐπακοῦσαι, κρηῆναι δέ καί ἄλλῳ, ὅτ' ἄν τινα θυμός ἀνώγῃ εἰπεῖν εἰς ἀγαθόν· σέο δ' ἕξεται ὅττί κεν ἄρχῃ.
121Homerus, Ilias, 10, 372; 1 (auctor fl.700BC)
ἦ ῥα καί ἔγχος ἀφῆκεν, ἑκών δ' ἡμάρτανε φωτός· δεξιτερόν δ' ὑπέρ ὦμον ἐΰξου δουρός ἀκωκή ἐν γαίῃ ἐπάγη· ὃ δ' ἄρ' ἔστη τάρβησέν τε βαμβαίνων· ἄραβος δέ διά στόμα γίγνετ' ὀδόντων· χλωρός ὑπαί δείους· τώ δ' ἀσθμαίνοντε κιχήτην, χειρῶν δ' ἁψάσθην· ὃ δέ δακρύσας ἔπος ηὔδα· ζωγρεῖτ', αὐτάρ ἐγών ἐμέ λύσομαι· ἔστι γάρ ἔνδον χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος, τῶν κ' ὔμμιν χαρίσαιτο πατήρ ἀπερείσι' ἄποινα εἴ κεν ἐμέ ζωόν πεπύθοιτ' ἐπί νηυσίν Ἀχαιῶν.
122Homerus, Ilias, 10, 454; 2 (auctor fl.700BC)
τοῦ δ' ἀπό μέν κτιδέην κυνέην κεφαλῆφιν ἕλοντο καί λυκέην καί τόξα παλίντονα καί δόρυ μακρόν· καί τά γ' Ἀθηναίῃ ληΐτιδι δῖος Ὀδυσσεύς ὑψόσ' ἀνέσχεθε χειρί καί εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· χαῖρε θεά τοῖσδεσσι· σέ γάρ πρώτην ἐν Ὀλύμπῳ πάντων ἀθανάτων ἐπιδωσόμεθ'· ἀλλά καί αὖτις πέμψον ἐπί Θρῃκῶν ἀνδρῶν ἵππους τε καί εὐνάς.
123Homerus, Ilias, 10, 540; 1 (auctor fl.700BC)
οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔπος ὅτ' ἄρ' ἤλυθον αὐτοί.
124Homerus, Ilias, 11, 368; 3 (auctor fl.700BC)
ἤτοι ὃ μέν θώρηκα Ἀγαστρόφου ἰφθίμοιο αἴνυτ' ἀπό στήθεσφι παναίολον ἀσπίδα τ' ὤμων καί κόρυθα βριαρήν· ὃ δέ τόξου πῆχυν ἄνελκε καί βάλεν, οὐδ' ἄρα μιν ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός, ταρσόν δεξιτεροῖο ποδός· διά δ' ἀμπερές ἰός ἐν γαίῃ κατέπηκτο· ὃ δέ μάλα ἡδύ γελάσσας ἐκ λόχου ἀμπήδησε καί εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· βέβληαι οὐδ' ἅλιον βέλος ἔκφυγεν· ὡς ὄφελόν τοι νείατον ἐς κενεῶνα βαλών ἐκ θυμόν ἑλέσθαι.
125Homerus, Ilias, 11, 616; 11 (auctor fl.700BC)
νῦν δέ ἔπος ἐρέων πάλιν ἄγγελος εἶμ' Ἀχιλῆϊ.
126Homerus, Ilias, 11, 780; 3 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' εὖ οἱ φάσθαι πυκινόν ἔπος ἠδ' ὑποθέσθαι καί οἱ σημαίνειν· ὃ δέ πείσεται εἰς ἀγαθόν περ.
127Homerus, Ilias, 12, 153; 2 (auctor fl.700BC)
δή ῥα τότ' ᾤμωξεν καί ὣ πεπλήγετο μηρώ Ἄσιος Ὑρτακίδης, καί ἀλαστήσας ἔπος ηὔδα· Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά νυ καί σύ φιλοψευδής ἐτέτυξο πάγχυ μάλ'· οὐ γάρ ἔγωγ' ἐφάμην ἥρωας Ἀχαιούς σχήσειν ἡμέτερόν γε μένος καί χεῖρας ἀάπτους.
128Homerus, Ilias, 13, 601; 4 (auctor fl.700BC)
ἤτοι ὃ μέν κόρυθος φάλον ἤλασεν ἱπποδασείης ἄκρον ὑπό λόφον αὐτόν, ὃ δέ προσιόντα μέτωπον ῥινός ὕπερ πυμάτης· λάκε δ' ὀστέα, τώ δέ οἱ ὄσσε πάρ ποσίν αἱματόεντα χαμαί πέσον ἐν κονίῃσιν, ἰδνώθη δέ πεσών· ὃ δέ λάξ ἐν στήθεσι βαίνων τεύχεά τ' ἐξενάριξε καί εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· λείψετέ θην οὕτω γε νέας Δαναῶν ταχυπώλων Τρῶες ὑπερφίαλοι δεινῆς ἀκόρητοι ἀϋτῆς, ἄλλης μέν λώβης τε καί αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖς ἣν ἐμέ λωβήσασθε κακαί κύνες, οὐδέ τι θυμῷ Ζηνός ἐριβρεμέτεω χαλεπήν ἐδείσατε μῆνιν ξεινίου, ὅς τέ ποτ' ὔμμι διαφθέρσει πόλιν αἰπήν· οἵ μευ κουριδίην ἄλοχον καί κτήματα πολλά μάψ οἴχεσθ' ἀνάγοντες, ἐπεί φιλέεσθε παρ' αὐτῇ· νῦν αὖτ' ἐν νηυσίν μενεαίνετε ποντοπόροισι πῦρ ὀλοόν βαλέειν, κτεῖναι δ' ἥρωας Ἀχαιούς.
129Homerus, Ilias, 14, 27; 6 (auctor fl.700BC)
τόν καί φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων· ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶν τίπτε λιπών πόλεμον φθισήνορα δεῦρ' ἀφικάνεις· δείδω μή δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ, ὥς ποτ' ἐπηπείλησεν ἐνί Τρώεσσ' ἀγορεύων μή πρίν πάρ νηῶν προτί Ἴλιον ἀπονέεσθαι πρίν πυρί νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δέ καί αὐτούς.
130Homerus, Ilias, 14, 64; 7 (auctor fl.700BC)
τόν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδών προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων· οὐλόμεν' αἴθ' ὤφελλες ἀεικελίου στρατοῦ ἄλλου σημαίνειν, μή δ' ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεύς ἐκ νεότητος ἔδωκε καί ἐς γῆρας τολυπεύειν ἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος.
131Homerus, Ilias, 14, 193; 5 (auctor fl.700BC)
τήν δ' αὖτε προσέειπε φιλομειδής Ἀφροδίτη· οὐκ ἔστ' οὐδέ ἔοικε τεόν ἔπος ἀρνήσασθαι· Ζηνός γάρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις.
132Homerus, Ilias, 14, 193; 7 (auctor fl.700BC)
τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσίν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα τεῷ ἐγκάτθεο κόλπῳ ποικίλον, ᾧ ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημι ἄπρηκτόν γε νέεσθαι, ὅ τι φρεσί σῇσι μενοινᾷς.
133Homerus, Ilias, 14, 193; 10 (auctor fl.700BC)
ἔνθ' Ὕπνῳ ξύμβλητο κασιγνήτῳ Θανάτοιο, ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· Ὕπνε ἄναξ πάντων τε θεῶν πάντων τ' ἀνθρώπων, ἠμέν δή ποτ' ἐμόν ἔπος ἔκλυες, ἠδ' ἔτι καί νῦν πείθευ· ἐγώ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα.
134Homerus, Ilias, 14, 270; 8 (auctor fl.700BC)
στῆ δ' αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· Ἥρη πῇ μεμαυῖα κατ' Οὐλύμπου τόδ' ἱκάνεις· ἵπποι δ' οὐ παρέασι καί ἅρματα τῶν κ' ἐπιβαίης.
135Homerus, Ilias, 14, 475; 6 (auctor fl.700BC)
τόν τόθ' ὑπ' ὀφρύος οὖτα κατ' ὀφθαλμοῖο θέμεθλα, ἐκ δ' ὦσε γλήνην· δόρυ δ' ὀφθαλμοῖο διά πρό καί διά ἰνίου ἦλθεν, ὃ δ' ἕζετο χεῖρε πετάσσας ἄμφω· Πηνέλεως δέ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξύ αὐχένα μέσσον ἔλασσεν, ἀπήραξεν δέ χαμᾶζε αὐτῇ σύν πήληκι κάρη· ἔτι δ' ὄβριμον ἔγχος ἦεν ἐν ὀφθαλμῷ· ὃ δέ φή κώδειαν ἀνασχών πέφραδέ τε Τρώεσσι καί εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· εἰπέμεναί μοι Τρῶες ἀγαυοῦ Ἰλιονῆος πατρί φίλῳ καί μητρί γοήμεναι ἐν μεγάροισιν· οὐδέ γάρ ἣ Προμάχοιο δάμαρ Ἀλεγηνορίδαο ἀνδρί φίλῳ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δή ἐκ Τροίης σύν νηυσί νεώμεθα κοῦροι Ἀχαιῶν.
136Homerus, Ilias, 15, 113; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφατ', αὐτάρ Ἄρης θαλερώ πεπλήγετο μηρώ χερσί καταπρηνέσσ', ὀλοφυρόμενος δ' ἔπος ηὔδα· μή νῦν μοι νεμεσήσετ' Ὀλύμπια δώματ' ἔχοντες τίσασθαι φόνον υἷος ἰόντ' ἐπί νῆας Ἀχαιῶν, εἴ πέρ μοι καί μοῖρα Διός πληγέντι κεραυνῷ κεῖσθαι ὁμοῦ νεκύεσσι μεθ' αἵματι καί κονίῃσιν.
137Homerus, Ilias, 15, 184; 8 (auctor fl.700BC)
τήν δ' αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχθων· Ἶρι θεά μάλα τοῦτο ἔπος κατά μοῖραν ἔειπες· ἐσθλόν καί τό τέτυκται ὅτ' ἄγγελος αἴσιμα εἰδῇ.
138Homerus, Ilias, 15, 220; 4 (auctor fl.700BC)
κεῖθεν δ' αὐτός ἐγώ φράσομαι ἔργον τε ἔπος τε, ὥς κε καί αὖτις Ἀχαιοί ἀναπνεύσωσι πόνοιο.
139Homerus, Ilias, 15, 379; 4 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ἐπεί δή τεῖχος ἐπεσσυμένους ἐνόησε Τρῶας, ἀτάρ Δαναῶν γένετο ἰαχή τε φόβος τε, ᾤμωξέν τ' ἄρ' ἔπειτα καί ὣ πεπλήγετο μηρώ χερσί καταπρηνέσσ', ὀλοφυρόμενος δ' ἔπος ηὔδα· Εὐρύπυλ' οὐκ ἔτι τοι δύναμαι χατέοντί περ' ἔμπης ἐνθάδε παρμενέμεν· δή γάρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν· ἀλλά σέ μέν θεράπων ποτιτερπέτω, αὐτάρ ἔγωγε σπεύσομαι εἰς Ἀχιλῆα, ἵν' ὀτρύνω πολεμίζειν.
140Homerus, Ilias, 15, 514; 10 (auctor fl.700BC)
ὃ δ' ὄφρα μέν εἰλίποδας βοῦς βόσκ' ἐν Περκώτῃ δηΐων ἀπό νόσφιν ἐόντων· αὐτάρ ἐπεί Δαναῶν νέες ἤλυθον ἀμφιέλισσαι, ἂψ εἰς Ἴλιον ἦλθε, μετέπρεπε δέ Τρώεσσι, ναῖε δέ πάρ Πριάμῳ, ὃ δέ μιν τίεν ἶσα τέκεσσι· τόν ῥ' Ἕκτωρ ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· οὕτω δή Μελάνιππε μεθήσομεν· οὐδέ νυ σοί περ ἐντρέπεται φίλον ἦτορ ἀνεψιοῦ κταμένοιο· οὐχ ὁράᾳς οἷον Δόλοπος περί τεύχε' ἕπουσιν· ἀλλ' ἕπευ· οὐ γάρ ἔτ' ἔστιν ἀποσταδόν Ἀργείοισι μάρνασθαι, πρίν γ' ἠέ κατακτάμεν ἠέ κατ' ἄκρης Ἴλιον αἰπεινήν ἑλέειν κτάσθαι τε πολίτας.
141Homerus, Ilias, 15, 559; 3 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφαθ', οἳ δέ καί αὐτοί ἀλέξασθαι μενέαινον, ἐν θυμῷ δ' ἐβάλοντο ἔπος, φράξαντο δέ νῆας ἕρκεϊ χαλκείῳ· ἐπί δέ Ζεύς Τρῶας ἔγειρεν.
142Homerus, Ilias, 16, 200; 12 (auctor fl.700BC)
εὔχετ' ἔπειτα στάς μέσῳ ἕρκεϊ, λεῖβε δέ οἶνον οὐρανόν εἰσανιδών· Δία δ' οὐ λάθε τερπικέραυνον· Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικέ τηλόθι ναίων Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου, ἀμφί δέ Σελλοί σοί ναίουσ' ὑποφῆται ἀνιπτόποδες χαμαιεῦναι, ἠμέν δή ποτ' ἐμόν ἔπος ἔκλυες εὐξαμένοιο, τίμησας μέν ἐμέ, μέγα δ' ἴψαο λαόν Ἀχαιῶν, ἠδ' ἔτι καί νῦν μοι τόδ' ἐπικρήηνον ἐέλδωρ· αὐτός μέν γάρ ἐγώ μενέω νηῶν ἐν ἀγῶνι, ἀλλ' ἕταρον πέμπω πολέσιν μετά Μυρμιδόνεσσι μάρνασθαι· τῷ κῦδος ἅμα πρόες εὐρύοπα Ζεῦ, θάρσυνον δέ οἱ ἦτορ ἐνί φρεσίν, ὄφρα καί Ἕκτωρ εἴσεται ἤ ῥα καί οἶος ἐπίστηται πολεμίζειν ἡμέτερος θεράπων, ἦ οἱ τότε χεῖρες ἄαπτοι μαίνονθ', ὁππότ' ἐγώ περ ἴω μετά μῶλον Ἄρηος.
143Homerus, Ilias, 16, 659; 6 (auctor fl.700BC)
Πάτροκλος δ' ἵπποισι καί Αὐτομέδοντι κελεύσας Τρῶας καί Λυκίους μετεκίαθε, καί μέγ' ἀάσθη νήπιος· εἰ δέ ἔπος Πηληϊάδαο φύλαξεν ἦ τ' ἂν ὑπέκφυγε κῆρα κακήν μέλανος θανάτοιο.
144Homerus, Ilias, 17, 106; 4 (auctor fl.700BC)
τόν δέ μάλ' αἶψ' ἐνόησε μάχης ἐπ' ἀριστερά πάσης θαρσύνονθ' ἑτάρους καί ἐποτρύνοντα μάχεσθαι· θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον ἔμβαλε Φοῖβος Ἀπόλλων· βῆ δέ θέειν, εἶθαρ δέ παριστάμενος ἔπος ηὔδα.
145Homerus, Ilias, 17, 516; 4 (auctor fl.700BC)
καί νύ κε δή ξιφέεσσ' αὐτοσχεδόν ὁρμηθήτην εἰ μή σφω' Αἴαντε διέκριναν μεμαῶτε, οἵ ῥ' ἦλθον καθ' ὅμιλον ἑταίρου κικλήσκοντος· τούς ὑποταρβήσαντες ἐχώρησαν πάλιν αὖτις Ἕκτωρ Αἰνείας τ' ἠδέ Χρομίος θεοειδής, Ἄρητον δέ κατ' αὖθι λίπον δεδαϊγμένον ἦτορ κείμενον· Αὐτομέδων δέ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊ τεύχεά τ' ἐξενάριξε καί εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· ἦ δή μάν ὀλίγον γε Μενοιτιάδαο θανόντος κῆρ ἄχεος μεθέηκα χερείονά περ καταπέφνων.
146Homerus, Ilias, 17, 694; 3 (auctor fl.700BC)
τόν μέν δάκρυ χέοντα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο Πηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ κακόν ἔπος ἀγγελέοντα.
147Homerus, Ilias, 18, 324; 1 (auctor fl.700BC)
ὢ πόποι ἦ ῥ' ἅλιον ἔπος ἔκβαλον ἤματι κείνῳ θαρσύνων ἥρωα Μενοίτιον ἐν μεγάροισι· φῆν δέ οἱ εἰς Ὀπόεντα περικλυτόν υἱόν ἀπάξειν Ἴλιον ἐκπέρσαντα, λαχόντα τε ληΐδος αἶσαν.
148Homerus, Ilias, 18, 360; 6 (auctor fl.700BC)
τήν δέ ἴδε προμολοῦσα Χάρις λιπαροκρήδεμνος καλή, τήν ὤπυιε περικλυτός ἀμφιγυήεις· ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τίπτε Θέτι τανύπεπλε ἱκάνεις ἡμέτερον δῶ αἰδοίη τε φίλη τε· πάρος γε μέν οὔ τι θαμίζεις.
149Homerus, Ilias, 18, 388; 10 (auctor fl.700BC)
αἳ μέν ὕπαιθα ἄνακτος ἐποίπνυον· αὐτάρ ὃ ἔρρων πλησίον, ἔνθα Θέτις περ, ἐπί θρόνου ἷζε φαεινοῦ, ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τίπτε Θέτι τανύπεπλε ἱκάνεις ἡμέτερον δῶ αἰδοίη τε φίλη τε· πάρος γε μέν οὔ τι θαμίζεις.
150Homerus, Ilias, 19, 1; 2 (auctor fl.700BC)
εὗρε δέ Πατρόκλῳ περικείμενον ὃν φίλον υἱόν κλαίοντα λιγέως· πολέες δ' ἀμφ' αὐτόν ἑταῖροι μύρονθ'· ἣ δ' ἐν τοῖσι παρίστατο δῖα θεάων, ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τέκνον ἐμόν τοῦτον μέν ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ κεῖσθαι, ἐπεί δή πρῶτα θεῶν ἰότητι δαμάσθη· τύνη δ' Ἡφαίστοιο πάρα κλυτά τεύχεα δέξο καλά μάλ', οἷ' οὔ πώ τις ἀνήρ ὤμοισι φόρησεν.
151Homerus, Ilias, 19, 114; 3 (auctor fl.700BC)
αὐτή δ' ἀγγελέουσα Δία Κρονίωνα προσηύδα· Ζεῦ πάτερ ἀργικέραυνε ἔπος τί τοι ἐν φρεσί θήσω· ἤδη ἀνήρ γέγον' ἐσθλός ὃς Ἀργείοισιν ἀνάξει Εὐρυσθεύς Σθενέλοιο πάϊς Περσηϊάδαο σόν γένος· οὔ οἱ ἀεικές ἀνασσέμεν Ἀργείοισιν.
152Homerus, Ilias, 20, 242; 5 (auctor fl.700BC)
ὁπποῖόν κ' εἴπῃσθα ἔπος, τοῖόν κ' ἐπακούσαις.
153Homerus, Ilias, 20, 419; 1 (auctor fl.700BC)
Ἕκτωρ δ' ὡς ἐνόησε κασίγνητον Πολύδωρον ἔντερα χερσίν ἔχοντα λιαζόμενον ποτί γαίη κάρ ῥά οἱ ὀφθαλμῶν κέχυτ' ἀχλύς· οὐδ' ἄρ' ἔτ' ἔτλη δηρόν ἑκάς στρωφᾶσθ', ἀλλ' ἀντίος ἦλθ' Ἀχιλῆϊ ὀξύ δόρυ κραδάων φλογί εἴκελος· αὐτάρ Ἀχιλλεύς ὡς εἶδ', ὣς ἀνεπᾶλτο, καί εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· ἐγγύς ἀνήρ ὃς ἐμόν γε μάλιστ' ἐσεμάσσατο θυμόν, ὅς μοι ἑταῖρον ἔπεφνε τετιμένον· οὐδ' ἂν ἔτι δήν ἀλλήλους πτώσσοιμεν ἀνά πτολέμοιο γεφύρας.
154Homerus, Ilias, 21, 161; 7 (auctor fl.700BC)
γαστέρα γάρ μιν τύψε παρ' ὀμφαλόν, ἐκ δ' ἄρα πᾶσαι χύντο χαμαί χολάδες· τόν δέ σκότος ὄσσε κάλυψεν ἀσθμαίνοντ'· Ἀχιλεύς δ' ἄρ' ἐνί στήθεσσιν ὀρούσας τεύχεά τ' ἐξενάριξε καί εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· κεῖσ' οὕτως· χαλεπόν τοι ἐρισθενέος Κρονίωνος παισίν ἐριζέμεναι ποταμοῖό περ ἐκγεγαῶτι.
155Homerus, Ilias, 21, 324; 8 (auctor fl.700BC)
καίετο δ' ἲς ποταμοῖο ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· Ἥφαιστ', οὔ τις σοί γε θεῶν δύνατ' ἀντιφερίζειν, οὐδ' ἂν ἐγώ σοί γ' ὧδε πυρί φλεγέθοντι μαχοίμην.
156Homerus, Ilias, 22, 437; 5 (auctor fl.700BC)
αἲ γάρ ἀπ' οὔατος εἴη ἐμεῦ ἔπος· ἀλλά μάλ' αἰνῶς δείδω μή δή μοι θρασύν Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεύς μοῦνον ἀποτμήξας πόλιος πεδίον δέ δίηται, καί δή μιν καταπαύσῃ ἀγηνορίης ἀλεγεινῆς ἥ μιν ἔχεσκ', ἐπεί οὔ ποτ' ἐνί πληθυῖ μένεν ἀνδρῶν, ἀλλά πολύ προθέεσκε, τό ὃν μένος οὐδενί εἴκων.
157Homerus, Ilias, 23, 93; 3 (auctor fl.700BC)
ὣς ἄρα φωνήσας ὠρέξατο χερσί φίλῃσιν οὐδ' ἔλαβε· ψυχή δέ κατά χθονός ἠΰτε καπνός ᾤχετο τετριγυῖα· ταφών δ' ἀνόρουσεν Ἀχιλλεύς χερσί τε συμπλατάγησεν, ἔπος δ' ὀλοφυδνόν ἔειπεν· ὢ πόποι ἦ ῥά τίς ἐστι καί εἰν Ἀΐδαο δόμοισι ψυχή καί εἴδωλον, ἀτάρ φρένες οὐκ ἔνι πάμπαν· παννυχίη γάρ μοι Πατροκλῆος δειλοῖο ψυχή ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε, καί μοι ἕκαστ' ἐπέτελλεν, ἔϊκτο δέ θέσκελον αὐτῷ.
158Homerus, Ilias, 23, 514; 7 (auctor fl.700BC)
καί νύ κέ οἱ πόρεν ἵππον, ἐπῄνησαν γάρ Ἀχαιοί, εἰ μή ἄρ' Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱός Πηλεΐδην Ἀχιλῆα δίκῃ ἠμείψατ' ἀναστάς· ὦ Ἀχιλεῦ μάλα τοι κεχολώσομαι αἴ κε τελέσσῃς τοῦτο ἔπος· μέλλεις γάρ ἀφαιρήσεσθαι ἄεθλον τά φρονέων ὅτι οἱ βλάβεν ἅρματα καί ταχέ' ἵππω αὐτός τ' ἐσθλός ἐών· ἀλλ' ὤφελεν ἀθανάτοισιν εὔχεσθαι· τό κεν οὔ τι πανύστατος ἦλθε διώκων.
159Homerus, Ilias, 24, 22; 8 (auctor fl.700BC)
τόν δέ χολωσαμένη προσέφη λευκώλενος Ἥρη· εἴη κεν καί τοῦτο τεόν ἔπος ἀργυρότοξε εἰ δή ὁμήν Ἀχιλῆϊ καί Ἕκτορι θήσετε τιμήν.
160Homerus, Ilias, 24, 64; 4 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' εἴ τις καλέσειε θεῶν Θέτιν ἆσσον ἐμεῖο, ὄφρά τί οἱ εἴπω πυκινόν ἔπος, ὥς κεν Ἀχιλλεύς δώρων ἐκ Πριάμοιο λάχῃ ἀπό θ' Ἕκτορα λύσῃ.
161Homerus, Ilias, 24, 64; 10 (auctor fl.700BC)
εἶμι μέν, οὐδ' ἅλιον ἔπος ἔσσεται ὅττί κεν εἴπῃ.
162Homerus, Ilias, 24, 120; 2 (auctor fl.700BC)
ἣ δέ μάλ' ἄγχ' αὐτοῖο καθέζετο πότνια μήτηρ, χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τέκνον ἐμόν τέο μέχρις ὀδυρόμενος καί ἀχεύων σήν ἔδεαι κραδίην μεμνημένος οὔτέ τι σίτου οὔτ' εὐνῆς· ἀγαθόν δέ γυναικί περ ἐν φιλότητι μίσγεσθ'· οὐ γάρ μοι δηρόν βέῃ, ἀλλά τοι ἤδη ἄγχι παρέστηκεν θάνατος καί μοῖρα κραταιή.
163Homerus, Ilias, 24, 200; 5 (auctor fl.700BC)
εἰ μέν γάρ τίς μ' ἄλλος ἐπιχθονίων ἐκέλευεν, ἢ οἳ μάντιές εἰσι θυοσκόοι ἢ ἱερῆες, ψεῦδός κεν φαῖμεν καί νοσφιζοίμεθα μᾶλλον· νῦν δ', αὐτός γάρ ἄκουσα θεοῦ καί ἐσέδρακον ἄντην, εἶμι καί οὐχ ἅλιον ἔπος ἔσσεται.
164Homerus, Ilias, 24, 265; 5 (auctor fl.700BC)
τώ μέν ζευγνύσθην ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσι κῆρυξ καί Πρίαμος πυκινά φρεσί μήδε' ἔχοντες· ἀγχίμολον δέ σφ' ἦλθ' Ἑκάβη τετιηότι θυμῷ οἶνον ἔχουσ' ἐν χειρί μελίφρονα δεξιτερῆφι χρυσέῳ ἐν δέπαϊ, ὄφρα λείψαντε κιοίτην· στῆ δ' ἵππων προπάροιθεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· τῆ σπεῖσον Διί πατρί, καί εὔχεο οἴκαδ' ἱκέσθαι ἂψ ἐκ δυσμενέων ἀνδρῶν, ἐπεί ἂρ σέ γε θυμός ὀτρύνει ἐπί νῆας ἐμεῖο μέν οὐκ ἐθελούσης.
165Homerus, Ilias, 24, 299; 4 (auctor fl.700BC)
νιψάμενος δέ κύπελλον ἐδέξατο ἧς ἀλόχοιο· εὔχετ' ἔπειτα στάς μέσῳ ἕρκεϊ, λεῖβε δέ οἶνον οὐρανόν εἰσανιδών, καί φωνήσας ἔπος ηὔδα· Ζεῦ πάτερ Ἴδηθεν μεδέων κύδιστε μέγιστε δός μ' ἐς Ἀχιλλῆος φίλον ἐλθεῖν ἠδ' ἐλεεινόν, πέμψον δ' οἰωνόν ταχύν ἄγγελον, ὅς τε σοί αὐτῷ φίλτατος οἰωνῶν, καί εὑ κράτος ἐστί μέγιστον, δεξιόν, ὄφρά μιν αὐτός ἐν ὀφθαλμοῖσι νοήσας τῷ πίσυνος ἐπί νῆας ἴω Δαναῶν ταχυπώλων.
166Homerus, Ilias, 24, 707; 8 (auctor fl.700BC)
οὐ γάρ μοι θνῄσκων λεχέων ἐκ χεῖρας ὄρεξας, οὐδέ τί μοι εἶπες πυκινόν ἔπος, οὗ τέ κεν αἰεί μεμνῄμην νύκτάς τε καί ἤματα δάκρυ χέουσα.
167Homerus, Ilias, 24, 746; 7 (auctor fl.700BC)
ἤδη γάρ νῦν μοι τόδε εἰκοστόν ἔτος ἐστίν ἐξ οὗ κεῖθεν ἔβην καί ἐμῆς ἀπελήλυθα πάτρης· ἀλλ' οὔ πω σεῦ ἄκουσα κακόν ἔπος οὐδ' ἀσύφηλον· ἀλλ' εἴ τίς με καί ἄλλος ἐνί μεγάροισιν ἐνίπτοι δαέρων ἢ γαλόων ἢ εἰνατέρων εὐπέπλων, ἢ ἑκυρή, ἑκυρός δέ πατήρ ὣς ἤπιος αἰεί, ἀλλά σύ τόν ἐπέεσσι παραιφάμενος κατέρυκες σῇ τ' ἀγανοφροσύνῃ καί σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσι.
168Homerus, Odyssea, 1, 44; 5 (auctor fl.700BC)
οὔ νύ τ' Ὀδυσσεύς Ἀργείων παρά νηυσί χαρίζετο ἱερά ῥέζων Τροίῃ ἐν εὐρείῃ· τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο, Ζεῦ· " τήν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς· " " τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.
169Homerus, Odyssea, 2, 267; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφατ' εὐχόμενος, σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη, Μέντορι εἰδομένη ἠμέν δέμας ἠδέ καί αὐδήν, καί μιν φωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· " Τηλέμαχ', οὐδ' ὄπιθεν κακός ἔσσεαι οὐδ' ἀνοήμων, εἰ δή τοι σοῦ πατρός ἐνέστακται μένος ἠύ, οἷος κεῖνος ἔην τελέσαι ἔργον τε ἔπος τε· οὔ τοι ἔπειθ' ἁλίη ὁδός ἔσσεται οὐδ' ἀτέλεστος.
170Homerus, Odyssea, 2, 267; 11 (auctor fl.700BC)
Ἀντίνοος δ' ἰθύς γελάσας κίε Τηλεμάχοιο, ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " Τηλέμαχ' ὑψαγόρη, μένος ἄσχετε, μή τί τοι ἄλλο ἐν στήθεσσι κακόν μελέτω ἔργον τε ἔπος τε, ἀλλά μοι ἐσθιέμεν καί πινέμεν, ὡς τό πάρος περ.
171Homerus, Odyssea, 3, 51; 15 (auctor fl.700BC)
λίσσομαι, εἴ ποτέ τοί τι πατήρ ἐμός, ἐσθλός Ὀδυσσεύς, ἢ ἔπος ἠέ τι ἔργον ὑποστάς ἐξετέλεσσε δήμῳ ἔνι Τρώων, ὅθι πάσχετε πήματ' Ἀχαιοί, τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι νημερτές ἐνίσπες.
172Homerus, Odyssea, 3, 184; 12 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· " ὦ γέρον, οὔ πω τοῦτο ἔπος τελέεσθαι ὀίω· λίην γάρ μέγα εἶπες· ἄγη μ' ἔχει.
173Homerus, Odyssea, 3, 229; 1 (auctor fl.700BC)
τόν δ' αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· " Τηλέμαχε, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.
174Homerus, Odyssea, 3, 229; 6 (auctor fl.700BC)
νῦν δ' ἐθέλω ἔπος ἄλλο μεταλλῆσαι καί ἐρέσθαι Νέστορ', ἐπεί περί οἶδε δίκας ἠδέ φρόνιν ἄλλων· τρίς γάρ δή μίν φασιν ἀνάξασθαι γένε' ἀνδρῶν· ὥς τέ μοι ἀθάνατος ἰνδάλλεται εἰσοράασθαι.
175Homerus, Odyssea, 3, 371; 2 (auctor fl.700BC)
θαύμαζεν δ' ὁ γεραιός, ὅπως ἴδεν ὀφθαλμοῖς· Τηλεμάχου δ' ἕλε χεῖρα, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " ὦ φίλος, οὔ σε ἔολπα κακόν καί ἄναλκιν ἔσεσθαι, εἰ δή τοι νέῳ ὧδε θεοί πομπῆες ἕπονται.
176Homerus, Odyssea, 4, 147; 4 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ἐμέ προέηκε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ τῷ ἅμα πομπόν ἕπεσθαι· ἐέλδετο γάρ σε ἰδέσθαι, ὄφρα οἱ ἤ τι ἔπος ὑποθήσεαι ἠέ τι ἔργον.
177Homerus, Odyssea, 4, 265; 15 (auctor fl.700BC)
ἦμος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς, ὤρνυτ' ἄρ' ἐξ εὐνῆφι βοήν ἀγαθός Μενέλαος εἵματα ἑσσάμενος, περί δέ ξίφος ὀξύ θέτ' ὤμῳ, ποσσί δ' ὑπό λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλά πέδιλα, βῆ δ' ἴμεν ἐκ θαλάμοιο θεῷ ἐναλίγκιος ἄντην, Τηλεμάχῳ δέ παρῖζεν, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " τίπτε δέ σε χρειώ δεῦρ' ἤγαγε, Τηλέμαχ' ἥρως, ἐς Λακεδαίμονα δῖαν, ἐπ' εὐρέα νῶτα θαλάσσης· δήμιον ἦ ἴδιον· τόδε μοι νημερτές ἐνίσπες.
178Homerus, Odyssea, 4, 315; 5 (auctor fl.700BC)
λίσσομαι, εἴ ποτέ τοί τι πατήρ ἐμός, ἐσθλός Ὀδυσσεύς ἢ ἔπος ἠέ τι ἔργον ὑποστάς ἐξετέλεσσε δήμῳ ἔνι Τρώων, ὅθι πάσχετε πήματ' Ἀχαιοί, τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι νημερτές ἐνίσπες.
179Homerus, Odyssea, 4, 315; 9 (auctor fl.700BC)
ταῦτα δ' ἅ μ' εἰρωτᾷς καί λίσσεαι, οὐκ ἂν ἐγώ γε ἄλλα παρέξ εἴποιμι παρακλιδόν, οὐδ' ἀπατήσω, ἀλλά τά μέν μοι ἔειπε γέρων ἅλιος νημερτής, τῶν οὐδέν τοι ἐγώ κρύψω ἔπος οὐδ' ἐπικεύσω.
180Homerus, Odyssea, 4, 351; 7 (auctor fl.700BC)
ἡ δέ μευ ἄγχι στᾶσα ἔπος φάτο φώνησέν τε· " « νήπιός εἰς, ὦ ξεῖνε, λίην τόσον ἠδέ χαλίφρων, ἦε ἑκών μεθίεις καί τέρπεαι ἄλγεα πάσχων· ὡς δή δήθ' ἐνί νήσῳ ἐρύκεαι, οὐδέ τι τέκμωρ εὑρέμεναι δύνασαι, μινύθει δέ τοι ἦτορ ἑταίρων.
181Homerus, Odyssea, 4, 481; 8 (auctor fl.700BC)
Γυρῇσίν μιν πρῶτα Ποσειδάων ἐπέλασσεν πέτρῃσιν μεγάλῃσι καί ἐξεσάωσε θαλάσσης· καί νύ κεν ἔκφυγε κῆρα καί ἐχθόμενός περ Ἀθήνῃ, εἰ μή ὑπερφίαλον ἔπος ἔκβαλε καί μέγ' ἀάσθη· φῆ ῥ' ἀέκητι θεῶν φυγέειν μέγα λαῖτμα θαλάσσης.
182Homerus, Odyssea, 4, 593; 7 (auctor fl.700BC)
" ὣς φάτο, μείδησεν δέ βοήν ἀγαθός Μενέλαος, χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " αἵματός εἰς ἀγαθοῖο, φίλον τέκος, οἷ' ἀγορεύεις· τοιγάρ ἐγώ τοι ταῦτα μεταστήσω· δύναμαι γάρ.
183Homerus, Odyssea, 5, 1; 5 (auctor fl.700BC)
" τήν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς· " τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.
184Homerus, Odyssea, 5, 145; 10 (auctor fl.700BC)
" ὣς φάτο, μείδησεν δέ Καλυψώ δῖα θεάων, χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " ἦ δή ἀλιτρός γ' ἐσσί καί οὐκ ἀποφώλια εἰδώς, οἷον δή τόν μῦθον ἐπεφράσθης ἀγορεῦσαι.
185Homerus, Odyssea, 6, 251; 1 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ Ναυσικάα λευκώλενος ἄλλ' ἐνόησεν· εἵματ' ἄρα πτύξασα τίθει καλῆς ἐπ' ἀπήνης, ζεῦξεν δ' ἡμιόνους κρατερώνυχας, ἂν δ' ἔβη αὐτή, ὤτρυνεν δ' Ὀδυσῆα, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " ὄρσεο δή νῦν, ξεῖνε, πόλινδ' ἴμεν ὄφρα σε πέμψω πατρός ἐμοῦ πρός δῶμα δαΐφρονος, ἔνθα σέ φημι πάντων Φαιήκων εἰδησέμεν ὅσσοι ἄριστοι.
186Homerus, Odyssea, 6, 288; 1 (auctor fl.700BC)
ξεῖνε, σύ δ' ὦκ' ἐμέθεν ξυνίει ἔπος, ὄφρα τάχιστα πομπῆς καί νόστοιο τύχῃς παρά πατρός ἐμοῖο.
187Homerus, Odyssea, 7, 317; 4 (auctor fl.700BC)
" ὣς φάτο, γήθησεν δέ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς, εὐχόμενος δ' ἄρα εἶπεν, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " Ζεῦ πάτερ, αἴθ' ὅσα εἶπε τελευτήσειεν ἅπαντα Ἀλκίνοος· τοῦ μέν κεν ἐπί ζείδωρον ἄρουραν ἄσβεστον κλέος εἴη, ἐγώ δέ κε πατρίδ' ἱκοίμην.
188Homerus, Odyssea, 8, 121; 6 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτ' Εὐρύαλος ἀπαμείβετο φώνησέν τε· " Λαοδάμα, μάλα τοῦτο ἔπος κατά μοῖραν ἔειπες.
189Homerus, Odyssea, 8, 165; 11 (auctor fl.700BC)
ἔθηκε δέ τέρματ' Ἀθήνη ἀνδρί δέμας ἐικυῖα, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " καί κ' ἀλαός τοι, ξεῖνε, διακρίνειε τό σῆμα ἀμφαφόων, ἐπεί οὔ τι μεμιγμένον ἐστίν ὁμίλῳ, ἀλλά πολύ πρῶτον.
190Homerus, Odyssea, 8, 199; 15 (auctor fl.700BC)
Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἀμειβόμενος προσέειπεν· " ξεῖν', ἐπεί οὐκ ἀχάριστα μεθ' ἡμῖν ταῦτ' ἀγορεύεις, ἀλλ' ἐθέλεις ἀρετήν σήν φαινέμεν, ἥ τοι ὀπηδεῖ, χωόμενος ὅτι σ' οὗτος ἀνήρ ἐν ἀγῶνι παραστάς νείκεσεν, ὡς ἂν σήν ἀρετήν βροτός οὔ τις ὄνοιτο, ὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσίν ἄρτια βάζειν· ἀλλ' ἄγε νῦν ἐμέθεν ξυνίει ἔπος, ὄφρα καί ἄλλῳ εἴπῃς ἡρώων, ὅτε κεν σοῖς ἐν μεγάροισι δαινύῃ παρά σῇ τ' ἀλόχῳ καί σοῖσι τέκεσσιν, ἡμετέρης ἀρετῆς μεμνημένος, οἷα καί ἡμῖν Ζεύς ἐπί ἔργα τίθησι διαμπερές ἐξ ἔτι πατρῶν.
191Homerus, Odyssea, 8, 250; 13 (auctor fl.700BC)
ἡ δέ νέον παρά πατρός ἐρισθενέος Κρονίωνος ἐρχομένη κατ' ἄρ' ἕζεθ'· ὁ δ' εἴσω δώματος ᾔει, ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " δεῦρο, φίλη, λέκτρονδε τραπείομεν εὐνηθέντες· οὐ γάρ ἔθ' Ἥφαιστος μεταδήμιος, ἀλλά που ἤδη οἴχεται ἐς Λῆμνον μετά Σίντιας ἀγριοφώνους.
192Homerus, Odyssea, 8, 343; 6 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα περικλυτός ἀμφιγυήεις· " οὐκ ἔστ' οὐδέ ἔοικε τεόν ἔπος ἀρνήσασθαι.
193Homerus, Odyssea, 8, 385; 6 (auctor fl.700BC)
Εὐρύαλος δέ ἑ αὐτόν ἀρεσσάσθω ἐπέεσσι καί δώρῳ, ἐπεί οὔ τι ἔπος κατά μοῖραν ἔειπεν.
194Homerus, Odyssea, 8, 385; 10 (auctor fl.700BC)
" ὣς εἰπών ἐν χερσί τίθει ξίφος ἀργυρόηλον καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· " χαῖρε, πάτερ ὦ ξεῖνε· ἔπος δ' εἴ πέρ τι βέβακται δεινόν, ἄφαρ τό φέροιεν ἀναρπάξασαι ἄελλαι.
195Homerus, Odyssea, 10, 208; 14 (auctor fl.700BC)
οὐδέ τι ἐκφάσθαι δύνατο ἔπος ἱέμενός περ, κῆρ ἄχεϊ μεγάλῳ βεβολημένος· ἐν δέ οἱ ὄσσε δακρυόφιν πίμπλαντο, γόον δ' ὠίετο θυμός.
196Homerus, Odyssea, 10, 261; 7 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή ἄρ' ἔμελλον ἰών ἱεράς ἀνά βήσσας Κίρκης ἵξεσθαι πολυφαρμάκου ἐς μέγα δῶμα, ἔνθα μοι Ἑρμείας χρυσόρραπις ἀντεβόλησεν ἐρχομένῳ πρός δῶμα, νεηνίῃ ἀνδρί ἐοικώς, πρῶτον ὑπηνήτῃ, τοῦ περ χαριεστάτη ἥβη· ἔν τ' ἄρα μοι φῦ χειρί, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " « πῇ δή αὖτ', ὦ δύστηνε, δι' ἄκριας ἔρχεαι οἶος, χώρου ἄιδρις ἐών· ἕταροι δέ τοι οἵδ' ἐνί Κίρκης ἔρχαται ὥς τε σύες πυκινούς κευθμῶνας ἔχοντες.
197Homerus, Odyssea, 10, 302; 7 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ἐπεί δῶκέν τε καί ἔκπιον, οὐδέ μ' ἔθελξε, ῥάβδῳ πεπληγυῖα ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· « ἔρχεο νῦν συφεόνδε, μετ' ἄλλων λέξο ἑταίρων.
198Homerus, Odyssea, 11, 138; 3 (auctor fl.700BC)
εἰπέ, ἄναξ, πῶς κέν με ἀναγνοίη τόν ἐόντα· " " ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπεν· " ῥηΐδιόν τοι ἔπος ἐρέω καί ἐπί φρεσί θήσω.
199Homerus, Odyssea, 11, 225; 8 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ἐπεί ῥ' ἐτέλεσσε θεός φιλοτήσια ἔργα, ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " « χαῖρε, γύναι, φιλότητι· περιπλομένου δ' ἐνιαυτοῦ τέξεις ἀγλαά τέκνα, ἐπεί οὐκ ἀποφώλιοι εὐναί ἀθανάτων· σύ δέ τούς κομέειν ἀτιταλλέμεναί τε.
200Homerus, Odyssea, 11, 321; 9 (auctor fl.700BC)
Ἀλκινόου δ' ἐκ τοῦδ' ἔχεται ἔργον τε ἔπος τε.
201Homerus, Odyssea, 11, 321; 10 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτ' Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε· " τοῦτο μέν οὕτω δή ἔσται ἔπος, αἴ κεν ἐγώ γε ζωός Φαιήκεσσι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω· ξεῖνος δέ τλήτω μάλα περ νόστοιο χατίζων ἔμπης οὖν ἐπιμεῖναι ἐς αὔριον, εἰς ὅ κε πᾶσαν δωτίνην τελέσω· πομπή δ' ἄνδρεσσι μελήσει πᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί· τοῦ γάρ κράτος ἔστ' ἐνί δήμῳ.
202Homerus, Odyssea, 11, 538; 7 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγε δεῦρο, ἄναξ, ἵν' ἔπος καί μῦθον ἀκούσῃς ἡμέτερον· δάμασον δέ μένος καί ἀγήνορα θυμόν.
203Homerus, Odyssea, 12, 234; 7 (auctor fl.700BC)
δή τότ' ἐγών ἔτι πόντῳ ἐών ἐν νηί μελαίνῃ μυκηθμοῦ τ' ἤκουσα βοῶν αὐλιζομενάων οἰῶν τε βληχήν· καί μοι ἔπος ἔμπεσε θυμῷ μάντηος ἀλαοῦ, Θηβαίου Τειρεσίαο, Κίρκης τ' Αἰαίης, ἥ μοι μάλα πόλλ' ἐπέτελλε νῆσον ἀλεύασθαι τερψιμβρότου Ἠελίοιο.
204Homerus, Odyssea, 13, 184; 5 (auctor fl.700BC)
στῆ δ' ἄρ' ἀναΐξας καί ῥ' εἴσιδε πατρίδα γαῖαν· ᾤμωξέν τ' ἄρ ἔπειτα καί ὣ πεπλήγετο μηρώ χερσί καταπρηνέσσ', ὀλοφυρόμενος δ' ἔπος ηὔδα· " ὤ μοι ἐγώ, τέων αὖτε βροτῶν ἐς γαῖαν ἱκάνω· ἦ ῥ' οἵ γ' ὑβρισταί τε καί ἄγριοι οὐδέ δίκαιοι, ἦε φιλόξεινοι, καί σφιν νόος ἐστί θεουδής· πῇ δή χρήματα πολλά φέρω τάδε· πῇ τε καί αὐτός πλάζομαι· αἴθ' ὄφελον μεῖναι παρά Φαιήκεσσιν αὐτοῦ· ἐγώ δέ κεν ἄλλον ὑπερμενέων βασιλήων ἐξικόμην, ὅς κέν μ' ἐφίλει καί ἔπεμπε νέεσθαι.
205Homerus, Odyssea, 14, 48; 2 (auctor fl.700BC)
χαῖρε δ' Ὀδυσσεύς ὅττι μιν ὣς ὑπέδεκτο, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " Ζεύς τοι δοίη, ξεῖνε, καί ἀθάνατοι θεοί ἄλλοι ὅττι μάλιστ' ἐθέλεις, ὅτι με πρόφρων ὑπέδεξο.
206Homerus, Odyssea, 14, 109; 7 (auctor fl.700BC)
αἶψά κε καί σύ, γεραιέ, ἔπος παρατεκτήναιο.
207Homerus, Odyssea, 14, 446; 6 (auctor fl.700BC)
τοῖς δ' Ὀδυσεύς μετέειπε, συβώτεω πειρητίζων, εἴ πώς οἱ ἐκδύς χλαῖναν πόροι, ἤ τιν' ἑταίρων ἄλλον ἐποτρύνειεν, ἐπεί ἑο κήδετο λίην· " κέκλυθι νῦν, Εὔμαιε καί ἄλλοι πάντες ἑταῖροι, εὐξάμενός τι ἔπος ἐρέω· οἶνος γάρ ἀνώγει ἠλεός, ὅς τ' ἐφέηκε πολύφρονά περ μάλ' ἀεῖσαι καί θ' ἁπαλόν γελάσαι, καί τ' ὀρχήσασθαι ἀνῆκε, καί τι ἔπος προέηκεν ὅ περ τ' ἄρρητον ἄμεινον.
208Homerus, Odyssea, 14, 494; 5 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα· " ὦ γέρον, αἶνος μέν τοι ἀμύμων, ὃν κατέλεξας, οὐδέ τί πω παρά μοῖραν ἔπος νηκερδές ἔειπες· τῷ οὔτ' ἐσθῆτος δευήσεαι οὔτε τευ ἄλλου, ὧν ἐπέοιχ' ἱκέτην ταλαπείριον ἀντιάσαντα, νῦν· ἀτάρ ἠῶθέν γε τά σά ῥάκεα δνοπαλίξεις.
209Homerus, Odyssea, 15, 1; 8 (auctor fl.700BC)
ἄλλο δέ τοί τι ἔπος ἐρέω, σύ δέ σύνθεο θυμῷ.
210Homerus, Odyssea, 15, 92; 9 (auctor fl.700BC)
" ὣς εἰπών ἐν χειρί τίθει δέπας ἀμφικύπελλον ἥρως Ἀτρεΐδης· ὁ δ' ἄρα κρητῆρα φαεινόν θῆκ' αὐτοῦ προπάροιθε φέρων κρατερός Μεγαπένθης, ἀργύρεον· Ἑλένη δέ παρίστατο καλλιπάρῃος πέπλον ἔχουσ' ἐν χερσίν, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " δῶρόν τοι καί ἐγώ, τέκνον φίλε, τοῦτο δίδωμι, μνῆμ' Ἑλένης χειρῶν, πολυηράτου ἐς γάμου ὥρην, σῇ ἀλόχῳ φορέειν· τῆος δέ φίλῃ παρά μητρί κείσθω ἐνί μεγάρῳ.
211Homerus, Odyssea, 15, 340; 10 (auctor fl.700BC)
ἐκ δ' ἄρα δεσποίνης οὐ μείλιχον ἔστιν ἀκοῦσαι οὔτ' ἔπος οὔτε τι ἔργον, ἐπεί κακόν ἔμπεσεν οἴκῳ, ἄνδρες ὑπερφίαλοι· μέγα δέ δμῶες χατέουσιν ἀντία δεσποίνης φάσθαι καί ἕκαστα πυθέσθαι καί φαγέμεν πιέμεν τε, ἔπειτα δέ καί τι φέρεσθαι ἀγρόνδ', οἷά τε θυμόν ἀεί δμώεσσιν ἰαίνει.
212Homerus, Odyssea, 15, 525; 2 (auctor fl.700BC)
τόν δέ Θεοκλύμενος ἑτάρων ἀπονόσφι καλέσσας ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρί ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " Τηλέμαχ', οὔ τοι ἄνευ θεοῦ ἔπτατο δεξιός ὄρνις ἔγνων γάρ μιν ἐσάντα ἰδών οἰωνόν ἐόντα.
213Homerus, Odyssea, 15, 525; 4 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· " αἲ γάρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τετελεσμένον εἴη· τῷ κε τάχα γνοίης φιλότητά τε πολλά τε δῶρα ἐξ ἐμεῦ, ὡς ἄν τίς σε συναντόμενος μακαρίζοι.
214Homerus, Odyssea, 16, 1; 4 (auctor fl.700BC)
" οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔπος, ὅτε οἱ φίλος υἱός ἔστη ἐνί προθύροισι.
215Homerus, Odyssea, 16, 46; 9 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· " Εὔμαι', ἦ μάλα τοῦτο ἔπος θυμαλγές ἔειπες· πῶς γάρ δή τόν ξεῖνον ἐγών ὑποδέξομαι οἴκῳ· αὐτός μέν νέος εἰμί καί οὔ πω χερσί πέποιθα ἄνδρ' ἀπαμύνασθαι, ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ· μητρί δ' ἐμῇ δίχα θυμός ἐνί φρεσί μερμηρίζει, ἢ αὐτοῦ παρ' ἐμοί τε μένῃ καί δῶμα κομίζῃ, εὐνήν τ' αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φῆμιν, ἦ ἤδη ἅμ' ἕπηται Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος μνᾶται ἐνί μεγάροισιν ἀνήρ καί πλεῖστα πόρῃσιν.
216Homerus, Odyssea, 16, 135; 9 (auctor fl.700BC)
ἤδη νῦν σῷ παιδί ἔπος φάο μηδ' ἐπίκευθε, ὡς ἄν μνηστῆρσιν θάνατον καί κῆρ' ἀραρόντε ἔρχησθον προτί ἄστυ περικλυτόν· οὐδ' ἐγώ αὐτή δηρόν ἀπό σφῶϊν ἔσομαι μεμαυῖα μάχεσθαι.
217Homerus, Odyssea, 16, 393; 9 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν, στῆ ῥα παρά σταθμόν τέγεος πύκα ποιητοῖο, ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρά κρήδεμνα, Ἀντίνοον δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " Ἀντίνο', ὕβριν ἔχων, κακομήχανε, καί δέ σέ φασιν ἐν δήμῳ Ἰθάκης μεθ' ὁμήλικας ἔμμεν ἄριστον βουλῇ καί μύθοισι· σύ δ' οὐκ ἄρα τοῖος ἔησθα.
218Homerus, Odyssea, 16, 434; 11 (auctor fl.700BC)
ὡμήρησε δέ μοι παρ' ἑταίρων ἄγγελος ὠκύς, κῆρυξ, ὃς δή πρῶτος ἔπος σῇ μητρί ἔειπεν.
219Homerus, Odyssea, 17, 120; 4 (auctor fl.700BC)
ταῦτα δ' ἅ μ' εἰρωτᾷς καί λίσσεαι, οὐκ ἂν ἐγώ γε ἄλλα παρέξ εἴποιμι παρακλιδόν οὐδ' ἀπατήσω, ἀλλά τά μέν μοι ἔειπε γέρων ἅλιος νημερτής, τῶν οὐδέν τοι ἐγώ κρύψω ἔπος οὐδ' ἐπικεύσω.
220Homerus, Odyssea, 17, 120; 10 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια· " αἲ γάρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τετελεσμένον εἴη· τῷ κε τάχα γνοίης φιλότητά τε πολλά τε δῶρα ἐξ ἐμεῦ, ὡς ἄν τίς σε συναντόμενος μακαρίζοι.
221Homerus, Odyssea, 17, 204; 2 (auctor fl.700BC)
τούς δέ ἰδών νείκεσσεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν, ἔκπαγλον καί ἀεικές· ὄρινε δέ κῆρ Ὀδυσῆος· " νῦν μέν δή μάλα πάγχυ κακός κακόν ἡγηλάζει, ὡς αἰεί τόν ὁμοῖον ἄγει θεός ὡς τόν ὁμοῖν.
222Homerus, Odyssea, 17, 560; 9 (auctor fl.700BC)
καί δέ σοί ὧδ' αὐτῇ πολύ κάλλιον, ὦ βασίλεια, οἴην πρός ξεῖνον φάσθαι ἔπος ἠδ' ἐπακοῦσαι.
223Homerus, Odyssea, 18, 50; 10 (auctor fl.700BC)
Ἀντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " νῦν μέν μήτ' εἴης, βουγάϊε, μήτε γένοιο, εἰ δή τοῦτόν γε τρομέεις καί δείδιας αἰνῶς, ἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον, ἥ μιν ἱκάνει.
224Homerus, Odyssea, 18, 124; 13 (auctor fl.700BC)
ἀχρεῖον δ' ἐγέλασσεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " Εὐρυνόμη, θυμός μοι ἐέλδεται, οὔ τι πάρος γε, μνηστήρεσσι φανῆναι, ἀπεχθομένοισί περ ἔμπης· παιδί δέ κεν εἴποιμι ἔπος, τό κε κέρδιον εἴη, μή πάντα μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισιν ὁμιλεῖν, οἵ τ' εὖ μέν βάζουσι, κακῶς δ' ὄπιθεν φρονέουσι.
225Homerus, Odyssea, 18, 169; 2 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἴθι καί σῷ παιδί ἔπος φάο μηδ' ἐπίκευθε, χρῶτ' ἀπονιψαμένη καί ἐπιχρίσασα παρειάς· μηδ' οὕτω δακρύοισι πεφυρμένη ἀμφί πρόσωπα ἔρχευ, ἐπεί κάκιον πενθήμεναι ἄκριτον αἰεί.
226Homerus, Odyssea, 19, 89; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς φάτο, τοῦ δ' ἤκουσε περίφρων Πηνελόπεια, ἀμφίπολον δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " πάντως, θαρσαλέη, κύον ἀδεές, οὔ τί με λήθεις ἔρδουσα μέγα ἔργον, ὃ σῇ κεφαλῇ ἀναμάξεις· πάντα γάρ εὖ ᾔδησθ', ἐπεί ἐξ ἐμεῦ ἔκλυες αὐτῆς ὡς τόν ξεῖνον ἔμελλον ἐνί μεγάροισιν ἐμοῖσιν ἀμφί πόσει εἴρεσθαι, ἐπεί πυκινῶς ἀκάχημαι.
227Homerus, Odyssea, 19, 89; 2 (auctor fl.700BC)
" ἦ ῥα καί Εὐρυνόμην ταμίην πρός μῦθον ἔειπεν· " Εὐρυνόμη, φέρε δή δίφρον καί κῶας ἐπ' αὐτοῦ, ὄφρα καθεζόμενος εἴπῃ ἔπος ἠδ' ἐπακούσῃ ὁ ξεῖνος ἐμέθεν· ἐθέλω δέ μιν ἐξερέεσθαι.
228Homerus, Odyssea, 19, 277; 10 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια· " αἲ γάρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τετελεσμένον εἴη· τῷ κε τάχα γνοίης φιλότητά τε πολλά τε δῶρα ἐξ ἐμεῦ, ὡς ἄν τίς σε συναντόμενος μακαρίζοι.
229Homerus, Odyssea, 19, 361; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ἄρ' ἔφη, γρηῢς δέ κατέσχετο χερσί πρόσωπα, δάκρυα δ' ἔκβαλε θερμά, ἔπος δ' ὀλοφυδνόν ἔειπεν· " ὤ μοι ἐγώ σέο, τέκνον, ἀμήχανος· ἦ σε περί Ζεύς ἀνθρώπων ἤχθηρε θεουδέα θυμόν ἔχοντα.
230Homerus, Odyssea, 19, 361; 5 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγε νῦν ξυνίει ἔπος, ὅττι κεν εἴπω· πολλοί δή ξεῖνοι ταλαπείριοι ἐνθάδ' ἵκοντο, ἀλλ' οὔ πώ τινά φημι ἐοικότα ὧδε ἰδέσθαι ὡς σύ δέμας φωνήν τε πόδας τ' Ὀδυσῆϊ ἔοικας.
231Homerus, Odyssea, 19, 361; 10 (auctor fl.700BC)
Αὐτόλυκος δ' ἐλθών Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον παῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο θυγατέρος ἧς· τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια φίλοις ἐπί γούνασι θῆκε παυομένῳ δόρποιο, ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " Αὐτόλυκ', αὐτός νῦν ὄνομ' εὕρεο ὅττι κε θῆαι παιδός παιδί φίλῳ· πολυάρητος δέ τοί ἐστιν.
232Homerus, Odyssea, 19, 455; 12 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτε προσέειπε περίφρων Εὐρύκλεια· " τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.
233Homerus, Odyssea, 20, 91; 6 (auctor fl.700BC)
αἱ μέν ἄρ' ἄλλαι εὗδον, ἐπεί κατά πυρόν ἄλεσσαν, ἡ δέ μί' οὔπω παύετ', ἀφαυροτάτη δ' ἐτέτυκτο· ἥ ῥα μύλην στήσασα ἔπος φάτο, σῆμα ἄνακτι· " Ζεῦ πάτερ, ὅς τε θεοῖσι καί ἀνθρώποισιν ἀνάσσεις, ἦ μεγάλ' ἐβρόντησας ἀπ' οὐρανοῦ ἀστερόεντος, οὐδέ ποθι νέφος ἐστί· τέρας νύ τεῳ τόδε φαίνεις.
234Homerus, Odyssea, 20, 91; 7 (auctor fl.700BC)
κρῆνον νῦν καί ἐμοί δειλῇ ἔπος, ὅττι κεν εἴπω· μνηστῆρες πύματόν τε καί ὕστατον ἤματι τῷδε ἐν μεγάροις Ὀδυσῆος ἑλοίατο δαῖτ' ἐρατεινήν, οἳ δή μοι καμάτῳ θυμαλγέι· γούνατ' ἔλυσαν ἄλφιτα τευχούσῃ· νῦν ὕστατα δειπνήσειαν.
235Homerus, Odyssea, 20, 226; 2 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτε προσέειπε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ· " αἲ γάρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τελέσειε Κρονίων· γνοίης χ' οἵη ἐμή δύναμις καί χεῖρες ἕπονται.
236Homerus, Odyssea, 21, 80; 3 (auctor fl.700BC)
Ἀντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " νήπιοι ἀγροιῶται, ἐφημέρια φρονέοντες, ἆ δειλώ, τί νυ δάκρυ κατείβετον ἠδέ γυναικί θυμόν ἐνί στήθεσσιν ὀρίνετον· ᾗ τε καί ἄλλως κεῖται ἐν ἄλγεσι θυμός, ἐπεί φίλον ὤλεσ' ἀκοίτην.
237Homerus, Odyssea, 21, 163; 2 (auctor fl.700BC)
Ἀντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· " λειῶδες, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων, δεινόν τ' ἀργαλέον τε, – νεμεσσῶμαι δέ τ' ἀκούων – εἰ δή τοῦτό γε τόξον ἀριστῆας κεκαδήσει θυμοῦ καί ψυχῆς, ἐπεί οὐ δύνασαι σύ τανύσσαι.
238Homerus, Odyssea, 21, 163; 8 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐκτός θυρέων ἔσαν ἠδέ καί αὐλῆς, φθεγξάμενός σφε ἔπεσσι προσηύδα μειλιχίοισι· " βουκόλε καί σύ, συφορβέ, ἔπος τί κε μυθησαίμην, ἦ αὐτός κεύθω· φάσθαι δέ με θυμός ἀνώγει.
239Homerus, Odyssea, 21, 256; 6 (auctor fl.700BC)
οἱ δ' ἐπεί οὖν σπεῖσάν τ' ἔπιόν θ' ὅσον ἤθελε θυμός, τοῖς δέ δολοφρονέων μετέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· " κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγακλειτῆς βασιλείης· ὄφρ' εἴπω τά με θυμός ἐνί στήθεσσι κελεύει· Εὐρύμαχον δέ μάλιστα καί Ἀντίνοον θεοειδέα λίσσομ', ἐπεί καί τοῦτο ἔπος κατά μοῖραν ἔειπε, νῦν μέν παῦσαι τόξον, ἐπιτρέψαι δέ θεοῖσιν· ἠῶθεν δέ θεός δώσει κράτος ᾧ κ' ἐθέλῃσιν.
240Homerus, Odyssea, 21, 256; 9 (auctor fl.700BC)
Ἀντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· " ἆ δειλέ ξείνων, ἔνι τοι φρένες οὐδ' ἠβαιαί· οὐκ ἀγαπᾷς ὃ ἕκηλος ὑπερφιάλοισι μεθ' ἡμῖν δαίνυσαι, οὐδέ τι δαιτός ἀμέρδεαι, αὐτάρ ἀκούεις μύθων ἡμετέρων καί ῥήσιος· οὐδέ τις ἄλλος ἡμετέρων μύθων ξεῖνος καί πτωχός ἀκούει.
241Homerus, Odyssea, 22, 126; 3 (auctor fl.700BC)
τοῖς δ' Ἀγέλεως μετέειπεν, ἔπος πάντεσσι πιφαύσκων· " ὦ φίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἀν' ὀρσοθύρην ἀναβαίη καί εἴποι λαοῖσι, βοή δ' ὤκιστα γένοιτο· τῷ κε τάχ' οὗτος ἀνήρ νῦν ὕστατα τοξάσσαιτο.
242Homerus, Odyssea, 22, 210; 10 (auctor fl.700BC)
τοῖς δ' Ἀγέλεως μετέειπεν, ἔπος πάντεσσι πιφαύσκων· " ὦ φίλοι, ἤδη σχήσει ἀνήρ ὅδε χεῖρας ἀάπτους· καί δή οἱ Μέντωρ μέν ἔβη κενά εὔγματα εἰπών, οἱ δ' οἶοι λείπονται ἐπί πρώτῃσι θύρῃσι.
243Homerus, Odyssea, 22, 378; 4 (auctor fl.700BC)
δή τότε Τηλέμαχον προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· " Τηλέμαχ', εἰ δ' ἄγε μοι κάλεσον τροφόν Εὐρύκλειαν, ὄφρα ἔπος εἴπωμι τό μοι καταθύμιόν ἐστιν.
244Homerus, Odyssea, 23, 49; 7 (auctor fl.700BC)
" τήν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα φίλη τροφός Εὐρύκλεια· " τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων, ἣ πόσιν ἔνδον ἐόντα παρ' ἐσχάρῃ οὔ ποτ' ἔφησθα οἴκαδ' ἐλεύσεσθαι· θυμός δέ τοι αἰέν ἄπιστος.
245Homerus, Odyssea, 23, 85; 4 (auctor fl.700BC)
Τηλέμαχος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαξε· " μῆτερ ἐμή, δύσμητερ, ἀπηνέα θυμόν ἔχουσα, τίφθ' οὕτω πατρός νοσφίζεαι, οὐδέ παρ' αὐτόν ἑζομένη μύθοισιν ἀνείρεαι οὐδέ μεταλλᾷς· οὐ μέν κ' ἄλλη γ' ὧδε γυνή τετληότι θυμῷ ἀνδρός ἀφεσταίη, ὅς οἱ κακά πολλά μογήσας ἔλθοι ἐεικοστῷ ἔτεϊ ἐς πατρίδα γαῖαν· σοί δ' αἰεί κραδίη στερεωτέρη ἐστί λίθοιο.
246Homerus, Odyssea, 23, 85; 5 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια· " τέκνον ἐμόν, θυμός μοι ἐνί στήθεσσι τέθηπεν, οὐδέ τι προσφάσθαι δύναμαι ἔπος οὐδ' ἐρέεσθαι οὐδ' εἰς ὦπα ἰδέσθαι ἐναντίον.
247Homerus, Odyssea, 23, 181; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ἄρ' ἔφη πόσιος πειρωμένη· αὐτάρ Ὀδυσσεύς ὀχθήσας ἄλοχον προσεφώνεε κεδνά ἰδυῖαν· " ὦ γύναι, ἦ μάλα τοῦτο ἔπος θυμαλγές ἔειπες· τίς δέ μοι ἄλλοσε θῆκε λέχος· χαλεπόν δέ κεν εἴη καί μάλ' ἐπισταμένῳ, ὅτε μή θεός αὐτός ἐπελθών ῥηϊδίως ἐθέλων θείη ἄλλῃ ἐνί χώρῃ.
248Homerus, Odyssea, 23, 310; 2 (auctor fl.700BC)
τοῦτ' ἄρα δεύτατον εἶπεν ἔπος, ὅτε οἱ γλυκύς ὕπνος λυσιμελής ἐπόρουσε, λύων μελεδήματα θυμοῦ.
249Homerus, Odyssea, 24, 232; 9 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπέ καί ἀτρεκέως κατάλεξον, τεῦ δμώς εἶς ἀνδρῶν· τεῦ δ' ὄρχατον ἀμφιπολεύεις· καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρ' ἐῢ εἰδῶ, εἰ ἐτεόν γ' Ἰθάκην τήνδ' ἱκόμεθ', ὥς μοι ἔειπεν οὗτος ἀνήρ νῦν δή ξυμβλήμενος ἐνθάδ' ἰόντι, οὔ τι μάλ' ἀρτίφρων, ἐπεί οὐ τόλμησεν ἕκαστα εἰπεῖν ἠδ' ἐπακοῦσαι ἐμόν ἔπος, ὡς ἐρέεινον ἀμφί ξείνῳ ἐμῷ, ἤ που ζώει τε καί ἔστιν ἦ ἤδη τέθνηκε καί εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν.
250Iustinianus, Digesta Iustiniani Augusti, 11, 1, 11; 10 (auctor c.482-565)
Quod autem ait praetor 'omnino non respondisse', posteriores sic exceperunt, ut omnino non respondisse uideatur, qui ad interrogatum non respondit, id est πρὸς ἔπος.
251Markos monachos, Florilegium et opuscula, Florilegium, 20; 3 (auctor fl.1260)
Καὶ ὅρα, τί ἱστορεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος περὶ τῶν πάλαι ἁγίων – πρὸς ἔπος οὕτως φησίν· ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς, ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσιν καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς {Hbr 11,36-38}.
252Markos monachos, Florilegium et opuscula, Florilegium, 21; 8 (auctor fl.1260)
Γράφων πρὸς Φιλιππησίους λέγει κατ᾿ ἔπος οὕτως· πολλοὶ περιπατοῦσιν, οὓς πολλάκις ἔλεγον, νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια, ὧν ὁ θεὸς ἡ κοιλία καὶ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν – οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες {Phil 3,18s.}.
253Markos monachos, Florilegium et opuscula, Epistola; 1 (auctor fl.1260)
Πάλαι μὲν ὁ θεόπτης Μωσῆς παρὰ θεοῦ τὸν νόμον διὰ νηστείας δεξάμενος, ὦ θεσπεσία μοι κεφαλή, τοῦτον τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ κατ᾿ ἔπος ἐδίδαξεν· εἶτα ἐνετείλατο οὕτως εἰπών· ἰδού, δέδωκα πρὸ προσώπου ὑμῶν τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς {Ier 21,8 e Dt 30,15}· ποιήσατε λοιπὸν ἑαυτοῖς βιβλία μικρά, ἐν οἷς ἔστωσαν γεγραμμένα τὰ θεῖα ταῦτα ἐντάλματα καὶ κρεμάσατε ταῦτα ἐν ταῖς χερσὶν ὑμῶν καὶ ἐν τοῖς τραχήλοις ὑμῶν ἐξαρτήσατε, ἵνα ἔχητε αὐτὰ νυκτὸς καὶ ἡμέρας καθήμενοι καὶ ἀνιστάμενοι καὶ ἐμπεριπατοῦντες πρὸ ὀφθαλμῶν ὑμῶν, καὶ πρὸς αὐτὰ ὥσπερ ἐν κατόπτρῳ εἰλικρινεῖ ὁρᾶτε καὶ μελετᾶτε, ἵνα ἔχητε διαπαντὸς ἐν μνήμῃ διηνεκεῖ τοῦ θεοῦ τὰ προστάγματα.
254Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 6; 1 (auctor 1606-1681)
Οὐδε πρὸς ἔπος .
255Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 49; 10 (auctor 1606-1681)
Οὐδε πρὸς ἔπος .
256Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 60; 5 (auctor 1606-1681)
Α(́μ' ἔπος ἅμ' ἔργον simul dictum factumque. Hom. Α)φύα ἐς πῦρ Aphya ad ignem, pisciculus, igne tacto, statim coctus.
257Plato, Alcibiades, p1, 105; 4 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ εἰ αὖ σοι εἴποι ὁ αὐτὸς οὗτος θεὸς ὅτι αὐτοῦ σε δεῖ δυναστεύειν ἐν τῇ Εὐρώπῃ, διαβῆναι δὲ εἰς τὴν Ἀσίαν οὐκ ἐξέσται σοι οὐδὲ ἐπιθέσθαι τοῖς ἐκεῖ πράγμασιν, οὐκ ἂν αὖ μοι δοκεῖς ἐθέλειν οὐδ' ἐπὶ τούτοις μόνοις ζῆν, εἰ μὴ ἐμπλήσεις τοῦ σοῦ ὀνόματος καὶ τῆς σῆς δυνάμεως πάντας ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀνθρώπους· καὶ οἶμαί σε πλὴν Κύρου καὶ Ξέρξου ἡγεῖσθαι οὐδένα ἄξιον λόγου γεγονέναι.
258Plato, Alcibiades, p1, 122; 3 (auctor c.425BC-347BC)
διῆλθον δὲ καὶ τὴν ἄλλην ἄν σοι τῶν ἀνταγωνιστῶν τροφήν τε καὶ παιδείαν, εἰ μὴ πολὺ ἔργον ἦν καὶ ἅμα ταῦθ' ἱκανὰ δηλῶσαι καὶ τἆλλα ὅσα τούτοις ἀκόλουθα· τῆς δὲ σῆς γενέσεως, ὦ Ἀλκιβιάδη, καὶ τροφῆς καὶ παιδείας, ἢ ἄλλου ὁτουοῦν Ἀθηναίων, ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενὶ μέλει, εἰ μὴ εἴ τις ἐραστής σου τυγχάνει ὤν.
259Plato, Alcibiades, p3, 144; 14 (auctor c.425BC-347BC)
Ἀλκιβιάδης τί μάλιστα, ὦ Σώκρατες· Σωκράτης ὅτι, ὡς ἔπος εἰπεῖν, κινδυνεύει τό γε τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν κτῆμα, ἐάν τις ἄνευ τοῦ βελτίστου κεκτημένος ᾖ, ὀλιγάκις μὲν ὠφελεῖν, βλάπτειν δὲ τὰ πλείω τὸν ἔχοντα αὐτό.
260Plato, Apologia, p1, 17; 2 (auctor c.425BC-347BC)
καίτοι ἀληθές γε ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν εἰρήκασιν.
261Plato, Apologia, p1, 22; 7 (auctor c.425BC-347BC)
ὡς ἔπος γὰρ εἰπεῖν ὀλίγου αὐτῶν ἅπαντες οἱ παρόντες ἂν βέλτιον ἔλεγον περὶ ὧν αὐτοὶ ἐπεποιήκεσαν.
262Plato, Apologia, p1, 22; 11 (auctor c.425BC-347BC)
τελευτῶν οὖν ἐπὶ τοὺς χειροτέχνας ᾖα· ἐμαυτῷ γὰρ συνῄδη οὐδὲν ἐπισταμένῳ ὡς ἔπος εἰπεῖν, τούτους δέ γ' ᾔδη ὅτι εὑρήσοιμι πολλὰ καὶ καλὰ ἐπισταμένους.
263Plato, Convivium, p1, 179; 1 (auctor c.425BC-347BC)
ἀλλήλους, καὶ μαχόμενοί γ' ἂν μετ' ἀλλήλων οἱ τοιοῦτοι νικῷεν ἂν ὀλίγοι ὄντες ὡς ἔπος εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους.
264Plato, Convivium, p1, 186; 2 (auctor c.425BC-347BC)
τὸ μὲν γὰρ διπλοῦν εἶναι τὸν ἔρωτα δοκεῖ μοι καλῶς διελέσθαι· ὅτι δὲ οὐ μόνον ἐστὶν ἐπὶ ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς καλοὺς ἀλλὰ καὶ πρὸς ἄλλα πολλὰ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις, τοῖς τε σώμασι τῶν πάντων ζῴων καὶ τοῖς ἐν τῇ γῇ φυομένοις καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν πᾶσι τοῖς οὖσι, καθεωρακέναι μοι δοκῶ ἐκ τῆς ἰατρικῆς, τῆς ἡμετέρας τέχνης, ὡς μέγας καὶ θαυμαστὸς καὶ ἐπὶ πᾶν ὁ θεὸς τείνει καὶ κατ' ἀνθρώπινα καὶ κατὰ θεῖα πράγματα.
265Plato, Convivium, p1, 192; 6 (auctor c.425BC-347BC)
ὅταν μὲν οὖν καὶ αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ ὁ παιδεραστὴς καὶ ἄλλος πᾶς, τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε καὶ οἰκειότητι καὶ ἔρωτι, οὐκ ἐθέλοντες ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι ἀλλήλων οὐδὲ σμικρὸν χρόνον.
266Plato, Convivium, p1, 209; 4 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ πᾶς ἂν δέξαιτο ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας μᾶλλον γεγονέναι ἢ τοὺς ἀνθρωπίνους, καὶ εἰς Ὅμηρον ἀποβλέψας καὶ Ἡσίοδον καὶ τοὺς ἄλλους ποιητὰς τοὺς ἀγαθοὺς ζηλῶν, οἷα ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν, ἃ ἐκείνοις ἀθάνατον κλέος καὶ μνήμην παρέχεται αὐτὰ τοιαῦτα ὄντα· εἰ δὲ βούλει, ἔφη, οἵους Λυκοῦργος παῖδας κατελίπετο ἐν Λακεδαίμονι σωτῆρας τῆς Λακεδαίμονος καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν τῆς Ἑλλάδος.
267Plato, Convivium, p1, 215; 12 (auctor c.425BC-347BC)
ἡμεῖς γοῦν ὅταν μέν του ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ πάνυ ἀγαθοῦ ῥήτορος ἄλλους λόγους, οὐδὲν μέλει ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενί· ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις ἀκούῃ ἢ τῶν σῶν λόγων ἄλλου λέγοντος, κἂν πάνυ φαῦλος ᾖ ὁ λέγων, ἐάντε γυνὴ ἀκούῃ ἐάντε ἀνὴρ ἐάντε μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα.
268Plato, Epinomis, p1, 978; 5 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ ἐκ τούτων ἓν ἐποίησεν τὴν σελήνην ὁ θεὸς ἀπεργασάμενος, ἣ τοτὲ μὲν μείζων φαινομένη, τοτὲ δ' ἐλάττων, διεξῆλθεν ἄλλην ἀεὶ φαίνουσα ἡμέραν, μέχρι πεντεκαίδεκα ἡμερῶν καὶ νυκτῶν· αὕτη δ' ἔστιν περίοδος, εἰ βούλεταί τις τὸν κύκλον ἕνα ὅλον εἰς ἓν τιθέναι, ὥστε ὡς ἔπος εἰπεῖν καὶ τὸ δυσμαθέστατον ἂν μαθεῖν ζῷον, οἷς παρέδωκεν φύσιν ὁ θεὸς τοῦ δυνατοῖς εἶναι μανθάνειν.
269Plato, Epinomis, p1, 987; 1 (auctor c.425BC-347BC)
τρόπος ἔθρεψεν τοὺς πρώτους ταῦτα ἐννοήσαντας διὰ τὸ κάλλος τῆς θερινῆς ὥρας, ἣν Αἴγυπτός τε Συρία θ' ἱκανῶς κέκτηται, φανεροὺς μὲν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀστέρας ἀεὶ σύμπαντας καθορῶντας, ἅτε νεφῶν καὶ ὑδάτων ἀπόπροσθεν ἀεὶ τοῦ κόσμου κεκτημένους, ὅθεν καὶ πανταχόσε καὶ δεῦρ' ἐξήκει, βεβασανισμένα χρόνῳ μυριετεῖ τε καὶ ἀπείρῳ.
270Plato, Epistolae, 1a, 310; 8 (auctor c.425BC-347BC)
ἐμοὶ δὲ δὴ καὶ σοὶ τὰ πρὸς ἀλλήλους οὑτωσὶ τυγχάνει ἔχοντα· οὔτε αὐτοὶ [ἂν] ἀγνῶτές ἐσμεν οὐδενὶ Ἑλλήνων ὡς ἔπος εἰπεῖν, οὔτε ἡ συνουσία ἡμῶν σιγᾶται.
271Plato, Epistolae, 1f, 335; 3 (auctor c.425BC-347BC)
Δίωνα δὴ ἐγὼ λέγων ταῦτά τε καὶ ἄλλα τοιαῦτα ἔπειθον, καὶ τοῖς ἀποκτείνασιν ἐκεῖνον δικαιότατ' ἂν ὀργιζοίμην ἐγὼ τρόπον τινὰ ὁμοιότατα καὶ Διονυσίῳ· ἀμφότεροι γὰρ ἐμὲ καὶ τοὺς ἄλλους ὡς ἔπος εἰπεῖν ἅπαντας τὰ μέγιστα ἔβλαψαν ἀνθρώπους, οἱ μὲν τὸν βουλόμενον δικαιοσύνῃ χρῆσθαι διαφθείραντες, ὁ δὲ οὐδὲν ἐθελήσας χρήσασθαι δικαιοσύνῃ διὰ πάσης τῆς ἀρχῆς, μεγίστην δύναμιν ἔχων, ἐν ᾗ γενομένη φιλοσοφία τε καὶ δύναμις ὄντως ἐν ταὐτῷ διὰ πάντων ἀνθρώπων Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων λάμψασ' ἂν ἱκανῶς δόξαν παρέστησεν πᾶσιν τὴν ἀληθῆ, ὡς οὐκ ἄν ποτε γένοιτο εὐδαίμων οὔτε πόλις οὔτ' ἀνὴρ οὐδείς, ὃς ἂν μὴ μετὰ φρονήσεως ὑπὸ δικαιοσύνῃ διαγάγῃ τὸν βίον, ἤτοι ἐν αὑτῷ κεκτημένος ἢ ὁσίων ἀνδρῶν ἀρχόντων ἐν ἤθεσιν τραφείς τε καὶ παιδευθεὶς ἐνδίκως.
272Plato, Epistolae, 1f, 336; 1 (auctor c.425BC-347BC)
σχῆμα ἀρχῆς ἐτράπετο ἢ ἐπὶ τὸ Συρακούσας μὲν πρῶτον, τὴν πατρίδα τὴν ἑαυτοῦ, ἐπεὶ τὴν δουλείαν αὐτῆς ἀπήλλαξεν φαιδρύνας ἐλευθέρας δ' ἐν σχήματι κατέστησεν, τὸ μετὰ τοῦτ' ἂν πάσῃ μηχανῇ ἐκόσμησεν νόμοις τοῖς προσήκουσίν τε καὶ ἀρίστοις τοὺς πολίτας, τό τε ἐφεξῆς τούτοις προυθυμεῖτ' ἂν πρᾶξαι, πᾶσαν Σικελίαν κατοικίζειν καὶ ἐλευθέραν ἀπὸ τῶν βαρβάρων ποιεῖν, τοὺς μὲν ἐκβάλλων, τοὺς δὲ χειρούμενος ῥᾷον Ἱέρωνος· τούτων δ' αὖ γενομένων δι' ἀνδρὸς δικαίου τε καὶ ἀνδρείου καὶ σώφρονος καὶ φιλοσόφου, τὴν αὐτὴν ἀρετῆς ἂν πέρι γενέσθαι δόξαν τοῖς πολλοῖς, ἥπερ ἄν, εἰ Διονύσιος ἐπείσθη, παρὰ πᾶσιν ἂν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀνθρώποις ἀπέσωσεν γενομένη.
273Plato, Epistolae, 1f, 343; 5 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ μὴν περὶ λόγου γε ὁ αὐτὸς λόγος, εἴπερ ἐξ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων σύγκειται, μηδὲν ἱκανῶς βεβαίως εἶναι βέβαιον· μυρίος δὲ λόγος αὖ περὶ ἑκάστου τῶν τεττάρων ὡς ἀσαφές, τὸ δὲ μέγιστον, ὅπερ εἴπομεν ὀλίγον ἔμπροσθεν, ὅτι δυοῖν ὄντοιν, τοῦ τε ὄντος καὶ τοῦ ποιοῦ τινος, οὐ τὸ ποιόν τι, τὸ δὲ τί, ζητούσης εἰδέναι τῆς ψυχῆς, τὸ μὴ ζητούμενον ἕκαστον τῶν τεττάρων προτεῖνον τῇ ψυχῇ λόγῳ τε καὶ κατ' ἔργα, αἰσθήσεσιν εὐέλεγκτον τό τε λεγόμενον καὶ δεικνύμενον ἀεὶ παρεχόμενον ἕκαστον, ἀπορίας τε καὶ ἀσαφείας ἐμπίμπλησι πάσης ὡς ἔπος εἰπεῖν πάντ' ἄνδρα.
274Plato, Euthydemus, p1, 272; 6 (auctor c.425BC-347BC)
αὐτὼ γὰρ τούτω, ὡς ἔπος εἰπεῖν, γέροντε ὄντε ἠρξάσθην ταύτης τῆς σοφίας ἧς ἔγωγε ἐπιθυμῶ, τῆς ἐριστικῆς· πέρυσιν ἢ προπέρυσιν οὐδέπω ἤστην σοφώ.
275Plato, Euthydemus, p1, 295; 11 (auctor c.425BC-347BC)
τί οὖν, ἔφην, ἂν σὺ μὲν ἄλλῃ ἐρωτᾷς διανοούμενος, ἐγὼ δὲ ἄλλῃ ὑπολάβω, ἔπειτα πρὸς τοῦτο ἀποκρίνωμαι, ἐξαρκεῖ σοι ἐὰν μηδὲν πρὸς ἔπος ἀποκρίνωμαι· ἔμοιγε, ἦ δ' ὅς· οὐ μέντοι σοί γε, ὡς ἐγᾦμαι.
276Plato, Gorgias, p1, 450; 8 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης τί οὖν δή ποτε τὰς ἄλλας τέχνας οὐ ῥητορικὰς καλεῖς, οὔσας περὶ λόγους, εἴπερ ταύτην ῥητορικὴν καλεῖς, ἣ ἂν ᾖ περὶ λόγους· Γοργίας ὅτι, ὦ Σώκρατες, τῶν μὲν ἄλλων τεχνῶν περὶ χειρουργίας τε καὶ τοιαύτας πράξεις ὡς ἔπος εἰπεῖν πᾶσά ἐστιν ἡ ἐπιστήμη, τῆς δὲ ῥητορικῆς οὐδέν ἐστιν τοιοῦτον χειρούργημα, ἀλλὰ πᾶσα ἡ πρᾶξις καὶ ἡ κύρωσις διὰ λόγων ἐστίν.
277Plato, Gorgias, p1, 450; 15 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἕτεραι δέ γέ εἰσι τῶν τεχνῶν αἳ διὰ λόγου πᾶν περαίνουσι, καὶ ἔργου ὡς ἔπος εἰπεῖν ἢ οὐδενὸς προσδέονται ἢ βραχέος πάνυ, οἷον ἡ ἀριθμητικὴ καὶ λογιστικὴ καὶ γεωμετρικὴ καὶ πεττευτική γε καὶ ἄλλαι πολλαὶ τέχναι, ὧν ἔνιαι σχεδόν τι ἴσους τοὺς λόγους ἔχουσι ταῖς πράξεσιν, αἱ δὲ πολλαὶ πλείους, καὶ τὸ παράπαν πᾶσα ἡ πρᾶξις καὶ τὸ κῦρος αὐταῖς διὰ λόγων ἐστίν.
278Plato, Gorgias, p1, 456; 4 (auctor c.425BC-347BC)
Γοργίας εἰ πάντα γε εἰδείης, ὦ Σώκρατες, ὅτι ὡς ἔπος εἰπεῖν ἁπάσας τὰς δυνάμεις συλλαβοῦσα ὑφ' αὑτῇ ἔχει.
279Plato, Gorgias, p1, 466; 13 (auctor c.425BC-347BC)
φημὶ γάρ, ὦ Πῶλε, ἐγὼ καὶ τοὺς ῥήτορας καὶ τοὺς τυράννους δύνασθαι μὲν ἐν ταῖς πόλεσιν σμικρότατον, ὥσπερ νυνδὴ ἔλεγον· οὐδὲν γὰρ ποιεῖν ὧν βούλονται ὡς ἔπος εἰπεῖν, ποιεῖν μέντοι ὅτι ἂν αὐτοῖς δόξῃ βέλτιστον εἶναι.
280Plato, Gorgias, p1, 501; 1 (auctor c.425BC-347BC)
ἡ δ' ἰατρική, λέγων ὅτι ἡ μὲν τούτου οὗ θεραπεύει καὶ τὴν φύσιν ἔσκεπται καὶ τὴν αἰτίαν ὧν πράττει, καὶ λόγον ἔχει τούτων ἑκάστου δοῦναι, ἡ ἰατρική· ἡ δ' ἑτέρα τῆς ἡδονῆς, πρὸς ἣν ἡ θεραπεία αὐτῇ ἐστιν ἅπασα, κομιδῇ ἀτέχνως ἐπ' αὐτὴν ἔρχεται, οὔτε τι τὴν φύσιν σκεψαμένη τῆς ἡδονῆς οὔτε τὴν αἰτίαν, ἀλόγως τε παντάπασιν ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν διαριθμησαμένη, τριβῇ καὶ ἐμπειρίᾳ μνήμην μόνον σῳζομένη τοῦ εἰωθότος γίγνεσθαι, ᾧ δὴ καὶ πορίζεται τὰς ἡδονάς.
281Plato, Gorgias, p1, 505; 4 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οὐκοῦν καὶ τὰς ἐπιθυμίας ἀποπιμπλάναι, οἷον πεινῶντα φαγεῖν ὅσον βούλεται ἢ διψῶντα πιεῖν, ὑγιαίνοντα μὲν ἐῶσιν οἱ ἰατροὶ ὡς τὰ πολλά, κάμνοντα δὲ ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδέποτ' ἐῶσιν ἐμπίμπλασθαι ὧν ἐπιθυμεῖ· συγχωρεῖς τοῦτό γε καὶ σύ· Καλλίκλης ἔγωγε.
282Plato, Gorgias, p1, 517; 5 (auctor c.425BC-347BC)
ἀλλὰ γὰρ μεταβιβάζειν τὰς ἐπιθυμίας καὶ μὴ ἐπιτρέπειν, πείθοντες καὶ βιαζόμενοι ἐπὶ τοῦτο ὅθεν ἔμελλον ἀμείνους ἔσεσθαι οἱ πολῖται, ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν τούτων διέφερον ἐκεῖνοι· ὅπερ μόνον ἔργον ἐστὶν ἀγαθοῦ πολίτου.
283Plato, Hippias, p1, 285; 10 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἀλλὰ περὶ γεωμετρίας τι χαίρουσιν ἀκούοντες· Ἱππίας οὐδαμῶς, ἐπεὶ οὐδ' ἀριθμεῖν ἐκείνων γε, ὡς ἔπος εἰπεῖν, πολλοὶ ἐπίστανται.
284Plato, Hippias, p1, 286; 12 (auctor c.425BC-347BC)
Ἱππίας σμικρὸν μέντοι νὴ Δί', ὦ Σώκρατες, καὶ οὐδενὸς ἄξιον, ὡς ἔπος εἰπεῖν.
285Plato, Hippias, p3, 372; 3 (auctor c.425BC-347BC)
τεκμήριον δέ μοι τούτου ἱκανόν, ὅτι ἐπειδὰν συγγένωμαί τῳ ὑμῶν τῶν εὐδοκιμούντων ἐπὶ σοφίᾳ καὶ οἷς οἱ Ἕλληνες πάντες μάρτυρές εἰσι τῆς σοφίας, φαίνομαι οὐδὲν εἰδώς· οὐδὲν γάρ μοι δοκεῖ τῶν αὐτῶν καὶ ὑμῖν, ὡς ἔπος εἰπεῖν.
286Plato, Leges, 1, 639; 6 (auctor c.425BC-347BC)
Ἀθηναῖος ταύτην οὖν μῶν ὀρθῶς γιγνομένην ἤδη τις πώποτε ἐθεάσατο· καὶ σφῷν μὲν ἀποκρίνασθαι ῥᾴδιον ὡς οὐδεπώποτε τὸ παράπαν – οὐ γὰρ ἐπιχώριον ὑμῖν τοῦτο οὐδὲ νόμιμον – ἐγὼ δὲ ἐντετύχηκά τε πολλαῖς καὶ πολλαχοῦ, καὶ προσέτι πάσας ὡς ἔπος εἰπεῖν διηρώτηκα, καὶ σχεδὸν ὅλην μὲν οὐδεμίαν ὀρθῶς γιγνομένην ἑώρακα οὐδὲ ἀκήκοα, μόρια δ' εἴ που σμικρὰ καὶ ὀλίγα, τὰ πολλὰ δὲ σύμπανθ' ὡς εἰπεῖν διημαρτημένα.
287Plato, Leges, 1a, 653; 10 (auctor c.425BC-347BC)
φησὶν δὲ τὸ νέον ἅπαν ὡς ἔπος εἰπεῖν τοῖς τε σώμασι καὶ ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν οὐ δύνασθαι, κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι, τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ σκιρτῶντα, οἷον ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα, τὰ δὲ φθεγγόμενα πάσας φωνάς.
288Plato, Leges, 1a, 656; 5 (auctor c.425BC-347BC)
Ἀθηναῖος ὅπου δὴ νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι ἢ καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ἔσονται τὴν περὶ τὰς μούσας παιδείαν τε καὶ παιδιάν, οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ ἂν αὐτὸν τὸν ποιητὴν ἐν τῇ ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ μέλους ἢ ῥήματος ἐχόμενον, τοῦτο διδάσκοντα καὶ τοὺς τῶν εὐνόμων παῖδας καὶ νέους ἐν τοῖς χοροῖς, ὅτι ἂν τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν· Κλεινίας οὔτοι δὴ τοῦτό γε λόγον ἔχει· πῶς γὰρ ἄν· Ἀθηναῖος νῦν δέ γε αὐτὸ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν ἔξεστι δρᾶν, πλὴν κατ' Αἴγυπτον.
289Plato, Leges, 1a, 656; 8 (auctor c.425BC-347BC)
σκοπῶν δὲ εὑρήσεις αὐτόθι τὰ μυριοστὸν ἔτος γεγραμμένα ἢ τετυπωμένα – οὐχ ὡς ἔπος εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ' ὄντως – τῶν νῦν δεδημιουργημένων
290Plato, Leges, 1a, 663; 4 (auctor c.425BC-347BC)
σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ πόρρωθεν ὁρώμενον πᾶσίν τε ὡς ἔπος εἰπεῖν καὶ δὴ καὶ τοῖς παισὶ παρέχει, νομοθέτης εἰ μὴ δόξαν εἰς τοὐναντίον τούτου καταστήσει, τὸ σκότος ἀφελών, καὶ πείσει ἁμῶς γέ πως ἔθεσι καὶ ἐπαίνοις καὶ λόγοις ὡς ἐσκιαγραφημένα τὰ δίκαιά ἐστι καὶ ἄδικα, τὰ μὲν ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ θεωρούμενα ἡδέα, τὰ δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ δὲ δικαίου πάντα τἀναντία παντὶ πρὸς ἀμφότερα.
291Plato, Leges, 1a, 669; 1 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ χρώματα ἅμα καὶ σχήματα ἀπείληφεν ὑπὸ τῆς τέχνης· ἆρά γε ἀναγκαῖον ἤδη τῷ ταῦτα γνόντι καὶ ἐκεῖνο ἑτοίμως γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε ὅπῃ ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν εἴη κάλλους· Κλεινίας πάντες μεντἂν ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὦ ξένε, τὰ καλὰ τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν.
292Plato, Leges, 1b, 677; 9 (auctor c.425BC-347BC)
Ἀθηναῖος οὐκοῦν ὄργανά τε πάντα ἀπόλλυσθαι, καὶ εἴ τι τέχνης ἦν ἐχόμενον σπουδαίως ηὑρημένον ἢ πολιτικῆς ἢ καὶ σοφίας τινὸς ἑτέρας, πάντα ἔρρειν ταῦτα ἐν τῷ τότε χρόνῳ φήσομεν· πῶς γὰρ ἄν, ὦ ἄριστε, εἴ γε ἔμενεν τάδε οὕτω τὸν πάντα χρόνον ὡς νῦν διακεκόσμηται, καινὸν ἀνηυρίσκετό ποτε καὶ ὁτιοῦν· Κλεινίας τοῦτο ὅτι μὲν μυριάκις μύρια ἔτη διελάνθανεν ἄρα τοὺς τότε, χίλια δὲ ἀφ' οὗ γέγονεν ἢ δὶς τοσαῦτα ἔτη, τὰ μὲν Δαιδάλῳ καταφανῆ γέγονεν, τὰ δὲ Ὀρφεῖ, τὰ δὲ Παλαμήδει, τὰ δὲ περὶ μουσικὴν Μαρσύᾳ καὶ Ὀλύμπῳ, περὶ λύραν δὲ Ἀμφίονι, τὰ δὲ ἄλλα ἄλλοις πάμπολλα, ὡς ἔπος εἰπεῖν χθὲς καὶ πρῴην γεγονότα.
293Plato, Leges, 1b, 678; 1 (auctor c.425BC-347BC)
νέμουσιν εἶναι ζῆν τότε κατ' ἀρχάς· Κλεινίας τί μήν· Ἀθηναῖος πόλεως δὲ καὶ πολιτείας πέρι καὶ νομοθεσίας, ὧν νῦν ὁ λόγος ἡμῖν παρέστηκεν, ἆρ' ὡς ἔπος εἰπεῖν οἰόμεθα καὶ μνήμην εἶναι τὸ παράπαν· Κλεινίας οὐδαμῶς.
294Plato, Leges, 1b, 678; 7 (auctor c.425BC-347BC)
Κλεινίας πῶς δ' οὔ· Ἀθηναῖος ἆρ' οὐχ ἅσμενοι μὲν ἑαυτοὺς ἑώρων δι' ὀλιγότητα ἐν τοῖς περὶ ἐκεῖνον τὸν χρόνον, πορεῖα δέ, ὥστ' ἐπ' ἀλλήλους τότε πορεύεσθαι κατὰ γῆν ἢ κατὰ θάλατταν, σὺν ταῖς τέχναις ὡς ἔπος εἰπεῖν πάντα σχεδὸν ἀπωλώλει· συμμίσγειν οὖν ἀλλήλοις οὐκ ἦν οἶμαι σφόδρα δυνατόν· σίδηρος γὰρ καὶ χαλκὸς καὶ πάντα τὰ μεταλλεῖα συγκεχυμένα ἠφάνιστο, ὥστε ἀπορία πᾶσα ἦν τοῦ ἀνακαθαίρεσθαι τὰ τοιαῦτα, δρυοτομίας τε εἶχον σπάνιν.
295Plato, Leges, 1c, 705; 3 (auctor c.425BC-347BC)
παραμύθιον δὲ δὴ πρὸς ταῦτα καὶ τὸ πάμφορος εἶναι κέκτηται, τραχεῖα δὲ οὖσα δῆλον ὡς οὐκ ἂν πολύφορός τε εἴη καὶ πάμφορος ἅμα· τοῦτο γὰρ ἔχουσα, πολλὴν ἐξαγωγὴν ἂν παρεχομένη, νομίσματος ἀργυροῦ καὶ χρυσοῦ πάλιν ἀντεμπίμπλαιτ' ἄν, οὗ μεῖζον κακὸν ὡς ἔπος εἰπεῖν πόλει ἀνθ' ἑνὸς ἓν οὐδὲν ἂν γίγνοιτο εἰς γενναίων καὶ δικαίων ἠθῶν κτῆσιν, ὡς ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα, ἐν τοῖς πρόσθεν λόγοις.
296Plato, Leges, 1d, 727; 2 (auctor c.425BC-347BC)
τιμᾷ δ' ὡς ἔπος εἰπεῖν ἡμῶν οὐδεὶς ὀρθῶς, δοκεῖ δέ· θεῖον γὰρ ἀγαθόν που τιμή, τῶν δὲ κακῶν οὐδὲν τίμιον, ὁ δ' ἡγούμενος ἤ τισι λόγοις ἢ δώροις αὐτὴν αὔξειν ἤ τισιν ὑπείξεσιν, μηδὲν βελτίω δὲ ἐκ χείρονος αὐτὴν ἀπεργαζόμενος, τιμᾶν μὲν δοκεῖ, δρᾷ δὲ τοῦτο οὐδαμῶς.
297Plato, Leges, 1d, 728; 3 (auctor c.425BC-347BC)
τὴν γὰρ λεγομένην δίκην τῆς κακουργίας τὴν μεγίστην οὐδεὶς ὡς ἔπος εἰπεῖν λογίζεται, ἔστιν δ' ἡ μεγίστη τὸ ὁμοιοῦσθαι τοῖς οὖσιν κακοῖς ἀνδράσιν, ὁμοιούμενον δὲ τοὺς μὲν ἀγαθοὺς φεύγειν ἄνδρας καὶ λόγους καὶ ἀποσχίζεσθαι, τοῖς δὲ προσκολλᾶσθαι διώκοντα κατὰ τὰς συνουσίας· προσπεφυκότα δὲ τοῖς τοιούτοις ἀνάγκη ποιεῖν καὶ πάσχειν ἃ πεφύκασιν ἀλλήλους οἱ τοιοῦτοι ποιεῖν καὶ λέγειν.
298Plato, Leges, 1d, 732; 2 (auctor c.425BC-347BC)
ἐκ ταὐτοῦ δὲ ἁμαρτήματος τούτου καὶ τὸ τὴν ἀμαθίαν τὴν παρ' αὑτῷ δοκεῖν σοφίαν εἶναι γέγονε πᾶσιν· ὅθεν οὐκ εἰδότες ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδέν, οἰόμεθα τὰ πάντα εἰδέναι, οὐκ ἐπιτρέποντες δὲ ἄλλοις ἃ μὴ ἐπιστάμεθα πράττειν, ἀναγκαζόμεθα ἁμαρτάνειν αὐτοὶ πράττοντες.
299Plato, Leges, 1d, 736; 5 (auctor c.425BC-347BC)
τόδε δὲ μὴ λανθανέτω γιγνόμενον ἡμᾶς εὐτύχημα, ὅτι καθάπερ εἴπομεν τὴν τῶν Ἡρακλειδῶν ἀποικίαν εὐτυχεῖν, ὡς γῆς καὶ χρεῶν ἀποκοπῆς καὶ νομῆς πέρι δεινὴν καὶ ἐπικίνδυνον ἔριν ἐξέφυγεν, ἣν νομοθετεῖσθαι ἀναγκασθείσῃ πόλει τῶν ἀρχαίων οὔτε ἐᾶν οἷόν τε ἀκίνητον οὔτ' αὖ κινεῖν δυνατόν ἐστί τινα τρόπον, εὐχὴ δὲ μόνον ὡς ἔπος εἰπεῖν λείπεται, καὶ σμικρὰ μετάβασις εὐλαβὴς ἐν πολλῷ χρόνῳ σμικρὸν μεταβιβάζουσιν, ἥδε· τῶν κινούντων ἀεὶ κεκτημένων μὲν αὐτῶν γῆν ἄφθονον ὑπάρχειν, κεκτημένων δὲ καὶ ὀφειλέτας αὑτοῖς πολλοὺς ἐθελόντων τε τούτων πῃ τοῖς ἀπορουμένοις δι' ἐπιείκειαν κοινωνεῖν, τὰ μὲν ἀφιέντας, τὰ δὲ νεμομένους, ἁμῇ γέ πῃ τῆς μετριότητος ἐχομένους καὶ πενίαν ἡγουμένους εἶναι μὴ τὸ τὴν οὐσίαν ἐλάττω ποιεῖν ἀλλὰ τὸ τὴν ἀπληστίαν πλείω.
300Plato, Leges, 1e, 773; 7 (auctor c.425BC-347BC)
τοῦτ' οὖν γιγνόμενον ἐν τῇ τῶν παίδων μείξει διορᾶν ὡς ἔπος εἰπεῖν δυνατὸς οὐδείς· τούτων δὴ χάριν ἐᾶν μὲν νόμῳ τὰ τοιαῦτα ἀναγκαῖον, ἐπᾴδοντα δὲ πείθειν πειρᾶσθαι τὴν τῶν παίδων ὁμαλότητα αὐτῶν αὑτοῖς τῆς τῶν γάμων ἰσότητος ἀπλήστου χρημάτων οὔσης περὶ πλείονος ἕκαστον ποιεῖσθαι, καὶ δι' ὀνείδους ἀποτρέπειν τὸν περὶ τὰ χρήματα ἐν τοῖς γάμοις ἐσπουδακότα, ἀλλὰ μὴ γραπτῷ νόμῳ βιαζόμενον.
301Plato, Leges, 1e, 778; 4 (auctor c.425BC-347BC)
Ἀθηναῖος καὶ συμπάσης γε ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔοικεν τῆς οἰκοδομικῆς πέρι τήν γε δὴ νέαν καὶ ἀοίκητον ἐν τῷ πρόσθεν πόλιν ἐπιμελητέον εἶναι, τίνα τρόπον ἕκαστα ἕξει τούτων περί τε ἱερὰ καὶ τείχη.
302Plato, Leges, 1f, 797; 11 (auctor c.425BC-347BC)
μεταβολὴν γὰρ δὴ πάντων πλὴν κακῶν πολὺ σφαλερώτατον εὑρήσομεν ἐν ὥραις πάσαις, ἐν πνεύμασιν, ἐν διαίταις σωμάτων, ἐν τρόποις ψυχῶν, ἐν ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐ τοῖς μέν, τοῖς δ' οὔ, πλήν, ὅτιπερ εἶπον νυνδή, κακοῖς· ὥστε, εἴ τις ἀποβλέψειε πρὸς σώματα, ὡς πᾶσι μὲν σιτίοις, πᾶσι δ' αὖ ποτοῖς καὶ πόνοις συνήθη γιγνόμενα, καὶ τὸ πρῶτον ταραχθέντα ὑπ' αὐτῶν, ἔπειτ' ἐξ αὐτῶν τούτων ὑπὸ χρόνου σάρκας φύσαντα οἰκείας
303Plato, Leges, 1f, 800; 5 (auctor c.425BC-347BC)
ἀσφαλέστατον καθάπερ ἐκμαγεῖ' ἄττ' αὐτοῖσιν πρῶτον πλάσασθαι τῷ λόγῳ, λέγω δὲ ἓν μὲν τῶν ἐκμαγείων εἶναι τοιόνδε τι· θυσίας γενομένης καὶ ἱερῶν καυθέντων κατὰ νόμον, εἴ τῴ τις, φαμέν, ἰδίᾳ παραστὰς τοῖς βωμοῖς τε καὶ ἱεροῖς, ὑὸς ἢ καὶ ἀδελφός, βλασφημοῖ πᾶσαν βλασφημίαν, ἆρ' οὐκ, ἂν φαῖμεν, ἀθυμίαν καὶ κακὴν ὄτταν καὶ μαντείαν πατρὶ καὶ τοῖς ἄλλοις ἂν οἰκείοις φθέγγοιτο ἐντιθείς· Κλεινίας τί μήν· Ἀθηναῖος ἐν τοίνυν τοῖς παρ' ἡμῖν τόποις τοῦτ' ἐστὶν ταῖς πόλεσι γιγνόμενον ὡς ἔπος εἰπεῖν σχεδὸν ὀλίγου πάσαις· δημοσίᾳ γάρ τινα θυσίαν ὅταν ἀρχή τις θύσῃ, μετὰ ταῦτα χορὸς οὐχ εἷς ἀλλὰ πλῆθος χορῶν ἥκει, καὶ στάντες οὐ πόρρω τῶν βωμῶν ἀλλὰ παρ' αὐτοὺς ἐνίοτε, πᾶσαν βλασφημίαν τῶν ἱερῶν καταχέουσιν, ῥήμασί τε καὶ ῥυθμοῖς καὶ γοωδεστάταις ἁρμονίαις συντείνοντες τὰς τῶν ἀκροωμένων ψυχάς, καὶ ὃς ἂν δακρῦσαι μάλιστα τὴν θύσασαν παραχρῆμα ποιήσῃ πόλιν, οὗτος τὰ νικητήρια φέρει.
304Plato, Leges, 1f, 804; 11 (auctor c.425BC-347BC)
ἀκούων μὲν γὰρ δὴ μύθους παλαιοὺς πέπεισμαι, τὰ δὲ νῦν ὡς ἔπος εἰπεῖν οἶδα ὅτι μυριάδες ἀναρίθμητοι γυναικῶν εἰσι τῶν περὶ τὸν Πόντον, ἃς Σαυρομάτιδας
305Plato, Leges, 1f, 821; 3 (auctor c.425BC-347BC)
Κλεινίας εἰκότα λέγεις· ἀλλ' ἄστρων πέρι μάθημα τί τοιοῦτον ἀνευρήσομεν· Ἀθηναῖος ὦ ἀγαθοί, καταψευδόμεθα νῦν ὡς ἔπος εἰπεῖν Ἕλληνες πάντες μεγάλων θεῶν, Ἡλίου τε ἅμα καὶ Σελήνης.
306Plato, Leges, 1i, 891; 4 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ γὰρ εἰ μὴ κατεσπαρμένοι ἦσαν οἱ τοιοῦτοι λόγοι ἐν τοῖς πᾶσιν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀνθρώποις, οὐδὲν ἂν ἔδει τῶν ἐπαμυνούντων λόγων ὡς εἰσὶν θεοί· νῦν δὲ ἀνάγκη.
307Plato, Leges, 1k, 967; 5 (auctor c.425BC-347BC)
οἱ δὲ αὐτοὶ πάλιν ἁμαρτάνοντες ψυχῆς φύσεως ὅτι πρεσβύτερον εἴη σωμάτων, διανοηθέντες δὲ ὡς νεώτερον, ἅπανθ' ὡς εἰπεῖν ἔπος ἀνέτρεψαν πάλιν, ἑαυτοὺς δὲ πολὺ μᾶλλον· τὸ γὰρ δὴ πρὸ τῶν ὀμμάτων, πάντα αὐτοῖς ἐφάνη, τὰ κατ' οὐρανὸν φερόμενα, μεστὰ εἶναι λίθων καὶ γῆς καὶ πολλῶν ἄλλων ἀψύχων σωμάτων διανεμόντων τὰς αἰτίας παντὸς τοῦ κόσμου.
308Plato, Leges, 1k, 969; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ἐάν γε μὴν οὗτος ἡμῖν ὁ θεῖος γένηται σύλλογος, ὦ φίλοι ἑταῖροι, παραδοτέον τούτῳ τὴν πόλιν, ἀμφισβήτησίς τε οὐκ ἔστ' οὐδεμία οὐδενὶ τῶν νῦν παρὰ ταῦθ' ὡς ἔπος εἰπεῖν νομοθετῶν, ὄντως δὲ ἔσται σχεδὸν ὕπαρ ἀποτετελεσμένον οὗ σμικρῷ πρόσθεν ὀνείρατος ὣς τῷ λόγῳ ἐφηψάμεθα, κεφαλῆς νοῦ τε κοινωνίας εἰκόνα τινά πως συμμείξαντες, ἐὰν ἄρα ἡμῖν οἵ τε ἄνδρες ἀκριβῶς ἐκλεχθῶσι, παιδευθῶσί τε προσηκόντως, παιδευθέντες τε ἐν ἀκροπόλει τῆς χώρας κατοικήσαντες, φύλακες ἀποτελεσθῶσιν οἵους ἡμεῖς οὐκ εἴδομεν ἐν τῷ πρόσθεν βίῳ πρὸς ἀρετὴν σωτηρίας γενομένους.
309Plato, Minos, p1, 319; 15 (auctor c.425BC-347BC)
τὸ γὰρ Διὸς ὄντα παῖδα μόνον ὑπὸ Διὸς πεπαιδεῦσθαι οὐκ ἔχει ὑπερβολὴν ἐπαίνου – τοῦτο γὰρ σημαίνει τὸ ἔπος τὸ – ἐννέωρος βασίλευε Διὸς μεγάλου ὀαριστής, ηομ.
310Plato, Parmenides, p1, 133; 6 (auctor c.425BC-347BC)
εὖ τοίνυν ἴσθι, φάναι, ὅτι ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδέπω ἅπτῃ αὐτῆς ὅση ἐστὶν ἡ ἀπορία, εἰ ἓν εἶδος ἕκαστον τῶν ὄντων ἀεί τι ἀφοριζόμενος θήσεις.
311Plato, Phaedo, p1, 66; 1 (auctor c.425BC-347BC)
αἴσθησιν ἐφέλκων μηδεμίαν μετὰ τοῦ λογισμοῦ, ἀλλ' αὐτῇ καθ' αὑτὴν εἰλικρινεῖ τῇ διανοίᾳ χρώμενος αὐτὸ καθ' αὑτὸ εἰλικρινὲς ἕκαστον ἐπιχειροῖ θηρεύειν τῶν ὄντων, ἀπαλλαγεὶς ὅτι μάλιστα ὀφθαλμῶν τε καὶ ὤτων καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν σύμπαντος τοῦ σώματος, ὡς ταράττοντος καὶ οὐκ ἐῶντος τὴν ψυχὴν κτήσασθαι ἀλήθειάν τε καὶ φρόνησιν ὅταν κοινωνῇ· ἆρ' οὐχ οὗτός ἐστιν, ὦ Σιμμία, εἴπερ τις [καὶ] ἄλλος ὁ τευξόμενος τοῦ ὄντος· ὑπερφυῶς, ἔφη ὁ Σιμμίας, ὡς ἀληθῆ λέγεις, ὦ Σώκρατες.
312Plato, Phaedo, p1, 78; 10 (auctor c.425BC-347BC)
τί δὲ τῶν πολλῶν καλῶν, οἷον ἀνθρώπων ἢ ἵππων ἢ ἱματίων ἢ ἄλλων ὡντινωνοῦν τοιούτων, ἢ ἴσων [ἢ καλῶν] ἢ πάντων τῶν ἐκείνοις ὁμωνύμων· ἆρα κατὰ ταὐτὰ ἔχει, ἢ πᾶν τοὐναντίον ἐκείνοις οὔτε αὐτὰ αὑτοῖς οὔτε ἀλλήλοις οὐδέποτε ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδαμῶς κατὰ ταὐτά· οὕτως αὖ, ἔφη ὁ Κέβης, ταῦτα· οὐδέποτε ὡσαύτως ἔχει.
313Plato, Phaedo, p1, 80; 5 (auctor c.425BC-347BC)
τί οὖν· τούτων οὕτως ἐχόντων ἆρ' οὐχὶ σώματι μὲν ταχὺ διαλύεσθαι προσήκει, ψυχῇ δὲ αὖ τὸ παράπαν ἀδιαλύτῳ εἶναι ἢ ἐγγύς τι τούτου· πῶς γὰρ οὔ· ἐννοεῖς οὖν, ἔφη, ἐπειδὰν ἀποθάνῃ ὁ ἄνθρωπος, τὸ μὲν ὁρατὸν αὐτοῦ, τὸ σῶμα, καὶ ἐν ὁρατῷ κείμενον, ὃ δὴ νεκρὸν καλοῦμεν, ᾧ προσήκει διαλύεσθαι καὶ διαπίπτειν καὶ διαπνεῖσθαι, οὐκ εὐθὺς τούτων οὐδὲν πέπονθεν, ἀλλ' ἐπιεικῶς συχνὸν ἐπιμένει χρόνον, ἐὰν μέν τις καὶ χαριέντως ἔχων τὸ σῶμα τελευτήσῃ καὶ ἐν τοιαύτῃ ὥρᾳ, καὶ πάνυ μάλα· συμπεσὸν γὰρ τὸ σῶμα καὶ ταριχευθέν, ὥσπερ οἱ ἐν Αἰγύπτῳ ταριχευθέντες, ὀλίγου ὅλον μένει ἀμήχανον ὅσον χρόνον, ἔνια δὲ μέρη τοῦ σώματος, καὶ ἂν σαπῇ, ὀστᾶ τε καὶ νεῦρα καὶ τὰ τοιαῦτα πάντα, ὅμως ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀθάνατά ἐστιν· ἢ οὔ· ναί.
314Plato, Phaedo, p1, 110; 2 (auctor c.425BC-347BC)
ἥδε μὲν γὰρ ἡ γῆ καὶ οἱ λίθοι καὶ ἅπας ὁ τόπος ὁ ἐνθάδε διεφθαρμένα ἐστὶν καὶ καταβεβρωμένα, ὥσπερ τὰ ἐν τῇ θαλάττῃ ὑπὸ τῆς ἅλμης, καὶ οὔτε φύεται ἄξιον λόγου οὐδὲν ἐν τῇ θαλάττῃ, οὔτε τέλειον ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδέν ἐστι, σήραγγες δὲ καὶ ἄμμος καὶ πηλὸς ἀμήχανος καὶ βόρβοροί εἰσιν, ὅπου ἂν καὶ [ἡ] γῆ ᾖ, καὶ πρὸς τὰ παρ' ἡμῖν κάλλη κρίνεσθαι οὐδ' ὁπωστιοῦν ἄξια.
315Plato, Phaedrus, p1, 260; 2 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης «οὔτοι ἀπόβλητον ἔπος» εἶναι δεῖ, ὦ Φαῖδρε, ὃ ἂν εἴπωσι σοφοί, ἀλλὰ σκοπεῖν μή τι λέγωσι· καὶ δὴ καὶ τὸ νῦν λεχθὲν οὐκ ἀφετέον.
316Plato, Philebus, p1, 14; 11 (auctor c.425BC-347BC)
Πρώταρχος ἆρ' οὖν λέγεις ὅταν τις ἐμὲ φῇ Πρώταρχον ἕνα γεγονότα φύσει πολλοὺς εἶναι πάλιν τοὺς ἐμὲ καὶ ἐναντίους ἀλλήλοις, μέγαν καὶ σμικρὸν τιθέμενος καὶ βαρὺν καὶ κοῦφον τὸν αὐτὸν καὶ ἄλλα μυρία· Σωκράτης σὺ μέν, ὦ Πρώταρχε, εἴρηκας τὰ δεδημευμένα τῶν θαυμαστῶν περὶ τὸ ἓν καὶ πολλά, συγκεχωρημένα δὲ ὡς ἔπος εἰπεῖν ὑπὸ πάντων ἤδη μὴ δεῖν τῶν τοιούτων ἅπτεσθαι, παιδαριώδη καὶ ῥᾴδια καὶ σφόδρα τοῖς λόγοις ἐμπόδια ὑπολαμβανόντων γίγνεσθαι, ἐπεὶ μηδὲ τὰ τοιάδε, ὅταν τις ἑκάστου τὰ μέλη τε καὶ ἅμα μέρη διελὼν τῷ λόγῳ, πάντα ταῦτα τὸ ἓν ἐκεῖνο εἶναι διομολογησάμενος, ἐλέγχῃ καταγελῶν ὅτι τέρατα διηνάγκασται φάναι, τό τε ἓν ὡς πολλά ἐστι καὶ ἄπειρα, καὶ τὰ πολλὰ ὡς ἓν μόνον.
317Plato, Philebus, p1, 17; 11 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἀλλ' οὔπω σοφὸς ἂν εἴης τὴν μουσικὴν εἰδὼς ταῦτα μόνα, μὴ δὲ εἰδὼς ὥς γ' ἔπος εἰπεῖν εἰς ταῦτα οὐδενὸς ἄξιος ἔσῃ.
318Plato, Philebus, p1, 18; 8 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης μῶν, ὦ Φίληβε, τὸ τί πρὸς ἔπος αὖ ταῦτ' ἐστίν· Φίληβος ναί, τοῦτ' ἔστιν ὃ πάλαι ζητοῦμεν ἐγώ τε καὶΠρώταρχος.
319Plato, Philebus, p1, 55; 15 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης τὰς τοίνυν ἡγεμονικὰς διαληπτέον ἑκάστων αὐτῶν χωρίς· Πρώταρχος ποίας καὶ πῶς· Σωκράτης οἷον πασῶν που τεχνῶν ἄν τις ἀριθμητικὴν χωρίζῃ καὶ μετρητικὴν καὶ στατικήν, ὡς ἔπος εἰπεῖν φαῦλον τὸ καταλειπόμενον ἑκάστης ἂν γίγνοιτο.
320Plato, Politicus, p1, 264; 24 (auctor c.425BC-347BC)
Ξένος τί δέ· τὸ πολιτικὸν ἦ περὶ τὸ πεζὸν ζητητέον· ἢ οὐκ οἴει καὶ τὸν ἀφρονέστατον ὡς ἔπος εἰπεῖν δοξάζειν οὕτως· Νεώτερος Σωκράτης ἔγωγε.
321Plato, Politicus, p1, 294; 3 (auctor c.425BC-347BC)
οἶσθ' ὅπῃ· Νεώτερος Σωκράτης πῇ δὴ λέγεις· Ξένος ὅτι νόμος οὐκ ἄν ποτε δύναιτο τό τε ἄριστον καὶ τὸ δικαιότατον ἀκριβῶς πᾶσιν ἅμα περιλαβὼν τὸ βέλτιστον ἐπιτάττειν· αἱ γὰρ ἀνομοιότητες τῶν τε ἀνθρώπων καὶ τῶν πράξεων καὶ τὸ μηδέποτε μηδὲν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἡσυχίαν ἄγειν τῶν ἀνθρωπίνων οὐδὲν ἐῶσιν ἁπλοῦν ἐν οὐδενὶ περὶ ἁπάντων καὶ ἐπὶ πάντα τὸν χρόνον ἀποφαίνεσθαι τέχνην οὐδ' ἡντινοῦν.
322Plato, Protagoras, p1, 317; 1 (auctor c.425BC-347BC)
ἅπασιν κατὰ τοῦτο εἶναι οὐ συμφέρομαι· ἡγοῦμαι γὰρ αὐτοὺς οὔ τι διαπράξασθαι ὃ ἐβουλήθησαν – οὐ γὰρ λαθεῖν τῶν ἀνθρώπων τοὺς δυναμένους ἐν ταῖς πόλεσι πράττειν, ὧνπερ ἕνεκα ταῦτ' ἐστὶν τὰ προσχήματα· ἐπεὶ οἵ γε πολλοὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν αἰσθάνονται, ἀλλ' ἅττ' ἂν οὗτοι διαγγέλλωσι, ταῦτα ὑμνοῦσιν – τὸ οὖν ἀποδιδράσκοντα μὴ δύνασθαι ἀποδρᾶναι, ἀλλὰ καταφανῆ εἶναι, πολλὴ μωρία καὶ τοῦ ἐπιχειρήματος, καὶ πολὺ δυσμενεστέρους παρέχεσθαι ἀνάγκη τοὺς ἀνθρώπους· ἡγοῦνται γὰρ τὸν τοιοῦτον πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ πανοῦργον εἶναι.
323Plato, Protagoras, p1, 325; 2 (auctor c.425BC-347BC)
ὅτι μὲν γὰρ διδακτὸν αὐτὸ ἡγοῦνται καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, ἀπεδείξαμεν· διδακτοῦ δὲ ὄντος καὶ θεραπευτοῦ τὰ μὲν ἄλλα ἄρα τοὺς ὑεῖς διδάσκονται, ἐφ' οἷς οὐκ ἔστι θάνατος ἡ ζημία ἐὰν μὴ ἐπίστωνται, ἐφ' ᾧ δὲ ἥ τε ζημία θάνατος αὐτῶν τοῖς παισὶ καὶ φυγαὶ μὴ μαθοῦσι μηδὲ θεραπευθεῖσιν εἰς ἀρετήν, καὶ πρὸς τῷ θανάτῳ χρημάτων τε δημεύσεις καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν συλλήβδην τῶν οἴκων ἀνατροπαί, ταῦτα δ' ἄρα οὐ διδάσκονται οὐδ' ἐπιμελοῦνται πᾶσαν ἐπιμέλειαν· οἴεσθαί γε χρή, ὦ Σώκρατες.
324Plato, Respublica, 1, 341; 7 (auctor c.425BC-347BC)
ἀλλ' ἵνα μὴ αὖθις ἡμῖν τοιοῦτον ἐγγένηται, διόρισαι ποτέρως λέγεις τὸν ἄρχοντά τε καὶ τὸν κρείττονα, τὸν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἢ τὸν ἀκριβεῖ λόγῳ, ὃ νυνδὴ ἔλεγες, οὗ τὸ συμφέρον κρείττονος ὄντος δίκαιον ἔσται τῷ ἥττονι ποιεῖν.
325Plato, Respublica, 1b, 404; 8 (auctor c.425BC-347BC)
οἶσθα γὰρ ὅτι ἐπὶ στρατιᾶς ἐν ταῖς τῶν ἡρώων ἑστιάσεσιν οὔτε ἰχθύσιν αὐτοὺς ἑστιᾷ, καὶ ταῦτα ἐπὶ θαλάττῃ ἐν Ἑλλησπόντῳ ὄντας, οὔτε ἑφθοῖς κρέασιν ἀλλὰ μόνον ὀπτοῖς, ἃ δὴ μάλιστ' ἂν εἴη στρατιώταις εὔπορα· πανταχοῦ γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν αὐτῷ τῷ πυρὶ χρῆσθαι εὐπορώτερον ἢ ἀγγεῖα συμπεριφέρειν.
326Plato, Respublica, 1d, 455; 6 (auctor c.425BC-347BC)
οἶσθά τι οὖν ὑπὸ ἀνθρώπων μελετώμενον, ἐν ᾧ οὐ πάντα ταῦτα τὸ τῶν ἀνδρῶν γένος διαφερόντως ἔχει ἢ τὸ τῶν γυναικῶν· ἢ μακρολογῶμεν τήν τε ὑφαντικὴν λέγοντες καὶ τὴν τῶν ποπάνων τε καὶ ἑψημάτων θεραπείαν, ἐν οἷς δή τι δοκεῖ τὸ γυναικεῖον γένος εἶναι, οὗ καὶ καταγελαστότατόν ἐστι πάντων ἡττώμενον· ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις, ὅτι πολὺ κρατεῖται ἐν ἅπασιν ὡς ἔπος εἰπεῖν τὸ γένος τοῦ γένους.
327Plato, Respublica, 1d, 464; 11 (auctor c.425BC-347BC)
τί δέ· δίκαι τε καὶ ἐγκλήματα πρὸς ἀλλήλους οὐκ οἰχήσεται ἐξ αὐτῶν ὡς ἔπος εἰπεῖν διὰ τὸ μηδὲν ἴδιον ἐκτῆσθαι πλὴν τὸ σῶμα, τὰ δ' ἄλλα κοινά· ὅθεν δὴ ὑπάρχει τούτοις ἀστασιάστοις εἶναι, ὅσα γε διὰ χρημάτων ἢ παίδων καὶ συγγενῶν κτῆσιν ἄνθρωποι στασιάζουσιν· πολλὴ ἀνάγκη, ἔφη, ἀπηλλάχθαι.
328Plato, Respublica, 1e, 494; 17 (auctor c.425BC-347BC)
ἐὰν δ' οὖν, ἦν δ' ἐγώ, διὰ τὸ εὖ πεφυκέναι καὶ τὸ συγγενὲς τῶν λόγων εἰσαισθάνηταί τέ πῃ καὶ κάμπτηται καὶ ἕλκηται πρὸς φιλοσοφίαν, τί οἰόμεθα δράσειν ἐκείνους τοὺς ἡγουμένους ἀπολλύναι αὐτοῦ τὴν χρείαν τε καὶ ἑταιρίαν· οὐ πᾶν μὲν ἔργον, πᾶν δ' ἔπος λέγοντάς τε καὶ πράττοντας καὶ περὶ αὐτόν, ὅπως ἂν μὴ πεισθῇ, καὶ περὶ τὸν πείθοντα, ὅπως ἂν μὴ οἷός τ' ᾖ, καὶ ἰδίᾳ ἐπιβουλεύοντας καὶ δημοσίᾳ εἰς ἀγῶνας καθιστάντας·
329Plato, Respublica, 1e, 496; 7 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ τούτων δὴ τῶν ὀλίγων οἱ γενόμενοι καὶ γευσάμενοι ὡς ἡδὺ καὶ μακάριον τὸ κτῆμα, καὶ τῶν πολλῶν αὖ ἱκανῶς ἰδόντες τὴν μανίαν, καὶ ὅτι οὐδεὶς οὐδὲν ὑγιὲς ὡς ἔπος εἰπεῖν περὶ τὰ τῶν πόλεων πράττει οὐδ' ἔστι σύμμαχος μεθ' ὅτου τις ἰὼν ἐπὶ τὴν τῷ δικαίῳ βοήθειαν σῴζοιτ' ἄν, ἀλλ' ὥσπερ εἰς θηρία ἄνθρωπος ἐμπεσών, οὔτε συναδικεῖν ἐθέλων οὔτε ἱκανὸς ὢν εἷς πᾶσιν ἀγρίοις ἀντέχειν, πρίν τι τὴν πόλιν ἢ φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος ἀνωφελὴς αὑτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις ἂν γένοιτο – ταῦτα πάντα λογισμῷ λαβών, ἡσυχίαν ἔχων καὶ τὰ αὑτοῦ πράττων, οἷον ἐν χειμῶνι κονιορτοῦ καὶ ζάλης ὑπὸ πνεύματος φερομένου ὑπὸ τειχίον ἀποστάς, ὁρῶν τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας, ἀγαπᾷ εἴ πῃ αὐτὸς καθαρὸς ἀδικίας τε καὶ ἀνοσίων ἔργων τόν τε ἐνθάδε βίον βιώσεται καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν αὐτοῦ μετὰ καλῆς ἐλπίδος ἵλεώς τε καὶ εὐμενὴς ἀπαλλάξεται.
330Plato, Respublica, 1f, 526; 3 (auctor c.425BC-347BC)
τί δέ· τόδε ἤδη ἐπεσκέψω, ὡς οἵ τε φύσει λογιστικοὶ εἰς πάντα τὰ μαθήματα ὡς ἔπος εἰπεῖν ὀξεῖς φύονται, οἵ τε βραδεῖς, ἂν ἐν τούτῳ παιδευθῶσιν καὶ γυμνάσωνται, κἂν μηδὲν ἄλλο ὠφεληθῶσιν, ὅμως εἴς γε τὸ ὀξύτεροι αὐτοὶ αὑτῶν γίγνεσθαι πάντες ἐπιδιδόασιν· ἔστιν, ἔφη, οὕτω.
331Plato, Respublica, 1g, 551; 9 (auctor c.425BC-347BC)
ἡ μὲν δὴ κατάστασις ὡς ἔπος εἰπεῖν αὕτη.
332Plato, Respublica, 1h, 577; 8 (auctor c.425BC-347BC)
ὁρῶ, ἔφη, σμικρόν γέ τι τοῦτο· τὸ δὲ ὅλον, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἐν αὐτῇ καὶ τὸ ἐπιεικέστατον ἀτίμως τε καὶ ἀθλίως δοῦλον.
333Plato, Sophistes, p1, 216; 7 (auctor c.425BC-347BC)
τοῦτο μέντοι κινδυνεύει τὸ γένος οὐ πολύ τι ῥᾷον ὡς ἔπος εἰπεῖν εἶναι διακρίνειν ἢ τὸ τοῦ θεοῦ· πάνυ γὰρ ἇνδρες οὗτοι παντοῖοι φανταζόμενοι διὰ τὴν τῶν ἄλλων ἄγνοιαν « ἐπιστρωφῶσι πόληας ηομ.
334Plato, Sophistes, p1, 217; 9 (auctor c.425BC-347BC)
Ξένος ὦ Σώκρατες, αἰδώς τίς μ' ἔχει τὸ νῦν πρῶτον συγγενόμενον ὑμῖν μὴ κατὰ σμικρὸν ἔπος πρὸς ἔπος ποιεῖσθαι τὴν συνουσίαν, ἀλλ' ἐκτείναντα ἀπομηκύνειν λόγον συχνὸν κατ' ἐμαυτόν, εἴτε καὶ πρὸς ἕτερον, οἷον ἐπίδειξιν ποιούμενον· τῷ γὰρ ὄντι τὸ νῦν ῥηθὲν οὐχ ὅσον ὧδε ἐρωτηθὲν ἐλπίσειεν ἂν αὐτὸ εἶναί τις, ἀλλὰ τυγχάνει λόγου παμμήκους ὄν.
335Plato, Sophistes, p1, 232; 10 (auctor c.425BC-347BC)
Ξένος τί δ' αὖ περὶ νόμων καὶ συμπάντων τῶν πολιτικῶν, ἆρ' οὐχ ὑπισχνοῦνται ποιεῖν ἀμφισβητητικούς· Θεαίτητος οὐδεὶς γὰρ ἂν αὐτοῖς ὡς ἔπος εἰπεῖν διελέγετο μὴ τοῦτο ὑπισχνουμένοις.
336Plato, Sophistes, p1, 241; 7 (auctor c.425BC-347BC)
Ξένος μικρὸν μέρος τοίνυν αὐτῶν διεληλύθαμεν, οὐσῶν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀπεράντων.
337Plato, Theages, p1, 128; 2 (auctor c.425BC-347BC)
τούτων τινὰς εἰκὸς ἦν προαιρεῖσθαι καὶ τὸν ὑόν σου καὶ αὐτὸν σέ, ἐμὲ δ' οὐκ εἰκός· οὐδὲν γὰρ τούτων ἐπίσταμαι τῶν μακαρίων τε καὶ καλῶν μαθημάτων – ἐπεὶ ἐβουλόμην ἄν – ἀλλὰ καὶ λέγω δήπου ἀεὶ ὅτι ἐγὼ τυγχάνω ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν ἐπιστάμενος πλήν γε σμικροῦ τινος μαθήματος, τῶν ἐρωτικῶν.
338Plato, Timaeus, p1, 22; 1 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ δὴ καὶ τὰ παλαιὰ ἀνερωτῶν ποτε τοὺς μάλιστα περὶ ταῦτα τῶν ἱερέων ἐμπείρους, σχεδὸν οὔτε αὑτὸν οὔτε ἄλλον Ἕλληνα οὐδένα οὐδὲν ὡς ἔπος εἰπεῖν εἰδότα περὶ τῶν τοιούτων ἀνευρεῖν.
339Plato, Timaeus, p1, 39; 5 (auctor c.425BC-347BC)
τῶν δ' ἄλλων τὰς περιόδους οὐκ ἐννενοηκότες ἄνθρωποι, πλὴν ὀλίγοι τῶν πολλῶν, οὔτε ὀνομάζουσιν οὔτε πρὸς ἄλληλα συμμετροῦνται σκοποῦντες ἀριθμοῖς, ὥστε ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐκ ἴσασιν χρόνον ὄντα τὰς τούτων πλάνας, πλήθει μὲν ἀμηχάνῳ χρωμένας, πεποικιλμένας δὲ θαυμαστῶς· ἔστιν δ' ὅμως οὐδὲν ἧττον κατανοῆσαι δυνατὸν ὡς ὅ γε τέλεος ἀριθμὸς χρόνου τὸν τέλεον ἐνιαυτὸν πληροῖ τότε, ὅταν ἁπασῶν τῶν ὀκτὼ περιόδων τὰ πρὸς ἄλληλα συμπερανθέντα τάχη σχῇ κεφαλὴν τῷ τοῦ ταὐτοῦ καὶ ὁμοίως ἰόντος ἀναμετρηθέντα κύκλῳ.