'αετός' - search in All Authors, Showing 1 to 35 of 35 hits

1Aristoteles, De sophisticis elenchis, 4; 17 (auctor 384BC-322BC)
Εἰσί δέ τρεῖς τρόποι τῶν παρά τήν ὁμωνυμίαν καί τήν ἀμφιβολίαν, εἷς μέν ὅταν ἢ ὁ λόγος ἢ τοὔνομα κυρίως σημαίνῃ πλείω, οἷον ἀετός καί κύων· εἷς δέ ὅταν εἰωθότες ὦμεν οὕτω λέγειν· τρίτος δέ ὅταν τό συντεθέν πλείω σημαίνῃ, κεχωρισμένον δέ ἁπλῶς, οἷον τό ἐπίσταται γράμματα.
2Aristoteles, Historia animalium, 1, I 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δέ πτηνῶν τά μέν πτερωτά ἐστιν, οἷον ἀετός καί ἱέραξ, τά δέ πτιλωτά, οἷον μέλιττα καί μηλολόνθη, τά δέ δερμόπτερα, οἷον ἀλώπηξ καί νυκτερίς.
3Aristoteles, Historia animalium, 3, III 9; 11 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δ’ ἐχόντων ὄνυχας (ἔχει δ’ ὄνυχας ἅπαντα ὅσαπερ δακτύλους, δακτύλους δ’ ὅσα πόδας, πλήν ἐλέφας· οὗτος δέ καί δακτύλους ἀσχίστους καί ἠρέμα διηρθρωμένους καί ὄνυχας ὅλως οὐκ ἔχει) τῶν δ’ ἐχόντων τά μέν ἐστιν εὐθυώνυχα, ὥσπερ ἄνθρωπος, τά δέ γαμψώνυχα, ὥσπερ καί τῶν πεζῶν λέων καί τῶν πτηνῶν ἀετός.
4Aristoteles, Historia animalium, 5, V 5; 6 (auctor 384BC-322BC)
Σελάχη δ’ ἐστί τά τε εἰρημένα καί βοῦς καί λάμια καί ἀετός καί νάρκη καί βάτραχος καί πάντα τά γαλεώδη.
5Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δ’ ἀετός ᾠά μέν τίκτει τρία, ἐκλέπει δέ τούτων τά δύο, ὥσπερ ἐστί καί ἐν τοῖς Μουσαίου λεγομένοις ἔπεσιν, Ὃς τρία μέν τίκτει, δύο ἐκλέπει, ἓν δ’ ἀλεγίζει.
6Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ’ ἀετός καί δράκων πολέμια· τροφήν γάρ ποιεῖται τούς ὄφεις ὁ ἀετός.
7Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 1; 38 (auctor 384BC-322BC)
Πολεμεῖ δέ καί ἀετός καί ἐρωδιός· γαμψώνυχος γάρ ὢν ὁ ἀετός ἐπιτίθεται, ὁ δ’ ἀποθνήσκει ἀμυνόμενος.
8Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 1; 40 (auctor 384BC-322BC)
Καί σίττη καί τροχίλος ἀετῷ πολέμια· ἡ γάρ σίττη καταγνύει τά ᾠά τοῦ ἀετοῦ, ὁ δ’ ἀετός καί διά τοῦτο καί διά τό ὠμοφάγος εἶναι πολέμιός ἐστι πᾶσιν.
9Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 34; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί γάρ ταῦθ’ ὅταν ἐκβάλλῃ ἐκεῖνος, ἀναλαβοῦσα τρέφει· ἐκβάλλει γάρ ὁ ἀετός πρό ὥρας, ἔτι βίου δεόμενα καί οὔπω δυνάμενα πέτεσθαι.
10Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 34; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκβάλλειν δέ δοκεῖ ὁ ἀετός τούς νεοττούς διά φθόνον· φύσει γάρ ἐστι φθονερός καί ὀξύπεινος, ἔτι δέ ὀξυλαβής.
11Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Dtn, 32; 11
ὡς ἀετὸς σκεπάσαι νοσσιὰν αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τοῖς νεοσσοῖς αὐτοῦ ἐπεπόθησεν, διεὶς τὰς πτέρυγας αὐτοῦ ἐδέξατο αὐτοὺς καὶ ἀνέλαβεν αὐτοὺς ἐπὶ τῶν μεταφρένων αὐτοῦ.
12Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Iob, 39; 27
ἐπὶ δὲ σῷ προστάγματι ὑψοῦται ἀετός, γὺψ δὲ ἐπὶ νοσσιᾶς αὐτοῦ καθεσθεὶς αὐλίζεται
13Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Ier, 30; 10
ἡ παιγνία σου ἐνεχείρησέν σοι, ἰταμία καρδίας σου κατέλυσεν τρυμαλιὰς πετρῶν, συνέλαβεν ἰσχὺν βουνοῦ ὑψηλοῦ· ὅτι ὕψωσεν ὥσπερ ἀετὸς νοσσιὰν αὐτοῦ, ἐκεῖθεν καθελῶ σε.
14Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Ier, 30; 16
ἰδοὺ ὥσπερ ἀετὸς ὄψεται καὶ ἐκτενεῖ τὰς πτέρυγας ἐπ’ ὀχυρώματα αὐτῆς· καὶ ἔσται ἡ καρδία τῶν ἰσχυρῶν τῆς Ιδουμαίας ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ὡς καρδία γυναικὸς ὠδινούσης.
15Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Ez, 17; 3
καὶ ἐρεῖς Τάδε λέγει κύριος Ὁ ἀετὸς ὁ μέγας ὁ μεγαλοπτέρυγος ὁ μακρὸς τῇ ἐκτάσει πλήρης ὀνύχων, ὃς ἔχει τὸ ἥγημα εἰσελθεῖν εἰς τὸν Λίβανον καὶ ἔλαβε τὰ ἐπίλεκτα τῆς κέδρου,
16Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Ez, 17; 7
καὶ ἐγένετο ἀετὸς ἕτερος μέγας μεγαλοπτέρυγος πολὺς ὄνυξιν, καὶ ἰδοὺ ἡ ἄμπελος αὕτη περιπεπλεγμένη πρὸς αὐτόν, καὶ αἱ ῥίζαι αὐτῆς πρὸς αὐτόν, καὶ τὰ κλήματα αὐτῆς ἐξαπέστειλεν αὐτῷ τοῦ ποτίσαι αὐτὴν σὺν τῷ βώλῳ τῆς φυτείας αὐτῆς.
17Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Os, 8; 1
Εἰς κόλπον αὐτῶν ὡς γῆ, ὡς ἀετὸς ἐπ’ οἶκον κυρίου, ἀνθ’ ὧν παρέβησαν τὴν διαθήκην μου καὶ κατὰ τοῦ νόμου μου ἠσέβησαν.
18Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Abd, 1; 4
ἐὰν μετεωρισθῇς ὡς ἀετὸς καὶ ἐὰν ἀνὰ μέσον τῶν ἄστρων θῇς νοσσιάν σου, ἐκεῖθεν κατάξω σε, λέγει κύριος.
19Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Mich, 1; 16
ξύρησαι καὶ κεῖραι ἐπὶ τὰ τέκνα τὰ τρυφερά σου, ἐμπλάτυνον τὴν χηρείαν σου ὡς ἀετός, ὅτι ᾐχμαλωτεύθησαν ἀπὸ σοῦ.
20Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Hab, 1; 8
καὶ ἐξαλοῦνται ὑπὲρ παρδάλεις οἱ ἵπποι αὐτοῦ καὶ ὀξύτεροι ὑπὲρ τοὺς λύκους τῆς Ἀραβίας· καὶ ἐξιππάσονται οἱ ἱππεῖς αὐτοῦ καὶ ὁρμήσουσιν μακρόθεν καὶ πετασθήσονται ὡς ἀετὸς πρόθυμος εἰς τὸ φαγεῖν.
21Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Od, 2; 11
ὡς ἀετὸς σκεπάσαι νοσσιὰν αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τοῖς νεοσσοῖς αὐτοῦ ἐπεπόθησεν, διεὶς τὰς πτέρυγας αὐτοῦ ἐδέξατο αὐτοὺς καὶ ἀνέλαβεν αὐτοὺς ἐπὶ τῶν μεταφρένων αὐτοῦ.
22Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 668; 1 (opus 1508)
Ab hoc non discrepat illud, quod refert Diogenes Laertius in vita Menedemi philosophi ex Achaei poetae satyra, cui titulus Omphale: Ἡλίσκετ’ ἆρα γε καί πρός ἀσθενῶν ταχύς Καί πρός χελώνης ἀετός ἐν βραχεῖ χρόνῳ, id est Capta est profecto celer ab imbecillibus Et aquila tempore in brevi a testudine.
23Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 820; 1 (opus 1508)
Ἀετός ἐν νεφέλαις, id est Aquila in nubibus, plerique interpretantur de re magna quidem illa, sed quam non facile assequaris; alii de iis, qui longe reliquis praecellunt.
24Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 871; 1 (opus 1508)
Ἀετός θρίπας ὁρῶν, id est Aquila thripas aspiciens.
25Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2165; 1 (opus 1508)
Ἀετός οὐ θηρεύει τάς μυίας, id est Aquila non aucupatur muscas.
26Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2165; 6 (opus 1508)
Effertur et citra negationem adagium Ἀετός μυίας θηρεύει, id est Aquila venatur muscas, quoties magnis minima sunt curae.
27Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2165; 7 (opus 1508)
Huic non absimile est, quod habet Gregorius theologus in epistola ad Eudoxium rhetorem: Μή ἀνάσχῃ ἀριστεύειν ἐν τοῖς κολοιοῖς ἀετός, id est Non sustineres tenere primas inter graculos aquila.
28Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2601; 20 (opus 1508)
Nam avem unam omnium maxime masculam et invicti roboris emasculant evirantque ac propemodum Tiresiam reddunt ipsi non admodum mares, siquidem apud Graecos plane mas est ἀετός.
29Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2601; 32 (opus 1508)
Iam primum si quid ominis est in vocabulo, ut certe est, apte profecto Graecis ἀετός dicitur παρά τό ἀἹσσω, quod est propemodum rapior impetu et concitus feror.
30Dositheus, Hermeneumata Leidensia, II, 15; 1 (auctor c.350)
ὄρνεα aves ἀλέκτωρ gallus ὄρνιξ gallina χήν ansera κύκνος ansar / olor ταῶς pao ἀετός aquila ἰκτίν milvus πέρδιξ perdix ἱέραξ acceptor κορώνη cornicula κολοιός graulus στρουθός passer βασιλίσκος gregnariolus κάνθαρος zimzario σπίννος fringuillus συκαλλός ficedula αἰγίθαλλος parra χελιδών erundo σεισοπυγίς motacilla φάσσα columbus περιστερά columba τρυγών turtur νυκτερίς vespertilio ὀλολυγών uluccus κόκκυξ cuculus νῆσσα anates αἴθυια mergulus ἀηδών querquedula κόσσυφος merulus κίχλα turdus νυκτικόραξ bubo κορυδαλλός parrula δρυοκόλαψ picus μυῖα musca μέλισσα apis σφήξ vespa ψυχή papilio ἀκρίς locusta οἶστρος tabanus κώνωψ culex κάνθαρος scarabeus σίλφη blatta κόρις cimex φθείρ peduculus ψύλλος pulex
31Dositheus, Hermeneumata Leidensia, III, 4; 59 (auctor c.350)
Προμηθεὺς πῦρ κλέψας ἀπ’ οὐρανοῦ, κρύψας εἰς νάρθηκα κατήνεγκεν ἀνθρώποις καὶ ἐμήνυσεν αὐτοῖς τηρεῖν εἰς τὴν κονίαν˙ δι’ ἣν αἰτίαν Διὸς κελεύσαντος κατεδέθη ὑπὸ Ἑρμοῦ ἐν ὄρει Καυκάσῳ, καὶ ὑπεβλήθη αὐτῷ ἀετός, ὃς τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ δι’ ἡμέρας ἐδαπάνα, νυκτὸς δὲ πάλιν ἀνεγεννῶντο.
32Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 71, l. 24 (auctor c.362)
auium enim nomina quaedam tantum masculina, quaedam feminina soni extremitate ita olim consuetudo possedit ut signata potius quam usurpata uideatur; masculina, tam quam coruus κόραξ, gragulus κολοιός, psittacus; feminina, tam quam aquila ἀετός, ciconia πελαργός, fulica λάρος.
33Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 453, l. 17 (auctor c.362)
aquila ἀετός.
34Servius, In Vergilii Aeneide comentarii, 1, 394; 6 (auctor fl.c.400)
apud Graecos legitur, puerum quendam terra editum admodum pulchrum membris omnibus fuisse, qui Ἀετὸς sit vocatus.
35Servius, In Vergilii Aeneide comentarii, 1, 394; 7 (auctor fl.c.400)
hic cum Iuppiter propter patrem Saturnum, qui suos filios devorabat, in Creta insula in Idaeo antro nutriretur, primus in obsequium Iovis se dedit, post vero cum adolevisset Iuppiter et patrem regno pepulisset, Iuno permota forma pueri velut paelicatus dolore eum in avem vertit, quae ab ipso ἀετὸς dicitur Graece, a nobis aquila propter aquilum colorem, qui ater est.