'αναλογία' - search in All Authors, Showing 1 to 56 of 56 hits

1Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 55, l. 11 (opus c.520)
nam sequentes personae minime conuenientes primae syllabarum exitu terminantur; alterum enim facit inquam inquis inquit, alterum sum es est, in quibus ἀναλογία uerbis amica non exstat.
2Aristoteles, Physica, 7, 7; 33
καὶ σημαίνει ὁ λόγος οὗτος ὅτι τὸ γένος οὐχ ἕν τι, ἀλλὰ παρὰ τοῦτο λαν θάνει πολλά, εἰσίν τε τῶν ὁμωνυμιῶν αἱ μὲν πολὺ ἀπέχου σαι, αἱ δὲ ἔχουσαί τινα ὁμοιότητα, αἱ δ' ἐγγὺς ἢ γένει ἢ ἀναλογίᾳ, διὸ οὐ δοκοῦσιν ὁμωνυμίαι εἶναι οὖσαι.
3Aristoteles, Physica, 8, 17; 21
ἂν δὴ τῆς ΒΓ διπλασίαν λαμβάνω, ἐν ἡμίσει χρόνῳ τοῦ ΕΖ (ἔστω γὰρ αὕτη ἡ ἀναλογία), ὥστε ἐν τῷ ΖΘ κινήσει.
4Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 18 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δ᾿ ἐνίους ἀσυλλογίστως λέγειν διά τό λαμβάνειν ἀμφοτέροις τά ἑπόμενα, οἷον καί ὁ Καινεύς ποιεῖ, ὅτι τό πῦρ ἐν τῇ πολλαπλασίᾳ ἀναλογίᾳ· καί γάρ τό πῦρ ταχύ γεννᾶται, ὡς φησί, καί αὕτη ἡ ἀναλογία.
5Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 19 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτω δ᾿ οὐκ ἔστι συλλογισμός· ἀλλ᾿ εἰ τῇ ταχίστῃ ἀναλογίᾳ ἕπεται ἡ πολλαπλάσιος καί τῷ πυρί ἡ ταχίστη ἐν τῇ κινήσει ἀναλογία.
6Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 6, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἄτοπον δὴ φαίνεται, εἰ τὰ σώματα ἀμετάβλητα ὄντα μὴ ἀναλογίᾳ συμβλητά ἐστιν, ἀλλὰ μέτρῳ τῶν δυνάμεων καὶ τῷ εἶναι ἴσον θερμὸν ἢ ὅμοιον πυρὸς τοσονδὶ καὶ ἀέρος πολλαπλάσιον· τὸ γὰρ αὐτὸ πλεῖον τῷ ὁμογενὲς εἶναι τοιοῦτον ἕξει τὸν λόγον.
7Aristoteles, De motu animalium, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι γάρ τι πλῆθος ἰσχύος καὶ δυνάμεως καθ' ἣν μένει τὸ μένον, ὥσπερ καὶ καθ' ἣν κινεῖ τὸ κινοῦν· καὶ ἔστι τις ἀναλογία ἐξ ἀνάγκης, ὥσπερ τῶν ἐναντίων κινήσεων, οὕτω καὶ τῶν ἠρεμιῶν.
8Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
τὸ γὰρ ἀνάλογον οὐ μόνον ἐστὶ μοναδικοῦ ἀριθμοῦ ἴδιον, ἀλλ' ὅλως ἀριθμοῦ· ἡ γὰρ ἀναλογία ἰσότης ἐστὶ λόγων, καὶ ἐν τέτταρσιν ἐλαχίστοις.
9Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 7; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δ' οὐ συνεχὴς αὕτη ἡ ἀναλογία· οὐ γὰρ γίνεται εἷς ἀριθμῷ ὅρος, ᾧ καὶ ὅ.
10Aristoteles, Historia animalium, 1, I 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
Κατά γάρ ταῦτα μάλιστα καί πρῶτα διαφέρει καί τά ὅλα, ἢ τῷ τά μέν ἔχειν τά δέ μή ἔχειν, ἢ τῇ θέσει καί τῇ τάξει, ἢ καί κατά τάς εἰρημένας πρότερον διαφοράς, εἴδει καί ὑπεροχῇ καί ἀναλογίᾳ καί τῶν παθημάτων ἐναντιότητι.
11Aristoteles, Magna moralia, 1, 33, 10; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικεν δὲ καὶ Πλάτων τῇ ἀναλογίᾳ ταύτῃ τοῦ δικαίου χρῆσθαι ἐν τῇ πολιτείᾳ.
12Aristoteles, Magna moralia, 1, 33, 11; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστιν δ' ἡ ἀναλογία αὕτη ὡς γὰρ ὁ γεωργὸς τῷ οἰκοδόμῳ, οὕτως ὁ οἰκοδόμος τῷ γεωργῷ ὁμοίως τῷ σκυτεῖ, τῷ ὑφάντῃ, τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ἡ αὐτὴ ἀναλογία πρὸς ἀλλήλους γίνεται καὶ συνέχει δὴ αὕτη ἡ ἀναλογία τὴν πολιτείαν.
13Aristoteles, Magna moralia, 1, 33, 14; 37 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γὰρ δίκαιον, εἴ τις τὸν ὀφθαλμὸν ἐξέκοψεν τινός, ἀντεκκοπῆναι μόνον, ἀλλὰ πλείονα παθεῖν, ἀκολουθήσαντα τῇ ἀναλογίᾳ καὶ γὰρ ἦρξε πρότερος καὶ ἠδίκησεν, ἀδικεῖ δὲ κατ' ἀμφότερα, ὥστε ἀνάλογον καὶ τὰ ἀδικήματα, καὶ τὸ ἀντιπαθεῖν πλείω ὧν ἐποίησεν δίκαιον ἐστίν.
14Aristoteles, Metaphysica, 5, 6; 24 (auctor 384BC-322BC)
ἀεὶ δὲ τὰ ὕστερα τοῖς ἔμπροσθεν ἀκολουθεῖ, οἷον ὅσα ἀριθμῷ καὶ εἴδει ἕν, ὅσα δ' εἴδει οὐ πάντα ἀριθμῷ· ἀλλὰ γένει πάντα ἓν ὅσαπερ καὶ εἴδει, ὅσα δὲ γένει οὐ πάντα εἴδει ἀλλ' ἀναλογίᾳ· ὅσα δὲ ἀνολογίᾳ οὐ πάντα γένει.
15Aristoteles, Metaphysica, 5, 9; 3 (auctor 384BC-322BC)
διάφορα δὲ λέγεται ὅσ' ἕτερά ἐστι τὸ αὐτό τι ὄντα, μὴ μόνον ἀριθμῷ ἀλλ' ἢ εἴδει ἢ γένει ἢ ἀναλογίᾳ· ἔτι ὧν ἕτερον τὸ γένος, καὶ τὰ ἐναντία, καὶ ὅσα ἔχει ἐν τῇ οὐσίᾳ τὴν ἑτερότητα.
16Aristoteles, Physica, 7, 4; 24 (auctor 384BC-322BC)
καὶ σημαίνει ὁ λόγος οὗτος ὅτι τὸ γένος οὐχ ἕν τι, ἀλλὰ παρὰ τοῦτο λανθάνει πολλά, εἰσίν τε τῶν ὁμωνυμιῶν αἱ μὲν πολὺ ἀπέχουσαι, αἱ δὲ ἔχουσαί τινα ὁμοιότητα, αἱ δ' ἐγγὺς ἢ γένει ἢ ἀναλογίᾳ, διὸ οὐ δοκοῦσιν ὁμωνυμίαι εἶναι οὖσαι.
17Aristoteles, Physica, 8, 10; 21 (auctor 384BC-322BC)
ἂν δὴ τῆς ΒΓ διπλασίαν λαμβάνω, ἐν ἡμίσει χρόνῳ τοῦ ΕΖ (ἔστω γὰρ αὕτη ἡ ἀναλογία), ὥστε ἐν τῷ ΖΘ κινήσει.
18Aristoteles, Rhetorica, 2, 9, 11; 13 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἐπεὶ ἕκαστον τῶν ἀγαθῶν οὐ τοῦ τυχόντος ἄξιον, ἀλλά τις ἔστιν ἀναλογία καί τι ἁρμόττον, οἷον ὅπλων κάλλος οὐ τῷ δικαίῳ ἁρμόττει ἀλλὰ τῷ ἀνδρείῳ, καὶ γάμοι διαφέροντες οὐ τοῖς νεωστὶ πλουσίοις ἀλλὰ τοῖς εὐγενέσιν· ἂν οὖν ἀγαθὸς ὢν μὴ τοῦ ἁρμόττοντος τυγχάνῃ, νεμεσητόν.
19Augustinus Hipponensis, De musica, 32, 1097 (auctor 354-430)
Quae quantum valeat, eo iam assuesce cognoscere, quod illa unitas quam te amare dixisti, in rebus ordinatis hac una effici potest, cuius graecum nomen ἀναλογία est, nostri quidam proportionem vocaverunt, quo nomine utamur, si placet: non enim libenter, nisi necessitate, graeca vocabula in latino sermone usurpaverim.
20Augustinus Hipponensis, De musica, 32, 1097 (auctor 354-430)
Quamobrem sicut excellit in tribus, quod post unum et duo collocantur, cum ex uno et duobus constent; sic excellit in quatuor, quod post unum et duo et tria numerantur, cum constent ex uno et tribus, vel bis duobus: quae extremorum cum medio, et medii cum extremis, in illa quae graece ἀναλογία dicitur, proportione consensio est.
21Aulus Gellius, Noctes Atticae, 2, 17, 11; 17 (auctor c.125–c.180)
Quod quidem etiam in eo servatur, quod est cogo; neque repugnat quod coegi correpte dicimus; non enim salva id ἀναλογίᾳ dicitur a verbo, quod est cogo.
22Aulus Gellius, Noctes Atticae, 2, 25, 2; 3 (auctor c.125–c.180)
ἀναλογία est similium similis declinatio, quam quidam Latine proportionem vocant.
23Aulus Gellius, Noctes Atticae, 2, 25, 10; 11 (auctor c.125–c.180)
Sed idem Varro in aliis libris multa pro ἀναλογίᾳ tuenda scribit.
24Aulus Gellius, Noctes Atticae, 2, 25, 11; 12 (auctor c.125–c.180)
Sunt igitur ii tamquam loci quidam communes, contra ἀναλογίαν dicere et item rursum pro ἀναλογίᾳ.
25Cicero, De Finibus, p3, 96; 76 (opus 45BC)
Codrus, Atheniensium rex 187 17 collatio rationis ( ἀναλογία ) 101 22sqq.
26Cicero, Epistolae ad Atticum, 6, 2, 3; 28 (auctor 106BC–43BC)
Sed primo me ἀναλογία deceperat, Φλιοῦς , Ὀποῦς , Σιποῦς , quod Ὀπούντιοι , *sipou/ntioi .
27Donatianus, Donatiani fragmentum, p. 275, l. 17 (auctor c.450)
analogiam sic Graeci definierunt, ἀναλογία ἐστὶ συμπλοκὴ λόγων ἀκολούθων, id est conexus orationum consequentium.
28Donatianus, Donatiani fragmentum, p. 276, l. 20 (auctor c.450)
hanc analogiam Graeci, quae spectatur in dictionibus, sic definierunt, ἀναλογία ἐστὶν συμπλοκὴ λόγων ἀκολούθων ἐν λέξει, id est conexus orationis in dictione.
29Donatianus, Donatiani fragmentum, p. 276, l. 2 (auctor c.450)
huic uero analogiae, quae est in uerbis, illa quoque analogia subiecta est, quae procedit per similium comparationem, quae sic definitur a quibusdam, ἀναλογία ἐστὶν συμπλοκὴ λόγων ἀκολούθων ἐν κλίσεσι μερῶν λέξεως, id est conexus orationum consequentium in declinationibus partium orationis.
30Donatianus, Donatiani fragmentum, p1; 6 (auctor c.450)
ἀναλογίαν sic Graeci definierunt: ἀναλογία ἐστὶν συμπλοκὴ λόγων ἀκολούθων, id est con[n]exus orationum consequentium.
31Donatianus, Donatiani fragmentum, p1; 8 (auctor c.450)
Hanc analogiam Graeci, quae spectatur in dictionibus, sic definierunt: ἀναλογία ἐστὶν συμπλοκὴ λόγων ἀκολούθων ἐν λέξει , id est
32Donatianus, Donatiani fragmentum, p1; 10 (auctor c.450)
Huic uero ἀναλογίᾳ, quae est in uerbis, illa quoque ἀναλογία subiecta est, quae procedit per similium comparationem, quae sic definitur a quibusdam: ἀναλογία ἐστὶν συμπλοκὴ λόγων ἀκολούθων ἐν κλίσεσι μερῶν λέξεως, id est con[n]exus orationum consequentium in declinationibus partium orationis.
33Euclides, Elementa, 5, def., 8; 1 (auctor fl.300BC)
Ἀναλογία δὲ ἐν τρισὶν ὅροις ἐλαχίστη ἐστίν.
34Euclides, Elementa, 5, def., 10; 1 (auctor fl.300BC)
Ὅταν δὲ τέσσαρα μεγέθη ἀνάλογον ᾖ, τὸ πρῶτον πρὸς τὸ τέταρτον τριπλασίονα λόγον ἔχειν λέγεται ἤπερ πρὸς τὸ δεύτερον, καὶ ἀεὶ ἑξῆς ὁμοίως, ὡς ἂν ἡ ἀναλογία ὑπάρχῃ.
35Euclides, Elementa, 5, def., 18; 1 (auctor fl.300BC)
Τεταραγμένη δὲ ἀναλογία ἐστίν, ὅταν τριῶν ὄντων μεγεθῶν καὶ ἄλλων αὐτοῖς ἴσων τὸ πλῆθος γίνηται ὡς μὲν ἐν τοῖς πρώτοις μεγέθεσιν ἡγούμενον πρὸς ἑπόμενον, οὕτως ἐν τοῖς δευτέροις μεγέθεσιν ἡγούμενον πρὸς ἑπόμενον, ὡς δὲ ἐν τοῖς πρώτοις μεγέθεσιν ἑπόμενον πρὸς ἄλλο τι, οὕτως ἐν τοῖς δευτέροις ἄλλο τι πρὸς ἡγούμενον.
36Euclides, Elementa, 5, prop., 21; 1 (auctor fl.300BC)
Ἐὰν ᾖ τρία μεγέθη καὶ ἄλλα αὐτοῖς ἴσα τὸ πλῆθος σύνδυο λαμβανόμενα καὶ ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ, ᾖ δὲ τεταραγμένη αὐτῶν ἡ ἀναλογία, δι' ἴσου δὲ τὸ πρῶτον τοῦ τρίτου μεῖζον ᾖ, καὶ τὸ τέταρτον τοῦ ἕκτου μεῖζον ἔσται, κἂν ἴσον, ἴσον, κἂν ἔλαττον, ἔλαττον.
37Euclides, Elementa, 5, prop., 21; 2 (auctor fl.300BC)
Ἔστω τρία μεγέθη τὰ Α, Β, Γ καὶ ἄλλα αὐτοῖς ἴσα τὸ πλῆθος τὰ Δ, Ε, Ζ, σύνδυο λαμβανόμενα καὶ ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ, ἔστω δὲ τεταραγμένη αὐτῶν ἡ ἀναλογία, ὡς μὲν τὸ Α πρὸς τὸ Β, οὕτως τὸ Ε πρὸς τὸ Ζ, ὡς δὲ τὸ Β πρὸς τὸ Γ, οὕτως τὸ Δ πρὸς τὸ Ε, δι' ἴσου δὲ τὸ Α τοῦ Γ μεῖζον ἔστω· λέγω, ὅτι καὶ τὸ Δ τοῦ Ζ μεῖζον ἔσται, κἂν ἴσον, ἴσον, κἂν ἔλαττον, ἔλαττον.
38Euclides, Elementa, 5, prop., 21; 8 (auctor fl.300BC)
Ἐὰν ἄρα ᾖ τρία μεγέθη καὶ ἄλλα αὐτοῖς ἴσα τὸ πλῆθος, σύνδυο λαμβανόμενα καὶ ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ, ᾖ δὲ τεταραγμένη αὐτῶν ἡ ἀναλογία, δι' ἴσου δὲ τὸ πρῶτον τοῦ τρίτου μεῖζον ᾖ, καὶ τὸ τέταρτον τοῦ ἕκτου μεῖζον ἔσται, κἂν ἴσον, ἴσον, κἂν ἔλαττον, ἔλαττον· ὅπερ ἔδει δεῖξαι.
39Euclides, Elementa, 5, prop., 23; 1 (auctor fl.300BC)
Ἐὰν ᾖ τρία μεγέθη καὶ ἄλλα αὐτοῖς ἴσα τὸ πλῆθος σύνδυο λαμβανόμενα ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ, ᾖ δὲ τεταραγμένη αὐτῶν ἡ ἀναλογία, καὶ δι' ἴσου ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ ἔσται.
40Euclides, Elementa, 5, prop., 23; 2 (auctor fl.300BC)
Ἔστω τρία μεγέθη τὰ Α, Β, Γ καὶ ἄλλα αὐτοῖς ἴσα τὸ πλῆθος σύνδυο λαμβανόμενα ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ τὰ Δ, Ε, Ζ, ἔστω δὲ τεταραγμένη αὐτῶν ἡ ἀναλογία, ὡς μὲν τὸ Α πρὸς τὸ Β, οὕτως τὸ Ε πρὸς τὸ Ζ, ὡς δὲ τὸ Β πρὸς τὸ Γ, οὕτως τὸ Δ πρὸς τὸ Ε· λέγω, ὅτι ἐστὶν ὡς τὸ Α πρὸς τὸ Γ, οὕτως τὸ Δ πρὸς τὸ Ζ.
41Euclides, Elementa, 5, prop., 23; 12 (auctor fl.300BC)
ἐπεὶ οὖν τρία μεγέθη ἐστὶ τὰ Η, Θ, Λ, καὶ ἄλλα αὐτοῖς ἴσα τὸ πλῆθος τὰ Κ, Μ, Ν σύνδυο λαμβανόμενα ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ, καί ἐστιν αὐτῶν τεταραγμένη ἡ ἀναλογία, δι' ἴσου ἄρα, εἰ ὑπερέχει τὸ Η τοῦ Λ, ὑπερέχει καὶ τὸ Κ τοῦ Ν, καὶ εἰ ἴσον, ἴσον, καὶ εἰ ἔλαττον, ἔλαττον.
42Euclides, Elementa, 5, prop., 23; 15 (auctor fl.300BC)
Ἐὰν ἄρα ᾖ τρία μεγέθη καὶ ἄλλα αὐτοῖς ἴσα τὸ πλῆθος σύνδυο λαμβανόμενα ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ, ᾖ δὲ τεταραγμένη αὐτῶν ἡ ἀναλογία, καὶ δι' ἴσου ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ ἔσται· ὅπερ ἔδει δεῖξαι.
43Euclides, Elementa, 9, prop., 36; 1 (auctor fl.300BC)
Ἐὰν ἀπὸ μονάδος ὁποσοιοῦν ἀριθμοὶ ἑξῆς ἐκτεθῶσιν ἐν τῇ διπλασίονι ἀναλογίᾳ, ἕως οὗ ὁ σύμπας συντεθεὶς πρῶτος γένηται, καὶ ὁ σύμπας ἐπὶ τὸν ἔσχατον πολλαπλασιασθεὶς ποιῇ τινα, ὁ γενόμενος τέλειος ἔσται.
44Euclides, Elementa, 9, prop., 36; 2 (auctor fl.300BC)
Ἀπὸ γὰρ μονάδος ἐκκείσθωσαν ὁσοιδηποτοῦν ἀριθμοὶ ἐν τῇ διπλασίονι ἀναλογίᾳ, ἕως οὗ ὁ σύμπας συντεθεὶς πρῶτος γένηται, οἱ Α, Β, Γ, Δ, καὶ τῷ σύμπαντι ἴσος ἔστω ὁ Ε, καὶ ὁ Ε τὸν Δ πολλαπλασιάσας τὸν ΖΗ ποιείτω.
45Euclides, Elementa, 9, prop., 36; 4 (auctor fl.300BC)
Ὅσοι γάρ εἰσιν οἱ Α, Β, Γ, Δ τῷ πλήθει, τοσοῦτοι ἀπὸ τοῦ Ε εἰλήφθωσαν ἐν τῇ διπλασίονι ἀναλογίᾳ οἱ Ε, ΘΚ, Λ, Μ· δι' ἴσου ἄρα ἐστὶν ὡς ὁ Α πρὸς τὸν Δ, οὕτως ὁ Ε πρὸς τὸν Μ.
46Euclides, Elementa, 9, prop., 36; 9 (auctor fl.300BC)
εἰσὶ δὲ καὶ οἱ Μ, Λ, ΘΚ, Ε ἑξῆς διπλάσιοι ἀλλήλων· οἱ Ε, ΘΚ, Λ, Μ, ΖΗ ἄρα ἑξῆς ἀνάλογόν εἰσιν ἐν τῇ διπλασίονι ἀναλογίᾳ.
47Favonius Eulogius, Disputatio de somnio Scipionis, 26; 1 (auctor fl.c.400)
Haec in arithmetica disciplina proportio (Graece ἀναλογία) censetur, quae pari crementorum ordine sic progreditur, ut mediis extrema primaque coniungat faciatque eadem, quae fuerant natura discreta.
48Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, 1, p22; 214 (auctor 1520-1575)
Revera enim ἀναλογία nihil aliud quam collatio quaedam existit, qua quae dicta vel facta sunt in veteri Testamento, componuntur cum iis quae dicta factave inveniuntur in Testamento novo.
49Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 149, l. 24 (auctor c.362)
specialis uero est quae spectatur nunc in rebus nunc in rationibus occupata; cui Graeci modum istius modi condiderunt, ἀναλογία ἐστὶν συμπλοκὴ λόγων ἀκολούθων ἐν λέξει.
50Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 470, l. 19 (auctor c.362)
proratio ἀναλογία.
51Plato, Timaeus, p1, 31; 7 (auctor c.425BC-347BC)
δεσμῶν δὲ κάλλιστος ὃς ἂν αὑτὸν καὶ τὰ συνδούμενα ὅτι μάλιστα ἓν ποιῇ, τοῦτο δὲ πέφυκεν ἀναλογία κάλλιστα ἀποτελεῖν.
52Plotinus, Enneades, 3, 3, 6; 8 (auctor c.205-270)
Καὶ τοῦτ᾽ ἂν ἴσως εἴη τὸ λεγόμενον ὡς συνέχει τὰ πάντα ἀναλογία.
53Plotinus, Enneades, 3, 3, 6; 9 (auctor c.205-270)
Ἔστι δὲ τοιοῦτον ἡ ἀναλογία, ὥστε καὶ τὸ χεῖρον πρὸς τὸ χεῖρον ὡς τὸ βέλτιον πρὸς τὸ βέλτιον, οἷον ὡς ὄμμα πρὸς ὄμμα καὶ ποὺς πρὸς πόδα, θάτερον πρὸς θάτερον, καί, εἰ βούλει, ὡς ἀρετὴ πρὸς δικαιοσύνην καὶ κακία πρὸς ἀδικίαν.
54Plotinus, Enneades, 3, 3, 6; 10 (auctor c.205-270)
Εἰ τοίνυν ἀναλογία ἐν τῷ παντί, καὶ προειπεῖν ἔνι· καὶ εἰ ποιεῖ δὲ ἐκεῖνα εἰς ταῦτα, οὕτω ποιεῖ, ὡς καὶ τὰ ἐν παντὶ ζώιῳ εἰς ἄλληλα, οὐχ ὡς θάτερον γεννᾷ θάτερον – ἅμα γὰρ γεννᾶται – ἀλλ᾽ ὡς, ἧι πέφυκεν ἕκαστον, οὕτω καὶ πάσχει τὸ πρόσφορον εἰς τὴν αὐτοῦ φύσιν, καὶ ὅτι τοῦτο τοιοῦτον, καὶ τὸ τοιοῦτον τοῦτο· οὕτω γὰρ καὶ λόγος εἷς.
55Scaurus, De orthographia, p. 9, l. 3 (auctor c.200)
recorrigitur uero regulis tribus: historia; originatione, quam Graeci ἐτυμολογίαν appellant; proportione, quae Graece ἀναλογία dicitur.
56Vitruvius, De Architectura, 3, 1, 1; 2 (opus c.33BC)
ea autem paritur a proportione, quae graece ἀναλογία dicitur.