'αξίωμα' - search in All Authors, Showing 1 to 70 of 70 hits

1Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 22, 14, 1; 1 (auctor 340-397)
Sed quia Graecus habet: εἰσέλθοι τὸ ἀξίωμά μου, hoc est 'dignitas mea', licet potuerit et scriptor errare et fuerit ἀξίωσις, hoc est 'deprecatio', tamen hoc quoque explanemus, ut possumus.
2Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1516A (auctor 340-397)
Denique et Paulus rogat ut aperiatur sibi ostium verbi ad loquendum mysterium Christi (Coloss. IV, 3) . 14. Sed quia Graecus habet, Εἰσελθέτω ἀξίωμά μοῦ, hoc est: Intret dignitas mea; licet potuerit et scriptor errare, et fecerit ἀξίωσις, hoc est, deprecatio: tamen hoc quoque explanemus, ut possumus.
3Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἀμέσου δ᾿ ἀρχῆς συλλογιστικῆς θέσιν μέν λέγω ἣν μή ἔστι δεῖξαι, μηδ᾿ ἀνάγκη ἔχειν τόν μαθησόμενόν τι· ἣν δ᾿ ἀνάγκη ἔχειν τόν ὁτιοῦν μαθησόμενον, ἀξίωμα· ἔστι γάρ ἔνια τοιαῦτα· τοῦτο γάρ μάλιστ᾿ ἐπί τοῖς τοιούτοις εἰώθαμεν ὄνομα λέγειν.
4Aristoteles, Analytica priora, 2, II 11; 47 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτω γάρ τό ἀναγκαῖον ἔσται καί τό ἀξίωμα ἔνδοξον.
5Aristoteles, De sophisticis elenchis, 24; 8 (auctor 384BC-322BC)
Καίτοι πρῶτον μέν, καθάπερ ἤδη εἴπομεν, δεῖ τῶν παρά ταὐτό λόγων τήν αὐτήν εἶναι διόρθωσιν· αὕτη δ᾿ οὐκ ἔσται, ἄν τις μή ἐπί τοῦ εἰδέναι ἀλλ᾿ ἐπί τοῦ εἶναι ἢ πῶς ἔχειν τό αὐτό ἀξίωμα λαμβάνῃ, οἷον εἰ ὅδε ἐστί πατήρ, ἔστι δέ σός· εἰ γάρ ἐπ᾿ ἐνίων τοῦτ᾿ ἐστίν ἀληθές καί ἐνδέχεται ταὐτό εἰδέναι καί ἀγνοεῖν, ἀλλ᾿ ἐνταῦθα οὐδέν κοινωνεῖ τό λεχθέν.
6Aristoteles, Ethica Nicomachea, 3, 11; 24 (auctor 384BC-322BC)
ἀνδρεῖοι δὲ φαίνονται καὶ οἱ ἀγνοοῦντες, καὶ εἰσὶν οὐ πόρρω τῶν εὐελπίδων, χείρους δ' ὅσῳ ἀξίωμα οὐδὲν ἔχουσιν, ἐκεῖνοι δέ.
7Aristoteles, Ethica Nicomachea, 4, 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
πρέπει δὲ [καὶ] οἷς τοιαῦτα προϋπάρχει δι' αὐτῶν ἢ τῶν προγόνων ἢ ὧν αὐτοῖς μέτεστιν, καὶ τοῖς εὐγενέσι καὶ τοῖς ἐνδόξοις καὶ ὅσα τοιαῦτα· πάντα γὰρ ταῦτα μέγεθος ἔχει καὶ ἀξίωμα.
8Aristoteles, Ethica Nicomachea, 4, 7; 11 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δὲ μικρόψυχος ἐλλείπει καὶ πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς τὸ τοῦ μεγαλοψύχου ἀξίωμα.
9Aristoteles, Ethica Nicomachea, 9, 2; 8 (auctor 384BC-322BC)
εἴτε τοίνυν τῇ ἀληθείᾳ οὕτως ἔχει, οὐκ ἴσον τὸ ἀξίωμα· εἴτ' ἔχει μὲν μὴ οὕτως οἴονται δέ, οὐκ ἂν δόξαιεν ἄτοπα ποιεῖν.
10Aristoteles, Metaphysica, 3, 4; 43 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι εἰ ἀδιαίρετον αὐτὸ τὸ ἕν, κατὰ μὲν τὸ Ζήνωνος ἀξίωμα οὐθὲν ἂν εἴη (ὃ γὰρ μήτε προστιθέμενον μήτε ἀφαιρούμενον ποιεῖ μεῖζον μηδὲ ἔλαττον, οὔ φησιν εἶναι τοῦτο τῶν ὄντων, ὡς δηλονότι ὄντος μεγέθους τοῦ ὄντος· καὶ εἰ μέγεθος, σωματικόν· τοῦτο γὰρ πάντῃ ὄν· τὰ δὲ ἄλλα πὼς μὲν προστιθέμενα ποιήσει μεῖζον, πὼς δ' οὐθέν, οἷον ἐπίπεδον καὶ γραμμή, στιγμὴ δὲ καὶ μονὰς οὐδαμῶς) · ἀλλ' ἐπειδὴ οὗτος θεωρεῖ φορτικῶς, καὶ ἐνδέχεται εἶναι ἀδιαίρετόν τι ὥστε [καὶ οὕτως] καὶ πρὸς ἐκεῖνόν τιν' ἀπολογίαν ἔχειν (μεῖζον μὲν γὰρ οὐ ποιήσει πλεῖον δὲ προστιθέμενον τὸ τοιοῦτον) · ἀλλὰ πῶς δὴ ἐξ ἑνὸς τοιούτου ἢ πλειόνων τοιούτων ἔσται μέγεθος· ὅμοιον γὰρ καὶ τὴν γραμμὴν ἐκ στιγμῶν εἶναι φάσκειν.
11Aristoteles, Metaphysica, 13, 2; 15 (auctor 384BC-322BC)
εἰ οὖν τὸ τῇ γενέσει ὕστερον τῇ οὐσίᾳ πρότερον, τὸ σῶμα πρότερον ἂν εἴη ἐπιπέδου καὶ μήκους· καὶ ταύτῃ καὶ τέλειον καὶ ὅλον μᾶλλον, ὅτι ἔμψυχον γίγνεται· γραμμὴ δὲ ἔμψυχος ἢ ἐπίπεδον πῶς ἂν εἴη· ὑπὲρ γὰρ τὰς αἰσθήσεις τὰς ἡμετέρας ἂν εἴη τὸ ἀξίωμα.
12Aristoteles, Politica, 2; 82 (auctor 384BC-322BC)
ἀεὶ γὰρ ποιεῖ τοὺς αὐτοὺς ἄρχοντας· τοῦτο δὲ στάσεως αἴτιον γίνεται καὶ παρὰ τοῖς μηδὲν ἀξίωμα κεκτημένοις, ἦ που δῆθεν παρά γε θυμοειδέσι καὶ πολεμικοῖς ἀνδράσιν.
13Aristoteles, Politica, 3; 170 (auctor 384BC-322BC)
τοιοῦτοι δ' εἰσὶν ὅσοι μήτε πλούσιοι μήτε ἀξίωμα ἔχουσιν ἀρετῆς μηδὲ ἕν.
14Aristoteles, Politica, 5; 203 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γίγνονται δ' ἔτι βασιλεῖαι νῦν, ἀλλ' ἄν περ γίγνωνται, μοναρχίαι, τυραννίδες μᾶλλον, διὰ τὸ τὴν βασιλείαν ἑκούσιον μὲν ἀρχὴν εἶναι, μειζόνων δὲ κυρίαν, πολλοὺς δ' εἶναι τοὺς ὁμοίους, καὶ μηδένα διαφέροντα τοσοῦτον ὥστε ἀπαρτίζειν πρὸς τὸ μέγεθος καὶ τὸ ἀξίωμα τῆς ἀρχῆς.
15Aristoteles, Rhetorica, 2, 17, 4; 2 (auctor 384BC-322BC)
τὰ μὲν γὰρ τὰ αὐτὰ ἔχει δύναμις τῷ πλούτῳ τὰ δὲ βελτίω· φιλοτιμότεροι γὰρ καὶ ἀνδρωδέστεροί εἰσιν τὰ ἤθη οἱ δυνάμενοι τῶν πλουσίων διὰ τὸ ἐφίεσθαι ἔργων ὅσα ἐξουσία αὐτοῖς πράττειν διὰ τὴν δύναμιν, καὶ σπουδαστικώτεροι διὰ τὸ ἐν ἐπιμελείᾳ εἶναι, ἀναγκαζόμενοι σκοπεῖν τὰ περὶ τὴν δύναμιν, καὶ σεμνότεροι ἢ βαρύτεροι· ποιεῖ γὰρ σεμνοτέρους τὸ ἀξίωμα, διὸ μετριάζουσιν, ἔστι δὲ ἡ σεμνότης μαλακὴ καὶ εὐσχήμων βαρύτης· κἂν ἀδικῶσιν, οὐ μικραδικηταί εἰσιν ἀλλὰ μεγαλάδικοι.
16Aristoteles, Rhetorica, 3, 2, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
ἔστω οὖν ἐκεῖνα τεθεωρημένα καὶ ὡρίσθω λέξεως ἀρετὴ σαφῆ εἶναι (σημεῖον γάρ τι ὁ λόγος ὤν, ἐὰν μὴ δηλοῖ οὐ ποιήσει τὸ ἑαυτοῦ ἔργον) , καὶ μήτε ταπεινὴν μήτε ὑπὲρ τὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ πρέπουσαν· ἡ γὰρ ποιητικὴ ἴσως οὐ ταπεινή, ἀλλ' οὐ πρέπουσα λόγῳ.
17Aristoteles, Topica, 2, II 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Κατασκευάζουσι δέ προδιομολογητέον ὅτι εἰ ὁτῳοῦν ὑπάρχει παντί ὑπάρχει, ἂν πιθανόν ᾖ τό ἀξίωμα.
18Aristoteles, Topica, 8, VIII 3; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ᾖ πρός τό ἀξίωμα καί τήν πρότασιν μεῖζον ἔργον διαλεγῆναι ἢ τήν θέσιν, διαπορήσειεν ἄν τις πότερον θετέον τά τοιαῦτα ἢ οὔ.
19Aristoteles, Topica, 8, VIII 6; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ πρός τόν λόγον, λίαν δ᾿ ἄδοξον τό ἀξίωμα, συμβαίνειν μέν φατέον τούτου τεθέντος, ἀλλά λίαν εὔηθες εἶναι τό προτεινόμενον.
20Aristoteles, Topica, 8, VIII 10; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἀναιρεθέντος οὖν τοῦ Σωκράτη καθῆσθαι οὐδέν μᾶλλον λέλυται ὁ λόγος· καίτοι ψεῦδος τό ἀξίωμα.
21Augustinus Hipponensis, Quaestiones in Heptateuchum, 34, 0627 (auctor 354-430)
Quod autem dixit, Et dabit cum postulatione quod maritus mulieris, informi excluso, dandum constituerit, non est in promptu intelligere: ἀξίωμα quippe, quod graecus habet, pluribus modis intelligitur, et tolerabilius cum postulatione dictum est, quam si aliud diceretur.
22Aulus Gellius, Noctes Atticae, 11, 4, 2; 2 (auctor c.125–c.180)
EURIPIDIS versus sunt in Hecuba verbis, sententia, brevitate insignes inlustresque; Hecuba est ad Ulixen dicens: τό δ' ἀξίωμα, κἂν κακῶς λέγῃ, τό σόν νικᾷ· λόγος γάρ ἔκ τ' ἀδοξούντων ἰών κἀκ τῶν δοκούντων αὐτός, οὐ ταὐτόν σθένει.
23Aulus Gellius, Noctes Atticae, 16, 8, 4; 6 (auctor c.125–c.180)
Ex quibus accepimus ἀξίωμα esse his verbis definitum: λεκτόν αὐτοτελές ἀπόφαντον ὅσον ἐφ' αὑτῷ.
24Aulus Gellius, Noctes Atticae, 16, 8, 8; 10 (auctor c.125–c.180)
ἀξίωμα igitur, sive id proloquium dicere placet, huiusmodi est: Hannibal Poenus fuit; Scipio Numantiam delevit; Milo caedis damnatus est; neque bonum est voluptas neque malum; et omnino quicquid ita dicitur plena atque perfecta verborum sententia, ut id necesse sit aut verum aut falsum esse, id a dialecticis ἀξίωμα appellatum est, a M. Varrone, sicuti dixi, proloquium, a M. autem Cicerone pronuntiatum, quo ille tamen vocabulo tantisper uti se adtestatus est, quoad melius, inquit, invenero.
25Aulus Gellius, Noctes Atticae, 16, 8, 9; 11 (auctor c.125–c.180)
Sed quod Graeci συνημμένον ἀξίωμα dicunt, id alii nostrorum adiunctum, alii conexum dixerunt.
26Aulus Gellius, Noctes Atticae, 16, 8, 12; 16 (auctor c.125–c.180)
Est item aliud quod Graeci διεζευγμένον ἀξίωμα, nos disiunctum dicimus.
27Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Est, 5; 3
ἐν δὲ τῷ διαλέγεσθαι αὐτὴν ἔπεσεν ἀπὸ ἐκλύσεως αὐτῆς, καὶ ὁ βασιλεὺς ἐταράσσετο, καὶ πᾶσα ἡ θεραπεία αὐτοῦ παρεκάλει αὐτήν. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς Τί θέλεις, Εσθηρ, καὶ τί σού ἐστιν τὸ ἀξίωμα; ἕως τοῦ ἡμίσους τῆς βασιλείας μου καὶ ἔσται σοι.
28Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Est, 5; 7
καὶ εἶπεν Τὸ αἴτημά μου καὶ τὸ ἀξίωμά μου·
29Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Est, 7; 2
εἶπεν δὲ ὁ βασιλεὺς Εσθηρ τῇ δευτέρᾳ ἡμέρᾳ ἐν τῷ πότῳ Τί ἐστιν, Εσθηρ βασίλισσα, καὶ τί τὸ αἴτημά σου καὶ τί τὸ ἀξίωμά σου; καὶ ἔστω σοι ἕως τοῦ ἡμίσους τῆς βασιλείας μου.
30Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Ps, 118; 170
εἰσέλθοι τὸ ἀξίωμά μου ἐνώπιόν σου· κατὰ τὸ λόγιόν σου ῥῦσαί με.
31Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Dan, 6; 6
καὶ εἶπαν Δεῦτε στήσωμεν ὁρισμὸν καθ’ ἑαυτῶν ὅτι πᾶς ἄνθρωπος οὐκ ἀξιώσει ἀξίωμα καὶ οὐ μὴ εὔξηται εὐχὴν ἀπὸ παντὸς θεοῦ ἕως ἡμερῶν τριάκοντα, ἀλλ’ ἢ παρὰ Δαρείου τοῦ βασιλέως· εἰ δὲ μή, ἀποθανεῖται· ἵνα ἡττήσωσι τὸν Δανιηλ ἐναντίον τοῦ βασιλέως, καὶ ῥιφῇ εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων. ᾔδεισαν γὰρ ὅτι Δανιηλ προσεύχεται καὶ δεῖται κυρίου τοῦ θεοῦ αὐτοῦ τρὶς τῆς ἡμέρας.
32Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Dan, 6; 8
Ὁρισμὸν καὶ στάσιν ἐστήσαμεν ὅτι πᾶς ἄνθρωπος, ὃς ἂν εὔξηται εὐχὴν ἢ ἀξιώσῃ ἀξίωμά τι παρὰ παντὸς θεοῦ ἕως ἡμερῶν τριάκοντα ἀλλ’ ἢ παρὰ Δαρείου τοῦ βασιλέως, ῥιφήσεται εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων.
33Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Dan, 6; 13
τότε οὗτοι οἱ ἄνθρωποι ἐνέτυχον τῷ βασιλεῖ καὶ εἶπαν Δαρεῖε βασιλεῦ, οὐχ ὁρισμὸν ὡρίσω ἵνα πᾶς ἄνθρωπος μὴ εὔξηται εὐχὴν μηδὲ ἀξιώσῃ ἀξίωμα παρὰ παντὸς θεοῦ ἕως ἡμερῶν τριάκοντα ἀλλὰ παρὰ σοῦ, βασιλεῦ· εἰ δὲ μή, ῥιφήσεται εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ βασιλεὺς εἶπεν αὐτοῖς Ἀκριβὴς ὁ λόγος, καὶ μενεῖ ὁ ὁρισμός.
34Cicero, Academica, p5, 46; 78 (opus 45BC)
Pomponius C. (Aurelius) Cotta (cos. 252 248, PW. 94) 68, 5 16 auspicia 50,9 80,18 P.(?) Avianius 66,13. sunt qui Gaium putent (PW. 6) ἀξίωμα ecfatum, quidquid enuntiatur 73, 20 Bauli 30, 29 90, 19 beata vita ( εὐδαιμονία ) 9, 28 10, 14 95, 18ss.
35Cicero, Academica, p5, 46; 205 (opus 45BC)
vinulenti ecfatum ἀξίωμα 73, 20 28. effari 74, 28 efficiendi vis ( ποιητικὴ δύναμις ) 12, 8. quod efficit (aliquid, ποιοῦν ) 11, 2 17, 2; res efficiens 3, 9 11, 1. quod efficitur ( πάσχον 11, 1. quod efficitur ( πάσχον ) 11, 3 17, 3. effici (posse) 11, 2 12, 25 16, 32 cf.
36Cicero, Academica, p5, 46; 218 (opus 45BC)
notitiae enuntiare: quidquid enuntiatur ἀξίωμα 73, 19 epicharmus Enni 52, 9 Epicurus 80, 2; voc. 89, 13. cautus non tardus 75, 3. de sensibus et perceptione 37, 2 65, 22 24 67, 28 77, 18ss; iudicio 99, 22; opinione 49, 19. dialecticam contemnit 74, 26; geometriam 79, 26. Democriteus 3, 7; de sole 67, 8 89, 13. de bono 3, 22 ( περὶ τέλους cf. tusc. 3, 41) cf.
37Cicero, De Fato, 10, 20; 2 (opus 44BC)
Concludit enim Chrysippus hoc modo: Si est motus sine causa, non omnis enuntiatio, quod ἀξίωμα dialectici appellant, aut vera aut falsa erit; causas enim efficientis quod non habebit, id nec verum nec falsum erit; omnis autem enuntiatio aut vera aut falsa est; motus ergo sine causa nullus est.
38Cicero, De Fato, 10, 21; 5 (opus 44BC)
Itaque contendit omnis nervos Chrysippus, ut persuadeat omne ἀξίωμα aut verum esse aut falsum.
39Cicero, Lucullus, 29, 95; 20 (auctor 106BC–43BC)
nempe fundamentum dialecticae est, quidquid enuntietur (id autem appellant ἀξίωμα, quod est quasi ecfatum) aut verum esse aut falsum.
40Cicero, Tusculanae disputationes, 1, 12, 14; 29 (opus 45BC)
in primis enim hoc traditur: omne pronuntiatum (sic enim mihi in praesentia occurrit ut appellarem ἀξίωμα , utar post alio, si invenero melius) — id ergo est pronuntiatum, quod est verum aut falsum.
41Cicero, Tusculanae disputationes, 6, 2, 121; 25 (opus 45BC)
contentus avaritia 373 5. 24 392 4 avocatio a cogitanda molestia (Epicuri) 334 25 336 3 ἀξίωμα, pronuntiatum 224 18 Beatus notio 417 21 — beatus quis sec.
42Cicero, Tusculanae disputationes, 6, 2, 121; 180 (opus 45BC)
ἀξίωμα prudentia ( φρόνησις) 296 5 3371 410 27 – 411 2 437 7 pudor ( αἰσχύνη) 369 7 370 14 pulchritudo animi 376 11 pulchrum, honestum 434 18 Quinta natura v.
43Concilia varia Dionysius Exiguus, Codex canonum ecclesiae universae, 67, 0043B (auctor c.470–c.544)
Ἔνθα μὲν οὖν παντες εἴτε ἐν κώμαις, εἴτε ἐν πόλεσιν αὐτοὶ μόνοι εὑρίσκοιντο χειροτονηθέντες, οἱ εὑρισκόμενοι ἐν τῷ κλήρῳ ἔσονται ἐν τῷ αὐτῷ σχήματι [τάγματι]. Εἰ δὲ τοῦ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἐπισκόπου ἢ πρεσβυτέρου ὄντος προσέρχονταί τινες, πρόδηλον, ὡς ὁ μὲν ἐπίσκοπος τῆς ἐκκλησίας ἕξει τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου, ὁ δὲ ὀνομαζόμενος παρὰ τοῖς λεγομένοις καθαροῖς ἐπίσκοπος, τὴν τοῦ πρεσβυτέρου τιμὴν ἕξει, πλὴν εἰ μὴ ἄρα δοκοίη τῷ ἐπισκόπῳ τῆς τιμῆς τοῦ ὀνόματος αὐτὸν μετέχειν.
44Constantinus I, Epistolae, 8, 0543D (auctor c.272–337)
καλῶς οὖν εἶχε δηλῶσαι τῇ συνέσει ὑμῶν, τούς τε προχειρισαμένους, καὶ ἑτέρους οὓς ἂν ἀξίους ἡγήσησθε πρὸςτὸ τῆς Ἐπισκοπῆς ἀξίωμα, ὁρίσαιτ αὖτα, τῇ τῶν ἀποστόλων παραδόσει σύμφωνα ἂν εἴη.
45Didymus Alexandrinus Hieronymus Stridonensis, De Spiritu Sancto, 23, 0138D (auctor 340-420)
Deinde Apostolus alio syllogismo coniuncto utitur, quod significantius dialectici ἀξίωμα vocant, et ait: Si autem Spiritus eius qui suscitavit Christum a mortuis, habitat in vobis, qui suscitavit Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra per inhabitantem Spiritum suum in vobis (Rom. VIII, 9) : nonne tibi videtur dicere, quia si Spiritus eius qui suscitavit Christum Iesum, id est, qui eiusdem Iesu Christi Spiritus est, habitat in vobis: consequenter vivificabuntur et mortalia corpora vestra cum immortalibus animabus ab eo qui suscitavit Christum Iesum a mortuis, principem, et primogenitum resurrectionis?
46Dionysius papa, Epistola I, 5, 0116C
Οὔτ' οὖν καταμερίζειν χρὴ εἰς τρεῖς Θεότητας τὴν θαυμαστὴν καὶ θεὶαν Μονάδα οὔτε ποιήσει κωλύειν τὸ ἀξίωμα καὶ τὸ ὑπέρβαλλον μέγεθος τοῦ Κυρίου· ἀλλὰ πεπιστευκέναι εἰς Θεὸν πατέρα παντοκράτορα, καὶ εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν, τὸν Υἱὸν αὐτοῦ, καὶ εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα· ἡνῶσθαι δὲ νῷ Θεῷ τῶν ὅλων τὸν Λόγον· Ἐγὼ γὰρ, φησὶ, καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν· καὶ ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ, καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοί.
47Dositheus, Ars, p. 90 (auctor c.350)
εὕρατο αὑτῷ ἀξίωμα repperit sibi dignitatem.
48Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 459, l. 28 (auctor c.362)
dignitas ἀξίωμα.
49Gregorius I, Dialogi, 77, 0170B (auctor 540-604)
Ἀνὴρ δέ τις εὐγενέστατος, ὀνόματι Φῆλιξ, ἀπὸ Νουρσίας τῆς χώρας ὁρμώμενος, πατὴρ ὑπάρχων Καστορίου τοῦ νῦν μεθ' ἡμῶν ἐν ταύτῃ τῶν Ῥωμαίων πόλει κατοικοῦντος, τοῦτον τὸν εὐλαβέστατον ἄνδρα Ἐκύτιον, ἱερατικὸν ἀξίωμα μὴ ἔχειν γινώσκων, σπουδαίως δὲ καθ' ἕκαστον τόπον διατρέχοντα διδασκαλίας χάριν θεώμενος, ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν, τῇ πρὸς αὐτὸν παῤῥησίᾳ θαῤῥῶν, ἤρξατο αὐτὸν ἐπερωτᾷν· Ἱερατικὸν ἀξίωμα μὴ ἔχων, μήτε ἐπιτροπὴν τῆς κηρύξεως παρὰ τωῦ τῶν Ῥωμαίων πατριάρχου λαβὼν, οὗ καὶ ὑπόκεισαι, πῶς τοῦτο ποιῆσαι τολμᾷς; Πρὸς ὃν ὁ ἅγιος οὗτος ἀνὴρ ἀπεκρίθη· Ταῦτα, ἅπερ μοι λέγεις, κᾀγὼ ἐν ἐμαυτῷ διελογισάμην· τὸ πῶς δὲ τὴν τῆς κηρύξεως ἐπιτροπὴν ἔλαβον, φανερόν σοι ποιοῦμαι· ἐν μιᾷ νυκτὶ δι' ὀπτασίας νεώτερος πάνυ ὡραῖος παρέστη μοι, καὶ ἐν τῇ γλώττῃ μου ἰατρικὸν ἐργαλεῖον, τουτέστι φλεβότομον τέθεικεν, εἰρηκώς μοι· Ἰδοὺ τοὺς λόγους μου ἐθέμην ἐν τῷ στόματί σου, ἔξελθε τοῦ κηρύττειν.
50Gregorius I, Dialogi, 77, 0215A (auctor 540-604)
Φανερὸν οὖν καθέστηκεν, ὅτι εἰ καὶ ἐν τῷ θαύματι τῶν ἀμφοτέρων ἡ δύναμις ἀνόμοιος γέγονεν, ἀλλ' οὖν ἀμφοτέρων τὸ ἀξίωμα ἐν οὐρανοῖς ὅμοιον ὑπάρχει.
51Gregorius I, Dialogi, 77, 0282C (auctor 540-604)
Κἂν γὰρ διωγμὸς ἔξωθεν οὐκ ἔστι, τὸ τοῦ μαρτυρίου ἀξίωμα ἐν τῷ κρυπτῷ εἶναι δύναται, ἐν τῷ προθύμως τὴν ψυχὴν τοῖς πάθεσι δυνάμει ἀντιτάσσεσθαι.
52Gregorius I, Dialogi, 77, 0351D (auctor 540-604)
Ἐπὶ τούτοις πᾶσι, καὶ τοῦτο γνωστὸν ὑπάρχει, ὅτι οὐ πάντοτε ἐν τῇ ἐξόδῳ τῆς ψυχῆς τὸ ἀξίωμα αὐτῆς δείκνυται, μετὰ δὲ θάνατον ἀσφαλῶς φανεροῦται.
53Gregorius I, Dialogi, 77, 0378B (auctor 540-604)
Ἐξ οὗ πράγματος δείκνυται, ὅτι τῶν ἀμφοτέρων ὅμοιον ὑπῆρχεν ἐν δικαιοσύνῃ τὸ ἀξίωμα.
54Gregorius I, Prolegomena, 66, 0163B (auctor 540-604)
Ἀπηνέχθη τοίνυν ὁ ἀσθηνῶν πρὸς τὸν τοῦ Θεοῦ δοῦλον Βενέδικτον, ὅστις τῷ κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ τὰς δεήσεις προσενέγκας, τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἀπ' αὐτοῦ ἀπελάσας, ὑγιῆ τοῦτον τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι ἀποκατέστησεν, εἰπὼν αὐτῷ· « Ἄπελθε, ἰδοὺ ὑγιὴς ὑγιὴς γέγονας, κρέα μὴ φάγῃς, μηδὲ ἱερατικῷ βαθμῷ ἐπιβῇς· οἵαν δ' ἂν ἡμέραν ἱερατικὸν ἀξίωμα ἐφ' ἑαυτὸν δέξασθαι τολμήσεις, εὐθέως ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ ἀκαθάρτου δαίμονος ἀνελεημόνως ὑποβληθήσῃ.
55Hieronymus Stridonensis Auctores incerti, Graeca fragmenta libri nominum Hebraicorum, 23, 1172A (auctor 340-420)
Ἰασούη, ἀξίωμά μου.
56Hieronymus Stridonensis Auctores incerti, Graeca fragmenta libri nominum Hebraicorum, 23, 1173A (auctor 340-420)
Σουθαλὰ, ἀξίωμα ἀποστολικόν.
57Hieronymus Stridonensis, Apologia adversus libros Rufini, 23, 0422B (auctor 340-420)
Septem modos conclusionum dialectica me elementa docuerunt; quid significet ἀξίωμα, quod nos pronuntiatum possumus dicere: quomodo absque verbo et nomine nulla sententia fit, soritarum gradus, pseudomeni argutias, sophismatum fraudes.
58Innocentius I, Epistolae, 20, 0632C
Εἰ δὲ βιάσησθέ τινα, ὡς ἐξουσιασταὶ, καὶ παρεξελθῆτε τοὺς δοθέντας ὑμῖν κανόνας παρὰ τοῦ σωτῆρος διὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ἔσεσθε ἐπιστάμενοι ὡς πρώτον μὲν οὐ μικρὸν ὑμῖν τὸ ἁμάρτημα γενήσεται ἐν τῇ φοβέρᾳ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, οὔτε οὐ δυνήσεται ἀξίωμα βιωτικόν τινα ὠφελῆσαι; ἐκείνων δὲ τὰ ἐντὸς ἐκχυθήσονται πρὸς ὑπόδειγμα πάντων.
59Iustinianus, Digesta Iustiniani Augusti, 26, 5, 21; 8 (auctor c.482-565)
Πρὸς τοῖς λοιποῖς δικαίοις δεῖ τὸν ἄρχοντα καὶ τοὺς τρόπους τῶν μελλόντων χειροτονηθήσεσθαι σκοπεῖν· οὔτε γὰρ οὐσία οὔτε ἀξίωμα οὕτως ἱκανὸν πρὸς πίστιν, ὡς ἀγαθὴ προαίρεσις καὶ χρηστοὶ τρόποι.
60Iustinianus, Digesta Iustiniani Augusti, 27, 1, 15; 4 (auctor c.482-565)
Εἰδέναι δεῖ ὅτι ἀξίωμα οὐδενὶ παρέξει παραίτησιν.
61Iustinianus I Augustus, Adversus Origenem, 69, 0201D (auctor c.482–565)
Καὶ πρεσβύτερος χειροτονηθεὶς ὑπὸ τῆς κανονικῆς τε, καὶ μιᾶς χειρὸς ἀληθινῆς, εἶχε τὸ ἀξίωμα τοῦ πρεσβυτέρου ψιλόντε καὶ μόνον, καθάπερ καὶ τὸ τῆς ἀποστολῆς εἶχεν ὁ κλέπτης, καὶ προδότης Ἰούδας.
62Leo II, Epistolae, 96, 0395C
» Εἴπερ οὖν οἱ τὴν εὐαγγελίκην τρίβον ἰχνηλατεύειν προαιρούμενοι, καὶ τῆς ἀποστολικῆς ἱεραρχίας τὸ ἀξίωμα κληρωσάμενοι πάντα περιφρονοῦσι, καὶ πάσχουσι, καὶ τὸν ἔσχατον, εἰ τύχοι, διὰ τὴν πρὸς Θεὸν φιλίαν φιλοῦσι κατακριθῆναι θάνατον, τί οὐκ ἄν καὶ παθεῖν καὶ δρᾶσαι προθυμηθήσονται, ὅτε τὴν πίστιν πολεμουμένην κατίδοιεν δι' ἧς ἡ πρὸς Θεὸν φιλία πορίζεται· ὅτε Ἐκκλησίαν πορθουμένην αἱρετικαῖς προσβολαῖς κατοπτεύουσιν; ὅτε τὴν ἀλήθειαν τῷ ψεύδει βαλλομένην συναίσθονται, ἆρα τὸ πολεμεῖν καὶ ἐκδικεῖν ἀφέντες τοῖς πολεμίοις καταλλαγήσονται, καὶ τῆς εὐαγγελικῆς ἐντολῆς ἐπιλήσονται; καὶ πῶς ἀνεύθυνον τοῦτο καὶ ἀτιμώρητον; Οὐδαμῶς· οὐκοῦν ἀναλαβόντες τὴν πανοπλίαν τοῦ Πνεύματος τοῖς παραταξαμένοις ἀνθοπλίζονται.
63Markos monachos, Florilegium et opuscula, Florilegium, 6; 1 (auctor fl.1260)
Υἱοὶ ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι {Ps 4,3}; – προοιμιάσομαι γὰρ πρὸς ὑμᾶς ἐκ τοῦ μεγαλοφωνοτάτου Δαυίδ – ἵνα τί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καὶ ζητεῖτε ψεῦδος, μέγα τι τὸν ἐνταῦθα βίον καὶ τὴν τρυφὴν καὶ τὸ μικρὸν δοξάριον καὶ τὴν ταπεινὴν δυναστείαν καὶ τὴν ψευδομένην εὐημερίαν ὑπολαμβάνοντες, ἅτινα ὥσπερ χοῦς ὑπὸ λαίλαπος ἄλλοτε εἰς ἄλλους μεταρριπτούμενα; Οὐκ ἀναβλέψομεν εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω; Οὐκ ἐκνήψομεν; Οὐ τῶν ὀφθαλμῶν τὴν λήμην περιαιρήσομεν; Οὐκ εἰσόμεθα τίς ὁ ἀληθινὸς πλοῦτος καὶ τίς ἡ ὄντως λαμπρότης καὶ ποῦ τὸ μὴ μεταπῖπτον ἀξίωμα; Οὐ κτησόμεθα ταῦτα πολλοῖς ἱδρῶσι καὶ πόνοις; Οὐκέτι δεῖ τρυφᾶν ἐντεῦθεν, ἀλλ᾿ ἐν ταῖς ἐλπίσι τρυφήσομεν.
64Markos monachos, Florilegium et opuscula, Florilegium, 36; 2 (auctor fl.1260)
Καὶ κατ᾿ εἰκόνα μὲν λέγεται ὁ ἄνθρωπος κατὰ τὸ τῆς ψυχῆς ἀξίωμα ἤτοι τὸ ἀκατάληπτον, τὸ ἀθεώρητον, τὸ ἀθάνατον, τὸ αὐτεξούσιον, ναὶ μὴν καὶ τὸ ἀρχικόν· καθ᾿ ὁμοίωσιν δὲ κατὰ τὸν τῆς ἀρετῆς λόγον καὶ τὰς θεωνύμους ταύτας θεομιμήτους πράξεις· ἤτοι φιλανθρώπως πρὸς τὸ ὁμογενὲς διακεῖσθαι καὶ οἰκτείρειν καὶ ἐλεεῖν καὶ ἀγαπᾶν τὸν ὁμόδουλον καὶ εὐσπλαγχνίαν πᾶσαν καὶ συμπάθειαν ἐνδείκνυσθαι.
65Plato, Convivium, p1, 220; 12 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ ἐγὼ μέν, ὦ Σώκρατες, καὶ τότε ἐκέλευον σοὶ διδόναι τἀριστεῖα τοὺς στρατηγούς, καὶ τοῦτό γέ μοι οὔτε μέμψῃ οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ γὰρ τῶν στρατηγῶν πρὸς τὸ ἐμὸν ἀξίωμα ἀποβλεπόντων καὶ βουλομένων ἐμοὶ διδόναι τἀριστεῖα, αὐτὸς προθυμότερος ἐγένου τῶν στρατηγῶν ἐμὲ λαβεῖν ἢ σαυτόν.
66Plato, Leges, 1b, 690; 1 (auctor c.425BC-347BC)
Ἀθηναῖος εἶεν· ἀξιώματα δὲ δὴ τοῦ τε ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι ποῖά ἐστι καὶ πόσα, ἔν τε πόλεσιν μεγάλαις καὶ σμικραῖς ἔν τε οἰκίαις ὡσαύτως· ἆρ' οὐχὶ ἓν μὲν τό τε πατρὸς καὶ μητρός· καὶ ὅλως γονέας ἐκγόνων ἄρχειν ἀξίωμα ὀρθὸν πανταχοῦ ἂν εἴη· Κλεινίας καὶ μάλα.
67Plato, Leges, 1b, 690; 7 (auctor c.425BC-347BC)
τὸ δὲ μέγιστον, ὡς ἔοικεν, ἀξίωμα ἕκτον ἂν γίγνοιτο, ἕπεσθαι μὲν τὸν ἀνεπιστήμονα κελεῦον, τὸν δὲ φρονοῦντα ἡγεῖσθαί τε καὶ ἄρχειν.
68Plato, Respublica, 1e, 495; 11 (auctor c.425BC-347BC)
ὅμως γὰρ δὴ πρός γε τὰς ἄλλας τέχνας καίπερ οὕτω πραττούσης φιλοσοφίας τὸ ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον λείπεται, οὗ δὴ ἐφιέμενοι πολλοὶ ἀτελεῖς μὲν τὰς φύσεις, ὑπὸ δὲ τῶν τεχνῶν τε καὶ δημιουργιῶν ὥσπερ τὰ σώματα λελώβηνται, οὕτω καὶ τὰς ψυχὰς συγκεκλασμένοι τε καὶ ἀποτεθρυμμένοι διὰ τὰς βαναυσίας τυγχάνουσιν – ἢ οὐκ ἀνάγκη· καὶ μάλα, ἔφη.
69Plotinus, Enneades, 2, 9, 4; 7 (auctor c.205-270)
Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου.
70Victor Carthaginensis, Epistola IV, 87, 0087B (auctor fl. 646)
Ὧν κατ' ἴχνος ἡ ὑμετέρα βαίνουσα θεοτίμητος ἀδελφότης, καὶ τὸ τῆς αὐτῶν ἀρετῆς ἀξίωμα τελείως μεταδιώκουσα, ταῖς ἀπαραλλάκτοις τῶν κατορθωμάτων αὐτῶν ἐκπληρώσεσι τὴν ἁγίαν τωῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν κατακοσμεῖ, τῇ τῶν δοκιμωτάτων αὐτῆς ἐπιβολῇ καὶ τῇ ἁγιότητι τῆς οἰκείας ἀναστροφῆς· ἐπειδὴ πράξεσιν ὁσίαις ἡ εὐσεβὴς ἡμῶν ἐπισφραγίζεσθαι πέφυκε πίστις.