'δαίμων' - search in All Authors, Showing 1 to 128 of 128 hits

1Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 14; 6 (auctor c.330–c.391)
Idque et oracula et auctores docuere praeclari, inter quos est etiam Menander comicus, apud quem hi senarii duo leguntur: ἅπαντι δαίμων ἀνδρὶ συμπαρίσταται εὐθὺς γενομένῳ, μυσταγωγὸς τοῦ βίου.
2Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 14, 4; 7 (auctor c.330–c.391)
Inter quos est etiam Menander comicus, apud quem hi senarii duo leguntur: ἅπαντι δαίμων ἀνδρὶ συμπαρίσταται εὐθὺς γενομένῳ, μυσταγωγὸς τοῦ βίου.
3Aristoteles, Ethica Nicomachea, 9, 9; 2 (auctor 384BC-322BC)
οὐθὲν γάρ φασι δεῖν φίλων τοῖς μακαρίοις καὶ αὐτάρκεσιν· ὑπάρχειν γὰρ αὐτοῖς τἀγαθά· αὐτάρκεις οὖν ὄντας οὐδενὸς προσδεῖσθαι, τὸν δὲ φίλον, ἕτερον αὐτὸν ὄντα, πορίζειν ἃ δι' αὑτοῦ ἀδυνατεῖ· ὅθεν ὅταν ὁ δαίμων εὖ διδῷ, τί δεῖ φίλων· ἔοικε δ' ἀτόπῳ τὸ πάντ' ἀπονέμοντας τἀγαθὰ τῷ εὐδαίμονι φίλους μὴ ἀποδιδόναι, ὃ δοκεῖ τῶν ἐκτὸς ἀγαθῶν μέγιστον εἶναι.
4Aristoteles, Magna moralia, 2, 15, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
λέγουσι γὰρ τοιαῦτα καὶ οἱ ποιηταί ὅταν δ' ὁ δαίμων εὖ διδῷ, τί δεῖ φίλων; ὅθεν καὶ ἡ ἀπορία γίγνεται, πότερον ὁ πάντα τἀγαθὰ ἔχων καὶ ὢν αὐτάρκης προσδεήσεται φίλου; ἢ τότε καὶ μάλιστα; τίνα γὰρ εὖ ποιήσει, ἢ μετὰ τοῦ συμβιώσεται; οὐ γὰρ δὴ μόνος γε διάξει.
5Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 20; 50 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τὸ οὗ ἕνεκ' ἂν εἴη ἢ γένοιτο, τούτου ἕνεκα φάναι εἶναι ἢ γεγενῆσθαι, οἷον εἰ δοίη [ἄν] τίς τινι ἵν' ἀφελόμενος λυπήσῃ, ὅθεν καὶ τοῦτ' εἴρηται, πολλοῖς ὁ δαίμων οὐ κατ' εὔνοιαν φέρων μεγάλα δίδωσιν εὐτυχήματ', ἀλλ' ἵνα τὰς συμφορὰς λάβωσιν ἐπιφανεστέρας.
6Aristoteles, Topica, 2, II 6; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τό ἐπιχειρεῖν μεταφέροντα τοὔνομα ἐπί τόν λόγον, ὡς μάλιστα προσῆκον ἐκλαμβάνειν ἢ ὡς κεῖται τοὔνομα, οἷον εὔψυχον μή τόν ἀνδρεῖον, καθάπερ νῦν κεῖται, ἀλλά τόν εὖ τήν ψυχήν ἔχοντα, καθάπερ καί εὔελπιν τόν ἀγαθά ἐλπίζοντα· ὁμοίως δέ καί εὐδαίμονα, οὗ ἂν ὁ δαίμων ᾖ σπουδαῖος, καθάπερ Ξενοκράτης φησίν εὐδαίμονα εἶναι τόν τήν ψυχήν ἔχοντα σπουδαίαν· ταύτην γάρ ἑκάστου εἶναι δαίμονα.
7Beda Incertus, Elementa philosophiae, 90, 1131B (auctor c.820)
Est etiam ita luxuriosum, quod aliquando commiscet se mulieribus, et aliquos generat; unde et incubi, quia sic concumbunt, dicuntur; qui ab aliis differunt daemonibus, quia duo primi ordines dicuntur cacodaemones, id est, bonum scientes: καλὸν bonum, δαίμων sciens, dicitur.
8Constantinus I, Conciones, 8, 0399B (auctor c.272–337)
μὴ δέ τῆς τυράννων θεομαχίας ἐκποδὼν ἀρθείσης Θεοῦ σωτῆρος δυνάμει, ἑτέρως ὁ φιλοπόνηρος δαίμων τὸν θεῖον νόμον Βλασφημίαις περιβαλλέτω· ὡς ἔμοιγε παντὸς πολέμου καὶ μάχης δεινὴ καὶ χαλεπωτέρα, ἡ τῆς ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ ἐμφύλιος νενόμισται στάσις.
9Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 216; 13 (opus 1508)
Ὅταν δ’ ὁ δαίμων εὖ διδῷ, τί χρή φίλων ; Ἀρκεῖ γάρ αὐτός ὁ θεός ὠφελεῖν θέλων, id est Iuvare amicos rebus afflictis decet.
10Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 517; 3 (opus 1508)
Huc arbitror referendum illud Homericum carmen, quod iam velut in proverbium abiit: Σηλέμαχ’, ἄλλα μέν αὐτός ἐνί φρεσί σῆσι νοήσεις, Ἄλλα δέ καί δαίμων ὑποθήσεται, id est Haec partim ipse tuo perpendes pectore tecum, Partim aliquis divum tibi suggeret.
11Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 517; 5 (opus 1508)
Sed tamen, ἄλλα μέν αὐτός, ἄλλα δέ καί δαίμων ὑποθήσεται, id est Partim ipse invenies, partim fors suggeret ipsa.
12Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 594; 19 (opus 1508)
Refert et Callimachi versum: Δαίμων, τί κόλποισιν ἐπιπτύουσι γυναῖκες ; id est O fortuna, sinum mulier cur conspuit omnis ?
13Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 911; 3 (opus 1508)
Lucianus in Amoribus: Βουφάγος μέν ὁ δαίμων, ὧ Λυκῖνε, καί ταῖς ἀκάπνοις, ὥς φασι, τῶν θυσιῶν ἥκιστα τερπόμενος, id est Sane perquam edax deus est, Luciane, quique fumi expertibus sacris haudquaquam gaudeat.
14Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1330; 8 (opus 1508)
Et apud eundem Heraclitus: Ἦθος ἀνθρώπου δαίμων, id est Mores hominis deus (sive fortuna).
15Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1415; 7 (opus 1508)
Aeschylus in Persis: Ὅταν δ’ ὁ δαίμων εὐροῆ, πεποιθέναι Σόν αὐτόν αἰεί δαίμον’ οὐριεῖν τύχης, id est Fortuna ubi fuerit secunda, credere Fore item secundam semper atque eodem modo.
16Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1841; 1 (opus 1508)
Οἵῳ μ´ ὁ δαίμων τέρατι συγκαθεῖρξεν, id est Monstro cui fortuna me implicavit.
17Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1841; 4 (opus 1508)
Carmen sumptum est ex tragoedia Philoxeni poetae, apud quem Ulysses inclusus in antro Cyclopo hoc modo loquitur: Οἵω με ὁ δαίμων τέρατι συγκαθεῖρξεν.
18Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2574; 1 (opus 1508)
Οἰταῖοις δαίμων, id est Oetaeus genius.
19Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2855; 2 (opus 1508)
Id est apud Homerum cum alias aliquoties tum hoc, quem modo citavimus, libro: Σηλέμαχ’, ἄλλα μέν αὐτός ἐνί φρεσί σῆσι νοήσεις, Ἄλλα δέ καί δαίμων ὑποθήσεται, id est Haec partim ipse tuo perpendes pectore tecum, Partim divum aliquis tibi suggeret.
20Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3344; 3 (opus 1508)
Plutarchus in commentario De animi tranquillitate: Οὐδέ γάρ ὁ τοξεύειν τῷ ἀρότρῳ βουλόμενος καί τῷ βοἺ τόν λαγώ κυνηγετεῖν δυστυχής ἐστιν· οὐδέ τῷ γρίφοις καί σαγήναις ἐλάφους μή λαμβάνοντι μηδέ εἸς δαίμων ἐναντιοῦται μοχθηρός, ἀλλά ἀβελτηρία καί μοχθηρία τοῖς ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦσιν, id est Neque enim qui aratro velit iaculari ac bove venari leporem infortunatus est, neque ei qui laqueis qut retibus cervos non ceperit ullus malus adversatur genius, sed stultitia et perversitas aggrediuntur quae fieri non possunt.
21Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3631; 1 (opus 1508)
Apud Athenaeum libro IV refertur hic trimeter ut apparet proverbialis: Υακός σε δαίμων καί φακή τύχη λάβοι, id est Te lens deus corripiat et fortuna lens.
22Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3961; 1 (opus 1508)
Πίονι μέτρῳ, id est pingui mensura dixit in eodem carmine pro eo quod erat affatim et largiter: Μάλα γάρ σφισι πίονι μέτρῳ Ἁ δαίμων εὔκριθον ἀνεπλήρωσεν ἀλωάν, id est Illis fortunante deo bona copia frugum Arearum campos mensura implevit opima.
23Dositheus, Hermeneumata Leidensia, II, 1; 1 (auctor c.350)
θεῶν ὀνόματα deorum nomina θεοὶ ἵλεοι dii propitii οὐράνιοι caelestes ἐπίγειοι terrestres θαλάσσιοι marini θεοὶ καταχθόνιοι dei inferni Δαίμονες Daemones Σκιά Vmbra Κρόνος Saturnus Ζεύς Iovis Ζεύς βροντῶν Iovis tonans Ζεύς ἀστράπτων Iovis coruscans Ζεύς κεραύνιος Iovis fulminans Ζεύς μέγιστος Iovis maximus Ζεύς κτήσιος Iovis peculiarius Πύλαιος Ianus geminus Ὀρθώσιος Stator Στρόφιος Vulturnus Ποσειδῶν Neptunus Ἥλιος Sol Χάρων Orcus Πλούτων Ditis Pater Σέραπις Serapis Διόνυσος Liber Pater Ἀπόλλων Apollo Ἀσκληπιός Aesculapius Ἡρακλῆς Hercules Ἡρμῆς Mercurius Πάν Silvanus Διόσκοροι Castores Πρίαπος Priapus Ἄρης Mars Βαίτυλος Abaddir Ἔρως Cupido Καρποφόρος Frugifer Ἐφιάλτης Incubus Αἰών Aeternus Δαίμων Genius Σιληνός Nysigena θεάων ὀνόματα dearum nomina Ῥέα Opis Ἥρα Iuno Ἀθηνᾶ Minerva Ἀφροδίτη Venus Γῆ Terra Τύχη Fortuna Ἄρτεμις Diana Σελήνη Luna Δημήτρα Ceres Λητώ Latona Ἶσις Isis Κόρη Proserpina Μοῦσαι Musae Ἑκάτη Trivia Μνήμη Memoria Ἠώς Aurora Νίκη Victoria Χάριτες Gratiae Μοῖραι Fata Ἐρινύες Furiae Ἀνθοφόρος Flora Ἐλπίς Spes Ἐνυώ Bellona Ἑστία Vesta Εὐσέβεια Pietas Εὐτυχία Felicitas Ὁμόνοια Concordia Ὑγεία Salus Ἡμέρα Dies Δι’ ἡμέρας Interdies Νύξ Nox Χθών Tellus Εἰλήθυια Nixa Ἀνδρεία Virtus Περσεφόνη Proserpina Μήτηρ θεῶν Mater deum Ἀμφιτρίτη Salacia Δικαιοσύνη Iustitia Νηρείδες Nereidae Πραξιδίκη Laverna Λευκοθέα Mater Matuta Πολυστέφανος Feronia Πίστις Fides Ἀξία Dignitas Πρόνοια Providentia Ἠώς Aurora Ἥβη Iuventas Μαῖα Maia Σωφροσύνη Pudicitia Ἐντροπή Reverentia Χαρά Gaudium Φήμη Fama
24Gregorius I, Dialogi, 77, 0202B (auctor 540-604)
Ἐν ὅσῳ γὰρ διὰ τῆς ἐξεστραμμένης τέχνης ὁ εἷς δαίμων ἀπ' αὐτῆς διωχθῆναι προσεδοκᾶτο, ἄφνω εἰς αὐτὴν λεγεὼν εἰσῆλθεν.
25Gregorius I, Dialogi, 77, 0226B (auctor 540-604)
Ὁ δὲ πονηρὸς δαίμων τὴν τούτου φωνὴν, ἵν' οὕτως εἴπω, καὶ τὴν αὐτοῦ ἀποῤῥιφὴν αἰσχυνθεὶς, εἰς τὸν οἶκον ἐκεῖνον, πρὸς ποιεῖν ἐνδείγματα, τοῦ λοιποῦ οὐκ εἰσῆλθεν.
26Gregorius I, Dialogi, 77, 0231A (auctor 540-604)
Τοῦτο δὲ ὁ πονηρὸς δαίμων ὁ τῶν λοιπῶν πνευμάτων προεστὼς ἀκούσας, πάνυ ἡδέως ἐδέξατο, καὶ μέγα κέρδος αὐτῷ προσενεχθῆναι ὡμολόγησεν, ὅτι ἁγίου ἀνδρὸς ψυχὴν ἐν σφάλματι ἀπωλείας ἐπέκλινεν.
27Gregorius I, Dialogi, 77, 0231A (auctor 540-604)
Ἐκεῖνος δὲ ὁ πονηρὸς δαίμων ὁ ταῦτα ἀπαγγείλας, προσθεὶς εἶπε· Μέχρι ταύτης τῆς παρελθούσης ἡμέρας οὐ διέλιπον αὐτὸν ἐνοχλῶν, καὶ τὸν λογισμὸν αὐτοῦ παρασύραι οὐκ ἠδυνήθην· χθὲς δὲ πρὸς ἑσπέραν πεποίηκα, ὅπως τοῖς ὀπισθίοις τῆς ἱερᾶς παρθένου ἐμπαθῶς τῇ οἰκείᾳ χειρὶ ἅψηται.
28Gregorius I, Dialogi, 77, 0287C (auctor 540-604)
Τοῦτο δὲ ἡ τοῦ Θεοῦ εὐσπλαγχνία διὰ τοῦτο ὑπέδειξεν, ἵνα πᾶσιν φανερωθῇ ὅτι ?νοικῶν ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ ἀκάθαρτος δαίμων ἐξῆλθεν.
29Gregorius I, Prolegomena, 66, 0129B (auctor 540-604)
Ἀλλ' ὁ τῶν εὐσεβῶν ἐχθρὸς καὶ τῆς ἀρετῆς ἐπίβουλός τε καὶ βάσκανος δαίμων, τῷ μὲν Ῥωμανῷ διὰ τὴν τῆς ἀγάπης συμπαθῆ φιλοφροσύνην ἀντέκειτο, Βενεδίκτῳ δὲ τῷ σεβασμίῳ ἐφθόνει, διὰ τὴν τῆς χρείας ἔνδειαν, καὶ πρὸς Θεὸν εὐχάριστον γνώμην.
30Gregorius I, Prolegomena, 66, 0131C (auctor 540-604)
Τοσοῦτος δὲ πειρασμὸς τῆς σαρκὸς ἐπετέθη τῷ ἁγίῳ ματὰ τὴν ζοφοειδοῦς ὁρνέου ἀναχώρησιν, οἷος οὐ πώποτε τῷ ὁσίῳ ἐγεγόνει· γυναῖκα γάρ τινα ἤν ποτε ἑωρακὼς ἦν ἐν τῷ κοιρῷ τῆς νεότητος αὐτοῦ ὁ ἀπαθὴς οὗτος καὶ τίμιος ἀνὴρ, ταύτην ὁ τῆς πορνείας δαιμων σχηματίσας, τοῖς τοῦ δικαίου παρεστήσατο νοητοῖς ὀφθαλμοῖς· τοσαύτην δέ τῆς σαρκὸς πύρωσιν ἐν αὐτῷ ἀντικείμενος ἀνῆψεν, ὥ στε παρὰ βραχὺ σαλευθῆναι αὐτὸν ἀπὸ τῆς ψυχικῆς ἀκηδίας, καὶ ἐπὶ τὸν κόσμον παλινδρομῆσαι· ἀλλ' ἠ τοῦ Θεοῦ σωτήριος χάρις τοῦτον ἐνισχύσασα, νικητἠν κατὰ τῶν παθῶν ἀνέδειξε.
31Gregorius I, Prolegomena, 66, 0131D (auctor 540-604)
Ἀναβλέψας δὲ τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ, κνιδῶν τε καὶ ἀκανθῶν πλῆθος σύνέγγυς θεασάμενος, καὶ ἀπεκδυσάμενος τὸ ἱράτιον, γυμνὸν ἑαυτὸν ἐν τοῖς τῶν κνιδῶν καὶ ἀκανθῶν ὀξυτάτοις κέντροις ἔῤῥιψε, καὶ ἐπὶ πολλαῖς ὥραις ἐν αὐτοῖς κυλισθεὶς ἐγκαρτερῶν, καὶ ἅπαν τὸ ἑαυτοῦ σῶμα αἵμασι περιῤῥεόμενον βλέπων, γενναίως ὑπενέγκας τὰς τούτων ἀλγηδόνας, λυτρωθείς τε τοῦ τοιούτου θανατηφόρου λογισμοῦ, τῷ Θεῷ μεγάλῳ διέμενεν εὐχαριστῶν· καὶ ἀπὸ τότε λοιπὸν, ἐν παντὶ τῷ τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνῳ, ὁ ἐν σχήματι γυναίου φανεὶς αὐτῷ δαίμων τῆς πορνείας, οὐδαμῶς τούτῳ παρενοχλῆσαι ἐτόλμησς, καθὼε, αὐτὸς ὁ ἐν πειρασμοῖς ἀήττητος πατὴρ τοῖς ἑαυτοῦ μετέπειτα διηγήσατο μαθηταῖς.
32Gregorius I, Prolegomena, 66, 0163B (auctor 540-604)
» Ἐπανελθὼν δὲ εἰς τὰ ἴδια ὁ ἰαθεὶς, ἐπελάθετο τῆς παρὰ τοῦ ἁγίου δοθείσης αὐτῷ ἐντολῆς, καὶ μετὰ ἐτῶν πολλῶν περίοδον, ἡνίκα ἐθεάσατο τοὺς προτερεύοντας, ἐν τῷ ἱερατικῷ καταλόγῳ ἐκ τοῦδε τοῦ βίου μεταστάντας, καὶ τοὺς ἑαυτοῦ ἐλάσσονας ἐν ἱερατικῷ προβαίνοντας τάγματι, λήθην, ὡς εἴρηται, ὑπομείνας τῶν παρὰ τοῦ ἁγίου πρὸς αὐτὸν γενομένων νουθεσιῶν, ἱερατικῷ ἐπέβη τάγματι· παραυτὰ δὲ εἰς αὐτὸν ὁ δαίμων, ὥσπερ ἀνήμερος θὴρ εἰσοικισθεὶς, ἀνηλεῶς τοῦτον διεσπάραττε μέχρι θαναάτου.
33Gregorius I, Prolegomena, 66, 0169D (auctor 540-604)
Ἐσθίοντος δὲ τοῦ ἁγίου, ὁ δαίμων τῆς ὐπερηφανείας ἤρξατο αὐτὸν ἐνοχλεῖν, καὶ ἐπάρσεως λογισμοὺς αὐτῷ ἐπαφίειν [Sic pro ἐπαφιέναι], καὶ ἀλαζονευόμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔλεγε· « Τίς ἐστιν οὗτος ᾧ ἐγὼ παριστάμενος ὑπηρετῶ, καὶ λύχνον ἐπὶ χεῖρας βαστάζων δουλεύω; καὶ ἵνα τὶ τούτῳ ἐγὼ ὡς δοῦλος καθυπουργῶ; » Ταῦτα δὲ αὐτοῦ κατὰ διάνοιαν διαλογιζομένου, ὁ τῷ προορατικῷ κατηγλαϊσμένος χαρίσματι πατὴρ Βενέδικτος, διελέγξας αὐτὸν σπλάγχνοις πατρικοῖς, εἶπε· « Σφράγισον τὴν καρδίαν σου, ἀδελφέ· ἵνα τί ἀλαζονείας λογισμοὶ ἐν σοὶ ἀναφύονται; πρόσεχε σεαυτῷ.
34Gregorius I, Prolegomena, 66, 0183D (auctor 540-604)
Ὁ οὖν μισόκαλος δαίμων ἐπὶ τοσοῦτον ἐμμανῶς τοῦτον συνώθησεν, ὥστε θανατηφόρον ἐπινοήσασθαι κατ' αὐτοῦ δηλητήριον, καὶ τοῦτο ἀγνοοῦντα τὸν ἄνδρα πιεῖν παρεσκεύασεν, ἵνα τοῦτον τῆς προσκαίρου ζωῆς θᾶττον ἀπαλλάξῃ.
35Herodotus, Historiae, 1, 210, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
Κῦρος μὲν δοκέων οἱ Δαρεῖον ἐπιβουλεύειν ἔλεγε τάδε· τῷ δὲ ὁ δαίμων προέφαινε ὡς αὐτὸς μὲν τελευτήσειν αὐτοῦ ταύτῃ μέλλοι, ἡ δὲ βασιληίη αὐτοῦ περιχωρέοι ἐς Δαρεῖον.
36Herodotus, Historiae, 3, 65, 4; 8 (auctor c.484BC-425BC)
παντὸς δὲ τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι ἁμαρτὼν ἀδελφεοκτόνος τε οὐδὲν δέον γέγονα καὶ τῆς βασιληίης οὐδὲν ἧσσον ἐστέρημαι· Σμέρδις γὰρ δὴ ἦν ὁ Μάγος τόν μοι ὁ δαίμων προέφαινε ἐν τῇ ὄψι ἐπαναστήσεσθαι.
37Herodotus, Historiae, 3, 119, 6; 9 (auctor c.484BC-425BC)
« ὦ βασιλεῦ, ἀνὴρ μέν μοι ἂν ἄλλος γένοιτο, εἰ δαίμων ἐθέλοι, καὶ τέκνα ἄλλα, εἰ ταῦτα ἀποβάλοιμι· πατρὸς δὲ καὶ μητρὸς οὐκέτι μευ ζωόντων ἀδελφεὸς ἂν ἄλλος οὐδενὶ τρόπῳ γένοιτο.
38Herodotus, Historiae, 4, 79, 4; 6 (auctor c.484BC-425BC)
ἐπείτε δὲ ἐτελέσθη τῷ Βακχείῳ ὁ Σκύλης, διεπρήστευσε τῶν τις Βορυσθενειτέων πρὸς τοὺς Σκύθας λέγων « ἡμῖν γὰρ καταγελᾶτε, ὦ Σκύθαι, ὅτι βακχεύομεν καὶ ἡμέας ὁ θεὸς λαμβάνει· νῦν οὗτος ὁ δαίμων καὶ τὸν ὑμέτερον βασιλέα λελάβηκε, καὶ βακχεύει τε καὶ ὑπὸ τοῦ θεοῦ μαίνεται.
39Herodotus, Historiae, 4, 96, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
εἴτε δὲ ἐγένετό τις Σάλμοξις ἄνθρωπος, εἴτ' ἐστὶ δαίμων τις Γέτῃσι οὗτος ἐπιχώριος, χαιρέτω.
40Hieronymus Stridonensis Auctores incerti, Graeca fragmenta libri nominum Hebraicorum, 23, 1185A (auctor 340-420)
, δαίμων βακηλωσέων.
41Hieronymus Stridonensis Auctores incerti, Graeca fragmenta libri nominum Hebraicorum, 23, 1185B (auctor 340-420)
Βὰλ, δαίμων.
42Homerus, Ilias, 3, 383; 6 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφατ', ἔδεισεν δ' Ἑλένη Διός ἐκγεγαυῖα, βῆ δέ κατασχομένη ἑανῷ ἀργῆτι φαεινῷ σιγῇ, πάσας δέ Τρῳάς λάθεν· ἦρχε δέ δαίμων.
43Homerus, Ilias, 7, 283; 3 (auctor fl.700BC)
τόν δ' αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ· Αἶαν ἐπεί τοι δῶκε θεός μέγεθός τε βίην τε καί πινυτήν, περί δ' ἔγχει Ἀχαιῶν φέρτατός ἐσσι, νῦν μέν παυσώμεσθα μάχης καί δηϊοτῆτος σήμερον· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθ' εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δ' ἑτέροισί γε νίκην.
44Homerus, Ilias, 7, 354; 5 (auctor fl.700BC)
νῦν μέν δόρπον ἕλεσθε κατά πτόλιν ὡς τό πάρος περ, καί φυλακῆς μνήσασθε καί ἐγρήγορθε ἕκαστος· ἠῶθεν δ' Ἰδαῖος ἴτω κοίλας ἐπί νῆας εἰπέμεν Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καί Μενελάῳ μῦθον Ἀλεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ὄρωρε· καί δέ τόδ' εἰπέμεναι πυκινόν ἔπος, αἴ κ' ἐθέλωσι παύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος, εἰς ὅ κε νεκρούς κήομεν· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθ' εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δ' ἑτέροισί γε νίκην.
45Homerus, Ilias, 7, 354; 7 (auctor fl.700BC)
καί δέ τόδ' ἠνώγεον εἰπεῖν ἔπος αἴ κ' ἐθέλητε παύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος εἰς ὅ κε νεκρούς κήομεν· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθ' εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δ' ἑτέροισί γε νίκην.
46Homerus, Ilias, 9, 581; 5 (auctor fl.700BC)
ἀλλά σύ μή μοι ταῦτα νόει φρεσί, μή δέ σε δαίμων ἐνταῦθα τρέψειε φίλος· κάκιον δέ κεν εἴη νηυσίν καιομένῃσιν ἀμυνέμεν· ἀλλ' ἐπί δώρων ἔρχεο· ἶσον γάρ σε θεῷ τίσουσιν Ἀχαιοί.
47Homerus, Ilias, 11, 456; 9 (auctor fl.700BC)
εὗρον ἔπειτ' Ὀδυσῆα Διῒ φίλον· ἀμφί δ' ἄρ' αὐτόν Τρῶες ἕπονθ' ὡς εἴ τε δαφοινοί θῶες ὄρεσφιν ἀμφ' ἔλαφον κεραόν βεβλημένον, ὅν τ' ἔβαλ' ἀνήρ ἰῷ ἀπό νευρῆς· τόν μέν τ' ἤλυξε πόδεσσι φεύγων, ὄφρ' αἷμα λιαρόν καί γούνατ' ὀρώρῃ· αὐτάρ ἐπεί δή τόν γε δαμάσσεται ὠκύς ὀϊστός, ὠμοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσιν ἐν νέμεϊ σκιερῷ· ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμων σίντην· θῶες μέν τε διέτρεσαν, αὐτάρ ὃ δάπτει· ὥς ῥα τότ' ἀμφ' Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτην Τρῶες ἕπον πολλοί τε καί ἄλκιμοι, αὐτάρ ὅ γ' ἥρως ἀΐσσων ᾧ ἔγχει ἀμύνετο νηλεές ἦμαρ.
48Homerus, Ilias, 15, 405; 3 (auctor fl.700BC)
τώ δέ μιῆς περί νηός ἔχον πόνον, οὐδέ δύναντο οὔθ' ὃ τόν ἐξελάσαι καί ἐνιπρῆσαι πυρί νῆα οὔθ' ὃ τόν ἂψ ὤσασθαι, ἐπεί ῥ' ἐπέλασσέ γε δαίμων.
49Homerus, Ilias, 15, 442; 8 (auctor fl.700BC)
Τεῦκρος δ' ἐρρίγησε, κασίγνητον δέ προσηύδα· ὢ πόποι ἦ δή πάγχυ μάχης ἐπί μήδεα κείρει δαίμων ἡμετέρης, ὅ τέ μοι βιόν ἔκβαλε χειρός, νευρήν δ' ἐξέρρηξε νεόστροφον, ἣν ἐνέδησα πρώϊον, ὄφρ' ἀνέχοιτο θαμά θρῴσκοντας ὀϊστούς.
50Homerus, Ilias, 21, 64; 5 (auctor fl.700BC)
τοῦ δ' ἔχε θυγατέρα Πρίαμος, πολλάς δέ καί ἄλλας· τῆς δέ δύω γενόμεσθα, σύ δ' ἄμφω δειροτομήσεις, ἤτοι τόν πρώτοισι μετά πρυλέεσσι δάμασσας ἀντίθεον Πολύδωρον, ἐπεί βάλες ὀξέϊ δουρί· νῦν δέ δή ἐνθάδ' ἐμοί κακόν ἔσσεται· οὐ γάρ ὀΐω σάς χεῖρας φεύξεσθαι, ἐπεί ῥ' ἐπέλασσέ γε δαίμων.
51Homerus, Odyssea, 2, 129; 2 (auctor fl.700BC)
ἐκ γάρ τοῦ πατρός κακά πείσομαι, ἄλλα δέ δαίμων δώσει, ἐπεί μήτηρ στυγεράς ἀρήσετ' ἐρινῦς οἴκου ἀπερχομένη· νέμεσις δέ μοι ἐξ ἀνθρώπων ἔσσεται· ὣς οὐ τοῦτον ἐγώ ποτε μῦθον ἐνίψω.
52Homerus, Odyssea, 3, 1; 8 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· " Τηλέμαχ', ἄλλα μέν αὐτός ἐνί φρεσί σῇσι νοήσεις, ἄλλα δέ καί δαίμων ὑποθήσεται· οὐ γάρ ὀίω οὔ σε θεῶν ἀέκητι γενέσθαι τε τραφέμεν τε.
53Homerus, Odyssea, 3, 141; 6 (auctor fl.700BC)
οἱ μέν ἀποστρέψαντες ἔβαν νέας ἀμφιελίσσας ἀμφ' Ὀδυσῆα ἄνακτα δαΐφρονα, ποικιλομήτην, αὖτις ἐπ' Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἦρα φέροντες· αὐτάρ ἐγώ σύν νηυσίν ἀολλέσιν, αἵ μοι ἕποντο, φεῦγον, ἐπεί γίγνωσκον, ὃδή κακά μήδετο δαίμων.
54Homerus, Odyssea, 4, 265; 4 (auctor fl.700BC)
ἦλθες ἔπειτα σύ κεῖσε· κελευσέμεναι δέ σ' ἔμελλε δαίμων, ὃς Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι· καί τοι Δηΐφοβος θεοείκελος ἕσπετ' ἰούσῃ.
55Homerus, Odyssea, 5, 365; 12 (auctor fl.700BC)
ὡς δ' ὅτ' ἂν ἀσπάσιος βίοτος παίδεσσι φανήῃ πατρός, ὃς ἐν νούσῳ κεῖται κρατέρ' ἄλγεα πάσχων, δηρόν τηκόμενος, στυγερός δέ οἱ ἔχραε δαίμων, ἀσπάσιον δ' ἄρα τόν γε θεοί κακότητος ἔλυσαν, ὣς Ὀδυσεῖ ἀσπαστόν ἐείσατο γαῖα καί ὕλη, νῆχε δ' ἐπειγόμενος ποσίν ἠπείρου ἐπιβῆναι.
56Homerus, Odyssea, 5, 408; 2 (auctor fl.700BC)
εἰ δέ κ' ἔτι προτέρω παρανήξομαι, ἤν που ἐφεύρω ἠιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε θαλάσσης, δείδω μή μ' ἐξαῦτις ἀναρπάξασα θύελλα πόντον ἐπ' ἰχθυόεντα φέρῃ βαρέα στενάχοντα, ἠέ τί μοι καί κῆτος ἐπισσεύῃ μέγα δαίμων ἐξ ἁλός, οἷά τε πολλά τρέφει κλυτός Ἀμφιτρίτη· οἶδα γάρ, ὥς μοι ὀδώδυσται κλυτός ἐννοσίγαιος.
57Homerus, Odyssea, 6, 162; 4 (auctor fl.700BC)
νῦν δ' ἐνθάδε κάββαλε δαίμων, ὄφρ' ἔτι που καί τῇδε πάθω κακόν· οὐ γάρ ὀίω παύσεσθ', ἀλλ' ἔτι πολλά θεοί τελέουσι πάροιθεν.
58Homerus, Odyssea, 7, 240; 3 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἐμέ τόν δύστηνον ἐφέστιον ἤγαγε δαίμων οἶον, ἐπεί μοι νῆα θοήν ἀργῆτι κεραυνῷ Ζεύς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνί οἴνοπι πόντῳ.
59Homerus, Odyssea, 9, 360; 8 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή τάχ' ὁ μοχλός ἐλάινος ἐν πυρί μέλλεν ἅψεσθαι, χλωρός περ ἐών, διεφαίνετο δ' αἰνῶς, καί τότ' ἐγών ἆσσον φέρον ἐκ πυρός, ἀμφί δ' ἑταῖροι ἵσταντ'· αὐτάρ θάρσος ἐνέπνευσεν μέγα δαίμων.
60Homerus, Odyssea, 10, 46; 8 (auctor fl.700BC)
ἐλθόντες δ' ἐς δῶμα παρά σταθμοῖσιν ἐπ' οὐδοῦ ἑζόμεθ'· οἱ δ' ἀνά θυμόν ἐθάμβεον ἔκ τ' ἐρέοντο· " « πῶς ἦλθες, Ὀδυσεῦ· τίς τοι κακός ἔχραε δαίμων· ἦ μέν σ' ἐνδυκέως ἀπεπέμπομεν, ὄφρ' ἀφίκοιο πατρίδα σήν καί δῶμα καί εἴ πού τοι φίλον ἐστίν.
61Homerus, Odyssea, 11, 567; 4 (auctor fl.700BC)
" καί μήν Τάνταλον εἰσεῖδον κρατέρ' ἄλγε' ἔχοντα ἑστεῶτ' ἐν λίμνῃ· ἡ δέ προσέπλαζε γενείῳ· στεῦτο δέ διψάων, πιέειν δ' οὐκ εἶχεν ἑλέσθαι· ὁσσάκι γάρ κύψει' ὁ γέρων πιέειν μενεαίνων, τοσσάχ' ὕδωρ ἀπολέσκετ' ἀναβροχέν, ἀμφί δέ ποσσί γαῖα μέλαινα φάνεσκε, καταζήνασκε δέ δαίμων.
62Homerus, Odyssea, 12, 153; 6 (auctor fl.700BC)
αὐτίκ' ἔπειτ' ἄνεμος μέν ἐπαύσατο ἠδέ γαλήνη ἔπλετο νηνεμίη, κοίμησε δέ κύματα δαίμων.
63Homerus, Odyssea, 12, 277; 6 (auctor fl.700BC)
καί τότε δή γίγνωσκον ὃ δή κακά μήδετο δαίμων, καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων· " Εὐρύλοχ', ἦ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα.
64Homerus, Odyssea, 14, 360; 7 (auctor fl.700BC)
καί σύ, γέρον πολυπενθές, ἐπεί σέ μοι ἤγαγε δαίμων, μήτε τί μοι ψεύδεσσι χαρίζεο μήτε τι θέλγε· οὐ γάρ τοὔνεκ' ἐγώ σ' αἰδέσσομαι οὐδέ φιλήσω, ἀλλά Δία ξένιον δείσας αὐτόν τ' ἐλεαίρων.
65Homerus, Odyssea, 14, 446; 13 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ὅτε δή τρίχα νυκτός ἔην, μετά δ' ἄστρα βεβήκει, καί τότ' ἐγών Ὀδυσῆα προσηύδων ἐγγύς ἐόντα ἀγκῶνι νύξας· ὁ δ' ἄρ' ἐμμαπέως ὑπάκουσε· " διογενές Λαερτιάδη, πολυμήχαν' Ὀδυσσεῦ, οὔ τοι ἔτι ζωοῖσι μετέσσομαι, ἀλλά με χεῖμα δάμναται· οὐ γάρ ἔχω χλαῖναν· παρά μ' ἤπαφε δαίμων οἰοχίτων' ἔμεναι· νῦν δ' οὐκέτι φυκτά πέλονται.
66Homerus, Odyssea, 16, 46; 7 (auctor fl.700BC)
ἐκ μέν Κρητάων γένος εὔχεται εὐρειάων, φησί δέ πολλά βροτῶν ἐπί ἄστεα δινηθῆναι πλαζόμενος· ὣς γάρ οἱ ἐπέκλωσεν τά γε δαίμων.
67Homerus, Odyssea, 16, 186; 3 (auctor fl.700BC)
Τηλέμαχος δ', οὐ γάρ πω ἐπείθετο ὃν πατέρ' εἶναι, ἐξαῦτίς μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν· " οὐ σύ γ' Ὀδυσσεύς ἐσσι, πατήρ ἐμός, ἀλλά με δαίμων θέλγει, ὄφρ' ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω.
68Homerus, Odyssea, 16, 351; 7 (auctor fl.700BC)
ἤματα μέν σκοποί ἷζον ἐπ' ἄκριας ἠνεμοέσσας αἰέν ἐπασσύτεροι· ἅμα δ' ἠελίῳ καταδύντι οὔ ποτ' ἐπ' ἠπείρου νύκτ' ἄσαμεν, ἀλλ' ἐνί πόντῳ νηῒ θοῇ πλείοντες ἐμίμνομεν Ἠῶ δῖαν, Τηλέμαχον λοχόωντες, ἵνα φθίσωμεν ἑλόντες αὐτόν· τόν δ' ἄρα τῆος ἀπήγαγεν οἴκαδε δαίμων, ἡμεῖς δ' ἐνθάδε οἱ φραζώμεθα λυγρόν ὄλεθρον Τηλεμάχῳ, μηδ' ἧμας ὑπεκφύγοι· οὐ γάρ ὀΐω τούτου γε ζώοντος ἀνύσσεσθαι τάδε ἔργα.
69Homerus, Odyssea, 17, 204; 7 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἐπετόλμησε, φρεσί δ' ἔσχετο· τόν δέ συβώτης νείκεσ' ἐσάντα ἰδών, μέγα δ' εὔξατο χεῖρας ἀνασχών· " νύμφαι κρηναῖαι, κοῦραι Διός, εἴ ποτ' Ὀδυσσεύς ὔμμ' ἐπί μηρί' ἔκηε, καλύψας πίονι δημῷ, ἀρνῶν ἠδ' ἐρίφων, τόδε μοι κρηήνατ' ἐέλδωρ, ὡς ἔλθοι μέν κεῖνος ἀνήρ, ἀγάγοι δέ ἑ δαίμων· τῷ κέ τοι ἀγλαΐας γε διασκεδάσειεν ἁπάσας, τάς νῦν ὑβρίζων φορέεις, ἀλαλήμενος αἰεί ἄστυ κάτ'· αὐτάρ μῆλα κακοί φθείρουσι νομῆες.
70Homerus, Odyssea, 17, 424; 8 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτ' Ἀντίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε· " τίς δαίμων τόδε πῆμα προσήγαγε, δαιτός ἀνίην· στῆθ' οὕτως ἐς μέσσον, ἐμῆς ἀπάνευθε τραπέζης, μή τάχα πικρήν Αἴγυπτον καί Κύπρον ἵκηαι· ὥς τις θαρσαλέος καί ἀναιδής ἐσσι προΐκτης.
71Homerus, Odyssea, 18, 124; 7 (auctor fl.700BC)
ἀλλά σε δαίμων οἴκαδ' ὑπεξαγάγοι, μηδ' ἀντιάσειας ἐκείνῳ, ὁππότε νοστήσειε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν· οὐ γάρ ἀναιμωτί γε διακρινέεσθαι ὀΐω μνηστῆρας καί κεῖνον, ἐπεί κε μέλαθρον ὑπέλθῃ.
72Homerus, Odyssea, 18, 250; 3 (auctor fl.700BC)
νῦν δ' ἄχομαι· τόσα γάρ μοι ἐπέσσευεν κακά δαίμων.
73Homerus, Odyssea, 19, 1; 2 (auctor fl.700BC)
πρός δ' ἔτι καί τόδε μεῖζον ἐνί φρεσίν ἔβαλε δαίμων μή πως οἰνωθέντες, ἔριν στήσαντες ἐν ὑμῖν, ἀλλήλους τρώσητε καταισχύνητέ τε δαῖτα καί μνηστύν· αὐτός γάρ ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηρος.
74Homerus, Odyssea, 19, 89; 7 (auctor fl.700BC)
νῦν δ' ἄχομαι· τόσα γάρ μοι ἐπέσσευεν κακά δαίμων.
75Homerus, Odyssea, 19, 89; 11 (auctor fl.700BC)
φᾶρος μέν μοι πρῶτον ἐνέπνευσε φρεσί δαίμων, στησαμένῃ μέγαν ἱστόν, ἐνί μεγάροισιν ὑφαίνειν, λεπτόν καί περίμετρον· ἄφαρ δ' αὐτοῖς μετέειπον· " κοῦροι, ἐμοί μνηστῆρες, ἐπεί θάνε δῖος Ὀδυσσεύς, μίμνετ' ἐπειγόμενοι τόν ἐμόν γάμον, εἰς ὅ κε φᾶρος ἐκτελέσω – μή μοι μεταμώνια νήματ' ὄληται – Λαέρτῃ ἥρωϊ ταφήϊον, εἰς ὅτε κέν μιν μοῖρ' ὀλοή καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο· μή τίς μοι κατά δῆμον Ἀχαιϊάδων νεμεσήσῃ, αἴ κεν ἄτερ σπείρου κεῖται πολλά κτεατίσσας.
76Homerus, Odyssea, 19, 190; 4 (auctor fl.700BC)
ἔνθα δυώδεκα μέν μένον ἤματα δῖοι Ἀχαιοί· εἴλει γάρ Βορέης ἄνεμος μέγας οὐδ' ἐπί γαίῃ εἴα ἵστασθαι, χαλεπός δέ τις ὤρορε δαίμων.
77Homerus, Odyssea, 19, 499; 6 (auctor fl.700BC)
αὐτάρ ἐμοί καί πένθος ἀμέτρητον πόρε δαίμων· ἤματα μέν γάρ τέρπομ' ὀδυρομένη, γοόωσα, ἔς τ' ἐμά ἔργ' ὁρόωσα καί ἀμφιπόλων ἐνί οἴκῳ· αὐτάρ ἐπήν νύξ ἔλθῃ, ἕλῃσί τε κοῖτος ἅπαντας, κεῖμαι ἐνί λέκτρῳ, πυκιναί δέ μοι ἀμφ' ἀδινόν κῆρ ὀξεῖαι μελεδῶνες ὀδυρομένην ἐρέθουσιν.
78Homerus, Odyssea, 20, 44; 9 (auctor fl.700BC)
ἀλλά τό μέν καί ἀνεκτόν ἔχει κακόν, ὁππότε κέν τις ἤματα μέν κλαίῃ, πυκινῶς ἀκαχήμενος ἦτορ, νύκτας δ' ὕπνος ἔχῃσιν – ὁ γάρ τ' ἐπέλησεν ἁπάντων, ἐσθλῶν ἠδέ κακῶν, ἐπεί ἄρ βλέφαρ' ἀμφικαλύψῃ – αὐτάρ ἐμοί καί ὀνείρατ' ἐπέσσευεν κακά δαίμων.
79Homerus, Odyssea, 21, 163; 10 (auctor fl.700BC)
" τόν δ' αὖτε προσέειπε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ· " Ζεῦ πάτερ, αἲ γάρ τοῦτο τελευτήσειας ἐέλδωρ, ὡς ἔλθοι μέν κεῖνος ἀνήρ, ἀγάγοι δέ ἑ δαίμων· γνοίης χ' οἵη ἐμή δύναμις καί χεῖρες ἕπονται.
80Homerus, Odyssea, 24, 138; 5 (auctor fl.700BC)
" εὖθ' ἡ φᾶρος ἔδειξεν, ὑφήνασα μέγαν ἱστόν, πλύνασ', ἠελίῳ ἐναλίγκιον ἠέ σελήνῃ, καί τότε δή ῥ' Ὀδυσῆα κακός ποθεν ἤγαγε δαίμων ἀγροῦ ἐπ' ἐσχατιήν, ὅθι δώματα ναῖε συβώτης.
81Homerus, Odyssea, 24, 280; 4 (auctor fl.700BC)
εἰμί μέν ἐξ Ἀλύβαντος, ὅθι κλυτά δώματα ναίω, υἱός Ἀφείδαντος Πολυπημονίδαο ἄνακτος· αὐτάρ ἐμοί γ' ὄνομ' ἐστίν Ἐπήριτος· ἀλλά με δαίμων πλάγξ' ἀπό Σικανίης δεῦρ' ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα· νηῦς δέ μοι ἥδ' ἕστηκεν ἐπ' ἀγροῦ νόσφι πόληος.
82Incertus 007, Disquisitiones dogmaticae in Lactantium, 7, 1049C
Nec minus perspicue Gregorius Nazianzenus divinam huius salutiferi crucis signi et invocati nominis Christi potestatem hisce versibus cecinit: . . . . Ἐγὼ Χριστοῦ λάχος οὔνομα σεπτὸν Πολλάκι μοῦνον ἔειπον· ὅδ' ᾤχετο τηλόθι δαίμων Τρύζων, ἀσχαλόων τε, βοῶν σθένος ὑψιμέδοντος· Ἢ σταυροῦ μεγάλοιο χαράγματι, μηδὲ μένοντι, Ἠέρα μέσσον ἔγραψα, τύπος δὲ ἔστησε τρόπαιον.
83Iulius Firmicus Maternus, Mathesis, II, 16; 1 (auctor fl.337)
Post hos quattuor cardines, id est post ortum, occasum, medium caelum, imum caelum, alia sunt in genituris quattuor loca, quae sequentem et secundam habent potestatem, id est, Dea, Deus, Bona Fortuna ac Bonus Daemon, quae a Graecis hactenus nominantur: Θεά, Θεόϛ, Ἀγαθὴ, Τύχη, Ἀγαθὸϛ, Δαίμων.
84Iulius Firmicus Maternus, Mathesis, II, 16; 6 (auctor fl.337)
Bonus uero Daemon in diametro huius signi collocatur, id est in XI. ab horoscopo loco; hic locus a Graecis Ἀγαθὸϛ Δαίμων dicitur.
85Iulius Firmicus Maternus, Mathesis, II, 19; 45 (auctor fl.337)
Appellatur autem hic locus a nobis Bonus Daemon uel Bonus Genius, a Graecis Ἀγαθὸϛ Δαίμων.
86Iulius Firmicus Maternus, Mathesis, II, 19; 49 (auctor fl.337)
Hic locus a Graecis Κακὸϛ Δαίμων appellatur, a nobis Malus Daemon.
87Lactantius, Divinae Institutiones [CSEL], 2, 15, 6; 3 (auctor 250-325)
εὐσεβοῦς γὰρ ἀνθρώπου οὔτε δαίμων ϰαϰὸς οὔτε εἱμαρμένη ϰρατεῖ.
88Lactantius, Divinarum institutionum liber II, 6, 0335A (auctor 250-325)
Μία inquit, φυλακὴ εὐσέβεια· εὐσεβοῦς γὰρ ἀνθρώπου οὐ δαίμων κακὸς, οὔτε εἰμαρμένη κρατεῖ.
89Leo I, Epistolae, 54, 0972C (auctor 440-461)
Ἐκβεβλημένης τοίνυν πάσης φιλονεικίας καὶ διχονοίας, ἥν τινα ὁ βάσκανος δαίμων τῇ πίστει ἐβεβλήκει, τὸν Θεὸν πάντες διανοίᾳ γινώσκουσι.
90Macrobius Theodosius, Saturnalia, p1, 19; 34 (auctor c.420)
Et duo priores solem ac lunam intellegi volunt quod sol auctor spiritus caloris ac luminis humanae vitae genitor et custos est et ideo nascentis Δαίμων (id est deus) creditur, luna Τύχη, quia corporum praesul est quae fortuitorum varietate iactantur; Amor osculo significatur, Necessitas nodo.
91Marius Victorinus, Contra duo principia Manichaeorum, 8, 1008A (auctor c.285-c.365)
Daemon autem nunc bonus, nunc malus, Angelica creatura consistit, sicuti docet Attici oris expressio, dicentis: ΑΓΑΘΟΣ ΔΑΙΜΩΝ, et ΚΑΚΟΣΔΑΙΜΩΝ.
92Markos monachos, Florilegium et opuscula, Florilegium, 17; 2 (auctor fl.1260)
Διότι καθὼς ἔχει πᾶς ὀρθόδοξος ἄνθρωπος ἅγιον ἄγγελον βοηθοῦντα αὐτὸν καὶ ἀπογραφόμενον πάντα ὅσα ποιεῖ ἀγαθά, οὕτως καὶ πονηρὸς δαίμων συνακολουθεῖ αὐτῷ, ὃς καὶ ἀπογράφεται πᾶσαν ἁμαρτίαν, ἣν ἂν ποιήσῃ, καὶ ἐρχόμενος ἑκάστῳ τελωνίῳ ἐν τῷ ἀέρι τὴν πρόσφορον ἁμαρτίαν τοῦ ἀνθρώπου ἐναποτίθεται, ὡς ἂν ἐν τῷ ἀνέρχεσθαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν, ὅθεν αὐτοὶ ἐκτραπέντες ἐξέπεσαν, ἔχωσι τί παρ᾿ ἑαυτοῖς, δι᾿ οὗ δυνήσονται ταύτην τῆς ἀνόδου κωλῦσαι καὶ πρὸς τὴν ἄβυσσον καταγαγεῖν – εἴπερ δηλονότι μὴ κέκτηται καὶ αὐτὴ διὰ τοῦ φυλάσσοντος αὐτὴν ἀγαθοῦ ἀγγέλου ἔργα ἀγαθὰ καὶ πνευματικὰ πλεῖστα, δι᾿ ὧν δυνήσεται ἐξαμήσεσθαι τὰ πλημμελήματα αὐτῆς.
93Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 186; 11 (auctor 1606-1681)
Φακός σε δαίμων, καὶ φακὴ τύχη λάβοι .
94Masenius Iacobus, Speculum imaginum veritatis occultae, 2, 6, 19; 21 (auctor 1606-1681)
Aegyptiacis, addit imperfectum illum ab Iside praematuro partu in lucem editum, quod significet, nulla in re properandum nimis: nam ut in proverbio est, canis festinans caecos parit catulos tum deinde praesidem illum facit iuventutis, in oratione etiamnum rudis, cui silendum magis, quam loquendum: ut admoto ori digito indicatur quare veteres dum sacra Harpocrati leguminibus oblatis facerent, intercinebant γL=ωσσα Τ́οχη, γL=ωσσα δάιμων , id est lingua fortuna, lingua daemon: significantes, in lingua bene usurpata hominis felicitatem verti: nam utrumque, tam fortuna, quam daemon in utramque partem, bovam malamque usurpari poterit.
95Origenes Hieronymus Stridonensis Incertus, Lexici aliud exemplar, 23, 1258A
Βεελφεγὼρ, δαίμων Φεγώρ.
96Origenes Hieronymus Stridonensis Incertus, Lexicon nominum hebraicorum, 23, 1213
Βὰλ, δαίμων, ἢ ἐπιχαίρων.
97Origenes Hieronymus Stridonensis Incertus, Lexicon nominum hebraicorum, 23, 1213A
Βεελζεβοὺλ, δαίμων καπηλεὺς, ἢ καταπίνων ἐν ἀναπαύσει στόματος· ἐστὶ δὲ καὶ ὄνομά τινος Πριάπου αἰσχροῦ μεγαλομορίου.
98Plato, Convivium, p1, 202; 18 (auctor c.425BC-347BC)
τί οὖν, ὦ Διοτίμα· δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ.
99Plato, Cratylos, p1, 398; 10 (auctor c.425BC-347BC)
λέγει οὖν καλῶς καὶ οὗτος καὶ ἄλλοι ποιηταὶ πολλοὶ ὅσοι λέγουσιν ὡς, ἐπειδάν τις ἀγαθὸς ὢν τελευτήσῃ, μεγάλην μοῖραν καὶ τιμὴν ἔχει καὶ γίγνεται δαίμων κατὰ τὴν τῆς φρονήσεως ἐπωνυμίαν.
100Plato, Cratylos, p1, 438; 7 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης εἶτα οἴει ἐναντία ἂν ἐτίθετο αὐτὸς αὑτῷ ὁ θείς, ὢν δαίμων τις ἢ θεός· ἢ οὐδέν σοι ἐδοκοῦμεν ἄρτι λέγειν· Κρατύλος ἀλλὰ μὴ οὐκ ἦν τούτων τὰ ἕτερα ὀνόματα.
101Plato, Epistolae, 1f, 336; 2 (auctor c.425BC-347BC)
νῦν δὲ ἤ πού τις δαίμων ἤ τις ἀλιτήριος ἐμπεσὼν ἀνομίᾳ καὶ ἀθεότητι καὶ τὸ μέγιστον τόλμαις ἀμαθίας, ἐξ ἧς πάντα κακὰ πᾶσιν ἐρρίζωται καὶ βλαστάνει καὶ εἰς ὕστερον ἀποτελεῖ καρπὸν τοῖς γεννήσασιν πικρότατον, αὕτη πάντα τὸ δεύτερον ἀνέτρεψέν τε καὶ ἀπώλεσεν.
102Plato, Leges, 1d, 730; 1 (auctor c.425BC-347BC)
δὲ διαφερόντως ὁ ξένιος ἑκάστων δαίμων καὶ θεὸς τῷ ξενίῳ συνεπόμενοι Διί.
103Plato, Leges, 1f, 804; 1 (auctor c.425BC-347BC)
Τηλέμαχ', ἄλλα μὲν αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶ σῇσι νοήσεις, ἄλλα δὲ καὶ δαίμων ὑποθήσεται· οὐ γὰρ ὀίω οὔ σε θεῶν ἀέκητι γενέσθαι τε τραφέμεν τε.
104Plato, Leges, 1f, 818; 4 (auctor c.425BC-347BC)
Κλεινίας τίνες οὖν, ὦ ξένε, αἱ μὴ τοιαῦται ἀνάγκαι τῶν μαθημάτων, θεῖαι δέ· Ἀθηναῖος δοκῶ μέν, ἃς μή τις πράξας μηδὲ αὖ μαθὼν τὸ παράπαν οὐκ ἄν ποτε γένοιτο ἀνθρώποις θεὸς οὐδὲ δαίμων οὐδὲ ἥρως οἷος δυνατὸς ἀνθρώπων ἐπιμέλειαν σὺν σπουδῇ ποιεῖσθαι· πολλοῦ δ' ἂν δεήσειεν ἄνθρωπός γε θεῖος γενέσθαι μήτε ἓν μήτε δύο μήτε τρία μήθ' ὅλως ἄρτια καὶ περιττὰ δυνάμενος γιγνώσκειν, μηδὲ ἀριθμεῖν τὸ παράπαν εἰδώς, μηδὲ νύκτα καὶ ἡμέραν διαριθμεῖσθαι δυνατὸς ὤν, σελήνης δὲ καὶ ἡλίου καὶ τῶν ἄλλων ἄστρων περιφορᾶς ἀπείρως ἔχων.
105Plato, Phaedo, p1, 107; 10 (auctor c.425BC-347BC)
λέγεται δὲ οὕτως, ὡς ἄρα τελευτήσαντα ἕκαστον ὁ ἑκάστου δαίμων, ὅσπερ ζῶντα εἰλήχει, οὗτος ἄγειν ἐπιχειρεῖ εἰς δή τινα τόπον, οἷ δεῖ τοὺς συλλεγέντας διαδικασαμένους εἰς Ἅιδου πορεύεσθαι μετὰ ἡγεμόνος ἐκείνου ᾧ δὴ προστέτακται τοὺς ἐνθένδε ἐκεῖσε πορεῦσαι· τυχόντας δὲ ἐκεῖ ὧν δὴ τυχεῖν καὶ μείναντας ὃν χρὴ χρόνον ἄλλος δεῦρο πάλιν ἡγεμὼν κομίζει ἐν πολλαῖς χρόνου καὶ μακραῖς περιόδοις.
106Plato, Phaedo, p1, 113; 4 (auctor c.425BC-347BC)
τούτων δὲ οὕτως πεφυκότων, ἐπειδὰν ἀφίκωνται οἱ τετελευτηκότες εἰς τὸν τόπον οἷ ὁ δαίμων ἕκαστον κομίζει, πρῶτον μὲν διεδικάσαντο οἵ τε καλῶς καὶ ὁσίως βιώσαντες καὶ οἱ μή.
107Plato, Phaedrus, p1, 240; 4 (auctor c.425BC-347BC)
ἔστι μὲν δὴ καὶ ἄλλα κακά, ἀλλά τις δαίμων ἔμειξε τοῖς πλείστοις ἐν τῷ παραυτίκα ἡδονήν, οἷον κόλακι, δεινῷ θηρίῳ καὶ βλάβῃ μεγάλῃ, ὅμως ἐπέμειξεν ἡ φύσις ἡδονήν τινα οὐκ ἄμουσον, καί τις ἑταίραν ὡς βλαβερὸν ψέξειεν ἄν, καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν τοιουτοτρόπων θρεμμάτων τε καὶ ἐπιτηδευμάτων, οἷς τό γε καθ' ἡμέραν ἡδίστοισιν εἶναι ὑπάρχει· παιδικοῖς δὲ ἐραστὴς πρὸς τῷ βλαβερῷ καὶ εἰς τὸ συνημερεύειν πάντων ἀηδέστατον.
108Plato, Respublica, 1i, 617; 10 (auctor c.425BC-347BC)
οὐχ ὑμᾶς δαίμων λήξεται, ἀλλ' ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε.
109Plotinus, Enneades, 1, 2, 6; 2 (auctor c.205-270)
Εἰ μὲν οὖν τι τῶν τοιούτων ἀπροαίρετον γίνοιτο, θεὸς ἂν εἴη ὁ τοιοῦτος καὶ δαίμων διπλοῦς ὤν, μᾶλλον δὲ ἔχων σὺν αὐτῷ ἄλλον ἄλλην ἀρετὴν ἔχοντα· εἰ δὲ μηδέν, θεὸς μόνον· θεὸς δὲ τῶν ἑπομένων τῷ πρώτῳ.
110Plotinus, Enneades, 2, 3, 9; 11 (auctor c.205-270)
Θεὸς μὲν οὖν ἐκείνης συναριθμουμένης, τὸ δὲ λοιπὸν δαίμων, φησί, μέγας καὶ τὰ πάθη τὰ ἐν αὐτῷ δαιμόνια.
111Plotinus, Enneades, 2, 3, 15; 1 (auctor c.205-270)
Ὁ δὲ Πλάτων πρὸ τῆς περιφορᾶς τοῦ ἀτράκτου δοὺς κλήρους καὶ προαιρέσεις συνεργοὺς ὕστερον δίδωσι τοὺς ἐν τῷ ἀτράκτῳ, ὡς πάντως τὰ αἱρεθέντα συναποτελοῦντας· ἐπεὶ καὶ ὁ δαίμων συνεργὸς εἰς πλήρωσιν αὐτῶν.
112Plotinus, Enneades, 3, 4, 3; 1 (auctor c.205-270)
Τίς οὖν δαίμων; ὁ καὶ ἐνταῦθα.
113Plotinus, Enneades, 3, 4, 3; 4 (auctor c.205-270)
Ἆρ᾽ οὖν τοῦτό ἐστιν ὁ δαίμων, ὅσπερ ζῶντα εἰλήχει; Ἢ οὔ, ἀλλὰ τὸ πρὸ αὐτοῦ· τοῦτο γὰρ ἐφέστηκεν ἀργοῦν, ἐνεργεῖ δὲ τὸ μετ᾽ αὐτόν.
114Plotinus, Enneades, 3, 4, 3; 5 (auctor c.205-270)
Καὶ εἰ μὲν τὸ ἐνεργοῦν ἧι αἰσθητικοί, καὶ ὁ δαίμων τὸ λογικόν· εἰ δὲ κατὰ τὸ λογικὸν ζώιημεν, ὁ δαίμων τὸ ὑπὲρ τοῦτο ἐφεστὼς ἀργὸς συγχωρῶν τῷ ἐργαζομένῳ.
115Plotinus, Enneades, 3, 4, 5; 5 (auctor c.205-270)
Ὅτι γὰρ ὁ δαίμων οὗτος οὐ παντάπασιν ἔξω – ἀλλ᾽ οὕτως ὡς μὴ συνδεδεμένος – οὐδ᾽ ἐνεργῶν, ἡμέτερος δέ, ὡς ψυχῆς πέρι εἰπεῖν, οὐχ ὁ ἡμέτερος δέ, εἰ ὡς ἄνθρωποι τοιοίδε τὴν ὑπ᾽ αὐτὸν ζωὴν ἔχοντες, μαρτυρεῖ τὰ ἐν τῷ Τιμαίῳ· ἃ εἰ μὲν οὕτω ληφθείη, οὐδεμίαν ἕξει μάχην σχόντα ἄν τινα ἀσυμφωνίαν, εἰ ἄλλως ὁ δαίμων ληφθείη.
116Plotinus, Enneades, 3, 4, 6; 4 (auctor c.205-270)
Ἢ οὖν δαίμων αὐτὸς ἢ κατὰ δαίμονα καὶ δαίμων τούτῳ θεός.
117Plotinus, Enneades, 3, 4, 6; 5 (auctor c.205-270)
Ἆρ᾽ οὖν καὶ ὑπὲρ νοῦν; Εἰ τὸ ὑπὲρ νοῦν δαίμων αὐτῷ, διὰ τί οὖν οὐκ ἐξ ἀρχῆς; Ἢ διὰ τὸν θόρυβον τὸν ἐκ τῆς γενέσεως.
118Plotinus, Enneades, 3, 4, 6; 8 (auctor c.205-270)
Ὁ μέντοι δαίμων οὗτος, ὃν λέγομεν, ἀγαγὼν λέγεται εἰς Ἅιδου οὐκέτι ὁ αὐτὸς μένειν, ἐὰν μὴ τὰ αὐτὰ ἕληται πάλιν.
119Plotinus, Enneades, 3, 4, 6; 11 (auctor c.205-270)
Τί δὲ ταῖς εἰς θήρεια σώματα εἰσιούσαις; ἔλαττον ἢ δαίμων; Ἢ πονηρός γε ἢ εὐήθης.
120Plotinus, Enneades, 3, 5, 1; 1 (auctor c.205-270)
Περὶ ἔρωτος, πότερα θεός τις ἢ δαίμων ἢ πάθος τι τῆς ψυχῆς, ἢ ὁ μὲν θεός τις ἢ δαίμων, τὸ δέ τι καὶ πάθος, καὶ ποῖόν τι ἕκαστον, ἐπισκέψασθαι ἄξιον τάς τε τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἐπινοίας ἐπιόντας, καὶ ὅσαι ἐν φιλοσοφίαι ἐγένοντο περὶ τούτων, καὶ μάλιστα ὅσα ὑπολαμβάνει ὁ θεῖος Πλάτων, ὃς δὴ καὶ πολλὰ πολλαχῇ τῶν ἑαυτοῦ περὶ ἔρωτος ἔγραψεν· ὃς δὴ οὐ μόνον ἐν ταῖς ψυχαῖς ἐγγιγνόμενόν τι πάθος εἴρηκεν εἶναι, ἀλλὰ καὶ δαίμονά φησιν αὐτὸν καὶ περὶ γενέσεως αὐτοῦ διεξῆλθεν, ὅπως καὶ ὅθεν ἐστὶ γεγενημένος.
121Plotinus, Enneades, 3, 5, 4; 1 (auctor c.205-270)
Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἑκάστη ψυχὴ ἔχει ἔρωτα τοιοῦτον ἐν οὐσίαι καὶ ὑποστάσει; Ἢ διὰ τί ἡ μὲν ὅλη ἕξει καὶ ἡ τοῦ παντὸς ὑποστατὸν ἔρωτα, ἡ δὲ ἑκάστου ἡμῶν οὔ, πρὸς δὲ καὶ ἡ ἐν τοῖς ἄλλοις ζώιοις ἅπασι; Καὶ ἆρα ὁ ἔρως οὗτός ἐστιν ὁ δαίμων, ὅν φασιν ἑκάστῳ συνέπεσθαι, ὁ αὐτοῦ ἑκάστου ἔρως; Οὗτος γὰρ ἂν εἴη καὶ ὁ ἐμποιῶν τὰς ἐπιθυμίας κατὰ φύσιν ἑκάστης τῆς ψυχῆς ὀριγνωμένης ἀνάλογον ἑκάστης πρὸς τὴν αὑτῆς φύσιν καὶ τὸν ἔρωτα γεννώσης εἴς τε ἀξίαν καὶ πρὸς οὐσίαν.
122Plotinus, Enneades, 3, 5, 4; 5 (auctor c.205-270)
Ἄγων τοίνυν ἑκάστην οὗτος ὁ ἔρως πρὸς τὴν ἀγαθοῦ φύσιν ὁ μὲν τῆς ἄνω θεὸς ἂν εἴη, ὃς ἀεὶ ψυχὴν ἐκείνῳ συνάπτει, δαίμων δ᾽ ὁ τῆς μεμιγμένης.
123Plotinus, Enneades, 3, 5, 5; 3 (auctor c.205-270)
Εἶτα διὰ τί οὗτος μὲν δαίμων ὢν ὁ κόσμος ἔσται, οἱ δ᾽ ἄλλοι δαίμονες – δῆλον γὰρ ὅτι ἐκ τῆς αὐτῆς οὐσίας εἰσίν – οὐ καὶ αὐτοὶ ἔσονται; Καὶ ὁ κόσμος ἔσται σύστασις αὐτὸ τοῦτο ἐκ δαιμόνων.
124Plotinus, Enneades, 3, 5, 6; 4 (auctor c.205-270)
Πῇ δὴ οὖν οὐκ ἔμειναν ἀπαθεῖς οὗτοι, πῇ δὲ κατέβησαν τῇ φύσει πρὸς τὸ χεῖρον; Καὶ δὴ καὶ τοῦτο σκεπτέον, πότερα δαίμων ἐν τῷ νοητῷ οὐδὲ εἷς καὶ αὖ ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε δαίμονες μόνον, θεὸς δὲ ἐν τῷ νοητῷ ἀφορίζεται, ἢ εἰσὶ καὶ ἐνταῦθα θεοὶ καὶ ὁ κόσμος θεός, ὥσπερ σύνηθες λέγειν, τρίτος καὶ οἱ μέχρι σελήνης ἕκαστος θεός.
125Plotinus, Enneades, 3, 5, 6; 10 (auctor c.205-270)
Καὶ γὰρ εἰ σώματα προσλαμβάνουσιν ἀέρινα ἢ πύρινα, ἀλλὰ δεῖ γε πρότερον διάφορον αὐτῶν τὴν φύσιν εἶναι, ἵνα καὶ μετάσχωσι σώματος· οὐ γὰρ εὐθὺς τὸ καθαρὸν πάντη σώματι μίγνυται· καίτοι πολλοῖς δοκεῖ ἡ οὐσία τοῦ δαίμονος καθ᾽ ὅσον δαίμων μετά τινος σώματος ἢ ἀέρος ἢ πυρὸς εἶναι.
126Plotinus, Enneades, 3, 5, 9; 19 (auctor c.205-270)
Οὕτω τοι ὁ Ἔρως ὑλικός τίς ἐστι, καὶ δαίμων οὗτός ἐστιν ἐκ ψυχῆς, καθ᾽ ὅσον ἐλλείπει τῷ ἀγαθῷ, ἐφίεται δέ, γεγενημένος.
127Plotinus, Enneades, 6, 7, 6; 10 (auctor c.205-270)
Ποιεῖ δὲ καὶ δαίμονας προτέρους, ὁμοειδεῖς τῇ [ἣ] ἄνθρωπον· καὶ ὁ πρὸ αὐτῆς δαιμονιώτερος, μᾶλλον δὲ θεός, καὶ ἔστι μίμημα θεοῦ δαίμων εἰς θεὸν ἀνηρτημένος, ὥσπερ ἄνθρωπος εἰς ἄνθρωπον.
128Sextus Pompeius Festus, Fragmentum de significatione verborum, 95, 1615A
aute, ut antiqui dicebat, rienes nunc dicit] usus recens. sunt qui nefrendes dici putent testiculos,] quos Lanuvini appellant nebrundines:] Graeci νεφροὺς, Praenestini nefrones.] ¶ Necerim, nec eum, Nemora, significat sylva]s amoenas: valet enim idem; eius autem voca]buli auctor Homerus, qui dixit in Iliade, ἐν νέμει σκιερῷ ἐπί τε λῖν ἔμβαλε δαίμων. .] dubium non est, quin eum designet locum,] qui campos et pascua habeat: νέμος a Graecis διὰ] τὸ νομὰς εἶναι ἐν αὐτῷ, appellatum. ¶ Ne]mut,] nisi etiam vel nempe: usus est Cato de Potestate Tr]ibunici, cu ait:. . . . . . . . . .