'δει' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 4010 hits      Show next 500

1Agatho papa, Epistolae, 87, 1194C
Εἰ καὶ τὰ μάλιστα ἐν τῷ ἑνὶ Δεσπότῃ Ἰησοῦ Χριστῷ τῷ ἀληθεῖ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου Υἱῷ, τοῦ τε Λόγου καὶ τῆς σαρκὸς ἓν ὑπάρχει τὸ πρόσωπον, ὅπερ ἀχωρίστως καὶ ἀδιαιρέτως κοινὰς εἶχε τὰς πράξεις, δεῖ νοεῖν ὅμως αὐτῶν τῶν ἔργων τὰς ποιότητας, καὶ τῇ κατανοήσει τῆς εἰλικρινοῦς πίστεως δεῖ καθορᾷν, ἐπὶ ποῖα μὲν ἡ τῆς σαρκὸς προάγεται ταπεινότης, ἐπὶ ποῖα δὲ τὸ ὕψος τῆς θεότητος ἐπικλίνεται.
2Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0629D
Εἰ γὰρ πεισθῆναι δεῖ τοῖς ἁγίοις Πατράσι, λέγουσιν, ὧν ἡ ἐνέργεια μία, τούτων καὶ ἡ οὐσία μία· τετράδα ποιεῖτε τὴν ἁγίαν τριάδα, ὡς ὁμοφυοῦς τῷ λόγῳ γενομένης τῆς αὐτοῦ σαρκὸς, καὶ ἐκστάσης τῆς πρὸς ἡμᾶς, καὶ τῆς αὐτὸν τεκούσης συγγενοῦς κατὰ φύσιν ταυτότητος.
3Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0637B
Εἰ καθ' ὑμᾶς οὐ δεῖ ἐρευνᾷν τὰς φωνὰς τῶν γραφῶν καὶ τῶν πατέρων, ἐκβάλλομεν πᾶσαν τὴν γραφὴν τὴν παλαιὰν καὶ τὴν καινήν.
4Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0639C
Οὐ δεῖ οὖν καινοτομεῖν φωνὰς μὴ ἐχούσας ἰσχὺν ἢ γραφικὴν ἢ πατρικὴν ἢ φυσικὴν, ἀλλὰ ξένην, καὶ διαστροφαῖς ἀνθρώπων ἐξηυρημένην.
5Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0639D
Τί οὖν; οὐ δεῖ παντελῶς ἐπὶ Χριστοῦ λέγειν μίαν ἐνεργείαν; ΜΑΞ.
6Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0667A
Ἀλλ' οὐχ ὥς τινές φασι, κατὰ σύγκρισιν, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν ἑαυτῷ κατὰ τὸ αὐτὸ, παρ' ὂ δεῖ, μείζονα καὶ μείονα λέγωμεν.
7Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 44, l. 13 (opus c.520)
oportet etiam idem est quod a Graecis χρή siue δεῖ inpersonaliter dicitur, oportet quaerere, oportet habere, oportet parta seruare; χρὴ πορίζεσθαι, χρὴ ἔχειν, χρὴ τὰ πορισθέντα φυλάττειν.
8Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p11; 163
Hoc etiam Demosthenes κατὰ Ἀριστογείτονος in consilio habeas ita dixit : καὶ τί δεῖ λέγειν περὶ τῶν παλαιῶν; ἀλλὰ τοὺς ἐφ’υμῶν ἀναλογίσασθε et reliqua.
9Aristoteles, Physica, 1, 1; 5
διὸ ἐκ τῶν κα θόλου ἐπὶ τὰ καθ' ἕκαστα δεῖ προϊέναι· τὸ γὰρ ὅλον κατὰ τὴν αἴσθησιν γνωριμώτερον, τὸ δὲ καθόλου ὅλον τί ἐστι· πολλὰ γὰρ περιλαμβάνει ὡς μέρη τὸ καθόλου.
10Aristoteles, Physica, 1, 2; 10
εἰ μὲν γὰρ ἔσται καὶ οὐσία καὶ ποιὸν καὶ ποσόν, καὶ ταῦτα εἴτ' ἀπολελυμένα ἀπ' ἀλλήλων εἴτε μή, πολλὰ τὰ ὄντα· εἰ δὲ πάντα ποιὸν ἢ ποσόν, εἴτ' οὔσης οὐσίας εἴτε μὴ οὔσης, ἄτοπον, εἰ δεῖ ἄτοπον λέγειν τὸ ἀδύνατον.
11Aristoteles, Physica, 1, 5; 4
καὶ τοῦτο εὐλόγως· δεῖ γὰρ τὰς ἀρχὰς μήτε ἐξ ἀλλήλων εἶναι μήτε ἐξ ἄλλων, καὶ ἐκ τούτων πάντα· τοῖς δὲ ἐναν τίοις τοῖς πρώτοις ὑπάρχει ταῦτα, διὰ μὲν τὸ πρῶτα εἶναι μὴ ἐξ ἄλλων, διὰ δὲ τὸ ἐναντία μὴ ἐξ ἀλλήλων.
12Aristoteles, Physica, 1, 5; 5
ἀλλὰ δεῖ τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου σκέψασθαι πῶς συμβαίνει.
13Aristoteles, Physica, 1, 5; 18
ὅτι μὲν οὖν ἐναν τίας δεῖ τὰς ἀρχὰς εἶναι, φανερόν.
14Aristoteles, Physica, 1, 6; 3
ἔτι δὲ ἔστιν ἄλλα ἄλλων πρότερα ἐναντία, καὶ γίγνεται ἕτερα ἐξ ἀλλήλων, οἷον γλυκὺ καὶ πικρὸν καὶ λευκὸν καὶ μέλαν, τὰς δὲ ἀρχὰς ἀεὶ δεῖ μένειν.
15Aristoteles, Physica, 1, 6; 7
πρὸς δὲ τούτοις ἔτι κἂν τόδε τις ἀπορήσειεν, εἰ μή τις ἑτέραν ὑποθήσει τοῖς ἐναν τίοις φύσιν· οὐθενὸς γὰρ ὁρῶμεν τῶν ὄντων οὐσίαν τἀναντία, τὴν δ' ἀρχὴν οὐ καθ' ὑποκειμένου δεῖ λέγεσθαί τινος.
16Aristoteles, Physica, 1, 7; 7
διωρισμένων δὲ τούτων, ἐξ ἁπάντων τῶν γιγνομένων τοῦτο ἔστι λαβεῖν, ἐάν τις ἐπιβλέψῃ ὥσπερ λέγομεν, ὅτι δεῖ τι ἀεὶ ὑποκεῖσθαι τὸ γιγνόμενον, καὶ τοῦτο εἰ καὶ ἀριθμῷ ἐστιν ἕν, ἀλλ' εἴδει γε οὐχ ἕν· τὸ γὰρ εἴδει λέγω καὶ λόγῳ ταὐ τόν· οὐ γὰρ ταὐτὸν τὸ ἀνθρώπῳ καὶ τὸ ἀμούσῳ εἶναι.
17Aristoteles, Physica, 1, 7; 23
πόσαι μὲν οὖν αἱ ἀρχαὶ τῶν περὶ γένεσιν φυ σικῶν, καὶ πῶς ποσαί, εἴρηται· καὶ δῆλόν ἐστιν ὅτι δεῖ ὑπο κεῖσθαί τι τοῖς ἐναντίοις καὶ τἀναντία δύο εἶναι.
18Aristoteles, Physica, 1, 9; 6
μέχρι μὲν γὰρ δεῦρο προ ῆλθον, ὅτι δεῖ τινὰ ὑποκεῖσθαι φύσιν, ταύτην μέντοι μίαν ποιοῦσιν· καὶ γὰρ εἴ τις δυάδα ποιεῖ, λέγων μέγα καὶ μι κρὸν αὐτήν, οὐθὲν ἧττον ταὐτὸ ποιεῖ· τὴν γὰρ ἑτέραν παρεῖδεν.
19Aristoteles, Physica, 1, 9; 13
εἴτε γὰρ ἐγίγνετο, ὑποκεῖσθαί τι δεῖ πρῶτον ἐξ οὗ ἐνυπάρχοντος· τοῦτο δ' ἐστὶν αὐτὴ ἡ φύσις, ὥστ' ἔσται πρὶν γενέσθαι (λέγω γὰρ ὕλην τὸ πρῶτον ὑποκείμενον ἑκάστῳ, ἐξ οὗ γίγνεταί τι ἐνυπάρχοντος μὴ κατὰ συμβεβηκός)· εἴτε φθεί ρεται, εἰς τοῦτο ἀφίξεται ἔσχατον, ὥστε ἐφθαρμένη ἔσται πρὶν φθαρῆναι.
20Aristoteles, Physica, 2, 2; 19
μέχρι δὴ πόσου τὸν φυσικὸν δεῖ εἰδέναι τὸ εἶδος καὶ τὸ τί ἐστιν;
21Aristoteles, Physica, 2, 2; 20
ἢ ὥσπερ ἰατρὸν νεῦρον ἢ χαλκέα χαλκόν, μέχρι τοῦ τίνος [γὰρ] ἕνεκα ἕκαστον, καὶ περὶ ταῦτα ἅ ἐστι χωριστὰ μὲν εἴ δει, ἐν ὕλῃ δέ;
22Aristoteles, Physica, 2, 3; 24
δεῖ δ' ἀεὶ τὸ αἴτιον ἑκάστου τὸ ἀκρότατον ζητεῖν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων (οἷον ἅνθρωπος οἰκοδομεῖ ὅτι οἰκοδόμος, ὁ δ' οἰκο δόμος κατὰ τὴν οἰκοδομικήν· τοῦτο τοίνυν πρότερον τὸ αἴ τιον, καὶ οὕτως ἐπὶ πάντων)· ἔτι τὰ μὲν γένη τῶν γενῶν, τὰ δὲ καθ' ἕκαστον τῶν καθ' ἕκαστον (οἷον ἀνδριαντο ποιὸς μὲν ἀνδριάντος, ὁδὶ δὲ τουδί)· καὶ τὰς μὲν δυνάμεις τῶν δυνατῶν, τὰ δ' ἐνεργοῦντα πρὸς τὰ ἐνεργούμενα.
23Aristoteles, Physica, 2, 7; 8
τοιοῦτον δ' ἐστὶν εἴ τι κι νεῖ μὴ κινούμενον, ὥσπερ τό τε παντελῶς ἀκίνητον καὶ [τὸ] πάντων πρῶτον καὶ τὸ τί ἐστιν καὶ ἡ μορφή· τέλος γὰρ καὶ οὗ ἕνεκα· ὥστε ἐπεὶ ἡ φύσις ἕνεκά του, καὶ ταύτην εἰδέναι δεῖ, καὶ πάντως ἀποδοτέον τὸ διὰ τί, οἷον ὅτι ἐκ τοῦδε ἀνάγκη τόδε (τὸ δὲ ἐκ τοῦδε ἢ ἁπλῶς ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ), καὶ εἰ μέλλει τοδὶ ἔσεσθαι (ὥσπερ ἐκ τῶν προτάσεων τὸ συμπέρασμα), καὶ ὅτι τοῦτ' ἦν τὸ τί ἦν εἶναι, καὶ διότι βέλ τιον οὕτως, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ τὸ πρὸς τὴν ἑκάστου οὐσίαν.
24Aristoteles, Physica, 2, 8; 1
Λεκτέον δὴ πρῶτον μὲν διότι ἡ φύσις τῶν ἕνεκά του αἰτίων, ἔπειτα περὶ τοῦ ἀναγκαίου, πῶς ἔχει ἐν τοῖς φυσι κοῖς· εἰς γὰρ ταύτην τὴν αἰτίαν ἀνάγουσι πάντες, ὅτι ἐπειδὴ τὸ θερμὸν τοιονδὶ πέφυκεν καὶ τὸ ψυχρὸν καὶ ἕκαστον δὴ τῶν τοιούτων, ταδὶ ἐξ ἀνάγκης ἐστὶ καὶ γίγνεται· καὶ γὰρ ἐὰν ἄλλην αἰτίαν εἴπωσιν, ὅσον ἁψάμενοι χαίρειν ἐῶσιν, ὁ μὲν τὴν φιλίαν καὶ τὸ νεῖκος, ὁ δὲ τὸν νοῦν· ἔχει δ' ἀπορίαν τί κωλύει τὴν φύσιν μὴ ἕνεκά του ποιεῖν μηδ' ὅτι βέλτιον, ἀλλ' ὥσπερ ὕει ὁ Ζεὺς οὐχ ὅπως τὸν σῖτον αὐξήσῃ, ἀλλ' ἐξ ἀνάγκης (τὸ γὰρ ἀναχθὲν ψυχθῆναι δεῖ, καὶ τὸ ψυχθὲν ὕδωρ γενόμενον κατελθεῖν· τὸ δ' αὐξάνεσθαι τούτου γενομέ νου τὸν σῖτον συμβαίνει), ὁμοίως δὲ καὶ εἴ τῳ ἀπόλλυται ὁ σῖτος ἐν τῇ ἅλῳ, οὐ τούτου ἕνεκα ὕει ὅπως ἀπόληται, ἀλλὰ τοῦτο συμβέβηκεν – ὥστε τί κωλύει οὕτω καὶ τὰ μέρη ἔχειν ἐν τῇ φύσει, οἷον τοὺς ὀδόντας ἐξ ἀνάγκης ἀνατεῖλαι τοὺς μὲν ἐμπροσθίους ὀξεῖς, ἐπιτηδείους πρὸς τὸ διαιρεῖν, τοὺς δὲ γομφίους πλατεῖς καὶ χρησίμους πρὸς τὸ λεαίνειν τὴν τροφήν, ἐπεὶ οὐ τούτου ἕνεκα γενέσθαι, ἀλλὰ συμπεσεῖν· ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τῶν ἄλλων μερῶν, ἐν ὅσοις δοκεῖ ὑπάρχειν τὸ ἕνεκά του.
25Aristoteles, Physica, 2, 9; 14
καὶ ἄμφω μὲν τῷ φυσικῷ λεκτέαι αἱ αἰτίαι, μᾶλλον δὲ ἡ τίνος ἕνεκα· αἴτιον γὰρ τοῦτο τῆς ὕλης, ἀλλ' οὐχ αὕτη τοῦ τέλους· καὶ τὸ τέλος τὸ οὗ ἕνεκα, καὶ ἡ ἀρχὴ ἀπὸ τοῦ ὁρισμοῦ καὶ τοῦ λόγου, ὥσπερ ἐν τοῖς κατὰ τέχνην, ἐπεὶ ἡ οἰκία τοιόνδε, τάδε δεῖ γενέσθαι καὶ ὑπάρ χειν ἐξ ἀνάγκης, καὶ ἐπεὶ ἡ ὑγίεια τοδί, τάδε δεῖ γενέ σθαι ἐξ ἀνάγκης καὶ ὑπάρχειν – οὕτως καὶ εἰ ἄνθρωπος τοδί, ταδί· εἰ δὲ ταδί, ταδί.
26Aristoteles, Physica, 3, 1; 1
Ἐπεὶ δ' ἡ φύσις μέν ἐστιν ἀρχὴ κινήσεως καὶ μετα βολῆς, ἡ δὲ μέθοδος ἡμῖν περὶ φύσεώς ἐστι, δεῖ μὴ λαν θάνειν τί ἐστι κίνησις· ἀναγκαῖον γὰρ ἀγνοουμένης αὐτῆς ἀγ νοεῖσθαι καὶ τὴν φύσιν.
27Aristoteles, Physica, 3, 3; 2
καὶ ἡ τοῦ κινητικοῦ δὲ ἐνέργεια οὐκ ἄλλη ἐστίν· δεῖ μὲν γὰρ εἶναι ἐντελέχειαν ἀμφοῖν· κινητικὸν μὲν γάρ ἐστιν τῷ δύνα σθαι, κινοῦν δὲ τῷ ἐνεργεῖν, ἀλλ' ἔστιν ἐνεργητικὸν τοῦ κινητοῦ, ὥστε ὁμοίως μία ἡ ἀμφοῖν ἐνέργεια ὥσπερ τὸ αὐτὸ διά στημα ἓν πρὸς δύο καὶ δύο πρὸς ἕν, καὶ τὸ ἄναντες καὶ τὸ κάταντες· ταῦτα γὰρ ἓν μέν ἐστιν, ὁ μέντοι λόγος οὐχ εἷς· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ κινοῦντος καὶ κινουμένου.
28Aristoteles, Physica, 3, 3; 5
ἢ γὰρ ἄμ φω ἐν τῷ πάσχοντι καὶ κινουμένῳ, ἢ ἡ μὲν ποίησις ἐν τῷ ποιοῦντι, ἡ δὲ πάθησις ἐν τῷ πάσχοντι (εἰ δὲ δεῖ καὶ ταύ την ποίησιν καλεῖν, ὁμώνυμος ἂν εἴη).
29Aristoteles, Physica, 3, 4; 6
ἐπεὶ γὰρ τὸ γιγνόμενον ἐκ τοῦ τοιούτου γίγνεται σώματος, πάντων δ' ἔστι γένεσις πλὴν οὐχ ἅμα, καί τινα ἀρχὴν δεῖ εἶναι τῆς γενέσεως, αὕτη δ' ἐστὶν μία, οἷον ἐκεῖνος καλεῖ νοῦν, ὁ δὲ νοῦς ἀπ' ἀρχῆς τινος ἐργάζε ται νοήσας· ὥστε ἀνάγκη ὁμοῦ ποτε πάντα εἶναι καὶ ἄρξα σθαί ποτε κινούμενα.
30Aristoteles, Physica, 3, 6; 21
δεῖ δὲ κατὰ παντὸς ἐκ τῶνδε σκοπεῖν, εἰ ἐνδέχε ται ἢ οὐκ ἐνδέχεται εἶναι [σῶμα ἄπειρον αἰσθητόν].
31Aristoteles, Physica, 3, 7; 3
ὅταν δὲ διωρισμένων οὕτως μηδετέρως φαί νηται ἐνδέχεσθαι, διαιτητοῦ δεῖ, καὶ δῆλον ὅτι πὼς μὲν ἔστιν πὼς δ' οὔ.
32Aristoteles, Physica, 3, 7; 6
οὐ δεῖ δὲ τὸ δυνάμει ὂν λαμβάνειν, ὥσπερ εἰ δυνατὸν τοῦτ' ἀνδρι άντα εἶναι, ὡς καὶ ἔσται τοῦτ' ἀνδριάς, οὕτω καὶ ἄπειρον ὃ ἔσται ἐνεργείᾳ· ἀλλ' ἐπεὶ πολλαχῶς τὸ εἶναι, ὥσπερ ἡ ἡμέρα ἔστι καὶ ὁ ἀγὼν τῷ ἀεὶ ἄλλο καὶ ἄλλο γίγνεσθαι, οὕτω καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων ἔστι καὶ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ· Ὀλύμπια γὰρ ἔστι καὶ τῷ δύνασθαι τὸν ἀγῶνα γίγνεσθαι καὶ τῷ γίγνεσθαι)· ἄλλως δ' ἔν τε τῷ χρόνῳ δῆλον [τὸ ἄπειρον] καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἐπὶ τῆς διαιρέσεως τῶν μεγεθῶν.
33Aristoteles, Physica, 3, 7; 7
ὅλως μὲν γὰρ οὕτως ἔστιν τὸ ἄπειρον, τῷ ἀεὶ ἄλλο καὶ ἄλλο λαμβάνεσθαι, καὶ τὸ λαμβανόμενον μὲν ἀεὶ εἶναι πεπερασμένον, ἀλλ' ἀεί γε ἕτερον καὶ ἕτερον· [ἔτι τὸ εἶναι πλεοναχῶς λέγεται, ὥστε τὸ ἄπειρον οὐ δεῖ λαμβάνειν ὡς τόδε τι, οἷον ἄνθρωπον ἢ οἰκίαν, ἀλλ' ὡς ἡ ἡμέρα λέγεται καὶ ὁ ἀγών, οἷς τὸ εἶναι οὐχ ὡς οὐσία τις γέγονεν, ἀλλ' ἀεὶ ἐν γενέσει ἢ φθορᾷ, πεπερασμένον, ἀλλ' ἀεί γε ἕτερον καὶ ἕτερον·] ἀλλ' ἐν τοῖς μεγέθεσιν ὑπομένοντος τοῦ ληφθέντος [τοῦτο συμβαί νει], ἐπὶ δὲ τοῦ χρόνου καὶ τῶν ἀνθρώπων φθειρομένων οὕτως ὥστε μὴ ἐπιλείπειν.
34Aristoteles, Physica, 3, 7; 17
σημεῖον δέ· καὶ γὰρ τοὺς δακτυλίους ἀπείρους λέγουσι τοὺς μὴ ἔχοντας σφενδόνην, ὅτι αἰεί τι ἔξω ἔστι λαμβάνειν, καθ' ὁμοιότητα μέν τινα λέγοντες, οὐ μέντοι κυρίως· δεῖ γὰρ τοῦτό τε ὑπάρχειν καὶ μηδέ ποτε τὸ αὐτὸ λαμβά νεσθαι· ἐν δὲ τῷ κύκλῳ οὐ γίγνεται οὕτως, ἀλλ' αἰεὶ τὸ ἐφεξῆς μόνον ἕτερον.
35Aristoteles, Physica, 4, 2; 12
(Πλάτωνι μέντοι λεκτέον, εἰ δεῖ παρεκβάντας εἰπεῖν, διὰ τί οὐκ ἐν τόπῳ τὰ εἴδη καὶ οἱ ἀριθμοί, εἴπερ τὸ μεθεκτικὸν ὁ τόπος, εἴτε τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ ὄντος τοῦ μεθεκτικοῦ εἴτε τῆς ὕλης, ὥσπερ ἐν τῷ Τιμαίῳ γέγραφεν.
36Aristoteles, Physica, 4, 2; 16
εἰ δ' ἐν αὐτῷ ὁ τόπος (δεῖ γάρ, εἴπερ ἢ μορφὴ ἢ ὕλη), ἔσται ὁ τόπος ἐν τόπῳ· με ταβάλλει γὰρ ἅμα τῷ πράγματι καὶ κινεῖται καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸ ἀόριστον, οὐκ ἀεὶ ἐν τῷ αὐτῷ ἀλλ' οὗπερ καὶ τὸ πρᾶγμα· ὥστε τοῦ τόπου ἔσται τόπος.
37Aristoteles, Physica, 4, 5; 4
δεῖ δὲ πειρᾶσθαι τὴν σκέψιν οὕτω ποιεῖσθαι ὅπως τὸ τί ἐστιν ἀποδοθήσεται, ὥστε τά τε ἀπορούμενα λύεσθαι, καὶ τὰ δοκοῦντα ὑπάρχειν τῷ τόπῳ ὑπάρχοντα ἔσται, καὶ ἔτι τὸ τῆς δυσκολίας αἴτιον καὶ τῶν περὶ αὐτὸν ἀπορημά των ἔσται φανερόν· οὕτω γὰρ ἂν κάλλιστα δεικνύοιτο ἕκαστον.
38Aristoteles, Physica, 4, 6; 1
πρῶτον μὲν οὖν δεῖ κατανοῆσαι ὅτι οὐκ ἂν ἐζητεῖτο ὁ τόπος, εἰ μὴ κίνησις ἦν ἡ κατὰ τόπον· διὰ γὰρ τοῦτο καὶ τὸν οὐρανὸν μάλιστ' οἰόμεθα ἐν τόπῳ, ὅτι ἀεὶ ἐν κινήσει.
39Aristoteles, Physica, 4, 7; 8
τὸ γάρ που αὐτό τέ ἐστί τι, καὶ ἔτι ἄλλο τι δεῖ εἶναι παρὰ τοῦτο ἐν ᾧ, ὃ περιέχει· παρὰ δὲ τὸ πᾶν καὶ ὅλον οὐδέν ἐστιν ἔξω τοῦ παντός, καὶ διὰ τοῦτο ἐν τῷ οὐρανῷ πάντα· ὁ γὰρ οὐρανὸς τὸ πᾶν ἴσως.
40Aristoteles, Physica, 4, 8; 2
ἄρξασθαι δὲ δεῖ τῆς σκέψεως λαβοῦσιν ἅ τε λέγουσιν οἱ φάσκοντες εἶναι καὶ πάλιν ἃ λέγουσιν οἱ μὴ φάσκοντες, καὶ τρίτον τὰς κοινὰς περὶ αὐτῶν δόξας.
41Aristoteles, Physica, 4, 8; 7
οὔκουν τοῦτο δεῖ δεικνύναι, ὅτι ἐστί τι ὁ ἀήρ, ἀλλ' ὅτι οὐκ ἔστι διάστημα ἕτερον τῶν σωμάτων, οὔτε χωριστὸν οὔτε ἐνεργείᾳ ὄν, ὃ διαλαμβάνει τὸ πᾶν σῶμα ὥστε εἶναι μὴ συνεχές, καθάπερ λέγουσιν Δημόκριτος καὶ Λεύκιππος καὶ ἕτεροι πολλοὶ τῶν φυσιολόγων, ἢ καὶ εἴ τι ἔξω τοῦ παντὸς σώματός ἐστιν ὄντος συνεχοῦς.
42Aristoteles, Physica, 4, 8; 12
Μέλισσος μὲν οὖν καὶ δεί κνυσιν ὅτι τὸ πᾶν ἀκίνητον ἐκ τούτων· εἰ γὰρ κινήσεται, ἀνάγκη εἶναι (φησί) κενόν, τὸ δὲ κενὸν οὐ τῶν ὄντων.
43Aristoteles, Physica, 4, 9; 1
Πρὸς δὲ τὸ ποτέρως ἔχει δεῖ λαβεῖν τί σημαίνει τοὔ νομα.
44Aristoteles, Physica, 4, 9; 6
ἄτοπον δὲ εἰ ἡ στιγμὴ κενόν· δεῖ γὰρ τόπον εἶναι ἐν ᾧ σώματος ἔστι διά στημα ἁπτοῦ.
45Aristoteles, Physica, 4, 10; 56
ὥστ' εἰ τοῦ τόπου μηδὲν διαφέρει, τί δεῖ ποιεῖν τόπον τοῖς σώμασιν παρὰ τὸν ἑκάστου ὄγκον, εἰ ἀπαθὲς ὁ ὄγκος;
46Aristoteles, Physica, 4, 10; 58
[ἔτι δεῖ δῆλον εἶναι οἷον κενὸν ἐν τοῖς κινουμένοις.
47Aristoteles, Physica, 4, 12; 7
τὸ δὲ νῦν οὐ μέρος· μετρεῖ τε γὰρ τὸ μέρος, καὶ συγκεῖσθαι δεῖ τὸ ὅλον ἐκ τῶν μερῶν· ὁ δὲ χρόνος οὐ δοκεῖ συγκεῖσθαι ἐκ τῶν νῦν.
48Aristoteles, Physica, 4, 15; 8
τὸ δὲ χρόνος ὡρισμένος πρὸς τὸ πρότερον νῦν, οἷον ποτὲ ἐλή φθη Τροία, καὶ ποτὲ ἔσται κατακλυσμός· δεῖ γὰρ πεπε ράνθαι πρὸς τὸ νῦν.
49Aristoteles, Physica, 5, 2; 12
ἔτι τοῦ αὐτοῦ κίνησις ἡ ἐναντία (καὶ ἔτι ἠρέμησις), καὶ γένεσις καὶ φθορά, ὥστε τὸ γιγνόμενον γιγνόμενον ὅταν γένηται γιγνόμενον, τότε φθείρεται· οὔτε γὰρ εὐθὺς γιγνόμενον οὔθ' ὕστερον· εἶναι γὰρ δεῖ τὸ φθειρόμενον.
50Aristoteles, Physica, 5, 2; 13
ἔτι ὕλην δεῖ ὑπεῖναι καὶ τῷ γιγνομένῳ καὶ τῷ μεταβάλλοντι.
51Aristoteles, Physica, 5, 2; 16
δεῖ γὰρ εἶναι [τι] τὴν τοῦδε ἐκ τοῦδε εἰς τόδε κίνησιν [καὶ μὴ κίνησιν] ἢ γένεσιν.
52Aristoteles, Physica, 5, 4; 11
τούτων δὲ τὸ μὲν εἶναι τῷ γένει ἢ τῷ εἴδει μίαν ἐστὶν ἐν τῷ πράγματι ἐν ᾧ κινεῖται, τὸ δ' ἐχομένην ἐν τῷ χρόνῳ, τὸ δ' ἁπλῶς μίαν ἐν ἅπασι τούτοις· καὶ ἐν ᾧ γὰρ ἓν δεῖ εἶναι καὶ ἄτομον, οἷον τὸ εἶδος, καὶ τὸ ὅτε, οἷον τὸν χρόνον ἕνα καὶ μὴ διαλείπειν, καὶ τὸ κινούμενον ἓν εἶναι μὴ κατὰ συμβεβηκός, ὥσπερ τὸ λευκὸν μελαίνεσθαι καὶ Κορίσκον βα δίζειν (ἓν δὲ Κορίσκος καὶ λευκόν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός), μηδὲ κοινόν· εἴη γὰρ ἂν ἅμα δύο ἀνθρώπους ὑγιάζεσθαι τὴν αὐτὴν ὑγίανσιν, οἷον ὀφθαλμίας· ἀλλ' οὐ μία αὕτη, ἀλλ' εἴδει μία.
53Aristoteles, Physica, 7, 2; 12
δεῖ δὲ καὶ τὰς ἄλλας τὰς κατὰ τόπον ἀν άγειν· ἅπασαι γὰρ πίπτουσιν εἰς τέσσαρας ταύτας.
54Aristoteles, Physica, 7, 7; 24
ἀλλ' ἆρα οὐ μόνον δεῖ τὰ συμβλητὰ μὴ ὁμώνυμα εἶναι ἀλλὰ καὶ μὴ ἔχειν δια φοράν, μήτε ὃ μήτε ἐν ᾧ;
55Aristoteles, Physica, 7, 7; 42
πότερον οὖν ἐν ᾧ τὸ πάθος ἢ τὸ πάθος δεῖ συμβάλλειν;
56Aristoteles, Physica, 7, 7; 46
ἀλλὰ δὴ πότερον εἰς τὸ πάθος δεῖ βλέψαι, ἐὰν ᾖ τὸ αὐτὸ ἢ ὅμοιον, εἰ ἰσοταχεῖς αἱ ἀλλοιώσεις, ἢ εἰς τὸ ἀλλοιούμενον, οἷον εἰ τοῦ μὲν τοσονδὶ λελεύκανται τοῦ δὲ τοσονδί;
57Aristoteles, Physica, 8, 1; 9
καὶ χωρὶς δὲ τοῦ τῆς κινήσεως ὁρισμοῦ, πᾶς ἂν ὁμολογήσειεν ἀναγκαῖον εἶναι κινεῖσθαι τὸ δυνατὸν κινεῖσθαι καθ' ἑκάστην κίνησιν, οἷον ἀλλοιοῦσθαι μὲν τὸ ἀλλοιωτόν, φέρεσθαι δὲ τὸ κατὰ τόπον μεταβλητόν, ὥστε δεῖ πρότερον καυστὸν εἶναι πρὶν κάεσθαι καὶ καυστικὸν πρὶν κάειν.
58Aristoteles, Physica, 8, 1; 32
ὁμοίως δὲ καὶ τὸ λέγειν ὅτι πέφυκεν οὕτως καὶ ταύτην δεῖ νομίζειν εἶ ναι ἀρχήν, ὅπερ ἔοικεν Ἐμπεδοκλῆς ἂν εἰπεῖν, ὡς τὸ κρα τεῖν καὶ κινεῖν ἐν μέρει τὴν φιλίαν καὶ τὸ νεῖκος ὑπάρχει τοῖς πράγμασιν ἐξ ἀνάγκης, ἠρεμεῖν δὲ τὸν μεταξὺ χρό νον.
59Aristoteles, Physica, 8, 1; 39
ἀλλὰ καὶ τοῦτο δεῖ τὸν λέγοντα μὴ φάναι μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ λέγειν, καὶ μὴ τίθεσθαι μηδὲν μηδ' ἀξιοῦν ἀξίωμ' ἄλογον, ἀλλ' ἢ ἐπαγω γὴν ἢ ἀπόδειξιν φέρειν· αὐτὰ μὲν γὰρ οὐκ αἴτια τὰ ὑπο τεθέντα, οὐδὲ τοῦτ' ἦν τὸ φιλότητι ἢ νείκει εἶναι, ἀλλὰ τῆς μὲν τὸ συνάγειν, τοῦ δὲ τὸ διακρίνειν.
60Aristoteles, Physica, 8, 1; 41
τὸ δὲ καὶ δι' ἴσων χρόνων δεῖ ται λόγου τινός.
61Aristoteles, Physica, 8, 4; 5
μετὰ δὲ τὰ παρὰ φύσιν τῶν κατὰ φύσιν τὰ αὐτὰ ὑφ' αὑτῶν, οἷον τὰ ζῷα· οὐ γὰρ τοῦτ' ἄδηλον, εἰ ὑπό τινος κινεῖται, ἀλλὰ πῶς δεῖ διαλαβεῖν αὐτοῦ τὸ κινοῦν καὶ τὸ κινούμενον· ἔοικεν γὰρ ὥσπερ ἐν τοῖς πλοίοις καὶ τοῖς μὴ φύσει συνισταμένοις, οὕτω καὶ ἐν τοῖς ζῴοις εἶναι διῃρημένον τὸ κινοῦν καὶ τὸ κινούμενον, καὶ οὕτω τὸ ἅπαν αὐτὸ αὑτὸ κι νεῖν.
62Aristoteles, Physica, 8, 5; 24
ἀλλὰ φανερὸν ὅτι ἀδύνατον· δεῖ γὰρ μέχρι τῶν ἀτόμων διαιροῦντα λέγειν, οἷον εἴ τι διδάσκει γεω μετρεῖν, τοῦτο διδάσκεσθαι γεωμετρεῖν τὸ αὐτό, ἢ εἰ ῥι πτεῖ, ῥιπτεῖσθαι τὸν αὐτὸν τρόπον τῆς ῥίψεως· ἢ οὕτως μὲν μή, ἄλλο δ' ἐξ ἄλλου γένους, οἷον τὸ φέρον μὲν αὐξάνε σθαι, τὸ δὲ τοῦτο αὖξον ἀλλοιοῦσθαι ὑπ' ἄλλου, τὸ δὲ τοῦτο ἀλλοιοῦν ἑτέραν τινὰ κινεῖσθαι κίνησιν.
63Aristoteles, Physica, 8, 6; 1
Ἐπεὶ δὲ δεῖ κίνησιν ἀεὶ εἶναι καὶ μὴ διαλείπειν, ἀν άγκη εἶναί τι ἀΐδιον ὃ πρῶτον κινεῖ, εἴτε ἓν εἴτε πλείω· καὶ τὸ πρῶτον κινοῦν ἀκίνητον.
64Aristoteles, Physica, 8, 6; 11
ἓν δὲ μᾶλλον ἢ πολλά, καὶ πεπερασμένα ἢ ἄπειρα, δεῖ νομίζειν.
65Aristoteles, Physica, 8, 6; 12
τῶν αὐτῶν γὰρ συμ βαινόντων αἰεὶ τὰ πεπερασμένα μᾶλλον ληπτέον· ἐν γὰρ τοῖς φύσει δεῖ τὸ πεπερασμένον καὶ τὸ βέλτιον, ἂν ἐνδέχη ται, ὑπάρχειν μᾶλλον.
66Aristoteles, Physica, 8, 6; 21
ἐπεὶ δὲ τὰ μὲν τοιαῦτα δῆλα πᾶσι, βουλόμεθα δὲ δεῖξαι καὶ τοῖν δυοῖν ἑκατέρου τὴν φύσιν, ὅτι ἔστιν τὰ μὲν ἀεὶ ἀκίνητα τὰ δὲ ἀεὶ κινούμενα, προϊόντες δ' ἐπὶ τοῦτο καὶ θέντες ἅπαν τὸ κινούμενον ὑπό τινος κινεῖ σθαι, καὶ τοῦτ' εἶναι ἢ ἀκίνητον ἢ κινούμενον, καὶ κινούμενον ἢ ὑφ' αὑτοῦ ἢ ὑπ' ἄλλου ἀεί, προήλθομεν ἐπὶ τὸ λαβεῖν ὅτι τῶν κινουμένων ἐστὶν ἀρχὴ κινουμένων μὲν ὃ αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ, πάντων δὲ τὸ ἀκίνητον, ὁρῶμεν δὲ καὶ φανερῶς ὄντα τοιαῦτα ἃ κινεῖ αὐτὰ ἑαυτά, οἷον τὸ τῶν ἐμψύχων καὶ τὸ τῶν ζῴων γένος, ταῦτα δὲ καὶ δόξαν παρεῖχε μή ποτε ἐν δέχεται κίνησιν ἐγγίγνεσθαι μὴ οὖσαν ὅλως, διὰ τὸ ἐν τούτοις ὁρᾶν ἡμᾶς τοῦτο συμβαῖνον (ἀκίνητα γάρ ποτε ὄντα κινεῖ ται πάλιν, ὡς δοκεῖ), τοῦτο δὴ δεῖ λαβεῖν, ὅτι μίαν κίνησιν αὑτὰ κινεῖ, καὶ ὅτι ταύτην οὐ κυρίως· οὐ γὰρ ἐξ αὐτοῦ τὸ αἴτιον, ἀλλ' ἔνεισιν ἄλλαι κινήσεις φυσικαὶ τοῖς ζῴοις, ἃς οὐ κινοῦνται δι' αὑτῶν, οἷον αὔξησις φθίσις ἀναπνοή, ἃς κι νεῖται τῶν ζῴων ἕκαστον ἠρεμοῦν καὶ οὐ κινούμενον τὴν ὑφ' αὑτοῦ κίνησιν.
67Aristoteles, Physica, 8, 6; 25
ὥστ' εἴπερ ἀνάγκη συνεχῶς εἶναι κίνησιν, εἶναί τι δεῖ τὸ πρῶτον κινοῦν ἀκίνητον καὶ κατὰ συμβεβηκός, εἰ μέλλει, καθάπερ εἴπομεν, ἔσεσθαι ἐν τοῖς οὖσιν ἄπαυστός τις καὶ ἀθάνατος κίνησις, καὶ μενεῖν τὸ ὂν αὐτὸ ἐν αὑτῷ καὶ ἐν τῷ αὐτῷ· τῆς γὰρ ἀρχῆς μενούσης ἀνάγκη καὶ τὸ πᾶν μένειν συνεχὲς ὂν πρὸς τὴν ἀρχήν.
68Aristoteles, Physica, 8, 8; 6
ἀλλὰ μὴν εἴ γε ἀλλοιοῦται, δεῖ τι εἶναι τὸ ἀλλοιοῦν καὶ ποιοῦν ἐκ τοῦ δυνάμει θερμοῦ ἐνεργείᾳ θερμόν.
69Aristoteles, Physica, 8, 8; 21
ἀλλ' ἕτερον ἀνάγκη κινούμενον εἶναι κατὰ φορὰν πρότερον, ὃ καὶ τῆς γενέσεως αἴτιον ἔσται τοῖς γιγνομένοις, οὐ γιγνόμενον, οἷον τὸ γεννῆσαν τοῦ γεννηθέντος, ἐπεὶ δόξειέ γ' ἂν ἡ γένεσις εἶναι πρώτη τῶν κινήσεων διὰ τοῦτο, ὅτι γενέσθαι δεῖ τὸ πρᾶγμα πρῶτον.
70Aristoteles, Physica, 8, 10; 10
οὐ δεῖ δὲ ταράττεσθαι ὅτι τὸ αὐτὸ πλείοσιν ἔσται ἐναντίον, οἷον ἡ κίνησις καὶ στάσει καὶ κινήσει τῇ εἰς τοὐναντίον, ἀλλὰ μόνον τοῦτο λαμβάνειν, ὅτι ἀντίκειταί πως καὶ τῇ κινήσει καὶ τῇ ἠρεμίᾳ ἡ κίνησις ἡ ἐναντία, καθάπερ τὸ ἴσον καὶ τὸ μέτριον τῷ ὑπερέχοντι καὶ τῷ ὑπερεχομένῳ, καὶ ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἅμα τὰς ἀντικειμένας οὔτε κινήσεις οὔτε μεταβολὰς ὑπάρ χειν.
71Aristoteles, Physica, 8, 12; 1
τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον ἀπαντητέον καὶ πρὸς τοὺς ἐρωτῶν τας τὸν Ζήνωνος λόγον, [καὶ ἀξιοῦντας,] εἰ ἀεὶ τὸ ἥμισυ διιέναι δεῖ, ταῦτα δ' ἄπειρα, τὰ δ' ἄπειρα ἀδύνατον διεξελθεῖν, ἢ ὡς τὸν αὐτὸν τοῦτον λόγον τινὲς ἄλλως ἐρωτῶσιν, ἀξιοῦντες ἅμα τῷ κινεῖσθαι τὴν ἡμίσειαν πρότερον ἀριθμεῖν καθ' ἕκα στον γιγνόμενον τὸ ἥμισυ, ὥστε διελθόντος τὴν ὅλην ἄπειρον συμβαίνει ἠριθμηκέναι ἀριθμόν· τοῦτο δ' ὁμολογουμένως ἐστὶν ἀδύνατον.
72Aristoteles, Physica, 8, 12; 19
εἰ γὰρ ἐν τῷ Α τὸ Δ ἐγί γνετο λευκόν, γέγονε δ' ἅμα καὶ ἔστιν ἐν ἑτέρῳ ἀτόμῳ χρόνῳ ἐχομένῳ δ', ἐν τῷ Β – εἰ ἐν τῷ Α ἐγίγνετο, οὐκ ἦν, ἐν δὲ τῷ Β ἐστί – , γένεσιν δεῖ τινὰ εἶναι μεταξύ, ὥστε καὶ χρόνον ἐν ᾧ ἐγίγνετο.
73Aristoteles, Physica, 8, 13; 10
εἰ γὰρ ἅπαν τὸ κινούμενον τῶν εἰρημένων τινὰ κινεῖται κινήσεων καὶ ἠρεμεῖ τῶν ἀντι κειμένων ἠρεμιῶν (οὐ γὰρ ἦν ἄλλη παρὰ ταύτας), τὸ δὲ μὴ αἰεὶ κινούμενον τήνδε τὴν κίνησιν (λέγω δ' ὅσαι ἕτεραι τῷ εἴ δει, καὶ μὴ εἴ τι μόριόν ἐστιν τῆς ὅλης) ἀνάγκη πρότερον ἠρε μεῖν τὴν ἀντικειμένην ἠρεμίαν (ἡ γὰρ ἠρεμία στέρησις κινή σεως)· εἰ οὖν ἐναντίαι μὲν κινήσεις αἱ κατ' εὐθεῖαν, ἅμα δὲ μὴ ἐνδέχεται κινεῖσθαι τὰς ἐναντίας, τὸ ἀπὸ τοῦ Α πρὸς τὸ Γ φερόμενον οὐκ ἂν φέροιτο ἅμα καὶ ἀπὸ τοῦ Γ πρὸς τὸ Α· ἐπεὶ δ' οὐχ ἅμα φέρεται, κινήσεται δὲ ταύτην τὴν κίνη σιν, ἀνάγκη πρότερον ἠρεμῆσαι πρὸς τῷ Γ· αὕτη γὰρ ἦν ἡ ἀντικειμένη ἠρεμία τῇ ἀπὸ τοῦ Γ κινήσει.
74Aristoteles, Physica, 8, 14; 6
ἔτι προτέρα ἣν ἐνδέχεται ἀΐδιον εἶναι τῆς μὴ ἐνδεχομένης· τὴν μὲν οὖν κύκλῳ ἐνδέχεται ἀΐδιον εἶναι, τῶν δὲ ἄλλων οὔτε φορὰν οὔτε ἄλλην οὐδεμίαν· στάσιν γὰρ δεῖ γενέσθαι, εἰ δὲ στάσις, ἔφθαρται ἡ κίνησις.
75Aristoteles, Physica, 8, 19; 4
δεῖ δὲ οὐδὲ τὸ κινούμενον πρὸς ἐκεῖνο ἔχειν μεταβολήν, ἵνα ὁμοία ᾖ ἡ κίνησις.
76Aristoteles, Physica, 8, 19; 8
ἔχει δ' ἀπορίαν εἰ ἐνδέχε ταί τι κινούμενον κινεῖν συνεχῶς, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ τὸ ὠθοῦν πάλιν καὶ πάλιν, τῷ ἐφεξῆς εἶναι συνεχῶς· ἢ γὰρ αὐτὸ δεῖ ἀεὶ ὠθεῖν ἢ ἕλκειν ἢ ἄμφω, ἢ ἕτερόν τι ἐκδεχόμενον ἄλλο παρ' ἄλλου, ὥσπερ πάλαι ἐλέχθη ἐπὶ τῶν ῥιπτουμένων, εἰ διαιρετὸς ὢν ὁ ἀὴρ [ἢ τὸ ὕδωρ] κινεῖ ἄλλος ἀεὶ κινούμε νος.
77Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
Διχῶς δ᾿ ἀναγκαῖον προγινώσκειν· τά μέν γάρ, ὅτι ἔστι, προϋπολαμβάνειν ἀναγκαῖον, τά δέ, τί τό λεγόμενόν ἐστι, ξυνιέναι δεῖ, τά δ᾿ ἄμφω, οἷον ὅτι μέν ἅπαν ἢ φῆσαι ἢ ἀποφῆσαι ἀληθές, ὅτι ἔστι, τό δέ τρίγωνον, ὅτι τοδί σημαίνει, τήν δέ μονάδα ἄμφω, καί τί σημαίνει καί ὅτι ἔστιν· οὐ γάρ ὁμοίως τούτων ἕκαστον δῆλον ἡμῖν.
78Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἀληθῆ μέν οὖν δεῖ εἶναι, ὅτι οὐκ ἔστι τό μή ὂν ἐπίστασθαι, οἷον ὅτι ἡ διάμετρος σύμμετρος.
79Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιά τε καί γνωριμώτερα δεῖ εἶναι καί πρότερα, αἴτια μέν ὅτι τότε ἐπιστάμεθα ὅταν τήν αἰτίαν εἰδῶμεν, καί πρότερα, εἴπερ αἴτια, καί προγινωσκόμενα οὐ μόνον τόν ἕτερον τρόπον τῷ ξυνιέναι, ἀλλά καί τῷ εἰδέναι ὅτι ἔστιν.
80Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ δεῖ πιστεύειν τε καί εἰδέναι τό πρᾶγμα τῷ τοιοῦτον ἔχειν συλλογισμόν ὃν καλοῦμεν ἀπόδειξιν, ἔστι δ᾿ οὗτος τῷ τάδ᾿ εἶναι ἐξ ὧν ὁ συλλογισμός, ἀνάγκη μή μόνον προγινώσκειν τά πρῶτα, ἢ πάντα ἢ ἔνια, ἀλλά καί μᾶλλον· ἀεί γάρ δι᾿ ὃ ὑπάρχει ἕκαστον, ἐκεῖνο μᾶλλον ὑπάρχει, οἷον δι᾿ ὃ φιλοῦμεν, ἐκεῖνο φίλον μᾶλλον.
81Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 27 (auctor 384BC-322BC)
Τόν δέ μέλλοντα ἕξειν τήν ἐπιστήμην τήν δι᾿ ἀποδείξεως οὐ μόνον δεῖ τάς ἀρχάς μᾶλλον γνωρίζειν καί μᾶλλον αὐταῖς πιστεύειν ἢ τῷ δεικνυμένῳ, ἀλλά μηδ᾿ ἄλλο αὐτῷ πιστότερον εἶναι μηδέ γνωριμώτερον τῶν ἀντικειμένων ταῖς ἀρχαῖς, ἐξ ὧν ἔσται συλλογισμός ὁ τῆς ἐναντίας ἀπάτης, εἴπερ δεῖ τόν ἐπιστάμενον ἁπλῶς ἀμετάπειστον εἶναι.
82Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
Κύκλῳ δ᾿ ὅτι ἀδύνατον ἀποδείκνυσθαι ἁπλῶς, δῆλον, εἴπερ ἐκ προτέρων δεῖ τήν ἀπόδειξιν εἶναι καί γνωριμωτέρων· ἀδύνατον γάρ ἐστι τά αὐτά τῶν αὐτῶν ἅμα πρότερα καί ὕστερα εἶναι, εἰ μή τόν ἕτερον τρόπον, οἷον τά μέν πρός ἡμᾶς τά δ᾿ ἁπλῶς, ὅνπερ τρόπον ἡ ἐπαγωγή ποιεῖ γνώριμον.
83Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 1 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ μή λανθάνειν ὅτι πολλάκις συμβαίνει διαμαρτάνειν καί μή ὑπάρχειν τό δεικνύμενον πρῶτον καθόλου, ᾗ δοκεῖ δείκνυσθαι καθόλου πρῶτον.
84Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ δή οὕτω λεκτέον, ἢ ἀρχήν θεμένοις ὅτι ἡ ἀπόδειξις ἀναγκαῖόν ἐστι, καί εἰ ἀποδέδεικται, οὐχ οἷόν τ᾿ ἄλλως ἔχειν· ἐξ ἀναγκαίων ἄρα δεῖ εἶναι τόν συλλογισμόν.
85Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ᾿ ἐξ ἀναγκαίων εἶναι δεῖ τόν συλλογισμόν, φανερόν καί ἐκ τῶνδε.
86Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί τοίνυν εἰ ἐπίσταται ἀποδεικτικῶς, δεῖ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν, δῆλον ὅτι καί διά μέσου ἀναγκαίου δεῖ ἔχειν τήν ἀπόδειξιν· ἢ οὐκ ἐπιστήσεται οὔτε διότι οὔτε ὅτι ἀνάγκη ἐκεῖνο εἶναι, ἀλλ᾿ ἢ οἰήσεται οὐκ εἰδώς, ἐάν ὑπολάβῃ ὡς ἀναγκαῖον τό μή ἀναγκαῖον, ἢ οὐδ᾿ οἰήσεται ὁμοίως, ἐάν τε τό ὅτι εἰδῇ διά μέσων ἐάν τε τό διότι καί δι᾿ ἀμέσων.
87Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 25 (auctor 384BC-322BC)
Καίτοι ἀπορήσειεν ἄν τις ἴσως τίνος ἕνεκα ταῦτα δεῖ ἐρωτᾶν περί τούτων, εἰ μή ἀνάγκη τό συμπέρασμα εἶναι· οὐδέν γάρ διαφέρει εἴ τις ἐρόμενος τά τυχόντα εἶτα εἴπειεν τό συμπέρασμα.
88Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 26 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ᾿ ἐρωτᾶν οὐχ ὡς ἀναγκαῖον εἶναι διά τά ἠρωτημένα, ἀλλ᾿ ὅτι λέγειν ἀνάγκη τῷ ἐκεῖνα λέγοντι, καί ἀληθῶς λέγειν, ἐάν ἀληθῶς ᾖ ὑπάρχοντα.
89Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 31 (auctor 384BC-322BC)
Δι᾿ αὑτό ἄρα δεῖ καί τό μέσον τῷ τρίτῳ καί τό πρῶτον τῷ μέσῳ ὑπάρχειν.
90Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 9; 18 (auctor 384BC-322BC)
Τό δ᾿ οὐκ ἔστιν, ἀλλά συγγενῆ δεῖ εἶναι τοῖς πρώτοις.
91Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 10; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τούς δ᾿ ὅρους μόνον ξυνίεσθαι δεῖ· τοῦτο δ᾿ οὐχ ὑπόθεσις, εἰ μή καί τό ἀκούειν ὑπόθεσίν τις εἶναι φήσει.
92Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 10; 21 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὁ γεωμέτρης ψευδῆ ὑποτίθεται, ὥσπερ τινές ἔφασαν, λέγοντες ὡς οὐ δεῖ τῷ ψεύδει χρῆσθαι, τόν δέ γεωμέτρην ψεύδεσθαι λέγοντα ποδιαίαν τήν οὐ ποδιαίαν ἢ εὐθεῖαν τήν γεγραμμένην οὐκ εὐθεῖαν οὖσαν.
93Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ ἄρα τι ἓν καί τό αὐτό ἐπί πλειόνων εἶναι μή ὁμώνυμον.
94Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 15 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δ᾿ ἔνστασιν εἰς αὐτό φέρειν, ἂν ᾖ ἡ πρότασις ἐπακτική.
95Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 15; 13 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέν οὖν ἐν τῷ πρώτῳ, τό Β ἔσται ἐν ὅλῳ τινί (καταφατικήν γάρ δεῖ τήν πρός τοῦτο γίνεσθαι πρότασιν), εἰ δ᾿ ἐν τῷ μέσῳ, ὁπότερον ἔτυχεν· πρός ἀμφοτέροις γάρ ληφθέντος τοῦ στερητικοῦ γίνεται συλλογισμός· ἀμφοτέρων δ᾿ ἀποφατικῶν οὐσῶν οὐκ ἔσται.
96Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τῷ μέσῳ σχήματι ὅλας μέν εἶναι τάς προτάσεις ἀμφοτέρας ψευδεῖς οὐκ ἐνδέχεται· ὅταν γάρ τό Α παντί τῷ Β ὑπάρχῃ, οὐδέν ἔσται λαβεῖν ὃ τῷ μέν ἑτέρῳ παντί θατέρῳ δ᾿ οὐδενί ὑπάρξει· δεῖ δ᾿ οὕτω λαμβάνειν τάς προτάσεις ὥστε τῷ μέν ὑπάρχειν τῷ δέ μή ὑπάρχειν, εἴπερ ἔσται συλλογισμός.
97Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 3 (auctor 384BC-322BC)
Κατά μέν οὖν δόξαν συλλογιζομένοις καί μόνον διαλεκτικῶς δῆλον ὅτι τοῦτο μόνον σκεπτέον, εἰ ἐξ ὧν ἐνδέχεται ἐνδοξοτάτων γίνεται ὁ συλλογισμός, ὥστ᾿ εἰ καί μή ἔστι τι τῇ ἀληθείᾳ τῶν Α Β μέσον, δοκεῖ δέ εἶναι, ὁ διά τούτου συλλογιζόμενος συλλελόγισται διαλεκτικῶς· πρός δ᾿ ἀλήθειαν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων δεῖ σκοπεῖν.
98Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 11 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν τοῦτο εἰ δεῖ δεῖξαι, δῆλον ὅτι ἢ διά τοῦ ἄνω τρόπου δειχθήσεται ἢ διά τούτου ἢ τοῦ τρίτου.
99Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή δεῖ νομοθετῆσαι, ἔστω τό οὕτω λέγειν κατηγορεῖν, τό δ᾿ ἐκείνως ἤτοι μηδαμῶς κατηγορεῖν, ἢ κατηγορεῖν μέν μή ἁπλῶς, κατά συμβεβηκός δέ κατηγορεῖν.
100Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα δέ μή οὐσίαν σημαίνει, δεῖ κατά τινος ὑποκειμένου κατηγορεῖσθαι, καί μή εἶναί τι λευκόν, ὃ οὐχ ἕτερόν τι ὂν λευκόν ἐστιν.
101Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν μέν οὖν τοῖς δεικτικοῖς συλλογισμοῖς τοῦ ὑπάρχοντος οὐδέν ἔξω πίπτει, ἐν δέ τοῖς στερητικοῖς, ἔνθα μέν ὃ δεῖ ὑπάρχειν, οὐδέν τούτου ἔξω πίπτει, οἷον εἰ τό Α τῷ Β διά τοῦ Γ μή.
102Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ δέῃ δεῖξαι ὅτι τό Δ τῷ Ε οὐχ ὑπάρχει τῷ τό Γ τῷ μέν Δ παντί ὑπάρχειν, τῷ δέ Ε μηδενί ἢ μή παντί, τοῦ Ε οὐδέποτ᾿ ἔξω πεσεῖται· τοῦτο δ᾿ ἐστίν ᾧ οὐ δεῖ ὑπάρχειν.
103Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ τρίτου τρόπου, οὔτε ἀφ᾿ οὗ δεῖ οὔτε ὃ δεῖ στερῆσαι οὐδέποτ᾿ ἔξω βαδιεῖται.
104Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 25; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ἐπειδή δέδεικται ὅτι ἀδύνατον ἀμφοτέρων οὐσῶν στερητικῶν τῶν προτάσεων γενέσθαι συλλογισμόν, ἀλλά τήν μέν δεῖ τοιαύτην εἶναι, τήν δ᾿ ὅτι ὑπάρχει, ἔτι πρός τούτῳ δεῖ τόδε λαβεῖν.
105Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 25; 15 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν γάρ Δ παντός τοῦ Β, τό δέ Α οὐδενί δεῖ τῶν Δ ὑπάρχειν.
106Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 26; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ᾿ εἰδέναι τίς ἡ διαφορά αὐτῶν.
107Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 28; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δέ σημεῖον, ὅταν εἰς τά ἀναπόδεικτα ἔλθῃ· δεῖ γάρ αὐτά ἐν τῷ αὐτῷ γένει εἶναι τοῖς ἀποδεδειγμένοις.
108Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 22 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ λοιπά πῶς δεῖ διανεῖμαι ἐπί τε διανοίας καί νοῦ καί ἐπιστήμης καί τέχνης καί φρονήσεως καί σοφίας, τά μέν φυσικῆς τά δέ ἠθικῆς θεωρίας μᾶλλον ἐστίν.
109Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Λαμβάνει οὖν ὃ δεῖ δεῖξαι· καί γάρ τό Β ἐστί τί ἐστιν ἄνθρωπος.
110Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ᾿ ἐν ταῖς δυσί προτάσεσι καί τοῖς πρώτοις καί ἀμέσοις σκοπεῖν· μάλιστα γάρ φανερόν τό λεγόμενον γίνεται.
111Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γάρ δεῖ τό συμπέρασμα ἐρωτᾶν, οὐδέ τῷ δοῦναι εἶναι· ἀλλ᾿ ἀνάγκη εἶναι ἐκείνων ὄντων, κἂν μή φῇ ὁ ἀποκρινόμενος.
112Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ᾿ ἀναγκαῖον, εἰ ἅπαν εἰς τήν διαίρεσιν ἐμπίπτει καί μηδέν ἐλλείπει· τοῦτο δ᾿ ἀναγκαῖον, ἄτομον γάρ ἤδη δεῖ εἶναι.
113Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ὥσπερ οὐδ᾿ ἐν συλλογισμῷ λαμβάνεται τί ἐστι τό συλλελογίσθαι (ἀεί γάρ ὅλη ἢ μέρος ἡ πρότασις, ἐξ ὧν ὁ συλλογισμός), οὕτως οὐδέ τό τί ἦν εἶναι δεῖ ἐνεῖναι ἐν τῷ συλλογισμῷ, ἀλλά χωρίς τοῦτο τῶν κειμένων εἶναι, καί πρός τόν ἀμφισβητοῦντα εἰ συλλελόγισται ἢ μή τοῦτο, ἀπαντᾶν ὅτι· τοῦτο γάρ ἦν συλλογισμός.
114Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 9; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δῆλον ὅτι καί τῶν τί ἐστι τά μέν ἄμεσα καί ἀρχαί εἰσιν, ἃ καί εἶναι καί τί ἐστιν ὑποθέσθαι δεῖ ἢ ἄλλον τρόπον φανερά ποιῆσαι.
115Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 17 (auctor 384BC-322BC)
Διά τί δέ ἀπό δείπνου δεῖ περιπατεῖν, καί ἕνεκα τίνος δεῖ, οὐδέν διαφέρει.
116Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 24 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ μεταλαμβάνειν τούς λόγους, καί οὕτως μᾶλλον ἕκαστα φανεῖται.
117Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 25 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ γενέσεις ἀνάπαλιν ἐνταῦθα καί ἐπί τῶν κατά κίνησιν αἰτίων· ἐκεῖ μέν γάρ τό μέσον δεῖ γενέσθαι πρῶτον, ἐνταῦθα δέ τό Γ τό ἔσχατον· τελευταῖον δέ τό οὗ ἕνεκα.
118Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ μέσον ὁμόγονον δεῖ εἶναι, τῶν γενομένων γενόμενον, τῶν ἐσομένων ἐσόμενον, τῶν γινομένων γινόμενον, τῶν ὄντων ὄν· τοῦ δέ γέγονε καί τοῦ ἔσται οὐκ ἐνδέχεται εἶναι ὁμόγονον.
119Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 24 (auctor 384BC-322BC)
Μᾶλλον δέ φανερῶς ἐν τοῖς καθόλου περί κινήσεως δεῖ λεχθῆναι περί τούτων.
120Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πῶς μέν οὖν τό τί ἐστιν εἰς τούς ὅρους ἀποδίδοται, καί τίνα τρόπον ἀπόδειξις ἢ ὁρισμός ἔστιν αὐτοῦ ἢ οὐκ ἔστιν, εἴρηται πρότερον· πῶς δέ δεῖ θηρεύειν τά ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενα, νῦν λέγωμεν.
121Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 32 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέν δέ δεῖ τόν ὁριζόμενον καί διαιρούμενον ἅπαντα εἰδέναι τά ὄντα.
122Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 38 (auctor 384BC-322BC)
Εἰς δέ τό κατασκευάζειν ὅρον διά τῶν διαιρέσεων τριῶν δεῖ στοχάζεσθαι, τοῦ λαβεῖν τά κατηγορούμενα ἐν τῷ τί ἐστι, καί ταῦτα τάξαι τί πρῶτον ἢ δεύτερον, καί ὅτι ταῦτα πάντα.
123Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 40 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ τάξαι ὡς δεῖ ἔσται, ἐάν τό πρῶτον λάβῃ.
124Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 48 (auctor 384BC-322BC)
Ζητεῖν δέ δεῖ ἐπιβλέποντα ἐπί τά ὅμοια καί ἀδιάφορα, πρῶτον τί ἅπαντα ταὐτόν ἔχουσιν, εἶτα πάλιν ἐφ᾿ ἑτέροις, ἃ ἐν ταὐτῷ μέν γένει ἐκείνοις, εἰσί δέ αὐτοῖς μέν ταὐτά τῷ εἴδει, ἐκείνων δ᾿ ἕτερα.
125Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 57 (auctor 384BC-322BC)
Ῥᾷόν τε τό καθ᾿ ἕκαστον ὁρίσασθαι ἢ τό καθόλου, διό δεῖ ἀπό τῶν καθ᾿ ἕκαστα ἐπί τά καθόλου μεταβαίνειν· καί γάρ αἱ ὁμωνυμίαι λανθάνουσι μᾶλλον ἐν τοῖς καθόλου ἢ ἐν τοῖς ἀδιαφόροις.
126Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 58 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δέ ἐν ταῖς ἀποδείξεσι δεῖ τό γε συλλογίσασθαι ὑπάρχειν, οὕτω καί ἐν τοῖς ὅροις τό σαφές.
127Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 60 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ μή διαλέγεσθαι δεῖ μεταφοραῖς, δῆλον ὅτι οὐδ᾿ ὁρίζεσθαι οὔτε μεταφοραῖς οὔτε ὅσα λέγεται μεταφοραῖς· διαλέγεσθαι γάρ ἀνάγκη ἔσται μεταφοραῖς.
128Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 14; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πρός δέ τό ἔχειν τά προβλήματα ἐκλέγειν δεῖ τάς τε ἀνατομάς καί τάς διαιρέσεις, οὕτω δέ ἐκλέγειν, ὑποθέμενον τό γένος τό κοινόν ἁπάντων, οἷον εἰ ζῷα εἴη τά τεθεωρημένα, ποῖα παντί ζῴῳ ὑπάρχει.
129Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 14; 8 (auctor 384BC-322BC)
Νῦν μέν οὖν κατά τά παραδεδομένα κοινά ὀνόματα λέγομεν, δεῖ δέ μή μόνον ἐπί τούτων σκοπεῖν, ἀλλά καί ἂν ἄλλο τι ὀφθῇ ὑπάρχον κοινόν, ἐκλαμβάνοντα, εἶτα τίσι τοῦτ᾿ ἀκολουθεῖ καί ποῖα τούτῳ ἕπεται, οἷον τοῖς κέρατα ἔχουσι τό ἔχειν ἐχῖνον, τό μή ἀμφώδοντ᾿ εἶναι.
130Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 14; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἔν γάρ λαβεῖν οὐκ ἔστι τό αὐτό, ὃ δεῖ καλέσαι σήπειον καί ἄκανθαν καί ὀστοῦν· ἔστι δ᾿ ἑπόμενα καί τούτοις ὥσπερ μιᾶς τινός φύσεως τῆς τοιαύτης οὔσης.
131Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 16; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε καί τό μέσον ἴσον δεῖ εἶναι ἐπί τούτων, καί οὗ αἴτιον, καί ἀντιστρέφειν.
132Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 16; 21 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον διά τί τά δένδρα φυλλορροεῖ; εἰ δή διά πῆξιν τοῦ ὑγροῦ, εἴτε φυλλορροεῖ δένδρον, δεῖ ὑπάρχειν πῆξιν, εἴτε πῆξις ὑπάρχει μή ὁτῳοῦν ἀλλά δένδρῳ, φυλλορροεῖν.
133Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 20 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ ἄρα τό Α ἐπί πλέον τοῦ Β παρεκτείνειν· εἰ δέ μή, τί μᾶλλον αἴτιον ἔσται τοῦτο ἐκείνου; εἰ δή πᾶσιν ὑπάρχει τοῖς Ε τό Α, ἔσται τι ἐκεῖνα ἓν ἅπαντα ἄλλο τοῦ Β.
134Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 21 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ μή, πῶς ἔσται εἰπεῖν ὅτι ᾧ τό Ε, τό Α παντί, ᾧ δέ τό Α, οὐ παντί τό Ε; διά τί γάρ οὐκ ἔσται τι αἴτιον, οἷον τό Α ὑπάρχει πᾶσι τοῖς Δ; ἀλλ᾿ ἆρα καί τά Ε ἔσται τι ἕν; ἐπισκέψασθαι δεῖ τοῦτο, καί ἔστω τό Γ.
135Aristoteles, Analytica priora, 1, I 14; 26 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ τό ἐνδέχεσθαι λαμβάνειν μή ἐν τοῖς ἀναγκαίοις, ἀλλά κατά τόν εἰρημένον διορισμόν.
136Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 11 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ λαμβάνειν μή μόνον ἐν τῇ γενέσει τό ἀδύνατον καί δυνατόν, ἀλλά καί ἐν τῷ ἀληθεύεσθαι καί ἐν τῷ ὑπάρχειν, καί ὁσαχῶς ἄλλως λέγεται τό δυνατόν· ἐν ἅπασι γάρ ὁμοίως ἕξει.
137Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τό ὄντος τοῦ Α τό Β εἶναι, οὐχ ὡς ἑνός τινος ὄντος τοῦ Α τό Β ἔσται δεῖ ὑπολαβεῖν· οὐ γάρ ἐστιν οὐδέν ἐξ ἀνάγκης ἑνός τινος ὄντος, ἀλλά δυοῖν ἐλαχίστοιν, οἷον ὅταν αἱ προτάσεις οὕτως ἔχωσιν ὡς ἐλέχθη κατά τόν συλλογισμόν.
138Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 27 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ λαμβάνειν τό παντί ὑπάρχον μή κατά χρόνον ὁρίσαντας, οἷον νῦν ἢ ἐν τῷδε τῷ χρόνῳ, ἀλλ᾿ ἁπλῶς· διά τοιούτων γάρ προτάσεων καί τούς συλλογισμούς ποιοῦμεν, ἐπεί κατά γε τό νῦν λαμβανομένης τῆς προτάσεως οὐκ ἔσται συλλογισμός· οὐδέν γάρ ἴσως κωλύει ποτέ καί παντί κινουμένῳ ἄνθρωπον ὑπάρχειν, οἷον εἰ μηδέν ἄλλο κινοῖτο· τό δέ κινούμενον ἐνδέχεται παντί ἵππῳ· ἀλλ᾿ ἄνθρωπον οὐδενί ἵππῳ ἐνδέχεται.
139Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 3 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ καί ἐν τούτοις λαμβάνειν τό ἐν τοῖς συμπεράσμασιν ἐνδεχόμενον, ὥσπερ ἐν τοῖς πρότερον.
140Aristoteles, Analytica priora, 1, I 24; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τε ἐν ἅπαντι δεῖ κατηγορικόν τινα τῶν ὅρων εἶναι καί τό καθόλου ὑπάρχειν· ἄνευ γάρ τοῦ καθόλου ἢ οὐκ ἔσται συλλογισμός ἢ οὐ πρός τό κείμενον, ἢ τό ἐξ ἀρχῆς αἰτήσεται.
141Aristoteles, Analytica priora, 1, I 24; 7 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι ἐν ἅπαντι δεῖ τό καθόλου ὑπάρχειν, καί ὅτι τό μέν καθόλου ἐξ ἁπάντων τῶν ὅρων καθόλου δείκνυται, τό δ᾿ ἐν μέρει καί οὕτως κἀκείνως, ὥστ᾿ ἐάν μέν ᾖ τό συμπέρασμα καθόλου, καί τούς ὅρους ἀνάγκη καθόλου εἶναι, ἐάν δ᾿ οἱ ὅροι καθόλου, ἐνδέχεται τό συμπέρασμα μή εἶναι καθόλου.
142Aristoteles, Analytica priora, 1, I 24; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπισκέψασθαι δέ δεῖ καί τάς ἄλλας κατηγορίας.
143Aristoteles, Analytica priora, 1, I 26; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως τε οὐ δεῖ λανθάνειν ὅτι ἀνασκευάσαι μέν δι᾿ ἀλλήλων ἔστι καί τά καθόλου διά τῶν ἐν μέρει καί ταῦτα διά τῶν καθόλου, κατασκευάσαι δ᾿ οὐκ ἔστι διά τῶν κατά μέρος τά καθόλου, δι᾿ ἐκείνων δέ ταῦτ᾿ ἔστιν.
144Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πῶς δ᾿ εὐπορήσομεν αὐτοί πρός τό τιθέμενον ἀεί συλλογισμῶν, καί διά ποίας ὁδοῦ ληψόμεθα τάς περί ἕκαστον ἀρχάς, νῦν ἤδη λεκτέον· οὐ γάρ μόνον ἴσως δεῖ τήν γένεσιν θεωρεῖν τῶν συλλογισμῶν, ἀλλά καί τήν δύναμιν ἔχειν τοῦ ποιεῖν.
145Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 7 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δή τάς προτάσεις περί ἕκαστον οὕτως ἐκλαμβάνειν, ὑποθέμενον αὐτό πρῶτον καί τούς ὁρισμούς τε καί ὅσα ἴδια τοῦ πράγματός ἐστιν, εἶτα μετά τοῦτο ὅσα ἕπεται τῷ πράγματι, καί πάλιν οἷς τό πρᾶγμα ἀκολουθεῖ, καί ὅσα μή ἐν δέχεται αὐτῷ ὑπάρχειν.
146Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 10 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δ᾿ ἐκλέγειν μή τά ἑπόμενα τινί, ἀλλ᾿ ὅσα ὅλῳ τῷ πράγματι ἕπεται, οἷον μή τί τινί ἀνθρώπῳ ἀλλά τί παντί ἀνθρώπῳ ἕπεται· διά γάρ τῶν καθόλου προτάσεων ὁ συλλογισμός.
147Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ὑπό τινος περιέχηται τό ὑποκείμενον ᾧ τά ἑπόμενα δεῖ λαβεῖν, τά μέν τῷ καθόλου ἑπόμενα ἢ μή ἑπόμενα οὐκ ἐκλεκτέον ἐν τούτοις (εἴληπται γάρ ἐν ἐκείνοις· ὅσα γάρ ζῴῳ, καί ἀνθρώπῳ ἕπεται, καί ὅσα μή ὑπάρχει, ὡσαύτως), τά δέ περί ἕκαστον ἴδια ληπτέον· ἔστι γάρ ἄττα τῷ εἴδει ἴδια παρά τό γένος· ἀνάγκη γάρ τοῖς ἑτέροις εἴδεσιν ἴδια ἄττα ὑπάρχειν.
148Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 1 (auctor 384BC-322BC)
Κατασκευάζειν μέν οὖν βουλομένοις κατά τινος ὅλου τοῦ μέν κατασκευαζομένου βλεπτέον εἰς τά ὑποκείμενα, καθ᾿ ὧν αὐτό τυγχάνει λεγόμενον, οὗ δέ δεῖ κατηγορεῖσθαι, ὅσα τούτῳ ἕπεται· ἂν γάρ τι τούτων ᾖ ταὐτόν, ἀνάγκη θάτερον θατέρῳ ὑπάρχειν.
149Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ μηδενί δέῃ ὑπάρχειν, ᾧ μέν οὐ δεῖ ὑπάρχειν, εἰς τά ἑπόμενα, ὃ δέ δεῖ μή ὑπάρχειν, εἰς ἃ μή ἐνδέχεται αὐτῷ παρεῖναι· ἢ ἀνάπαλιν, ᾧ μέν δεῖ μή ὑπάρχειν, ἃ μή ἐνδέχεται αὐτῷ παρεῖναι, ὃ δέ μή ὑπάρχειν, εἰς τά ἑπόμενα.
150Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 15 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ καί τῶν ἑπομένων, καί οἷς ἕπεται ἕκαστον, εἰς τά πρῶτα καί τά καθόλου μάλιστα βλέπειν, οἷον τοῦ μέν Ε μᾶλλον εἰς τό Κ Ζ ἢ εἰς τό Ζ μόνον, τοῦ δέ Α εἰς τό Κ Γ ἢ εἰς τό Γ μόνον.
151Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 28 (auctor 384BC-322BC)
Κατασκευάζειν μέν γάρ ὅλως οὐκ ἦν ἐκ τῶν ἑπομένων, ἀποστερεῖν δ᾿ οὐκ ἐνδέχεται διά τοῦ πᾶσιν ἑπομένου· δεῖ γάρ τῷ μέν ὑπάρχειν τῷ δέ μή ὑπάρχειν.
152Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 33 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δέ καί ὅτι ὁποῖα ταὐτά ληπτέον τά κατά τήν ἐπίσκεψιν, καί οὐχ ὁποῖα ἕτερα ἢ ἐναντία, πρῶτον μέν ὅτι τοῦ μέσου χάριν ἡ ἐπίβλεψις, τό δέ μέσον οὐχ ἕτερον ἀλλά ταὐτόν δεῖ λαβεῖν.
153Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπισκέψασθαι δέ δεῖ καί διελεῖν ποσαχῶς οἱ ἐξ ὑποθέσεως.
154Aristoteles, Analytica priora, 1, I 30; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μέν οὖν ὁδός κατά πάντων ἡ αὐτή καί περί φιλοσοφίαν καί περί τέχνην ὁποιανοῦν καί μάθημα· δεῖ γάρ τά ὑπάρχοντα καί οἷς ὑπάρχει περί ἕκαστον ἀθρεῖν, καί τούτων ὡς πλείστων εὐπορεῖν, καί ταῦτα διά τῶν τριῶν ὅρων σκοπεῖν, ἀνασκευάζοντα μέν ὡδί, κατασκευάζοντα δέ ὡδί, κατά μέν ἀλήθειαν ἐκ τῶν κατ᾿ ἀλήθειαν διαγεγραμμένων ὑπάρχειν, εἰς δέ τούς διαλεκτικούς συλλογισμούς ἐκ τῶν κατά δόξαν προτάσεων.
155Aristoteles, Analytica priora, 1, I 30; 2 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δ᾿ ἀρχαί τῶν συλλογισμῶν καθόλου μέν εἴρηνται, ὃν τρόπον τ᾿ ἔχουσι καί ὃν τρόπον δεῖ θηρεύειν αὐτάς, ὅπως μή βλέπωμεν εἰς ἅπαντα τά λεγόμενα, μηδ᾿ εἰς ταὐτά κατασκευάζοντες καί ἀνασκευάζοντες, μηδέ κατασκευάζοντές τε κατά παντός ἢ τινός καί ἀνασκευάζοντες ἀπό πάντων ἢ τινῶν, ἀλλ᾿ εἰς ἐλάττω καί ὡρισμένα, καθ᾿ ἕκαστον δέ ἐκλέγειν τῶν ὄντων, οἷον περί ἀγαθοῦ ἢ ἐπιστήμης.
156Aristoteles, Analytica priora, 1, I 30; 9 (auctor 384BC-322BC)
Καθόλου μέν οὖν, ὃν δεῖ τρόπον τάς προτάσεις ἐκλέγειν, εἴρηται σχεδόν· δι᾿ ἀκριβείας δέ διεληλύθαμεν ἐν τῇ πραγματείᾳ τῇ περί τήν διαλεκτικήν.
157Aristoteles, Analytica priora, 1, I 31; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ᾿ ἡ διά τῶν γενῶν διαίρεσις μικρόν τι μόριόν ἐστι τῆς εἰρημένης μεθόδου, ῥᾴδιον ἰδεῖν· ἔστι γάρ ἡ διαίρεσις οἷον ἀσθενής συλλογισμός· ὃ μέν γάρ δεῖ δεῖξαι αἰτεῖται, συλλογίζεται δ᾿ ἀεί τι τῶν ἄνωθεν.
158Aristoteles, Analytica priora, 1, I 31; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἒν μέν οὖν ταῖς ἀποδείξεσιν, ὅταν δέῃ τι συλλογίσασθαι ὑπάρχειν, δεῖ τό μέσον, δι᾿ οὗ γίνεται ὁ συλλογισμός, καί ἧττον ἀεί εἶναι καί μή καθόλου τοῦ πρώτου τῶν ἄκρων· ἡ δέ διαίρεσις τοὐναντίον βούλεται· τό γάρ καθόλου λαμβάνει μέσον.
159Aristoteles, Analytica priora, 1, I 31; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστω γάρ ζῷον μέν ἐφ᾿ οὗ Α, τό δέ θνητόν ἐφ᾿ οὗ Β, καί ἀθάνατον ἐφ᾿ οὗ Γ, ὁ δ᾿ ἄνθρωπος, οὗ τόν λόγον δεῖ λαβεῖν, ἐφ᾿ οὗ τό Δ.
160Aristoteles, Analytica priora, 1, I 32; 3 (auctor 384BC-322BC)
Συμβήσεται δ᾿ ἅμα καί τά πρότερον εἰρημένα ἐπιβεβαιοῦσθαι καί φανερώτερα εἶναι, ὅτι οὕτως ἔχει, διά τῶν νῦν λεχθησομένων· δεῖ γάρ πᾶν τό ἀληθές αὐτό ἑαυτῷ ὁμολογούμενον εἶναι πάντῃ.
161Aristoteles, Analytica priora, 1, I 32; 4 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον μέν οὖν δεῖ πειρᾶσθαι τάς δύο προτάσεις ἐκλαμβάνειν τοῦ συλλογισμοῦ (ῥᾷον γάρ εἰς τά μείζω διελεῖν ἢ τά ἐλάττω, μείζω δέ τά συγκείμενα ἢ ἐξ ὧν), εἶτα σκοπεῖν ποτέρα ἐν ὅλῳ καί ποτέρα ἐν μέρει, καί εἰ μή ἄμφω εἰλημμέναι εἶεν, αὐτόν τιθέντα τήν ἑτέραν.
162Aristoteles, Analytica priora, 1, I 35; 1 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δέ τούς ὅρους ἀεί ζητεῖν ὀνόματι ἐκτίθεσθαι· πολλάκις γάρ ἔσονται λόγοι οἷς οὐ κεῖται ὄνομα.
163Aristoteles, Analytica priora, 1, I 36; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ ὑπάρχειν τό πρῶτον τῷ μέσῳ καί τοῦτο τῷ ἄκρῳ οὐ δεῖ λαμβάνειν ὡς ἀεί κατηγορηθησομένων ἀλλήλων ἢ ὁμοίως τό τε πρῶτον τοῦ μέσου καί τοῦτο τοῦ ἐσχάτου.
164Aristoteles, Analytica priora, 1, I 39; 1 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ καί μεταλαμβάνειν ἃ τό αὐτό δύναται, ὀνόματα ἀντ᾿ ὀνομάτων καί λόγους ἀντί λόγων καί ὄνομα καί λόγον, καί ἀεί ἀντί τοῦ λόγου τοὔνομα λαμβάνειν· ῥᾴων γάρ ἡ τῶν ὅρων ἔκθεσις.
165Aristoteles, Analytica priora, 1, I 41; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δ᾿ οἴεσθαι παρά τό ἐκτίθεσθαί τι συμβαίνειν ἄτοπον· οὐδέν γάρ προσχρώμεθα τῷ τόδε τι εἶναι, ἀλλ᾿ ὥσπερ ὁ γεωμέτρης τήν ποδιαίαν καί εὐθεῖαν τήνδε καί ἀπλατῆ εἶναι λέγει οὐκ οὖσαν, ἀλλ᾿ οὐχ οὕτως χρῆται ὡς ἐκ τούτων συλλογιζόμενος.
166Aristoteles, Analytica priora, 1, I 44; 9 (auctor 384BC-322BC)
Διαφέρουσι δέ τῶν προειρημένων ὅτι ἐν ἐκείνοις μέν δεῖ προδιομολογήσασθαι, εἰ μέλλει συμφήσειν, οἷον ἂν δειχθῇ μία δύναμις τῶν ἐναντίων, καί ἐπιστήμην εἶναι τήν αὐτήν· ἐνταῦθα δέ καί μή προδιομολογησάμενοι συγχωροῦσι διά τό φανερόν εἶναι τό ψεῦδος, οἷον τεθείσης τῆς διαμέτρου συμμέτρου τό τά περιττά ἴσα εἶναι τοῖς ἀρτίοις.
167Aristoteles, Analytica priora, 1, I 44; 10 (auctor 384BC-322BC)
Πολλοί δέ καί ἕτεροι περαίνονται ἐξ ὑποθέσεως, οὓς ἐπισκέψασθαι δεῖ καί διασημῆναι καθαρῶς.
168Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 36 (auctor 384BC-322BC)
Πῶς μέν οὖν δεῖ τούς συλλογισμούς ἀνάγειν, καί ὅτι ἀναλύεται τά σχήματα εἰς ἄλληλα, φανερόν ἐκ τῶν εἰρημένων.
169Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν πόσοις μέν οὖν σχήμασι καί διά ποίων καί πόσων προτάσεων καί πότε καί πῶς γίνεται συλλογισμός, ἔτι δ᾿ εἰς ποῖα βλεπτέον ἀνασκευάζοντι καί κατασκευάζοντι, καί πῶς δεῖ ζητεῖν περί τοῦ προκειμένου καθ᾿ ὁποιανοῦν μέθοδον, ἔτι δέ διά ποίας ὁδοῦ ληψόμεθα τάς περί ἕκαστον ἀρχάς, ἤδη διεληλύθαμεν.
170Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ εἰ ὅτι τό Β τῷ Γ δεῖ δεῖξαι ὑπάρχον, εἰ λάβοι τό Α κατά τοῦ Γ, ὃ ἦν συμπέρασμα, τό δέ Β κατά τοῦ Α ὑπάρχειν· πρότερον δ᾿ ἐλήφθη ἀνάπαλιν τό Α κατά τοῦ Β.
171Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 5 (auctor 384BC-322BC)
Εἴτε γάρ ἄλλο μέσον λήψεται, οὐ κύκλῳ· οὐδέν γάρ λαμβάνεται τῶν αὐτῶν· εἴτε τούτων τι, ἀνάγκη θάτερον μόνον· εἰ γάρ ἄμφω, ταὐτό ἔσται συμπέρασμα, δεῖ δ᾿ ἕτερον.
172Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 9 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ τήν τε Γ Β καί τήν Β Α πρότασιν ἀποδεῖξαι· ταύταις γάρ ἀναποδείκτοις κεχρήμεθα μόναις· Ἐάν οὖν ληφθῇ τό Β παντί τῷ Γ ὑπάρχειν καί τό Γ παντί τῷ Α, συλλογισμός ἔσται τοῦ Β πρός τό Α.
173Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 18 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή πάλιν δεῖ συμπεράνασθαι ὅτι τό Α οὐδενί τῶν Β, ὃ πάλαι ἔλαβεν, ἔσται τό μέν Α μηδενί τῷ Γ, τό δέ Γ παντί τῷ Β· οὕτω γάρ ἀνάπαλιν ἡ πρότασις.
174Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 19 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ ὅτι τό Β τῷ Γ δεῖ συμπεράνασθαι, οὐκέθ᾿ ὁμοίως ἀντιστρεπτέον τό Α Β· ἡ γάρ αὐτή πρότασις, τό Β μηδενί τῷ Α καί τό Α μηδενί τῷ Β ὑπάρχειν.
175Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν οὐκ ἔστιν ἀποδεῖξαι τήν καθόλου, φανερόν· τό μέν γάρ καθόλου δείκνυται διά τῶν καθόλου, τό δέ συμπέρασμα οὐκ ἔστι καθόλου, δεῖ δ᾿ ἐκ τοῦ συμπεράσματος δεῖξαι καί τῆς ἑτέρας προτάσεως.
176Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν μέν οὖν τῷ πρώτῳ σχήματι οὐκ ἔστιν ἐξ ἀντικειμένων προτάσεων συλλογισμός, οὔτε καταφατικός οὔτε ἀποφατικός, καταφατικός μέν ὅτι ἀμφοτέρας δεῖ καταφατικάς εἶναι τάς προτάσεις, αἱ δ᾿ ἀντικείμεναι φάσις καί ἀπόφασις, στερητικός δέ ὅτι αἱ μέν ἀντικείμεναι τό αὐτό τοῦ αὐτοῦ κατηγοροῦσι καί ἀπαρνοῦνται, τό δ᾿ ἐν τῷ πρώτῳ μέσον οὐ λέγεται κατ᾿ ἀμφοῖν, ἀλλ᾿ ἐκείνου μέν ἄλλο ἀπαρνεῖται, αὐτό δέ ἄλλου κατηγορεῖται· αὗται δ᾿ οὐκ ἀντίκεινται.
177Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 19 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ κατανοεῖν ὅτι ἐνδέχεται μέν οὕτω τά ἀντικείμενα λαμβάνειν, ὥσπερ εἴπομεν πᾶσαν ἐπιστήμην σπουδαίαν εἶναι καί πάλιν μηδεμίαν, ἢ τινά μή σπουδαίαν· ὅπερ οὐκ εἴωθε λανθάνειν.
178Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 27 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ κατανοεῖν ὅτι οὕτω μέν οὐκ ἔστιν ἐναντία συμπεράνασθαι ἐξ ἑνός συλλογισμοῦ, ὥστ᾿ εἶναι τό συμπέρασμα τό μή ὂν ἀγαθόν ἀγαθόν ἢ ἄλλο τι τοιοῦτον, ἐάν μή εὐθύς ἡ πρότασις τοιαύτη ληφθῇ, οἷον πᾶν ζῷον λευκόν εἶναι καί μή λευκόν, τόν δ᾿ ἄνθρωπον ζῷον.
179Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ ἢ προσλαβεῖν δεῖ τήν ἀντίφασιν, οἷον ὅτι πᾶσα ἐπιστήμη ὑπόληψις καί οὐχ ὑπόληψις, εἶτα λαβεῖν ὅτι ἡ ἰατρική ἐπιστήμη μέν ἐστιν, οὐδεμία δ᾿ ὑπόληψις, ὥσπερ οἱ ἔλεγχοι γίνονται, ἢ ἐκ δύο συλλογισμῶν.
180Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά δεῖ πρός τούς ἐξ ἀρχῆς ὅρους συνάπτειν τό ἀδύνατον· οὕτω γάρ ἔσται διά τήν ὑπόθεσιν, οἷον ἐπί μέν τό κάτω λαμβάνοντι τό συνεχές πρός τόν κατηγορούμενον τῶν ὅρων· εἰ γάρ ἀδύνατον τό Α τῷ Δ ὑπάρχειν, ἀφαιρεθέντος τοῦ Α οὐκέτι ἔσται τό ψεῦδος.
181Aristoteles, Analytica priora, 2, II 19; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὡς δέ δεῖ πρός ἕκαστον συμπέρασμα τηρεῖν τό μέσον, φανερόν ἐκ τοῦ εἰδέναι ποῖον ἐν ἑκάστῳ σχήματι δείκνυται.
182Aristoteles, Analytica priora, 2, II 19; 7 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ οὖν ἐρωτᾶν εἰ τό Α τῷ Β, καί πάλιν μή εἰ τό Β τῷ Γ, ἀλλ᾿ εἰ τό Δ τῷ Ε, κἄπειτα εἰ τό Β τῷ Γ, καί οὕτω τά λοιπά.
183Aristoteles, Analytica priora, 2, II 23; 9 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ νοεῖν τό Γ τό ἐξ ἁπάντων τῶν καθ᾿ ἕκαστον συγκείμενον· ἡ γάρ ἐπαγωγή διά πάντων.
184Aristoteles, Analytica priora, 2, II 24; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ καί τό μέσον τῷ τρίτῳ καί τό πρῶτον τῷ ὁμοίῳ γνώριμον εἶναι ὑπάρχον.
185Aristoteles, Analytica priora, 2, II 26; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο γάρ δι᾿ ἄλλων προτάσεων δῆλον· οὐ δεῖ δέ εἰς ἄλλα ἐκτρέπεσθαι τήν ἔνστασιν, ἀλλ᾿ εὐθύς φανεράν ἔχειν τήν ἑτέραν πρότασιν.
186Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 12, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
5 πάλιν δ' ἀποφαινόμενος περὶ τοῦ πλήθους, ὡς αὐτῷ δεῖ χρῆσθαι· δῆμος δ' ὧδ' ἂν ἄριστα σὺν ἡγεμόνεσσιν ἕποιτο, μήτε λίαν ἀνεθεὶς μήτε βιαζόμενος.
187Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 16, 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δ' 'ὅσα κακὰ καὶ ὀδύναι' ἔφη, 'καὶ τούτων τῶν κακῶν καὶ τῶν ὀδυνῶν Πεισίστρατον δεῖ λαβεῖν τὴν δεκάτην.
188Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 19, 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
ὧν ληφθέντων ὁμολογίαν ἐπὶ τῇ τῶν παίδων σωτηρίᾳ ποιησάμενοι, καὶ τὰ ἑαυτῶν ἐν πένθ' ἡμέραις ἐκκομισάμενοι, παρέδωκαν τὴν ἀκρόπολιν τοῖς Ἀθηναίοις ἐπὶ Ἁρπακτίδου ἄρχοντος, κατασχόντες τὴν τυραννίδα μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν ἔτη μάλιστα ἑπτακαίδεκα, τὰ δὲ σύμπαντα σὺν οἷς ὁ πατὴρ ἦρξεν ἑνὸς δεῖ πεντήκοντα.
189Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 27, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
μετὰ δὲ τὴν ἐν Σαλαμῖνι ναυμαχίαν ἑνὸς δεῖ πεντηκοστῷ ἔτει, ἐπὶ Πυθοδώρου ἄρχοντος, ὁ πρὸς Πελοποννησίους ἐνέστη πόλεμος, ἐν ᾧ κατακλεισθεὶς ὁ δῆμος ἐν τῷ ἄστει, καὶ συνεθισθεὶς ἐν ταῖς στρατείαις μισθοφορεῖν, τὰ μὲν ἑκὼν τὰ δὲ ἄκων προῃρεῖτο τὴν πολιτείαν διοικεῖν αὐτός.
190Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 43, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ὅσα δεῖ χρηματίζειν τὴν βουλήν, καὶ ὅ τι ἐν ἑκάστῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ ὅπου καθίζειν, οὗτοι προγράφουσι.
191Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 43, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
προγράφουσι δὲ καὶ τὰς ἐκκλησίας οὗτοι· μίαν μὲν κυρίαν, ἐν ᾗ δεῖ τὰς ἀρχὰς ἐπιχειροτονεῖν εἰ δοκοῦσι καλῶς ἄρχειν, καὶ περὶ σίτου καὶ περὶ φυλακῆς τῆς χώρας χρηματίζειν, καὶ τὰς εἰσαγγελίας ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ τοὺς βουλομένους ποιεῖσθαι, καὶ τὰς ἀπογραφὰς τῶν δημευομένων ἀναγιγνώσκειν, καὶ τὰς λήξεις τῶν κλήρων καὶ τῶν ἐπικλήρων ἀναγινώσκειν, ὅπως μηδένα λάθῃ μηδὲν ἔρημον γενόμενον.
192Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 44, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἐπειδὰν συναγάγωσιν οἱ πρυτάνεις τὴν βουλὴν ἢ τὸν δῆμον, οὗτος κληροῖ προέδρους ἐννέα, ἕνα ἐκ τῆς φυλῆς ἑκάστης πλὴν τῆς πρυτανευούσης, καὶ πάλιν ἐκ τούτων ἐπιστάτην ἕνα, καὶ παραδίδωσι τὸ πρόγραμμα αὐτοῖς· οἱ δὲ παραλαβόντες τῆς τ' εὐκοσμίας ἐπιμελοῦνται, καὶ ὑπὲρ ὧν δεῖ χρηματίζειν προτιθέασιν, καὶ τὰς χειροτονίας κρίνουσιν, καὶ τὰ ἄλλα πάντα διοικοῦσιν, καὶ τοῦ τ' ἀφεῖναι κύριοί εἰσιν.
193Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 44, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ προβούλευμα γενέσθαι καὶ περὶ τούτων.
194Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 47, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἀναγράφουσιν δὲ χωρὶς μὲν οὓς δεῖ κατὰ πρυτανείαν ἑκάστην καταβάλλειν, εἰς δέκα γραμματεῖα, χωρὶς δὲ οὓς τρὶς τοῦ ἐνιαυτοῦ, γραμματεῖον κατὰ τὴν καταβολὴν ἑκάστην ποιήσαντες, χωρὶς δ' οὓς ἐπὶ τῆς ἐνάτης πρυτανείας.
195Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 47, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
εἰσφέρεται μὲν οὖν εἰς τὴν βουλὴν τὰ γραμματεῖα κατὰ τὰς καταβολὰς ἀναγεγραμμένα, τηρεῖ δ' ὁ δημόσιος· ὅταν δ' ᾖ χρημάτων καταβολή, παραδίδωσι τοῖς ἀποδέκταις αὐτὰ ταῦτα καθελὼν ἀπὸ τῶν ἐπιστυλίων, ὧν ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ δεῖ τὰ χρήματα καταβληθῆναι καὶ ἀπαλειφθῆναι· τὰ δ' ἄλλα ἀπόκειται χωρίς, ἵνα μὴ προεξαλειφθῇ.
196Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 53, 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
χρῶνται δὲ τοῖς ἐπωνύμοις καὶ πρὸς τὰς στρατείας, καὶ ὅταν ἡλικίαν ἐκπέμπωσι, προγράφουσιν, ἀπὸ τίνος ἄρχοντος καὶ ἐπωνύμου μέχρι τίνων δεῖ στρατεύεσθαι.
197Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 56, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἔπειτα παραλαβὼν τοὺς χορηγούς, τοὺς ἐνηνεγμένους ὑπὸ τῶν φυλῶν εἰς Διονύσια ἀνδράσιν καὶ παισὶν καὶ κωμῳδοῖς, καὶ εἰς Θαργήλια ἀνδράσιν καὶ παισίν (εἰσὶ δ' οἱ μὲν εἰς Διονύσια κατὰ φυλάς, εἰς Θαργήλια δὲ δυεῖν φυλαῖν εἷς· παρέχει δ' ἐν μέρει ἑκατέρα τῶν φυλῶν) , τούτοις τὰς ἀντιδόσεις ποιεῖ καὶ τὰς σκήψεις εἰσάγει, ἐάν τις ἢ λελῃτουργηκέναι φῇ πρότερον ταύτην τὴν λῃτουργίαν, ἢ ἀτελὴς εἶναι λελῃτουργηκὼς ἑτέραν λῃτουργίαν καὶ τῶν χρόνων αὐτῷ τῆς ἀτελείας μὴ ἐξεληλυθότων, ἢ τὰ ἔτη μὴ γεγονέναι· δεῖ γὰρ τὸν τοῖς παισὶν χορηγοῦντα ὑπὲρ τετταράκοντα ἔτη γεγονέναι.
198Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 58, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
δίκαι δὲ λαγχάνονται πρὸς αὐτὸν ἴδιαι μὲν αἵ τε τοῖς μετοίκοις καὶ τοῖς ἰσοτελέσι καὶ τοῖς προξένοις γιγνόμεναι· καὶ δεῖ τοῦτον λαβόντα καὶ διανείμαντα δέκα μέρη, τὸ λαχὸν ἑκάστῃ τῇ φυλῇ μέρος προσθεῖναι, τοὺς δὲ τὴν φυλὴν δικάζοντας τοῖς διαιτηταῖς ἀποδοῦναι.
199Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 59, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δὲ θεσμοθέται πρῶτον μὲν τοῦ προγράψαι τὰ δικαστήριά εἰσι κύριοι, τίσιν ἡμέραις δεῖ δικάζειν, ἔπειτα τοῦ δοῦναι ταῖς ἀρχαῖς· καθότι γὰρ ἂν οὗτοι δῶσιν, κατὰ τοῦτο χρῶνται.
200Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 63, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἐὰν δὲ ἀργυρίου τιμηθῇ, δεῖ αὐτὸν δεδέσθαι, ἕως ἂν ἐκτείσῃ τό τε πρότερον ὄφλημα ἐφ' ᾧ ἐνεδείχθη, καὶ ὅ τι ἂν αὐτῷ προστιμήσῃ τὸ δικαστήριον.
201Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 63, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἐπειδὰν δὲ ὁ θεσμοθέτης ἐπικληρώσῃ τὰ γράμματα, ἃ δεῖ προσπαρατίθεσθαι τοῖς δικαστηρίοις, ἐπέθηκε φέρων ὁ ὑπηρέτης ἐφ' ἕκαστον τὸ δικαστήριον τὸ γράμμα τὸ λαχόν.
202Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 67, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
εἰσὶ δὲ κλεψύδραι αὐλίσκους ἔχουσα̣ι̣ ἔ̣κρους, εἰς ἃς τὸ ὕδ̣ωρ ἐ̣γχέουσι, πρὸς ὃ δεῖ λέγειν περὶ τὰς δίκας.
203Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 67, 5; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἐν δὲ τοῖς .................α̣τ̣ο̣... ἐξεῖλε τῷ διαψηφισμῷ ...........ῳ, δ̣ι̣αιρεῖται δ' ἡ ἡμέρα ἐπὶ τοῖς .............. ἀγώνων ὅσοις πρόσεστι δεσμὸς ἢ θάνατος ἢ φυγὴ ἢ ἀτιμ̣ία ἢ δήμευσις χρημάτων, ἢ τιμῆσαι δεῖ ὅ τι χρὴ παθεῖν ἢ ἀποτεῖσαι.
204Aristoteles, Categoriae, 7; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δεῖ μὲν ἀποδιδόναι πρὸς ὅ ποτε οἰκείως λέγεται.
205Aristoteles, Categoriae, 8; 61 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δὲ ταράττεσθαι, μή τις ἡμᾶς φήσῃ ὑπὲρ ποιότητος τὴν πρόθεσιν ποιησαμένους πολλὰ τῶν πρός τι συγκαταριθμεῖσθαι· τὰς γὰρ ἕξεις καὶ διαθέσεις τῶν πρός τι εἶναι ἐλέγομεν.
206Aristoteles, De anima, 1, I 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ πολλάς ἀπορίας ἔχει καί πλάνας, ἐκ τίνων δεῖ ζητεῖν· ἄλλαι γάρ ἄλλων ἀρχαί, καθάπερ ἀριθμῶν καί ἐπιπέδων.
207Aristoteles, De anima, 1, I 1; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ’ εἰ μή πολλαί ψυχαί ἀλλά μόρια, πότερον δεῖ ζητεῖν πρότερον τήν ὅλην ψυχήν ἢ τά μόρια.
208Aristoteles, De anima, 1, I 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπισκοποῦντας δέ περί ψυχῆς ἀναγκαῖον ἅμα διαποροῦντας περί ὧν εὐπορεῖν δεῖ, προελθόντας τάς τῶν προτέρων δόξας συμπαραλαμβάνειν ὅσοι τι περί αὐτῆς ἀπεφήναντο, ὅπως τά μέν καλῶς εἰρημένα λάβωμεν, εἰ δέ τι μή καλῶς, τοῦτ’ εὐλαβηθῶμεν.
209Aristoteles, De anima, 1, I 3; 19 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δέ ᾧ τό ὑφ’ ἑαυτοῦ κινεῖσθαι ἐν τῇ οὐσίᾳ, τοῦθ’ ὑπ’ ἄλλου κινεῖσθαι, πλήν εἰ μή κατά συμβεβηκός, ὥσπερ οὐδέ τό καθ’ αὑτό ἀγαθόν ἢ δι’ αὑτό, τό μέν δι’ ἄλλο εἶναι, τό δ’ ἑτέρου ἕνεκεν.
210Aristoteles, De anima, 1, I 3; 33 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ οὐδ’ ὁ νοῦς οὕτω συνεχής, ἀλλ’ ἤτοι ἀμερής ἢ οὐχ ὡς μέγεθός τι συνεχής· πῶς γάρ δή καί νοήσει μέγεθος ὢν ὁτῳοῦν τῶν μορίων τῶν αὑτοῦ; μορίων δ’ ἤτοι κατά μέγεθος ἢ κατά στιγμήν, εἰ δεῖ καί τοῦτο μόριον εἰπεῖν.
211Aristoteles, De anima, 1, I 3; 36 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ’ ἱκανόν θιγεῖν ὁτῳοῦν τῶν μορίων, τί δεῖ κύκλῳ κινεῖσθαι ἢ καί ὅλως μέγεθος ἔχειν; Εἰ δ’ ἀναγκαῖον νοῆσαι τῷ ὅλῳ κύκλῳ θιγόντα, τίς ἐστιν ἡ τοῖς μορίοις θίξις; Ἔτι δέ πῶς νοήσει τό μεριστόν ἀμερεῖ καί τό ἀμερές μεριστῷ; Ἀναγκαῖον δέ τόν νοῦν εἶναι τόν κύκλον τοῦτον.
212Aristoteles, De anima, 1, I 3; 39 (auctor 384BC-322BC)
Ἀεί δέ δή τι νοήσει· δεῖ γάρ, εἴπερ ἀΐδιος ἡ περιφορά· τῶν μέν γάρ πρακτικῶν νοήσεων ἔστι πέρατα (πᾶσαι γάρ ἑτέρου χάριν), αἱ δέ θεωρητικαί τοῖς λόγοις ὁμοίως ὁρίζονται.
213Aristoteles, De anima, 1, I 3; 53 (auctor 384BC-322BC)
Παραπλήσιον δέ λέγουσιν ὥσπερ εἴ τις φαίη τήν τεκτονικήν εἰς αὐλούς ἐνδύεσθαι· δεῖ γάρ τήν μέν τέχνην χρῆσθαι τοῖς ὀργάνοις, τήν δέ ψυχήν τῷ σώματι.
214Aristoteles, De anima, 1, I 4; 24 (auctor 384BC-322BC)
Πολύ δέ τῶν εἰρημένων ἀλογώτατον τό λέγειν ἀριθμόν εἶναι τήν ψυχήν κινοῦνθ’ ἑαυτόν· ὑπάρχει γάρ αὐτοῖς ἀδύνατα πρῶτα μέν τά ἐκ τοῦ κινεῖσθαι συμβαίνοντα, ἰδίᾳ δ’ ἐκ τοῦ λέγειν αὐτήν ἀριθμόν· πῶς γάρ χρή νοῆσαι μονάδα κινουμένην, καί ὑπό τίνος, καί πῶς, ἀμερῆ καί ἀδιάφορον οὖσαν; Εἰ γάρ ἐστι κινητική καί κινητή, διαφέρειν δεῖ.
215Aristoteles, De anima, 1, I 4; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ἑνδέχεται δέ δή πως μονάδα ταύτην εἶναι· δεῖ γάρ ὑπάρχειν τινά αὐτῇ διαφοράν πρός τάς ἄλλας· στιγμῆς δέ μοναδικῆς τίς ἂν εἴη διαφορά πλήν θέσις; Εἰ μέν οὖν εἰσίν ἕτεραι αἱ ἐν τῷ σώματι μονάδες καί αἱ στιγμαί, ἐν τῷ αὐτῷ ἔσονται αἱ μονάδες· καθέξει γάρ χώραν στιγμῆς.
216Aristoteles, De anima, 1, I 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ’ ὅτι ἀδύνατον, οὐθέν δεῖ λέγειν· τίς γάρ ἂν ἀπορήσειεν εἰ ἔνεστιν ἐν τῇ ψυχῇ λίθος ἢ ἄνθρωπος; Ὁμοίως δέ καί τό ἀγαθόν καί τό μή ἀγαθόν.
217Aristoteles, De anima, 1, I 5; 34 (auctor 384BC-322BC)
Εἴτε δεῖ τήν ψυχήν ἐκ τῶν στοιχείων ποιεῖν, οὐθέν δεῖ ἐξ ἁπάντων· ἱκανόν γάρ θάτερον μέρος τῆς ἐναντιώσεως ἑαυτό τε κρίνειν καί τό ἀντικείμενον.
218Aristoteles, De anima, 2, II 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή τι κοινόν ἐπί πάσης ψυχῆς δεῖ λέγειν, εἴη ἂν ἐντελέχεια ἡ πρώτη σώματος φυσικοῦ ὀργανικοῦ.
219Aristoteles, De anima, 2, II 1; 19 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί οὐ δεῖ ζητεῖν εἰ ἓν ἡ ψυχή καί τό σῶμα, ὥσπερ οὐδέ τόν κηρόν καί τό σχῆμα, οὐδ’ ὅλως τήν ἑκάστου ὕλην καί τό οὗ ὕλη· τό γάρ ἓν καί τό εἶναι ἐπεί πλεοναχῶς λέγεται, τό κυρίως ἡ ἐντελέχειά ἐστιν.
220Aristoteles, De anima, 2, II 1; 23 (auctor 384BC-322BC)
Θεωρεῖν δέ καί ἐπί τῶν μερῶν δεῖ τό λεχθέν.
221Aristoteles, De anima, 2, II 1; 26 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δή λαβεῖν τό ἐπί μέρους ἐφ’ ὅλου τοῦ ζῶντος σώματος· ἀνάλογον γάρ ἔχει ὡς τό μέρος πρός τό μέρος, οὕτως ἡ ὅλη αἴσθησις πρός τό ὅλον σῶμα τό αἰσθητικόν, ᾗ τοιοῦτο.
222Aristoteles, De anima, 2, II 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ’ ἐκ τῶν ἀσαφῶν μέν φανερωτέρων δέ γίγνεται τό σαφές καί κατά τόν λόγον γνωριμώτερον, πειρατέον πάλιν οὕτως ἐπελθεῖν περί αὐτῆς· οὐ γάρ μόνον τό ὅτι δεῖ τόν ὁριστικόν λόγον δηλοῦν, ὥσπερ οἱ πλεῖστοι τῶν ὅρων λέγουσιν, ἀλλά καί τήν αἰτίαν ἐνυπάρχειν καί ἐμφαίνεσθαι.
223Aristoteles, De anima, 2, II 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ’ οὕτως, τούτων δ’ ἔτι πρότερα τά ἀντικείμενα δεῖ τεθεωρηκέναι, περί ἐκείνων πρῶτον ἂν δέοι διορίσαι διά τήν αὐτήν αἰτίαν, οἷον περί τροφῆς καί αἰσθητοῦ καί νοητοῦ.
224Aristoteles, De anima, 2, II 8; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔστι δέ ψόφου κύριος ὁ ἀήρ οὐδέ τό ὕδωρ· ἀλλά δεῖ στερεῶν πληγήν γενέσθαι πρός ἄλληλα καί πρός τόν ἀέρα.
225Aristoteles, De anima, 2, II 8; 11 (auctor 384BC-322BC)
Διό ἐάν ταχέως καί σφοδρῶς πληγῇ, ψοφεῖ· δεῖ γάρ φθάσαι τήν κίνησιν τοῦ ῥαπίζοντος τήν θρύψιν τοῦ ἀέρος, ὥσπερ ἂν εἰ σωρόν ἢ ὁρμαθόν ψάμμου τύπτοι τις φερόμενον ταχύ.
226Aristoteles, De anima, 2, II 8; 27 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δή πᾶν, ὥσ περ εἴρηται, ψοφεῖ τυπτόμενον καί τύπτον, οἷον ἐάν πατάξῃ βελόνη βελόνην· ἀλλά δεῖ τό τυπτόμενον ὁμαλόν εἶναι, ὥστε τόν ἀέρα ἀθροῦν ἀφάλλεσθαι καί σείεσθαι.
227Aristoteles, De anima, 2, II 8; 43 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γάρ πᾶς ζῴου ψόφος φωνή, καθάπερ εἴπομεν (ἔστι γάρ καί τῇ γλώττῃ ψοφεῖν καί ὡς οἱ βήττοντες), ἀλλά δεῖ ἔμψυχόν τε εἶναι τό τύπτον καί μετά φαντασίας τινός· σημαντικός γάρ δή τις ψόφος ἐστίν ἡ φωνή, καί οὐ τοῦ ἀναπνεομένου ἀέρος, ὥσπερ ἡ βήξ· ἀλλά τούτῳ τύπτει τόν ἐν τῇ ἀρτηρίᾳ πρός αὐτήν.
228Aristoteles, De anima, 2, II 11; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῆς ἁφῆς τοῦτο νῦν ἄδηλον· ἐξ ἀέρος μέν γάρ ἢ ὕδατος ἀδύνατον συστῆναι τό ἔμψυχον σῶμα· δεῖ γάρ τι στερεόν εἶναι.
229Aristoteles, De anima, 2, II 11; 36 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ μέσον κριτικόν· γίνεται γάρ πρός ἑκάτερον αὐτῶν θάτερον τῶν ἄκρων· καί δεῖ ὥσπερ τό μέλλον αἰσθήσεσθαι λευκοῦ καί μέλανος μηδέτερον αὐτῶν εἶναι ἐνεργείᾳ, δυνάμει δ’ ἄμφω, οὕτω δή καί ἐπί τῶν ἄλλων καί ἐπί τῆς ἁφῆς μήτε θερμόν μήτε ψυχρόν.
230Aristoteles, De anima, 2, II 12; 1 (auctor 384BC-322BC)
Καθόλου δέ περί πάσης αἰσθήσεως δεῖ λαβεῖν ὅτι ἡ μέν αἴσθησίς ἐστι τό δεκτικόν τῶν αἰσθητῶν εἰδῶν ἄνευ τῆς ὕλης, οἷον ὁ κηρός τοῦ δακτυλίου ἄνευ τοῦ σιδήρου καί τοῦ χρυσοῦ δέχεται τό σημεῖον, λαμβάνει δέ τό χρυσοῦν ἢ τό χαλκοῦν σημεῖον, ἀλλ’ οὐχ ᾗ χρυσός ἢ χαλκός, ὁμοίως δέ καί ἡ αἴσθησις ἑκάστου ὑπό τοῦ ἔχοντος χρῶμα ἢ χυμόν ἢ ψόφον πάσχει, ἀλλ’ οὐχ ᾗ ἕκαστον ἐκείνων λέγεται, ἀλλ’ ᾗ τοιονδί, καί κατά τόν λόγον.
231Aristoteles, De anima, 3, III 2; 31 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε δή κεχωρισμένοις ἐνδέχεται κρίνειν ὅτι ἕτερον τό γλυκύ τοῦ λευκοῦ, ἀλλά δεῖ ἑνί τινι ἄμφω δῆλα εἶναι.
232Aristoteles, De anima, 3, III 2; 33 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ τό ἓν λέγειν ὅτι ἕτερον· ἕτερον γάρ τό γλυκύ τοῦ λευκοῦ.
233Aristoteles, De anima, 3, III 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπαθές ἄρα δεῖ εἶναι, δεκτικόν δέ τοῦ εἴδους καί δυνάμει τοιοῦτον ἀλλά μή τοῦτο, καί ὁμοίως ἔχειν, ὥσπερ τό αἰσθητικόν πρός τά αἰσθητά, οὕτω τόν νοῦν πρός τά νοητά.
234Aristoteles, De anima, 3, III 4; 21 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ’ οὕτως ὥσπερ ἐν γραμματείῳ ᾧ μηθέν ὑπάρχει ἐντελεχείᾳ γεγραμμένον.
235Aristoteles, De anima, 3, III 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ δυνάμει εἶναι τό γνωρίζον καί ἐνεῖναι ἐν αὐτῷ.
236Aristoteles, De anima, 3, III 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἣ γάρ αἰσθητά τά ὄντα ἢ νοητά, ἔστι δ’ ἡ ἐπιστήμη μέν τά ἐπιστητά πως, ἡ δ’ αἴσθησις τά αἰσθητά· πῶς δέ τοῦτο, δεῖ ζητεῖν.
237Aristoteles, De anima, 3, III 9; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δέ ἀπορίαν εὐθύς πῶς τε δεῖ μόρια λέγειν τῆς ψυχῆς καί πόσα.
238Aristoteles, De anima, 3, III 10; 20 (auctor 384BC-322BC)
Διό δεῖ ὥσπερ ἐν κύκλῳ μένειν τι, καί ἐντεῦθεν ἄρχεσθαι τήν κίνησιν.
239Aristoteles, De anima, 3, III 11; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ’ ἡ μέν καθόλου ὑπόληψις καί λόγος, ἡ δέ τοῦ καθ’ ἕκαστα (ἡ μέν γάρ λέγει ὅτι δεῖ τόν τοιοῦτον τό τοιόνδε πράττειν, ἡ δέ ὅτι τόδε τό νῦν τοιόνδε, κἀγώ δέ τοιόσδε) ἤδη αὕτη κινεῖ ἡ δόξα, οὐχ ἡ καθόλου.
240Aristoteles, De anima, 3, III 12; 19 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ ἄλλαι τοῦ τε εὖ ἕνεκα καί γένει ζῴων ἤδη οὐ τῷ τυχόντι, ἀλλά τισίν, οἷον τῷ πορευτικῷ ἀνάγκη ὑπάρχειν· εἰ γάρ μέλλει σώζεσθαι, οὐ μόνον δεῖ ἁπτόμενον αἰσθάνεσθαι ἀλλά καί ἄποθεν.
241Aristoteles, De arte poetica, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περι ποιητικῆς αὐτῆς τε καί τῶν εἰδῶν αὐτῆς, ἥν τινα δύναμιν ἕκαστον ἔχει, καί πῶς δεῖ συνίστασθαι τούς μύθους, εἰ μέλλει καλῶς ἕξειν ἡ ποίησις, ἔτι δέ ἐκ πόσων καί ποίων ἐστί μορίων, ὁμοίως δέ καί περί τῶν ἄλλων ὅσα τῆς αὐτῆς ἐστί μεθόδου, λέγωμεν, ἀρξάμενοι κατά φύσιν πρῶτον ἀπό τῶν πρώτων.
242Aristoteles, De arte poetica, 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
Διωρισμένων δέ τούτων, λέγωμεν μετά ταῦτα ποίαν τινά δεῖ τήν σύστασιν εἶναι τῶν πραγμάτων, ἐπειδή τοῦτο καί πρῶτον καί μέγιστον τῆς τραγῳδίας ἐστίν.
243Aristoteles, De arte poetica, 7; 5 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ ἄρα τούς συνεστῶτας εὖ μύθους μήθ᾿ ὁπόθεν ἔτυχεν ἄρχεσθαι μήθ᾿ ὅπου ἔτυχε τελευτᾶν, ἀλλά κεχρῆσθαι ταῖς εἰρημέναις ἰδέαις.
244Aristoteles, De arte poetica, 7; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ᾿ ἐπεί τό καλόν καί ζῷον καί ἅπαν πρᾶγμα ὃ συνέστηκεν ἔκ τινων, οὐ μόνον ταῦτα τεταγμένα δεῖ ἔχειν, ἀλλά καί μέγεθος ὑπάρχειν μή τό τυχόν· τό γάρ καλόν ἐν μεγέθει καί τάξει ἐστί, διό οὔτε πάμμικρον ἄν τι γένοιτο καλόν ζῷον (συγχεῖται γάρ ἡ θεωρία ἐγγύς τοῦ ἀναισθήτου χρόνου γινομένη) οὔτε παμμέγεθες· οὐ γάρ ἅμα ἡ θεωρία γίνεται, ἀλλ᾿ οἴχεται τοῖς θεωροῦσι τό ἓν καί τό ὅλον ἐκ τῆς θεωρίας, οἷον εἰ μυρίων σταδίων εἴη ζῷον.
245Aristoteles, De arte poetica, 7; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δεῖ καθάπερ ἐπί τῶν σωμάτων καί ἐπί τῶν ζῴων ἔχειν μέν μέγεθος, τοῦτο δέ εὐσύνοπτον εἶναι, οὕτω καί ἐπί τῶν μύθων ἔχειν μέν μῆκος, τοῦτο δ᾿ εὐμνημόνευτον εἶναι.
246Aristoteles, De arte poetica, 9; 11 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον οὖν ἐκ τούτων ὅτι τόν ποιητήν μᾶλλον τῶν μύθων εἶναι δεῖ ποιητήν ἢ τῶν μέτρων, ὅσῳ ποιητής κατά τήν μίμησίν ἐστι, μιμεῖται δέ τάς πράξεις.
247Aristoteles, De arte poetica, 10; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δέ δεῖ γίνεσθαι ἐξ αὐτῆς τῆς συστάσεως τοῦ μύθου, ὥστε ἐκ τῶν προγεγενημένων συμβαίνειν ἢ ἐξ ἀνάγκης ἢ κατά τό εἰκός γίνεσθαι ταῦτα· διαφέρει γάρ πολύ τό γίνεσθαι τάδε διά τάδε ἢ μετά τάδε.
248Aristoteles, De arte poetica, 11; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ᾿ ἡ ἀναγνώρισις τινῶν ἐστίν ἀναγνώρισις, αἱ μέν θατέρου πρός τόν ἕτερον μόνον, ὅταν ᾖ δῆλος ἕτερος τίς ἐστιν, ὁτέ δ᾿ ἀμφοτέρους δεῖ ἀναγνωρίσαι, οἷον ἡ μέν Ἰφιγένεια τῷ Ὀρέστῃ ἀνεγνωρίσθη ἐκ τῆς πέμψεως τῆς ἐπιστολῆς, ἐκείνῳ δέ πρός τήν Ἰφιγένειαν ἄλλης ἔδει ἀναγνωρίσεως.
249Aristoteles, De arte poetica, 12; 1 (auctor 384BC-322BC)
Μέρη δέ τραγῳδίας, οἷς μέν ὡς εἴδεσι δεῖ χρῆσθαι, πρότερον εἴπομεν· κατά δέ τό ποσόν, καί εἰς ἃ διαιρεῖται κεχωρισμένα, τάδε ἐστί, πρόλογος ἐπεισόδιον ἔξοδος χορικόν, καί τοῦτου τό μέν πάροδος τό δέ στάσιμον, κοινά μέν ἁπάντων ταῦτα, ἴδια δέ τά ἀπό τῆς σκηνῆς καί κόμμοι.
250Aristoteles, De arte poetica, 12; 3 (auctor 384BC-322BC)
Μέρη δέ τραγῳδίας, οἷς μέν δεῖ χρῆσθαι, πρότερον εἴπαμεν, κατά δέ τό ποσόν καί εἰς ἃ διαιρεῖται κεχωρισμένα, ταῦτ᾿ ἐστίν.
251Aristoteles, De arte poetica, 13; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὧν δέ δεῖ στοχάζεσθαι καί ἃ δεῖ εὐλαβεῖσθαι συνιστάντας τούς μύθους, καί πόθεν ἔσται τό τῆς τραγῳδίας ἔργον, ἐφεξῆς ἂν εἴη λεκτέον τοῖς νῦν εἰρημένοις.
252Aristoteles, De arte poetica, 13; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπειδή οὖν δεῖ τήν σύνθεσιν εἶναι τῆς καλλίστης τραγῳδίας μή ἁπλῆν ἀλλά πεπλεγμένην, καί ταύτην φοβερῶν καί ἐλεεινῶν εἶναι μιμητικήν (τοῦτο γάρ ἴδιον τῆς τοιαύτης μιμήσεώς ἐστιν), πρῶτον μέν δῆλον ὅτι οὔτε τούς ἐπιεικεῖς ἄνδρας δεῖ μεταβάλλοντας φαίνεσθαι ἐξ εὐτυχίας εἰς δυστυχίαν (οὐ γάρ φοβερόν οὐδέ ἐλεεινόν τοῦτο, ἀλλά μιαρόν ἐστιν) οὔτε τούς μοχθηρούς ἐξ ἀτυχίας εἰς εὐτυχίαν (ἀτραγῳδότατον γάρ τοῦτ᾿ ἐστί πάντων· οὐδέν γάρ ἔχει ὧν δεῖ· οὔτε γάρ φιλάνθρωπον οὔτε ἐλεεινόν οὔτε φοβερόν ἐστιν), οὐδ᾿ αὖ τόν σφόδρα πονηρόν ἐξ εὐτυχίας εἰς δυστυχίαν μεταπίπτειν.
253Aristoteles, De arte poetica, 14; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ γάρ καί ἄνευ τοῦ ὁρᾶν οὕτω συνεστάναι τόν μῦθον ὥστε τόν ἀκούοντα τά πράγματα γινόμενα καί φρίττειν καί ἐλεεῖν ἐκ τῶν συμβαινόντων· ἅπερ ἂν πάθοι τις ἀκούων τόν τοῦ Οἰδίποδος μῦθον.
254Aristoteles, De arte poetica, 14; 4 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δέ μή τό φοβερόν διά τῆς ὄψεως ἀλλά τό τερατῶδες μόνον παρασκευάζοντες οὐδέν τραγῳδίᾳ κοινωνοῦσιν· οὐ γάρ πᾶσαν δεῖ ζητεῖν ἡδονήν ἀπό τραγῳδίας, ἀλλά τήν οἰκείαν.
255Aristoteles, De arte poetica, 14; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ τήν ἀπό ἐλέου καί φόβου διά μιμήσεως δεῖ ἡδονήν παρασκευάζειν τόν ποιητήν, φανερόν ὡς τοῦτο ἐν τοῖς πράγμασιν ἐμποιητέον.
256Aristoteles, De arte poetica, 14; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τούς μέν οὖν παρειλημμένους μύθους λύειν οὐκ ἔστιν, λέγω δέ οἷον τήν Κλυταιμνήστραν ἀποθανοῦσαν ὑπό τοῦ Ὀρέστου καί τήν Ἐριφύλην ὑπό τοῦ Ἀλκμαίωνος· αὐτόν δἐ εὑρίσκειν δεῖ, καί τοῖς παραδεδομένοις χρῆσθαι καλῶς.
257Aristoteles, De arte poetica, 14; 23 (auctor 384BC-322BC)
Περί μέν οὖν τῆς τῶν πραγμάτων συστάσεως, καί ποίους τινάς εἶναι δεῖ τούς μύθους, εἴρηται ἱκανῶς.
258Aristoteles, De arte poetica, 15; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περί δέ τά ἤθη τέτταρά ἐστιν ὧν δεῖ στοχάζεσθαι, ἓν μέν καί πρῶτον, ὅπως χρηστά ᾖ.
259Aristoteles, De arte poetica, 15; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τέταρτον δέ τό ὁμαλόν· κἂν γάρ ἀνώμαλός τις ᾖ ὁ τήν μίμησιν παρέχων καί τοιοῦτον ἦθος ὑποτιθείς, ὅμως ὁμαλῶς ἀνώμαλον δεῖ εἶναι.
260Aristoteles, De arte poetica, 15; 10 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι καί τάς λύσεις τῶν μύθων ἐξ αὐτοῦ δεῖ τοῦ μύθου συμβαίνειν, καί μή ὥσπερ ἐν τῇ Μηδείᾳ ἀπό μηχανῆς καί ἐν τῇ Ἰλιάδι τά περί τόν ἀπόπλουν· ἀλλά μηχανῇ χρηστέον ἐπί τά ἔξω τοῦ δράματος ἢ ὅσα πρό τοῦ γέγονεν, ἃ οὐχ οἷόν τε ἄνθρωπον εἰδέναι, ἢ ὅσα ὕστερον, ἃ δεῖται προαγορεύσεως καί ἀγγελίας· ἅπαντα γάρ ἀποδίδομεν τοῖς θεοῖς ὁρᾶν.
261Aristoteles, De arte poetica, 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ μίμησίς ἐστιν ἡ τραγῳδία βελτιόνων, ἡμᾶς δεῖ μιμεῖσθαι τούς ἀγαθούς εἰκονογράφους· καί γάρ ἐκεῖνοι ἀποδιδόντες τήν ἰδίαν μορφήν, ὁμοίους ποιοῦντες, καλλίους γράφουσιν.
262Aristoteles, De arte poetica, 15; 13 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτω καί τόν ποιητήν μιμούμενον καί ὀργίλους καί ῥᾳθύμους καί τἆλλα τά τοιαῦτα ἔχοντας ἐπί τῶν ἠθῶν, ἐπιεικείας ποιεῖν παράδειγμα ἢ σκληρότητος δεῖ, οἷον τόν Ἀχιλλέα Ἀγάθων καί Ὅμηρος.
263Aristoteles, De arte poetica, 15; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δή δεῖ διατηρεῖν, καί πρός τούτοις τά παρά τάς ἐξ ἀνάγκης ἀκολουθούσας αἰσθήσεις τῇ ποιητικῇ· καί γάρ κατ᾿ αὐτάς ἔστιν ἁμαρτάνειν πολλάκις.
264Aristoteles, De arte poetica, 17; 1 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ τούς μύθους συνιστάναι καί τῇ λέξει συναπεργάζεσθαι ὅτι μάλιστα πρό ὀμμάτων τιθέμενον· οὕτω γάρ ἂν ἐναργέστατα ὁρῶν, ὥσπερ παρ᾿ αὐτοῖς γιγνόμενος τοῖς πραττομένοις, εὑρίσκοι τό πρέπον, καί ἥκιστ᾿ ἂν λανθάνοιτο τά ὑπεναντία.
265Aristoteles, De arte poetica, 17; 6 (auctor 384BC-322BC)
Τούς τε λόγους τούς πεποιημένους δεῖ καί αὐτόν ποιοῦντα ἐκτίθεσθαι καθόλου, εἶθ᾿ οὕτως ἐπεισοδιοῦν καί παρατείνειν.
266Aristoteles, De arte poetica, 18; 5 (auctor 384BC-322BC)
Μάλιστα μέν οὖν ἅπαντα δεῖ πειρᾶσθαι ἔχειν, εἰ δέ μή, τά μέγιστα καί πλεῖστα, ἄλλως τε καί ὡς νῦν συκοφαντοῦσι τούς ποιητάς· γεγονότων γάρ καθ᾿ ἕκαστον μέρος ἀγαθῶν ποιητῶν, ἕκαστον τοῦ ἰδίου ἀγαθοῦ ἀξιοῦσι τόν ἕνα ὑπερβάλλειν.
267Aristoteles, De arte poetica, 18; 8 (auctor 384BC-322BC)
Πολλοί δέ πλέξαντες εὖ λύουσι κακῶς· δεῖ δέ ἄμφω ἀεί κροτεῖσθαι.
268Aristoteles, De arte poetica, 18; 16 (auctor 384BC-322BC)
Καί τόν χορόν δέ ἕνα δεῖ ὑπολαβεῖν τῶν ὑποκριτῶν, καί μόριον εἶναι τοῦ ὅλου, καί συναγωνίζεσθαι μή ὥσπερ παρ᾿ Εὐριπίδῃ ἀλλ᾿ ὥσπερ παρά Σοφοκλεῖ.
269Aristoteles, De arte poetica, 19; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ κατά τήν διάνοιαν ταῦτα, ὅσα ὑπό τοῦ λόγου δεῖ παρασκευασθῆναι.
270Aristoteles, De arte poetica, 19; 5 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δέ ὅτι καί ἐν τοῖς πράγμασιν ἀπό τῶν αὐτῶν ἰδεῶν δεῖ χρῆσθαι, ὅταν ἢ ἐλεεινά ἢ δεινά ἢ μέγαλα ἢ εἰκότα δέῃ παρασκευάζειν.
271Aristoteles, De arte poetica, 19; 6 (auctor 384BC-322BC)
Πλήν τοσοῦτον διαφέρει, ὅτι τά μέν δεῖ φαίνεσθαι ἄνευ διδασκαλίας, τά δέ ἐν τῷ λόγῳ ὑπό τοῦ λέγοντος παρασκευάζεσθαι καί παρά τόν λόγον γίγνεσθαι.
272Aristoteles, De arte poetica, 22; 10 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ ἄρα κεκρᾶσθαί πως τούτοις· τό μέν γάρ μή ἰδιωτικόν ποιήσει μηδέ ταπεινόν ἡ γλῶττα καί ἡ μεταφορά καί ὁ κόσμος καί τἆλλα τά εἰρημένα εἴδη, τό δέ κύριον τήν σαφήνειαν.
273Aristoteles, De arte poetica, 23; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περί δέ τῆς διηγηματικῆς καί ἐν μέτρῳ μιμητικῆς, ὅτι δεῖ τούς μύθους καθάπερ ἐν ταῖς τραγῳδίαις συνιστάναι δραματικούς, καί περί μίαν πρᾶξιν ὅλην καί τελείαν, ἔχουσαν ἀρχήν καί μέσον καί τέλος, ἵν᾿ ὥσπερ ζῷον ἓν ὅλον ποιῇ τήν οἰκείαν ἡδονήν, δῆλον, καί μή ὁμοίας ἱστορίας τάς συνήθεις εἶναι, ἐν αἷς ἀνάγκη οὐχί μιᾶς πράξεως ποιεῖσθαι δήλωσιν ἀλλ᾿ ἑνός χρόνου, ὅσα ἐν τούτῳ συνέβη περί ἕνα ἢ πλείους, ὧν ἕκαστον ὡς ἔτυχεν ἔχει πρός ἄλληλα.
274Aristoteles, De arte poetica, 24; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ τά εἴδη ταὐτά δεῖ ἔχειν τήν ἐποποιίαν τῇ τραγῳδίᾳ· ἢ γάρ ἁπλῆν ἢ πεπλεγμένην ἢ ἠθικήν ἢ παθητικήν δεῖ εἶναι.
275Aristoteles, De arte poetica, 24; 2 (auctor 384BC-322BC)
Καί τά μέρη ἔξω μελοποιίας καί ὄψεως ταὐτά· καί γάρ περιπετειῶν δεῖ καί ἀναγνωρίσεων καί παθημάτων.
276Aristoteles, De arte poetica, 24; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ μέν οὖν μήκους ὅρος ἱκανός ὁ εἰρημένος· δύνασθαι γάρ δεῖ συνορᾶσθαι τήν ἀρχήν καί τό τέλος.
277Aristoteles, De arte poetica, 24; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὅμηρος δέ ἄλλα τε πολλά ἄξιος ἐπαινεῖσθαι, καί δή καί ὅτι μόνος τῶν ποιητῶν οὐκ ἀγνοεῖ ὃ δεῖ ποιεῖν αὐτόν.
278Aristoteles, De arte poetica, 24; 18 (auctor 384BC-322BC)
Αὐτόν γάρ δεῖ τόν ποιητήν ἐλάχιστα λέγειν· οὐ γάρ ἐστι κατά ταῦτα μιμητής.
279Aristoteles, De arte poetica, 24; 20 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ μέν οὖν ἐν ταῖς τραγῳδίαις ποιεῖν τό θαυμαστόν, μᾶλλον δ᾿ ἐνδέχεται ἐν τῇ ἐποποιίᾳ τό ἄλογον.
280Aristoteles, De arte poetica, 24; 23 (auctor 384BC-322BC)
Δεδίδαχε δέ μάλιστα Ὅμηρος καί τούς ἄλλους ψευδῆ λέγειν ὡς δεῖ.
281Aristoteles, De arte poetica, 24; 28 (auctor 384BC-322BC)
Προαιρεῖσθαί τε δεῖ ἀδύνατα εἰκότα μᾶλλον ἢ δυνατά ἀπίθανα· τούς τε λόγους μή συνίστασθαι ἐκ μερῶν ἀλόγων, ἀλλά μάλιστα μέν μηδέν ἔχειν ἄλογον, εἰ δέ μή, ἔξω τοῦ μυθεύματος, ὥσπερ Οἰδίπους τό μή εἰδέναι πῶς ὁ Λάϊος ἀπέθανεν, ἀλλά μή ἐν τῷ δράματι, ὥσπερ ἐν Ἠλέκτρᾳ οἱ τά Πύθια ἀπαγγέλλοντες, ἢ ἐν Μυσοῖς ὁ ἄφωνος ἐκ Τεγέας εἰς τήν Μυσίαν ἥκων.
282Aristoteles, De arte poetica, 24; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε τό λέγειν ὅτι ἀνῄρητο ἂν ὁ μῦθος γελοῖον· ἐξ ἀρχῆς γάρ οὐ δεῖ συνίστασθαι τοιούτους· ἂν δέ θῇ, καί φαίνηται εὐλογώτερον, ἀποδέχεσθαι καί ἄτοπον, ἐπεί καί τά ἐν Ὀδυσσείᾳ ἄλογα τά περί τήν ἔκθεσιν, ὡς οὐκ ἂν ἦν ἀνεκτά, δῆλον ἂν γένοιτο, εἰ αὐτά φαῦλος ποιητής ποιήσειεν· νῦν δέ τοῖς ἄλλοις ἀγαθοῖς ὁ ποιητής ἀφανίζει ἡδύνων τό ἄτοπον.
283Aristoteles, De arte poetica, 24; 30 (auctor 384BC-322BC)
Τῇ δέ λέξει δεῖ διαπονεῖν ἐν τοῖς ἀργοῖς μέρεσι καί μήτε ἠθικοῖς μήτε διανοητικοῖς· ἀποκρύπτει γάρ πάλιν ἡ λίαν λαμπρά λέξις τά τε ἤθη καί τάς διανοίας.
284Aristoteles, De arte poetica, 25; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί γάρ ἐστι μιμητής ὁ ποιητής, ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφος ἤ τις ἄλλος εἰκονοποιός, ἀνάγκη μιμεῖσθαι τριῶν ὄντων τόν ἀριθμόν ἕν τι ἀεί· ἢ γάρ οἷα ἦν ἢ ἔστιν, ἢ οἷα φασί καί δοκεῖ, ἢ οἷα εἶναι δεῖ.
285Aristoteles, De arte poetica, 25; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δεῖ τά ἐπιτιμήματα ἐν τοῖς προβλήμασιν ἐκ τούτων ἐπισκοποῦντα λύειν.
286Aristoteles, De arte poetica, 25; 12 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέντοι τό τέλος ἢ μᾶλλον ἢ ἧττον ἐνεδέχετο ὑπάρχειν καί κατά τήν περί τούτων τέχνην, ἡμάρτηται οὐκ ὀρθῶς· δεῖ γάρ, εἰ ἐνδέχεται, ὅλως μηδαμῇ ἡμαρτῆσθαι.
287Aristoteles, De arte poetica, 25; 14 (auctor 384BC-322BC)
Πρός δέ τούτοις ἐάν ἐπιτιμᾶται ὅτι οὐκ ἀληθῆ, ἀλλ᾿ οἷα δεῖ, οἷον καί Σοφοκλῆς ἔφη αὐτός μέν οἵους δεῖ ποιεῖν, Εὐριπίδην δέ οἷοι εἰσί, ταύτῃ λυτέον.
288Aristoteles, De arte poetica, 25; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ πρός τήν λέξιν ὁρῶντα δεῖ διαλύειν, οἷον γλώττῃ οὐρῆας μέν πρῶτον· ἴσως γάρ οὐ τούς ἡμιόνους λέγει ἀλλά τούς φύλακας.
289Aristoteles, De arte poetica, 25; 30 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ καί ὅταν ὄνομά τι ὑπεναντίωμά τι δοκῇ σημαίνειν, ἐπισκοπεῖν ποσαχῶς ἂν σημήνειε τοῦτο ἐν τῷ εἰρημένῳ, οἷον τῇ ῥ᾿ ἔσχετο χάλκεον ἔγχος, τῷ ταύτῃ κωλυθῆναι.
290Aristoteles, De arte poetica, 25; 36 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δέ τό ἀδύνατον μέν ἢ πρός τήν ποίησιν ἢ πρός τό βέλτιον ἢ πρός τήν δόξαν δεῖ ἀνάγειν.
291Aristoteles, De arte poetica, 25; 38 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά καί πρός τό βέλτιον· τό γάρ παράδειγμα δεῖ ὑπερέχειν πρός ἅ φασι τἄλογα.
292Aristoteles, De arte poetica, 26; 20 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν τούτοις τε διαφέρει πᾶσι καί ἔτι τῷ τῆς τέχνης ἔργῳ (δεῖ γάρ οὐ τήν τυχοῦσαν ἡδονήν ποιεῖν αὐτάς ἀλλά τήν εἰρημένην), φανερόν ὅτι κρείττων ἂν εἴη μᾶλλον τοῦ τέλους τυγχάνουσα τῆς ἐποποιίας.
293Aristoteles, De caelo, 1, 1, 2; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν ὅλως ἀνεῖλον γένεσιν καὶ φθοράν· οὐθὲν γὰρ οὔτε γίγνεσθαί φασιν οὔτε φθείρεσθαι τῶν ὄντων, ἀλλὰ μόνον δοκεῖν ἡμῖν, οἷον οἱ περὶ Μέλισσόν τε καὶ Παρμενίδην, οὕς, εἰ καὶ τἆλλα λέγουσι καλῶς, ἀλλ´ οὐ φυσικῶς γε δεῖ νομίσαι λέγειν· τὸ γὰρ εἶναι ἄττα τῶν ὄντων ἀγένητα καὶ ὅλως ἀκίνητα μᾶλλόν ἐστιν ἑτέρας καὶ προτέρας ἢ τῆς φυσικῆς σκέψεως.
294Aristoteles, De caelo, 1, 1, 13; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ μὲν τὰ ἐπίπεδα μόνον κατὰ γραμμὴν ἐνδέχεται συντίθεσθαι, ἄτοπον· ὥσπερ γὰρ γραμμὴ πρὸς γραμμὴν ἀμφοτέρως συντίθεται, καὶ κατὰ μῆκος καὶ κατὰ πλάτος, δεῖ καὶ ἐπίπεδον ἐπιπέδῳ τὸν αὐτὸν τρόπον.
295Aristoteles, De caelo, 1, 2, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γὰρ ἄλλο ὑπ´ ἄλλου κινεῖται βίᾳ τῶν στοιχείων, ἀλλὰ καὶ κατὰ φύσιν ἀνάγκη τινὰ εἶναι κίνησιν ἑκάστου, παρ´ ἣν ἡ βίαιός ἐστιν· καὶ δεῖ τὴν πρώτην κινοῦσαν μὴ βίᾳ κινεῖν, ἀλλὰ κατὰ φύσιν· εἰς ἄπειρον γὰρ εἶσιν, εἰ μή τι ἔσται κατὰ φύσιν κινοῦν πρῶτον, ἀλλ´ ἀεὶ τὸ πρότερον βίᾳ κινούμενον κινήσει.
296Aristoteles, De caelo, 1, 4, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ σῶμα σώματος ἕτερον λέγεται κατὰ τὰς οἰκείας διαφοράς, αἱ δὲ τῶν σωμάτων διαφοραὶ πεπερασμέναι (διαφέρουσι γὰρ τοῖς αἰσθητοῖς, ταῦτα δὲ πεπέρανται· δεῖ δὲ τοῦτο δειχθῆναι), φανερὸν ὅτι καὶ τὰ στοιχεῖα ἀνάγκη πεπερασμένα εἶναι.
297Aristoteles, De caelo, 1, 7, 6; 20 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ γὰρ ἴσως τῶν μὲν αἰσθητῶν αἰσθητάς, τῶν δὲ ἀϊδίων ἀϊδίους, τῶν δὲ φθαρτῶν φθαρτὰς εἶναι τὰς ἀρχάς, ὅλως δ´ ὁμογενεῖς τοῖς ὑποκειμένοις.
298Aristoteles, De caelo, 1, 8, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ´ ἔοικεν ἡ φύσις αὐτὴ τοῦτο σημαίνειν ἡμῖν, ὃ καὶ κατὰ λόγον ἐστίν· ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀειδὲς καὶ ἄμορφον δεῖ τὸ ὑποκείμενον εἶναι (μάλιστα γὰρ ἂν οὕτω δύναιτο ῥυθμίζεσθαι, καθάπερ ἐν τῷ Τιμαίῳ γέγραπται, τὸ πανδεχές), οὕτω καὶ τὰ στοιχεῖα δεῖ νομίζειν ὥσπερ ὕλην εἶναι τοῖς συνθέτοις· διὸ καὶ δύναται μεταβάλλειν εἰς ἄλληλα χωριζομένων τῶν κατὰ τὰ πάθη διαφορῶν.
299Aristoteles, De caelo, 1, 8, 11; 24 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς δὲ τούτοις, ἐπεὶ τὸ θερμὸν καὶ τὸ ψυχρὸν ἐναντία τῇ δυνάμει, ἀδύνατον ἀποδοῦναι τῷ ψυχρῷ σχῆμά τι· δεῖ γὰρ ἐναντίον εἶναι τὸ ἀποδιδόμενον, οὐθὲν δ´ ἐναντίον ἐστὶ σχῆμα σχήματι.
300Aristoteles, De caelo, 2, 2, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπειδὴ δέ τινές εἰσιν οἵ φασιν εἶναί τι δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν τοῦ οὐρανοῦ, καθάπερ οἱ καλούμενοι Πυθαγόρειοι (ἐκείνων γὰρ οὗτος ὁ λόγος ἐστίν), σκεπτέον πότερον τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον ὡς ἐκεῖνοι λέγουσιν, ἢ μᾶλλον ἑτέρως, εἴπερ δεῖ προσάπτειν τῷ τοῦ παντὸς σώματι ταύτας τὰς ἀρχάς.
301Aristoteles, De caelo, 2, 2, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ δεῖ καὶ τῷ οὐρανῷ προσάπτειν τι τῶν τοιούτων, καὶ τὸ πρῶτον, καθάπερ εἴπομεν, ἐν τοῖς ζῴοις ὑπάρχον εὔλογον ὑπάρχειν ἐν αὐτῷ· τριῶν γὰρ ὄντων ἕκαστον οἷον ἀρχή τις ἐστίν.
302Aristoteles, De caelo, 2, 2, 7; 19 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ γὰρ ἀπορεῖν διὰ τὸ σφαιροειδὲς εἶναι τὸ σχῆμα τοῦ παντός, ὅπως ἔσται τούτου τὸ μὲν δεξιὸν τὸ δὲ ἀριστερὸν ὁμοίων γ´ ὄντων τῶν μορίων ἁπάντων καὶ κινουμένων τὸν ἅπαντα χρόνον, ἀλλὰ νοεῖν ὥσπερ ἂν εἴ τις, ἐν οἷς ἔχει τὸ δεξιὸν πρὸς τὸ ἀριστερὸν διαφορὰν καὶ τοῖς σχήμασιν, εἶτα περιθείη σφαῖραν· ἕξει μὲν γὰρ τὴν δύναμιν διαφέρουσαν, δόξει δ´ οὔ, διὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ σχήματος.
303Aristoteles, De caelo, 2, 5, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν δίκαιόν γε πᾶσιν ὁμοίως ἐπιτιμᾶν, ἀλλ´ ὁρᾶν δεῖ τὴν αἰτίαν τοῦ λέγειν τίς ἐστιν, ἔτι δὲ πῶς ἔχων τῷ πιστεύειν, πότερον ἀνθρωπίνως ἢ καρτερώτερον.
304Aristoteles, De caelo, 2, 5, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τὰς μὲν οὖν ἀκριβεστέρας ἀνάγκας, ὅταν τις ἐπιτύχῃ, τότε χάριν ἔχειν δεῖ τοῖς εὑρίσκουσι, νῦν δὲ τὸ φαινόμενον ῥητέον.
305Aristoteles, De caelo, 2, 8, 9; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ οὖν δεῖ τὸν μὲν οὐρανὸν κινεῖσθαι τὴν ἐν ἑαυτῷ κίνησιν, τὰ δ´ ἄλλα [ἄστρα] μὴ προϊέναι δι´ αὑτῶν, εὐλόγως ἂν ἑκάτερον εἴη σφαιροειδές· οὕτω γὰρ μάλιστα τὸ μὲν κινήσεται τὸ δ´ ἠρεμήσει.
306Aristoteles, De caelo, 2, 12, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ´ ἡμεῖς ὡς περὶ σωμάτων αὐτῶν μόνον, καὶ μονάδων τάξιν μὲν ἐχόντων, ἀψύχων δὲ πάμπαν, διανοούμεθα· δεῖ δ´ ὡς μετεχόντων ὑπολαμβάνειν πράξεως καὶ ζωῆς· οὕτω γὰρ οὐθὲν δόξει παράλογον εἶναι τὸ συμβαῖνον.
307Aristoteles, De caelo, 2, 12, 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε γὰρ τῷ μὲν ἄριστα ἔχοντι ὑπάρχειν τὸ εὖ ἄνευ πράξεως, τῷ δ´ ἐγγύτατα διὰ ὀλίγης καὶ μιᾶς, τοῖς δὲ πορρωτέρω διὰ πλειόνων, ὥσπερ ἐπὶ σώματος τὸ μὲν οὐδὲ γυμναζόμενον εὖ ἔχει, τὸ δὲ μικρὰ περιπατῆσαν, τῷ δὲ καὶ δρόμου δεῖ καὶ πάλης καὶ κονίσεως, πάλιν δ´ ἑτέρῳ οὐδ´ ὁποσαοῦν πονοῦντι τοῦτό γ´ ἂν ἔτι ὑπάρξαι τἀγαθόν, ἀλλ´ ἕτερόν τι.
308Aristoteles, De caelo, 2, 12, 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δεῖ νομίζειν καὶ τὴν τῶν ἄστρων πρᾶξιν εἶναι τοιαύτην οἵα περ ἡ τῶν ζῴων καὶ φυτῶν.
309Aristoteles, De caelo, 2, 12, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
(Τῷ δ´ ὡς ἄριστα ἔχοντι οὐθὲν δεῖ πράξεως· ἔστι γὰρ αὐτὸ τὸ οὗ ἕνεκα, ἡ δὲ πρᾶξις ἀεί ἐστιν ἐν δυσίν, ὅταν καὶ οὗ ἕνεκα ᾖ καὶ τὸ τούτου ἕνεκα).
310Aristoteles, De caelo, 2, 12, 9; 22 (auctor 384BC-322BC)
Περὶ δὲ τῆς ἀπορίας ὅτι κατὰ μὲν τὴν πρώτην μίαν οὖσαν φορὰν πολὺ πλῆθος συνέστηκεν ἄστρων, τῶν δ´ ἄλλων χωρὶς ἕκαστον εἴληφεν ἰδίας κινήσεις, δι´ ἓν μὲν ἄν τις πρῶτον εὐλόγως οἰηθείη τοῦθ´ ὑπάρχειν· νοῆσαι γὰρ δεῖ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀρχῆς ἑκάστης πολλὴν ὑπεροχὴν εἶναι τῆς πρώτης πρὸς τὰς ἄλλας, εἴη δ´ ἂν ἥδε συμβαίνουσα κατὰ λόγον· ἡ μὲν γὰρ πρώτη μία οὖσα πολλὰ κινεῖ τῶν σωμάτων τῶν θείων, αἱ δὲ πολλαὶ οὖσαι ἓν μόνον ἑκάστη· τῶν γὰρ πλανωμένων ἓν ὁτιοῦν πλείους φέρεται φοράς.
311Aristoteles, De caelo, 2, 13, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ μὲν οὖν ταύτην τὴν αἰτίαν οὐθὲν αὐτοὺς δεῖ θορυβεῖσθαι περὶ τὸ πᾶν, οὐδ´ εἰσάγειν φυλακὴν ἐπὶ τὸ κέντρον, ἀλλ´ ἐκεῖνο ζητεῖν τὸ μέσον, ποῖόν τι καὶ ποῦ πέφυκεν.
312Aristoteles, De caelo, 2, 13, 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ μὲν οὖν ταύτην τὴν φαντασίαν οὐδὲν αὐτοὺς ἀπιστεῖν δεῖ μὴ κυκλοτερῆ τὸν ὄγκον εἶναι τῆς γῆς· ἀλλ´ ἔτι προστιθέασι, καὶ φασὶ διὰ τὴν ἠρεμίαν ἀναγκαῖον τὸ σχῆμα τοῦτ´ ἔχειν αὐτήν.
313Aristoteles, De caelo, 2, 13, 9; 29 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δεῖ τὸν μέλλοντα καλῶς ζητήσειν ἐνστατικὸν εἶναι διὰ τῶν οἰκείων ἐνστάσεων τῷ γένει, τοῦτο δ´ ἐστὶν ἐκ τοῦ πάσας τεθεωρηκέναι τὰς διαφοράς.
314Aristoteles, De caelo, 2, 14, 8; 18 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ νοῆσαι τὸ λεγόμενον ὥσπερ ἂν εἰ γιγνομένης τὸν τρόπον ὃν καὶ τῶν φυσιολόγων λέγουσί τινες γενέσθαι.
315Aristoteles, De caelo, 2, 14, 11; 27 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον γὰρ ὡς οὐχὶ μέχρι τοῦ ἅψασθαι τοῦ κέντρου τὸ ἔσχατον, ἀλλὰ δεῖ κρατεῖν τὸ πλέον ἕως ἂν λάβῃ τῷ αὑτοῦ μέσῳ τὸ μέσον· μέχρι τούτου γὰρ ἔχει τὴν ῥοπήν.
316Aristoteles, De caelo, 2, 14, 12; 33 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ´ ἕκαστον λέγειν τοιοῦτον εἶναι ὃ φύσει βούλεται εἶναι καὶ ὑπάρχειν, ἀλλὰ μὴ ὃ βίᾳ καὶ παρὰ φύσιν.
317Aristoteles, De caelo, 2a, 1, 2; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν ὅλως ἀνεῖλον γένεσιν καὶ φθοράν· οὐθὲν γὰρ οὔτε γίγνεσθαί φασιν οὔτε φθείρεσθαι τῶν ὄντων, ἀλλὰ μόνον δοκεῖν ἡμῖν, οἷον οἱ περὶ Μέλισσόν τε καὶ Παρμενίδην, οὕς, εἰ καὶ τἆλλα λέγουσι καλῶς, ἀλλ´ οὐ φυσικῶς γε δεῖ νομίσαι λέγειν· τὸ γὰρ εἶναι ἄττα τῶν ὄντων ἀγένητα καὶ ὅλως ἀκίνητα μᾶλλόν ἐστιν ἑτέρας καὶ προτέρας ἢ τῆς φυσικῆς σκέψεως.
318Aristoteles, De caelo, 2a, 1, 13; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ μὲν τὰ ἐπίπεδα μόνον κατὰ γραμμὴν ἐνδέχεται συντίθεσθαι, ἄτοπον· ὥσπερ γὰρ γραμμὴ πρὸς γραμμὴν ἀμφοτέρως συντίθεται, καὶ κατὰ μῆκος καὶ κατὰ πλάτος, δεῖ καὶ ἐπίπεδον ἐπιπέδῳ τὸν αὐτὸν τρόπον.
319Aristoteles, De caelo, 2a, 2, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γὰρ ἄλλο ὑπ´ ἄλλου κινεῖται βίᾳ τῶν στοιχείων, ἀλλὰ καὶ κατὰ φύσιν ἀνάγκη τινὰ εἶναι κίνησιν ἑκάστου, παρ´ ἣν ἡ βίαιός ἐστιν· καὶ δεῖ τὴν πρώτην κινοῦσαν μὴ βίᾳ κινεῖν, ἀλλὰ κατὰ φύσιν· εἰς ἄπειρον γὰρ εἶσιν, εἰ μή τι ἔσται κατὰ φύσιν κινοῦν πρῶτον, ἀλλ´ ἀεὶ τὸ πρότερον βίᾳ κινούμενον κινήσει.
320Aristoteles, De caelo, 2a, 4, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ σῶμα σώματος ἕτερον λέγεται κατὰ τὰς οἰκείας διαφοράς, αἱ δὲ τῶν σωμάτων διαφοραὶ πεπερασμέναι (διαφέρουσι γὰρ τοῖς αἰσθητοῖς, ταῦτα δὲ πεπέρανται· δεῖ δὲ τοῦτο δειχθῆναι), φανερὸν ὅτι καὶ τὰ στοιχεῖα ἀνάγκη πεπερασμένα εἶναι.
321Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 6; 20 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ γὰρ ἴσως τῶν μὲν αἰσθητῶν αἰσθητάς, τῶν δὲ ἀϊδίων ἀϊδίους, τῶν δὲ φθαρτῶν φθαρτὰς εἶναι τὰς ἀρχάς, ὅλως δ´ ὁμογενεῖς τοῖς ὑποκειμένοις.
322Aristoteles, De caelo, 2a, 8, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ´ ἔοικεν ἡ φύσις αὐτὴ τοῦτο σημαίνειν ἡμῖν, ὃ καὶ κατὰ λόγον ἐστίν· ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀειδὲς καὶ ἄμορφον δεῖ τὸ ὑποκείμενον εἶναι (μάλιστα γὰρ ἂν οὕτω δύναιτο ῥυθμίζεσθαι, καθάπερ ἐν τῷ Τιμαίῳ γέγραπται, τὸ πανδεχές), οὕτω καὶ τὰ στοιχεῖα δεῖ νομίζειν ὥσπερ ὕλην εἶναι τοῖς συνθέτοις· διὸ καὶ δύναται μεταβάλλειν εἰς ἄλληλα χωριζομένων τῶν κατὰ τὰ πάθη διαφορῶν.
323Aristoteles, De caelo, 2a, 8, 11; 24 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς δὲ τούτοις, ἐπεὶ τὸ θερμὸν καὶ τὸ ψυχρὸν ἐναντία τῇ δυνάμει, ἀδύνατον ἀποδοῦναι τῷ ψυχρῷ σχῆμά τι· δεῖ γὰρ ἐναντίον εἶναι τὸ ἀποδιδόμενον, οὐθὲν δ´ ἐναντίον ἐστὶ σχῆμα σχήματι.
324Aristoteles, De caelo, 4, 6, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ τό τε βάρος ἔχει τινὰ ἰσχὺν καθ´ ἣν φέρεται κάτω, καὶ τὰ συνεχῆ πρὸς τὸ μὴ διασπᾶσθαι, ταῦτα δεῖ πρὸς ἄλληλα συμβάλλειν· ἐὰν γὰρ ὑπερβάλλῃ ἡ ἰσχὺς ἡ τοῦ βάρους τῆς ἐν τῷ συνεχεῖ πρὸς τὴν διάσπασιν καὶ διαίρεσιν, βιάσεται κάτω θᾶττον, ἐὰν δὲ ἀσθενεστέρα ᾖ, ἐπιπολάσει.
325Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἆρ’ οὖν ἐστὶ τῶν ἐνυπνίων τὰ μὲν αἴτια, τὰ δὲ σημεῖα, οἷον τῶν περὶ τὸ σῶμα συμβαινόντων; Λέγουσι γοῦν καὶ τῶν ἰατρῶν οἱ χαρίεντες ὅτι δεῖ σφόδρα προσέχειν τοῖς ἐνυπνίοις· εὔλογον δ’ οὕτως ὑπολαβεῖν καὶ τοῖς μὴ τεχνίταις μέν, σκοπουμένοις δέ τι καὶ φιλοσοφοῦσιν.
326Aristoteles, De generatione animalium, 1, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ περὶ τῶν ἄλλων μορίων εἴρηται τῶν ἐν τοῖς ζῴοις καὶ κοινῇ καὶ καθ' ἕκαστον γένος περὶ τῶν ἰδίων χωρίς, τίνα τρόπον διὰ τὴν τοιαύτην αἰτίαν ἐστὶν ἕκαστον, λέγω δὲ ταύτην τὴν ἕνεκά του· ὑπόκεινται γὰρ αἰτίαι τέτταρες, τό τε οὗ ἕνεκα ὡς τέλος καὶ ὁ λόγος τῆς οὐσίας (ταῦτα μὲν οὖν ὡς ἕν τι σχεδὸν ὑπολαβεῖν δεῖ), τρίτον δὲ καὶ τέταρτον ἡ ὕλη καὶ ὅθεν ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεως-περὶ μὲν οὖν τῶν ἄλλων εἴρηται (ὁ τε γὰρ λόγος καὶ τὸ οὗ ἕνεκα ὡς τέλος ταὐτὸν καὶ ἡ ὕλη τοῖς ζῴοις τὰ μέρη· παντὶ μὲν τῷ ὅλῳ τὰ ἀνομοιομερῆ, τοῖς δ' ἀνομοιομερέσι τὰ ὁμοιομερῆ, τούτοις δὲ τὰ καλούμενα στοιχεῖα τῶν σωμάτων), λοιπὸν δὲ τῶν μὲν μορίων τὰ πρὸς τὴν γένεσιν συντελοῦντα τοῖς ζῴοις περὶ ὧν οὐθὲν διώρισται πρότερον, περὶ αἰτίας δὲ τῆς κινούσης τίς ἀρχή.
327Aristoteles, De generatione animalium, 1, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δὲ μάλιστ' ἄν τις πιστεύσειε θεωρῶν πῶς γίγνεται τὸ σπέρμα καὶ πόθεν· ἐκ τούτου μὲν γὰρ τὰ φύσει γιγνόμενα συνίσταται, τοῦτο δὲ πῶς ἀπὸ τοῦ θήλεος καὶ τοῦ ἄρρενος συμβαίνει γίγνεσθαι δεῖ μὴ λανθάνειν.
328Aristoteles, De generatione animalium, 1, 2; 11 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ νοεῖν ὅτι μικρᾶς ἀρχῆς μετακινουμένης πολλὰ συμμεταβάλλειν εἴωθε τῶν μετὰ τὴν ἀρχήν.
329Aristoteles, De generatione animalium, 1, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἃ δὲ δεῖ σωφρονέστερα εἶναι, ὥσπερ ἐκεῖ οὐκ εὐθυέντερα, καὶ ἐνταῦθ' ἕλικας ἔχουσιν οἱ πόροι πρὸς τὸ μὴ λάβρον μηδὲ ταχεῖαν εἶναι τὴν ἐπιθυμίαν.
330Aristoteles, De generatione animalium, 1, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δ' ὄρχεις εἰσὶ πρὸς τοῦτο μεμηχανημένοι· τοῦ γὰρ σπερματικοῦ περιττώματος στασιμωτέραν ποιοῦσι τὴν κίνησιν, ἐν μὲν τοῖς ζῳοτόκοις οἷον ἵπποις τε καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς τοιούτοις καὶ ἐν ἀνθρώποις σώζοντες τὴν ἐπαναδίπλωσιν (ὃν δὲ τρόπον ἔχει αὕτη ἐκ τῶν ἱστοριῶν τῶν περὶ τὰ ζῷα δεῖ θεωρεῖν)· οὐθὲν γάρ εἰσι μόριον τῶν πόρων οἱ ὄρχεις ἀλλὰ πρόσκεινται-καθάπερ τὰς λαιὰς προσάπτουσιν αἱ ὑφαίνουσαι τοῖς ἱστοῖς-ἀφαιρουμένων γὰρ αὐτῶν ἀνασπῶνται οἱ πόροι ἐντός, ὥστ' οὐ δύνανται γεννᾶν τὰ ἐκτεμνόμενα, ἐπεὶ εἰ μὴ ἀνεσπῶντο ἐδύναντο ἄν, - καὶ ἤδη ταῦρός τις μετὰ τὴν ἐκτομὴν εὐθέως ὀχεύσας ἐπλήρωσε διὰ τὸ μήπω τοὺς πόρους ἀνεσπάσθαι.
331Aristoteles, De generatione animalium, 1, 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ πάντων τῶν τοιούτων ἀνάγκη κατασχόντας τὸ πνεῦμα προΐεσθαι τὴν γονήν, τοῦτο δ' ἐκείνοις συμβαίνει μὴ δεχομένοις τὴν θάλατταν, εἰσὶ δὲ εὔφθαρτοι τοῦτο μὴ ποιοῦντες· οὔκουν δεῖ ἐν τῷ συνδυασμῷ τὸ σπέρμα πέττειν αὐτοὺς ὥσπερ τὰ πεζὰ καὶ ζῳοτόκα, ἀλλ' ὑπὸ τῆς ὥρας τὸ σπέρμα πεττόμενον ἀθρόον ἔχουσιν ὥστε μὴ ἐν τῷ θιγγάνειν ἀλλήλων πέττειν ἀλλὰ προΐεσθαι πεπεμμένον.
332Aristoteles, De generatione animalium, 1, 8; 6 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δ' ὄρνιθες καὶ τὰ τετράποδα τῶν ᾠοτόκων τέλεια ᾠὰ τίκτουσιν, ἃ δεῖ πρὸς τὸ σώζεσθαι σκληρόδερμα εἶναι (μαλακόδερμα γὰρ ἕως ἂν αὔξησιν ἔχῃ ἐστίν), τὸ δ' ὄστρακον γίγνεται ὑπὸ θερμότητος ἐξικμαζούσης τὸ ὑγρὸν ἐκ τοῦ γεώδους.
333Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 5 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ καὶ περὶ ταύτης καὶ περὶ τῶν ἄλλων ὑστερῶν, ὃν τρόπον ἔχουσιν, ἔκ τε τῶν ἀνατομῶν τεθεωρηκέναι καὶ τῶν ἱστοριῶν.
334Aristoteles, De generatione animalium, 1, 13; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ οὖν δεῖ καὶ τοὺς τῶν ἀρρένων πόρους τοὺς σπερματικοὺς ἐρηρεῖσθαι καὶ μὴ πλανᾶσθαι καὶ τοῖς θήλεσι τὰς ὑστέρας, τοῦτο δ' ἀναγκαῖον ἢ πρὸς τὰ πρόσθια τοῦ σώματος ἢ πρὸς τὰ πρανῆ συμβαίνειν, τοῖς μὲν ζῳοτόκοις διὰ τὰ ἔμβρυα ἐν τοῖς προσθίοις αἱ ὑστέραι τοῖς δ' ᾠοτόκοις πρὸς τῇ ὀσφύι καὶ τοῖς πρανέσιν· ὅσα δ' ᾠοτοκήσαντα ἐν αὑτοῖς ζῳοτοκεῖ ἐκτός, ταῦτα δ' ἀμφοτέρως ἔχει διὰ τὸ μετειληφέναι ἀμφοτέρων καὶ εἶναι καὶ ζῳοτόκα καὶ ᾠοτόκα· τὰ μὲν γὰρ ἄνω τῆς ὑστέρας καὶ ᾗ γίγνεται τὰ ᾠὰ ὑπὸ τὸ ὑπόζωμα πρὸς τῇ ὀσφύι ἐστὶ καὶ τοῖς πρανέσι, †προϊούσης δὲ κάτω ἐπὶ τῇ γαστρί· ταύτῃ γὰρ ζῳοτοκεῖ ἤδη.
335Aristoteles, De generatione animalium, 1, 13; 8 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δ' ἔχουσι καὶ οἱ τῶν ἀρρένων πόροι, καὶ τῶν ἐχόντων καὶ τῶν μὴ ἐχόντων ὄρχεις, ταῖς τῶν ᾠοτόκων ὑστέραις· πᾶσι γὰρ πρὸς τοῖς πρανέσι προσπεφύκασι καὶ κατὰ τὸν τόπον τῆς ῥάχεως· δεῖ μὲν γὰρ μὴ πλανᾶσθαι ἀλλ' ἑδραίους εἶναι, τοιοῦτος δ' ὁ ὄπισθεν τόπος· οὗτος γὰρ τὸ συνεχὲς παρέχει καὶ τὴν στάσιν.
336Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 56 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γὰρ δὴ ὡς τόδε μετὰ τόδε οἷον ἐκ τῶν Παναθηναίων ὁ πλοῦς, οὐδ' ὡς ἐξ ἐναντίου· φθειρομένου τε γὰρ γίγνεται τὸ ἐναντίον ἐκ τοῦ ἐναντίου, καὶ ἕτερόν τι δεῖ ὑποκεῖσθαι ἐξ οὗ ἔσται πρώτου ἐνυπάρχοντος.
337Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 80 (auctor 384BC-322BC)
ἐννοεῖν δὲ δεῖ ὅτι μικρῷ αὐξάνεται τὰ ζῷα καὶ τὰ φυτὰ τῷ καθ' ἡμέραν· παμμίκρου γὰρ ἂν προστιθεμένου τοῦ αὐτοῦ ὑπερέβαλλε τὸ μέγεθος.
338Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 15 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δ' αὐτὸ τοῦτο δεῖ νομίζειν αἴτιον εἶναι καὶ τοῦ τοὺς ὄγκους ἐλάττους εἶναι τῶν σωμάτων τοῖς θήλεσιν ἢ τοῖς ἄρρεσιν ἐν τοῖς ζῳοτοκοῦσιν· ἐν τούτοις γὰρ ἡ τῶν καταμηνίων γίγνεται ῥύσις θύραζε μόνοις, καὶ τούτων ἐπιδηλότατα ἐν ταῖς γυναιξίν· πλείστην γὰρ ἀφίησιν ἀπόκρισιν γυνὴ τῶν ζῴων.
339Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δὲ θῆλυ καὶ τὸ ἄρρεν ὅτι μέν εἰσιν ἀρχαὶ γενέσεως εἴρηται πρότερον, καὶ τίς ἡ δύναμις καὶ ὁ λόγος τῆς οὐσίας αὐτῶν· διὰ τί δὲ γίγνεται καὶ ἔστι τὸ μὲν θῆλυ τὸ δ' ἄρρεν, ὡς μὲν ἐξ ἀνάγκης καὶ τοῦ πρώτου κινοῦντος καὶ ὁποίας ὕλης, προϊόντα πειρᾶσθαι δεῖ φράζειν τὸν λόγον, ὡς δὲ διὰ τὸ βέλτιον καὶ τὴν αἰτίαν τὴν ἕνεκά τινος ἄνωθεν ἔχει τὴν ἀρχήν.
340Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 41 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ νοῆσαι ὡς εὖ καὶ ἐφεξῆς τὴν γένεσιν ἀποδίδωσιν ἡ φύσις.
341Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 67 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ σπέρμα δεῖ γενέσθαι πρότερον, καὶ τοῦτ' ἔργον τοῦ γεννῶντος· οὐθὲν ἄρα οἷόν τε μόριον ὑπάρχειν.
342Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 77 (auctor 384BC-322BC)
Πῶς δέ ποτε ἕκαστον γίγνεται ἐντεῦθεν δεῖ λαβεῖν, ἀρχὴν ποιησαμένους πρῶτον μὲν ὅτι ὅσα φύσει γίγνεται ἢ τέχνῃ ὑπ' ἐνεργείᾳ ὄντος γίγνεται ἐκ τοῦ δυνάμει τοιούτου.
343Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 2 (auctor 384BC-322BC)
διορίσαι δὲ δεῖ πότερον μεταλαμβάνει τὸ συνιστάμενον ἐν τῷ θήλει ἀπὸ τοῦ εἰσελθόντος τι ἢ οὐθέν, καὶ περὶ ψυχῆς καθ' ἣν λέγεται ζῷον (ζῷον δ' ἐστὶ κατὰ τὸ μόριον τῆς ψυχῆς τὸ αἰσθητικόν) πότερον ἐνυπάρχει τῷ σπέρματι καὶ τῷ κυήματι ἢ οὔ, καὶ πόθεν.
344Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ περὶ νοῦ, πότε καὶ πῶς μεταλαμβάνει καὶ πόθεν τὰ μετέχοντα ταύτης τῆς ἀρχῆς, ἔχει τ' ἀπορίαν πλείστην καὶ δεῖ προθυμεῖσθαι κατὰ δύναμιν λαβεῖν καὶ καθ' ὅσον ἐνδέχεται.
345Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 17 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ οὐ δεῖ ζητεῖν ἀεὶ θύραζε αὐτὸ ἐξιέναι, οὐδὲ μόριον οὐθὲν εἶναι τῆς συστάσης μορφῆς ὥσπερ οὐδὲ τὸν ὀπὸν τὸν τὸ γάλα συνιστάντα· καὶ γὰρ οὗτος μεταβάλλει καὶ μόριον οὐθέν ἐστι τῶν συνισταμένων ὄγκων.
346Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δὲ κοινὸν κατὰ πάντων ὅσα δεῖ κινῆσαι· διὰ γὰρ τοῦ τὸ πνεῦμα κατασχεῖν ἡ ἰσχὺς ἐγγίγνεται, ἐπεὶ καὶ ἄνευ ταύτης τῆς βίας ἐκκρίνεται τὰ περιττώματα καὶ καθεύδουσιν ἂν ἄνετοί τε καὶ πλήρεις περιττώματος οἱ τόποι τύχωσιν ὄντες.
347Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 47 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δὲ συστῇ ἡ ἐν ταῖς ὑστέραις ἀπόκρισις τοῦ θήλεος ὑπὸ τῆς τοῦ ἄρρενος γονῆς, παραπλήσιον ποιούσης ὥσπερ ἐπὶ τοῦ γάλακτος τῆς πυετίας-καὶ γὰρ ἡ πυετία γάλα ἐστὶ θερμότητα ζωτικὴν ἔχον ἣ τὸ ὅμοιον εἰς ἓν ἄγει καὶ συνίστησι, καὶ ἡ γονὴ πρὸς τὴν τῶν καταμηνίων φύσιν ταὐτὸ πέπονθεν· ἡ γὰρ αὐτὴ φύσις ἐστὶ γάλακτος καὶ καταμηνίων-συνιόντος δὴ τοῦ σωματώδους ἐκκρίνεται τὸ ὑγρὸν καὶ περιίστανται κύκλῳ ξηραινομένων τῶν γεηρῶν ὑμένες, καὶ ἐξ ἀνάγκης καὶ ἕνεκά τινος· καὶ γὰρ θερμαινομένων ξηραίνεσθαι ἀναγκαῖον τὰ ἔσχατα καὶ ψυχομένων, καὶ δεῖ μὴ ἐν ὑγρῷ τὸ ζῷον εἶναι ἀλλὰ κεχωρισμένον.
348Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 54 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτο οὐ μόνον ἐπὶ τῆς αἰσθήσεως δῆλον (συμβαίνει γὰρ οὕτως) ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου· ὅταν γὰρ ἀπ' ἀμφοῖν ἀποκριθῇ δεῖ αὐτὸ αὑτὸ διοικεῖν τὸ γενόμενον καθάπερ ἀποικισθὲν τέκνον ἀπὸ πατρός.
349Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 55 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε δεῖ ἀρχὴν ἔχειν ἀφ' ἧς καὶ ὕστερον ἡ διακόσμησις τοῦ σώματος γίγνεται τοῖς ζῴοις.
350Aristoteles, De generatione animalium, 2, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τί οὖν οὐκ ἀποτελεῖ τὰ μόρια καὶ τὸ ζῷον; ὅτι δεῖ αἰσθητικὴν αὐτὰ ἔχειν ψυχήν· οὐ γάρ ἐστιν ὥσπερ φυτοῦ τὰ μόρια τῶν ζῴων.
351Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
λέγω δ' οἷον τό τε γεννητικὸν καὶ τὸ ὀργανικὸν τῷ γεννωμένῳ· τούτων γὰρ τὸ μὲν ὑπάρχειν δεῖ πρότερον, τὸ ποιητικόν, οἷον τὸ διδάξαν τοῦ μανθάνοντος, τοὺς δ' αὐλοὺς ὕστερον τοῦ μανθάνοντος αὐλεῖν· περίεργον γὰρ μὴ ἐπισταμένοις αὐλεῖν ὑπάρχειν αὐλούς· τριῶν δ' ὄντων-ἑνὸς μὲν τοῦ τέλους ὃ λέγομεν εἶναι οὗ ἕνεκα, δευτέρου δὲ τῶν τούτου ἕνεκα τῆς ἀρχῆς τῆς κινητικῆς καὶ γεννητικῆς (τὸ γὰρ ποιητικὸν καὶ γεννητικόν, ᾗ τοιαῦτα, πρὸς τὸ ποιούμενόν ἐστι καὶ γεννώμενον), τρίτου δὲ τοῦ χρησίμου καὶ ᾧ χρῆται τὸ τέλος-πρῶτον μὲν ὑπάρχειν ἀναγκαῖόν τι μόριον ἐν ᾧ ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεως (καὶ γὰρ εὐθὺς τοῦτο τὸ μόριόν ἐστι τοῦ τέλους ἓν καὶ κυριώτατον), ἔπειτα μετὰ τοῦτο τὸ ὅλον καὶ τὸ τέλος, τρίτον δὲ καὶ τελευταῖον τὰ ὀργανικὰ τούτοις μέρη πρὸς ἐνίας χρήσεις.
352Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε τῶν μορίων τῶν ὀργανικῶν ὅσα μέν ἐστι γεννητικὰ τὴν φύσιν, ἀεὶ πρότερον δεῖ ὑπάρχειν αὐτά (ἄλλου γὰρ ἕνεκά ἐστιν ὡς ἀρχή), ὅσα δὲ μὴ τοιαῦτα τῶν ἄλλου ἕνεκα ὕστερον.
353Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 21 (auctor 384BC-322BC)
καίτοι κατὰ ταύτην τὴν μέθοδον δεῖ ζητεῖν τί γίγνεται μετὰ τί· τὸ γὰρ τέλος ἐνίων μὲν ὕστερον ἐνίων δὲ πρότερον.
354Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 67 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ τῶν μορίων ὅσα δεῖ κινεῖν· ἡ γὰρ ἀρχὴ τῆς κινήσεως ὀψὲ κρατεῖ τῶν ἄνωθεν καὶ τελευταίων ὅσων ἡ κίνησις μὴ συνήρτηται πρὸς αὐτήν, ὥσπερ τῶν κώλων.
355Aristoteles, De generatione animalium, 2, 7; 12 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ ταῦτα θεωρεῖν ἔκ τε τῶν παραδειγμάτων τῶν ἐν ταῖς ἀνατομαῖς καὶ τῶν ἐν ταῖς ἱστορίαις γεγραμμένων.
356Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 7 (auctor 384BC-322BC)
τὰ γὰρ κοῖλα καὶ τὰ στερεὰ ἁρμόττοντα ἀλλήλοις πῶς ποιεῖ τὴν μίξιν οἷον οἴνου καὶ ὕδατος; τοῦτο γὰρ ὑπὲρ ἡμᾶς ἐστι τὸ λεγόμενον· πῶς γὰρ δεῖ λαβεῖν τὰ κοῖλα τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ὕδατος λίαν ἐστὶ παρὰ τὴν αἴσθησιν.
357Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 18 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτον μὲν οὖν τὸν τρόπον οὔτε περὶ τῶν ἄλλων δεῖ ζητεῖν οὔτε περὶ τῶν φυσικῶν· ἐκ δὲ τῶν ὑπαρχόντων τῷ γένει τῷ τῶν ἵππων καὶ τῷ τῶν ὄνων θεωρῶν ἄν τις μᾶλλον λάβοι τὴν αἰτίαν, ὅτι πρῶτον μὲν ἑκάτερον αὐτῶν ἐστι μονοτόκον ἐκ τῶν συγγενῶν ζῴων, ἔπειτ' οὐ συλληπτικὰ τὰ θήλεα ἐκ τῶν ἀρρένων ἀεί, διόπερ τοὺς ἵππους διαλείποντες ὀχεύουσι [διὰ τὸ μὴ δύνασθαι συνεχῶς φέρειν].
358Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 30 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἐνιαύσιος ὁ τοκετὸς τῶν τοιούτων οὐ μόνον συλλαβεῖν δεῖ τὴν ἡμίονον ἀλλὰ καὶ ἐκθρέψαι· τοῦτο δ' ἀδύνατον μὴ γιγνομένων καταμηνίων.
359Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δὲ κόκκυξ ὀλιγοτόκον ἐστὶν οὐκ ὢν γαμψώνυχος ὅτι ψυχρὸς τὴν φύσιν ἐστίν (δηλοῖ δ' ἡ δειλία τοῦ ὀρνέου), τὸ δὲ σπερματικὸν ζῷον δεῖ θερμὸν καὶ ὑγρὸν εἶναι.
360Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ σκληρότερον ταύτῃ τὸ ᾠὸν ἢ κάτωθεν· σκεπάζειν γὰρ δεῖ καὶ φυλάττειν τὴν ἀρχήν.
361Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 36 (auctor 384BC-322BC)
δι' ἀκριβείας μὲν οὖν, ὃν τρόπον ἔχουσι ταῦτα πρὸς ἄλληλα κατ' ἀρχάς τε τῆς γενέσεως καὶ συνισταμένων τῶν ζῴων, ἔτι δὲ περί τε ὑμένων καὶ περὶ ὀμφαλῶν ἐκ τῶν ἐκ ταῖς ἱστορίαις γεγραμμένων δεῖ θεωρεῖν· πρὸς δὲ τὴν παροῦσαν σκέψιν ἱκανὸν φανερὸν εἶναι τοσοῦτον, ὅτι συστάσης πρώτης τῆς καρδίας καὶ τῆς μεγάλης φλεβὸς ἀπὸ ταύτης ἀφορισθείσης δύο ὀμφαλοὶ ἀπὸ τῆς φλεβὸς τείνουσιν, ὁ μὲν εἰς τὸν ὑμένα τὸν περιέχοντα τὸ ὠχρόν, ὁ δ' ἕτερος εἰς τὸν ὑμένα τὸν χοριοειδῆ ὃς κύκλῳ περιέχει τὸ ζῷον· ἔστι δ' οὗτος περὶ τὸν ὑμένα τὸν τοῦ ὀστράκου.
362Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 38 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ τὴν τροφὴν σωματώδη οὖσαν ὑγρὰν εἶναι καθάπερ τοῖς φυτοῖς, ζῇ δὲ τὸ πρῶτον καὶ τὰ ἐν τοῖς ᾠοῖς γιγνόμενα καὶ τὰ ἐν τοῖς ζῴοις φυτοῦ βίον· τῷ πεφυκέναι γὰρ ἔκ τινος λαμβάνει τὴν πρώτην αὔξησιν καὶ τροφήν.
363Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 40 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ ὑπολαβεῖν τὰ ᾠοτοκούμενα τῶν ζῴων πρὸς μὲν τὸ ὠχρὸν οὕτως ἔχειν [τὸν νεοττὸν] ὥσπερ πρὸς τὴν μητέρα τὰ ζῳοτοκούμενα ἔμβρυα ὅταν ἐν τῇ μητρὶ ᾖ (ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἐκτρέφονταί γε ἐν τῇ μητρὶ τὰ ᾠοτοκούμενα ἐκλαμβάνει τι μέρος αὐτῆς), πρὸς δὲ τὸν ἐξωτάτω ὑμένα τὸν αἱματώδη ὡς πρὸς τὴν ὑστέραν.
364Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 42 (auctor 384BC-322BC)
ἔχει δ' οὕτως διότι δεῖ τὸ ἔμβρυον ἔν τε τῇ ὑστέρᾳ εἶναι καὶ πρὸς τῇ μητρί.
365Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 45 (auctor 384BC-322BC)
Αὐξανομένων δὲ πρότερον ὁ ὀμφαλὸς συμπίπτει ὁ πρὸς τὸ χόριον διότι ταύτῃ δεῖ τὸ ζῷον ἐξελθεῖν, τὸ δὲ λοιπὸν τοῦ ὠχροῦ καὶ ὁ ὀμφαλὸς ὁ εἰς τὸ ὠχρὸν ὕστερον· δεῖ γὰρ ἔχειν τροφὴν εὐθὺς τὸ γενόμενον· οὔτε γὰρ ἀπὸ τῆς μητρὸς τιτθεύεται, δι' αὑτοῦ τε οὐκ εὐθὺς δύναται πορίζεσθαι τὴν τροφήν· διόπερ ἐντὸς εἰσέρχεται τὸ ὠχρὸν μετὰ τοῦ ὀμφαλοῦ καὶ περιφύεται ἡ σάρξ.
366Aristoteles, De generatione animalium, 3, 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
τὰ μὲν οὖν ὑπηνέμια λαμβάνει τὴν γένωσιν μέχρι τοῦ ἐνδεχομένου αὐτοῖς· τελεωθῆναι μὲν γὰρ εἰς ζῷον ἀδύνατον (δεῖ γὰρ αἰσθήσεως), τὴν δὲ θρεπτικὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς ἔχει καὶ τὰ θήλεα καὶ τὰ ἄρρενα καὶ πάντα τὰ ζῶντα, καθάπερ εἴρηται πολλάκις· διόπερ αὐτὸ τὸ ᾠὸν ὡς μὲν φυτοῦ κύημα τέλειόν ἐστιν, ὡς δὲ ζῴου ἀτελές.
367Aristoteles, De generatione animalium, 3, 8; 11 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ σχῆμα τῆς θέσεως ὃν ἔχει γιγνόμενα τρόπον δεῖ θεωρεῖν ἐκ τῶν ἱστοριῶν.
368Aristoteles, De generatione animalium, 3, 9; 8 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ καὶ τὰς κάμπας εἶδός τι τιθέναι σκώληκος, καὶ τὰ τῶν ἀραχνίων.
369Aristoteles, De generatione animalium, 3, 10; 20 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ τὸ πρὸς τὴν ἀλκὴν ἔχουσιν ὄργανον· οὐ γὰρ δεῖ θῆλυ καλεῖν ἐν ᾧ ἄρρεν μή ἐστι κεχωρισμένον.
370Aristoteles, De generatione animalium, 3, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ ἔχει ἀνάλογόν πως ἡ γένεσις αὐτῶν· οἱ μὲν γὰρ ἡγεμόνες μεγέθει μὲν ὅμοιοί εἰσι τοῖς κηφῆσι, τῷ δὲ κέντρον ἔχειν ταῖς μελίτταις· αἱ μὲν οὖν μέλιτται κατὰ τοῦτ' ἐοίκασιν αὐτοῖς, οἱ δὲ κηφῆνες κατὰ τὸ μέγεθος· ἀνάγκη γάρ τι παραλλάττειν, εἰ μὴ δεῖ ἀεὶ τὸ αὐτὸ γένος ἐξ ἑκάστου γίγνεσθαι (τοῦτο δ' ἀδύνατον· πᾶν γὰρ ἂν τὸ γένος ἡγεμόνες ἦσαν).
371Aristoteles, De generatione animalium, 3, 10; 46 (auctor 384BC-322BC)
πόσας δ' ἔχουσι διαφορὰς ἢ πρὸς ἄλληλα τῶν τοιούτων γενῶν ἕκαστον ἢ πρὸς τὰς μελίττας ἐκ τῶν περὶ τὰς ἱστορίας ἀναγεγραμμένων δεῖ θεωρεῖν.
372Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 9 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ τέταρτον γένος οὐκ ἐπὶ τούτων τῶν τόπων δεῖ ζητεῖν· καίτοι βούλεταί γέ τι κατὰ τὴν τοῦ πυρὸς εἶναι τάξιν· τοῦτο γὰρ τέταρτον ἀριθμεῖται τῶν σωμάτων.
373Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 11 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ δεῖ τὸ τοιοῦτον γένος ζητεῖν ἐπὶ τῆς σελήνης· αὕτη γὰρ φαίνεται κοινωνοῦσα τῆς τετάρτης ἀποστάσεως.
374Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 14 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὴ λαβεῖν τὰς γενέσεις τὰς τῶν φυτῶν.
375Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 18 (auctor 384BC-322BC)
σπέρμα δ' οὐθὲν τούτων δεῖ νομίζειν ἀλλὰ κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον μετέχειν τῆς ὁμοιότητος τοῖς φυτοῖς· διὸ καὶ γίγνεται πλῆθος τῶν τοιούτων ὅταν ἅπαξ γένηταί τι.
376Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 34 (auctor 384BC-322BC)
ἐνταῦθα δὲ τί δεῖ λέγειν τὸ τοιοῦτον, καὶ πόθεν καὶ τίς ἡ κινοῦσα ἀρχὴ ἡ κατὰ τὸ ἄρρεν; δεῖ δὴ λαβεῖν ὅτι καὶ ἐν τοῖς ζῴοις τοῖς γεννῶσιν ἐκ τῆς εἰσιούσης τροφῆς ἡ ἐν τῷ ζῴῳ θερμότης ἀποκρίνουσα καὶ συμπέττουσα ποιεῖ τὸ περίττωμα, τὴν ἀρχὴν τοῦ κυήματος.
377Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 33 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ λίαν τὸ λέγειν οὕτω πόρρωθέν ἐστιν ἅπτεσθαι τῆς αἰτίας, δεῖ δ' ὅτι μάλιστα προσάγειν ἐκ τῶν ἐνδεχομένων ἐγγὺς τῶν πρώτων αἰτίων.
378Aristoteles, De generatione animalium, 4, 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διέστηκε μὲν οὖν ὅλως πρὸς ἄλληλα τό τε θῆλυ καὶ τὸ ἄρρεν πρὸς τὴν ἀρρενογονίαν καὶ θηλυγονίαν διὰ τὰς εἰρημένας αἰτίας, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ δεῖ συμμετρίας πρὸς ἄλληλα· πάντα γὰρ τὰ γιγνόμενα κατὰ τέχνην ἢ φύσιν λόγῳ τινί ἐστιν.
379Aristoteles, De generatione animalium, 4, 2; 11 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ θερμὸν λίαν μὲν κρατοῦν ξηραίνει τὰ ὑγρά, πολὺ δὲ ἐλλεῖπον οὐ συνίστησιν, ἀλλὰ δεῖ πρὸς τὸ δημιουργούμενον ἔχειν τοῦτον τὸν τοῦ μέσου λόγον· εἰ δὲ μή, καθάπερ ἐν τοῖς ἑψομένοις προσκάει μὲν τὸ πλεῖον πῦρ, οὐχ ἕψει δὲ τὸ ἔλαττον, ἀμφοτέρως δὲ συμβαίνει μὴ τελειοῦσθαι τὸ γιγνόμενον, οὕτω καὶ ἐν τῇ τοῦ ἄρρενος μίξει καὶ τοῦ θήλεος δεῖ τῆς συμμετρίας.
380Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἀρχὴ δὲ πρώτη τὸ θῆλυ γίγνεσθαι καὶ μὴ ἄρρεν-ἀλλ' αὕτη μὲν ἀναγκαία τῇ φύσει· δεῖ γὰρ σώζεσθαι τὸ γένος τῶν κεχωρισμένων κατὰ τὸ θῆλυ καὶ τὸ ἄρρεν, ἐνδεχομένου δὲ μὴ κρατεῖν ποτε τοῦ ἄρρενος, ἢ διὰ νεότητα ἢ γῆρας ἢ δι' ἄλλην τινὰ αἰτίαν τοιαύτην, ἀνάγκη γίγνεσθαι θηλυτοκίαν ἐν τοῖς ζῴοις.
381Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ τέρας οὐκ ἀναγκαῖον πρὸς τὴν ἕνεκά του καὶ τὴν τοῦ τέλους αἰτίαν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἀναγκαῖον, ἐπεὶ τήν γ' ἀρχὴν ἐντεῦθεν δεῖ λαμβάνειν.
382Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 24 (auctor 384BC-322BC)
καθόλου δὲ δεῖ λαβεῖν ὑποθέσεις, μίαν μὲν τὴν εἰρημένην ὅτι ἔνεισι τῶν κινήσεων αἱ μὲν δυνάμει αἱ δ' ἐνεργείᾳ, ἄλλας δὲ δύο ὅτι κρατούμενον μὲν ἐξίσταται εἰς τὸ ἀντικείμενον, λυόμενον δὲ εἰς τὴν ἐχομένην κίνησιν, καὶ ἧττον μὲν λυόμενον εἰς τὴν ἐγγὺς μᾶλλον δὲ εἰς τὴν πορρώτερον.
383Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
εἰ μὲν οὖν αἰτιάσασθαι δεῖ τὴν ἀπὸ τοῦ ἄρρενος γονήν, τοῦτον ἂν τὸν τρόπον εἴη λεκτέον· ὅλως δὲ μᾶλλον τὴν αἰτίαν οἰητέον ἐν τῇ ὕλῃ καὶ τοῖς συνισταμένοις κυήμασιν εἶναι.
384Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
περὶ δὲ τὰς ἀλεκτορίδας τοὐναντίον συμβέβηκεν, ᾗ καὶ δῆλον ὡς ἐν τῇ ὕλῃ τὴν αἰτίαν δεῖ νομίζειν τῶν τοιούτων· καὶ γὰρ τῶν ἄλλων ἐν τοῖς πολυτόκοις μᾶλλον.
385Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 35 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δὲ σκέψις ἐστὶν ἡ περὶ τούτων πότερον τὴν αὐτὴν αἰτίαν δεῖ νομίζειν τῆς μονοτοκίας καὶ τῆς ἐνδείας τῶν μερῶν καὶ τοῦ πλεονασμοῦ καὶ τῆς πολυτοκίας ἢ μὴ τὴν αὐτήν.
386Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 76 (auctor 384BC-322BC)
ὅσα δ' ἐλλείποντα γίγνεται τῶν τοιούτων μορίων οἷον ἀκρωτηρίου τινὸς ἢ τῶν ἄλλων μελῶν, τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν αἰτίαν ἥνπερ καὶ ἐὰν ὅλον τὸ γιγνόμενον ἀμβλωθῇ-ἀμβλώσεις δὲ γίγνονται πολλαὶ τῶν κυημάτων.
387Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 80 (auctor 384BC-322BC)
ἓν δ' εἶναι τὸ ζῷον τὸ τερατῶδες ἢ πλείω συμπεφυκότα δεῖ νομίζειν κατὰ τὴν ἀρχήν, οἷον εἰ τοιοῦτόν ἐστιν ἡ καρδία μόριον, τὸ μὲν μίαν ἔχον καρδίαν ἓν ζῷον, τὰ δὲ πλεονάζοντα μόρια παραφύσεις, τὰ δὲ πλείω ἔχοντα δύο μὲν εἶναι, συμπεφυκέναι δὲ διὰ τὴν τῶν κυημάτων σύναψιν.
388Aristoteles, De generatione animalium, 4, 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τὴν αὐτὴν δὲ ταύτην αἰτίαν καὶ τελειοῦται τὰ θήλεα τοῖς ἄρρεσιν οὐχ ὁμοίως ἐν ταῖς γυναιξίν, ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις ζῴοις ὁμοίως· οὐθὲν γὰρ ὑστερεῖ τὸ θῆλυ πλέον τοῦ ἄρρενος ὥσπερ ἐν ταῖς γυναιξίν·gt; ἐν μὲν γὰρ τῇ μητρὶ ἐν πλείονι χρόνῳ διακρίνεται τὸ θῆλυ τοῦ ἄρρενος, ἐξελθόντων δὲ πάντα πρότερον ἐπιτελεῖται οἷον ἥβη καὶ ἀκμὴ καὶ γῆρας τοῖς θήλεσιν ἢ τοῖς ἄρρεσιν· ἀσθενέστερα γάρ ἐστι καὶ ψυχρότερα τὰ θήλεα τὴν φύσιν, καὶ δεῖ ὑπολαμβάνειν ὥσπερ ἀναπηρίαν εἶναι τὴν θηλύτητα φυσικήν.
389Aristoteles, De generatione animalium, 4, 7; 8 (auctor 384BC-322BC)
αἴτιον δὲ δεῖ νομίζειν ὅτι μόνον ὑστερικόν ἐστιν ἡ γυνὴ τῶν ἄλλων ζῴων καὶ περὶ τὰς καθάρσεις πλεονάζει καὶ οὐ δύναται πέττειν αὐτάς· ὅταν οὖν ἐκ δυσπέπτου ἰκμάδος συστῇ τὸ κύημα τότε γίγνεται ἡ καλουμένη μύλη ἐν ταῖς γυναιξὶν εὐλόγως ἢ μάλιστα ἢ μόναις.
390Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 6 (auctor 384BC-322BC)
Περὶ δὲ τούτων καὶ τῶν τοιούτων πάντων οὐκέτι τὸν αὐτὸν τρόπον δεῖ νομίζειν εἶναι τῆς αἰτίας.
391Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 13 (auctor 384BC-322BC)
τῶν δὲ μὴ τοιούτων ὅσων ἐστὶ γένεσις, ἤδη τούτων τὸ αἴτιον ἐν τῇ κινήσει δεῖ καὶ τῇ γενέσει ζητεῖν ὡς ἐν αὐτῇ τῇ συστάσει τὴν διαφορὰν λαμβανόντων.
392Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 21 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δ' ἐστὶν ἀναγκαῖον ἔχειν αἴσθησιν τὸ ζῷον, καὶ τότε πρῶτόν ἐστι ζῷον ὅταν αἴσθησις γένηται πρῶτον, τὴν μὲν ἐξ ἀρχῆς διάθεσιν οὐχ ὕπνον ἀλλ' ὅμοιον ὕπνῳ δεῖ νομίζειν, οἵανπερ ἔχει καὶ τὸ τῶν φυτῶν γένος· καὶ γὰρ συμβέβηκε κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον τὰ ζῷα φυτοῦ βίον ζῆν-τοῖς δὲ φυτοῖς ὑπάρχειν ὕπνον ἀδύνατον· οὐθεὶς γὰρ ὕπνος ἀνέγερτος, τὸ δὲ τῶν φυτῶν πάθος τὸ ἀνάλογον τῷ ὕπνῳ ἀνέγερτον-καθεύδειν μὲν οὖν τὰ ζῷα τὸν πλείω χρόνον ἀναγκαῖον διὰ τὸ τὴν αὔξησιν καὶ τὸ βάρος ἐπικεῖσθαι τοῖς ἄνω τόποις (εἰρήκαμεν δὲ τὴν αἰτίαν τοῦ καθεύδειν τοιαύτην οὖσαν ἐν ἑτέροις)· ἀλλ' ὅμως ἐγειρόμενα φαίνεται καὶ ἐν τῇ μήτρᾳ (δῆλον δὲ γίγνεται τοῦτο ἐν ταῖς ἀνατομαῖς καὶ ἐν τοῖς ᾠοτοκουμένοις), εἶτ' εὐθὺς καθεύδουσι καὶ καταφέρονται πάλιν.
393Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 37 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ λαβεῖν καθόλου περὶ τῆς διαφορᾶς τῶν ὀμμάτων διὰ τίν' αἰτίαν τὰ μὲν γλαυκὰ τὰ δὲ χαροπὰ τὰ δ' αἰγωπὰ τὰ δὲ μελανόμματ' ἐστίν.
394Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 48 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ οὔτε μὴ κινεῖσθαι αὐτὸ οὔτε μᾶλλον ἢ ᾗ διαφανές· ἐκκρούει γὰρ ἡ ἰσχυροτέρα κίνησις τὴν ἀσθενεστέραν.
395Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 54 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μόνον δὲ τὰ εἰρημένα αἴτια τοῦ ἀμβλὺ ἢ ὀξὺ ὁρᾶν ἀλλὰ καὶ ἡ τοῦ δέρματος φύσις τοῦ ἐπὶ τῇ κόρῃ καλουμένῃ· δεῖ γὰρ αὐτὸ διαφανὲς εἶναι, τοιοῦτον δ' ἀναγκαῖον εἶναι τὸ λεπτὸν καὶ λευκὸν καὶ ὁμαλόν-λεπτὸν μὲν ὅπως ἡ θύραθεν εὐθυπορῇ κίνησις, ὁμαλὸν δ' ὅπως μὴ ἐπισκιάζῃ ῥυτιδούμενον (καὶ γὰρ διὰ τοῦθ' οἱ γέροντες οὐκ ὀξὺ ὁρῶσιν· ὥσπερ γὰρ καὶ τὸ ἄλλο δέρμα καὶ τὸ τοῦ ὄμματος ῥυτιδοῦταί τε καὶ παχύτερον γίγνεται γηράσκουσιν), λευκὸν δὲ διὰ τὸ τὸ μέλαν μὴ εἶναι διαφανές· αὐτὸ γὰρ τοῦτ' ἔστι τὸ μέλαν, τὸ μὴ διαφαινόμενον.
396Aristoteles, De generatione animalium, 5, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ νοῆσαι τὴν εἰς ἕκαστον μόριον ἀφικνουμένην τροφὴν ὅτι πέττει μὲν ἡ ἐν ἑκάστῳ οἰκεία θερμότης, ἀδυνατούσης δὲ φθείρεται καὶ πήρωσις γίγνεται ἢ νόσος.
397Aristoteles, De generatione animalium, 5, 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
τὴν δὲ γλῶτταν δεῖ ὑπολαβεῖν ὥσπερ ἓν μόριον τῶν ἐξωτερικῶν εἶναι, μὴ ὅτι ἐν τῷ στόματι σκεπάζεται, ἀλλ' οἷον χεῖρα ἢ πόδα· ὥστ' ἐπεὶ τῶν ποικίλων τὸ δέρμα οὐ μονόχρων, καὶ τοῦ ἐπὶ τῇ γλώττῃ δέρματος τοῦτ' αἴτιον.
398Aristoteles, De generatione animalium, 5, 8; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περὶ δὲ ὀδόντων, ὅτι μὲν οὐχ ἑνὸς χάριν οὐδὲ πάντα τοῦ αὐτοῦ ἕνεκα τὰ ζῷα ἔχουσιν ἀλλὰ τὰ μὲν διὰ τὴν τροφὴν τὰ δὲ καὶ πρὸς ἀλκὴν καὶ πρὸς τὸν ἐν τῇ φωνῇ λόγον, εἴρηται πρότερον· διότι δ' οἱ μὲν πρόσθιοι γίγνονται πρότερον οἱ δὲ γόμφιοι ὕστερον, καὶ οὗτοι μὲν οὐκ ἐκπίπτουσιν ἐκεῖνοι δ' ἐκπίπτουσι καὶ φύονται πάλιν, τοῖς περὶ γενέσεως λόγοις τὴν αἰτίαν συγγενῆ δεῖ νομίζειν.
399Aristoteles, De generatione animalium, 5, 8; 6 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ τοῦτο ποιεῖν· ἀνάγκη γὰρ τὸν λέγοντα καθόλου τι λέγειν περὶ πάντων.
400Aristoteles, De generatione animalium, 5, 8; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκπίπτουσι δὲ γενόμενοι τοῦ μὲν βελτίονος χάριν, ὅτι ταχὺ ἀμβλύνεται τὸ ὀξύ· δεῖ οὖν ἑτέρους διαδέχεσθαι πρὸς τὸ ἔργον.
401Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 7; 17 (auctor 384BC-322BC)
[5] Τούτων δὲ περὶ μὲν τῆς ἀκινήτου ἀρχῆς τῆς ἑτέρας καὶ προτέρας διελεῖν ἐστι φιλοσοφίας ἔργον· περὶ δὲ τοῦ διὰ τὸ συνεχῶς κινεῖσθαι τἆλλα κινοῦντος ὕστερον ἀποδοτέον, τί τοιοῦτον τῶν καθ´ ἕκαστα λεγομένων αἴτιόν ἐστιν, νῦν δὲ τὴν ὡς ἐν ὕλης εἴδει τιθεμένην αἰτίαν εἴπωμεν, δι´ ἣν ἀεὶ φθορὰ καὶ γένεσις οὐχ ὑπολείπει τὴν φύσιν· ἅμα γὰρ ἂν ἴσως τοῦτο γένοιτο δῆλον, καὶ περὶ τοῦ νῦν ἀπορηθέντος, πῶς ποτὲ δεῖ λέγειν καὶ περὶ τῆς ἁπλῆς φθορᾶς καὶ γενέσεως.
402Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 18; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ἀπορῆσαι δεῖ διὰ τί γίνεται ἀεὶ ἀπολλυμένων· ὥσπερ γὰρ καὶ τὸ φθείρεσθαι ἁπλῶς φασιν, ὅταν εἰς ἀναίσθητον ἔλθῃ καὶ τὸ μὴ ὄν, ὁμοίως καὶ γίνεσθαι ἐκ μὴ ὄντος φασίν, ὅταν ἐξ ἀναισθήτου.
403Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 4, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δὲ τούτοις ἄν τι ὑπομένῃ πάθος τὸ αὐτὸ ἐναντιώσεως ἐν τῷ γενομένῳ καὶ τῷ φθαρέντι, οἷον ὅταν ἐξ ἀέρος ὕδωρ, εἰ ἄμφω διαφανῆ ἢ ψυχρά, οὐ δεῖ τούτου θάτερον πάθος εἶναι εἰς ὃ μεταβάλλει.
404Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 5; 20 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δὴ ἔχειν τι δεῖ μέγεθος τὸ αὐξανόμενον, ὥστ´ οὐκ ἐξ ἀμεγέθους ὕλης δεῖ εἶναι τὴν αὔξησιν εἰς ἐντελέχειαν μεγέθους· γένεσις γὰρ ἂν εἴη σώματος μᾶλλον, οὐκ αὔξησις.
405Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ καὶ τοῦτ´ ἀδύνατον· δεῖ γὰρ σώζειν τῷ λόγῳ τὰ ὑπάρχοντα τῷ αὐξανομένῳ καὶ φθίνοντι.
406Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 10; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ δεῖ τοῦτο σώζειν· ὑπόκειται γὰρ ἡ αὔξησις τοιοῦτον.
407Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 13; 38 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ διηπόρηται περὶ αὐτῶν ἱκανῶς, δεῖ καὶ τῆς ἀπορίας πειρᾶσθαι λύσιν εὑρεῖν, σώζοντας τὸ ὑπομένοντός τε τοῦ αὐξανομένου καὶ προσιόντος τινὸς αὐξάνεσθαι, ἀπιόντος δὲ φθίνειν, ἔτι δὲ τὸ ὁτιοῦν σημεῖον αἰσθητὸν ἢ μεῖζον ἢ ἔλαττον γεγονέναι, καὶ μήτε κενὸν εἶναι τὸ σῶμα μήτε δύο ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ μεγέθη μήτε ἀσωμάτῳ αὐξάνεσθαι.
408Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 12; 40 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ οὖν ὁτιοῦν μέρος αὐξάνεσθαι καὶ προσιόντος τινὸς κατὰ μὲν τὸ εἶδός ἐστιν ἐνδεχόμενον, κατὰ δὲ τὴν ὕλην οὐκ ἔστιν· δεῖ γὰρ νοῆσαι ὥσπερ εἴ τις μετροίη τῷ αὐτῷ μέτρῳ ὕδωρ· ἀεὶ γὰρ ἄλλο καὶ ἄλλο τὸ γινόμενον.
409Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 16; 46 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπορήσειε δ´ ἄν τις ποῖόν τι δεῖ εἶναι τὸ ᾧ αὐξάνεται.
410Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 17; 57 (auctor 384BC-322BC)
Ἧι μὲν οὖν δυνάμει τὸ συναμφότερον, οἷον ποσὴ σάρξ, ταύτῃ μὲν αὔξει· καὶ γὰρ ποσὴν δεῖ γενέσθαι καὶ σάρκα· ᾗ δὲ μόνον σάρξ, τρέφει· ταύτῃ γὰρ διαφέρει τροφὴ καὶ αὔξησις τῷ λόγῳ.
411Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 6, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ πρῶτον δεῖ περὶ τῆς ὕλης καὶ τῶν καλουμένων στοιχείων εἰπεῖν, εἴτ´ ἔστιν εἴτε μή, καὶ πότερον ἀίδιον ἕκαστον ἢ γίνεταί πως, καὶ εἰ γίνεται, πότερον ἐξ ἀλλήλων γίνεται πάντα τὸν αὐτὸν τρόπον ἤ τι πρῶτον ἓν αὐτῶν ἐστιν, [5] ἀνάγκη δὴ πρότερον εἰπεῖν περὶ ὧν ἀδιορίστως λέγεται νῦν.
412Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 6, 8; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν ἀλλὰ διαφέρει γε καὶ δεῖ διορίζειν· οὐ γὰρ οἷόν τε πᾶν τὸ κινοῦν ποιεῖν, εἴπερ τὸ ποιοῦν ἀντιθήσομεν τῷ πάσχοντι, τοῦτο δ´ οἷς ἡ κίνησις πάθος.
413Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 54 (auctor 384BC-322BC)
Οὗτος μὲν οὖν ὁ λόγος ἔοικε ζητεῖν διορίσαι τί διαφέρει μίξις γενέσεως καὶ φθορᾶς, καὶ τί τὸ μικτὸν τοῦ γεννητοῦ καὶ φθαρτοῦ· δῆλον γὰρ ὡς δεῖ διαφέρειν, εἴπερ ἔστιν.
414Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 59 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ τοῦτο λέγουσιν οὐ καλῶς οἱ πάντα ποτὲ ὁμοῦ φάσκοντες εἶναι καὶ μεμίχθαι· οὐ γὰρ ἅπαν ἅπαντι μικτόν, ἀλλ´ ὑπάρχειν δεῖ χωριστὸν ἑκάτερον τῶν μιχθέντων· τῶν δὲ παθῶν οὐθὲν χωριστόν.
415Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 64 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ οὐκ ἔστιν εἰς τἀλάχιστα διαιρεθῆναι, 〈οὐδὲ〉 σύνθεσις ταὐτὸ καὶ μίξις ἀλλ´ ἕτερον, δῆλον ὡς οὔτε κατὰ μικρὰ σωζόμενα δεῖ τὰ μιγνύμενα φάναι μεμίχθαι.
416Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 66 (auctor 384BC-322BC)
Φαμὲν δ´, εἴπερ δεῖ μεμίχθαι τι, τὸ μιχθὲν ὁμοιομερὲς εἶναι, καὶ ὥσπερ τοῦ ὕδατος τὸ μέρος ὕδωρ, οὕτω καὶ τοῦ κραθέντος.
417Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 2, 2; 8 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ ποιητικὰ καὶ παθητικὰ εἶναι ἀλλήλων τὰ στοιχεῖα· μίγνυται γὰρ καὶ μεταβάλλει εἰς ἄλληλα.
418Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 5, 6; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ´ οὐδὲ μέσον, ὥσπερ δοκεῖ τισιν ἀὴρ μὲν καὶ εἰς πῦρ μεταβάλλειν καὶ εἰς ὕδωρ, ὕδωρ δὲ καὶ εἰς ἀέρα καὶ εἰς γῆν· τὰ δ´ ἔσχατα οὐκέτι εἰς ἄλληλα· δεῖ μὲν γὰρ στῆναι καὶ μὴ εἰς ἄπειρον τοῦτο ἰέναι ἐπ´ εὐθείας ἐφ´ ἑκάτερα.
419Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 9, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ καὶ τὴν τρίτην ἔτι προσυπάρχειν· οὐ γὰρ ἱκαναὶ πρὸς τὸ γεννῆσαι αἱ δύο, καθάπερ οὐδ´ ἐν τοῖς πρώτοις.
420Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 9, 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ προσεῖναι καὶ τὴν τρίτην, ἣν ἅπαντες μὲν ὀνειρώττουσι, λέγει δ´ οὐδείς, ἀλλ´ οἱ μὲν ἱκανὴν ᾠήθησαν αἰτίαν εἶναι πρὸς τὸ γίνεσθαι τὴν τῶν εἰδῶν φύσιν, ὥσπερ ὁ ἐν Φαίδωνι Σωκράτης· καὶ γὰρ ἐκεῖνος, ἐπιτιμήσας τοῖς ἄλλοις ὡς οὐδὲν εἰρηκόσιν, ὑποτίθεται ὅτι ἐστὶ τῶν ὄντων τὰ μὲν εἴδη τὰ δὲ μεθεκτικὰ τῶν εἰδῶν, καὶ ὅτι εἶναι μὲν ἕκαστον λέγεται κατὰ τὸ εἶδος, γίνεσθαι δὲ κατὰ τὴν μετάληψιν καὶ φθείρεσθαι κατὰ τὴν ἀποβολήν, ὥστ´ εἰ ταῦτα ἀληθῆ, τὰ εἴδη οἴεται ἐξ ἀνάγκης αἴτια εἶναι καὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς.
421Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 10, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ 〈δὴ〉 πλείους εἶναι τὰς κινήσεις καὶ ἐναντίας, ἢ τῇ φορᾷ ἢ τῇ ἀνωμαλίᾳ· τῶν γὰρ ἐναντίων τἀναντία αἴτια· διὸ καὶ οὐχ ἡ πρώτη φορὰ αἰτία ἐστὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς, ἀλλ´ ἡ κατὰ τὸν λοξὸν κύκλον· ἐν ταύτῃ γὰρ καὶ τὸ συνεχές ἐστι καὶ τὸ κινεῖσθαι δύο κινήσεις· ἀνάγκη γάρ, εἴ γε ἀεὶ ἔσται συνεχὴς γένεσις καὶ φθορά, ἀεὶ μέν τι κινεῖσθαι, ἵνα μὴ ἐπιλείπωσιν αὗται αἱ μεταβολαί, δύο δ´, ὅπως μὴ θάτερον συμβαίνῃ μόνον.
422Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 10, 10; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ ἀνάγκη εἶναί τι τὸ κινοῦν εἰ κίνησις ἔσται, ὥσπερ εἴρηται πρότερον ἐν ἑτέροις, καὶ εἰ ἀεί, ὅτι ἀεί τι δεῖ εἶναι, καὶ εἰ συνεχής, ἓν τὸ αὐτὸ καὶ ἀκίνητον καὶ ἀγένητον καὶ ἀναλλοίωτον, καὶ εἰ πλείους εἶεν αἱ κύκλῳ κινήσεις, πλείους μέν, πάσας δέ πως εἶναι ταύτας ἀνάγκη ὑπὸ μίαν ἀρχήν· συνεχοῦς δ´ ὄντος τοῦ χρόνου ἀνάγκη τὴν κίνησιν συνεχῆ εἶναι, εἴπερ ἀδύνατον χρόνον χωρὶς κινήσεως εἶναι· συνεχοῦς ἄρα τινὸς ἀριθμὸς ὁ χρόνος, τῆς κύκλῳ ἄρα, καθάπερ ἐν τοῖς ἐν ἀρχῇ λόγοις διωρίσθη.
423Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 9; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν γὰρ ἔνια, δῆλον, καὶ εὐθὺς τὸ ἔσται καὶ τὸ μέλλον ἕτερον διὰ τοῦτο· ὃ μὲν γὰρ ἀληθὲς [5] εἰπεῖν ὅτι ἔσται, δεῖ τοῦτο εἶναί ποτε ἀληθὲς ὅτι ἐστίν· ὃ δὲ νῦν ἀληθὲς εἰπεῖν ὅτι μέλλει, οὐδὲν κωλύει μὴ γενέσθαι· μέλλων γὰρ ἂν βαδίζειν τις οὐκ ἂν βαδίσειεν.
424Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ δεῖ τῇ γενέσει ἀεὶ εἶναι, εἰ ἐξ ἀνάγκης αὐτοῦ ἐστιν ἡ γένεσις· τὸ γὰρ ἐξ ἀνάγκης καὶ ἀεὶ ἅμα· ὃ γὰρ εἶναι ἀνάγκη οὐχ οἷόν τε μὴ εἶναι· ὥστ´ εἰ ἔστιν ἐξ ἀνάγκης, ἀίδιόν ἐστι, καὶ εἰ ἀίδιον, ἐξ ἀνάγκης.
425Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 9; 21 (auctor 384BC-322BC)
Τί οὖν δή ποτε τὰ μὲν οὕτω φαίνεται, οἷον ὕδατα καὶ ἀὴρ κύκλῳ γινόμενα, καὶ εἰ μὲν νέφος ἔσται, δεῖ ὗσαι, καὶ εἰ ὕσει γε, δεῖ καὶ νέφος εἶναι, ἄνθρωποι δὲ καὶ ζῷα οὐκ ἀνακάμπτουσιν εἰς αὑτοὺς ὥστε πάλιν γίνεσθαι τὸν αὐτόν· οὐ γὰρ ἀνάγκη, εἰ ὁ πατὴρ ἐγένετο, σὲ γενέσθαι· ἀλλ´ εἰ σύ, ἐκεῖνον.
426Aristoteles, De incessu animalium, 2, 3; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τὰς διαστάσεις τοῦ μεγέθους, πόσαι καὶ ποῖαι ποίοις ὑπάρχουσι, δεῖ λαβεῖν.
427Aristoteles, De incessu animalium, 4, 8; 15 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ ἀσκωλιάζουσι ῥᾷον ἐπὶ τοῖς ἀριστεροῖς· κινεῖν γὰρ πέφυκε τὸ δεξιόν, κινεῖσθαι δὲ τὸ ἀριστερόν· ὥστε καὶ τὸ φορτίον οὐκ ἐπὶ τῷ κινήσοντι ἀλλ' ἐπὶ τῷ κινησομένῳ δεῖ ἐπικεῖσθαι· ἐὰν δ' ἐπὶ τῷ κινοῦντι καὶ τῇ ἀρχῇ τῆς κινήσεως ἐπιτεθῇ, ἤτοι ὅλως οὐ κινήσεται ἢ χαλεπώτερον.
428Aristoteles, De incessu animalium, 6, 6; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ οὖν τό τε ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ τὸ δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν τῇ αὐτῇ ἀρχῇ καὶ κοινῇ συνήρτηται πρὸς αὑτά (λέγω δὲ ταύτην τὴν τῆς κινήσεως κυρίαν), δεῖ δ' ἐν ἅπαντι τῷ μέλλοντι κατὰ τρόπον ποιεῖσθαι τὴν ἀφ' ἑκάστου κίνησιν ὡρίσθαι πως καὶ τετάχθαι ταῖς ἀποστάσεσι ταῖς πρὸς τὰς ῥηθείσας ἀρχάς (τάς τε ἀντιστοίχους καὶ τὰς συστοίχους τῶν ἐν τοῖς μέρεσι τούτοις) τὸ τῶν λεχθεισῶν κινήσεων ἁπασῶν αἴτιον, (αὕτη δ' ἐστὶν ἀφ' ἧς ἀρχῆς κοινῆς τῶν ἐν τῷ ζῴω ἥ τε τοῦ δεξιοῦ καὶ ἀριστεροῦ κίνησίς ἐστιν, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ τοῦ ἄνω καὶ κάτω) ταύτην δ' ἔχειν ἑκάστῳ ᾗ παραπλησίως πρὸς ἑκάστην τῶν ἐν τοῖς ῥηθεῖσι μέρεσιν ἀρχῶν,
429Aristoteles, De incessu animalium, 7, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δὲ κάμψεων αἴτιον τὸ μῆκος· ὥσπερ γὰρ οἱ μακροὶ τῶν ἀνθρώπων λορδοὶ βαδίζουσι, καὶ τοῦ δεξιοῦ ὤμου εἰς τὸ πρόσθεν ἡγουμένου (τὸ γὰρ ἀριστερὸν ἰσχίον εἰς τοὔπισθεν μᾶλλον ἀποκλίνει, καὶ τὸ μέσον κοῖλον γίνεται καὶ λορδόν) οὕτω δεῖ νοεῖν καὶ τοὺς ὄφεις κινουμένους ἐπὶ τῇ γῇ λορδούς.
430Aristoteles, De incessu animalium, 9, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἴσα τε γὰρ πέφυκεν ἔχειν τῷ μήκει τὰ ἀντίστοιχα κῶλα, καὶ ὀρθὸν δεῖ εἶναι τὸ ὑφεστὸς τῷ βάρει, οἷον κάθετον πρὸς τὴν γῆν.
431Aristoteles, De incessu animalium, 9, 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ' ὀρθὸν οὐδὲν δύναιτ' ἂν πορευθῆναι συνεχῶς καὶ ἀσφαλῶς, κινηθείη δ' ἂν οἷον ἐν ταῖς παλαίστραις οἱ διὰ τῆς κόνεως προϊόντες ἐπὶ τῶν γονάτων· πολὺ γὰρ τὸ ἄνω μέρος, ὥστε δεῖ μακρὸν εἶναι τὸ κῶλον· εἰ δὲ τοῦτο, κάμψιν ἀναγκαῖον εἶναι.
432Aristoteles, De incessu animalium, 12, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ' ἐπεὶ πᾶσιν ὅσοις ὑπάρχει κατὰ φύσιν ἡ κατὰ τόπον μεταβολὴ τοῖν σκελοῖν, ἑστῶτος μὲν ἑκάστου τὸ βάρος ἐν τούτῳ ἐστί, κινουμένοις δ' εἰς τὸ πρόσθεν δεῖ τὸν πόδα τὸν ἡγούμενον τῇ θέσει κοῦφον εἶναι, συνεχοῦς δὲ τῆς πορείας γινομένης αὖθις ἐν τούτῳ τὸ βάρος ἀπολαμβάνειν, δῆλον ὡς ἀναγκαῖον ἐκ τοῦ κεκάμφθαι τὸ σκέλος αὖθις εὐθὺ γίνεσθαι μένοντος τοῦ τε κατὰ τὸν προωσθέντα πόδα σημείου καὶ τῆς κνήμης.
433Aristoteles, De incessu animalium, 15, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν εἰ δεῖ τοῦτον ἔχειν τὸν τρόπον, ἀνάγκη τὴν κάμψιν ἐπὶ τὸ κοῖλον γίνεσθαι τοῦ σκέλους, καθάπερ τοῖς τετράποσιν ἐπὶ τῶν ὀπισθίων, διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν ἥνπερ εἴπομεν ἐπὶ τῶν τετραπόδων καὶ ζῳοτόκων.
434Aristoteles, De incessu animalium, 19, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὥσπερ ἀνάπηρον δεῖ τιθέναι πᾶν τὸ τοιοῦτον γένος, καὶ κινεῖσθαι ὁμοίως οἷον εἴ τις ἀποκόψειε τῶν ὑποπόδων τὰ σκέλη, ὥσπερ ἡ φώκη καὶ ἡ νυκτερίς· καὶ γὰρ ταῦτα τετράποδα, κακῶς δ' ἐστί.
435Aristoteles, De insomniis, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δ’ ὑπολαβεῖν τοῦτο δεῖ καὶ ἐπ’ ἀλλοιώσεως· τὸ γὰρ θερμανθὲν ὑπὸ τοῦ θερμοῦ τὸ πλησίον θερμαίνει, καὶ τοῦτο διαδίδωσιν ἕως τῆς ἀρχῆς.
436Aristoteles, De insomniis, 2; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δὲ χαλκὸς διὰ μὲν τὸ λεῖος εἶναι ὁποιασοῦν ἁφῆς μάλιστα αἰσθάνεται (δεῖ δὲ νοῆσαι οἷον τρίψιν οὖσαν τὴν τοῦ ἀέρος ἁφὴν καὶ ὥσπερ ἔκμαξιν καὶ ἀνάπλυσιν), διὰ δὲ τὸ καθαρὸν ἔκδηλος γίνεται ὁπηλικηοῦν οὖσα.
437Aristoteles, De insomniis, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ’ ὑπολαβεῖν ὥσπερ τὰς μικρὰς δίνας τὰς ἐν τοῖς ποταμοῖς γινομένας, οὕτω τὴν κίνησιν ἑκάστην γίνεσθαι συνεχῶς, πολλάκις μὲν ὁμοίως, πολλάκις δὲ διαλυομένας εἰς ἄλλα σχήματα διὰ τὴν ἀντίκρουσιν.
438Aristoteles, De insomniis, 3; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκ δὴ τούτων ἁπάντων δεῖ συλλογίσασθαι ὅτι ἐστὶ τὸ ἐνύπνιον φάντασμα μέν τι καὶ ἐν ὕπνῳ· τὰ γὰρ ἄρτι λεχθέντα εἴδωλα οὐκ ἔστιν ἐνύπνια, οὐδ’ εἴ τι ἄλλο λελυμένων τῶν αἰσθήσεων φαίνεται· οὐδὲ τὸ ἐν ὕπνω φάντασμα πᾶν.
439Aristoteles, De insomniis, 3; 31 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δ’ αἴτιον τοῦ μὴ γίνεσθαι παραπλήσιόν τι δεῖ νομίζειν, ὅτι οὐδὲ μετὰ τὴν τροφὴν καθυπνώσασιν οὐδὲ τοῖς παιδίοις γίνεται ἐνύπνιον· ὅσοις γὰρ τοῦτον τὸν τρόπον συνέστηκεν ἡ φύσις ὥστε πολλὴν προσπίπτειν ἀναθυμίασιν πρὸς τὸν ἄνω τόπον, ἣ πάλιν καταφερομένη ποιεῖ πλῆθος κινήσεως, εὐλόγως τούτοις οὐδὲν φαίνεται φάντασμα.
440Aristoteles, De interpretatione, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
ΠΡΩΤΟΝ δεῖ θέσθαι τί ὄνομα καὶ τί ῥῆμα, ἔπειτα τί ἐστιν ἀπόφασις καὶ κατάφασις καὶ ἀπόφανσις καὶ λόγος.
441Aristoteles, De interpretatione, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν οὐδὲ κεῖται ὄνομα ὅ τι δεῖ καλεῖν αὐτό· οὔτε γὰρ λόγος οὔτε ἀπόφασίς ἐστιν.
442Aristoteles, De interpretatione, 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
Φανερὸν δὲ ὅτι καὶ μία ἀπόφασις μιᾶς καταφάσεώς ἐστι· τὸ γὰρ αὐτὸ δεῖ ἀποφῆσαι τὴν ἀπόφασιν ὅπερ κατέφησεν ἡ κατάφασις, καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ, ἢ τῶν καθ᾿ ἕκαστά τινος ἢ ἀπὸ τῶν καθόλου τινός, ἢ ὡς καθόλου ἢ ὡς μὴ καθόλου.
443Aristoteles, De interpretatione, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ πρὸς τούτοις, εἰ ἀληθὲς εἰπεῖν ὅτι λευκὸν καὶ μέγα, δεῖ ἄμφω ὑπάρχειν.
444Aristoteles, De interpretatione, 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δέ ἐστί τι κατά τινος ἡ κατάφασις σημαίνουσα, τοῦτο δέ ἐστιν ἢ ὄνομα ἢ τὸ ἀνώνυμον, ἓν δὲ δεῖ εἶναι καὶ καθ᾿ ἑνὸς τὸ ἐν τῇ καταφάσει (τὸ δὲ ὄνομα εἴρηται καὶ τὸ ἀνώνυμον πρότερον· τὸ γὰρ οὐκ ἄνθρωπος ὄνομα μὲν οὐ λέγω ἀλλ᾿ ἀόριστον ὄνομα· ἓν γάρ πως σημαίνει καὶ τὸ ἀόριστον· ὥσπερ καὶ τὸ οὐχ ὑγιαίνει οὐ ῥῆμα ἀλλ᾿ ἀόριστον ῥῆμα), ἔσται πᾶσα κατάφασις καὶ ἀπόφασις ἢ ἐξ ὀνόματος καὶ ῥήματος ἢ ἐξ ἀορίστου ὀνόματος καὶ ῥήματος.
445Aristoteles, De interpretatione, 10; 28 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ ἄλλα τὰ αὐτὰ δεῖ προστιθέναι.
446Aristoteles, De interpretatione, 11; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἅμα δὲ δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ τί ἐστιν ἐρώτησίς ἐστι διαλεκτική· δεῖ γὰρ δεδόσθαι ἐκ τῆς ἐρωτήσεως ἑλέσθαι ὁπότερον βούλεται τῆς ἀντιφάσεως μόριον ἀποφήνασθαι.
447Aristoteles, De interpretatione, 11; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ δεῖ τὸν ἐρωτῶντα προσδιορίσαι πότερον τόδε ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος ἢ οὐ τοῦτο.
448Aristoteles, De interpretatione, 11; 10 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ, ὅτι ἑκάτερον ἀληθές, εἶναι δεῖ καὶ τὸ συνάμφω, πολλὰ καὶ ἄτοπα ἔσται.
449Aristoteles, De interpretatione, 12; 21 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ καθόλου δέ, ὥσπερ εἴρηται, τὸ μὲν εἶναι καὶ μὴ εἶναι δεῖ τιθέναι ὡς τὰ ὑποκείμενα, κατάφασιν δὲ καὶ ἀπόφασιν ταῦτα ποιοῦντα πρὸς τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι.
450Aristoteles, De interpretatione, 13; 30 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ ἔστι δὴ ἀρχὴ ἴσως τὸ ἀναγκαῖον καὶ μὴ ἀναγκαῖον πάντων ἢ εἶναι ἢ μὴ εἶναι, καὶ τἆλλα ὡς τούτοις ἀκολουθοῦντα ἐπισκοπεῖν δεῖ.
451Aristoteles, De interpretatione, 14; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ, εἰ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως δεῖ ἔχειν, καὶ ταύτῃ ἂν δόξειε καλῶς εἰρῆσθαι· ἢ γὰρ πανταχοῦ τὸ τῆς ἀντιφάσεως ἢ οὐδαμοῦ.
452Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν ἄλλα τῆς ψυχῆς ἢ μόρια ἢ δυνάμεις, ὁποτέρως ποτὲ δεῖ καλεῖν, ἀφείσθω τὰ νῦν· ὅσα δὲ ζῷα λέγεται καὶ ζῆν, ἐν μὲν τοῖς ἀμφοτέρων τούτων τετυχηκόσι (λέγω δ’ ἀμφοτέρων τοῦ τε ζῷον εἶναι καὶ τοῦ ζῆν) ἀνάγκη ταὐτὸν εἶναι καὶ ἓν μόριον καθ’ ὅ τε ζῇ καὶ καθ’ ὃ προσαγορεύομεν αὐτὸ ζῷον.
453Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ’ ἀνάγκη καὶ τῆς αἰσθητικῆς καὶ τῆς θρεπτικῆς ψυχῆς ἐν τῇ καρδίᾳ τὴν ἀρχὴν εἶναι τοῖς ἐναίμοις· τὰ γὰρ τῶν ἄλλων μορίων ἔργα περὶ τὴν τροφὴν τοῦ ταύτης ἔργου χάριν ἐστί· δεῖ γὰρ τὸ κύριον πρὸς τὸ οὗ ἕνεκα διατελεῖν, ἀλλ’ οὐκ ἐν τοῖς τούτου ἕνεκα, οἷον ἰατρὸς πρὸς τὴν ὑγίειαν.
454Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τὸ χρώμενον καὶ ᾧ χρῆται, δεῖ διαφέρειν.
455Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον τοίνυν ὡς εἴπερ δεῖ σώζεσθαι τὸ θερμόν (τοῦτο δ’ ἀναγκαῖον, εἴπερ μέλλει ζῆν), δεῖ γίνεσθαί τινα τοῦ θερμοῦ τοῦ ἐν τῇ ἀρχῇ κατάψυξιν.
456Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὴ λαβεῖν τί τὸ εὔφθαρτον ἐν τοῖς φύσει συνεστῶσι καὶ τί τὸ οὐκ εὔφθαρτον.
457Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν ἱκανόν, ἐκ τῶν εἰρημένων· εἰ δὲ μή, ὑποθέσθαι δεῖ ὅτι ἔνεστί τι ἐνεργείᾳ ἐναντίον, καὶ περίττωμα γίνεται.
458Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ γὰρ λαβεῖν ὅτι τὸ ζῷόν ἐστι φύσει ὑγρὸν καὶ θερμόν, καὶ τὸ ζῆν τοιοῦτον, τὸ δὲ γῆρας ψυχρὸν καὶ ξηρόν, καὶ τὸ τεθνηκός· φαίνεται γὰρ οὕτως.
459Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 5; 5 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δεῖ μὴ εὐξήραντον εἶναι τὸ ὑγρόν.
460Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ’ αὖ ὀλίγον δεῖ εἶναι τὸ ὑγρόν· εὐξήραντον γὰρ καὶ τὸ ὀλίγον.
461Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μόνον δὲ διὰ τοῦτο μακροβιώτερα· δύο γὰρ τὰ αἴτια, τό τε ποσὸν καὶ τὸ ποιόν, ὥστε δεῖ μὴ μόνον πλῆθος εἶναι ὑγροῦ, ἀλλὰ τοῦτο καὶ θερμόν, ἵνα μήτε εὔπηκτον μήτε εὐξήραντον ᾖ.
462Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δεῖ τὸ μέλλον εἶναι μὴ εὔφθαρτον μὴ περιττωματικὸν εἶναι.
463Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 6; 2 (auctor 384BC-322BC)
Περὶ δὲ τοῦ πολυχρόνιον εἶναι τὴν τῶν δένδρων φύσιν δεῖ λαβεῖν τὴν αἰτίαν· ἔχει γὰρ ἰδίαν πρὸς τὰ ζῷα, πλὴν πρὸς τὰ ἔντομα.
464Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 21 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον γὰρ ὅτι δεῖ νοῆσαι τοιοῦτον τὸ γινόμενον διὰ τῆς αἰσθήσεως ἐν τῇ ψυχῇ καὶ τῷ μορίῳ τοῦ σώματος τῷ ἔχοντι αὐτήν, οἷον ζωγράφημά τι τὸ πάθος, οὖ φαμὲν τὴν ἕξιν μνήμην εἶναι· ἡ γὰρ γινομένη κίνησις ἐνσημαίνεται οἷον τύπον τινὰ τοῦ αἰσθήματος, καθάπερ οἱ σφραγιζόμενοι τοῖς δακτυλίοις.
465Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ἔστιν ὡς ἐνδέχεται καὶ συμβαίνει τοῦτο; Οἷον γὰρ τὸ ἐν τῷ πίνακι γεγραμμένον καὶ ζῷόν ἐστι καὶ εἰκών, καὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἓν τοῦτ’ ἐστὶν ἄμφω, τὸ μέντοι εἶναι οὐ ταὐτὸν ἀμφοῖν, καὶ ἔστι θεωρεῖν καὶ ὡς ζῷον καὶ ὡς εἰκόνα, οὕτω καὶ τὸ ἐν ἡμῖν φάντασμα δεῖ ὑπολαβεῖν καὶ αὐτό τι καθ’ αὑτὸ εἶναι θεώρημα καὶ ἄλλου φάντασμα.
466Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον μὲν οὖν ὅσα ἐν τοῖς ἐπιχειρηματικοῖς λόγοις ἐστὶν ἀληθῆ, δεῖ τίθεσθαι ὡς ὑπάρχοντα.
467Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ’ ὅτε τὸ πρῶτον ἐγγέγονε τῷ ἀτόμῳ καὶ ἐσχάτῳ, τὸ μὲν πάθος ἐνυπάρχει ἤδη τῷ παθόντι καὶ ἡ ἐπιστήμη, εἰ δεῖ καλεῖν ἐπιστήμην τὴν ἕξιν ἢ τὸ πάθος (οὐθὲν δὲ κωλύει κατὰ συμβεβηκὸς βεβηκὸς καὶ μνημονεύειν ἔνια ὧν ἐπιστάμεθα)· τὸ δὲ μνημονεύειν καθ’ αὑτὸ οὐχ ὑπάρχει πρὶν χρονισθῆναι· μνημονεύει γὰρ νῦν ὃ εἶδεν ἢ ἔπαθε πρότερον, οὐχ ὃ νῦν ἔπαθε, νῦν μνημονεύει.
468Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Δὶς γὰρ μαθεῖν καὶ εὑρεῖν ἐνδέχεται τὸν αὐτὸν τὸ αὐτό· δεῖ οὖν διαφέρειν τὸ ἀναμιμνήσκεσθαι τούτων, καὶ ἐνούσης πλείονος ἀρχῆς ἢ ἐξ ἧς μανθάνουσιν ἀναμιμνήσκεσθαι.
469Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲν δὲ δεῖ σκοπεῖν τὰ πόρρω, πῶς μεμνήμεθα, ἀλλὰ τὰ σύνεγγυς· δῆλον γὰρ ὅτι ὁ αὐτός ἐστι τρόπος, λέγω δὲ τὸ ἐφεξῆς, οὐ προζητήσας οὐδ’ ἀναμνησθείς.
470Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 27 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ λαβέσθαι ἀρχῆς.
471Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 39 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δὲ μέγιστον, γνωρίζειν δεῖ τὸν χρόνον, ἢ μέτρῳ ἢ ἀορίστως.
472Aristoteles, De motu animalium, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ τοῦτο μὴ μόνον τῷ λόγῳ λαβεῖν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα καὶ τῶν αἰσθητῶν, δι' ἅπερ καὶ τοὺς καθόλου ζητοῦμεν λόγους, καὶ ἐφ' ὧν ἐφαρμόττειν οἰόμεθα δεῖν αὐτούς.
473Aristoteles, De motu animalium, 1; 4 (auctor 384BC-322BC)
φανερὸν γὰρ καὶ ἐπὶ τούτων ὅτι ἀδύνατον κινεῖσθαι μηδενὸς ἠρεμοῦντος, πρῶτον μὲν οὖν ἐν αὐτοῖς τοῖς ζῴοις· δεῖ γάρ, ἂν κινῆταί τι τῶν μορίων, ἠρεμεῖν τι· καὶ διὰ τοῦτο αἱ καμπαὶ τοῖς ζῴοις εἰσίν.
474Aristoteles, De motu animalium, 1; 9 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν καὶ ἐν αὑτῷ ἕκαστόν τι δεῖ ἔχειν ἠρεμοῦν, ὅθεν ἡ ἀρχὴ τοῦ κινουμένου ἔσται, καὶ πρὸς ὃ ἀπερειδόμενον καὶ ὅλον ἀθρόον κινηθήσεται καὶ κατὰ μέρος, φανερόν.
475Aristoteles, De motu animalium, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ γὰρ καὶ ἐν αὐτῷ δεῖ τι ἀκίνητον εἶναι, εἰ μέλλει κινεῖσθαι, οὕτως ἔτι μᾶλλον ἔξω δεῖ τι εἶναι τοῦ ζῴου ἀκίνητον, πρὸς ὃ ἀπερειδόμενον κινεῖται τὸ κινούμενον.
476Aristoteles, De motu animalium, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δὲ μυθικῶς τὸν Ἄτλαντα ποιοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς ἔχοντα τοὺς πόδας δόξαιεν ἂν ἀπὸ διανοίας εἰρηκέναι τὸν μῦθον, ὡς τοῦτον ὥσπερ διάμετρον ὄντα καὶ στρέφοντα τὸν οὐρανὸν περὶ τοὺς πόλους· τοῦτο δ' ἂν συμβαίνῃ καὶ κατὰ λόγον διὰ τὸ τὴν γῆν μένειν, ἀλλὰ τοῖς ταῦτα λέγουσιν ἀναγκαῖον φάναι μηδὲν εἶναι μόριον αὐτὴν τοῦ παντός, πρὸς δὲ τούτοις δεῖ τὴν ἰσχὺν ἰσάζειν τοῦ κινοῦντος καὶ τὴν τοῦ μένοντος.
477Aristoteles, De motu animalium, 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ εἴτ' Ἄτλας εἴτε τι τοιοῦτόν ἐστιν ἕτερον τὸ κινοῦν τῶν ἐντός, οὐδὲν μᾶλλον ἀντερείδειν δεῖ τῆς μονῆς ἣν ἡ γῆ τυγχάνει μένουσα· ἢ κινηθήσεται ἡ γῆ ἀπὸ τοῦ μέσου καὶ ἐκ τοῦ αὐτῆς τόπου.
478Aristoteles, De motu animalium, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ περὶ μὲν τῆς ἀπορίας ταύτης ἕτερος ἔστω λόγος· ἆρα δὲ δεῖ τι ἀκίνητον εἶναι καὶ ἠρεμοῦν ἔξω τοῦ κινουμένου, μηδὲν ὂν ἐκείνου μόριον, ἢ οὔ; καὶ τοῦτο πότερον καὶ ἐπὶ τοῦ παντὸς οὕτως ὑπάρχειν ἀναγκαῖον; ἴσως γὰρ ἂν δόξειεν ἄτοπον εἶναι, εἰ ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεως ἐντός.
479Aristoteles, De motu animalium, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἐπὶ δὲ τῶν ζῴων οὐ μόνον τὸ οὕτως ἀκίνητον δεῖ ὑπάρχειν, ἀλλὰ καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς κινουμένοις κατὰ τόπον ὅσα κινεῖ αὐτὰ αὑτά.
480Aristoteles, De motu animalium, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ αὐτοῦ τὸ μὲν ἠρεμεῖν τὸ δὲ κινεῖσθαι, πρὸς ὃ ἀπερειδόμενον τὸ κινούμενον κινήσεται, οἷον ἄν τι κινῇ τῶν μορίων· ἀπερείδεται γὰρ θάτερον ὡς πρὸς μένον θάτερον.
481Aristoteles, De motu animalium, 5; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον δ' ἐν τῷ αὐτῷ αὑτὸ κινοῦντι κατὰ τόπον μόνῳ δεῖ τι μένειν, ἢ καὶ ἐν τῷ ἀλλοιουμένῳ αὐτῷ ὑφ' αὑτοῦ καὶ αὐξανομένῳ; περὶ δὲ γενέσεως τῆς ἐξ ἀρχῆς καὶ φθορᾶς ἄλλος λόγος· εἰ γάρ ἐστιν ἥνπερ φαμὲν πρώτην κίνησιν γενέσεως καὶ φθορᾶς, αὕτη αἰτία ἂν εἴη, καὶ τῶν ἄλλων δὲ κινήσεων ἴσως πασῶν.
482Aristoteles, De motu animalium, 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
προϋπάρχειν γὰρ δεῖ τὸ κινοῦν τοῦ κινουμένου καὶ τὸ γεννῶν τοῦ γεννωμένου· αὐτὸ δ' αὑτοῦ πρότερον οὐδέν ἐστιν.
483Aristoteles, De motu animalium, 6; 12 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ τιθέναι καὶ τὸ φαινόμενον ἀγαθὸν ἀγαθοῦ χώραν ἔχειν, καὶ τὸ ἡδύ· φαινόμενον γάρ ἐστιν ἀγαθόν.
484Aristoteles, De motu animalium, 8; 13 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν γὰρ κινῆται ἐντεῦθεν, ἀνάγκη τὸ μὲν ἠρεμεῖν τῶν σημείων τῶν ἐσχάτων, τὸ δὲ κινεῖσθαι· ὅτι γὰρ πρὸς ἠρεμοῦν δεῖ ἀπερείδεσθαι τὸ κινοῦν, εἴρηται πρότερον.
485Aristoteles, De motu animalium, 9; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ μὴν δεῖ γέ τι ἠρεμεῖν, εἰ μέλλει τὸ μὲν κινεῖσθαι τὸ δὲ κινεῖν.
486Aristoteles, De motu animalium, 9; 9 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ τι ἄρα εἶναι παρὰ ταύτας ἕτερον τὸ κινοῦν, καὶ μὴ κινούμενον.
487Aristoteles, De motu animalium, 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Κατὰ μὲν οὖν τὸν λόγον τὸν λέγοντα τὴν αἰτίαν τῆς κινήσεως ἐστὶν ἡ ὄρεξις τὸ μέσον, ὃ κινεῖ κινούμενον· ἐν δὲ τοῖς ἐμψύχοις σώμασι δεῖ τι εἶναι σῶμα τοιοῦτον.
488Aristoteles, De motu animalium, 10; 7 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δ' ἔργα τῆς κινήσεως ὦσις καὶ ἕλξις, ὥστε δεῖ τὸ ὄργανον αὐξάνεσθαί τε δύνασθαι καὶ συστέλλεσθαι.
489Aristoteles, De motu animalium, 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ τὸ μέλλον κινεῖν μὴ ἀλλοιώσει τοιοῦτον εἶναι· κρατεῖ γὰρ κατὰ τὴν ὑπεροχὴν τὰ φυσικὰ σώματα ἀλλήλων, τὸ μὲν κοῦφον κάτω ὑπὸ τοῦ βαρυτέρου ἀπονικώμενον, τὸ δὲ βαρὺ ἄνω ὑπὸ τοῦ κουφοτέρου.
490Aristoteles, De motu animalium, 10; 11 (auctor 384BC-322BC)
ἔν τε γὰρ τῇ πόλει ὅταν ἅπαξ συστῇ ἡ τάξις, οὐδὲν δεῖ κεχωρισμένου μονάρχου, ὃν δεῖ παρεῖναι παρ' ἕκαστον τῶν γινομένων, ἀλλ' αὐτὸς ἕκαστος ποιεῖ τὰ αὑτοῦ ὡς τέτακται, καὶ γίνεται τόδε μετὰ τόδε διὰ τὸ ἔθος· ἔν τε τοῖς ζῴοις τὸ αὐτὸ τοῦτο διὰ τὴν φύσιν γίνεται καὶ τῷ πεφυκέναι ἕκαστον οὕτω συστάντων ποιεῖν τὸ αὑτοῦ ἔργον, ὥστε μηδὲν δεῖν ἐν ἑκάστῳ εἶναι ψυχήν, ἀλλ' ἔν τινι ἀρχῇ τοῦ σώματος οὔσης τἆλλα ζῆν μὲν τῷ προσπεφυκέναι, ποιεῖν δὲ τὸ ἔργον τὸ αὑτῶν διὰ τὴν φύσιν.
491Aristoteles, De motu animalium, 11; 9 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ νοῆσαι τὸ Α ἀρχήν.
492Aristoteles, De motu animalium, 11; 13 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ νοῆσαι τὸ Α ἀρχήν.
493Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δῆλον ὅτι καὶ τῆς περὶ φύσιν ἱστορίας δεῖ τινας ὑπάρχειν ὅρους τοιούτους πρὸς οὓς ἀναφέρων ἀποδέξεται τὸν τρόπον τῶν δεικνυμένων, χωρὶς τοῦ πῶς ἔχει τἀληθές, εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως.
494Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ´ οἷον πότερον δεῖ λαμβάνοντας μίαν ἑκάστην οὐσίαν περὶ ταύτης διορίζειν καθ´ αὑτήν, οἷον περὶ ἀνθρώπου φύσεως ἢ λέοντος ἢ βοὸς ἢ καί τινος ἄλλου καθ´ ἕκαστον προχειριζομένους, ἢ τὰ κοινῇ συμβεβηκότα πᾶσι κατά τι κοινὸν ὑποθεμένους.
495Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 7; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δεῖ μὴ διαλεληθέναι πῶς ἐπισκεπτέον, λέγω δὲ πότερον κοινῇ κατὰ γένος πρῶτον, εἶτα ὕστερον περὶ τῶν ἰδίων θεωρητέον, ἢ καθ´ ἕκαστον εὐθύς.
496Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 7; 11 (auctor 384BC-322BC)
Νῦν γὰρ οὐ διώρισται περὶ αὐτοῦ οὐδέ γε τὸ νῦν ῥηθησόμενον, οἷον πότερον καθάπερ οἱ μαθηματικοὶ τὰ περὶ τὴν ἀστρολογίαν δεικνύουσιν, οὕτω δεῖ καὶ τὸν φυσικὸν τὰ φαινόμενα πρῶτον τὰ περὶ τὰ ζῷα θεωρήσαντα καὶ τὰ μέρη τὰ περὶ ἕκαστον, ἔπειθ´ οὕτω λέγειν τὸ διὰ τί καὶ τὰς αἰτίας, ἢ ἄλλως πως.
497Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 10; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη δὲ τοιάνδε τὴν ὕλην ὑπάρξαι, εἰ ἔσται οἰκία ἢ ἄλλο τι τέλος· καὶ γενέσθαι τε καὶ κινηθῆναι δεῖ τόδε πρῶτον, εἶτα τόδε, καὶ τοῦτον δὴ τὸν τρόπον ἐφεξῆς μέχρι τοῦ τέλους καὶ οὗ ἕνεκα γίνεται ἕκαστον καὶ ἔστιν.
498Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 13; 25 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ μὴ λεληθέναι καὶ πότερον προσήκει λέγειν, ὥσπερ οἱ πρότερον ἐποιοῦντο τὴν θεωρίαν, πῶς ἕκαστον γίγνεσθαι πέφυκε μᾶλλον ἢ πῶς ἔστιν.
499Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 15; 29 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ Ἐμπεδοκλῆς οὐκ ὀρθῶς εἴρηκε λέγων ὑπάρχειν πολλὰ τοῖς ζῴοις διὰ τὸ συμβῆναι οὕτως ἐν τῇ γενέσει, οἷον καὶ τὴν ῥάχιν τοιαύτην ἔχειν, ὅτι στραφέντος καταχθῆναι συνέβη, ἀγνοῶν πρῶτον μὲν ὅτι δεῖ τὸ σπέρμα τὸ συνιστὰν ὑπάρχειν τοιαύτην ἔχον δύναμιν, εἶτα ὅτι τὸ ποιῆσαν πρότερον ὑπῆρχεν οὐ μόνον τῷ λόγῳ ἀλλὰ καὶ τῷ χρόνῳ· γεννᾷ γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπον, ὥστε διὰ τὸ ἐκεῖνον τοιόνδ´ εἶναι ἡ γένεσις τοιάδε συμβαίνει τῳδί.
500Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 35; 85 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ´ ἐστὶν ὥσπερ ἐξ ὑποθέσεως· ὥσπερ γὰρ ἐπεὶ δεῖ σχίζειν τῷ πελέκει, ἀνάγκη σκληρὸν εἶναι, εἰ δὲ σκληρόν, χαλκοῦν ἢ σιδηροῦν, οὕτως καὶ ἐπεὶ τὸ σῶμα ὄργανον (ἕνεκά τινος γὰρ ἕκαστον τῶν μορίων, ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ὅλον), ἀνάγκη ἄρα τοιονδὶ εἶναι καὶ ἐκ τοιωνδί, εἰ ἐκεῖνο ἔσται.