'επί' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 13418 hits      Show next 500

1Adrianus I, Epistolae, 96, 1218D
Τοῦτο δὲ ἐν πληροφορίᾳ καὶ πάσῃ βεβαιώσει ἔστω εἰδυῖα ἡ Θεοπόβλητος ὑμῶν βασιλεία, ὅτι τὸ μέγα ἔργον τοῦτο, ὃ ἐπεχειρήσατε, εἰ τελειωθῇ διὰ τῆς μεσιτείας ὑμῶν, καὶ ἀποκατασταθῇ ἡ ἀρχαία ὀρθοδοξία ἐν τοῖς μέρεσιν αὐτοῖς, καὶ σταθῶσιν αἱ σεβάσμιαι εἰκόνες ἐν τῇ ἀρχαίᾳ αὐτῶν ἀποκαταστάσει, μέτοχοι γενήσεσθε τοῦ ἐν θείᾳ τῇ λήξει πάλαι βασιλέως κυροῦ Κωνσταντίνου, καὶ τῆς κυρᾶς [L., μακαρίας] Ἑλένης, τῶν τὴν ὀρθόδοξον πίστιν τρανωσάντων καὶ βεβαιωσάντων, καὶ ἐπὶ πλέον τὴν ἁγίαν μητέρα ὑμῶν καθολικὴν καὶ Ῥωμαϊκὴν καὶ πνευματικὴν Ἐκκλησίαν ὑψωσάντων, καὶ μετ' ἐκείνους πάλιν τῶν ὀρθοδόξως προβεβασιλευκότων ὑμῶν καὶ κρατησάντων [L., καὶ τὴν ἁγίαν καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν, πνευματικὴν ὑμῶν μητέρα, Ῥωμαϊκὴν Ἐκκλησίαν ὑψωσάντων· καὶ μετὰ τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων βασιλέων, οἷα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν κεφαλὴν, σεβασαμένον]· καὶ οὕτως ἀναδειχθήσεται καὶ τὸ ὑμέτερον εὐσεβέστατον καὶ Θεοδώρητον ὄνομα νέου Κωνσταντίνου καὶ νέας Ἑλένης, ἐν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ ἐπαινετῶς διαφημιζόμενον, δι' ὧν ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία ἀνακαινίζεται.
2Adrianus I, Epistolae, 96, 1223C
Περὶ οὗ ἀναγινώσκομεν, ὅτι « Ἐπέβλεψε Κύριος ἐπὶ Ἄβελ καὶ ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ.
3Adrianus I, Epistolae, 96, 1223C
» Εἶτα καὶ ὁ Νῶε μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἰδίᾳ βουλήσει κατασκευάσας θυσιαστήριον ἔκτισε, και ἐκ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πετεινῶν καθαρὰ δῶρα ἐπὶ τὸ αὐτὸ θυσιαστήριον τῷ Θεῷ προσήγαγεν.
4Adrianus I, Epistolae, 96, 1226A
Καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς Ἰακὼβ ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς ῥάβδου αὐτοῦ προσεκύνησε, πίστει τῆς ἀγαπήσεως τοῦτο ποιήσας, περὶ ἧς καὶ ὁ μακάριος Παῦλος ὁ ἀπόστολος ἐν τῇ πρὸς Εβραίους ἐπιστολῇ φησιν, ὅτι Οὐ τὴν ῥάβδον, ἀλλὰ τὸν κρατοῦντα αὐτὴν, ἔνδειξιν ἀγαπήσεως ποιήσας, προσεκύνησεν.
5Adrianus I, Epistolae, 96, 1235A
Ποιμαντικαῖς φροντίσιν, ἐν αἷς ἁρμόζει ποιμαίνειν τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ λεπτοτάτῳ λογισμῷ κατανοοῦντες, ὃν τρόπον ἡ τοῦ κηρύγματος φωνὴ ὑγιὴς ὑπὸ κήρυκος ἐν παντὶ καιρῷ ὀφείλει κηρύττεσθαι, καὶ ὁποῖος ὁ ποιμὴν ἐν συμπαθείᾳ, καὶ ὁποῖος ἐν ἀναστροφῇ ὀφείλει εἶναι, ἵνα τοῖς πᾶσι πλησίον τῇ συμπαθείᾳ γένηται, καὶ τοῖς ὅλοις τῇ ἀναστροφῇ ἐπίσημος· καὶ ὅπως ἂν πρὸς ἑαυτὸν διὰ τῆς εὐσεβοῦς εὐπλαγχνίας τὰς τῶν ἁπάντων ἀῤῥωστίας μετενέγκῃ, ἢ καὶ διὰ τῆς ὑψηλοτάτης ἐπιβλέψεως ἑαυτοῦ αἰτούμενος εἰς τὰ θεῖα πάντας μεταβιβάσῃ [L. ἑαυτοῦ ἐπὶ τὰ θεῖα διαβαίνῃ]· περὶ τούτων πάντων συνείδομεν τῇ ὑμετέρᾳ ἠγαπημένῃ ἁγιωσύνῃ καὶ ἱερατικῇ ὁμονοίᾳ προσφθέγξασθαι, καὶ λεπτομερῶς τὸν λόγον φανερῶσαι.
6Adrianus I, Epistolae, 96, 1239B
» Καὶ πάλιν· « Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν· καί σοι δώσω τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
7Adrianus I, Epistolae, 96, 1239B
Καὶ ὅσagr; ἂν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς· καὶ ὅσα ἂν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
8Agapetus I, Epistolae, 66, 0049A
Εὐχαριστοῦμεν δὲ τῷ Θεῷ, οὗτινος τῷ πνεύματι τὰ κακὰ πρὸς τὸ βέλτιον ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τρέπεται, καὶ αἱ μικραὶ παραβάσεις, εἰς ὄφελος, καὶ ἀφορμὴν μεγάλης γίνονται χαρᾶς.
9Agapetus I, Epistolae, 66, 0051A
Τὰ συνέχοντα τὰς ἁγίας τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας κατανοοῦντες, καὶ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ ἐναβρυνομένους κατὰ ταύτης ὁσημέραι ὁρῶντες, τὸν τοῦ Θείου Γρηγορίου ἐπὶ τοῖς τοιούτοις ὀδυρμὸν εὐκαίρως προοιμιαζόμεθα, πρὸς τὴν ὑμετέραν μακαριότητα λέγοντες· Ἔοικε τὴν παροῦσαν ζωὴν ἐπιλελοιπέναι καθόλου ἡ τοῦ Θεοῦ κηδεμονία, ἡ ἐν τοῖς πρὸ ἡμῶν χρόνοις τὰς ἐκκλησίας φυλάττουσα.
10Agapetus I, Epistolae, 66, 0051C
Εὑρόντες γὰρ κατά τινα οἶκον σχῆμα ἔχοντα εὐκτηρίου, ἐν ᾧ μοναχοί τινες οἰκοῦσι τῶν τῆς ἐκείνων ἀθεμίτου συμμορίας, τὴν εἰκόνα τοῦ φιλοθέου ἡμῶν βασιλέως, τῇ μανίᾳ τυφλώττοντες, τὸ τοῦ πατρὸς αὐτῶν τοῦ διαβόλου πεπράχασιν, ὃς μὴ δυνάμενος τῷ κτίστῇ κατὰ τοῦ πλάσματος τὴν αὐτοῦ ἐπιδείκνυται μανίαν· ὁρμήσας γὰρ εἷς ἐξ αὐτῶν, ὁ περίφημος ἐν κακοῖς Ἰσαάκιος ὁ Πέρσης, ὁ μαγγανείᾳ τινὶ χρώμενος, καὶ ἐξαπατῶν τὰς καρδίας τῶν ἐθελόντων παρ' αὐτοῦ ἐξαπατᾶσθαι, καὶ ἐγκαιόμενος εἰς τὰ Βηρίνης ἐπὶ πεντήκοντα ἡμέρας, ὡς οἱ τούτου συμμύσται καὶ ταῦτα ποιεῖν οἱ αὐτὸν παρασκευάζοντες πρὸς διαφθορὰν καὶ ἐξαπάτην τῶν ἁπλουστέρων διαφημιζουσιν, ἔτυπτε ῥάβδῳ κατὰ τῆς κεφαλῆς τὴν εἰκόνα, ἐπιφθεγγόμενός τινα κατὰ τοῦ ὀρθοδόξου βασιλέως ἡμῶν, μᾶλλον δὲ κατὰ τοῦ Θεοῦ, δι' ὃν καὶ τὴν εἰκόνα ἔτυπτε, τὰ μήτε ἀκοῇ χωρητὰ μήτε διανοίᾳ δεκτὰ, καὶ κλασθείσης ἐν τῷ τύπτειν τῆς ῥάβδου, ὥσπερ ἐξαπορούμενος τί ἕτερον πράξει εἰς τὴν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ εἰκόνα, ἐπελθὼν ἀτιμότερον, διεσπάραξε τὴν γεγραμμένην σινδόνα, καὶ τὸ παρ' αὐτοῦ διαῤῥαγὲν ἐκ ταύτης πυρὶ παραδέδωκε.
11Agapetus I, Epistolae, 66, 0053C
μακαριώτατοι, μὴ χρήσασθαι τῇ συνήθει παῤῥηίᾳ εἰς διόρθωσιν τοῦ τοσούτου κακοῦ, ἀλλ' ὥσπερ τὸ πρότερον ἐπὶ Ἀνθίμῳ διανέστητε, καὶ τὸν διὰ δορᾶς προβάτου περικαλύψαι τὸν λύκον ἐπιχειρήσαντα, καὶ ὑπερβῆναι τὴν θύραν τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν, καὶ κανόνων, καὶ λῃστρικῶς ἐπιβάντα τῆς τῶν προβάτων μάνδρας ἀπογυμνώσαντες τῆς δορᾶς ἐφ' ἑαυτὸν ἐπεδείξατε, πόῤῥω που τῆς μάνδρας ἀπελάσαντες· οὕτω καὶ νῦν ἐπαγρυπνήσατε, καὶ διδάξατε τὸν εὐσεβέστατον ἡμῶν βασιλέα, ὅτι οὐδὲν κέρδος αὐτῷ, καθά φησιν ὁ θεῖος Γρηγόριος, τῆς λοιπῆς αὐτοῦ περὶ τὰς ἐκκλησίας σπουδῆς, εἰ τὸ τοιοῦτον κακὸν ἐπὶ καθαιρέσει τῆς ὑγιαινούσης πίστεως, διὰ τῆς παῤῥησίας αὐτῶν κατισχύσοι, καὶ συγχωρηθεῖεν ἔτι οὗτοι πρὸς διαφθορὰν τῆς ἐκκλησίας ἐμφωλεύειν τοῖς δεσποτικοῖς καὶ ἰδιωτικοῖς οἴκοις, καὶ τὰ ἄθεσμα ἐν τούτοις πράττειν.
12Agapetus I, Epistolae, 66, 0053D
Καὶ ταῦτα μὲν τέως φέρομεν, καίπερ ὑπὸ τῶν δεινῶν κατακαμπτόμενοι, εἰ καὶ ἀνύποιστα, ἐλπίδας ἔχοντες εἰς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν τὸν καιρῷ εὐθέτῳ τὴν ὑμετέραν παρουσίαν ἡμῖν ἀναδείξαντα, ὅτι ὥσπερ Πέτρον τὸν μέγαν, τὸν τῶν Ἀποστόλων κορυφαῖον, τοῖς ἐν Ῥώμῃ ἐπὶ καθαιρέσει τῆς Σίμωνος γοητείας ἐξαπέστειλεν, οὕτω καὶ ὑμᾶς ἐξαποστείλας ἐπὶ καθαιρέσει καὶ ἀποδιώξει τῆς Σεύηρου, καὶ Πέτρου, καὶ Ζωόρα, καὶ τὰ ὅμοια αὐτοῖς φρονούντων, καὶ παντοίαις περιθαλπόντων τιμαῖς πρὸς ἀτιμίαν Θεοῦ, βλασφημίας τε καὶ ὑπερηφανίας, δύναμιν ὑμῖν ἐπιχορηγήσει, συνεπισχύοντος ὑμῖν καὶ τοῦ πιστοτάτου, καὶ θεοφυλάκτου ἡμῶν βασιλέως, τούτους ἐξελάσαι πάσης ἔξω ἐκκλησίας, καὶ πόλεως, ὡς ἐπιβούλους, καὶ λυμεῶνας οὐ μόνον τῶν ἁγιωτάτων ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς πολιτείας ταύτης Πρὸς γὰρ τὴν αὐτοῦ κακίαν ἐπιτήδεια ὄργανα εὑρὼν τούτους ὁ μισόκαλος, πᾶσαν ἀνάστατον πεποίηκε τὴν οἰκουμένην, καὶ αἵμασιν ἁγίων τὴν γῆν κατεμόλυνε, καὶ πόλεις σφαγαῖς, καὶ θορύβοις συνετάραξεν.
13Agapetus I, Epistolae, 66, 0053D
Ἐξελάσατε οὖν τούτους, εὖ ἴσμεν, εἰ τὸν εὐσεβέστατον ἡμῶν βασιλέα, καὶ τοὺς τούτου φιλοχρίστους ἄρχοντας διδάξητε, ὡς κοινωνοῦσι τῷ ἀναθέματι ἐν μέσω ἔχοντες τὸ ἀνάθεμα, ὥσπερ ἀπέδειξεν ἡμῖν ἡ παλαιὰ γραφὴ ἐπὶ Ἄχαρ, καὶ Ἰωνάθαν, τοὺς ἐν γνώσει, καὶ ἀγνωσίᾳ ὑποπεσόντας τῷ ἀναθέματι, καὶ ταῦτα τῶν κινδυνευσάντων συναπολέσθαι τούτοις, ἀγνοούντων ὅτι ἐν μέσῳ αὐτῶν ἦν τὸ ἀνάθεμα.
14Agapetus I, Epistolae, 66, 0055B
Ἀλλ' εἰ οὗτοι μόνοι τὴν τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαν διετάραττον, καὶ παρελύπουν, ἐστήσαμεν ἃν μέχρι τοῦτων τὸν ὀδυρμὸν· ἀλλ' ἐπειδὴ καὶ ὑπὸ τῶν δοκούντων ἐντὸς ταύτης εἶναι, καὶ εἰς ἀρχιερέων τάξιν τελεῖν, παντοίως ἐκπορθεῖται, καιρὸς τὸ τοῦ ψαλμοῦ περὶ αὐτῶν εἰπεῖν, « Εἰ ὁ ἐχθρὸς ὠνείδισέ με, ὑπήνεγκα ἂν, καὶ εἰ ὁ μισῶν με ἐπ' ἐμὲ ἐμεγαλοῤῥημόνησεν, ἐκρύβην ἃν ἀπ' αὐτοῦ· σὺ δὲ ἄνθρωπε ἰσόψυχε, ἡγεμών μου καὶ γνωστέ μου, ὃς ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐγλύκανάς μοι ἐδέσματα, ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθημεν ἐν ὁμονοίᾳ.
15Agapetus I, Epistolae, 66, 0055D
Συναρπάσας οὖν διὰ ταύτης, ἠδυνήθη καὶ τοῖς βασιλείοις εἰσδῦναι, ὥσπερ ἐπαύξειν προσδοκῶν τὴν ὕπουλον ὑπόληψιν τῆς οἰκείας ζωῆς, καὶ συνδιαιτηθεὶς επὶ πολλοὺς χρόνους, καὶ τοῖς ἐμφωλεύουσιν ἐνταῦθα αἱρετικοῖς, καὶ τὰ ἐκείνοις κεχαρισμένα πράττων, καὶ λέγων, οἷα νοσῶν τὴν ὁμοίαν αὐτοῖς αἱρετικὴν μανίαν, ἐπειδὴ τὸν τῆς ὁσίας μνήμης Ἐπιφάνιον, ἐν ἐσχάτοις ἐθεώρησε διακείμενον, μηχανᾶταί τι, ὅπερ ἅντικρυς τὸν αὐτοῦ διήλεγξε διεφθαρμένον σκοπὸν.
16Agapetus I, Epistolae, 66, 0057A
μικρᾶς γὰρ ἀντέχεσθαι ἐκκλησίας ὑπερηφανήσας εὐθὺς εἰς τοσοῦτον ἀσύγκριτον ἐκκλησίαν ἐκείνης ἑαυτὸν ἐπέδωκεν, ὡς ἱκανὸν ὄντα ταύτης ἐπιμελεῖσθαι· ἐπειδὴ οὖν δικαίως οὕτως ἐπιτετίμηται παρ' ὑμῶν, καὶ ἐκβέβληται τοῦ θρόνου τῆς βασιλίδος ταύτης πόλεως τοῦ πιστοτάτου ἡμῶν βασιλέως τὴν δικαίαν ὑμῶν ἐπὶ τούτων ἀγανάκτησιν προσδεξαμένου, καὶ συνεπαμύναντος τοῖς τε θείοις κανόσι καὶ τῇι καθολικῇ πίστει, οὐ βούλεσθε δὴ τὴν παντελῆ τούτου ἀπώλειαν, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι αὐτόν.
17Agapetus I, Epistolae, 66, 0057B
Μιμεῖσθε γὰρ Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, τὸν ἐλθόντα καλέσαι οὐ δικαίους, ἀλλ' ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν, καὶ πάντως πατρικοῖς σπλάγχνοις, εἰ ἐπιγνοὺς τὴν οἰκείαν ἁμαρτίαν ἐπιστρέψει, προσδέχεσθε· ὁρκίζομεν τὴν ὑμετέραν μακαριότητα, εἰ καὶ τολμηρόν τι ποιοῦμεν, κατὰ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου ἁγίας τριάδος, καὶ τοῦ κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων Πέτρου, καὶ τῆς σωτηρίας καὶ νίκης τοῦ εὐσεβεστάτου ἡμῶν βασιλέως, μὴ περιιδεῖν τοὺς θείους κανόνας, ὑπὸ τούτου καταπατουμένους, μηδέ περιφρονουμένην παρ' αὐτοῦ τὴν παραδοθεῖσαν αὐτῷ ἐκκλησίαν, ἀλλ' ἐξακολουθοῦσαν ἐν ἅπασι τοῖς πρὸ αὐτῆς διαλάμψασιν ἐν τῷ ἀποστολικῷ ὑμῶν θρόνῳ, πρᾶξαι ἐπ' αὐτῷ, ἔτι καὶ νῦν κατὰ τῆς τῶν κανόνων αὐθεντίας νεανιευομένῳ καὶ προτιμήσαντι τὴν μετὰ τῶν εἰρημένων αἱρετικῶν συνδιαγωγὴν τῆς ἰδίας ἐκκλησίας, ὅπερ ὁ ἐν ἁγίοις Κελεστῖνος ἐπὶ Νεστορίῳ τῷ δυσσεβεῖ φαίνεται διαπραξάμενος, προθεσμίαν αὐτῷ παρέχοντες, ὥσπερ οὖν κἀκεῖνος Νεστορίῳ, ἧς ἐντός ἐὰν μὴ ἀπαντήσας τὸν εἰρημένον λίβελλον τῇ ἀποστολικῇ ὑμῶν καθέδρᾳ ἐπιδῷ, τῇ τε ὑμετέρᾳ μακαριότητι, καὶ τῷ ἁγιωτάτῳ τῆς βασιλίδος ἀρχιεπισκόπῳ, καὶ τῆς αἱρετικῆς νόσου ἑαυτὸν ἀπαλλάξῃ, καὶ ἐπί τὴν ἐμπιστευθεῖσαν αὐτῷ Τραπεζοῦντος ἐκκλησίαν ἐξορμήσῃ, ὁρίσατε, ἁγιώτατοι, ἀλλότριον μὲν αὐτὸν εἶναι.
18Agapetus I, Epistolae, 66, 0057D
Ἐπειδὴ δὲ οὐ μόνον οὗτος, ἀλλὰ καὶ ἕτεροι ἐπίσκοποί τε, καὶ κληρικοὶ, καὶ ἀρχιμανδρῖται εὐαρίθμητοι, ἐπιβουλαῖς χρώμενοι, κατὰ τῆς τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας, καὶ διὰ τοῦτο καὶ μόνον τῇδε τῇ πόλει ἐνδιατρίβοντες ταραχὰς παρέχειν καὶ ταύτῃ, καὶ ταῖς ἁπανταχοῦ ἐκκλησίαις, κατ' οὐδένα τρόπον παραιτοῦνται, δεόμεθα καὶ τοῦς τοιούτους ἅπαντας, πρὸς ὑμᾶς ἀχθῆναι, καὶ εὐθύνας ὑποσχεῖν τὰς τοῖς κανόσι πρεπούσας, δῆλον ὅτι καὶ ἐπὶ τοῦ προειρημένου Ἀνθίμου, καὶ τούτων δὲ πάντων, γρηγορούσης τῆς δικαιοκρισίας τῶν παρ' ὑμῶν καλῶς φυλαττομένων κανόνων, ἵνα μικρὸν ἀναψύξῃ ἡ τοῦ Θεοῦ ἐκκλησία τούτων ἐλευθερουμένη, καὶ μάθωσιν οἱ τῇ ποιμαντικῇ καὶ τῷ κλήρῳ προσελθεῖν τούτῳ τῷ τρόπῳ βουλόμενοι, ὡς οὐκ εἰς τέλος παρασιωπήσεται κύριος, ἀλλ' ἀπαγρυπνήσει ἐπὶ τοὺς τοιούτους ποιμένας, ἐφ' οὓς κατὰ τὸν προφήτην καὶ παρωξύνθη ὁ θυμὸς αὐτοῦ.
19Agapetus I, Epistolae, 66, 0067C
Ἐξ οὗ Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὑπὲρ τῶν ἐποφειλομένων ὑμῖν γερῶν, τῆς δι' αὐτὸν ἐν παντὶ καιρῷ μετὰ παῤῥησίας ἀληθοῦς δημοσιευθείσης ὁμολογίας τῇ ἀοράτῳ καὶ φοβερῳ αὐτοῦ δυνάμει ἐπὶ τὴν σεβασμίαν ὑμῶν ἐπανεπαύσατο κεφαλὴν τὸν τοῦ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων θρόνον καταπιστεύσας ὑμῖν, μακαριώτατοι, « καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέ;ετραν τοὺς πόδας ὑμῶν, καὶ κατεύθυνε τὰ διαβήματα ὑμῶν, καὶ ἐνέπλησε τὸ στόμα ὑμῶν ᾆσμα καινὸν ὕμνον τῷ Θεῷ ἡμῶν, πολλοὶ ἤλπισαν ἐπὶ κύριον.
20Agapetus I, Epistolae, 66, 0067C
» κατὰ τὸ ψαλμικὸν λόγιον, καταυγασθέντες ὑπὸ τῆς πνευματικῆς ὑμῶν αἴγλης, δι' ἧς, ὡς λύχνος ἐκλάμπων ἐπὶ λυχνίας ἁγίας τὸ ζοφῶδες τῶν εν σκότει καθημένων, καὶ τυφλῶν ἐφωτίσατε τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς διανοίας αὐτῶν διανοίξαντες.
21Agapetus I, Epistolae, 66, 0067D
Διά τοι τοῦτο, τεθαῤῥηκότες πιστεύοντές τε τῷ θείῳ λογίῳ τῷ διαγορεύοντι, « Ἑν καιρῷ οὐ δειλιάσει καρδία ἡδρασμένη ἐπὶ διανοίᾳ συνέσεως, » πείρᾳ τε μαθόντες ἀκριβεῖς ὑμᾶς φύλακας εἶναι τῶν ἀποστολικῶν θησαυρῶν ἐξωστρακίσαντες ἀρτίως Ἄνθιμον τὸν πρόσχημα εὐσεβείας περιβαλόμενον, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἀρνησάμενον, τὸν τὴν ἁρμοσθεῖσαν αὐτῷ νύμφην ἐξωθήσαντα, καὶ λαβηῖν ἑτέραν κατατολμήσαντα παρὰ τοὺς θείους κανόνας, γινὼσκοντες δὲ καὶ τὸν θεοφύλακτον ἡμῶν βασιλέα, καθάπερ Χριστοῦ μαθητὴν δεδοκιμασμένην ἔχοντα ψυχὴν κοινωνον ὑμῖν τοῦ ἀγαθοῦ ἔργου τούτου γενόμενον, καὶ σπουδάσαντα μὲν ἐκ προοιμίων τῆς αὐτοῦ βασιλείας μεχρι τοῦ νῦν, τὸ τῆς ἐκκλησίας, ἅπαν σῶμα φυλάξαι ὑγιὲς, καὶ ἀκέραιον καὶ πάσης νόσου αἱρετικῆς ἐλεύθερον, καὶ διὰ τοῦτο νομοθετῆσαι τὰς ἁγίας, καὶ ἱερὰς τέσσαρας συνόδουσ, ἐν ταῖς ὅτε δήποτε γινομέναις θείαις μυσταγωγίαις.
22Agapetus I, Epistolae, 66, 0071B
Παρέντες τοίνυν τὸ πλῆθος ὑπ' αὐτοῦ τολμηθέντων τά τε κατὰ τὴν ἑῴαν αἵματα τῶν ὁσίων ἀνδρῶν ἐκχυθέντα ὑπὸ τοῦ κατὰ πατρίαν ἐστασιασμένου ὑπ' αὐτοῦ Ἰουδαϊκοῦ συστάντος τότε στρατεύματος, καὶ ἄλλα δὲ τῶν εἰρημένων πολὺ χαλεπώτερα διὰ τὸ μῆκος τοῦ διηγήματος, ἱκετεύομεν, ἁγιώτατε, ἐπειδὴ « νῦν καιρὸς εὐπόσδεκτος, νῦν ἡμέρα σωτηρίας, » βοῶμεν, βοὴθησον ἡῖν, καὶ ταῖς φονευθείσαις ὁσίαις ψυχαῖς, ἃς παρεστάναι νομίσατε νοητῶς, καὶ δεικνύναι ὑμῖν ὡς διὰ Χριστὸν παρεδόθησαν τῷ θανάτῳ, ὑπὸ τοῦ πολυκεφάλου θηρὸς, ἵνα μὴ καὶ αὖθις ἐκ τῆς φανερωθείσης πᾶσιν αὐτῷ μαγγανείας, καὶ Μανιχαϊκῆς πλάνης, ᾗ θαῤῥῶν ὁ δείλαιος οὗτος, κατετόλμησεν εἰς τὰς καθαρὰς βασιλείους εἰσδύναι αὐλὰς, μηδένα τόπον ὀφείλων ἔχειν, ἤ τὸ βάραθρον εἰς κατάλυμα ἀνατρέψαι, καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος, τὴν μετὰ τοσούτων κόπων, καὶ ἰδρώτων, ὑμῶν τε καὶ τοῦ φιλοχρίστου ἡμῶν βασιλέως φιλοτιμηθεῖσαν εἰρηνεν, ταῖς ἁπανταχοῦ τῶν πιστῶν ἐκκλησίαις, ἀπελαθῆναι σπουδάσατε πόῤῥω που καὶ τῆς ἐσχατιᾶς αὐτῆς, φεισάμενοι τῶν τὰς συνουσίας πρὸς αὐτὸν ποιουμένων ψυχῶν, καὶ κοινωνουσῶν διὰ τῆς ἐντεύξεως τοῖς κατ' αὐτοῦ ἀναθέμασι τὸν ἀκάθαρτον, τὸν ἀποκήρυκτον, τὸν ἀναθέμασιν ἐγγράπτοις, καὶ διηνεκέσιν, ὑπὸ τοῦ ἀποστολικοῦ υμῶν θρόνου, καὶ τοσούτων ἀρχιερέων, καὶ ἐν οὐρανῷ παρὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ ἀγγέλων, κατάκριτον ἤδη γενόμενον, κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν· ἐκείνεν καὶ θείαν φωνὴν, μετ' ἐκδικίου τοῦ βδελυροῦ ἄλλου τοῦ Πέτρου, τοῦ καὶ τὴν ἑαυτοῦ προσηγορίαν μέχρι τοῦ νῦν οὐκ ἐρυθριάσαντος ψεύσασται τοῦ αὐτοῦ μαθητοῦ, καὶ τὰ τῆς ἀποστασίας καθ' ἑκάστην ῥήματα φθεγξαμένου· καὶ μετὰ Ζωόρα δὲ, τοῦ παντελῶς ἀμυήτου τῆς θείας γραφῆς, καὶ πάσης ἱερατικῆς λειτουργίας, καὶ τάξεως, μετὰ δὲ παῤῥησιας οὐκ ἴσμεν τῆς ὅθεν χορεγουμένης αὐτῷ καταπατοῦντος τὴν κρατοῦσον ἐκκλησιαστικὴν εὐκοσμίαν τε, καὶ κατάστασιν, ἐκ τῶν καθ' ἡμέραν παρασυνάξεων, καὶ παραβαπτισματων ὑπ' αὐτοῦ τολμωμένων, οὗ τὴν συναγωγὴν, γύναια κώμοις, καὶ μέθαις, ἀσελγείαις, τε, καὶ ἀκολασίαις ἐνδεδομένα πληροῖ.
23Agapetus I, Epistolae, 66, 0071C
Ἐν γὰρ καταγωγίῳ τινὶ τιμίας εἰκόνος ἀνακειμένης τοῦ τῶν εὐσεβῶν ἐπὶ τοῦ παρόντος σκέπτρων κρατοῦντος, ὥσπερ ἁμιλλώμενος ὁ προλεχθεὶς δείλαιος, καὶ ἀλάστωρ ἀνὴρ, εἰ μὴ καὶ κατὰ τὸν ῥηθησόμενον νεώτερον τρόπον βλασφημήσοι τὸ θεῖον, ἀνατείνας τὴν βακτηρίαν, ἐν ᾗ τὸ ἄτιμον αὐτιῦ σχηματίζεται γῆρας στηρίζειν, πληρῶν τὴν πεπλανημένην ἐπίθεσιν, ἔμπροσθεν τῶν ὑπ' αὐτοῦ καταγινομένων ἀπάγεσθαι, ἔτυπτεν ἀφειδῶς τὸ τοῦ φιλοχρίστου βασιλέως ὁμοίωμα, αἱρετικὸν ἀποκαλῶν τὸν ἡνωμένον οὕτω Θεῷ καὶ φρουρούμενον ὑπ' αὐτοῦ, τὸ τῆς ἀληθείας φυλάττοντα κήρυγμα, καὶ οὐκ ἔπαυσε τὸν θυμὸν μέχρι τοσούτου, ἕως οὗ καὶ τὴν φέρουσαν τὸ περιφανὲς ἐκτύπωμα σινδόνα διέῤῥηξε, καὶ μέρος κατέαξεν ἐξ αὐτοῦ, ὃ καὶ πυρὶ παραδέδωκε.
24Agatho papa, Epistolae, 87, 1222B
Ὁμολογοῦμεν δὲ τὸν ἕνα τῆς αὐτῆς ἁγίας ὁμοουσίου Τριάδος τὸν Θεὸν Λόγον, τὸν πρὸ αἰώνων ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα, ἐπ' ἐσχάτων τῶν αἰώνων δι' ἡμᾶς, καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τῆς ἁγίας, ἀχράντου, καὶ ἀειπαρθένου, ἐνδόξου Μαρίας τῆς δεσποίνης ἡμῶν, τῆς ἀληθῶς καὶ κυρίως Θεοτόκου, κατὰ σάρκα δηλονότι ἐξ αὐτῆς τεχθέντα, καὶ ἀληθῶς ἄνθρωπον γενόμενον, τὸν αὐτὸν Θεὸν ἀληθινὸν, καὶ τὸν αὐτὸν ἄνθρωπον ἀληθινόν· Θεὸν μὲν ἐκ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς, ἄνθρωπον δὲ ἐκ τῆς παρθένου μητρὸς, σαρκωθέντα ἐξ αὐτῆς σαρκὶ ψυχὴν ἔχοντα [ἐχούσης] λογικὴν καὶ νοεράν· ὁμοούσιον τὸν αὐτὸν τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, κατὰ πάντα ὅμοιον ἡμῖν χωρὶς ἁμαρτίας· σταυρωθέντα ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, παθόντα, καὶ ταφέντα, καὶ ἀναστάντα· ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς, καθεζόμενον ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καὶ νεκροὺς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.
25Agatho papa, Epistolae, 87, 1223B
Τοῦτον τοιγαροῦν τῆς καθαρᾶς καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς ὁμολογίας τὸν κανόνα καὶ ἡ ἁγία σύνοδος, ἥτις ἐν ταύτῃ τῇ δουλικῇ τοῦ ὑμετέρου Χριστιανικωτάτου κράτους τῶν Ῥωμαίων πόλει ἐπὶ τοῦ τῆς ἀποστολικῆς μνήμης Μαρτίνου τοῦ πάπα συνῆλθε, συνοδικῶς κηρύξαι, καὶ συστατικῶς διεκδικῆσαι, πάντες ἡμεῖς, ὁστισδήποτε ὁπουδήποτε ἦσαν, οἱ ἐλάχιστοι τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ πρόεδροι ἐπέγνωμεν· ἐν ᾗ καὶ οἱ προηγησάμενοι τὴν ὑμετέραν ὀλιγότητα συνελθόντες τὴν ἀποστολικὴν ὁμολογίαν, ἣν ἐξ ἀρχῆς παρέλαβον, καὶ συνοδικῷ κηρύγματι ἐκήρυξαν, καὶ χωρὶς οἱασδήποτε καινοτομίας πλάνης ἀναμφιβόλως ὥρισαν.
26Agatho papa, Epistolae, 87, 1223C
Τοίνυν τῆς εὐσεβείας τῷ ζήλῳ, καὶ τῷ πόθῳ τῆς ἀποστολικῆς ὁμολογίας ἡ εὐμένεια τῆς ὑμετέρας γαληνότητος κινηθεῖσα ἐπὶ πλέον λαμπρῦναι ταύτην, ἵνα τῇ βασιλικῇ θάλψει πολὺ μᾶλλον ἐξαστράψαι, ἀποκαμεῖν φροντίσῃ· ἧς ἡ εὐχὴ, ἐπειδὴ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἀποτελεσθείη· ἵνα καὶ ἡ ἀλήθεια ἥτις ἀκμὴν τοῖς ἐν δισταγμῷ [τοῖς ἀκμὴν ἐν διστ.
27Agatho papa, Epistolae, 87, 1227A
Δέξασθαι τοίνυν καταξιώσατε εὐσεβέστατοι βασιλέων τοὺς σταλέντας παρὰ τῆς ἡμετέρας μετριότητος ἐπισκόπους μετὰ τῶν ὑπολοίπων τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως ἀνδρῶν, καὶ τῶν εὐλαβεστάτων δούλων τοῦ Θεοῦ μετ' εὐμενείας τῆς εἰθισμένης γαληνότητος, ὅπως καὶ τῇ ἐξ αὐτῶν μαρτυρίᾳ μετ' εὐχαριστίας εἰς τὰ οἰκεῖα αὐτῶν ἐπαναστρέφοντες [ἐπαναστρεφόντων] παρὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι συχνάσῃ ὁ ἔπαινος τῆς ὑμετέρας φιλανθρωπίας, ὡς ἐκείνου τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, οὗτινος μετὰ τὴν τελευτὴν ἀξιέπαινος [ἀξιεπαίνετος] οὐδὲν ἧττον φήμη ἀκμάζει· οὗτινος οὐ μόνον τὸ ἐπίσημον τῆς ἐξουσίας ἐστὶν, ἀλλὰ καὶ τῆς εὐσεβείας, μεθ' οὗ ἐκείνη ἡ ἱερωτάτη σύνοδος τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ προέδρων ἐν τῇ Νικαίων πόλει ἐπὶ διεκδικήσει τῆς ὁμοουσίου Τριάδος συνῆλθε.
28Agatho papa, Epistolae, 87, 1227C
Καὶ καθὼς τοῦ τελευταίου μὲν, ὅμως δὲ πάντων ἐξοχωτέρου, τοῦ μεγάλου ἐκείνου Ἰουστινιανοῦ, οὗτινος ὡς ἡ ἀρετὴ, οὕτω καὶ ἡ εὐσέβεια εἰς κρείττονα τάξιν ἀνεκαίνισε τὰ πάντα· οὗτινος καθ' ὁμοίωμα ἡ αὐτοκρατορία τῆς ἀνδρειοτάτης ὑμῶν εὐμενείας ἀρεταῖς τε καὶ ἐγχειρήμασι τὴν πολιτείαν τῶν Χριστιανῶν κατασφαλίζεται, καὶ ἐπὶ τὸ κρεῖττον ἀνακαινίζει, τοῖς τε τῆς εὐσεβείας σπουδάσμασι τῇ καθολικῇ συντρέχει Ἐκκλησία, ἵνα ἐν τῇ ἑνώσει [ἑνότητι L.] τῆς ἀληθοῦς ἀποστολικῆς ὁμολογίας τελεώτερον συναφθῇ, ἣν μέχρι τοῦ παρόντος σὺν ἡμῖν ἡ ἁγία τῶν Ρὡμαίων Ἐκκλησία φυλάττει, ὅπως τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας τὸ μυστήριον λαμπρότερον σάλπιγγος εἰς ὅλον τὸν κόσμον κηρυχθῇ· καὶ ἔνθα ταύτης τῆς ἀληθοῦς ὁμολογίας τὸ ἀκέραιον ταῖς εὐσεβέσι σπουδαῖς τῆς ὑμετέρας βασιλείας ἐπικρατεῖ, ἔπαινος ἅμα καὶ εὐεργεσία τοῦ γαληναίου ὑμῶν κράτους κηρυχθῇ, ἵνα μετὰ τῶν τῆς εὐσεβείας ἐπαίνων καὶ τῆς βασιλείας ὑμῶν πλατυνθῶσι Θεοῦ ἐπινεύοντος τὰ ἐξαίρετα [ἐπίσημα]· καὶ οὓς ἡ τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας ὁμολογία προτρέπεται, ἡ βασιλικὴ ἀνδρεία κτήσηται.
29Agatho papa, Epistolae, 87, 1230A
Διὰ τοῦτο χαρὰ μεγάλη ἔσται ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς, ἐὰν τῆς ὑμετέρας εὐμενοῦς βασιλείας μεσιτευούσης ὁ συμβασιλεὺς ἡμῶν καὶ παντοκράτωρ Θεὸς ταῦτα πρὸς πέρας ἀγάγῃ, ἵνα ὁ οὐρανὸς εὐφρανθῇ, καὶ ἀγαλλιάσηται ἡ γῆ γινομένης εἰρήνης πολλῆς τοῖς τὴν ἀλήθειαν ἀγαπῶσι, καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς σκάνδαλον· καὶ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ βδέλυγμα σκανδάλου, τὸ ὂν εἰς πτῶσιν πολλῶν ἀσυστάτων καὶ ἁπλουστέρων· καὶ γένηται μία πίστις, ἓν στόμα, καὶ χεῖλος ἓν, καὶ μία πρὸς πάντα [παρὰ πᾶσι] τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος ὁμολογία, ἐν ὅσῳ πάντες ὁμοθυμαδὸν λαλοῦσι τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ· ἥντινα ἐν τοῖς χρόνοις τῆς ὑμετέρας γαληναίας εὐδαιμονίας ὁ πολυέλεος Θεὸς χαρίσασθαι καταξιώσοι, ἐν ᾧ [ι., ως] τὰ διεσπασμένα πρὸς οἰκοδομὴν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ κατασκευάζονται, τὰ διακεχωρισμένα εἰς ἁρμογὴν ἀληθείας συνέρχονται, τὰ διεζευγμένα εἰς ἀγάπην ἀποστολικῆς πίστεως [ἀληθείας] συνάπτονται, τὰ διεσκορπισμένα εἰς ἕνωσιν ἐπικρατούσης τῆς ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας συνέρχονται, ἵνα ὁμοφρόνως ἅμα ἡμῖν πάντες τὴν μεγαλειότητα τοῦ ἐνεργήσαντος τὸ ἀγαθὸν τοῦτο Θεοῦ πιστῶς ἰσχύσωσι παρακαλέσαι ὑπὲρ τοῦ μακροχρόνιον καὶ τελείαν εὐδαιμονίαν θεόθεν χαρισθῆναι τῷ κράτει τῆς ὑμῶν ἀνδρείας, ἵνα τοῖς καμάτοις τῆς ὑμῶν ἀηττήτου ἡμερότητος συναχθήσωνται ἐκ τῶν ἐθνῶν εἰς τὸ πιστεύειν [L., ἐξομολογήσασθαι] τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ, καὶ δοξάζειν ἐν ὕμνοις τὴν ἀληθῆ αὐτοῦ ὁμολογίαν, τοῦ ποιήσαντος θαυμάσια μεγάλα μόνου, τοῦ ποιήσαντος τέρατα ἐπὶ τῆς γῆς· ἀνταναιροῦντος πολέμους μέχρι τῶν ἐσχάτων τῆς γῆς· ὅς τὰ διεσπαρμένα συνήγαγε, καὶ τὰ συναχθέντα φυλάττει· ὃς τοὺς εὐσεβεῖς βασιλεῖς ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ βασιλεύειν προστάττει, ὅντινα διὰ τῆς ἀγρύπνου εὐσεβείας, καὶ τῶν ἀηττήτων καμάτων συνεργοῦντος Θεοῦ φυλάττουσιν.
30Agatho papa, Epistolae, 87, 1250A
Ὅθεν καὶ ἡμεῖς, ὡς πρωτοθρόνῳ σοι τῆς οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, τὸ πρακτέον παρατιθέμεθα, ἐπὶ τὴν στερεὰν πέτραν ἑστῶτι τῆς πίστεως, τοῖς παρὰ τῆς ὑμετέρας πατρικῆς μακαριότητος πρὸς τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα τῆς ἀληθοῦς ὁμολογίας ἐμφιλοχωρήσαντες γράμμασιν· ἅπερ καὶ ὡς ἀπὸ τῆς κορυφαίας τῶν ἀποστόλων ἀκρότητος θεολογηθέντα γινώσκομεν, δι' ὧν καὶ τὴν τῆς ἔναγχος ἀναφανείσης αἱρέσεως πολυπλανῆ δόξαν ἐξεδιώξαμεν, ἐξάρχοντος ἡμῶν ἐν τοῖς δόγμασι Κωνσταντίνου τοῦ θειωδῶς βασιλεύοντος, καὶ τὰ σκῆπτρα ἡμερωτάτως ἰθύνοντος, μεθ' οὗ τὴν τῆς ἀσεβείας πλάνην κατεστρεψάμεθα, τὰ τῶν αἱρετικῶν δυσσεβῆ πολιορκήσαντες δόγματα.
31Agatho papa, Epistolae, 87, 1250C
Οὐ γὰρ ἐγελάσαμεν τῶν πέλας τὰ πτώματα, οὐδὲ τῆς ἐκείνων ἐξοιστρήσεως ἐπιχαρέντες κατεσκιρτήσαμεν, οὐδὲ μέγα διὰ τοῦτο ἐπήρθημεν, ἵνα καὶ μεῖζον ἐπὶ τούτῳ κατενεχθείημεν· οὐχ οὕτως ἡμεῖς περὶ τούτων, ὦ σεβασμία καὶ ἱερὰ κεφαλὴ, ἐπαιδεύθημεν, τὸν τῶν ὅλων δεσπότην Χριστὸν κεκτημένοι φιλάνθρωπόν τε καὶ ὑπεράγαθον· ὃς καὶ μιμητὰς ἡμᾶς, ὡς ἐφικτὸν, τῆς ἱεραρχικῆς αὐτοῦ νομοθεσίας ἀγαθοπρεπῶς γενέσθαι παρακελεύεται, καὶ τύπον ἐπέχοντας τῆς αὐτοῦ ποιμαντικῆς τε καὶ συστατικῆς κυβερνήσεως.
32Agatho papa, Epistolae, 87, 1250D
Ἀλλὰ καὶ πρὸς ἐπιστροφὴν μετανοίας ὅ, τε γαληνότατος βασιλεὺς καὶ ἡμεῖς διαφόρως τούτους προετρεψάμεθα· καὶ μεθ' ὅλης τῆς εὐσεβείας τὰ πάντα πεπράχαμεν, οὐδὲν πρὸς χάριν ἢ ἀπέχθειαν διαγενόμενοι [ἴσ., διεγειρόμενοι] καθὼς ὑμᾶς ἔνεστιν ἐκ τῶν ἤδη κεκινημένων ἐφ' ἑκάστῳ τῶν παρηκολουθηκότων καὶ ἐγγράφως ὑπομνηματισθέντων, τῶν καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος τῇ ὑμῶν ἐσταλμένων μακαριότητι, γνῶναι τὴν δύναμιν· εἶτα δὲ καὶ διὰ τῶν ἀναπληρωσάντων τὸ πρόσωπον τῆς ὑμετέρας ἁγιότητος Θεοδώρου καὶ Γεωργίου τῶν Θεοφιλεστάτων πρεσβυτέρων, καὶ Ἰωάννου τοῦ θεοσεβεστάτου διακόνου, καὶ Κωνσταντίνου τοῦ εὐλαβεστάτου ὑποδιακόνου τῶν ὑμετέρων πνευματικῶν τέκνων, καὶ ἠγαπημένων ἡμῖν ἀδελφῶν· καὶ τῶν ἐκ τῆς καθ' ὑμᾶς ἁγίας συνόδου σταλέντων ὁσιωτάτων ἐπισκόπων, ὀρθῶς καὶ χρηστῶς κατὰ τὴν ὑμῶν παίδευσιν ἐν τῷ πρώτῳ τῆς πίστεως σὺν ἡμῖν ἀγωνισαμένων κεφαλαίῳ.
33Agatho papa, Epistolae, 87, 1251D
Καὶ καρδίᾳ, γλώσσῃ τε καὶ χειρὶ συμφωνήσαντες ἀπλανέστατόν τε καὶ ἀσφαλέστατον τῇ συνεργίᾳ τοῦ ζωοποιοῦ Πνεύματος ὅρον ἐξεφωνήσαμεν, οὐ μετάραντες κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον, ὁρια αἰώνια, μὴ γένοιτο· ἀλλὰ ταῖς τῶν ἁγίων καὶ ἐκκρίτων Πατέρων ἐμμείναντες χρήσεσιν, ὁρίσαντες, ἵνα καθάπερ ἐκ δύο καὶ ἐν δύο φύσεσι θεότητος τε καὶ ἀνθρωπότητος, ἐξ ὧν συντεθεὶς, καὶ ἐν αἷς ὑπάρχων Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν κηρύττεται παρ' ἡμῶν, καὶ δοξάζεται ἀχωρίστως, ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως καὶ ἀδιαιρέτως, οὕτω καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀμερίστως πρεσβεύωμεν, καθὼς καὶ ἐν τοῖς παρ' ἡμῶν ὁρισθεῖσι συνοδικῶς δεδήλωται· οἷς καὶ τὸ τοῦ Θεομιμήτου ἡμῶν βασιλέως κράτος συναινέσαν ἰδιοχείρως καθυπεσημήνατο· ἀποβαλλόμενοι, ὡς προλέλεκται, τὴν ἀσεβεστάτην καὶ φασματώδη περὶ ἑνὸς θελήματος καὶ μιᾶς ἐνεργείας ἐπὶ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ κατακρίναντες αἵρεσιν· ἔνθεν τε τῶν συγχεόντων καὶ διαιρούντων τὸν τάραχον κατεπαύσαμεν, καὶ τὴν πυριφλόγον ζάλην τῶν λοιπῶν αἱρέσεων κατεσβέσαμεν, τὴν δὲ τῆν ὀρθοδόξου πίστεως φωταυγίαν τηλαυγῶς σὺν ὑμῖν ἐκηρύξαμεν· ἣν καὶ αὖθις διὰ τιμίων ὑμῶν ἀντιγράφων ἐπισφραγίσαι τὴν ὑμῶν ἐκλιπαροῦμεν πατρικὴν ἁγιότητα· δι' ἧς εὐέλπιδες εἰς Χριστὸν ὄντες θαῤῥοῦμεν, τὴν αὐτοῦ πολυέλεον ἀγαθότητα τὴν σύστασιν τῇ ἐκ Θεοῦ δωρηθείσῃ τῷ πραοτάτῳ ἡμῶν βασιλεῖ Ῥωμαϊκῇ πολιτείᾳ χαρίζεσθαι, νίκαις τε πολυχρονίοις τὴν αὐτοῦ κατακοσμεῖν παγγάληνον ἡμερότητα· τὴν δὲ ὑμετέραν Θεοτίμητον ἁγιότητα παριστῶσαν πρὸς τοῖς ἔνθεν καὶ τῷ φοβερῷ αὐτοῦ ἐκείνου βήματι εἰλικρινῶς τε καὶ ἀληθῶς ὁμολογήσασαν τὰ τῆς πίστεως, ἐν ῥώσει φυλαττομένην, καὶ διασώζουσαν τὰ ἐκ Θεοῦ ἐμπιστευθέντα αὐτῇ ὀρθόδοξα ποίμνια.
34Agatho papa, Epistolae, 87, 1163B
» Ταύταις τοίνυν ταῖς θείαις συλλαβαῖς, ἡμερώτατοι τῶν πραγμάτων δεσπόται, ἐμψυχωθεὶς, καὶ πρὸς ἐλπίδα παραμυθίας ἀπὸ βαθυτάτων ὀδυνῶν κουφισθεὶς, ἠρξάμην τῇ κρείττονι κατ' ὀλίγον ἀνεθεὶς παῤῥησίᾳ τὰ ἤδη [ἴσ. τοῖς ἤδη] διὰ τῆς σάκρας τῆς ἡμερωτάτης ὑμῶν ἀνδρείας προσταχθέντα [προσταχθῶσιν] ἐνεργῶς πρόθυμον ὑπουργίαν παριστᾶν, καί τινα πρόσωπα εἴς τε τὴν τοῦ καιροῦ τούτου ἀτονίαν, καὶ τῆς δουλικῆς ὑμῶν χώρας ποιότητα ἠδύναντο εὑρεθῆναι ἕνεκεν πληροφορίας ὑπακοῆς, ἐπεζήτουν, καὶ μετὰ βουλῆς τῶν συνδούλων μου τῶν ἐπισκόπων ἀπό τε τῆς πλησιαζούσης τούτῳ τῷ ἀποστολικῳ θρόνῳ συνόδου, εἴτα δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ δουλικοῦ κλήρου [L. οἰκείου] τοῦ φιλοῦντος [τοὺς φιλοῦντας] τὸ ὑμέτερον Χριστιανικώτατον κράτος, καὶ ἀκολούθως ἀπὸ τῶν θεοσεβεστάτων δούλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῷ σπεῦσαι παρὰ τὰ ἴχνη τῆς εὐσεβοῦς ὑμῶν γαληνότητος.
35Agatho papa, Epistolae, 87, 1167A
, ὡς ἐπὶ μιᾶς φύσεως τ.
36Agatho papa, Epistolae, 87, 1170C
ἐπὶ τῇ τῶν πολεμίων καταστροφῇ, καὶ ὑποταγῇ] οὐρανόθεν παράσχοι· καὶ ἐν εἰρήνῃ καὶ ἱλαρότητι ἀμέριμνον τὴν ὑμετέραν ἀληθῶς πιστοτάτην βασιλείαν διαφυλάξοι.
37Agatho papa, Epistolae, 87, 1175D
Τὸ γὰρ ἀνθρώπινον, διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς παραιτεῖται τὸ πάθος· τὸ δὲ θεϊκὸν αὐτοῦ πρόθυμον· ἧστινος σαφηνείας τί ἀληθέστερον δύναται γνωρισθῆναι; Πῶς γὰρ οὐκ ἐν αὐτῷ δύο θελήματα, τουτέστι θεῖον καὶ ἀνθρώπινον πιστῶς ἐπιγνωσθήσονται, ἐν ᾗ δύο φύσεις καὶ μετὰ τὴν ἀχώριστον ἕνωσιν συνοδικῷ κηρύγματι κηρύττονται; Καὶ Ἰωάννης γὰρ, ὃς ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Κυρίου ἀνέπεσεν, ὁ ἀγαπητὸς μαθητὴς τὲν αὐτὴν περιοχὴν τούτοις σαφηνίζει τοῖς ῥήμασιν· « Ὅτι καταβέβηκα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, οὐχ ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός.
38Agatho papa, Epistolae, 87, 1179A
Προσεπιτούτοις, ὅπως εὐσεβῶς [L. πῶς ἂν εὐσεβῶς] δυνηθῶσι νοεῖσθαι αἱ διάφοροι ἐπὶ τούτῳ τῶν ἁγίων Γραφῶν μαρτυρίαι, ἅ τινα [L. αἵ τινες] ποτὲ μὲν ἐκ τῆς φύσεως τῆς ἀνθρωπότητος, ποτὲ δὲ ἐκ τῆς θείας τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου κατασκευάζονται [παράγονται]; καὶ ὅτε [ἐπὶ τοῦ παρόντος] μὲν ἡ Γραφὴ μνημονεύει· « Πάντα ὅσα ἠθέλησεν ὁ Κύριος, ἐποίησεν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ.
39Agatho papa, Epistolae, 87, 1179B
» Ὡσαύτως τινὰ περὶ τοῦ ἀνθρωπίνου αὐτοῦ θελήματος τοῦ Εὐαγγελίου τὰ μυστήρια μνημονεύουσιν, ἡνίκα λέγουσιν αὐτὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατοῦντα θέλειν ὡς ἀληθῶς ἄνθρωπον τοὺς ἰδίους πειράσαι [L. περάσα] μαθητάς.
40Agatho papa, Epistolae, 87, 1179D
» Μὴ οὖν αὐτὸς ὁ δημιουργὸς τῶν πάντων καὶ λυτρωτὴς, περὶ οὗ εἴρηται· « Πάντα ὅσα ἠθέλησεν ὁ Κύριος, ἐποίησεν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ, » οὗτινος τὸ θέλειν τοῦτό ἐστιν ὅπερ δύναται [ὅπερ τὸ δύνασθαι]· οὗτινος τῷ νεύματι αἱ οὐράνιαι δυνάμεις σὺν φόβῳ λατρεύουσι, λαθεῖν ἐπὶ γῆς θέλων οὐκ ἠδυνήθη; ὁ κατὰ τὴν θείαν μεγαλωσύνην ἐξ ἀϊδίου σὺν τῷ Πατρὶ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀποῤῥήτως δεσπόζων, καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τὰ πέρατα τῆς γῆς; εἰ μὴ τοῦτο πρὸς τὸ ἀνθρώπινον αὐτοῦ θέλημα, ὅπερ χρονικῶς κατηξίωσε προσλαβεὶν, ἐπαναδοθείῃ; Πόσῃ οὖν πλάνῃ ἐγκεκύλισται ὁ τὰ τοιαῦτα μὴ διακρίνων, ἵνα εἴπῃ, ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ θελήματι καὶ πάντα ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ, ἅπερ ἠθέλησε, τὸν Κύριον δύνασθαι, καὶ τῷ αὐτῷ πάλιν θελήματι ἐν οἴκῳ εὐτελεῖ θέλοντα λαθεῖν μὴ δύνασθαι κατὰ τὰς εὐαγγελικὰς μαρτυρίας; Ἀλλ' ἐὰν πρὸς τὴν οἰκονομίαν τῆς ἀνθρωπότητος αὐτοῦ, καθ' ἣν τὸ ταπεινὸν ἡμῶν προσέλαβεν, ἀποδοθῇ, πάντα τὰ τῆς θείας αὐτοῦ μεγαλωσύνης ἠλαττωμένα πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα αὐτοῦ ἀνήκειν γνωρίζεται, ἣν τελείως προσέλαβε χωρίς τινος ἁμαρτίας, ἵνα ταύτην καὶ τελείως σώσῃ.
41Agatho papa, Epistolae, 87, 1183D
Τοῦτο αὐτὸ καὶ ἡ ἁγία σύνοδος ἡ ἐπὶ τοῦ τῆς σεβασμίας μνήμης Ἰουστινιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐν Κωνσταντινουπόλει συναθροισθεῖσα ἐν τῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, τῶν ὅρων κηρύττει· Εἴ τις ἐν δύο φύσεσι, λέγουσα, μὴ ὡς ἐν θεότητι, καὶ ἀνθρωπότητι τὸν ἕνα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν γνωρίζεσθαι ὁμολογεῖ, ἵνα διὰ τούτου σημαίνῃ τὴν διαφορὰν τῶν φύσεων, ἐξ ὧν ἀσυγχύτως ἡ ἄφραστος ἕνωσις γέγονεν, οὔτε τοῦ Λόγου εἰς τὴν τῆς σαρκὸς μεταποιηθέντος φύσιν, οὔτε τῆς σαρκὸς πρὸς τὴν τοῦ Λόγου φύσιν μεταχωρησάσης.
42Agatho papa, Epistolae, 87, 1186B
Μένει γὰρ ἑκάτερον ὅπερ ἐστὶ τῇ φύσει, καὶ γενομένης τῆς ἑνώσεως καθ' ὑπόστασιν· ἀλλ' ἐπὶ διαιρέσει τῇ ἀνὰ μέρος τὴν τοιαύτην λαμβάνει φονὴν ἐπὶ τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστηρίου· ἢ τὸν ἀριθμον τῶν φύσεων ὁμολογῶν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ Λόγου σαρκωθέντος, μὴ τῇ θεωρίᾳ μόνῃ τὴν διαφορὰν τούτων λαμβάνει, ἐξ ὧν καὶ συνετέθη, οὐκ ἀνῃρημένην διὰ τὴν ἕνωσιν· εἷς γὰρ ἐξ ἀμφοῖν, καὶ δι' ἑνὸς ἀμφότερα· ἀλλ' ἐπὶ τούτῳ κέχρηται τῷ ἀριθμῷ, ὡς κεχωρισμένας καὶ ιδιοϋποστάτους εἶναι τὰς φύσεις· ὁ τοιοῦτος ἀνάθεμα ἔστω.
43Agatho papa, Epistolae, 87, 1187B
Εἰ τοίνυν Πατρὸς καὶ Υἱοῦ μία βούλησίς ἐστι, πῶς φησιν ἐνταῦθα· « Οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ' ὡς σύ; » Ἂν μὲν γὰρ ἐπὶ τῆς θεότητος εἰρημένον ᾖ τοῦτο, ἐναντιολογία τις γίνεται, καὶ πολλὰ ἄτοπα ἐκ τούτου τίκτεται· ἃν δὲ ἐπὶ τῆς σαρκὸς ἔχῃ [ἔχει] λόγον τὰ εἰρημένα, καὶ οὐδὲν γένοιτ' ἂν ἔγκλημα.
44Agatho papa, Epistolae, 87, 1194C
Εἰ καὶ τὰ μάλιστα ἐν τῷ ἑνὶ Δεσπότῃ Ἰησοῦ Χριστῷ τῷ ἀληθεῖ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου Υἱῷ, τοῦ τε Λόγου καὶ τῆς σαρκὸς ἓν ὑπάρχει τὸ πρόσωπον, ὅπερ ἀχωρίστως καὶ ἀδιαιρέτως κοινὰς εἶχε τὰς πράξεις, δεῖ νοεῖν ὅμως αὐτῶν τῶν ἔργων τὰς ποιότητας, καὶ τῇ κατανοήσει τῆς εἰλικρινοῦς πίστεως δεῖ καθορᾷν, ἐπὶ ποῖα μὲν ἡ τῆς σαρκὸς προάγεται ταπεινότης, ἐπὶ ποῖα δὲ τὸ ὕψος τῆς θεότητος ἐπικλίνεται.
45Agatho papa, Epistolae, 87, 1199C
Πῶς οὖν ὅπερ οὔτε ἀπὸ τῶν ἁγίων ὀρθοδόξων Πατέρων ἐῤῥέθη ποτὲ, οὔτε ἀπὸ τῶν βεβήλων αἱρετικῶν τετόλμηται εὑρεθῆναι, ἐπὶ τοῦ παρόντος δυνήσεται προπετευθῆναι, ἵνα τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, τῆς θείας δηλονότι καὶ τῆς ἀνθρωπίνης, ὧντινων αἱ ἰδιότητες ἀκέραιοι εἶναι γνωρίζονται ἐν τῷ Χριστῷ μίαν ἔχειν [ἴσ., εἶναι] ἐνέργειαν, τίς ποτε ὀρθῶς φρονῶν δυνήσηται ἀποδεῖξαι; ὁπόταν ἐὰν μία ἐστὶν, εἴπωσιν ἢ χρονικὴ ἢ ἀΐδιος λεχθήσεται, θεία ἢ ἀνθρωπίνη, ἄκτιστος ἢ κτιστή, ἡ αὐτὴ, ἥτις καὶ τοῦ Πατρός ἐστιν, ἢ ἑτέρα παρὰ τὸν Πατέρα.
46Agatho papa, Epistolae, 87, 1199D
Εἰ τοίνυν μία ἐστὶ καὶ ἡ αὐτὴ, μία καὶ τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ κοινή ἐστιν, ὅπερ ἀλλόκοτόν ἐστι λέγεσθαι, οὐκοῦν ἐπὰν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αὐτὸς Θεὸς καὶ ἄνθρωπός ἐστι, τὰ ἀνθρώπινα ἐνεργήσας ἐπὶ τῆς γῆς, ὁμοίως σὺν αὐτῷ καὶ ὁ Πατὴρ φυσικῶς ἐνήργησεν, ἐπειδὴ ἃ ὁ Πατὴρ ποιεῖ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ.
47Agatho papa, Epistolae, 87, 1206A
Καὶ ἑπομένως ἐκ τοῦ ἐναντίου διαβεβαιοῦται, μίαν ἐνέργειαν ἀπό τινων Πατέρων εἰρῆσθαι ἐπὶ Χριστοῦ, δύο δὲ, ἀπὸ οὐδενὸς, ἐνεργείας.
48Agatho papa, Epistolae, 87, 1206B
Πέτρος ὁμοίως καὶ ἓν καὶ δύο θελήματα, καὶ ἐνεργείας ἐπὶ τῆς οἰκονομίας τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ φρονεῖν προμαρτύρεται.
49Agatho papa, Epistolae, 87, 1207A
Ἵνα τὴν εὐαγγελικὴν καὶ ἀποστολικὴν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ὀρθότητα, ἥτις τεθεμελίωται ἐπὶ τὴν στερεὰν πέτραν ταύτης τῆς τοῦ μακαριωτάτου κορυφαίου τῶν ἀποστόλων Πέτρου Ἐκκλησίας, ἥτις τῇ αὐτοῦ χάριτι καὶ βοηθείᾳ ἀπὸ πάσης πλάνης ἄχραντος διαμένει.
50Agatho papa, Epistolae, 87, 1207D
Οὔτε μετὰ τὴν παλαιότητα τῆς [L., ἐπικρατησάσης] δυσώδους πλάνης ἀπὸ τῆς ὑπομνήσεως ἀπεσιώπησαν, ἀλλὰ διὰ παντὸς προέτρεψαν καὶ διεμαρτύραντο, καὶ τοῦτο ἐξ ἀγάπης ἀδελφικῆς, οὐ κατὰ πονηρίαν, ἢ κατὰ πεῖσμα μίσους (ἀπέστω, ἀπέστω ἀπὸ τῆς τῶν Χριστιανῶν καρδίας, ἵνα εἰς ὄλισθον ἑτέρου [ἐπεμβαίνῃ] παχύνηται, ὁπόταν ὁ τῶν πάντων Κύριος διδάσκῃ· Οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλ' ἵνα ἐπιστραφῇ, καὶ ζήσῃ· ὁ χαίρων ἐπὶ ἑνὶ μετανοοῦντι, ἢ ἐπὶ ἐννενήκοντα ἐννέα δικαίοις· ὃς πρὸς τὸ ἐλευθερῶσαι τὸ ἀπολωλὸς πρόβατον τῆς ἑαυτοῦ μεγαλειότητος τὴν δυναστείαν ἐπικλίνας ἐξ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν καταβέβηκε), καὶ ἐξηπλωμέναις ταῖς πνευματικαῖς χερσὶν εὐχόμενοι, καὶ δυσωποῦντες αὐτοὺς εἰς τὴν ὁμοψυχίαν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἐπανακάμπτοντας ἀσπάσασθαι, καὶ τὴν τούτων ἐπιστροφὴν πρὸς τὴν ὑγιῆ ὀρθότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἀναμένοντες, ὅπως ἀπὸ τοῦ ἡμετέρου καταλόγου ἤτοι τοῦ μακαρίου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου, οὗτινος, εἰ καὶ ἀνάξιοι, τὴν διακονίαν ἐκτελοῦμεν, καὶ τῆς παραδόσεως τὸν τύπον κηρύσσομεν, μὴ ποιήσωσιν ἑαυτοὺς ἀλλοτρίους, ἀλλ' ὁμονοητικῶς ἅμα ἡμῖν τὴν ἀμώμητον θυσίαν ὑπὲρ τῆς συστάσεως τοῦ ἀνδρειοτάτου καὶ γαληνοτάτου κράτους [προσφέροντες] ἀκαταπαύστως Χριστὸν τὸν Κύριον ἐκδυσωπῶσι.
51Agatho papa, Epistolae, 87, 1210D
Ταῦτα διὰ τοῦτον τὸν παντοδύναμον Θεὸν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις τῆς ὑμῶν ἡμερότητος εἰς τὸ διορθώσασθαι πιστεύομεν φυλάξαι, ἵνα καὶ τὸν τόπον, καὶ τὸν ζῆλον αὐτοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Ξριστοῦ τοῦ τὸ ὑμέτερον κράτος καταξιώσαντος στέψαι, ποιοῦντες ἐπὶ γῆς ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ εὐαγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἀληθείας δικαίαν κρίσιν προαγάγητε· ὅστις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους λυτρωτὴς καὶ σωτὴρ ὑπάρχων, μέχρι τῆς σήμερον ὑβριζόμενος ἠνέσχετο, καὶ τῷ κράτει τῆς ὑμετέρας ἀνδρειότητος ἐνέπνευσεν, ἵνα τῆς αὐτοῦ πίστεως τὸ πρᾶγμα, καθὼς τὸ δίκαιον ἀπαιτεῖ, καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν ἱερῶν οἰκουμενικῶν πέντε συνόδων ἐψηφίσατο ἡ διδασκαλία καταξιώσητε ἐπεξελθεῖν [ἐξακολουθῆναι], καὶ τοῦ λυτρωτοῦ καὶ συμβασιλέων τὴν περὶ τῆς πίστεως αὐτοῦ ὕβριν, διὰ τῆς αὐτοῦ προστασίας ἀπὸ τῶν καταφρονησάντων ἐκδικήσητε, τὸ προφητικὸν ἐκεῖνο λόγιον μετὰ βασιλικῆς φιλανθρωπίας μεγαλοψύχως ἀναπληροῦντες, ὅθεν [ἴσ., ὅπερ] ὁ βασιλεὺς καὶ προφήτης Δαβὶδ πρὸς τὸν Θεὸν φθέγγεται.
52Alcuinus, Epistolae, 100, 0183A (auctor 730-804)
Dicit enim Priscianus de habere plures significationes et non pro una Graeca praepositione poni, sed pro tribus, vel forsan pluribus, ita dicens: « de non solum τὸ ἀπὸ significat, sed etiam τὸ ἐπὶ memorativum, ut: de partibus orationis.
53Alcuinus, Epistolae, 100, 0183C (auctor 730-804)
Item ubi nos habemus: Descendit sicut pluvia in vellus (Psal. LXXI, 6) , in Graeco habetur: καταβήσεται ὡς ὑετὸς ἑπὶ πόκον . . . sicut superius περὶ in eo versu, unde haec inquisitio orta est.
54Alcuinus, Epistolae, 100, 0460A (auctor 730-804)
Nam ἐπὶ super, στόλα habitus Graece dicitur.
55Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1235D
Episcopus Graece, Latine dicitur superintendens: ἐπὶ super, σκοπεῖν intendere, hinc episcopus superintendens, id est supervidens: quia ipse debet supervidere vitam subiectorum suorum, qualiter credant, qualiter vivant, qualiter Dei praecepta custodiant.
56Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
" Item cum apud Viennam postea quiesceret sobrius, horrore medio noctis imago quaedam visa splendidior hos ei versus heroos modo non vigilanti aperte edixit eadem saepius replicando, quibus fretus nihil asperum sibi superesse existimabat: Ζεὺς ὅταν εἰς πλατὺ τέρμα μόλῃ κλυτοῦ ὑδροχόοιο, παρθενικῆς δὲ Κρόνος μοίρῃ βαίνῃ ἐπὶ πέμπτῃ εἰκοστῇ, βασιλεὺς Κωστάντιος Ἀσίδος αἴης τέρμα φίλου βιοτοῦ στυγερὸν καὶ ἐπώδυνον ἕξει.
57Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 2, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Item cum apud Viennam postea quiesceret sobrius, horrore medio noctis, imago quaedam visa splendidior, hos ei versus heroes modo non vigilanti aperte edixit, eadem saepius replicando, quibus fretus nihil asperum sibi superesse existimabat ζεὺς ὅταν εἰς πλατὺ τέρμα μόλῃ κλυτοῦ ὑδροχόοιο, παρθενικῆς δὲ κρόνος μοίρῃ βαίνῃ ἐπὶ πέμπτῃ εἰκοστῇ, βασιλεὺς κωνστάντιος ἀσίδος αἴης τέρμα φίλου βιοτοῦ στυγερὸν καὶ ἐπώδυνον ἕξει.
58Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0567A
Τὸν δέ γε τῆς Ρωμαίων πάπαν Ὁνώριον, οὐ καταγορεύειν οἶμα τῆς τῶν ἐμφύτων θελημάτων ἐπὶ Χριστοῦ δυάδος, ἐν τῇ γραφείσῃ πρὸς Σέργιον ἐπιστολῇ διὰ τὸ ἓν θέλημα φάναι, συναγορεύειν δὲ μᾶλλον, καὶ ταύτην ὡς εἰκὸς συνιστᾷν, οὐκ ἐπ' ἀθετήσει τοῦτό γε λέγοντα τοῦ ἀνθρωπίνου καὶ φυσικοῦ τοῦ Σωτῆρος θελήματος, ἀλλ' ἐπὶ τοῦ μηδαμῶς τῆς ἀσπόρου συλλήψεως αὐτοῦ καὶ τῆς ἀφθόρου γεννήσεως προκαθηγεῖσθαι θέλημα σαρκὸς, ἢ λογισμὸν ἐμπαθῆ.
59Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0569D
Τρανώτερον δὲ κᾂν τοῖς ἑξῆς παρίστησιν, ὡς ὁ λόγος ἦν αὑτῷ μόνον τὸ ἐμπαθὲς, ἀλλ' οὐ τὸ φυσικὸν ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος ἀποδιορίσασθαι θέλημα· καὶ ὅτιπερ, κᾂν τῷ φυσικῷ καὶ ἀνθρωπίνῷ, πρὸς τὸ πατρικὸν καὶ θεῖον συνέβαινε μὲν, οὐδεμίαν τὴν ἐξ ἀντιπράξεως ἔχων πρὸς ἐκεῖνο διαφορὰν, ὑποτύπωσιν δὲ διδοὺς ἡμῖν ἑαυτὸν, τὸ οἰκεῖον ἑκουσίως ὑπέταττεν· συνίστα δὲ τὸ πατρικὸν, ᾧ ἂν καὶ ἡμεῖς ἐκμιμούμενοι, τὸ ἑαυτῶν ἀθετήσαντες, τὸ θεῖον διὰ πάσης σπουδῆς ἐκπληρώσωμεν, λέγων οὕτως· « κᾂν γέγραπται, ὅτι οὐκ ἦλθον ποιῆσαι τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με πατρός· » καὶ, « οὐχ ὃ ἐγὸ θέλω, ἀλλ' ὅ τι σὺ, Πάτερ· οὔκ εἰσι ταῦτα διαφόρου θελήματος, τουτέστιν ἐναντίου καὶ ἀντιπράττοντος· ἀλλὰ τῆς προσληφθείσης ἀνθρωπίνης οἰκονομίας οἰκειουμένης συμπαθῶς τὰ ἡμέτερα.
60Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0603C
Καὶ ἀντέγραψας αὐτῷ, λέγων, μηδὲν τοιοῦτο ποιῆσαι, ἐπειδὴ οὐκ εὐδοκεῖ ὁ Θεὸς ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἠρακλείου, καὶ τοῦ γένους αὐτοῦ, συμπραχθῆναι τὴν πολιτίαν τῶν Ῥωμαίων.
61Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0607C
Καὶ εἶπον· Δόξα Θεῷ τῷ ποιήσαντί σε ἄξιον τῆς τοιαύτης διακονίας Πλὴν, ἐπὶ ποίῳ τρόπῳ γενέσθαι τὴν ἕνωσιν ἡ αὐτοῦ θεοστεφὴς ἐκέλευσε γαληνότης, πάλιν εἰπὲ, εἴπερ οἶδας; καὶ εἶπας, ἐπὶ τῷ Τύπῳ.
62Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0609A
Τοῦτο Ἀρειανοῖ ποτε προέτειναν ἐγγράφως ἐπὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, λέγοντες· Περιέλωμεν τὸ ὁμοούσιον καὶ τὸ ἑτερούσιον, καὶ ἑνωθῶσιν αἱ ἐκκλησίαι.
63Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0609B
Καὶ οὐδεὶς τῶν βασιλέων ἠδυνήθη μέσαις φωναῖς πεῖσαι τοὺς θεοφόρους πατέρας σῦμβιβασθῆναι θοῦς ἐπὶ αὐτῶν αἱρετίζουσι, ἀλλὰ ταῖς τραναῖς καὶ κυρίας, καὶ καταλλήλοις τῷ ζητουμένῳ δόγματι ἐκέχρηντο, λέγοντες προφανῶς· Ὅτι ἱερέων ἐστὶν τὸ ζητεῖν, καὶ ὁρίζεσθαι περὶ τῶν σῶτηρίων δογμάτων τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας.
64Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0609D
Πλὴν, τί θέλομεν διὰ πολλῶν ἐλθεῖν; Εἰς τὴν ἁγίαν ἀναφορὰν ἐπὶ τῆς ἁγίας τραπέζης, μετὰ τοὺς ἀρχιερέας καὶ ἱερέας καὶ διακόνους, καὶ παντὸς ἱερατικοῦ τάγματος, μετὰ τῶν λαϊκῶν οἱ βασιλεῖς μνημονεύονται, λέγοντος τοῦ διακόνου· Καὶ τῶν ἐν πίστει κεκοιμημένων λαϊκῶν, Κωνσταντίνου, Κώνσταντος, καὶ τοὺς λοιπούς.
65Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0611C
Καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ περὶ τὴν αὐτὴν ἀφὴν τοῦ λύχνου, Τρώϊλος ὁ πατρίκιος, καὶ Σέργιος ὁ εὐκρατᾶς ὁ ἐπὶ τῆς τραπέζης τῆς βασιλικῆς, παρεγένοντο πρὸς τὸν δοῦλον Θεοῦ τὸν γέροντα, καὶ καθίσαντες, ἐκέλευσαν καὶ αὐτὸν καθίσαι, καὶ εἶπον πρὸς αὐτὸν· Εἰπὲ ἡμῖν, κῦρι ἀββᾶ, τὴν μεταξὺ σοῦ καὶ Πύῤῥου γενομένην, ἐν Ἀφρικῇ καὶ Ῥώμῃ περὶ τῶν δογμάτων κίνησιν, καὶ ποίοις αὐτὸν ἔπεισας ἀναθεματίσαι τὸ δόγμα τὸ ἴδιον, καὶ τῷ σῷ συνθέσθαι.
66Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0611C
Ὅτι τὰς ἁγίας τέσσαρας συνόδους ἐξέβαλον διὰ τῶν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ γενομένων ἐννέα κεφαλαίων, καὶ διὰ τῆς ἐν ταύτῃ τῇ πόλει γενομένης παρὰ Σεργίου Ἐκθέσεως, καὶ διὰ τοῦτο προσεχῶς ἐπὶ τῆς ἕκτης ἰνδικτιῶνος ἐκτεθέντος Τύπου· καὶ ὅτι ἅπερ ἐδογμὰτισαν διὰ τῶν κεφαλαίων, διὰ τῆς Ἐκθέσεως κατέκριναν· καὶ ἅπερ ἐδογμάτισαν διὰ τῆς Ἐκθέσεως, διὰ τοῦ Τύπου ἠμύρωσαν, καὶ καθεῖλον ἑαυτοὺς τοσαυτάκις.
67Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0611D
Οἱ τοίνυν ὑφ' ἑαυτῶν κατακριθέντες, καὶ ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων, καὶ τῆς μετὰ ταῦτα ἐπὶ τῆς ὀγδόης ἰνδικτιῶνος γενομένης συνόδου καθαιρεθέντες, ποίαν ἐπιτελέσουσι μυσταγωγίαν; ἢ ποῖον πνεῦμα τοῖς παρὰ τῶν τοιούτων ἐπιτελουμένοις ἐπιφοιτᾷ; Καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Σὺ μόνος σώζῃ, καὶ πάντες ἀπώλλυνται; Καὶ εἶπεν· Οὐδένα κατέκριναν οἱ τρεῖς παῖδες μὴ προσκυνήσαντες τῇ εἰκόνι, πάντων ἀνθρώπων προσκυνούντων.
68Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0613A
καὶ ὑπὸ τῆς ἰδίας μαστιγωθῆναι συνειδήσεως, ἐπὶ τῇ παραβάσει τῶν φύσει νομίμων· κᾀμοὶ οὖν μὴ δῷ ὁ Θεὸς κατακρῖναί τινα, ἢ εἰπεῖν ὅτι ἐγὼ μονος σώζομαι· αἱροῦμαι δὲ ἀποθανεῖν, ἢ θρόησιν ἔχων κατὰ τὸ συνειδὸς, ὅτι περὶ τὴν εἰς Θεὸν πίστιν παρεσφάλην καθ' οἱονδήποτε τρόπον.
69Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0613B
Καὶ λέγουσι· Πάντως ἀνάγκη ἐστὶ θελήσεις λέγεσθαι ἐπὶ Χριστοῦ καὶ ἐνεργείας; Ἀπεκρίθη· Πᾶσα ἀνάγκη, εἴπερ εὐσεβεῖν κατὰ ἀλήθειαν θέλωμεν.
70Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0613C
Καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Οἴδαμεν ὄντως ὅτι οὕτως ἦν· πλὴν μὴ λυπήσης τὸν βασιλέα, διὰ τὴν εἰρήνην καὶ μόνον ποιήσαντα τὸν τύπον, οὐκ ἐπ' ἀναιρέσει τινὸς τῶν ἐπὶ Χριστοῦ νοουμέμένων, ἀλλ' ἐπὶ εἰρήνῃ, τὴν σιωπὴν τῶν ποιουσῶν τὴν διάστασιν φωνῶν οἰκονομοῦντα.
71Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0615D
Ἐκεῖνος γὰρ αἰσθόμενος, ὅτι ψόγον αὐ τοῦτινες κατὰ τὴν δύσιν καταχέουσι, διὰ κελεύσεως ἐλεύθερον ἑαυτὸν ἐποίησε τῆς ἐπὶ τῇ Ἐκκλησίᾳ μέμψεως, γράψας.
72Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0617C
βλέπε, εἰπὲ τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἐλεεῖ σε ὁ δεσπότης· ἐπὶ ἐὰν διὰ τῆς νομίμου διηγήσεως ἔλθωμεν, καὶ εὕρῃ κᾂν ἕν τῶν κατηγορηθέντων σου ἀληθὲς, ὁ νόμος φονεύσει σε.
73Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0619B
Ποία γέγονεν ἐπὶ τοῖς πεπραγμένοις συνοδικὴ καὶ κανονικὴ πρᾶξις ἀσφαλῶς ἔχουσα αὐτοῦ τὴν καθαίρεσιν; Πλὴν ἵνα καὶ κανονικῶς καθῃρέθη, οὐ ποιεῖ τοῦτο πρόκριμα τοῖς ὁρθοδόξως κατὰ τοὺς θείους κανόνας κυρωθεῖσιν, οἷς καὶ τὰ γραφέντα παρὰ τοῦ ἐν ἀγίοις πάπα Θεοδώρου συμβαίνουσι.
74Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0627C
Ἡ δοκιμὴ τῶν ἁγίων ἐστὶν, ἵνα ψανερωθῶσι διὰ τῆς θλίψεως τῷ βίῳ τῶν ἀνθρώπων αἱ περὶ τὸ φύσει καλὸν διαθέσεις αὐτῶν, ἑαυταῖς συνεκφαίνουσαι τὰς ἠγνοημένας πᾶσιν ἀρετὰς, ὡς ἐπὶ Ἰὼβ καὶ Ἰωσὴφ.
75Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0627C
Ὁ μὲν γὰρ ἐπὶ φανερώσει τῆς κεκρυμμένης ἀνδρείας ἐπειράζετο· ὁ δὲ, ἐπ' ἐκφωνήσει τῆς ἁγιαστικῆς σωφροσύνης ἐδοκιμάζετο.
76Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0627C
Καὶ πᾶς τῶν ἁγίων ἀκουσίωνς ἑν τῷ αἰῶνι τούτῳ θλιβεὶς, ἐπί τισι τοιαύταις οἱκονομίαις ἐθλίβετο, ἵνα διὰ τῆς ἀσθενείας τῆς συγχωρουμένης αὐτος ἐπαχθῆναι, τὸν ὑπερήφανον καὶ ἀποστάτην περιπατήσωσι δράκοντα, τουτέστι τὸν διάβολον.
77Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0627D
Ποῖα ταῦτά εἰσι, δέσποτα, καὶ τίς ἐγὼ, καὶ πόθεν εἰμὶ, ἵνα ἡ ἐπὶ τοῖς προτεινομένοις μοι συγκατάθεσις χαροποιήσῃ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην; ΘΕΟΔ.
78Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0631D
Μὰ τὸν Θεὸν μέλλοντά με ἐτάσαι· Καὶ ὅτε γέγονεν, εἶπον, καὶ νῦν τὸ αὐτὸ λέγω, ὅτι κακῶς γέγονεν ὁ τύπος, καὶ ἐπὶ βλάβῃ πολλῶν.
79Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0633D
Καὶ ἀποπαγέντες ἐπὶ τοῖς λαληθεῖσι, κάτω βαλόντες τὰς κεφαλὰς ἐσίγησαν ἐπὶ ὥραν ἱκανήν.
80Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0635A
Εἰ τὰς γενομένας συνόδους αἱ κελεύσεις τῶν βασιλέων κυροῦσιν, ἀλλ' οὐχὶ εὐσεβὴς πίστις, δέξωνται καὶ τὰς κατὰ τοῦ ὁμοουσίου γενομένας συνόδους, ἐπειδὴ κελεύσει βασιλέων γεγόνασι· φημὶ δὲ, τὴν ἐν Τύρῳ, τὴν ἐν Ἀντιοχεία, τὴν ἐν Σελευκεία, τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ Εὐδοξίου τοῦ Ἀρειανοῦ, τὴν ἐν Νίκῃ τῆς Θρᾴκης, τὴν ἐν τῷ Σερμίῳ· καὶ μετὰ ταύτας πολλοῖς ὕστερον χρόνοις, τὴν ἐν Ἐφέσῳ δεύτερον, ἧς ἐξῆρχε Διόσκορος· ὅλας γὰρ ταύτας κέλευσις βασιλέων ἤθροισε, καὶ ὅμως πᾶσαι κατεκρίθησαν διὰ τὴν ἀθεΐαν τῶν κυρωθέντων ἀσεβῶς δόγμάτων.
81Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0635B
Διὰ τὶ δὲ οὐκ ἐκβάλλετε τὴν καθελοῦσαν Παῦλον τὸν Σαμοσατέα ἐπὶ τῶν ἁγίων καὶ μακαρίων πατέρων, Διονυσίου τοῦ πάπα Ῥώμης, καὶ Διονυσίου τοῦ Ἀλεξανδρείας, καὶ Γρηγορίου τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ τῆς αὐτῆς ἄρξαντος συνόδου, ἐπειδὴ μὴ γέγονε κελεύσει βασιλέως; Ποῖος δὲ κανὼν διαγορεύει, μόνας ἐκείνας ἐγκρίνασθαι συνόδους, τὰς κελεύσει βασιλέως ἀθροισθείσας, ἢ ὅλως κελεύσει βασιλέως πάντας τὰς συνόδους ἀθροίζεσθαι; Ἐκείνας οἶδεν ἁγίας καὶ ἐγκρίτους συνόδους ὁ εὐσεβὴς τῆς Ἐκκλησίας κανὼν, ἃς ὀρθότης δογμάτων ἔκρινεν.
82Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0635D
Φοβηθῶμεν δὴ τὸν Θεὸν, καὶ μὴ θελήσωμεν παροργίσαι αὐτὸν, ἐπὶ τῇ παραγωγῇ τῶν αἱρετικῶν χρήσεων.
83Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0637A
ἔφη· Αὐταὶ Νεστορίου εἰσὶ τοῦ νοσήσαντος ἐπὶ Χριστοῦ τὴν προσωπικὴν δυάδα.
84Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0637C
« Συνέπισόν με, καὶ ἐξερευνήσω τὸν νόμον σου, καὶ φυλάξω αὐτὸν ἑν ὅλῃ καρδίᾳ μου, » Ὡς τῆς ἐρεύνης ἀγούσης ἐπὶ τὴν γνῶσιν τοῦ νόμου, καὶ τῆς γνώσεως πόθῳ πειθούσης τοὺς ἀξίους ἐν καρδίᾳ αὐτῶν φυλάξαι, διὰ τῆς πληρώσεως τῶν ἐν αὐτῷ κειμένων ἁγίων ἐντολῶν.
85Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0639D
Τί οὖν; οὐ δεῖ παντελῶς ἐπὶ Χριστοῦ λέγειν μίαν ἐνεργείαν; ΜΑΞ.
86Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0641A
Τί οὖν; φύσεσιν ἐπιφημιζόμενος ὁ ἀριθμὸς οὐ διαιρεῖ, ἀλλ' ἐπὶ θελήσεων καὶ ἐνεργειῶν λεγόμενος, διαιρέσεως ἔχει δυνάμιν; ΘΕΟΔ.
87Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0641A
Πάντως· καὶ οἱ Πατέρες ἐπὶ θελήσεων καὶ ἐνεργειῶν οὐκ εἶπον, φεύγοντες τὴν διαὶρεσιν, ἀλλ' ἄλλην καὶ ἄλλην, καὶ θείαν καὶ ἀνθρωπίνην, καὶ διπλῆν καὶ διττήν· καὶ ὡς εἶπαν λέγω, καὶ ὡς εἰρήκασι λέγω.
88Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0641C
Ἐγὼ γὰρ οὐδὲ τούτων γινομένων κοινωνῶ, ἀναφερομένων τῶν ἀναθεματισθέντων ἐπὶ τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς.
89Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0643B
Καὶ ἐπὶ τούτῳ ἀνίστησαν πάντες μετὰ χαρᾶς καὶ δακρύων· καὶ ἔβαλον μετάνοιαν, καὶ εὐχὴ ἐγένετο· καὶ ἔκαστος αὐτῶν τὰ ἅγια Εὐαγγέλια, καὶ τὸν τίμιον σταυρὸν, καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς δεσποίνης ἡμῶν, τῆς αὐτὸν τεκούσης παναγίας θεοτόκου ἠσπάσαντο, τεθεικότες καὶ τὰς ἰδίας χεῖρας ἐπὶ βεβαιώσει τῶν λαληθέντων.
90Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0643B
ὁ ἐπίσκοπος πρὸς τὸν ἀββᾶν Μάξιμον, εἶπεν· Ἰδοὺ, πάντα διαλέλυται τὰ σκάνδαλα, καὶ γέγονεν εἰρήνη διὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ γενήσεται· Ἀλλὰ διὰ τὸν Κύριον, μὴ κρύψῃς με· οὐ λέγεις καθ' οἱονδήποτε τρόπον μίαν θέλησιν, καὶ μίαν ἐνεργείαν ἐπὶ Χριστοῦ; ΜΑΞ.
91Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0645C
Εἰ διὰ τὴν ἕνωσιν μία τῶν φύσεων γέγονε θέλησις, τὶ δήποτε διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν, μία τῶν φύσεων οὐ γέγονε φύσις; Καὶ διακόψας ἐπὶ τούτοις τὴν τοῦ λόγου φορὰν ΘΕΟΔ.
92Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0647A
Καὶ οὕτως ἐπὶ πάσης φύσεως, πολλῶν τῷ ἀριθμῷ κατηγορουμένης, κοινὴν, ἀλλ' οὐχὶ μόνην τὴν ἐνέργειαν θεωροῦμεν.
93Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0647C
Καὶ ἀσπασάμενοι ἀλλήλους ἐπὶ τούτοις, ἀπῆλθον μετ' εἰρήνης, δεδωκότος τοῦ ἐπισκόπου τῷ ἀββᾷ Μαξίμῳ πεμφθὲν αὐτῷ ποσὸν μικρὸν, καὶ στιχάριν καὶ καμάσιν· καὶ τὸ μὲν στιχάριν εὐθέως κατ' αὐτὴν τὴν ὥραν Βιζύης ὁ ἐπίσκοπος· ἐν τῷ Ῥηγίῳ δὲ οὐ τὸ δοθὲν αὐτῷ ποσὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀλλο εἴ τι δήποτε ἐξ εὐποιΐας εἶχε, μετὰ τῶν λοιπῶν οἰκτρῶν αὐτοῦ πραγμάτων καὶ ἐσθημάτων, ἀφείλαντο.
94Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0649B
Καὶ ὡς οἶδεν αὐτοὺς ἐνισταμένους, καὶ ἐπὶ τῇ ἀναβολῃ αὐτοῦ πικρότερον βλέποντας, καὶ τραχύτερον ἀποκριναμένους μετὰ πάντων τῶν συνόντων αὐτοῖς, καὶ τῶν ἀξιωμάτων κόσμοις ἐπηρμένων, ἀποκριθεὶς ὁ ἀββᾶς ΜΑΞ.
95Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0649C
ὁ πατρίκιος εἶπε· Τοῦτό σοι δηλοῖ δι' ἡμῶν ὁ βασιλεὺς, λέγων· Ἐπειδὴ πᾶσα ἡ δύσις, καὶ οἱ ἐν τῆ ἀνατολῇ διαστρέφοντες εἰς σὲ θεωροῦσι, καὶ ἅπαντες διά σὲ στασιάζουσι, μὴ θέλοντες συμβιβασθῆναι ἡμῖν διὰ τὴν πίστιν· κατανύξοι σε ὁ Θεὸς κοινωνῆσαι ἡμῖν ἐπὶ τῷ παρ' ἡμῖν ἐκτεθέντι τύπῳ καὶ ἐξερχόμεθα ἡμεῖς δι' ἑαυτῶν εἰς τὴν Χαλκὴν, καὶ ἀσπαζόμεθά σε, καὶ ὑποτιθέμεθα ὑμῖν τὴν χεῖρα ἡμῶν, καὶ μετὰ πάσης τιμῆς καὶ δόξης εἰσάγομεν ὑμᾶς εἰς τὴν μεγάλην Ἐκκλησίαν, καὶ μεθ' ἑαυτῶν ἱστῶμεν ἐν ᾧ κατὰ συνήθειαν οἱ βασιλεῖς ἵστανται, καὶ ποιοῦμεν ἅμα τὴν σύναζιν, καὶ κοινωνοῦμεν ἅμα τῶν ἀχράντων καὶ ζωοποῖων μυστηρίων τοῦ ζωοποιοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Χριστοῦ.
96Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0649D
Οἶδας τὰ τυπωθέντα, καὶ δόξαντα ἐπὶ τῶν ἁγίων εὐαγγελίων, καὶ τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ, καὶ τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν, καὶ τῆς αὐτὸν τεκούσης παναγίας ἀειπαρθένου μητρός.
97Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0651A
Τί γὰρ ἀπολογήσομαι, οὐ λέγω· τῷ Θεῷ, ἀλλὰ τῷ εμῷ συνειδότι, ὅτι διὰ δόξαν ἀνθρώπων, τῷ κατ' αὐτὴν λόγῳ μηδεμίαν ἔχουσαν ὕπαρξιν, τὴν σώζουσαν τοὺς στέργοντας αὐτὴν πίστιν ἐξωμοσάμην; Καὶ ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ ἀναστάντες, θυμοῦ στρατηγήσαντος πᾶσιν αὐτοῖς, τελμοῖς καὶ ὠθισμοῖς καὶ σφαιρισμοῖς παρέλυσαν αὐτὸν, ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ὀνύχων κατακλύσαντες αὐτὸν πτύσμασιν· Ὧνπερ, μέχρις ἄν ἐπλύθησαν ἅπερ ἐβίβλητο ἱμάτια, διεπνέετο ὁ βρόμος.
98Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0651C
εἶπεν· Εὰν οὕτω πιστεύετε, καθὼς αἱ νοεραὶ φύσεις, καὶ ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία, πῶς με ἀναγκάζετε κοινωνῆσαι ἐπὶ τῷ Τύπῳ, τῷ μόνην τούτων ἔχοντι ἀναίρεσιν; ΕΠΙΦ.
99Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0655C
Καὶ χερσὶν ἰδίαις βαστάσαντες αὐτὸν, ἔθηκαν ἐπὶ τὸ κτῆνος, καὶ ὑπεστρεψαν μετ' εἰρήνης εἰς τοὺς τόπους αὐτῶν, καὶ αὐτὸς ἀπηνέχθη ἐν Περβέροις, ἐν τῇ συνεχούσῃ αὐτὸν φρουρᾷ.
100Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0657A
Καὶ μετὰ ταῦτα ἤγαγον αὐτοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ ἐποίησαν κατ' αὐτῶν πρᾶξιν, καὶ μετὰ τὸ ἀναθεματίσαι καὶ ἀνασκάψαι αὐτοὺς τὸν ἐν ἁγίοις Μάξιμον, καὶ τὸν μακάριον Ἀναστάσιον τὸν μαθητὴν αὐτοῦ, τόντε ἁγιώτατον πάπαν Μαρτῖνον, τὸν ἅγιον Σωφρόνιον τὸν πατριάρχην Ἱεροσολύμων, καὶ πάντας τοὺς ὀρθοδόξους, καὶ σύμφρονας αὐτῶν, ἤνεγκαν καὶ τὸν ἄλλον μακάριον Ἀναστάσιον, καὶ τοῖς αὐτοῖς ἀναθέμασι καὶ ὕβρεσι χρησάμενοι καὶ ἐπ' αὐτὸν, παρέδωκαν τοῖς ἄρχουσιν, εἰπόντες οὕτως· Σὺ μὲν οὗν Ἀναστάσιε, τὸ φαῖον τῆς πανδήμου τῶν ἀναθεμάτων τῆς ἀρᾶς ἐνδυσάμενος περιβόλαιον, ἀπαλλάσσου τῆς κανονικῆς ἀκροάσεως, πρὸς ἣν ᾑρετίσω στάσιν τῆς γεέννης, ἀποφερόμενος, συνούσης ἡμῖν τῆς εὐκλεοῦς καὶ πάντα συνδιαιτησάσης τιμίας τε καὶ ἱερᾶς συγκλήτου, παραχρῆμα τὴν μεθ' ἡμᾶς παραληψομένης κρίσιν, καὶ τὰ τοῖς πολιτικοῖς δοκοῦντα νόμοις ἐπὶ σοὶ διαπραξομένης, ὡς αὐτοὶ δοκιμάσειεν, τῶν τηλικούτων σου βλασφημιῶν ἕνεκα καὶ τυραννίδων.
101Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0657C
Εἶτα δὲ, καὶ τὴν διακονήσασαν τῷ βλασφήμῳ ὑμῶν λογισμῷ σκαιοτάτην δεξιὰν σιδήρῳ διατεμεῖν, περιαχθησομένων ἅμα στερήσει τῶν αὐτῶν βδελυκτῶν μερῶν, τὰ δύο καὶ δέκα τμήματα ταύτης τῆς κυρίας τῶν πόλεων περινοστεύσας, ἀειφυγίᾳ τε καὶ φυλακῇ πρὸ ἐπὶ τούτοις διηνεκεῖ παραδοῦναι ὑμᾶς, πρὸς τὸ μετέπειτα ὑμᾶς καὶ εἰς τὸν ἅπαντα τῆς ζωῆς ὑμῶν χρόνον, τὰ οἰκεῖα οἰμώζειν βλάσφημα σφάλματα, τῆς ἐπινοηθείσης καθ' ἡμῶν ἀρᾶς περιτραπείσης τῇ ἡμῶν κεφαλῇ.
102Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0669B
Ὥσπερ οὖν ἐφ' ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνείκαστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προφέρεται δύναμις, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Θεοῦ σωματώσεως.
103Anonymi, Ars Bobiensis, p. 33, l. 12 (auctor c.450)
nomina quae apud Romanos feminina, apud Graecos masculina haec ara βωμός, aedis ναός, arista ἀνθέριξ, arra ἀρραβών, authepsa κάκκαβος, aquila, barba, cudis ἄκμων, columna, corona, crista λόφος, ceruix, crux σταυρός, cochlea κοχλιός, haec cirra ὁ μαλλός, coniunctio σύνδεσμος, cicada, classis, domus, deprecatio ἀποιωνισμός, disputatio διαλογισμός, forma ὁ τύπος, frugis καρπός, faba ὁ ἐρεγμός, formido, febris, formica, ferula, fiscella ὁ κάρταλλος, fistula, fibra, hiemps, habena, harundo, hara συφεών, hedera, inuidia, ianua, laus, lucerna, lex, labes ὄλισθος, lanterna φανός, lanugo χνοῦς, lanna λοβὸς ὠτίου, laudatio, licitatio ὑπερθεματισμός, latebra, libra ζυγός, messis θερισμός, mors, merces, mamma, macula, medulla, micatio λαχμός, norma διαβήτης, haec natis γλουτός, nar ῥώθων, oratio λόγος, plebs, palma, pestilentia, pruna ἄνθραξ, prosa πεζὸς (ἐπὶ λόγου), pruina κρύσταλλος, penula, rota, rupes κρημνός, rana, regula, redactio εἰσοδιασμός, silex ὁ πυρώδης λίθος, sors, spuma ἀφρός, sarra μοχλός, statua, superaria σουβρικός (ἐσθῆτος εἶδος), spica στάχυς, sitla, saliua σίελος, securis, sponsio ἀνθορισμός, scopa, scintilla, series ὁρμαθός, tela, tempestas, turba, tunica, tibia, tinia, turma, uindemia, usura τόκος, uerbena θαλλός, unda.
104Anonymi, Ars Bobiensis, p. 20, l. 10 (auctor c.450)
dierum sacrorum ac sollemnium appellationes genetiuum pluralem duplicem habent tam ex secundo quam ex tertio ordine, uelut Saturnalia Saturnalium et Saturnaliorum, et cetera similiter: Terminalia ὅταν ἐν τοῖς ὁρίοις θύωσιν, Conpitalia ἐπὶ τῶν ἀτραπῶν αἱ θυσίαι, Carmentalia matri Euandri sacrificia constituta.
105Anonymi, Ars Bobiensis, p. 27, l. 14 (auctor c.450)
masculina semper pluralia: hi antes ὄρχατοι, οἱ στοῖχοι τῶν ἀμπέλων (λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ ἱππικῶν τάξεων), hi carceres αἱ ἀφετηρίαι ἀπὸ τοῦ συνέχειν (sed Vergilius ruuntque effusi carcere currus singulariter dixit), hi cani πολιαί, hi casses ὑφάσματα ἀραχνῶν, hi casses τὰ δίκτυα, hi cancelli, hi caelestes, hi foci (pro sedibus, pro Penatibus), hi furfures πίτυρα, hi fori (loca spectaculorum; item fori sunt in nauibus, ubi nautae sedentes remigant), hi freni χαλινοί (sed et frena et frenum inuenimus; λέγεται δὲ καὶ σειρὰ φύσεως freni), hi inferi, hi grumi οἱ διορίζοντες τοὺς ὅρους λίθοι, hi inferni ὑπόγειοι, hi liberi τὰ τέκνα, hi lendes κονίδες, hi Lares θεοὶ κατοικίδιοι (et Larem legimus et Las et Lar:), hi loci τῆς μήτρας οἱ τόποι, hi lemores νυκτερινοὶ δαίμονες, hi mores, hi manes, hi maiores πρόγονοι, hi minores μεταγενέστεροι, hi nostrates ἡμέτεροι (sed huic singulare quidam dant nostras nostratis, ut potestas potestatis; et magistras magistratis inuenimus), hi optumates (sed inuenimus optumas; et infimates legimus), hi pugillares πινακίδες, hi primores, hi proceres, posteri, Quirites (et Quiritem inuenimus), hi Quinquatrus Παναθήναια, hi sentes, hi sales (cum religionis causa dicimus), hi uepres ἄκανθαι, θάμνοι, βοτανώδης τόπος.
106Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 54, l. 29 (opus c.520)
hoc etiam in uerborum generibus adnotandum, quod quaedam uerba modo quasi neutra, modo quasi deponentia proferuntur, ut lauo lauor sub una eademque significatione dicuntur ἐπὶ τοῦ λούομαι διὰ τοῦ μικροῦ βῆτα, lauo lauas, lauor lauaris, unde fiunt perfecta ἀπὸ τοῦ lauo laui, ἀπὸ τοῦ lauor lauatus sum et ex hoc lautus sum et au in o conuerso lotus sum; et labo labor itidem sub una eademque significatione ἐπὶ τοῦ ὀλισθαίνω: labat ariete crebro ianua et leui cum sanguine Nisus labitur infelix; et fabrico et fabricor ἐπὶ τοῦ οἰκοδομῶ, et ructo et ructor τὸ ἐρεύγομαι.
107Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 566, l. 4
pudet me amoris ἐρυθριῶ τὸν ἔρωτα, αἰσχύνομαι τὸν ἔρωτα, taedet me mulierum σικχαίνομαι τὰς γυναῖκας, paenitet me huius consilii μεταμέλομαι ἐπὶ τῷ συμβουλίῳ τούτῳ, μεταμέλει μοι τῆς βουλῆς, piget me profectionis ὀκνῶ τὴν ἀποδημίαν, ὀκνῶ ἀποδημῆσαι {libet mihi ἀρέσκει μοι }; et quae in fine figurantur, id est quae in fine uerbum adiectum habent, pertaesum est illius στυγῶ αὐτόν, ἀποστρέφομαι αὐτόν.
108Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 570, l. 11
ablatiui casus: inpertio illum hac re et illi χορηγῶ αὐτῷ τὸ πρᾶγμα, dignor amicum hospitio ξεναγωγῶ τὸν φίλον, κοινωνῶ τῆς οἰκίας τῷ φίλῳ, satio populum tritico κορεννύω τὸν δῆμον σίτου πυροῦ, saturo exercitum commeatu πληρῶ τὸν στρατὸν ἀναλωμάτων, libero te periculo εὐλυτῶ σε κινδύνου, careo amicis ἀποτυγχάνω στέρομαι τῶν φίλων, quaero te μέμφομαί σε, queror tibi de illo μέμφομαι αὐτῷ παρά σοι, onero seruum lignis φορτίζω ξύλοις τὸν οἰκέτην, dono praeceptorem auro δωροῦμαι τὸν ἐπιστάτην χρυσῷ, tempero me uino ἀπέχομαι οἴνου, glorior dignitate αὐχῶ τῇ ἀξίᾳ ἤτοι δοξάζω, fraudo creditorem pecuniis ἀποστερῶ τὸν χρήστην τοῦ χρυσοῦ, priuo amicum deposito ἀρνοῦμαι τῷ φίλῳ τὴν παραθήκην ἤτοι αὐτῆς ἀποστερῶ αὐτόν, postulo ab imperatore et de imperatore αἰτῶ παρὰ τοῦ βασιλέως, in gratiam redeo cum illo καταλλάττομαι τῷ δεῖνα, luctor cum luctatore παλαίω τῷ ἀθλητῇ, abduco filium domo ἐξωθῶ τὸν παῖδα τῆς οἰκίας, ἀρνοῦμαι τὴν οἴκησιν τῷ παιδί, abdico me praetura παραιτοῦμαι τὴν ἀρχήν, ἀπαγορεύω τῇ ἀρχῇ, abutor hac re ἀποκέχρημαι τῷ πράγματι, dominor in te δεσπόζω σου, fortior illo sum ἰσχυρότερος τοῦ δεῖνά εἰμι· et omnia comparatiua sic proferuntur {καὶ γὰρ πάντα συγκριτικὰ οὕτω προφέρεται }: satior cibo πληροῦμαι τροφῆς, κορέννυμαι, coeo cum uxore συνέρχομαι τῇ γυναικί et concumbo συγκαθεύδω, utor diuitiis χρῶμαι τοῖς χρήμασιν, potior munere ἀπολαύω τοῦ δώρου, antepono te fide mea προκρίνω σε τῆς ἐμῆς πίστεως, iungo tecum amicitias γίνομαί σου φίλος, fruor amore ἀπολαύω τοῦ ἔρωτος, induo te armis ὁπλίζω σε, deficio alacritate ὀλιγοψυχῶ τῇ προθυμίᾳ, nitor pudicitia ἐπερείδομαι τῇ αἰδοῖ, ἐρυθριῶ, patior te ἀνέχομαί σου, communicor cum illo κοινοῦμαι αὐτῷ, alienus sum crimine οὐκ ἥμαρτον, gaudeo gloria ἐναβρύνομαι τῇ δόξῃ, adficio illum laetitia χαροποιῶ αὐτόν, congredior tecum συμβάλλω σοι, confligo tecum συμπλέκομαί σοι, μάχομαί σοι, abstineo me pulmento ἀπέχομαι ὄψων, fretus sum patrocinio tuo θαρρῶ τῇ συνηγορίᾳ σου, ardeo amore φλέγομαι τῷ ἔρωτι, accendo amicum pulchritudine ἐρεθίζω ἐκκάω τῷ κάλλει τὸν φίλον, uro illum superbia mea κνίζω ἐρεθίζω τὸν δεῖνα τῇ ὑπερηφανίᾳ, laetor spe mea εὔελπίς εἰμι, laetor festo die ἀγάλλομαι ἐπὶ τῇ ἑορτῇ, imbuo malum malis ἐμποιῶ τὸν κακὸν κακοῖς, egredior ciuitate ἔξειμι τῆς πόλεως, degredior monte παραπορεύομαι τὸ ὄρος, κάτειμι τοῦ ὄρους, pugno cum hostibus συμπλέκομαι μάχομαι τοῖς πολεμίοις, contentus sum uno nummo ἀρκοῦμαι βραχέσι, ἱκανόν μοί ἐστιν ἓν ἀργύριον, εἷς ὀβολὸς ἀρκούντως ἔχει, orbo uxorem dote ἀποστερῶ τῆς φέρνης ἤτοι προικὸς τὴν γυναῖκα, sermocinor tecum κοινοῦμαί σοι, διαλέγομαί σοι, λαλῶ σοι, ὁμιλῶ σοι, interdico ignominiosum foro ἀπαγορεύω τῷ ἀτίμῳ τῆς ἀγορᾶς, κωλύω τὸν ἄδοξον συνηγορεῖν, cado cogitatione ἁμαρτάνω τῆς βουλῆς, ἐκπίπτω τῆς ἐνθυμήσεως, cado animi conceptu ἀλλοτριοῦμαι τοῦ ἐνθυμήματος ἤτοι τοῦ ἐνθυμίου, exsulto uictoria χαίρω σκιρτῶ ἐπὶ τῇ νίκῃ, soporo te uino κοιμίζω σε τῷ οἴνῳ, ὑπνοποιῶ σε οἴνῳ, gaudeo felicitate χαίπω τῇ ἀγαθῇ τύχῃ, ἄγαμαι τῇ εὐτυχίᾳ, fruor industria καρποῦμαι τὴν σπουδήν, opus est mihi hac re δέομαι χρῄζω τοῦ πράγματος, uaco militia εὐκαιρῶ σχολάζω τῇ στρατιᾷ.
109Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 572, l. 1
accusatiui et ablatiui casus: utor panem et pane κέχρημαι ἄρτῳ, utor misero et miserum έχρημαι τῷ ἐλεεινῷ, induor tunica et tunicam, fungor officium et officio λειτουργῶ τῇ τάξει et defungor officium et officio λειτουργῶ τῇ τάξει, dominor in ciuitatem et ciuitate δεσπόζω τῆς πόλεως, nitor in hac re et hanc rem ἐπερείδομαι τῷ πράγματι {ἢ ἐκλάμπω}, iuuo hanc rem et {adiuuo} hac re ἀμύνω τῷ πράγματι, ἥδομαι ἐπὶ τῷ πράγματι, oleo unguentum et unguento ὄζω μύρου, πνέω μύρου, puteo stercus et stercore ὄζω κόπρου, feteo uinum et uino οἴνου πνέω, ὄζω οἴνου, inuideo condiscipulum libri et libro et librum φθονῶ τῷ συμφοιτητῇ τοῦ βιβλίου, precor deum et a deo δέομαι τοῦ θεοῦ.
110Anonymi, Frg. Parisinum de uerbo, p. 655, l. 10 (opus c.841–908)
πάλλω palpito uibro, ἐπὶ τοῦ κραδαίνω· νέμω ἐπὶ τοῦ βόσκω, νέμω προστασίαν patrocinium tribuo; κρίνω· σπείρω semino, σπέρμα semen.
111Apuleius, Apologia, 88, 26; 6 (auctor c.125–c.180)
ibi et ille celeberrimus in comoediis uersus de proximo congruit: παίδων ἐπ' ἀρότῳ γνησίων ἐπί σπορᾷ.
112Aristoteles, Physica, 1, 1; 2
πέφυκε δὲ ἐκ τῶν γνωριμωτέρων ἡμῖν ἡ ὁδὸς καὶ σαφεστέρων ἐπὶ τὰ σαφέστερα τῇ φύσει καὶ γνωριμώ τερα· οὐ γὰρ ταὐτὰ ἡμῖν τε γνώριμα καὶ ἁπλῶς.
113Aristoteles, Physica, 1, 1; 3
διόπερ ἀνάγκη τὸν τρόπον τοῦτον προάγειν ἐκ τῶν ἀσαφεστέρων μὲν τῇ φύσει ἡμῖν δὲ σαφεστέρων ἐπὶ τὰ σαφέστερα τῇ φύσει καὶ γνωριμώτερα.
114Aristoteles, Physica, 1, 1; 5
διὸ ἐκ τῶν κα θόλου ἐπὶ τὰ καθ' ἕκαστα δεῖ προϊέναι· τὸ γὰρ ὅλον κατὰ τὴν αἴσθησιν γνωριμώτερον, τὸ δὲ καθόλου ὅλον τί ἐστι· πολλὰ γὰρ περιλαμβάνει ὡς μέρη τὸ καθόλου.
115Aristoteles, Physica, 1, 2; 7
ἅμα δ' οὐδὲ λύειν ἅπαντα προσήκει, ἀλλ' ἢ ὅσα ἐκ τῶν ἀρχῶν τις ἐπιδεικνὺς ψεύδεται, ὅσα δὲ μή, οὔ, οἷον τὸν τετραγωνισμὸν τὸν μὲν διὰ τῶν τμημάτων γεω μετρικοῦ διαλῦσαι, τὸν δὲ Ἀντιφῶντος οὐ γεωμετρικοῦ· οὐ μὴν ἀλλ' ἐπειδὴ περὶ φύσεως μὲν οὔ, φυσικὰς δὲ ἀπορίας συμβαίνει λέγειν αὐτοῖς, ἴσως ἔχει καλῶς ἐπὶ μικρὸν δια λεχθῆναι περὶ αὐτῶν· ἔχει γὰρ φιλοσοφίαν ἡ σκέψις.
116Aristoteles, Physica, 1, 4; 10
δῆλον τοίνυν ὅτι ἀδύνατον σάρκα ἢ ὀστοῦν ἢ ἄλλο τι ὁπηλι κονοῦν εἶναι τὸ μέγεθος ἢ ἐπὶ τὸ μεῖζον ἢ ἐπὶ τὸ ἔλαττον.
117Aristoteles, Physica, 1, 5; 5
ἀλλὰ δεῖ τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου σκέψασθαι πῶς συμβαίνει.
118Aristoteles, Physica, 1, 5; 9
ὁμοίως δὲ τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, ἐπεὶ καὶ τὰ μὴ ἁπλᾶ τῶν ὄντων ἀλλὰ σύνθετα κατὰ τὸν αὐτὸν ἔχει λόγον· ἀλλὰ διὰ τὸ μὴ τὰς ἀντικειμένας διαθέσεις ὠνομάσθαι λανθάνει τοῦτο συμβαῖνον.
119Aristoteles, Physica, 1, 5; 11
διαφέρει δ' οὐθὲν ἐπὶ ἁρμονίας εἰπεῖν ἢ τάξεως ἢ συνθέσεως· φανερὸν γὰρ ὅτι ὁ αὐτὸς λόγος.
120Aristoteles, Physica, 1, 5; 15
μέχρι μὲν οὖν ἐπὶ τοσοῦτον σχεδὸν συνηκολουθήκασι καὶ τῶν ἄλλων οἱ πλεῖστοι, καθάπερ εἴπομεν πρότερον· πάντες γὰρ τὰ στοιχεῖα καὶ τὰς ὑπ' αὐτῶν καλουμένας ἀρχάς, καί περ ἄνευ λόγου τιθέντες, ὅμως τἀναντία λέγουσιν, ὥσπερ ὑπ' αὐτῆς τῆς ἀληθείας ἀναγκασθέντες.
121Aristoteles, Physica, 1, 7; 5
τούτων δὲ τὸ μὲν οὐ μόνον λέγεται τόδε γίγνεσθαι ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦδε, οἷον ἐκ μὴ μουσικοῦ μουσικός, τὸ δ' οὐ λέγεται ἐπὶ πάντων· οὐ γὰρ ἐξ ἀνθρώπου ἐγένετο μουσικός, ἀλλ' ἅνθρωπος ἐγένετο μουσικός.
122Aristoteles, Physica, 1, 7; 9
τὸ δ' ἔκ τινος γίγνεσθαί τι, καὶ μὴ τό δε γίγνεσθαί τι, μᾶλλον μὲν λέγεται ἐπὶ τῶν μὴ ὑπομενόν των, οἷον ἐξ ἀμούσου μουσικὸν γίγνεσθαι, ἐξ ἀνθρώπου δὲ οὔ· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ὑπομενόντων ἐνίοτε λέγεται ὡσαύ τως· ἐκ γὰρ χαλκοῦ ἀνδριάντα γίγνεσθαί φαμεν, οὐ τὸν χαλκὸν ἀνδριάντα.
123Aristoteles, Physica, 1, 7; 11
διὸ καὶ ἐπὶ τοῦ συγκειμένου ὡσαύτως· καὶ γὰρ ἐξ ἀμού σου ἀνθρώπου καὶ ὁ ἄμουσος ἄνθρωπος γίγνεσθαι λέγεται μουσικός.
124Aristoteles, Physica, 1, 8; 11
ὥσθ' (ὅπερ ἐλέγομεν) αἱ ἀπορίαι λύονται δι' ἃς ἀναγκα ζόμενοι ἀναιροῦσι τῶν εἰρημένων ἔνια· διὰ γὰρ τοῦτο τοσοῦτον καὶ οἱ πρότερον ἐξετράπησαν τῆς ὁδοῦ τῆς ἐπὶ τὴν γένεσιν καὶ φθορὰν καὶ ὅλως μεταβολήν· αὕτη γὰρ ἂν ὀφθεῖσα ἡ φύσις ἅπασαν ἔλυσεν αὐτῶν τὴν ἄγνοιαν.
125Aristoteles, Physica, 2, 2; 12
εἰς μὲν γὰρ τοὺς ἀρχαίους ἀποβλέψαντι δόξειεν ἂν εἶναι τῆς ὕλης (ἐπὶ μικρὸν γάρ τι μέρος Ἐμπεδοκλῆς καὶ Δημόκριτος τοῦ εἴδους καὶ τοῦ τί ἦν εἶναι ἥψαντο)· εἰ δὲ ἡ τέχνη μιμεῖται τὴν φύσιν, τῆς δὲ αὐτῆς ἐπιστήμης εἰδέναι τὸ εἶδος καὶ τὴν ὕλην μέχρι του (οἷον ἰατροῦ ὑγίειαν καὶ χολὴν καὶ φλέγμα, ἐν οἷς ἡ ὑγίεια, ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδόμου τό τε εἶδος τῆς οἰκίας καὶ τὴν ὕλην, ὅτι πλίνθοι καὶ ξύλα· ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων), καὶ τῆς φυσικῆς ἂν εἴη τὸ γνωρίζειν ἀμφοτέρας τὰς φύσεις.
126Aristoteles, Physica, 2, 3; 19
ὁμοίως δὲ λεχθήσεται καὶ ἐφ' ὧν αἴτια τὰ αἴτια τοῖς εἰρημένοις, οἷον τουδὶ τοῦ ἀνδριάν τος ἢ ἀνδριάντος ἢ ὅλως εἰκόνος, καὶ χαλκοῦ τοῦδε ἢ χαλκοῦ ἢ ὅλως ὕλης· καὶ ἐπὶ τῶν συμβεβηκότων ὡσαύ τως.
127Aristoteles, Physica, 2, 3; 24
δεῖ δ' ἀεὶ τὸ αἴτιον ἑκάστου τὸ ἀκρότατον ζητεῖν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων (οἷον ἅνθρωπος οἰκοδομεῖ ὅτι οἰκοδόμος, ὁ δ' οἰκο δόμος κατὰ τὴν οἰκοδομικήν· τοῦτο τοίνυν πρότερον τὸ αἴ τιον, καὶ οὕτως ἐπὶ πάντων)· ἔτι τὰ μὲν γένη τῶν γενῶν, τὰ δὲ καθ' ἕκαστον τῶν καθ' ἕκαστον (οἷον ἀνδριαντο ποιὸς μὲν ἀνδριάντος, ὁδὶ δὲ τουδί)· καὶ τὰς μὲν δυνάμεις τῶν δυνατῶν, τὰ δ' ἐνεργοῦντα πρὸς τὰ ἐνεργούμενα.
128Aristoteles, Physica, 2, 4; 2
ἔνιοι γὰρ καὶ εἰ ἔστιν ἢ μὴ ἀποροῦσιν· οὐδὲν γὰρ δὴ γίγνεσθαι ἀπὸ τύχης φασίν, ἀλλὰ πάντων εἶναί τι αἴτιον ὡρισμένον ὅσα λέγομεν ἀπὸ ταὐτομάτου γίγνεσθαι ἢ τύχης, οἷον τοῦ ἐλθεῖν ἀπὸ τύχης εἰς τὴν ἀγοράν, καὶ καταλαβεῖν ὃν ἐβούλετο μὲν οὐκ ᾤετο δέ, αἴτιον τὸ βούλεσθαι ἀγοράσαι ἐλθόντα· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν ἀπὸ τύχης λεγομένων ἀεί τι εἶναι λαβεῖν τὸ αἴτιον, ἀλλ' οὐ τύ χην, ἐπεὶ εἴ γέ τι ἦν ἡ τύχη, ἄτοπον ἂν φανείη ὡς ἀλη θῶς, καὶ ἀπορήσειεν ἄν τις διὰ τί ποτ' οὐδεὶς τῶν ἀρχαίων σοφῶν τὰ αἴτια περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς λέγων περὶ τύ χης οὐδὲν διώρισεν, ἀλλ' ὡς ἔοικεν, οὐδὲν ᾤοντο οὐδ' ἐκεῖνοι εἶ ναι ἀπὸ τύχης.
129Aristoteles, Physica, 2, 4; 3
ἀλλὰ καὶ τοῦτο θαυμαστόν· πολλὰ γὰρ καὶ γίγνεται καὶ ἔστιν ἀπὸ τύχης καὶ ἀπὸ ταὐτομάτου, ἃ οὐκ ἀγνοοῦντες ὅτι ἔστιν ἐπανενεγκεῖν ἕκαστον ἐπί τι αἴτιον τῶν γιγνομένων, καθάπερ ὁ παλαιὸς λόγος εἶπεν ὁ ἀναιρῶν τὴν τύχην, ὅμως τούτων τὰ μὲν εἶναί φασι πάντες ἀπὸ τύχης τὰ δ' οὐκ ἀπὸ τύχης· διὸ καὶ ἁμῶς γέ πως ἦν ποιητέον αὐ τοῖς μνείαν.
130Aristoteles, Physica, 2, 5; 1
Πρῶτον μὲν οὖν, ἐπειδὴ ὁρῶμεν τὰ μὲν ἀεὶ ὡσαύτως γιγνόμενα τὰ δὲ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, φανερὸν ὅτι οὐδετέρου τούτων αἰτία ἡ τύχη λέγεται οὐδὲ τὸ ἀπὸ τύχης, οὔτε τοῦ ἐξ ἀνάγ κης καὶ αἰεὶ οὔτε τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ.
131Aristoteles, Physica, 2, 5; 3
τῶν δὲ γιγνομένων τὰ μὲν ἕνεκά του γίγνεται τὰ δ' οὔ (τούτων δὲ τὰ μὲν κατὰ προαίρεσιν, τὰ δ' οὐ κατὰ προαίρεσιν, ἄμφω δ' ἐν τοῖς ἕνεκά του), ὥστε δῆλον ὅτι καὶ ἐν τοῖς παρὰ τὸ ἀναγκαῖον καὶ τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἔστιν ἔνια περὶ ἃ ἐνδέχεται ὑπάρχειν τὸ ἕνεκά του.
132Aristoteles, Physica, 2, 5; 6
καθάπερ οὖν ἐλέχθη, ὅταν ἐν τοῖς ἕνεκά του γιγνομένοις τοῦτο γένηται, τότε λέγεται ἀπὸ ταὐ τομάτου καὶ ἀπὸ τύχης (αὐτῶν δὲ πρὸς ἄλληλα τὴν διαφο ρὰν τούτων ὕστερον διοριστέον· νῦν δὲ τοῦτο ἔστω φανερόν, ὅτι ἄμφω ἐν τοῖς ἕνεκά τού ἐστιν)· οἷον ἕνεκα τοῦ ἀπολαβεῖν τὸ ἀρ γύριον ἦλθεν ἂν κομιζομένου τὸν ἔρανον, εἰ ᾔδει· ἦλθε δ' οὐ τού του ἕνεκα, ἀλλὰ συνέβη αὐτῷ ἐλθεῖν, καὶ ποιῆσαι τοῦτο τοῦ κο μίσασθαι ἕνεκα· τοῦτο δὲ οὔθ' ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ φοιτῶν εἰς τὸ χωρίον οὔτ' ἐξ ἀνάγκης· ἔστι δὲ τὸ τέλος, ἡ κομιδή, οὐ τῶν ἐν αὐτῷ αἰτίων, ἀλλὰ τῶν προαιρετῶν καὶ ἀπὸ διανοίας· καὶ λέγεταί γε τότε ἀπὸ τύχης ἐλθεῖν, εἰ δὲ προελόμενος καὶ τούτου ἕνεκα ἢ ἀεὶ φοιτῶν ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ [κομιζόμε νος], οὐκ ἀπὸ τύχης.
133Aristoteles, Physica, 2, 5; 13
καὶ τὸ φάναι εἶναί τι παράλογον τὴν τύχην ὀρ θῶς· ὁ γὰρ λόγος ἢ τῶν ἀεὶ ὄντων ἢ τῶν ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, ἡ δὲ τύχη ἐν τοῖς γιγνομένοις παρὰ ταῦτα.
134Aristoteles, Physica, 2, 5; 17
ἔτι ἀβέβαιον ἡ εὐτυχία εὐλόγως· ἡ γὰρ τύχη ἀβέβαιος· οὔτε γὰρ ἀεὶ οὔθ' ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ οἷόν τ' εἶναι τῶν ἀπὸ τύχης οὐθέν.
135Aristoteles, Physica, 2, 5; 18
ἔστι μὲν οὖν ἄμφω αἴτια, καθάπερ εἴρηται, κατὰ συμβεβηκός – καὶ ἡ τύχη καὶ τὸ αὐτόματον – ἐν τοῖς ἐνδεχομένοις γίγνεσθαι μὴ ἁπλῶς μηδ' ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, καὶ τούτων ὅσ' ἂν γένοιτο ἕνεκά του.
136Aristoteles, Physica, 2, 6; 1
Διαφέρει δ' ὅτι τὸ αὐτόματον ἐπὶ πλεῖόν ἐστι· τὸ μὲν γὰρ ἀπὸ τύχης πᾶν ἀπὸ ταὐτομάτου, τοῦτο δ' οὐ πᾶν ἀπὸ τύχης.
137Aristoteles, Physica, 2, 7; 8
τοιοῦτον δ' ἐστὶν εἴ τι κι νεῖ μὴ κινούμενον, ὥσπερ τό τε παντελῶς ἀκίνητον καὶ [τὸ] πάντων πρῶτον καὶ τὸ τί ἐστιν καὶ ἡ μορφή· τέλος γὰρ καὶ οὗ ἕνεκα· ὥστε ἐπεὶ ἡ φύσις ἕνεκά του, καὶ ταύτην εἰδέναι δεῖ, καὶ πάντως ἀποδοτέον τὸ διὰ τί, οἷον ὅτι ἐκ τοῦδε ἀνάγκη τόδε (τὸ δὲ ἐκ τοῦδε ἢ ἁπλῶς ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ), καὶ εἰ μέλλει τοδὶ ἔσεσθαι (ὥσπερ ἐκ τῶν προτάσεων τὸ συμπέρασμα), καὶ ὅτι τοῦτ' ἦν τὸ τί ἦν εἶναι, καὶ διότι βέλ τιον οὕτως, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ τὸ πρὸς τὴν ἑκάστου οὐσίαν.
138Aristoteles, Physica, 2, 8; 2
ὅπου μὲν οὖν ἅπαντα συνέβη ὥσπερ κἂν εἰ ἕνεκά του ἐγί γνετο, ταῦτα μὲν ἐσώθη ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου συστάντα ἐπι τηδείως· ὅσα δὲ μὴ οὕτως, ἀπώλετο καὶ ἀπόλλυται, κα θάπερ Ἐμπεδοκλῆς λέγει τὰ βουγενῆ ἀνδρόπρῳρα.
139Aristoteles, Physica, 2, 8; 4
ταῦτα μὲν γὰρ καὶ πάντα τὰ φύσει ἢ αἰεὶ οὕτω γίγνεται ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, τῶν δ' ἀπὸ τύχης καὶ τοῦ αὐτομάτου οὐδέν.
140Aristoteles, Physica, 2, 8; 15
μάλιστα δὲ φανερὸν ἐπὶ τῶν ζῴων τῶν ἄλλων, ἃ οὔτε τέχνῃ οὔτε ζητήσαντα οὔτε βουλευσάμενα ποιεῖ· ὅθεν διαποροῦσί τινες πότερον νῷ ἤ τινι ἄλλῳ ἐργάζονται οἵ τ' ἀρ άχναι καὶ οἱ μύρμηκες καὶ τὰ τοιαῦτα.
141Aristoteles, Physica, 2, 8; 25
ἔτι ἔδει καὶ ἐν τοῖς σπέρμασι γίγνεσθαι ὅπως ἔτυχεν· ὅλως δ' ἀναιρεῖ ὁ οὕτως λέγων τὰ φύσει τε καὶ φύσιν· φύσει γάρ, ὅσα ἀπό τινος ἐν αὑτοῖς ἀρχῆς συνεχῶς κινούμενα ἀφικνεῖται εἴς τι τέλος· ἀφ' ἑκάστης δὲ οὐ τὸ αὐτὸ ἑκάστοις οὐδὲ τὸ τυχόν, ἀεὶ μέντοι ἐπὶ τὸ αὐτό, ἂν μή τι ἐμποδίσῃ.
142Aristoteles, Physica, 2, 8; 27
καὶ τοῦτο κατὰ συμβεβηκός (ἡ γὰρ τύχη τῶν κατὰ συμβεβηκὸς αἰτίων, καθάπερ καὶ πρότερον εἴπομεν), ἀλλ' ὅταν τοῦτο αἰεὶ ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γέ νηται, οὐ συμβεβηκὸς οὐδ' ἀπὸ τύχης· ἐν δὲ τοῖς φυσι κοῖς ἀεὶ οὕτως, ἂν μή τι ἐμποδίσῃ.
143Aristoteles, Physica, 3, 1; 8
οὐκ ἔστι δὲ κίνησις παρὰ τὰ πράγματα· μεταβάλλει γὰρ ἀεὶ τὸ μεταβάλλον ἢ κατ' οὐσίαν ἢ κατὰ ποσὸν ἢ κατὰ ποιὸν ἢ κατὰ τόπον, κοινὸν δ' ἐπὶ τούτων οὐδὲν ἔστι λαβεῖν, ὡς φαμέν, ὃ οὔτε τόδε οὔτε πο σὸν οὔτε ποιὸν οὔτε τῶν ἄλλων κατηγορημάτων οὐθέν· ὥστ' οὐδὲ κίνησις οὐδὲ μεταβολὴ οὐθενὸς ἔσται παρὰ τὰ εἰρημένα, μη θενός γε ὄντος παρὰ τὰ εἰρημένα.
144Aristoteles, Physica, 3, 1; 18
ἔστι γὰρ ὁ χαλ κὸς δυνάμει ἀνδριάς, ἀλλ' ὅμως οὐχ ἡ τοῦ χαλκοῦ ἐντελέ χεια, ᾗ χαλκός, κίνησίς ἐστιν· οὐ γὰρ τὸ αὐτὸ τὸ χαλκῷ εἶναι καὶ δυνάμει τινί [κινητῷ], ἐπεὶ εἰ ταὐτὸν ἦν ἁπλῶς καὶ κατὰ τὸν λόγον, ἦν ἂν ἡ τοῦ χαλκοῦ, ᾗ χαλκός, ἐν τελέχεια κίνησις· οὐκ ἔστιν δὲ ταὐτόν, ὡς εἴρηται (δῆλον δ' ἐπὶ τῶν ἐναντίων· τὸ μὲν γὰρ δύνασθαι ὑγιαίνειν καὶ δύ νασθαι κάμνειν ἕτερον – καὶ γὰρ ἂν τὸ κάμνειν καὶ τὸ ὑγι αίνειν ταὐτὸν ἦν – τὸ δὲ ὑποκείμενον καὶ τὸ ὑγιαῖνον καὶ τὸ νοσοῦν, εἴθ' ὑγρότης εἴθ' αἷμα, ταὐτὸν καὶ ἕν).
145Aristoteles, Physica, 3, 1; 21
ἀλλὰ μὴν ὁ αὐτὸς ἐφαρμόσει λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κινήσεων.
146Aristoteles, Physica, 3, 3; 2
καὶ ἡ τοῦ κινητικοῦ δὲ ἐνέργεια οὐκ ἄλλη ἐστίν· δεῖ μὲν γὰρ εἶναι ἐντελέχειαν ἀμφοῖν· κινητικὸν μὲν γάρ ἐστιν τῷ δύνα σθαι, κινοῦν δὲ τῷ ἐνεργεῖν, ἀλλ' ἔστιν ἐνεργητικὸν τοῦ κινητοῦ, ὥστε ὁμοίως μία ἡ ἀμφοῖν ἐνέργεια ὥσπερ τὸ αὐτὸ διά στημα ἓν πρὸς δύο καὶ δύο πρὸς ἕν, καὶ τὸ ἄναντες καὶ τὸ κάταντες· ταῦτα γὰρ ἓν μέν ἐστιν, ὁ μέντοι λόγος οὐχ εἷς· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ κινοῦντος καὶ κινουμένου.
147Aristoteles, Physica, 3, 3; 6
ἀλλὰ μὴν εἰ τοῦτο, ἡ κίνησις ἐν τῷ κινοῦντι ἔσται (ὁ γὰρ αὐτὸς λόγος ἐπὶ κινοῦντος καὶ κινουμένου), ὥστ' ἢ πᾶν τὸ κινοῦν κινήσεται, ἢ ἔχον κίνησιν οὐ κινήσεται.
148Aristoteles, Physica, 3, 4; 3
πλὴν οἱ μὲν Πυθαγόρειοι ἐν τοῖς αἰσθητοῖς (οὐ γὰρ χω ριστὸν ποιοῦσιν τὸν ἀριθμόν), καὶ εἶναι τὸ ἔξω τοῦ οὐρανοῦ ἄπει ρον, Πλάτων δὲ ἔξω μὲν οὐδὲν εἶναι σῶμα, οὐδὲ τὰς ἰδέας, διὰ τὸ μηδὲ ποὺ εἶναι αὐτάς, τὸ μέντοι ἄπειρον καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς καὶ ἐν ἐκείναις εἶναι· καὶ οἱ μὲν τὸ ἄπειρον εἶναι τὸ ἄρτιον (τοῦτο γὰρ ἐναπολαμβανόμενον καὶ ὑπὸ τοῦ περιτ τοῦ περαινόμενον παρέχειν τοῖς οὖσι τὴν ἀπειρίαν· σημεῖον δ' εἶναι τούτου τὸ συμβαῖνον ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν· περιτιθεμένων γὰρ τῶν γνωμόνων περὶ τὸ ἓν καὶ χωρὶς ὁτὲ μὲν ἄλλο ἀεὶ γίγνεσθαι τὸ εἶδος, ὁτὲ δὲ ἕν), Πλάτων δὲ δύο τὰ ἄπειρα, τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν.
149Aristoteles, Physica, 3, 6; 12
ἀλλ' ἴσως αὕτη μὲν [ἐστι] καθόλου ἡ ζήτη σις, εἰ ἐνδέχεται ἄπειρον καὶ ἐν τοῖς μαθηματικοῖς εἶναι καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς καὶ μηδὲν ἔχουσι μέγεθος· ἡμεῖς δ' ἐπισκοποῦμεν περὶ τῶν αἰσθητῶν καὶ περὶ ὧν ποιούμεθα τὴν μέθοδον, ἆρ' ἔστιν ἐν αὐτοῖς ἢ οὐκ ἔστι σῶμα ἄπειρον ἐπὶ τὴν αὔξησιν.
150Aristoteles, Physica, 3, 6; 18
ἀδύ νατον δ' εἶναι τοιοῦτον, οὐχ ὅτι ἄπειρον (περὶ τούτου μὲν γὰρ κοινόν τι λεκτέον ἐπὶ παντὸς ὁμοίως, καὶ ἀέρος καὶ ὕδατος καὶ ὁτουοῦν), ἀλλ' ὅτι οὐκ ἔστιν τοιοῦτον σῶμα αἰσθητὸν παρὰ τὰ καλούμενα στοιχεῖα· ἅπαντα γὰρ ἐξ οὗ ἐστι, καὶ διαλύε ται εἰς τοῦτο, ὥστε ἦν ἂν ἐνταῦθα παρὰ ἀέρα καὶ πῦρ καὶ γῆν καὶ ὕδωρ· φαίνεται δ' οὐδέν.
151Aristoteles, Physica, 3, 6; 20
ὅλως γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ἄπειρον εἶναί τι αὐτῶν, ἀδύνατον τὸ πᾶν, κἂν ᾖ πεπερασμένον, ἢ εἶναι ἢ γίγνεσθαι ἕν τι αὐτῶν, ὥσπερ Ἡρά κλειτός φησιν ἅπαντα γίγνεσθαί ποτε πῦρ (ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τοῦ ἑνός, οἷον ποιοῦσι παρὰ τὰ στοιχεῖα οἱ φυσικοί)· πάντα γὰρ μεταβάλλει ἐξ ἐναντίου εἰς ἐναντίον, οἷον ἐκ θερμοῦ εἰς ψυχρόν.
152Aristoteles, Physica, 3, 6; 37
οὐ γὰρ ἱκανὸν τὸ οὕτως εἰπόντα ἀπηλλάχθαι· εἴη γὰρ ἂν καὶ ὅτι οὐκ ἔχει ἀλλαχῆ κινεῖσθαι οὐ κινούμενον, ἀλλὰ πεφυκέναι οὐδὲν κωλύει· ἐπεὶ καὶ ἡ γῆ οὐ φέρεται, οὐδ' εἰ ἄπειρος ἦν, εἰργμένη μέντοι ὑπὸ τοῦ μέ σου· ἀλλ' οὐχ ὅτι οὐκ ἔστιν ἄλλο οὗ ἐνεχθήσεται, μείνειεν ἄν [ἐπὶ τοῦ μέσου], ἀλλ' ὅτι πέφυκεν οὕτω.
153Aristoteles, Physica, 3, 6; 39
εἰ οὖν μηδ' ἐπὶ τῆς γῆς τοῦτο αἴ τιον ἀπείρου οὔσης, ἀλλ' ὅτι βάρος ἔχει, τὸ δὲ βαρὺ μένει ἐπὶ τοῦ μέσου, ἡ δὲ γῆ ἐπὶ τοῦ μέσου, ὁμοίως ἂν καὶ τὸ ἄπει ρον μένοι ἐν αὑτῷ διά τιν' ἄλλην αἰτίαν, καὶ οὐχ ὅτι ἄπει ρον καὶ στηρίζει αὐτὸ ἑαυτό.
154Aristoteles, Physica, 3, 6; 43
ὅλως δὲ φανερὸν ὅτι ἀδύνατον ἄπειρον ἅμα λέγειν σῶμα καὶ τόπον τινὰ εἶναι τοῖς σώμασιν, εἰ πᾶν σῶμα αἰσθητὸν ἢ βάρος ἔχει ἢ κουφότητα, καὶ εἰ μὲν βαρύ, ἐπὶ τὸ μέσον ἔχει τὴν φορὰν φύσει, εἰ δὲ κοῦ φον, ἄνω· ἀνάγκη γὰρ καὶ τὸ ἄπειρον, ἀδύνατον δὲ ἢ ἅπαν ὁποτερονοῦν ἢ τὸ ἥμισυ ἑκάτερον πεπονθέναι· πῶς γὰρ διελεῖς;
155Aristoteles, Physica, 3, 7; 6
οὐ δεῖ δὲ τὸ δυνάμει ὂν λαμβάνειν, ὥσπερ εἰ δυνατὸν τοῦτ' ἀνδρι άντα εἶναι, ὡς καὶ ἔσται τοῦτ' ἀνδριάς, οὕτω καὶ ἄπειρον ὃ ἔσται ἐνεργείᾳ· ἀλλ' ἐπεὶ πολλαχῶς τὸ εἶναι, ὥσπερ ἡ ἡμέρα ἔστι καὶ ὁ ἀγὼν τῷ ἀεὶ ἄλλο καὶ ἄλλο γίγνεσθαι, οὕτω καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων ἔστι καὶ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ· Ὀλύμπια γὰρ ἔστι καὶ τῷ δύνασθαι τὸν ἀγῶνα γίγνεσθαι καὶ τῷ γίγνεσθαι)· ἄλλως δ' ἔν τε τῷ χρόνῳ δῆλον [τὸ ἄπειρον] καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἐπὶ τῆς διαιρέσεως τῶν μεγεθῶν.
156Aristoteles, Physica, 3, 7; 7
ὅλως μὲν γὰρ οὕτως ἔστιν τὸ ἄπειρον, τῷ ἀεὶ ἄλλο καὶ ἄλλο λαμβάνεσθαι, καὶ τὸ λαμβανόμενον μὲν ἀεὶ εἶναι πεπερασμένον, ἀλλ' ἀεί γε ἕτερον καὶ ἕτερον· [ἔτι τὸ εἶναι πλεοναχῶς λέγεται, ὥστε τὸ ἄπειρον οὐ δεῖ λαμβάνειν ὡς τόδε τι, οἷον ἄνθρωπον ἢ οἰκίαν, ἀλλ' ὡς ἡ ἡμέρα λέγεται καὶ ὁ ἀγών, οἷς τὸ εἶναι οὐχ ὡς οὐσία τις γέγονεν, ἀλλ' ἀεὶ ἐν γενέσει ἢ φθορᾷ, πεπερασμένον, ἀλλ' ἀεί γε ἕτερον καὶ ἕτερον·] ἀλλ' ἐν τοῖς μεγέθεσιν ὑπομένοντος τοῦ ληφθέντος [τοῦτο συμβαί νει], ἐπὶ δὲ τοῦ χρόνου καὶ τῶν ἀνθρώπων φθειρομένων οὕτως ὥστε μὴ ἐπιλείπειν.
157Aristoteles, Physica, 3, 7; 10
ἄλλως μὲν οὖν οὐκ ἔστιν, οὕτως δ' ἔστι τὸ ἄπειρον, δυνάμει τε καὶ ἐπὶ καθαιρέσει (καὶ ἐντελεχείᾳ δὲ ἔστιν, ὡς τὴν ἡμέραν εἶναι λέγομεν καὶ τὸν ἀγῶνα)· καὶ δυ νάμει οὕτως ὡς ἡ ὕλη, καὶ οὐ καθ' αὑτό, ὡς τὸ πεπερασμέ νον.
158Aristoteles, Physica, 3, 7; 11
καὶ κατὰ πρόσθεσιν δὴ οὕτως ἄπειρον δυνάμει ἔστιν, ὃ ταὐτὸ λέγομεν τρόπον τινὰ εἶναι τῷ κατὰ διαίρεσιν· ἀεὶ μὲν γάρ τι ἔξω ἔσται λαμβάνειν, οὐ μέντοι ὑπερβαλεῖ παντὸς μεγέθους, ὥσπερ ἐπὶ τὴν διαίρεσιν ὑπερ βάλλει παντὸς ὡρισμένου καὶ ἀεὶ ἔσται ἔλαττον.
159Aristoteles, Physica, 3, 7; 13
ἀλλ' εἰ μὴ οἷόν τε εἶναι ἄπειρον ἐντελεχείᾳ σῶμα αἰσθητὸν οὕτω, φανε ρὸν ὅτι οὐδὲ δυνάμει ἂν εἴη κατὰ πρόσθεσιν, ἀλλ' ἢ ὥσπερ εἴρηται ἀντεστραμμένως τῇ διαιρέσει, ἐπεὶ καὶ Πλάτων διὰ τοῦτο δύο τὰ ἄπειρα ἐποίησεν, ὅτι καὶ ἐπὶ τὴν αὔξην δοκεῖ ὑπερβάλλειν καὶ εἰς ἄπειρον ἰέναι καὶ ἐπὶ τὴν καθαίρεσιν.
160Aristoteles, Physica, 3, 7; 14
ποιήσας μέντοι δύο οὐ χρῆται· οὔτε γὰρ ἐν τοῖς ἀριθμοῖς τὸ ἐπὶ τὴν καθαίρεσιν ἄπειρον ὑπάρχει (ἡ γὰρ μονὰς ἐλάχι στον), οὔτε ἐπὶ τὴν αὔξην (μέχρι γὰρ δεκάδος ποιεῖ τὸν ἀριθ μόν).
161Aristoteles, Physica, 3, 7; 25
ἔστι γὰρ τὸ ἄπειρον τῆς τοῦ μεγέθους τελειότητος ὕλη καὶ τὸ δυνάμει ὅλον, ἐντελεχείᾳ δ' οὔ, διαιρετὸν δ' ἐπί τε τὴν καθαίρεσιν καὶ τὴν ἀντεστραμμένην πρόσθεσιν, ὅλον δὲ καὶ πεπερασμένον οὐ καθ' αὑτὸ ἀλλὰ κατ' ἄλλο· καὶ οὐ περιέχει ἀλλὰ περιέχεται, ᾗ ἄπειρον.
162Aristoteles, Physica, 3, 8; 1
Κατὰ λόγον δὲ συμβαίνει καὶ τὸ κατὰ πρόσθεσιν μὲν μὴ εἶναι δοκεῖν ἄπειρον οὕτως ὥστε παντὸς ὑπερβάλλειν με γέθους, ἐπὶ τὴν διαίρεσιν δὲ εἶναι (περιέχεται γὰρ ἡ ὕλη ἐντὸς καὶ τὸ ἄπειρον, περιέχει δὲ τὸ εἶδος)· εὐλόγως δὲ καὶ τὸ ἐν μὲν τῷ ἀριθμῷ εἶναι ἐπὶ μὲν τὸ ἐλάχιστον πέρας ἐπὶ δὲ τὸ πλεῖον ἀεὶ παντὸς ὑπερβάλλειν πλήθους, ἐπὶ δὲ τῶν μεγεθῶν τοὐναντίον ἐπὶ μὲν τὸ ἔλαττον παντὸς ὑπερβάλλειν μεγέθους ἐπὶ δὲ τὸ μεῖζον μὴ εἶναι μέγεθος ἄπειρον.
163Aristoteles, Physica, 3, 8; 2
αἴτιον δ' ὅτι τὸ ἕν ἐστιν ἀδιαίρετον, ὅ τι περ ἂν ἓν ᾖ (οἷον ἄνθρωπος εἷς ἄνθρωπος καὶ οὐ πολλοί), ὁ δ' ἀριθμός ἐστιν ἕνα πλείω καὶ πόσ' ἄττα, ὥστ' ἀνάγκη στῆναι ἐπὶ τὸ ἀδιαίρετον (τὸ γὰρ τρία καὶ δύο παρώνυμα ὀνόματά ἐστιν, ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἄλλων ἀριθμῶν ἕκαστος), ἐπὶ δὲ τὸ πλεῖον ἀεὶ ἔστι νοῆσαι· ἄπειροι γὰρ αἱ διχοτομίαι τοῦ μεγέθους.
164Aristoteles, Physica, 3, 8; 5
ἐπὶ δὲ τῶν μεγε θῶν τοὐναντίον ἐστί· διαιρεῖται μὲν γὰρ εἰς ἄπειρα τὸ συνε χές, ἐπὶ δὲ τὸ μεῖζον οὐκ ἔστιν ἄπειρον.
165Aristoteles, Physica, 3, 8; 10
οὐκ ἀφαιρεῖται δ' ὁ λόγος οὐδὲ τοὺς μαθηματικοὺς τὴν θεωρίαν, ἀναιρῶν οὕτως εἶναι ἄπειρον ὥστε ἐνεργείᾳ εἶναι ἐπὶ τὴν αὔξησιν ἀδιεξίτητον· οὐδὲ γὰρ νῦν δέονται τοῦ ἀπείρου (οὐ γὰρ χρῶνται), ἀλλὰ μόνον εἶναι ὅσην ἂν βούλωνται πεπερασμένην· τῷ δὲ μεγίστῳ μεγέθει τὸν αὐτὸν ἔστι τετμῆσθαι λόγον ὁπηλικονοῦν μέγεθος ἕτερον.
166Aristoteles, Physica, 3, 9; 4
τὸ δὲ τῇ νοήσει πιστεύειν ἄτοπον· οὐ γὰρ ἐπὶ τοῦ πράγματος ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἔλλειψις, ἀλλ' ἐπὶ τῆς νοήσεως.
167Aristoteles, Physica, 4, 7; 6
καὶ τὰ μὲν καθ' αὑτά (οἷον πᾶν σῶμα ἢ κατὰ φορὰν ἢ κατ' αὔξησιν κινητὸν καθ' αὑτό που, ὁ δ' οὐρανός, ὥσπερ εἴρηται, οὔ που ὅλος οὐδ' ἔν τινι τόπῳ ἐστίν, εἴ γε μηδὲν αὐτὸν περιέχει σῶμα· ἐφ' ᾧ δὲ κινεῖται, ταύτῃ καὶ τόπος ἔστι τοῖς μορίοις· ἕτερον γὰρ ἑτέρου ἐχόμενον τῶν μορίων ἐστίν)· τὰ δὲ κατὰ συμ βεβηκός, οἷον ἡ ψυχὴ καὶ ὁ οὐρανός· τὰ γὰρ μόρια ἐν τόπῳ πως πάντα· ἐπὶ τῷ κύκλῳ γὰρ περιέχει ἄλλο ἄλλο.
168Aristoteles, Physica, 4, 9; 20
ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῆς τέφρας.
169Aristoteles, Physica, 4, 11; 6
ἔτι δὲ πῶς ἐπὶ τοῦ βαρέος ἀποδώ σουσιν τὸ φέρεσθαι κάτω;
170Aristoteles, Physica, 4, 11; 18
] δύο γὰρ ἔστιν ἐφ' ἑκατέρου, τοῦ τε πυκνοῦ καὶ τοῦ μανοῦ· τό τε γὰρ βαρὺ καὶ τὸ σκληρὸν πυκνὰ δοκεῖ εἶναι, καὶ τἀναντία μανὰ τό τε κοῦφον καὶ τὸ μαλακόν· διαφωνεῖ δὲ τὸ βαρὺ καὶ τὸ σκληρὸν ἐπὶ μολίβδου καὶ σι δήρου.
171Aristoteles, Physica, 4, 12; 13
ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἰεὶ τὸ αὐτὸ διαμένειν δυνατόν· οὐδενὸς γὰρ διαι ρετοῦ πεπερασμένου ἓν πέρας ἔστιν, οὔτε ἂν ἐφ' ἓν ᾖ συνεχὲς οὔτε ἂν ἐπὶ πλείω· τὸ δὲ νῦν πέρας ἐστίν, καὶ χρόνον ἔστι λαβεῖν πεπερασμένον.
172Aristoteles, Physica, 4, 14; 12
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ χρόνου καὶ τῆς κινήσεως· τῷ μὲν γὰρ χρόνῳ τὴν κίνησιν, τῇ δὲ κινήσει τὸν χρόνον μετροῦμεν.
173Aristoteles, Physica, 4, 15; 2
ἀλλὰ τοῦτ' οὐχ ὥσπερ ἐπὶ τῆς στιγμῆς μενούσης φανερόν.
174Aristoteles, Physica, 4, 15; 4
καὶ ᾗ μὲν τοιοῦτο, αἰεὶ ἕτερον τὸ νῦν, ᾗ δὲ συνδεῖ, αἰεὶ τὸ αὐτό, ὥσπερ ἐπὶ τῶν μαθηματικῶν γραμμῶν (οὐ γὰρ ἡ αὐτὴ αἰεὶ στιγμὴ τῇ νοήσει· διαιρούντων γὰρ ἄλλη καὶ ἄλλη· ᾗ δὲ μία, ἡ αὐτὴ πάντῃ) – οὕτω καὶ τὸ νῦν τὸ μὲν τοῦ χρόνου διαίρεσις κατὰ δύναμιν, τὸ δὲ πέρας ἀμφοῖν καὶ ἑνότης· ἔστι δὲ ταὐτὸ καὶ κατὰ ταὐτὸ ἡ διαί ρεσις καὶ ἡ ἕνωσις, τὸ δ' εἶναι οὐ ταὐτό.
175Aristoteles, Physica, 4, 16; 2
τὸ γὰρ θᾶττον καὶ βραδύτερον κατὰ πᾶσάν ἐστιν μεταβολήν (ἐν πᾶσι γὰρ οὕτω φαίνεται)· λέγω δὲ θᾶττον κινεῖσθαι τὸ πρότερον μετα βάλλον εἰς τὸ ὑποκείμενον κατὰ τὸ αὐτὸ διάστημα καὶ ὁμα λὴν κίνησιν κινούμενον (οἷον ἐπὶ τῆς φορᾶς, εἰ ἄμφω κατὰ τὴν περιφερῆ κινεῖται ἢ ἄμφω κατὰ τὴν εὐθεῖαν· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων).
176Aristoteles, Physica, 5, 1; 3
ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ κινοῦντος ὡσαύτως· τὸ μὲν γὰρ κατὰ συμ βεβηκὸς κινεῖ, τὸ δὲ κατὰ μέρος τῷ τῶν τούτου τι, τὸ δὲ καθ' αὑτὸ πρῶτον, οἷον ὁ μὲν ἰατρὸς ἰᾶται, ἡ δὲ χεὶρ πλήτ τει.
177Aristoteles, Physica, 5, 1; 11
πῶς μὲν οὖν καθ' αὑτὸ κινεῖται καὶ πῶς κατὰ συμβεβηκός, καὶ πῶς κατ' ἄλλο τι καὶ πῶς τῷ αὐτὸ πρῶτον, καὶ ἐπὶ κινοῦντος καὶ ἐπὶ κινουμένου, δῆλον, καὶ ὅτι ἡ κίνησις οὐκ ἐν τῷ εἴδει ἀλλ' ἐν τῷ κινουμένῳ καὶ κινητῷ κατ' ἐνέργειαν.
178Aristoteles, Physica, 5, 1; 18
ἡ μὲν οὖν οὐκ ἐξ ὑποκειμένου εἰς ὑποκείμενον μεταβολὴ κατ' ἀντίφασιν γέ νεσίς ἐστιν, ἡ μὲν ἁπλῶς ἁπλῆ, ἡ δὲ τὶς τινός (οἷον ἡ μὲν ἐκ μὴ λευκοῦ εἰς λευκὸν γένεσις τούτου, ἡ δ' ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ἁπλῶς εἰς οὐσίαν γένεσις ἁπλῶς, καθ' ἣν ἁπλῶς γίγνεσθαι καὶ οὐ τὶ γίγνεσθαι λέγομεν)· ἡ δ' ἐξ ὑποκειμένου εἰς οὐχ ὑποκεί μενον φθορά, ἁπλῶς μὲν ἡ ἐκ τῆς οὐσίας εἰς τὸ μὴ εἶναι, τὶς δὲ ἡ εἰς τὴν ἀντικειμένην ἀπόφασιν, καθάπερ ἐλέχθη καὶ ἐπὶ τῆς γενέσεως.
179Aristoteles, Physica, 5, 2; 26
ἡ δ' ἐν τῷ αὐτῷ εἴδει μεταβολὴ ἐπὶ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον ἀλλοίωσίς ἐστιν· ἢ γὰρ ἐξ ἐναντίου ἢ εἰς ἐναντίον κίνησίς ἐστιν, ἢ ἁπλῶς ἢ πῄ· ἐπὶ μὲν γὰρ τὸ ἧττον ἰοῦσα εἰς τοὐναντίον λεχθήσεται μεταβάλ λειν, ἐπὶ δὲ τὸ μᾶλλον ὡς ἐκ τοὐναντίου εἰς αὐτό.
180Aristoteles, Physica, 5, 4; 24
τίς μὲν οὖν κίνησις ἁπλῶς μία, εἴρηται· ἔτι δὲ λέγεται μία καὶ ἡ τέλειος, ἐάν τε κατὰ γένος ἐάν τε κατ' εἶδος ᾖ ἐάν τε κατ' οὐσίαν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τὸ τέλειον καὶ ὅλον τοῦ ἑνός.
181Aristoteles, Physica, 5, 4; 30
ἀνωμαλία δ' ἐστὶν διαφορὰ ὁτὲ μὲν ἐφ' ᾧ κινεῖται (ἀδύνατον γὰρ ὁμα λὴν εἶναι τὴν κίνησιν μὴ ἐπὶ ὁμαλῷ μεγέθει, οἷον ἡ τῆς κεκλασμένης κίνησις ἢ ἡ τῆς ἕλικος ἢ ἄλλου μεγέθους, ὧν μὴ ἐφαρμόττει τὸ τυχὸν ἐπὶ τὸ τυχὸν μέρος)· ἡ δὲ οὔτε ἐν τῷ ὃ οὔτ' ἐν τῷ πότε οὔτε ἐν τῷ εἰς ὅ, ἀλλ' ἐν τῷ ὥς.
182Aristoteles, Physica, 5, 6; 12
ἀπορήσειε δ' ἄν τις διὰ τί ἐν μὲν τῇ κατὰ τόπον μεταβολῇ εἰσὶ καὶ κατὰ φύ σιν καὶ παρὰ φύσιν καὶ μοναὶ καὶ κινήσεις, ἐν δὲ ταῖς ἄλ λαις οὔ, οἷον ἀλλοίωσις ἡ μὲν κατὰ φύσιν ἡ δὲ παρὰ φύσιν (οὐδὲν γὰρ μᾶλλον ἡ ὑγίανσις ἢ ἡ νόσανσις κατὰ φύσιν ἢ παρὰ φύσιν, οὐδὲ λεύκανσις ἢ μέλανσις)· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπ' αὐξήσεως καὶ φθίσεως (οὔτε γὰρ αὗται ἀλλή λαις ἐναντίαι ὡς φύσει ἡ δὲ παρὰ φύσιν, οὔτ' αὔξησις αὐξή σει)· καὶ ἐπὶ γενέσεως δὲ καὶ φθορᾶς ὁ αὐτὸς λόγος· οὔτε γὰρ ἡ μὲν γένεσις κατὰ φύσιν ἡ δὲ φθορὰ παρὰ φύσιν (τὸ γὰρ γηρᾶν κατὰ φύσιν), οὔτε γένεσιν ὁρῶμεν τὴν μὲν κατὰ φύσιν τὴν δὲ παρὰ φύσιν.
183Aristoteles, Physica, 6, 1; 3
ἔτι δ' ἀνάγκη ἤτοι συνε χεῖς εἶναι τὰς στιγμὰς ἢ ἁπτομένας ἀλλήλων, ἐξ ὧν ἐστι τὸ συνεχές· ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ πάντων τῶν ἀδιαιρέ των.
184Aristoteles, Physica, 6, 1; 14
εἰ γὰρ τὸ μέγεθος ἐξ ἀδιαιρέτων σύγκειται, καὶ ἡ κίνησις ἡ τούτου ἐξ ἴσων κινήσεων ἔσται ἀδιαιρέτων, οἷον εἰ τὸ ΑΒΓ ἐκ τῶν Α Β Γ ἐστὶν ἀδιαιρέτων, ἡ κίνησις ἐφ' ἧς ΔΕΖ, ἣν ἐκινήθη τὸ Ω ἐπὶ τῆς ΑΒΓ, ἕκαστον τὸ μέρος ἔχει ἀδιαί ρετον.
185Aristoteles, Physica, 6, 3; 12
ὅτι δ' οὐκ ἐν ἀπείρῳ δίεισιν τὸ ΒΕ, φανερόν, εἰ ληφθείη ἐπὶ θάτερα πεπερασμένος ὁ χρόνος· εἰ γὰρ ἐν ἐλάττονι τὸ μέρος δίεισιν, τοῦτο ἀνάγκη πεπεράνθαι, θα τέρου γε πέρατος ὑπάρχοντος.
186Aristoteles, Physica, 6, 4; 2
ἔστιν γὰρ ἔσχατόν τι τοῦ γε γονότος, οὗ ἐπὶ τάδε οὐθέν ἐστι τοῦ μέλλοντος, καὶ πάλιν τοῦ μέλλοντος, οὗ ἐπὶ τάδε οὐθέν ἐστι τοῦ γεγονότος· ὃ δή φα μεν ἀμφοῖν εἶναι πέρας.
187Aristoteles, Physica, 6, 6; 18
καὶ ἐπὶ τοῦ πεπερας μένα εἶναι ἢ ἄπειρα ὁμοίως ἕξει κατὰ πάντων.
188Aristoteles, Physica, 6, 7; 7
εἰ δ' ἐν ταύτῃ, καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις· ὁμοίως γὰρ ἐπὶ μιᾶς καὶ τῶν ἄλλων.
189Aristoteles, Physica, 6, 7; 41
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῆς τοῦ ποσοῦ μεταβολῆς· καὶ γὰρ αὕτη ἐν συνεχεῖ ἐστιν.
190Aristoteles, Physica, 6, 8; 17
ἔτι δ' ἐπὶ τοῦ μεγέθους φανερώτερον τὸ λεχθὲν διὰ τὸ συνεχὲς εἶναι τὸ μέ γεθος ἐν ᾧ μεταβάλλει τὸ μεταβάλλον.
191Aristoteles, Physica, 6, 8; 23
αἴτιον δὲ τούτου τὸ μὴ εἶναι ἀμερὲς ἀμε ροῦς ἐχόμενον· ἄπειρος γὰρ ἡ διαίρεσις, καθάπερ ἐπὶ τῶν αὐξανομένων καὶ καθαιρουμένων γραμμῶν.
192Aristoteles, Physica, 6, 8; 25
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ φθειρομένου καὶ ἐφθαρμένου· εὐθὺς γὰρ ἐνυπάρχει τῷ γιγνομένῳ καὶ τῷ φθειρομένῳ ἄπειρόν τι συνεχεῖ γε ὄντι, καὶ οὐκ ἔστιν οὔτε γί γνεσθαι μὴ γεγονός τι οὔτε γεγονέναι μὴ γιγνόμενόν τι, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ φθείρεσθαι καὶ ἐπὶ τοῦ ἐφθάρθαι· αἰεὶ γὰρ ἔσται τοῦ μὲν φθείρεσθαι τὸ ἐφθάρθαι πρότερον, τοῦ δ' ἐφ θάρθαι τὸ φθείρεσθαι.
193Aristoteles, Physica, 6, 9; 4
εἰ δὴ ἀνάγκη πρότερον ἕτερον ἑτέρου κεκινῆσθαι (τοῦτο δὲ δῆλον, ὅτι τοῦ χρόνου ἐν τῷ προτέρῳ καὶ ὑστέρῳ ἕτερον κεκίνηται· ἀεὶ γὰρ ἐν τῷ πλείονι ἕτερον ἔσται κεκινημένον, ἐάν τε ἰσο ταχῶς ἐάν τε μὴ ἰσοταχῶς μεταβάλλῃ, καὶ ἐάν τε ἐπι τείνῃ ἡ κίνησις ἐάν τε ἀνιῇ ἐάν τε μένῃ, οὐθὲν ἧττον), εἰλήφθω δή τι τοῦ ΑΒ διαστήματος, τὸ ΑΕ, ὃ καταμετρήσει τὴν ΑΒ.
194Aristoteles, Physica, 6, 9; 7
καὶ οὕτω δὴ λαμβάνων, ἐπειδὴ τοῦ μὲν ἀπείρου οὐθὲν ἔστι μόριον ὃ καταμετρήσει (ἀδύ νατον γὰρ τὸ ἄπειρον εἶναι ἐκ πεπερασμένων καὶ ἴσων καὶ ἀνίσων, διὰ τὸ καταμετρηθήσεσθαι τὰ πεπερασμένα πλήθει καὶ μεγέθει ὑπό τινος ἑνός, ἐάν τε ἴσα ᾖ ἐάν τε ἄνισα, ὡρισμένα δὲ τῷ μεγέθει, οὐθὲν ἧττον), τὸ δὲ διάστημα τὸ πε περασμένον ποσοῖς τοῖς ΑΕ μετρεῖται, ἐν πεπερασμένῳ ἂν χρόνῳ τὸ ΑΒ κινοῖτο (ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ ἠρεμήσεως)· ὥστε οὔτε γίγνεσθαι οὔτε φθείρεσθαι οἷόν τε ἀεί τι τὸ αὐτὸ καὶ ἕν.
195Aristoteles, Physica, 6, 10; 3
οὐδέν τε διαφέρει τὸ μέγεθος ἐπὶ θάτερα ἢ ἐπ' ἀμφότερα εἶναι ἄπειρον· ὁ γὰρ αὐτὸς ἔσται λόγος.
196Aristoteles, Physica, 6, 12; 4
διαιρεθέντος γὰρ τοῦ χρόνου εἰ μὲν ἐν μηδε τέρῳ τῶν μερῶν ἵσταται, οὐδ' ἐν τῷ ὅλῳ, ὥστ' οὐκ ἂν ἵσταιτο τὸ ἱστάμενον· εἰ δ' ἐν θατέρῳ, οὐκ ἂν ἐν πρώτῳ τῷ ὅλῳ ἵσταιτο· καθ' ἕτερον γὰρ ἐν τούτῳ ἵσταται, καθάπερ ἐλέχθη καὶ ἐπὶ τοῦ κινουμένου πρότερον.
197Aristoteles, Physica, 6, 12; 12
τὸν αὐτὸν γὰρ τρόπον δειχθήσεται ὃν καὶ ἐπὶ τῶν πρότερον· ὥστ' οὐθὲν ἔσται πρῶτον.
198Aristoteles, Physica, 6, 14; 13
συμβαίνει δὴ τὸ πρῶτον Β ἅμα ἐπὶ τῷ ἐσχάτῳ εἶναι καὶ τὸ πρῶτον Γ, παρ' ἄλληλα κινουμένων.
199Aristoteles, Physica, 6, 14; 15
ἅμα δὲ συμβαίνει τὸ πρῶτον Β παρὰ πάντα τὰ Γ παρεληλυθέναι· ἅμα γὰρ ἔσται τὸ πρῶτον Γ καὶ τὸ πρῶ τον Β ἐπὶ τοῖς ἐναντίοις ἐσχάτοις, [ἴσον χρόνον παρ' ἕκαστον γιγνόμενον τῶν Β ὅσον περ τῶν Α, ὥς φησιν,] διὰ τὸ ἀμ φότερα ἴσον χρόνον παρὰ τὰ Α γίγνεσθαι.
200Aristoteles, Physica, 6, 15; 2
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὄντος καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ὄντος καὶ τῶν ἄλλων τῶν κατ' ἀντίφασιν· ἔσται μὲν γὰρ ἐξ ἀνάγκης ἐν θατέρῳ τῶν ἀντικειμένων, ἐν οὐδε τέρῳ δ' ὅλον αἰεί.
201Aristoteles, Physica, 6, 15; 3
πάλιν δ' ἐπὶ τοῦ κύκλου καὶ ἐπὶ τῆς σφαί ρας καὶ ὅλως τῶν ἐν αὑτοῖς κινουμένων, ὅτι συμβήσεται αὐτὰ ἠρεμεῖν· ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ τόπῳ χρόνον τινὰ ἔσται καὶ αὐτὰ καὶ τὰ μέρη, ὥστε ἠρεμήσει ἅμα καὶ κινήσεται.
202Aristoteles, Physica, 6, 15; 6
τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ἐπὶ τῆς σφαίρας καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν ἐν αὑτοῖς κινουμένων.
203Aristoteles, Physica, 6, 16; 4
ἴδοι δ' ἄν τις ἐπὶ τῆς σφαίρας μάλιστα τὴν διαφοράν· οὐ γὰρ ταὐτὸν τάχος ἐστὶ τῶν τε πρὸς τῷ κέντρῳ καὶ τῶν ἐκτὸς καὶ τῆς ὅλης, ὡς οὐ μιᾶς οὔσης κινήσεως.
204Aristoteles, Physica, 7, 1; 22
ὅπερ συμβαίνει καὶ ἐπὶ τούτων· ἕκαστον γὰρ κινεῖται τὴν ἑαυτοῦ κίνησιν, ἅμα δὲ πολλὰ κινεῖσθαι οὐκ ἀδύνατον.
205Aristoteles, Physica, 7, 1; 23
ἀλλ' εἰ τὸ κινοῦν πρώτως κατὰ τόπον καὶ σωματικὴν κίνησιν ἀνάγκη ἢ ἅπτεσθαι ἢ συνεχὲς εἶναι τῷ κινουμένῳ, καθάπερ ὁρῶμεν ἐπὶ πάντων, ἀνάγκη τὰ κινούμενα καὶ τὰ κινοῦντα συνεχῆ εἶναι ἢ ἅπτεσθαι ἀλ λήλων, ὥστ' εἶναί τι ἐξ ἁπάντων ἕν.
206Aristoteles, Physica, 7, 2; 1
Τὸ δὲ πρῶτον κινοῦν, μὴ ὡς τὸ οὗ ἕνεκεν, ἀλλ' ὅθεν ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεως, ἅμα τῷ κινουμένῳ ἐστί (λέγω δὲ τὸ ἅμα, ὅτι οὐδέν ἐστιν αὐτῶν μεταξύ)· τοῦτο γὰρ κοι νὸν ἐπὶ παντὸς κινουμένου καὶ κινοῦντός ἐστιν.
207Aristoteles, Physica, 7, 2; 14
ἡ μὲν γὰρ ὄχησις κατὰ τούτων τινὰ τῶν τριῶν τρόπων ἐστίν (τὸ μὲν γὰρ ὀχούμενον κινεῖται κατὰ συμβεβηκός, ὅτι ἐν κινουμένῳ ἐστὶν ἢ ἐπὶ κινουμένου τινός, τὸ δ' ὀχοῦν ὀχεῖ ἢ ἑλκόμενον ἢ ὠθούμενον ἢ δινούμενον, ὥστε κοινή ἐστιν ἁπασῶν τῶν τριῶν ἡ ὄχησις)· ἡ δὲ δίνησις σύγκειται ἐξ ἕλξεώς τε καὶ ὤσεως· ἀνάγκη γὰρ τὸ δινοῦν τὸ μὲν ἕλκειν τὸ δ' ὠθεῖν· τὸ μὲν γὰρ ἀφ' αὑτοῦ τὸ δὲ πρὸς αὑτὸ ἄγει.
208Aristoteles, Physica, 7, 3; 15
καὶ ἐπὶ τῆς γεύσεως ὁμοίως· ἅμα γὰρ τῇ γεύσει ὁ χυμός.
209Aristoteles, Physica, 7, 3; 16
ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀψύχων καὶ ἀναισθήτων.
210Aristoteles, Physica, 7, 4; 3
τὸ μὲν γὰρ σχηματιζόμενον καὶ ῥυθμιζόμενον ὅταν ἐπι τελεσθῇ, οὐ λέγομεν ἐκεῖνο ἐξ οὗ ἐστιν, οἷον τὸν ἀνδριάντα χαλ κὸν ἢ τὴν πυραμίδα κηρὸν ἢ τὴν κλίνην ξύλον, ἀλλὰ παρω νυμιάζοντες τὸ μὲν χαλκοῦν, τὸ δὲ κήρινον, τὸ δὲ ξύλινον.
211Aristoteles, Physica, 7, 5; 2
αἱ μὲν γὰρ ἀρεταὶ αἱ δὲ κακίαι τῶν ἕξεων· οὐκ ἔστι δὲ οὔτε ἡ ἀρετὴ οὔτε ἡ κακία ἀλλοίωσις, ἀλλ' ἡ μὲν ἀρετὴ τελείωσίς τις (ὅταν γὰρ λάβῃ τὴν αὑτοῦ ἀρετήν, τότε λέγεται τέλειον ἕκαστον – τότε γὰρ ἔστι μάλιστα [τὸ] κατὰ φύσιν – ὥσπερ κύκλος τέλειος, ὅταν μάλιστα γένηται κύκλος καὶ ὅταν βέλτιστος), ἡ δὲ κακία φθορὰ τούτου καὶ ἔκστασις· ὥσπερ οὖν οὐδὲ τὸ τῆς οἰκίας τελείωμα λέγομεν ἀλλοίωσιν (ἄτοπον γὰρ εἰ ὁ θριγκὸς καὶ ὁ κέραμος ἀλ λοίωσις, ἢ εἰ θριγκουμένη καὶ κεραμουμένη ἀλλοιοῦται ἀλλὰ μὴ τελειοῦται ἡ οἰκία), τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν ἀρε τῶν καὶ τῶν κακιῶν καὶ τῶν ἐχόντων ἢ λαμβανόντων· αἱ μὲν γὰρ τελειώσεις αἱ δὲ ἐκστάσεις εἰσίν, ὥστ' οὐκ ἀλλοιώ σεις.
212Aristoteles, Physica, 7, 5; 8
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς ἕξεων· ἅπασαι γὰρ καὶ αὗται τῷ πρός τι πὼς ἔχειν, καὶ αἱ μὲν ἀρεταὶ τελειώσεις, αἱ δὲ κακίαι ἐκστάσεις.
213Aristoteles, Physica, 7, 6; 9
καθίσταται δὲ καὶ ἠρεμίζεται πρὸς ἔνια μὲν ὑπὸ τῆς φύσεως αὐτῆς, πρὸς ἔνια δ' ὑπ' ἄλλων, ἐν ἀμ φοτέροις δὲ ἀλλοιουμένων τινῶν τῶν ἐν τῷ σώματι, καθά περ ἐπὶ τῆς χρήσεως καὶ τῆς ἐνεργείας, ὅταν νήφων γένη ται καὶ ἐγερθῇ.
214Aristoteles, Physica, 7, 7; 5
ἐπὶ δὲ τοῦ κύκλου καὶ τῆς εὐθείας πῶς συμβήσεται;
215Aristoteles, Physica, 7, 7; 6
ἄτοπόν τε γὰρ εἰ μὴ ἔστιν κύκλῳ ὁμοίως τουτὶ κινεῖσθαι καὶ τουτὶ ἐπὶ τῆς εὐ θείας, ἀλλ' εὐθὺς ἀνάγκη ἢ θᾶττον ἢ βραδύτερον, ὥσπερ ἂν εἰ κάταντες, τὸ δ' ἄναντες· οὐδὲ διαφέρει οὐδὲν τῷ λόγῳ, εἴ τίς φησιν ἀνάγκην εἶναι θᾶττον εὐθὺς ἢ βραδύ τερον κινεῖσθαι· ἔσται γὰρ μείζων καὶ ἐλάττων ἡ περιφερὴς τῆς εὐθείας, ὥστε καὶ ἴση.
216Aristoteles, Physica, 7, 7; 17
ἢ καὶ ἐπὶ τούτων ὁ αὐτὸς λόγος;
217Aristoteles, Physica, 7, 7; 48
καὶ ἐπὶ γενέσεως δὲ καὶ φθορᾶς τὸ αὐτὸ σκεπτέον.
218Aristoteles, Physica, 7, 8; 12
εἰ δὲ τὸ ἀλλοιοῦν ἢ αὖξον τὸ τοσόνδε ἐν τῷ τοσῷδε αὔξει ἢ ἀλλοιοῖ, οὐκ ἀνάγκη καὶ τὸ ἥμισυ ἐν ἡμίσει καὶ ἐν ἡμίσει ἥμισυ, ἀλλ' οὐδέν, εἰ ἔτυχεν, ἀλλοιώσει ἢ αὐ ξήσει, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ βάρους.
219Aristoteles, Physica, 8, 1; 15
φαίνεται μὲν οὖν κἀκεῖ τι εἶναι ὁμοιότροπον· τὸ γὰρ ψυ χρὸν θερμαίνει στραφέν πως καὶ ἀπελθόν, ὥσπερ καὶ ἁμαρ τάνει ἑκὼν ὁ ἐπιστήμων, ὅταν ἀνάπαλιν χρήσηται τῇ ἐπι στήμῃ.
220Aristoteles, Physica, 8, 1; 29
ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ ἄφθαρτον εἶναι τὴν κίνησιν· καθάπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ γενέσθαι κίνησιν συνέβαινεν προτέραν εἶναί τινα μεταβολὴν τῆς πρώ της, οὕτως ἐνταῦθα ὑστέραν τῆς τελευταίας· οὐ γὰρ ἅμα παύεται κινούμενον καὶ κινητὸν ὄν, οἷον καιόμενον καὶ καυ στὸν ὄν (ἐνδέχεται γὰρ καυστὸν εἶναι μὴ καιόμενον), οὐδὲ κινητικὸν καὶ κινοῦν.
221Aristoteles, Physica, 8, 1; 40
εἰ δὲ προσοριεῖται τὸ ἐν μέρει, λεκτέον ἐφ' ὧν οὕτως, ὥσπερ ὅτι ἔστιν τι ὃ συ νάγει τοὺς ἀνθρώπους, ἡ φιλία, καὶ φεύγουσιν οἱ ἐχθροὶ ἀλλήλους· τοῦτο γὰρ ὑποτίθεται καὶ ἐν τῷ ὅλῳ εἶναι· φαί νεται γὰρ ἐπί τινων οὕτως.
222Aristoteles, Physica, 8, 1; 42
ὅλως δὲ τὸ νομίζειν ἀρχὴν εἶναι ταύτην ἱκανήν, εἴ τι αἰεὶ ἢ ἔστιν οὕτως ἢ γίγνεται, οὐκ ὀρθῶς ἔχει ὑπολαβεῖν, ἐφ' ὃ Δημόκριτος ἀνάγει τὰς περὶ φύσεως αἰ τίας, ὡς οὕτω καὶ τὸ πρότερον ἐγίγνετο· τοῦ δὲ ἀεὶ οὐκ ἀξιοῖ ἀρχὴν ζητεῖν, λέγων ἐπί τινων ὀρθῶς, ὅτι δ' ἐπὶ πάν των, οὐκ ὀρθῶς.
223Aristoteles, Physica, 8, 2; 2
ἔτι ὁρῶμεν ὅτι δυνατὸν κινηθῆναι μήτε κινούμενον μήτ' ἔχον ἐν ἑαυτῷ μη δεμίαν κίνησιν, οἷον ἐπὶ τῶν ἀψύχων, ὧν οὔτε μέρος οὐδὲν οὔτε τὸ ὅλον κινούμενον ἀλλ' ἠρεμοῦν κινεῖταί ποτε· προσῆκεν δὲ ἢ ἀεὶ κινεῖσθαι ἢ μηδέποτε, εἴπερ μὴ γίγνεται οὐκ οὖσα.
224Aristoteles, Physica, 8, 2; 3
πολὺ δὲ μάλιστα τὸ τοιοῦτον ἐπὶ τῶν ἐμψύχων εἶναι φα νερόν· οὐδεμιᾶς γὰρ ἐν ἡμῖν ἐνούσης κινήσεως ἐνίοτε, ἀλλ' ἡσυχάζοντες ὅμως κινούμεθά ποτε, καὶ ἐγγίγνεται ἐν ἡμῖν ἐξ ἡμῶν αὐτῶν ἀρχὴ κινήσεως, κἂν μηθὲν ἔξωθεν κι νήσῃ.
225Aristoteles, Physica, 8, 2; 4
τοῦτο γὰρ ἐπὶ τῶν ἀψύχων οὐχ ὁρῶμεν ὁμοίως, ἀλλ' ἀεὶ κινεῖ τι αὐτὰ τῶν ἔξωθεν ἕτερον· τὸ δὲ ζῷον αὐτό φαμεν ἑαυτὸ κινεῖν.
226Aristoteles, Physica, 8, 2; 13
μάλιστα δ' ἂν δό ξειεν τὸ τρίτον ἔχειν ἀπορίαν, ὡς ἐγγιγνομένης οὐκ ἐνούσης πρότερον κινήσεως, τὸ συμβαῖνον ἐπὶ τῶν ἐμψύχων· ἠρε μοῦν γὰρ πρότερον μετὰ ταῦτα βαδίζει, κινήσαντος τῶν ἔξωθεν οὐδενός, ὡς δοκεῖ.
227Aristoteles, Physica, 8, 3; 5
ἔτι δ' αἱ περὶ τῶν ἀρχῶν ἐνστάσεις, ὥσπερ ἐν τοῖς περὶ τὰ μαθήματα λόγοις οὐδέν εἰσιν πρὸς τὸν μαθη ματικόν, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, οὕτως οὐδὲ περὶ τοῦ νῦν ῥηθέντος πρὸς τὸν φυσικόν· ὑπόθεσις γὰρ ὅτι ἡ φύ σις ἀρχὴ τῆς κινήσεως.
228Aristoteles, Physica, 8, 3; 15
κατά τε τὸ φέρε σθαι θαυμαστὸν εἰ λέληθεν ὁ λίθος κάτω φερόμενος ἢ μένων ἐπὶ τῆς γῆς.
229Aristoteles, Physica, 8, 3; 19
λεκτέον δ' ὅτι ἀδύνατον, ὥσπερ ἐπὶ τῶν εἰρημένων πρότερον, καὶ ἐπὶ τούτων (ὁρῶμεν γὰρ ἐπὶ τῶν αὐτῶν γιγνομένας τὰς εἰρημένας μεταβολάς), καὶ πρὸς τούτοις ὅτι μάχεται τοῖς φανεροῖς ὁ ἀμφισβητῶν· οὔτε γὰρ αὔξησις οὔθ' ἡ βίαιος ἔσται κίνησις, εἰ μὴ κινή σεται παρὰ φύσιν ἠρεμοῦν πρότερον.
230Aristoteles, Physica, 8, 4; 13
οὔτ' ἄρα τούτων οὐθὲν αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ (συμφυῆ γάρ), οὔτ' ἄλλο συνεχὲς οὐδέν, ἀλλ' ἀνάγκη διῃρῆσθαι τὸ κινοῦν ἐν ἑκάστῳ πρὸς τὸ κινούμενον, οἷον ἐπὶ τῶν ἀψύχων ὁρῶμεν, ὅταν κινῇ τι τῶν ἐμψύχων.
231Aristoteles, Physica, 8, 4; 15
ἔστιν δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κινούντων λαβεῖν τὰ εἰ ρημένα· τὰ μὲν γὰρ παρὰ φύσιν αὐτῶν κινητικά ἐστιν, οἷον ὁ μοχλὸς οὐ φύσει τοῦ βάρους κινητικός, τὰ δὲ φύσει, οἷον τὸ ἐνεργείᾳ θερμὸν κινητικὸν τοῦ δυνάμει θερμοῦ.
232Aristoteles, Physica, 8, 4; 16
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων.
233Aristoteles, Physica, 8, 4; 22
ὁμοίως δὲ ταῦτ' ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν φυσικῶν· τὸ γὰρ ψυχρὸν δυνάμει θερμόν, ὅταν δὲ μετα βάλῃ, ἤδη πῦρ, καίει δέ, ἂν μή τι κωλύῃ καὶ ἐμποδίζῃ.
234Aristoteles, Physica, 8, 4; 25
καὶ τοῦθ' ὁμοίως ἔχει καὶ ἐπὶ τοῦ ποσοῦ καὶ ἐπὶ τοῦ ποιοῦ.
235Aristoteles, Physica, 8, 5; 19
τὸ μὲν οὖν κινούμενον ἀνάγκη κινεῖσθαι, κινεῖν δ' οὐκ ἀνάγκη· τὸ δ' ᾧ κινεῖ, καὶ κινεῖν καὶ κινεῖσθαι (συμμεταβάλλει γὰρ τοῦτο ἅμα καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ τῷ κινουμένῳ ὄν· δῆλον δ' ἐπὶ τῶν κατὰ τόπον κινούντων· ἅπτεσθαι γὰρ ἀλλήλων ἀνάγκη μέχρι τι νός)· τὸ δὲ κινοῦν οὕτως ὥστ' εἶναι μὴ ᾧ κινεῖ, ἀκίνητον.
236Aristoteles, Physica, 8, 6; 3
ἔστω δή, εἴ τις βούλεται, ἐπί τινων ἐνδεχόμενον ὥστε εἶναί ποτε καὶ μὴ εἶναι ἄνευ γενέ σεως καὶ φθορᾶς (τάχα γὰρ ἀναγκαῖον, εἴ τι ἀμερὲς ὁτὲ μὲν ἔστιν ὁτὲ δὲ μὴ ἔστιν, ἄνευ τοῦ μεταβάλλειν ὁτὲ μὲν εἶ ναι ὁτὲ δὲ μὴ εἶναι πᾶν τὸ τοιοῦτον).
237Aristoteles, Physica, 8, 6; 18
ἔκ τε δὴ τούτων πιστεύσειεν ἄν τις εἶναί τι πρῶτον ἀκίνητον, καὶ πάλιν ἐπιβλέψας ἐπὶ τὰς ἀρχάς [τῶν κινούντων].
238Aristoteles, Physica, 8, 6; 21
ἐπεὶ δὲ τὰ μὲν τοιαῦτα δῆλα πᾶσι, βουλόμεθα δὲ δεῖξαι καὶ τοῖν δυοῖν ἑκατέρου τὴν φύσιν, ὅτι ἔστιν τὰ μὲν ἀεὶ ἀκίνητα τὰ δὲ ἀεὶ κινούμενα, προϊόντες δ' ἐπὶ τοῦτο καὶ θέντες ἅπαν τὸ κινούμενον ὑπό τινος κινεῖ σθαι, καὶ τοῦτ' εἶναι ἢ ἀκίνητον ἢ κινούμενον, καὶ κινούμενον ἢ ὑφ' αὑτοῦ ἢ ὑπ' ἄλλου ἀεί, προήλθομεν ἐπὶ τὸ λαβεῖν ὅτι τῶν κινουμένων ἐστὶν ἀρχὴ κινουμένων μὲν ὃ αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ, πάντων δὲ τὸ ἀκίνητον, ὁρῶμεν δὲ καὶ φανερῶς ὄντα τοιαῦτα ἃ κινεῖ αὐτὰ ἑαυτά, οἷον τὸ τῶν ἐμψύχων καὶ τὸ τῶν ζῴων γένος, ταῦτα δὲ καὶ δόξαν παρεῖχε μή ποτε ἐν δέχεται κίνησιν ἐγγίγνεσθαι μὴ οὖσαν ὅλως, διὰ τὸ ἐν τούτοις ὁρᾶν ἡμᾶς τοῦτο συμβαῖνον (ἀκίνητα γάρ ποτε ὄντα κινεῖ ται πάλιν, ὡς δοκεῖ), τοῦτο δὴ δεῖ λαβεῖν, ὅτι μίαν κίνησιν αὑτὰ κινεῖ, καὶ ὅτι ταύτην οὐ κυρίως· οὐ γὰρ ἐξ αὐτοῦ τὸ αἴτιον, ἀλλ' ἔνεισιν ἄλλαι κινήσεις φυσικαὶ τοῖς ζῴοις, ἃς οὐ κινοῦνται δι' αὑτῶν, οἷον αὔξησις φθίσις ἀναπνοή, ἃς κι νεῖται τῶν ζῴων ἕκαστον ἠρεμοῦν καὶ οὐ κινούμενον τὴν ὑφ' αὑτοῦ κίνησιν.
239Aristoteles, Physica, 8, 8; 15
τὸ γὰρ πρῶτον, ὥσπερ ἐφ' ἑτέρων, οὕτω καὶ ἐπὶ κινήσεως ἂν λέγοιτο πλεοναχῶς.
240Aristoteles, Physica, 8, 10; 7
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μεταβολῶν· ἀντίκειται γὰρ φθορὰ καὶ γένεσις ἁπλῶς καὶ ἡ καθ' ἕκαστον τῇ καθ' ἕκαστον.
241Aristoteles, Physica, 8, 10; 11
ἔτι δ' ἐπί τε τῆς γενέσεως καὶ τῆς φθορᾶς καὶ παν τελῶς ἄτοπον ἂν εἶναι δόξειεν, εἰ γενόμενον εὐθὺς ἀνάγκη φθαρῆναι καὶ μηδένα χρόνον διαμεῖναι.
242Aristoteles, Physica, 8, 11; 6
καὶ ἐπὶ κύκλου ὡσαύτως, οἷον ἡ ἀπὸ τοῦ Α ἐπὶ τὸ Β τῇ ἀπὸ τοῦ Α ἐπὶ τὸ Γ (ἱστᾶσι γάρ, κἂν συνεχεῖς ὦσιν καὶ μὴ γί γνηται ἀνάκαμψις, διὰ τὸ τἀναντία φθείρειν καὶ κωλύειν ἄλ ληλα)· ἀλλ' οὐχ ἡ εἰς τὸ πλάγιον τῇ ἄνω.
243Aristoteles, Physica, 8, 11; 7
μάλιστα δὲ φα νερὸν ὅτι ἀδύνατον εἶναι συνεχῆ τὴν ἐπὶ τῆς εὐθείας κίνησιν, ὅτι ἀνακάμπτον ἀναγκαῖον στῆναι, οὐ μόνον ἐπ' εὐθείας, ἀλλὰ κἂν κύκλον φέρηται.
244Aristoteles, Physica, 8, 11; 8
οὐ γὰρ ταὐτὸν κύκλῳ φέρε σθαι καὶ κύκλον· ἔστιν γὰρ ὁτὲ μὲν συνείρειν κινούμενον, ὁτὲ δ' ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐλθὸν ὅθεν ὡρμήθη ἀνακάμψαι πάλιν.
245Aristoteles, Physica, 8, 11; 9
ὅτι δ' ἀνάγκη ἵστασθαι, ἡ πίστις οὐ μόνον ἐπὶ τῆς αἰσθήσεως ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου.
246Aristoteles, Physica, 8, 11; 11
ἔτι δὲ ἄλλο ἐστὶν τὸ δυνάμει καὶ τὸ ἐνεργείᾳ, ὥστε τῆς εὐθείας τῶν ἐντὸς τῶν ἄκρων ὁτιοῦν σημεῖον δυνάμει μέν ἐστι μέσον, ἐνεργείᾳ δ' οὐκ ἔστιν, ἐὰν μὴ διέλῃ ταύτῃ καὶ ἐπιστὰν πάλιν ἄρξηται κινεῖσθαι· οὕτω δὲ τὸ μέσον ἀρχὴ γίγνεται καὶ τελευτή, ἀρχὴ μὲν τῆς ὕστερον, τελευτὴ δὲ τῆς πρώτης (λέγω δ' οἷον ἐὰν φερόμενον τὸ Α στῇ ἐπὶ τοῦ Β καὶ πάλιν φέρηται ἐπὶ τὸ Γ).
247Aristoteles, Physica, 8, 11; 13
(εἰ δὲ γεγονέναι τις θήσει καὶ ἀπογεγονέναι, ἀεὶ στήσεται τὸ Α φερόμενον· ἀδύνατον γὰρ τὸ Α ἅμα γεγονέναι τε ἐπὶ τοῦ Β καὶ ἀπογεγονέναι.
248Aristoteles, Physica, 8, 11; 16
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων σημείων· ὁ γὰρ αὐτὸς λόγος ἐπὶ πάντων.
249Aristoteles, Physica, 8, 11; 18
) ἀλλ' ἀπὸ μὲν τοῦ Α σημείου ἀπογέγονε τῆς ἀρχῆς, ἐπὶ δὲ τοῦ Γ γέγονεν, ὅταν τελευτήσῃ καὶ στῇ.
250Aristoteles, Physica, 8, 11; 20
εἰ γὰρ εἴη ἡ τὸ Ε τῇ Ζ ἴση καὶ τὸ Α φέροιτο συνε χῶς ἀπὸ τοῦ ἄκρου πρὸς τὸ Γ, ἅμα δ' εἴη τὸ Α ἐπὶ τῷ Β σημείῳ, καὶ τὸ Δ φέροιτο ἀπὸ τῆς Ζ ἄκρας πρὸς τὸ Η ὁμαλῶς καὶ τῷ αὐτῷ τάχει τῷ Α, τὸ Δ ἔμπροσθεν ἥξει ἐπὶ τὸ Η ἢ τὸ Α ἐπὶ τὸ Γ· τὸ γὰρ πρότερον ὁρμῆσαν καὶ ἀπελθὸν πρότερον ἐλθεῖν ἀνάγκη.
251Aristoteles, Physica, 8, 11; 21
οὐ γὰρ ἅμα γέγονε τὸ Α ἐπὶ τῷ Β καὶ ἀπογέγονεν ἀπ' αὐτοῦ, διὸ ὑστερίζει.
252Aristoteles, Physica, 8, 11; 23
οὐκ ἄρα θε τέον, ὅτε τὸ Α ἐγένετο κατὰ τὸ Β, τὸ Δ ἅμα κινεῖσθαι ἀπὸ τοῦ Ζ ἄκρου (εἰ γὰρ ἔσται γεγονὸς τὸ Α ἐπὶ τοῦ Β, ἔσται καὶ τὸ ἀπογενέσθαι, καὶ οὐχ ἅμα), ἀλλ' ἦν ἐν τομῇ χρόνου καὶ οὐκ ἐν χρόνῳ.
253Aristoteles, Physica, 8, 11; 24
ἐνταῦθα μὲν οὖν ἀδύνατον οὕτως λέγειν ἐπὶ τῆς συνεχοῦς· ἐπὶ δὲ τοῦ ἀνακάμπτοντος ἀνάγκη λέγειν οὕτως.
254Aristoteles, Physica, 8, 11; 25
εἰ γὰρ ἡ τὸ Η φέροιτο πρὸς τὸ Δ καὶ πά λιν ἀνακάμψασα κάτω φέροιτο, τῷ ἄκρῳ ἐφ' οὗ Δ τε λευτῇ καὶ ἀρχῇ κέχρηται, τῷ ἑνὶ σημείῳ ὡς δύο· διὸ στῆ ναι ἀνάγκη· καὶ οὐχ ἅμα γέγονεν ἐπὶ τῷ Δ καὶ ἀπελή λυθεν ἀπὸ τοῦ Δ· ἐκεῖ γὰρ ἂν ἅμα εἴη καὶ οὐκ εἴη ἐν τῷ αὐτῷ νῦν.
255Aristoteles, Physica, 8, 11; 27
ἀνάγκη γὰρ ἐπὶ τέ λος ἐλθεῖν τὸ ἐνεργείᾳ ὄν, μὴ δυνάμει.
256Aristoteles, Physica, 8, 11; 29
ἀνάγκη ἄρα στῆναι τὸ ἀνακάμπτον ἐπὶ τῆς εὐθείας.
257Aristoteles, Physica, 8, 11; 30
οὐκ ἄρα ἐνδέ χεται συνεχῆ κίνησιν εἶναι ἐπὶ τῆς εὐθείας ἀΐδιον.
258Aristoteles, Physica, 8, 12; 7
ἂν δὲ ποιῇ ἐντελεχείᾳ, οὐ ποιή σει συνεχῆ, ἀλλὰ στήσει, ὅπερ ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦντος τὰ ἡμί σεα φανερόν ἐστιν ὅτι συμβαίνει· τὸ γὰρ ἓν σημεῖον ἀνάγκη αὐτῷ ἀριθμεῖν δύο· τοῦ μὲν γὰρ ἑτέρου τελευτὴ ἡμίσεος τοῦ δ' ἑτέρου ἀρχὴ ἔσται, ἂν μὴ μίαν ἀριθμῇ τὴν συνεχῆ, ἀλλὰ δύο ἡμισείας.
259Aristoteles, Physica, 8, 13; 2
ἅπαν γὰρ τὸ κινούμενον συνεχῶς, ἂν ὑπὸ μηδενὸς ἐκκρούηται, εἰς ὅπερ ἦλθεν κατὰ τὴν φοράν, εἰς τοῦτο καὶ ἐφέρετο πρότερον, οἷον εἰ ἐπὶ τὸ Β ἦλθε, καὶ ἐφέρετο ἐπὶ τὸ Β, καὶ οὐχ ὅτε πλησίον ἦν, ἀλλ' εὐθὺς ὡς ἤρξατο κινεῖσθαι· τί γὰρ μᾶλλον νῦν ἢ πρότερον;
260Aristoteles, Physica, 8, 13; 3
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.
261Aristoteles, Physica, 8, 13; 4
τὸ δὴ ἀπὸ τοῦ Α [ἐπὶ τὸ Γ] φερόμενον, ὅταν ἐπὶ τὸ Γ ἔλθῃ, πάλιν ἥξει ἐπὶ τὸ Α συν εχῶς κινούμενον.
262Aristoteles, Physica, 8, 13; 7
εἰ οὖν τοῦτ' ἀδύνατον, ἀνάγκη ἵστασθαι ἐπὶ τοῦ Γ.
263Aristoteles, Physica, 8, 13; 17
ἡ δ' ἐπὶ τῆς περιφεροῦς ἔσται μία καὶ συνεχής· οὐθὲν γὰρ ἀδύνατον συμβαίνει· τὸ γὰρ ἐκ τοῦ Α κινούμενον ἅμα κινήσεται εἰς τὸ Α κατὰ τὴν αὐτὴν πρόθεσιν (εἰς ὃ γὰρ ἥξει, καὶ κινεῖται εἰς τοῦτο), ἀλλ' οὐχ ἅμα κινήσεται τὰς ἐναντίας οὐδὲ τὰς ἀντικειμένας· οὐ γὰρ ἅπασα ἡ εἰς τοῦτο τῇ ἐκ τούτου ἐναντία οὐδ' ἀντικειμένη, ἀλλ' ἐναντία μὲν ἡ κατ' εὐθεῖαν (ταύτῃ γὰρ ἔστιν ἐναντία κατὰ τόπον, οἷον τὰ κατὰ διάμε τρον· ἀπέχει γὰρ πλεῖστον), ἀντικειμένη δὲ ἡ κατὰ τὸ αὐτὸ μῆκος.
264Aristoteles, Physica, 8, 14; 4
ἄπειρον μὲν γὰρ οὐκ ἔστιν εὐθεῖαν φέρεσθαι (τὸ γὰρ οὕτως ἄπειρον οὐκ ἔστιν· ἅμα δ' οὐδ' εἰ ἦν, ἐκινεῖτ' ἂν οὐδέν· οὐ γὰρ γίγνεται τὸ ἀδύνατον, διελθεῖν δὲ τὴν ἄπειρον ἀδύνατον)· ἡ δ' ἐπὶ τῆς πεπερασμένης ἀνακάμπτουσα μὲν συνθετὴ καὶ δύο κινήσεις, μὴ ἀνακάμ πτουσα δὲ ἀτελὴς καὶ φθαρτή.
265Aristoteles, Physica, 8, 14; 7
εὐλόγως δὲ συμ βέβηκε τὸ τὴν κύκλῳ μίαν εἶναι καὶ συνεχῆ, καὶ μὴ τὴν ἐπ' εὐθείας· τῆς μὲν γὰρ ἐπ' εὐθείας ὥρισται καὶ ἀρχὴ καὶ τέλος καὶ μέσον, καὶ πάντ' ἔχει ἐν αὑτῇ, ὥστ' ἔστιν ὅθεν ἄρξεται τὸ κινούμενον καὶ οὗ τελευτήσει (πρὸς γὰρ τοῖς πέ ρασιν ἠρεμεῖ πᾶν, ἢ ὅθεν ἢ οὗ), τῆς δὲ περιφεροῦς ἀόριστα· τί γὰρ μᾶλλον ὁποιονοῦν πέρας τῶν ἐπὶ τῆς γραμμῆς;
266Aristoteles, Physica, 8, 18; 6
διὸ καὶ κινεῖ τι ἄλλο ἐχόμενον· καὶ ἐπὶ τούτου ὁ αὐτὸς λόγος.
267Aristoteles, Physica, 8, 19; 8
ἔχει δ' ἀπορίαν εἰ ἐνδέχε ταί τι κινούμενον κινεῖν συνεχῶς, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ τὸ ὠθοῦν πάλιν καὶ πάλιν, τῷ ἐφεξῆς εἶναι συνεχῶς· ἢ γὰρ αὐτὸ δεῖ ἀεὶ ὠθεῖν ἢ ἕλκειν ἢ ἄμφω, ἢ ἕτερόν τι ἐκδεχόμενον ἄλλο παρ' ἄλλου, ὥσπερ πάλαι ἐλέχθη ἐπὶ τῶν ῥιπτουμένων, εἰ διαιρετὸς ὢν ὁ ἀὴρ [ἢ τὸ ὕδωρ] κινεῖ ἄλλος ἀεὶ κινούμε νος.
268Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν δέ τοῦτο θεωροῦσιν ἐπί πασῶν· αἵ τε γάρ μαθηματικαί τῶν ἐπιστημῶν διά τούτου τοῦ τρόπου παραγίνονται καί τῶν ἄλλων ἑκάστη τεχνῶν.
269Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἀμέσου δ᾿ ἀρχῆς συλλογιστικῆς θέσιν μέν λέγω ἣν μή ἔστι δεῖξαι, μηδ᾿ ἀνάγκη ἔχειν τόν μαθησόμενόν τι· ἣν δ᾿ ἀνάγκη ἔχειν τόν ὁτιοῦν μαθησόμενον, ἀξίωμα· ἔστι γάρ ἔνια τοιαῦτα· τοῦτο γάρ μάλιστ᾿ ἐπί τοῖς τοιούτοις εἰώθαμεν ὄνομα λέγειν.
270Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 3; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μήν ἀλλ᾿ οὐδέ τοῦτο δυνατόν, πλήν ἐπί τούτων ὅσα ἀλλήλοις ἕπεται, ὥσπερ τά ἴδια.
271Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
Κατά παντός μέν οὖν τοῦτο λέγω ὃ ἂν ᾖ μή ἐπί τινός μέν τινός δέ μή, μηδέ ποτέ μέν ποτέ δέ μή, οἷον εἰ κατά παντός ἀνθρώπου ζῷον, εἰ ἀληθές τόνδ᾿ εἰπεῖν ἄνθρωπον, ἀληθές καί ζῷον, καί εἰ νῦν θάτερον, καί θάτερον, καί εἰ ἐν πάσῃ γραμμῇ στιγμή, ὡσαύτως.
272Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δέ· καί γάρ τάς ἐνστάσεις οὕτω φέρομεν ὡς κατά παντός ἐρωτώμενοι, ἢ εἰ ἐπί τινι μή, ἢ εἴ ποτε μή.
273Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων τά τοιαῦθ᾿ ἑκάστοις καθ᾿ αὑτά λέγω, ὅσα δέ μηδετέρως ὑπάρχει, συμβεβηκότα, οἷον τό μουσικόν ἢ λευκόν τῷ ζῴῳ.
274Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τά ἄρα λεγόμενα ἐπί τῶν ἁπλῶς ἐπιστητῶν καθ᾿ αὑτά οὕτως ὡς ἐνυπάρχειν τοῖς κατηγορουμένοις ἢ ἐνυπάρχεσθαι δι᾿ αὑτά τέ ἐστι καί ἐξ ἀνάγκης.
275Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 21 (auctor 384BC-322BC)
Τό καθόλου δέ ὑπάρχει τότε, ὅταν ἐπί τοῦ τυχόντος καί πρώτου δεικνύηται.
276Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὃ τοίνυν τό τυχόν πρῶτον δείκνυται δύο ὀρθάς ἔχον ἢ ὁτιοῦν ἄλλο, τούτῳ πρώτῳ ὑπάρχει καθόλου, καί ἡ ἀπόδειξις καθ᾿ αὑτό τούτου καθόλου ἐστί, τῶν δ᾿ ἄλλων τρόπον τινά οὐ καθ᾿ αὑτό· οὐδέ τοῦ ἰσοσκελοῦς οὐκ ἔστι καθόλου ἀλλ᾿ ἐπί πλέον.
277Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ ἀνώνυμον ᾖ ἐπί διαφόροις εἴδει πράγμασιν, ἢ τυγχάνῃ ὂν ὡς ἐν μέρει ὅλον ἐφ᾿ ᾧ δείκνυται· τοῖς γάρ ἐν μέρει ὑπάρξει μέν ἡ ἀπόδειξις, καί ἔσται κατά παντός, ἀλλ᾿ ὅμως οὐκ ἔσται τούτου πρώτου καθόλου ἡ ἀπόδειξις.
278Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 5 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν τις δείξειεν ὅτι αἱ ὀρθαί οὐ συμπίπτουσι, δόξειεν ἂν τούτου εἶναι ἡ ἀπόδειξις διά τό ἐπί πασῶν εἶναι τῶν ὀρθῶν.
279Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 7; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἐξ ὧν μέν οὖν ἡ ἀπόδειξις, ἐνδέχεται τά αὐτά εἶναι· ὧν δέ τό γένος ἕτερον, ὥσπερ ἀριθμητικῆς καί γεωμετρίας, οὐκ ἔστι τήν ἀριθμητικήν ἀπόδειξιν ἐφαρμόσαι ἐπί τά τοῖς μεγέθεσι συμβεβηκότα, εἰ μή τά μεγέθη ἀριθμοί εἰσι· τοῦτο δ᾿ ὡς ἐνδέχεται ἐπί τινων, ὕστερον λεχθήσεται.
280Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 9; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δ᾿ ἀπόδειξις οὐκ ἐφαρμόττει ἐπ᾿ ἄλλο γένος, ἀλλ᾿ ἢ ὡς εἴρηται αἱ γεωμετρικαί ἐπί τάς μηχανικάς ἢ ὀπτικάς καί αἱ ἀριθμητικαί ἐπί τάς ἁρμονικάς.
281Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 10; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἱκανόν δ᾿ ἕκαστον τούτων ὅσον ἐν τῷ γένει· ταὐτό γάρ ποιήσει, κἂν μή κατά πάντων λάβῃ ἀλλ᾿ ἐπί μεγεθῶν μόνον, τῷ δ᾿ ἀριθμητικῷ ἐπ᾿ ἀριθμῶν.
282Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ ἄρα τι ἓν καί τό αὐτό ἐπί πλειόνων εἶναι μή ὁμώνυμον.
283Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 7 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δ᾿ ὅτι τό πρῶτον οὐ μόνον κατά τοῦ μέσον λέγεται ἀλλά καί κατ᾿ ἄλλου διά τό εἶναι ἐπί πλειόνων, ὥστ᾿ οὐδ᾿ εἰ τό μέσον καί αὐτό ἐστι καί μή αὐτό, πρός τό συμπέρασμα οὐδέν διαφέρει.
284Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 8 (auctor 384BC-322BC)
τό δ᾿ ἅπαν φάναι ἢ ἀποφάναι ἡ εἰς τό ἀδύνατον ἀπόδειξις λαμβάνει, καί ταῦτα οὐδ᾿ ἀεί καθόλου, ἀλλ᾿ ὅσον ἱκανόν, ἱκανόν δ᾿ ἐπί τοῦ γένους.
285Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 9 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ᾿ ἐπί τοῦ γένους οἷον περί ὃ γένος τάς ἀποδείξεις φέρει, ὥσπερ εἴρηται καί πρότερον.
286Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον ἄρα ὅτι οὐ πᾶν ἐρώτημα γεωμετρικόν ἂν εἴη οὐδ᾿ ἰατρικόν, ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων· ἀλλ᾿ ἐξ ὧν ἢ δείκνυταί τι περί ὧν ἡ γεωμετρία ἐστίν, ἢ ἐκ τῶν αὐτῶν δείκνυται τῇ γεωμετρία, ὥσπερ τά ὀπτικά.
287Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων.
288Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 4 (auctor 384BC-322BC)
Καί περί μέν τούτων καί λόγον ὑφεκτέον ἐκ τῶν γεωμετρικῶν ἀρχῶν καί συμπερασμάτων, περί δέ τῶν ἀρχῶν λόγον οὐχ ὑφεκτέον τῷ γεωμέτρῃ ᾗ γεωμέτρης· ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν.
289Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων ἔχει ἐπιστημῶν.
290Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γάρ οὐδέ πρότασίς ἐστιν ἣ μή ἐστιν ἐπί πλειόνων (οὐ γάρ ἔσται ἐπί πάντων, ἐκ τῶν καθόλου δ᾿ ὁ συλλογισμός), δῆλον ὅτι οὐδ᾿ ἔνστασις.
291Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 13; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν οὕτως ἀποδεδομένων οὐ συμβαίνει τό λεχθέν· οὐ γάρ ἅπαν ἀναπνεῖ ζῷον.
292Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 14; 2 (auctor 384BC-322BC)
Αἵ τε γάρ μαθηματικαί τῶν ἐπιστημῶν διά τούτου φέρουσι τάς ἀποδείξεις, οἷον ἀριθμητική καί γεωμετρία καί ὀπτική, καί σχεδόν ὡς εἰπεῖν ὅσαι τοῦ διότι ποιοῦνται τήν σκέψιν· ἢ γάρ ὅλως ἢ ὡς ἐπί τό πολύ καί ἐν τοῖς πλείστοις διά τούτου τοῦ σχήματος ὁ τοῦ διότι συλλογισμός.
293Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί τι δ᾿ ἑκατέραν οὐδέν κωλύει ψευδῆ εἶναι, οἷον εἰ τό Γ καί τῷ Α καί τῷ Β τινί ὑπάρχοι· ἂν γάρ τῷ μέν Α παντί ληφθῇ ὑπάρχον, τῷ δέ Β μηδενί, ψευδεῖς μέν ἀμφότεραι αἱ προτάσεις, οὐ μέντοι ὅλαι ἀλλ᾿ ἐπί τι.
294Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 17; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί εἰ ἐξ ἄλλης συστοιχίας λαμβάνοιτο τό μέσον, ὥσπερ ἐλέχθη καί ἐπί τῆς στερητικῆς ἀπάτης· ἀνάγκη γάρ τήν μέν Δ Β μένειν, τήν δ᾿ Α Δ ἀντιστρέφεσθαι, καί ἡ ἀπάτη ἡ αὐτή τῇ πρότερον.
295Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἂρ᾿ οὖν τοῦτο ἀνάγκη στῆναι, ἢ ἐνδέχεται εἰς ἄπειρον ἰέναι; καί πάλιν εἰ τοῦ μέν Α μηδέν κατηγορεῖται καθ᾿ αὑτό, τό δέ Α τῷ Θ ὑπάρχει πρώτῳ, μεταξύ δέ μηδενί προτέρῳ, καί τό Θ τῷ Η, καί τοῦτο τῷ Β, ἆρα καί τοῦτο ἵστασθαι ἀνάγκη, ἢ καί τοῦτ᾿ ἐνδέχεται εἰς ἄπειρον ἰέναι; διαφέρει δέ τοῦτο τοῦ πρότερον τοσοῦτον, ὅτι τό μέν ἐστιν, ἆρα ἐνδέχεται ἀρξαμένῳ ἀπό τοιούτου ὃ μηδενί ὑπάρχει ἑτέρῳ ἀλλ᾿ ἄλλο ἐκείνῳ, ἐπί τό ἄνω εἰς ἄπειρον ἰέναι, θάτερον δέ ἀρξάμενον ἀπό τοιούτου ὃ αὐτό μέν ἄλλου, ἐκείνου δέ μηδέν κατηγορεῖται, ἐπί τό κάτω σκοπεῖν εἰ ἐνδέχεται εἰς ἄπειρον ἰέναι.
296Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ λέγω καί ἐπί τῶν στερητικῶν συλλογισμῶν καί προτάσεων, οἷον εἰ τό Α μή ὑπάρχει τῷ Β μηδενί, ἤτοι πρώτῳ, ἢ ἔσται τι μεταξύ ᾧ προτέρῳ οὐχ ὑπάρχει, οἷον εἰ τό Η, ὃ τῷ Β ὑπάρχει παντί, καί πάλιν τούτου ἔτι ἄλλῳ προτέρῳ, οἷον εἰ τό Θ, ὃ τῷ Η παντί ὑπάρχει.
297Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καί γάρ ἐπί τούτων ἢ ἄπειρα οἷς ὑπάρχει προτέροις, ἢ ἵσταται.
298Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἀντιστρεφόντων οὐχ ὁμοίως ἔχει.
299Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν τά μεταξύ οὐκ ἐνδέχεται ἄπειρα εἶναι, εἰ ἐπί τό κάτω καί τό ἄνω ἵστανται αἱ κατηγορίαι, δῆλον.
300Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 2 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ᾿ ἄνω μέν τήν ἐπί τό καθόλου μᾶλλον, κάτω δέ τήν ἐπί τό κατά μέρος.
301Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ τοῦ Α κατηγορουμένου κατά τοῦ Ζ ἄπειρα τά μεταξύ, ἐφ᾿ ὧν Β, δῆλον ὅτι ἐνδέχοιτ᾿ ἂν ὥστε καί ἀπό τοῦ Α ἐπί τό κάτω ἕτερον ἑτέρου κατηγορεῖσθαι εἰς ἄπειρον (πρίν γάρ ἐπί τό Ζ ἐλθεῖν, ἄπειρα τά μεταξύ) καί ἀπό τοῦ Ζ ἐπί τό ἄνω ἄπειρα, πρίν ἐπί τό Α ἐλθεῖν.
302Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 1 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν δέ καί ἐπί τῆς στερητικῆς ἀποδείξεως ὅτι στήσεται, εἴπερ ἐπί τῆς κατηγορικῆς ἵσταται ἐπ᾿ ἀμφότερα.
303Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστω γάρ μή ἐνδεχόμενον μήτε ἐπί τό ἄνω ἀπό τοῦ ὑστάτου εἰς ἄπειρον ἰέναι (λέγω δ᾿ ὕστατον ὃ αὐτό μέν ἄλλῳ μηδενί ὑπάρχει, ἐκείνῳ δέ ἄλλο, οἷον τό Ζ) μήτε ἀπό τοῦ πρώτου ἐπί τό ὕστατον (λέγω δέ πρῶτον ὃ αὐτό μέν κατ᾿ ἄλλου, κατ᾿ ἐκείνου δέ μηδέν ἄλλο).
304Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή ταῦτ᾿ ἐστί, καί ἐπί τῆς ἀποφάσεως στήσεται.
305Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἐπεί ἡ ἐπί τό κάτω ἵσταται ὁδός, καί ἡ ἐπί τό ἄνω στήσεται, καί ἔσται τι πρῶτον, ᾧ οὐχ ὑπάρχει.
306Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ᾿ ὑπόκειται ἵστασθαι καί ἐπί τό κάτω, δῆλον ὅτι στήσεται καί τό Γ οὐχ ὑπάρχον.
307Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν ἐπί τῆς στερήσεως, εἴπερ καί ἐπί τοῦ ὑπάρχειν, ἵσταται, δῆλον.
308Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί μέν οὖν τῶν ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορουμένων δῆλον· εἰ γάρ ἔστιν ὁρίσασθαι ἢ εἰ γνωστόν τό τί ἦν εἶναι, τά δ᾿ ἄπειρα μή ἔστι διελθεῖν, ἀνάγκη πεπεράνθαι τά ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενα.
309Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δέ δέδεικται ὅτι οὐκ ἔσται ἄπειρα, οὔτ᾿ ἐπί τό κάτω οὔτ᾿ ἐπί τό ἄνω.
310Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ὤστ᾿ οὔτ᾿ ἐπί τό ἄνω οὔτ᾿ ἐπί τό κάτω ἄπειρα· ἐκείνην γάρ οὐκ ἔστιν ὁρίσασθαι, ἧς τά ἄπειρα κατηγορεῖται.
311Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 38 (auctor 384BC-322BC)
Λογικῶς μέν οὖν ἐκ τούτων ἄν τις πιστεύσειε περί τοῦ λεχθέντος, ἀναλυτικῶς δέ διά τῶνδε φανερόν συντομώτερον, ὅτι οὔτ᾿ ἐπί τό ἄνω οὔτ᾿ ἐπί τό κάτω ἄπειρα τά κατηγορούμενα ἐνδέχεται εἶναι ἐν ταῖς ἀποδεικτικαῖς ἐπιστήμαις, περί ὧν ἡ σκέψις ἐστίν.
312Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 42 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν μή ἐνδέχεται ἄπειρα τοιαῦτα ὑπάρχειν ἐν τῷ ἑνί, οὐδ᾿ ἐπί τό ἄνω ἔσται ἄπειρα.
313Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 45 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ εἰ τά μέν κατηγορούμενα καθ᾿ αὑτά πάντα λέγεται, ταῦτα δέ μή ἄπειρα, ἵσταιτο ἂν τά ἐπί τό ἄνω, ὥστε καί ἐπί τό κάτω.
314Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 51 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά τοῦτ᾿ ἀδύνατον, εἰ ἵστανται αἱ κατηγορίαι ἐπί τό ἄνω καί τό κάτω.
315Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 11 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ μή ἐστιν, οὐκέτι ἔστιν ἀπόδειξις, ἀλλ᾿ ἡ ἐπί τάς ἀρχάς ὁδός αὕτη ἐστίν.
316Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ τρίτου τρόπου, οὔτε ἀφ᾿ οὗ δεῖ οὔτε ὃ δεῖ στερῆσαι οὐδέποτ᾿ ἔξω βαδιεῖται.
317Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ καθ᾿ ἣν μᾶλλον ἐπιστάμεθα ἀπόδειξιν βελτίων ἀπόδειξις (αὕτη γάρ ἀρετή ἀποδείξεως), μᾶλλον δ᾿ ἐπιστάμεθα ἕκαστον, ὅταν αὐτό εἰδῶμεν καθ᾿ αὑτό ἢ ὅταν κατ᾿ ἄλλο, οἷον τόν μουσικόν Κορίσκον, ὅταν ὅτι ὁ Κορίσκος μουσικός ἢ ὅταν ὅτι ἄνθρωπος μουσικός· ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων· ἡ δέ καθόλου ὅτι ἄλλο, οὐχ ὅτι αὐτό τετύχηκεν ἐπιδείκνυσιν, οἷον ὅτι τό ἰσοσκελές οὐχ ὅτι ἰσοσκελές ἀλλ᾿ ὅτι τρίγωνον, ἡ δέ κατά μέρος ὅτι αὐτό· εἰ δή βελτίων μέν ἡ καθ᾿ αὑτό, τοιαύτη δ᾿ ἡ κατά μέρος τῆς καθόλου μᾶλλον, καί βελτίων ἂν ἡ κατά μέρος ἀπόδειξις εἴη.
318Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ πρῶτον μέν οὐδέν μᾶλλον ἐπί τοῦ καθόλου ἢ τοῦ κατά μέρος ἅτερος λόγος ἐστίν.
319Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή τό τρίγωνον ἐπί πλέον ἐστί, καί ὁ αὐτός λόγος, καί μή καθ᾿ ὁμωνυμίαν τό τρίγωνον, καί ὑπάρχει παντί τριγώνῳ τό δύο, οὐκ ἂν τό τρίγωνον ᾗ ἰσοσκελές, ἀλλά τό ἰσοσκελές ᾗ τρίγωνον, ἔχοι τοιαύτας τάς γωνίας.
320Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τε οὐδεμία ἀνάγκη ὑπολαμβάνειν τι εἶναι τοῦτο παρά ταῦτα, ὅτι ἓν δηλοῖ, οὐδέν μᾶλλον ἢ ἐπί τῶν ἄλλων, ὅσα μή τί σημαίνει ἀλλ᾿ ἢ ποιόν ἢ πρός τι ἢ ποιεῖν.
321Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 19 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δή ὁμοίως ἔχει ἐπί πασῶν τῶν αἰτιῶν καί τῶν διά τί, ἐπί δέ τῶν ὅσα αἴτια οὕτως ὡς οὗ ἕνεκα οὕτως ἴσμεν μάλιστα, καί ἐπί τῶν ἄλλων ἄρα τότε μάλιστα ἴσμεν, ὅταν μηκέτι ὑπάρχῃ τοῦτο ὅτι ἄλλο.
322Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 25; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δ᾿ αὐτός τρόπος καί ἐπί τῶν ἑτέρων συλλογισμῶν.
323Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 25; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἀεί γάρ τό μέσον τῶν κατηγορικῶν ὅρων κατηγορικόν ἐπ᾿ ἀμφότερα· τοῦ δέ στερητικοῦ ἐπί θάτερα στερητικόν ἀναγκαῖον εἶναι, ὥστε αὕτη μία τοιαύτη γίνεται πρότασις, αἱ δ᾿ ἄλλαι κατηγορικαί.
324Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 30; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γάρ ὡς ἀναγκαῖον οὔθ᾿ ὡς ἐπί τό πολύ τό ἀπό τύχης ἐστίν, ἀλλά τό παρά ταῦτα γινόμενον· ἡ δ᾿ ἀπόδειξις θατέρου τούτων.
325Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 30; 3 (auctor 384BC-322BC)
Πᾶς γάρ συλλογισμός ἢ δι᾿ ἀναγκαίων ἢ διά τῶν ὡς ἐπί τό πολύ προτάσεων· καί εἰ μέν αἱ προτάσεις ἀναγκαῖαι, καί τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον, εἰ δ᾿ ὡς ἐπί τό πολύ, καί τό συμπέρασμα τοιοῦτον.
326Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 30; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ εἰ τό ἀπό τύχης μήθ᾿ ὡς ἐπί τό πολύ μήτ᾿ ἀναγκαῖον, οὐκ ἂν εἴη αὐτοῦ ἀπόδειξις.
327Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ καθόλου καί ἐπί πᾶσιν ἀδύνατον αἰσθάνεσθαι· οὐ γάρ τόδε οὐδέ νῦν· οὐ γάρ ἂν ἦν καθόλου· τό γάρ ἀεί καί πανταχοῦ καθόλου φαμέν εἶναι.
328Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 6 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί εἰ ἐπί τῆς σελήνης ὄντες ἑωρῶμεν ἀντιφράττουσαν τήν γῆν, οὐκ ἂν ᾔδειμεν τήν αἰτίαν τῆς ἐκλείψεως.
329Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 13 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον εἰ τήν ὕελον τετρυπημένην ἑωρῶμεν καί τό φῶς διιόν, δῆλον ἂν ἦν καί διά τί καίει, τῷ ὁρᾶν μέν χωρίς ἐφ᾿ ἑκάστης, νοῆσαι δ᾿ ἅμα ὅτι ἐπί πασῶν οὕτως.
330Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 22 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ λοιπά πῶς δεῖ διανεῖμαι ἐπί τε διανοίας καί νοῦ καί ἐπιστήμης καί τέχνης καί φρονήσεως καί σοφίας, τά μέν φυσικῆς τά δέ ἠθικῆς θεωρίας μᾶλλον ἐστίν.
331Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ζητοῦμεν δέ, ὅταν μέν ζητῶμεν τό ὅτι ἢ τό εἰ ἔστιν ἁπλῶς, ἆρ᾿ ἔστι μέσον αὐτοῦ ἢ οὐκ ἔστιν· ὅταν δέ γνόντες ἢ τό ὅτι ἢ εἰ ἔστιν ἢ τό ἐπί μέρους ἢ τό ἁπλῶς, πάλιν τό διά τί ζητῶμεν ἢ τό τί ἐστι, τότε ζητοῦμεν τί τό μέσον.
332Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δέ τό ὅτι ἢ εἰ ἔστιν ἐπί μέρους καί ἁπλῶς, ἐπί μέρους μέν, ἆρ᾿ ἐκλείπει ἡ σελήνη ἢ αὔξεται; εἰ γάρ ἔστι τι ἢ μή ἔστι τι, ἐν τοῖς τοιούτοις ζητοῦμεν· ἁπλῶς δ᾿, εἰ ἔστιν ἢ μή σελήνη ἢ νύξ.
333Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 2; 16 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ ἦμεν ἐπί τῆς σελήνης, οὐκ ἂν ἐζητοῦμεν οὔτ᾿ εἰ γίνεται οὔτε διά τί, ἀλλ᾿ ἅμα δῆλον ἦν ἄν.
334Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δέ λόγος, ὅτι τό ἐπίστασθαί ἐστι τό ἀποδεικτικῶς τό ἀπόδειξιν ἔχειν, ὥστ᾿ εἰ ἐπί τῶν τοιούτων ἀπόδειξίς ἐστι, δῆλον ὅτι οὐκ ἂν εἴη αὐτῶν καί ὁρισμός· ἐπίσταιτο γάρ ἄν τις καί κατά τόν ὁρισμόν, οὐκ ἔχων τήν ἀπόδειξιν· οὐδέν γάρ κωλύει μή ἅμα ἔχειν.
335Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή τό τί ἐστι καί τό τί ἦν εἶναι ἄμφω ἔχει, ἐπί τοῦ μέσου ἔσται πρότερον τό τί ἦν εἶναι.
336Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Διαφέρει δ᾿ οὐδέν ἐπί πολλῶν ἢ ὀλίγων οὕτω ποιεῖν· τό αὐτό γάρ ἐστιν.
337Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 25 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ γενέσεις ἀνάπαλιν ἐνταῦθα καί ἐπί τῶν κατά κίνησιν αἰτίων· ἐκεῖ μέν γάρ τό μέσον δεῖ γενέσθαι πρῶτον, ἐνταῦθα δέ τό Γ τό ἔσχατον· τελευταῖον δέ τό οὗ ἕνεκα.
338Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν οὖν οὕτως αἴτιον καί οὗ αἴτιον ἅμα γίνεται, ὅταν γίνηται, καί ἔστιν, ὅταν ᾖ· καί ἐπί τοῦ γεγονέναι καί ἔσεσθαι ὡσαύτως.
339Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν μή ἅμα ἆρ᾿ ἔστιν ἐν τῷ συνεχεῖ χρόνῳ, ὥσπερ δοκεῖ ἡμῖν, ἄλλα ἄλλων αἴτια εἶναι, τοῦ τόδε γενέσθαι ἕτερον γενόμενον, καί τοῦ ἔσεσθαι ἕτερον ἐσόμενον, καί τοῦ γίνεσθαι δέ, εἴ τι ἔμπροσθεν ἐγένετο; ἔστι δή ἀπό τοῦ ὕστερον γεγονότος ὁ συλλογισμός.
340Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί ἐπί τῶν γινομένων ὡσαύτως.
341Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐπί τοῦ ἔσεσθαι ὡσαύτως.
342Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δ᾿ αὐτός λόγος καί ἐπί τοῦ ἐσομένου.
343Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 25 (auctor 384BC-322BC)
Περί μέν οὖν τοῦ πῶς ἂν ἐφεξῆς γινομένης τῆς γενέσεως ἔχοι τό μέσον τό αἴτιον ἐπί τοσοῦτον εἰλήφθω.
344Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 35 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τοῦ ἔσται.
345Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δέ οὕτως ἐπί τῶν ἔργων.
346Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 48 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἔργων φαίνεται ὧδε.
347Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 50 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ᾿ ἔνια μέν γινόμενα καθόλου (ἀεί τε γάρ καί ἐπί παντός οὕτως ἢ ἔχει ἢ γίνεται), τά δέ ἀεί μέν οὔ, ὡς ἐπί τό πολύ δέ, οἷον οὐ πᾶς ἄνθρωπος ἄρρην τό γένειον τριχοῦται, ἀλλ᾿ ὡς ἐπί τό πολύ.
348Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 51 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δή τοιούτων ἀνάγκη καί τό μέσον ὡς ἐπί τό πολύ εἶναι.
349Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 52 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ τό Α κατά τοῦ Β καθόλου κατηγορεῖται, καί τοῦτο κατά τοῦ Γ καθόλου, ἀνάγκη καί τό Α κατά τοῦ Γ ἀεί καί ἐπί παντός κατηγορεῖσθαι· τοῦτο γάρ ἐστι τό καθόλου, καί ἐπί παντί καί ἀεί.
350Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 53 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ ὑπέκειτο ὡς ἐπί τό πολύ· ἀνάγκη ἄρα καί τό μέσον ὡς ἐπί τό πολύ εἶναι τό ἐφ᾿ οὗ τό Β.
351Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 54 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσονται τοίνυν καί τῶν ὡς ἐπί τό πολύ ἀρχαί ἄμεσοι, ὅσα ὡς ἐπί τό πολύ οὕτως ἔστιν ἢ γίνεται.
352Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δή ὑπαρχόντων ἀεί ἑκάστῳ ἔνια ἐπεκτείνει ἐπί πλέον, οὐ μέντοι ἔξω τοῦ γένους.
353Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 3 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δέ ἐπί πλέον ὑπάρχειν, ὅσα ὑπάρχει μέν ἑκάστῳ καθόλου οὐ μήν ἀλλά καί ἄλλῳ.
354Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά καί τό περιττόν ὑπάρχει τε πάσῃ τριάδι καί ἐπί πλέον ὑπάρχει· καί γάρ τῇ πεντάδι ὑπάρχει.
355Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τά δή τοιαῦτα ληπτέον μέχρι τούτου, ἕως τοσαῦτα ληφθῇ πρῶτον, ὧν ἕκαστον μέν ἐπί πλεῖον ὑπάρξει, ἅπαντα δέ μή ἐπί πλέον· ταύτην γάρ ἀνάγκη οὐσίαν εἶναι τοῦ πράγματος.
356Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσται τοίνυν ἐπί πλεῖον ἢ τῇ τριάδι ὑπάρχον.
357Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὑποκείσθω γάρ τοιοῦτον εἶναι τό γένος, ὥστε ὑπάρχειν κατά δύναμιν ἐπί πλεῖον.
358Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὑποκείσθω γάρ καί τοῦτο, ἡ οὐσία ἡ ἑκάστου εἶναι ἡ ἐπί ταῖς ἀτόμοις ἔσχατος τοιαύτη κατηγορία.
359Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 42 (auctor 384BC-322BC)
Ληφθέντος δέ τούτου ἤδη ἐπί τῶν κάτω ὁ αὐτός τρόπος· δεύτερον γάρ τό τῶν ἄλλων πρῶτον ἔσται, καί τρίτον τό τῶν ἐχομένων· ἀφαιρεθέντος γάρ τοῦ ἄνωθεν τό ἐχόμενον τῶν ἄλλων πρῶτον ἔσται.
360Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 43 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων.
361Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 48 (auctor 384BC-322BC)
Ζητεῖν δέ δεῖ ἐπιβλέποντα ἐπί τά ὅμοια καί ἀδιάφορα, πρῶτον τί ἅπαντα ταὐτόν ἔχουσιν, εἶτα πάλιν ἐφ᾿ ἑτέροις, ἃ ἐν ταὐτῷ μέν γένει ἐκείνοις, εἰσί δέ αὐτοῖς μέν ταὐτά τῷ εἴδει, ἐκείνων δ᾿ ἕτερα.
362Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 49 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἐπί τούτων ληφθῇ τι πάντα ταὐτόν, καί ἐπί τῶν ἄλλων ὁμοίως, ἐπί τῶν εἰλημμένων πάλιν σκοπεῖν εἰ ταὐτόν, ἕως ἂν εἰς ἕνα ἔλθῃ λόγον· οὗτος γάρ ἔσται τοῦ πράγματος ὁρισμός.
363Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 51 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον λέγω, εἰ τί ἐστι μεγαλοψυχία ζητοῖμεν, σκεπτέον ἐπί τινων μεγαλοψύχων, οὓς ἴσμεν, τί ἔχουσιν ἓν πάντες ᾗ τοιοῦτοι.
364Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 57 (auctor 384BC-322BC)
Ῥᾷόν τε τό καθ᾿ ἕκαστον ὁρίσασθαι ἢ τό καθόλου, διό δεῖ ἀπό τῶν καθ᾿ ἕκαστα ἐπί τά καθόλου μεταβαίνειν· καί γάρ αἱ ὁμωνυμίαι λανθάνουσι μᾶλλον ἐν τοῖς καθόλου ἢ ἐν τοῖς ἀδιαφόροις.
365Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 59 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ᾿ ἔσται, ἐάν διά τῶν καθ᾿ ἕκαστον εἰρημένων ᾖ τό ἐν ἑκάστῳ γένει ὁρίζεσθαι χωρίς, οἷον τό ὅμοιον μή πᾶν ἀλλά τό ἐν χρώμασι καί σχήμασι, καί ὀξύ τό ἐν φωνῇ, καί οὕτως ἐπί τό κοινόν βαδίζειν, εὐλαβούμενον μή ὁμωνυμίᾳ ἐντύχῃ.
366Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 14; 7 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἀεί ἐπί τῶν ἄλλων ὁ αὐτός λόγος.
367Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 14; 8 (auctor 384BC-322BC)
Νῦν μέν οὖν κατά τά παραδεδομένα κοινά ὀνόματα λέγομεν, δεῖ δέ μή μόνον ἐπί τούτων σκοπεῖν, ἀλλά καί ἂν ἄλλο τι ὀφθῇ ὑπάρχον κοινόν, ἐκλαμβάνοντα, εἶτα τίσι τοῦτ᾿ ἀκολουθεῖ καί ποῖα τούτῳ ἕπεται, οἷον τοῖς κέρατα ἔχουσι τό ἔχειν ἐχῖνον, τό μή ἀμφώδοντ᾿ εἶναι.
368Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 16; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε καί τό μέσον ἴσον δεῖ εἶναι ἐπί τούτων, καί οὗ αἴτιον, καί ἀντιστρέφειν.
369Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως ἐπί πάντων.
370Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμώνυμον γάρ τό ὅμοιον ἐπί τούτων· ἔνθα μέν γάρ ἴσως τό ἀνάλογον ἔχειν τάς πλευράς καί ἴσας τάς γωνίας, ἐπί δέ χρωμάτων τό τήν αἴσθησιν μίαν εἶναι ἤ τι ἄλλο τοιοῦτον.
371Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 10 (auctor 384BC-322BC)
Καθ᾿ ἕκαστον μέν λαμβάνοντι τό οὗ αἴτιον ἐπί πλέον, οἷον τό τέτταρσιν ἴσας τάς ἔξω ἐπί πλέον ἢ τρίγωνον ἢ τετράγωνον, ἅπασι δέ ἐπ᾿ ἴσον· ὅσα γάρ τέτταρσιν ὀρθαῖς ἴσας τάς ἔξω, καί τό μέσον ὁμοίως.
372Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσται γάρ πρῶτον μέν ἐπί θάτερα μέσον, ὅτι τοιαδί ἅπαντα· εἶτα τούτου μέσον, ὅτι ὀπός πήγνυται ἤ τι ἄλλο τοιοῦτον.
373Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν σχημάτων ὧδε ἀποδώσει ζητοῦσι τήν παρακολούθησιν τοῦ αἰτίου καί οὗ αἴτιον.
374Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστω τό Α τῷ Β ὑπάρχειν παντί, τό δέ Β ἑκάστῳ τῶν Δ, ἐπί πλεῖον δέ.
375Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 20 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ ἄρα τό Α ἐπί πλέον τοῦ Β παρεκτείνειν· εἰ δέ μή, τί μᾶλλον αἴτιον ἔσται τοῦτο ἐκείνου; εἰ δή πᾶσιν ὑπάρχει τοῖς Ε τό Α, ἔσται τι ἐκεῖνα ἓν ἅπαντα ἄλλο τοῦ Β.
376Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 19; 6 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ λαμβάνομεν μή ἔχοντες πρότερον, πῶς ἂν γνωρίζοιμεν καί μανθάνοιμεν ἐκ μή προϋπαρχούσης γνώσεως; ἀδύνατον γάρ, ὥσπερ καί ἐπί τῆς ἀποδείξεως ἐλέγομεν.
377Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 19; 15 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε δή ἐνυπάρχουσιν ἀφωρισμέναι αἱ ἕξεις, οὔτ᾿ ἀπ᾿ ἄλλων ἕξεων γίνονται γνωστικωτέρων, ἀλλ᾿ ἀπό αἰσθήσεως, οἷον ἐν μάχῃ τροπῆς γενομένης ἑνός στάντος ἕτερος ἔστη, εἶθ᾿ ἕτερος, ἕως ἐπί ἀρχήν ἦλθεν.
378Aristoteles, Analytica priora, 1, I 3; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τόν αὐτόν δέ τρόπον ἕξει καί ἐπί τῶν ἀναγκαίων προτάσεων.
379Aristoteles, Analytica priora, 1, I 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐνδεχομένων, ἐπειδή πολλαχῶς λέγεται τό ἐνδέχεσθαι (καί γάρ τό ἀναγκαῖον καί τό μή ἀναγκαῖον καί τό δυνατόν ἐνδέχεσθαι λέγομεν), ἐν μέν τοῖς καταφατικοῖς ὁμοίως ἕξει κατά τήν ἀντιστροφήν ἐν ἅπασιν.
380Aristoteles, Analytica priora, 1, I 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῆς ἐν μέρει ἀποφατικῆς.
381Aristoteles, Analytica priora, 1, I 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα δέ τῷ ὡς ἐπί πολύ καί τῷ πεφυκέναι λέγεται ἐνδέχεσθαι, καθ᾿ ὃν τρόπον διορίζομεν τό ἐνδεχόμενον, οὐχ ὁμοίως ἕξει ἐν ταῖς στερητικαῖς ἀντιστροφαῖς, ἀλλ᾿ ἡ μέν καθόλου στερητική πρότασις οὐκ ἀντιστρέφει, ἡ δέ ἐν μέρει ἀντιστρέφει.
382Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ἐπεί ἀδιόριστον τό τινί τῷ Γ τό Β μή ὑπάρχειν, ἀληθεύεται δέ, καί εἰ μηδενί ὑπάρχει καί εἰ μή παντί, ὅτι τινί οὐχ ὑπάρχει, ληφθέντων δέ τοιούτων ὅρων ὥστε μηδενί ὑπάρχειν οὐ γίνεται συλλογισμός (τοῦτο γάρ εἴρηται πρότερον), φανερόν οὖν ὅτι τῷ οὕτως ἔχειν τούς ὅρους οὐκ ἔσται συλλογισμός· ἦν γάρ ἂν καί ἐπί τούτων.
383Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 6 (auctor 384BC-322BC)
Δειχθείη δ᾿ ἂν καί διά τοῦ ἀδυνάτου, καθάπερ ἐπί τῶν πρότερον.
384Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ᾿ ἀποδεῖξαι καί διά τοῦ ἀδυνάτου καί τῇ ἐκθέσει, καθάπερ ἐπί τῶν προτέρων.
385Aristoteles, Analytica priora, 1, I 7; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων.
386Aristoteles, Analytica priora, 1, I 7; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τοῦ στερητικοῦ ἔσται ἡ ἀπόδειξις.
387Aristoteles, Analytica priora, 1, I 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί μέν οὖν τῶν ἀναγκαίων σχεδόν ὁμοίως ἔχει καί ἐπί τῶν ὑπαρχόντων· ὡσαύτως γάρ τιθεμένων τῶν ὅρων ἔν τε τῷ ὑπάρχειν καί τῷ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν ἢ μή ὑπάρχειν ἔσται τε καί οὐκ ἔσται συλλογισμός, πλήν διοίσει τῷ προσκεῖσθαι κεῖσθαι τοῖς ὅροις τό ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν ἢ μή ὑπάρχειν.
388Aristoteles, Analytica priora, 1, I 8; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν μέν οὖν τοῖς ἄλλοις τόν αὐτόν τρόπον δειχθήσεται διά τῆς ἀντιστροφῆς τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον, ὥσπερ ἐπί τοῦ ὑπάρχειν· ἐν δέ τῷ μέσῳ σχήματι, ὅταν ᾖ τό καθόλου καταφατικόν τό δ᾿ ἐν μέρει στερητικόν, καί πάλιν ἐν τῷ τρίτῳ, ὅταν τό μέν καθόλου κατηγορικόν τό δ᾿ ἐν μέρει στερητικόν, οὐχ ὁμοίως ἔσται ἡ ἀπόδειξις, ἀλλ᾿ ἀνάγκη ἐκθεμένους ᾧ τινί ἑκάτερον μή ὑπάρχει, κατά τούτου ποιεῖν τόν συλλογισμόν· ἔσται γάρ ἀναγκαίως ἐπί τούτων· εἰ δέ κατά τοῦ ἐκτεθέντος ἐστίν ἀναγκαῖος, καί κατ᾿ ἐκείνου τινός· τό γάρ ἐκτεθέν ὅπερ ἐκεῖνό τί ἐστιν.
389Aristoteles, Analytica priora, 1, I 9; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν, εἰ μέν τό καθόλου ἐστίν ἀναγκαῖον, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον, εἰ δέ τό κατά μέρος, οὐκ ἀναγκαῖον, οὔτε στερητικῆς οὔτε κατηγορικῆς οὔσης τῆς καθόλου προτάσεως.
390Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ δευτέρου σχήματος, εἰ μέν ἡ στερητική πρότασίς ἐστιν ἀναγκαία, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον, εἰ δ᾿ ἡ κατηγορική, οὐκ ἀναγκαῖον.
391Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἀντιστραφέντος οὖν τοῦ στερητικοῦ τό πρῶτον γίνεται σχῆμα· δέδεικται δ᾿ ἐν τῷ πρώτῳ ὅτι μή ἀναγκαίας οὔσης τῆς πρός τό μεῖζον στερητικῆς οὐδέ τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον, ὥστ᾿ οὐδ᾿ ἐπί τούτων ἔσται ἐξ ἀνάγκης.
392Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δ᾿ ἕξει καί ἐπί τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν.
393Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 24 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή τό Α παντί τῷ Β ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει, τῷ δέ Γ τινί μή ὑπάρχει, ὅτι μέν οὐχ ὑπάρξει τό Β τινί τῷ Γ, φανερόν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐξ ἀνάγκης· οἱ γάρ αὐτοί ὅροι ἔσονται πρός τήν ἀπόδειξιν οἵπερ ἐπί τῶν καθόλου συλλογισμῶν.
394Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτε δ᾿ οὕτως ἔχοιεν αἱ προτάσεις, οὐκ ἦν τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον, ὥστ᾿ οὐδ᾿ ἐπί τούτων.
395Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 31 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν γάρ ἄλλα ταὐτά ἃ καί ἐπί τῶν πρότερον ἐροῦμεν, ὅροι δ᾿ ὅταν μέν ᾖ τό καθόλου κατηγορικόν ἀναγκαῖον, ἐγρήγορσις—ζῷον—ἄνθρωπος, μέσον ἄνθρωπος, ὅταν δ᾿ ἐν μέρει τό κατηγορικόν ἀναγκαῖον, ἐγρήγορσις—ζῷον—λευκόν· ζῷον μέν γάρ ἀνάγκη τινί λευκῷ ὑπάρχειν, ἐγρήγορσις δ᾿ ἐνδέχεται μηδενί, καί οὐκ ἀνάγκη τινί ζῴῳ μή ὑπάρχειν ἐγρήγορσιν.
396Aristoteles, Analytica priora, 1, I 13; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τόν αὐτόν δέ τρόπον καί ἐπί τῶν ἄλλων.
397Aristoteles, Analytica priora, 1, I 13; 11 (auctor 384BC-322BC)
Διωρισμένων δέ τούτων πάλιν λέγομεν ὅτι τό ἐνδέχεσθαι κατά δύο λέγεται τρόπους, ἕνα μέν τό ὡς ἐπί τό πολύ γίνεσθαι καί διαλείπειν τό ἀναγκαῖον, οἷον τό πολιοῦσθαι ἄνθρωπον ἢ τό αὐξάνεσθαι ἢ φθίνειν, ἢ ὅλως τό πεφυκός ὑπάρχειν (τοῦτο γάρ οὐ συνεχές μέν ἔχει τό ἀναγκαῖον διά τό μή ἀεί εἶναι ἄνθρωπον, ὄντος μέντοι ἀνθρώπου ἢ ἐξ ἀνάγκης ἢ ὡς ἐπί τό πολύ ἐστιν), ἄλλον δέ τό ἀόριστον, ὃ καί οὕτως καί μή οὕτως δυνατόν, οἷον τό βαδίζειν ζῷον ἢ τό βαδίζοντος γενέσθαι σεισμόν, ἢ ὅλως τό ἀπό τύχης γινόμενον· οὐδέν γάρ μᾶλλον οὕτως πέφυκεν ἢ ἐναντίως.
398Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπόδειξις δ᾿ ἡ αὐτή ἣ καί ἐπί τῶν πρότερον.
399Aristoteles, Analytica priora, 1, I 20; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν ἀντιστρέφει τό καταφατικόν ἐπί μέρους, τό δέ Β παντί τῷ Γ ἐνδέχεται, καί τό Γ τινί τῷ Β ἐνδέχοιτ᾿ ἄν.
400Aristoteles, Analytica priora, 1, I 20; 11 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ ὁ μέν ἐστι καθόλου τῶν ὅρων ὁ δ᾿ ἐν μέρει, τόν αὐτόν τρόπον ἐχόντων τῶν ὅρων ὅνπερ ἐπί τοῦ ὑπάρχειν, ἔσται τε καί οὐκ ἔσται συλλογισμός.
401Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν τό μέν Α παντί τῷ Γ ἀνάγκη, τό δέ Γ τινί τῷ Β ἐνδέχεται, καί τό Α τινί τῷ Β ἐνδεχόμενον ἔσται καί οὐχ ὑπάρχον· οὕτω γάρ συνέπιπτεν ἐπί τοῦ πρώτου σχήματος.
402Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη γάρ διά τοῦ πρώτου σχήματος τελειοῦσθαι τούς συλλογισμούς, ὥστε καθάπερ ἐν ἐκείνοις, καί ἐπί τούτων ἀναγκαῖον συμπίπτειν.
403Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 4 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον οὖν εἴπωμεν περί τῶν δεικτικῶν· τούτων γάρ δειχθέντων φανερόν ἔσται καί ἐπί τῶν εἰς τό ἀδύνατον καί ὅλως τῶν ἐξ ὑποθέσεως.
404Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ γάρ αὐτός λόγος καί εἰ διά πλειόνων συνάπτοι πρός τό Β· ταὐτό γάρ ἔσται σχῆμα καί ἐπί τῶν πολλῶν.
405Aristoteles, Analytica priora, 1, I 26; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει μοναχῶς, ἢ παντί ἢ μηδενί δείξαντα ὑπάρχειν.
406Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δέ καί ἐπί τό ἄνω πορευομένοις ἵσταταί ποτε, πάλιν ἐροῦμεν· νῦν δ᾿ ἔστω τοῦτο κείμενον.
407Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ληπτέον δέ καί τά ὡς ἐπί τό πολύ ἑπόμενα καί οἷς ἕπεται· τῶν γάρ ὡς ἐπί τό πολύ προβλημάτων καί ὁ συλλογισμός ἐκ τῶν ὡς ἐπί τό πολύ προτάσεων, ἢ πασῶν ἢ τινῶν· ὅμοιον γάρ ἑκάστου τό συμπέρασμα ταῖς ἀρχαῖς.
408Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων προβλημάτων· ἀεί γάρ ἔσται καί ἐν ἅπασιν ἡ διά τοῦ ἀδυνάτου δεῖξις ἐκ τῶν ἑπομένων καί οἷς ἕπεται ἑκάτερον.
409Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τόν αὐτόν δέ τρόπον καί ἐπί τῶν ἀναγκαίων καί τῶν ἐνδεχομένων· ἡ γάρ αὐτή σκέψις, καί διά τῶν αὐτῶν ὅρων ἔσται τῇ τάξει τοῦ τ᾿ ἐνδέχεσθαι καί τοῦ ὑπάρχειν ὁ συλλογισμός.
410Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ληπτέον δ᾿ ἐπί τῶν ἐνδεχομένων καί τά μή ὑπάρχοντα δυνατά δ᾿ ὑπάρχειν· δέδεικται γάρ ὅτι καί διά τούτων γίνεται ὁ τοῦ ἐνδέχεσθαι συλλογισμός.
411Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δ᾿ ἕξει καί ἐπί τῶν ἄλλων κατηγοριῶν.
412Aristoteles, Analytica priora, 1, I 32; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί πλέον δέ τό ἀναγκαῖον ἢ ὁ συλλογισμός· ὁ μέν γάρ συλλογισμός πᾶς ἀναγκαῖον, τό δ᾿ ἀναγκαῖον οὐ πᾶν συλλογισμός.
413Aristoteles, Analytica priora, 1, I 34; 7 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν ἐπί τοῦ μέσου σχήματος ὁμοίως ἔσται τό ψεῦδος· τήν γάρ ὑγίειαν νόσῳ μέν οὐδεμιᾷ ἀνθρώπῳ δέ παντί ἐνδέχεται ὑπάρχειν, ὥστ᾿ οὐδενί ἀνθρώπῳ νόσον.
414Aristoteles, Analytica priora, 1, I 36; 2 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐπί τοῦ μή ὑπάρχειν δ᾿ ὡσαύτως.
415Aristoteles, Analytica priora, 1, I 36; 7 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δ᾿ ὁτέ μέν ἐπί τοῦ μέσου τό πρῶτον λέγεσθαι, τό δέ μέσον ἐπί τοῦ τρίτου μή λέγεσθαι, οἷον εἰ ἡ σοφία ἐστίν ἐπιστήμη, τοῦ δ᾿ ἀγαθοῦ ἐστίν ἡ σοφία, συμπέρασμα ὅτι τοῦ ἀγαθοῦ ἐστίν ἐπιστήμη· τό μέν δή ἀγαθόν οὐκ ἔστιν ἐπιστήμη, ἡ δέ σοφία ἐστίν ἐπιστήμη.
416Aristoteles, Analytica priora, 1, I 36; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὁτέ δέ τό μέν μέσον ἐπί τοῦ τρίτου λέγεται, τό δέ πρῶτον ἐπί τοῦ μέσου οὐ λέγεται, οἷον εἰ τοῦ ποιοῦ παντός ἐστιν ἐπιστήμη ἢ ἐναντίου, τό δ᾿ ἀγαθόν καί ἐναντίον καί ποιόν, συμπέρασμα μέν ὅτι τοῦ ἀγαθοῦ ἐστίν ἐπιστήμη, οὐκ ἔστι δέ τό ἀγαθόν ἐπιστήμη οὐδέ τό ποιόν οὐδέ τό ἐναντίον, ἀλλά τό ἀγαθόν ταῦτα.
417Aristoteles, Analytica priora, 1, I 36; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τόν αὐτόν δή τρόπον καί ἐπί τοῦ μή ὑπάρχειν ληπτέον.
418Aristoteles, Analytica priora, 1, I 44; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν διά τοῦ ἀδυνάτου περαινομένων· οὐδέ γάρ τούτους οὐκ ἔστιν ἀναλύειν, ἀλλά τήν μέν εἰς τό ἀδύνατον ἀπαγωγήν ἔστι (συλλογισμῷ γάρ δείκνυται), θάτερον δ᾿ οὐκ ἔστιν· ἐξ ὑποθέσεως γάρ περαίνεται.
419Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 18 (auctor 384BC-322BC)
Κατηγορείσθω γάρ παντός τοῦ Γ τό Α καί τό Β· οὐκοῦν ἀντιστρέψει τό Γ πρός ἑκάτερον ἐπί μέρους· ὑπάρχει ἄρα τινί τῷ Β.
420Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 34 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ἐπί μέρους ᾖ τό στερητικόν, οὐκ ἀναλυθήσεται· οὐ γάρ δέχεται ἀντιστροφήν τό ἐν μέρει ἀποφατικόν.
421Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 31 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐπί πολλῶν δέ, ὧν τοῖς μέν ὑπάρχει τοῖς δ᾿ οὐχ ὑπάρχει ταὐτό, ἡ μέν ἀπόφασις ὁμοίως ἀληθεύοιτ᾿ ἄν, ὅτι οὐκ ἔστι λευκά πάντα ἢ ὅτι οὐκ ἔστι λευκόν ἕκαστον· ὅτι δ᾿ ἐστίν οὐ λευκόν ἕκαστον ἢ πάντα ἐστίν οὐ λευκά, ψεῦδος.
422Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 55 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν Γ Δ· αἱ γάρ ἀποφάσεις αἱ εἰλημμέναι δύο εἰσίν.
423Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ δευτέρου σχήματος τό ὑπό τό συμπέρασμα μόνον ἔσται συλλογίσασθαι, οἷον εἰ τό Α τῷ Β μηδενί, τῷ δέ Γ παντί· συμπέρασμα ὅτι οὐδενί τῷ Γ τό Β.
424Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει τῶν μέν ὑπό τό συμπέρασμα οὐκ ἔσται τό ἀναγκαῖον (οὐ γάρ γίνεται συλλογισμός, ὅταν αὕτη ληφθῇ ἐν μέρει), τῶν δ᾿ ὑπό τό μέσον ἔσται πάντων, πλήν οὐ διά τόν συλλογισμόν, οἷον εἰ τό Α παντί τῷ Β, τό δέ Β τινί τῷ Γ· τοῦ μέν γάρ ὑπό τό Γ τεθέντος οὐκ ἔσται συλλογισμός, τοῦ δ᾿ ὑπό τό Β ἔσται, ἀλλ᾿ οὐ διά τόν προγεγενημένον.
425Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ κἀπί τῶν ἄλλων σχημάτων· τοῦ μέν γάρ ὑπό τό συμπέρασμα οὐκ ἔσται, θατέρου δ᾿ ἔσται, πλήν οὐ διά τόν συλλογισμόν, ᾗ καί ἐν τοῖς καθόλου ἐξ ἀναποδείκτου τῆς προτάσεως τά ὑπό τό μέσον ἐδείκνυτο· ὥστ᾿ ἢ οὐδ᾿ ἐκεῖ ἔσται ἢ καί ἐπί τούτων.
426Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν στερητικῶν ἔχει· οὐ γάρ ἔστιν ἐξ ἀληθῶν δεῖξαι ψεῦδος.
427Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ δειχθήσεται καί ἐάν ἐπί τι ψευδής ἑκατέρα ληφθῇ.
428Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 34 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ μή ὅλη ψευδής ἡ Β Γ ἀλλ᾿ ἐπί τι, καί οὕτως ἔσται τό συμπέρασμα ἀληθές.
429Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν ἐνδέχεται καί τῆς πρώτης προτάσεως ὅλης οὔσης ψευδοῦς τῆς δ᾿ ἑτέρας ἀληθοῦς ἀληθές εἶναι τό συμπέρασμα, καί ἐπί τι ψευδοῦς οὔσης τῆς πρώτης τῆς δ᾿ ἑτέρας ὅλης ἀληθοῦς, καί τῆς μέν ἀληθοῦς τῆς δ᾿ ἐν μέρει ψευδοῦς, καί ἀμφοτέρων ψευδῶν.
430Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 44 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ ἐπί τι ψευδής ἡ Α Β πρότασις, ἔσται τό συμπέρασμα ἀληθές.
431Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 46 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν οὖν ληφθῇ τό Α παντί τῷ Β καί τό Β τινί τῷ Γ, ἡ μέν Α Β πρότασις ἐπί τι ψευδής ἔσται, ἡ δέ Β Γ ἀληθής, καί τό συμπέρασμα ἀληθές.
432Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 53 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ ἐπί τι ψευδής ἡ Α Β, ψευδής δέ καί ἡ Β Γ, ἔσται τό συμπέρασμα ἀληθές.
433Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τῷ μέσῳ σχήματι πάντως ἐγχωρεῖ διά ψευδῶν ἀληθές συλλογίσασθαι, καί ἀμφοτέρων τῶν προτάσεων ὅλων ψευδῶν λαμβανομένων καί ἐπί τι ἑκατέρας, καί τῆς μέν ἀληθοῦς τῆς δέ ψευδοῦς οὔσης ὅλης, ὁποτερασοῦν ψευδοῦς τιθεμένης, καί εἰ ἀμφότεραι ἐπί τι ψευδεῖς, καί εἰ ἡ μέν ἁπλῶς ἀληθής ἡ δ᾿ ἐπί τι ψευδής, καί εἰ ἡ μέν ὅλη ψευδής ἡ δ᾿ ἐπί τι ἀληθής, καί ἐν τοῖς καθόλου καί ἐπί τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν.
434Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ ἡ ἑτέρα ἐπί τι ψευδής, ἡ δ᾿ ἑτέρα ὅλη ἀληθής.
435Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν οὖν ληφθῇ τό Α τῷ μέν Β μηδενί τῷ δέ Γ ὅλῳ ὑπάρχειν, ἡ μέν Α Β πρότασις ἐπί τι ψευδής, ἡ δ᾿ Α Γ ὅλη ἀληθής, καί τό συμπέρασμα ἀληθές.
436Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ ἡ καταφατική πρότασις ἐπί τι ψευδής, ἡ δέ στερητική ὅλη ἀληθής.
437Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἐάν ἐάν ληφθῇ τό Α ὅλῳ τῷ Β ὑπάρχειν τῷ δέ Γ μηδενί, ἡ μέν Α Β ἐπί τι ψευδής, ἡ δ᾿ Α Γ ὅλη ἀληθής, καί τό συμπέρασμα ἀληθές.
438Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 14 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ ἀμφότεραι αἱ προτάσεις ἐπί τι ψευδεῖς, ἔσται τό συμπέρασμα ἀληθές.
439Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν οὖν ληφθῇ τό Α τῷ μέν Β παντί τῷ δέ Γ μηδενί, ἄμφω μέν αἱ προτάσεις ἐπί τι ψευδεῖς, τό δέ συμπέρασμα ἀληθές.
440Aristoteles, Analytica priora, 2, II 3; 18 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν δέ καί ἐπί τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν· οὐδέν γάρ κωλύει τό Α τῷ μέν Β παντί τῷ δέ Γ τινί ὑπάρχειν, καί τό Β τῷ Γ τινί μή ὑπάρχειν, οἷον ζῷον παντί ἀνθρώπῳ λευκῷ δέ τινί, ἄνθρωπος δέ τινί λευκῷ οὐχ ὑπάρξει.
441Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσται δέ καί ἐν τῷ ἐσχάτῳ σχήματι διά ψευδῶν ἀληθές, καί ἀμφοτέρων ψευδῶν οὐσῶν ὅλων καί ἐπί τι ἑκατέρας, καί τῆς μέν ἑτέρας ἀληθοῦς ὅλης τῆς δ᾿ ἑτέρας ψευδοῦς, καί τῆς μέν ἐπί τι ψευδοῦς τῆς δ᾿ ὅλης ἀληθοῦς, καί ἀνάπαλιν, καί ὁσαχῶς ἄλλως ἐγχωρεῖ μεταλαβεῖν τάς προτάσεις.
442Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ ἐπί τι ἑκατέρα ψευδής, ἔσται τό συμπέρασμα ἀληθές.
443Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν οὖν τεθῇ τό Α καί τό Β παντί τῷ Γ ὑπάρχειν, αἱ μέν προτάσεις ἐπί τι ψευδεῖς, τό δέ συμπέρασμα ἀληθές.
444Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἂν ληφθῇ τό μέν Α μηδενί τῷ Γ, τό δέ Β παντί, ἀμφότεραι μέν αἱ προτάσεις ἐπί τι ψευδεῖς, τό δέ συμπέρασμα ἀληθές.
445Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 21 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν τῆς μέν ὅλης ἀληθοῦς οὔσης, τῆς δ᾿ ἐπί τι ψευδοῦς.
446Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν οὖν ληφθῇ καί τό Α καί τό Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχειν, ἡ μέν Β Γ ὅλη ἀληθής, ἡ δέ Α Γ ἐπί τι ψευδής, τό δέ συμπέρασμα ἀληθές.
447Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί τῆς μέν Α Γ ἀληθοῦς τῆς δέ Β Γ ψευδοῦς ἐπί τι λαμβανομένης· μετατεθέντων γάρ τῶν αὐτῶν ὅρων ἔσται ἡ ἀπόδειξις.
448Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί γάρ ἐγχωρεῖ τό μέν Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχειν, τό δέ Α τινί, καί ὅταν οὕτως ἔχωσιν, οὐ παντί τῷ Β τό Α, ἐάν ληφθῇ τό μέν Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχειν, τό δέ Α μηδενί, ἡ μέν στερητική ἐπί τι ψευδής, ἡ δ᾿ ἑτέρα ὅλη ἀληθής καί τό συμπέρασμα.
449Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 27 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν ἐπεί δέδεικται ὅτι τοῦ μέν Α μηδενί ὑπάρχοντος τῷ Γ, τοῦ δέ Β τινί, ἐγχωρεῖ τό Α τινί τῷ Β μή ὑπάρχειν, φανερόν ὅτι καί τῆς μέν Α Γ ὅλης ἀληθοῦς οὔσης, τῆς δέ Β Γ ἐπί τι ψευδοῦς, ἐγχωρεῖ τό συμπέρασμα εἶναι ἀληθές.
450Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν γάρ ληφθῇ τό μέν Α μηδενί τῷ Γ, τό δέ Β παντί, ἡ μέν Α Γ ὅλη ἀληθής, ἡ δέ Β Γ ἐπί τι ψευδής.
451Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 29 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν δέ καί ἐπί τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν ὅτι πάντως ἔσται διά ψευδῶν ἀληθές.
452Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν στερητικῶν.
453Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν στερητικῶν συλλογισμῶν ὧδε δείκνυται ἐξ ἀλλήλων.
454Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν τήν μέν καθόλου πρότασιν οὐκ ἔστιν ἀποδεῖξαι διά τῶν ἑτέρων, τήν δέ κατά μέρος ἔστιν.
455Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 26 (auctor 384BC-322BC)
Τήν δ᾿ ἐπί μέρους ἔστιν.
456Aristoteles, Analytica priora, 2, II 6; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ ὁμοίως δειχθήσεται ὡς καί ἐπί τῶν καθόλου, ἐάν ληφθῇ, ᾧ τό Β τινί μή ὑπάρχει, τό Α τινί ὑπάρχειν.
457Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ τρίτου σχήματος ὅταν μέν ἀμφότεραι αἱ προτάσεις καθόλου ληφθῶσιν, οὐκ ἐνδέχεται δεῖξαι δι᾿ ἀλλήλων· τό μέν γάρ καθόλου δείκνυται διά τῶν καθόλου, τό δ᾿ ἐν τούτῳ συμπέρασμα ἀεί κατά μέρος, ὥστε φανερόν ὅτι ὅλως οὐκ ἐνδέχεται δεῖξαι διά τούτου τοῦ σχήματος τήν καθόλου πρότασιν.
458Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἡ στερητική καθόλου γένηται, οὐ δείκνυται ἡ ἑτέρα, εἰ μή ὥσπερ ἐπί τῶν πρότερον, ἐάν ληφθῇ, ᾧ τοῦτο τινί μή ὑπάρχει, θάτερον τινί ὑπάρχειν, οἷον εἰ τό μέν Α μηδενί τῷ Γ, τό δέ Β τινί· συμπέρασμα ὅτι τό Α τινί τῷ Β οὐχ ὑπάρχει.
459Aristoteles, Analytica priora, 2, II 8; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν ὅταν μέν ἀντικειμένως ἀντιστρέφηται τό συμπέρασμα, ἀναιροῦνται ἀμφότεραι αἱ προτάσεις, ὅταν δ᾿ ἐναντίως, οὐδετέρα.
460Aristoteles, Analytica priora, 2, II 9; 11 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ ἔστιν ἐπί μέρους ὁ συλλογισμός, ἐναντίως μέν ἀντιστρεφομένου τοῦ συμπεράσματος οὐδετέρα τῶν προτάσεων ἀναιρεῖται, καθάπερ οὐδ᾿ ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι, ἀντικειμένως δ᾿ ἀμφότεραι.
461Aristoteles, Analytica priora, 2, II 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ τρίτου σχήματος ὅταν μέν ἐναντίως ἀντιστρέφηται τό συμπέρασμα, οὐδετέρα τῶν προτάσεων ἀναιρεῖται κατ᾿ οὐδένα τῶν συλλογισμῶν, ὅταν δ᾿ ἀντικειμένως, ἀμφότεραι καί ἐν ἅπασιν.
462Aristoteles, Analytica priora, 2, II 10; 21 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται γάρ τό Α Γ καθόλου τε καί στερητικόν, θάτερον δ᾿ ἐπί μέρους καί κατηγορικόν.
463Aristoteles, Analytica priora, 2, II 11; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων σχημάτων· ὅσα γάρ ἀντιστροφήν δέχεται, καί τόν διά τοῦ ἀδυνάτου συλλογισμόν.
464Aristoteles, Analytica priora, 2, II 12; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ὑποτεθῇ τινί μή ὑπάρχειν, ταῦτ᾿ ἔσται ἅπερ ἐπί τοῦ πρώτου σχήματος.
465Aristoteles, Analytica priora, 2, II 13; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ὑποτεθῇ μηδενί ὑπάρχειν, συλλογισμός μέν ἔσται καί τό ἀδύνατον, οὐ δείκνυται δέ τό προτεθέν· ἐάν γάρ τό ἐναντίον ὑποτεθῇ, ταῦτ᾿ ἔσται ἅπερ ἐπί τῶν πρότερον.
466Aristoteles, Analytica priora, 2, II 13; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἑάν δ᾿ ὑποτεθῇ τινί ὑπάρχειν, ταῦτ᾿ ἔσται ἃ καί ἐπί τῶν προειρημένων.
467Aristoteles, Analytica priora, 2, II 14; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἐν τῷ μέσῳ ᾖ ὁ συλλογισμός, τό ἀληθές ἐν τῷ πρώτῳ ἐπί πάντων τῶν προβλημάτων.
468Aristoteles, Analytica priora, 2, II 14; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως δέ καί εἰ ἐπί τινος ἡ ἀπόδειξις· ἡ μέν γάρ ὑπόθεσις μηδενί τῷ Β τό Α ὑπάρχειν, εἴληπται δέ τό Γ τινί τῷ Β καί τό Α παντί τῷ Γ.
469Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διαφέρει δέ τοῦ πάλαι τῷ ἐπί τῶν ὅρων ἀντιστρέφεσθαι· πρότερον μέν γάρ πρός τῷ Β, νῦν δέ πρός τῷ Γ τό καταφατικόν.
470Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τῷ τρίτῳ σχήματι καταφατικός μέν συλλογισμός οὐδέποτ᾿ ἔσται ἐξ ἀντικειμένων προτάσεων διά τήν εἰρημένην αἰτίαν καί ἐπί τοῦ πρώτου σχήματος, ἀποφατικός δ᾿ ἔσται, καί καθόλου καί μή καθόλου τῶν ὅρων ὄντων.
471Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ τῶν καταφάσεων αἱ ἀντιθέσεις τρεῖς, ἑξαχῶς συμβαίνει τἀντικείμενα λαμβάνειν, ἢ παντί καί μηδενί, ἢ παντί καί μή παντί, ἢ τινί καί μηδενί, καί τοῦτο ἀντιστρέψαι ἐπί τῶν ὅρων, οἷον τό Α παντί τῷ Β, τῷ δέ Γ μηδενί, ἢ τῷ Γ παντί, τῷ δέ Β μηδενί, ἢ τῷ μέν παντί, τῷ δέ μή παντί, καί πάλιν τοῦτο ἀντιστρέψαι κατά τούς ὅρους.
472Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τοῦ τρίτου σχήματος.
473Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο γάρ ἐγχωρεῖ γενέσθαι καί ἐπί τό ἄνω καί ἐπί τό κάτω λαμβάνοντι τό συνεχές, οἷον εἰ τό Α τῷ Β κεῖται ὑπάρχον, τό δέ Β τῷ Γ, τό δέ Γ τῷ Δ, τοῦτο δ᾿ εἴη ψεῦδος, τό τό Β τῷ Δ ὑπάρχειν.
474Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ πάλιν εἴ τις ἐπί τό ἄνω λαμβάνοι τό συνεχές, οἷον εἰ τό μέν Α τῷ Β, τῷ δέ Α τό Ε καί τῷ Ε τό Ζ, ψεῦδος δ᾿ εἴη τό ὑπάρχειν τῷ Α τό Ζ· καί γάρ οὕτως οὐδέν ἂν ἧττον εἴη τό ἀδύνατον ἀναιρεθείσης τῆς ἐξ ἀρχῆς ὑποθέσεως.
475Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά δεῖ πρός τούς ἐξ ἀρχῆς ὅρους συνάπτειν τό ἀδύνατον· οὕτω γάρ ἔσται διά τήν ὑπόθεσιν, οἷον ἐπί μέν τό κάτω λαμβάνοντι τό συνεχές πρός τόν κατηγορούμενον τῶν ὅρων· εἰ γάρ ἀδύνατον τό Α τῷ Δ ὑπάρχειν, ἀφαιρεθέντος τοῦ Α οὐκέτι ἔσται τό ψεῦδος.
476Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τό ἄνω, καθ᾿ οὗ κατηγορεῖται· εἰ γάρ τῷ Β μή ἐγχωρεῖ τό Ζ ὑπάρχειν, ἀφαιρεθέντος τοῦ Β οὐκέτι ἔσται τό ἀδύνατον.
477Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 17 (auctor 384BC-322BC)
Καί γάρ εἰ μή τῷ Β ἀλλά τῷ Κ ἐτέθη τό Α ὑπάρχειν, τό δέ Κ τῷ Γ καί τοῦτο τῷ Δ, καί οὕτω μένει τό ἀδύνατον· ὁμοίως δέ καί ἐπί τό ἄνω λαμβάνοντι τούς ὅρους, ὥστ᾿ ἐπεί καί ὄντος καί μή ὄντος τούτου συμβαίνει τό ἀδύνατον, οὐκ ἂν εἴη παρά τήν θέσιν.
478Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ πρότερον λεχθέντος, εἰ μή ἐκ τῆς αὐτῆς συστοιχίας τό μέσον, καθ᾿ ἑκάτερον μέν τῶν μέσων ἀμφοτέρας τάς προτάσεις οὐκ ἐγχωρεῖ ὑπολαμβάνειν, οἷον τό Α τῷ μέν Β παντί, τῷ δέ Γ μηδενί, ταῦτα δ᾿ ἀμφότερα παντί τῷ Δ.
479Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 7 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει γάρ ἢ ἁπλῶς ἢ ἐπί τι ἐναντίαν λαμβάνεσθαι τήν πρώτην πρότασιν.
480Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ παντί οἰόμενον ᾧ τό Β, πάλιν τινί μή οἴεσθαι ᾧ τό Β, ἢ ἁπλῶς ἢ ἐπί τι ἐναντίον τίον ἐστίν.
481Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων.
482Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως οὖν καί ἐπί τῶν προειρημένων· οὐ γάρ ἐναντία ἡ κατά τό μέσον ἀπάτη τῇ κατά τόν συλλογισμόν ἐπιστήμῃ, οὐδ᾿ ἡ καθ᾿ ἑκάτερον τῶν μέσων ὑπόληψις.
483Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 34 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γάρ εἰ ἦν ἀληθές, καθ᾿ οὗ τό Γ, τό Β, καί καθ᾿ οὗ τό Β, τό Α, καί κατά τοῦ Γ τό Α ἀληθές ἦν, οὕτω καί ἐπί τοῦ ὑπολαμβάνειν.
484Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 35 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τοῦ εἶναι· ταὐτοῦ γάρ ὄντος τοῦ Γ καί Β, καί πάλιν τοῦ Β καί Α, καί τό Γ τῷ Α ταὐτόν ἦν.
485Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 36 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε καί ἐπί τοῦ δοξάζειν ὁμοίως.
486Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐπί τοῦ μή ὑπάρχειν ὡσαύτως, οἷον εἰ τό Β τῷ Γ ὑπάρχει, τῷ δέ Β τό Α οὐχ ὑπάρχει, οὐδέ τό Α τῷ Γ οὐχ ὑπάρξει.
487Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 9 (auctor 384BC-322BC)
Καί μόνον τοῦτο ἀπό τοῦ συμπεράσματος ἀρχεται, τά δ᾿ ἄλλα οὐχ ὁμοίως καί ἐπί τοῦ κατηγορικοῦ συλλογισμοῦ.
488Aristoteles, Analytica priora, 2, II 26; 2 (auctor 384BC-322BC)
Διαφέρει δέ τῆς προτάσεως, ὅτι τήν μέν ἔνστασιν ἐνδέχεται εἶναι ἐπί μέρους, τήν δέ πρότασιν ἢ ὅλως οὐκ ἐνδέχεται ἢ οὐκ ἐν τοῖς καθόλου συλλογισμοῖς.
489Aristoteles, Analytica priora, 2, II 26; 7 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν ἐπί τῆς στερητικῆς προτάσεως ὡσαύτως.
490Aristoteles, Analytica priora, 2, II 27; 1 (auctor 384BC-322BC)
Εἰκός δέ καί σημεῖον οὐ ταὐτόν ἐστιν, ἀλλά τό μέν εἰκός ἐστι πρότασις ἔνδοξος· ὃ γάρ ὡς ἐπί τό πολύ ἴσασιν οὕτω γινόμενον ἢ μή γινόμενον ἢ ὂν ἢ μή ὄν, τοῦτ᾿ ἐστίν εἰκός, οἷον τό μισεῖν τούς φθονοῦντας ἢ τό φιλεῖν τούς ἐρωμένους.
491Aristoteles, Analytica priora, 2, II 27; 23 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ τοίνυν ταῦτ᾿ ἐστί, καί δυνησόμεθα τοιαῦτα σημεῖα συλλέξαι ἐπί τούτων τῶν ζῴων ἃ μόνον ἓν πάθος ἔχει τι ἴδιον, ἕκαστον δ᾿ ἔχει σημεῖον, ἐπείπερ ἓν ἔχειν ἀνάγκη, δυνησόμεθα φυσιογνωμονεῖν.
492Aristoteles, Analytica priora, 2, II 27; 24 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ δύο ἔχει ἴδια ὅλον τό γένος, οἷον ὁ λέων ἀνδρεῖον καί μεταδοτικόν, πῶς γνωσόμεθα πότερον ποτέρου σημεῖον τῶν ἰδίᾳ ἀκολουθούντων σημείων; ἢ εἰ ἄλλῳ μή ὅλῳ τινί ἄμφω, καί ἐν οἷς μή ὅλοις ἑκάτερον, ὅταν τό μέν ἔχῃ τό δέ μή· εἰ γάρ ἀνδρεῖος μέν ἐλευθέριος δέ μή, ἔχει δέ τῶν δύο τοδί, δῆλον ὅτι καί ἐπί τοῦ λέοντος τοῦτο σημεῖον τῆς ἀνδρείας.
493Aristoteles, Athenaion Politeia, Frag., 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Thes. 25 ἐκάλει πάντας ἐπὶ τοῖς ἴσοις καὶ τὸ “ δεῦρ' ἴτε, πάντες λεῴ ” κήρυγμα Θησέως γενέσθαι φασὶ πανδημίαν τινὰ καθιστάντος.
494Aristoteles, Athenaion Politeia, Frag., 6; 7 (auctor 384BC-322BC)
Hipp. 11. Ἀριστοτέλης ἱστορεῖ ὅτι ἐλθὼν Θησεὺς εἰς Σκῦρον ἐπὶ κατασκοπὴν εἰκότως διὰ τὴν Αἰγέως συγγένειαν . . . TESTIMONIUM: Schol.
495Aristoteles, Athenaion Politeia, Frag., 7; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἱππομένης δὲ εἷς τῶν Κοδριδῶν βουλόμενος ἀπώσασθαι τὴν διαβολήν, λαβὼν ἐπὶ τῇ θυγατρὶ Λειμώνῃ μοιχόν, ἐκεῖνον μὲν ἀνεῖλεν ὑποζεύξας μετὰ τῆς θυγατρὸς τῷ ἅρματι, τὴν δὲ ἵππῳ συνέκλεισεν ἕως ἀπώλετο.
496Aristoteles, Athenaion Politeia, Frag., 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
τοὺς μετὰ Κύλωνος διὰ τὴν τυραννίδα ἐπὶ τὸν βωμὸν τῆς θεοῦ πεφευγότας οἱ περὶ Μεγακλέα ἀπέκτειναν.
497Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 1, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπμενίδης δ' ὁ Κρὴς ἐπὶ τούτοις ἐκάθηρε τὴν πόλιν.
498Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 2, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἦν γὰρ αὐτῶν ἡ πολιτεία τοῖς τε ἄλλοις ὀλιγαρχικὴ πᾶσι, καὶ δὴ καὶ ἐδούλευον οἱ πένητες τοῖς πλουσίοις καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ τέκνα καὶ αἱ γυναῖκες· καὶ ἐκαλοῦντο πελάται καὶ ἑκτήμοροι· κατὰ ταύτην γὰρ τὴν μίσθωσιν ἠργάζοντο τῶν πλουσίων τοὺς ἀγρούς (ἡ δὲ πᾶσα γῆ δι' ὀλίγων ἦν) , καὶ εἰ μὴ τὰς μισθώσεις ἀποδιδοῖεν, ἀγώγιμοι καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ παῖδες ἐγίγνοντο· καὶ οἱ δανεισμοὶ πᾶσιν ἐπὶ τοῖς σώμασιν ἦσαν μέχρι Σόλωνος· οὗτος δὲ πρῶτος ἐγένετο τοῦ δήμου προστάτης.
499Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 2, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
χαλεπώτατον μὲν οὖν καὶ πικρότατον ἦν τοῖς πολλοῖς τῶν κατὰ τὴν πολιτείαν τὸ δουλεύειν· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῖς ἄλλοις ἐδυσχέραινον· οὐδενὸς γὰρ ὡς εἰπεῖν ἐτύγχανον μετέχοντες.
500Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 3, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
τελευταία δ' ἡ τοῦ ἄρχοντος· οἱ μὲν γὰρ πλείους ἐπὶ Μέδοντος, ἔνιοι δ' ἐπὶ Ἀκάστου φασὶ γενέσθαι ταύτην· τεκμήριον δ' ἐπιφέρουσιν, ὅτι οἱ ἐννέα ἄρχοντες ὀμνύουσιν ἢ μὴν τὰ ἐπὶ Ἀκάστου ὅρκια ποιήσειν, ὡς ἐπὶ τούτου τῆς βασιλείας παραχωρησάντων τῶν Κοδριδῶν ἀντὶ τῶν δοθεισῶν τῷ ἄρχοντι δωρεῶν.