'κάτω' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 780 hits      Show next 280

1Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0633D
Καὶ ἀποπαγέντες ἐπὶ τοῖς λαληθεῖσι, κάτω βαλόντες τὰς κεφαλὰς ἐσίγησαν ἐπὶ ὥραν ἱκανήν.
2Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0649D
Καὶ βαλὼν κάτω τὸ πρόσωπον ὁ ἐπίσκοπος, συγνοτέρᾳ τῇ φωνῇ λέγει πρὸς αὐτόν· Καὶ τί ἔχω ποιῆσαι ἐγὼ, ἐπὰν ἕτερόν τι παρέστῃ τῷ εὐσεβεστάτῳ βασιλεῖ; Καὶ φησι πρὸς αὐτὸν ΜΑΞ.
3Aristoteles, Physica, 1, 5; 2
ταῦτα δὲ γένη ἐναντίων· θέσεως ἄνω κάτω, πρόσθεν ὄπισθεν, σχήματος γεγωνιωμένον ἀγώνιον, εὐθὺ περιφερές.
4Aristoteles, Physica, 2, 8; 17
ὥστ' εἰ φύσει τε ποιεῖ καὶ ἕνεκά του ἡ χελιδὼν τὴν νεοττιὰν καὶ ὁ ἀράχνης τὸ ἀράχνιον, καὶ τὰ φυτὰ τὰ φύλλα ἕνεκα τῶν καρπῶν καὶ τὰς ῥίζας οὐκ ἄνω ἀλλὰ κάτω τῆς τροφῆς, φανερὸν ὅτι ἔστιν ἡ αἰτία ἡ τοι αύτη ἐν τοῖς φύσει γιγνομένοις καὶ οὖσιν.
5Aristoteles, Physica, 2, 9; 2
νῦν μὲν γὰρ οἴονται τὸ ἐξ ἀνάγκης εἶναι ἐν τῇ γενέσει ὥσπερ ἂν εἴ τις τὸν τοῖχον ἐξ ἀνάγκης γε γενῆσθαι νομίζοι, ὅτι τὰ μὲν βαρέα κάτω πέφυκε φέρε σθαι τὰ δὲ κοῦφα ἐπιπολῆς, διὸ οἱ λίθοι μὲν κάτω καὶ τὰ θεμέλια, ἡ δὲ γῆ ἄνω διὰ κουφότητα, ἐπιπολῆς δὲ μάλιστα τὰ ξύλα· κουφότατα γάρ.
6Aristoteles, Physica, 3, 1; 10
ὁμοίως δὲ καὶ κατὰ τὴν φορὰν τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω, ἢ τὸ μὲν κοῦφον τὸ δὲ βαρύ.
7Aristoteles, Physica, 3, 6; 24
ὥστε εἰ μὲν ὁμοειδές, ἀκίνητον ἔσται ἢ ἀεὶ οἰσθήσεται· καίτοι ἀδύνατον (τί γὰρ μᾶλλον κάτω ἢ ἄνω ἢ ὁπουοῦν;
8Aristoteles, Physica, 3, 6; 40
ἅμα δὲ δῆλον ὅτι κἂν ὁτιοῦν μέρος δέοι μένειν· ὡς γὰρ τὸ ἄπειρον ἐν ἑαυτῷ μένει στη ρίζον, οὕτως κἂν ὁτιοῦν ληφθῇ μέρος ἐν ἑαυτῷ μενεῖ· τοῦ γὰρ ὅλου καὶ τοῦ μέρους ὁμοειδεῖς οἱ τόποι, οἷον ὅλης γῆς καὶ βώλου κάτω καὶ παντὸς πυρὸς καὶ σπινθῆρος ἄνω.
9Aristoteles, Physica, 3, 6; 44
ἢ πῶς τοῦ ἀπείρου ἔσται τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω, ἢ ἔσχατον καὶ μέσον;
10Aristoteles, Physica, 3, 6; 45
ἔτι πᾶν σῶμα αἰσθητὸν ἐν τόπῳ, τόπου δὲ εἴδη καὶ διαφοραὶ τἄνω καὶ κάτω καὶ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν καὶ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν· καὶ ταῦτα οὐ μόνον πρὸς ἡμᾶς καὶ θέσει, ἀλλὰ καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ὅλῳ διώρισται.
11Aristoteles, Physica, 3, 6; 49
εἰ οὖν μηδὲ ποσὸν οἷόν τ' εἶναι τὸ ἄπειρον – πο σὸν γὰρ τὶ ἔσται, οἷον δίπηχυ ἢ τρίπηχυ· ταῦτα γὰρ ση μαίνει τὸ ποσόν – οὕτω καὶ τὸ ἐν τόπῳ ὅτι πού, τοῦτο δὲ ἢ ἄνω ἢ κάτω ἢ ἐν ἄλλῃ τινὶ διαστάσει τῶν ἕξ, τούτων δ' ἕκαστον πέρας τί ἐστιν.
12Aristoteles, Physica, 4, 1; 8
φέρεται γὰρ ἕκαστον εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον μὴ κω λυόμενον, τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω· ταῦτα δ' ἐστὶ τόπου μέρη καὶ εἴδη, τό τε ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν ἓξ διαστάσεων.
13Aristoteles, Physica, 4, 1; 9
ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα οὐ μόνον πρὸς ἡμᾶς, τὸ ἄνω καὶ κάτω καὶ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν· ἡμῖν μὲν γὰρ οὐκ ἀεὶ τὸ αὐτό, ἀλλὰ κατὰ τὴν θέσιν, ὅπως ἂν στραφῶμεν, γίγνεται (διὸ καὶ ταὐτὸ πολλάκις δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ πρόσθεν καὶ ὄπισθεν), ἐν δὲ τῇ φύσει διώρισται χωρὶς ἕκαστον.
14Aristoteles, Physica, 4, 1; 10
οὐ γὰρ ὅ τι ἔτυχέν ἐστι τὸ ἄνω, ἀλλ' ὅπου φέρεται τὸ πῦρ καὶ τὸ κοῦφον· ὁμοίως δὲ καὶ τὸ κάτω οὐχ ὅ τι ἔτυχεν, ἀλλ' ὅπου τὰ ἔχοντα βάρος καὶ τὰ γεηρά, ὡς οὐ τῇ θέσει διαφέροντα μόνον ἀλλὰ καὶ τῇ δυνάμει.
15Aristoteles, Physica, 4, 2; 14
ἀδύνατον γὰρ οὗ μὴ κίνησις μηδὲ τὸ ἄνω ἢ κάτω ἐστί, τόπον εἶναι.
16Aristoteles, Physica, 4, 5; 2
ἀξιοῦμεν δὴ τὸν τόπον εἶναι πρῶτον μὲν περιέ χον ἐκεῖνο οὗ τόπος ἐστί, καὶ μηδὲν τοῦ πράγματος, ἔτι τὸν πρῶτον μήτ' ἐλάττω μήτε μείζω, ἔτι ἀπολείπεσθαι ἑκάστου καὶ χωριστὸν εἶναι, πρὸς δὲ τούτοις πάντα τό πον ἔχειν τὸ ἄνω καὶ κάτω, καὶ φέρεσθαι φύσει καὶ μέ νειν ἐν τοῖς οἰκείοις τόποις ἕκαστον τῶν σωμάτων, τοῦτο δὲ ποιεῖν ἢ ἄνω ἢ κάτω.
17Aristoteles, Physica, 4, 6; 26
καὶ διὰ τοῦτο τὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ ἔσχα τον τὸ πρὸς ἡμᾶς τῆς κύκλῳ φορᾶς δοκεῖ εἶναι τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω μάλιστα πᾶσι κυρίως, ὅτι τὸ μὲν αἰεὶ μένει, τοῦ δὲ κύκλῳ τὸ ἔσχατον ὡσαύτως ἔχον μένει.
18Aristoteles, Physica, 4, 6; 27
ὥστ' ἐπεὶ τὸ μὲν κοῦφον τὸ ἄνω φερόμενόν ἐστι φύσει, τὸ δὲ βαρὺ τὸ κάτω, τὸ μὲν πρὸς τὸ μέσον περιέχον πέρας κάτω ἐστίν, καὶ αὐτὸ τὸ μέσον, τὸ δὲ πρὸς τὸ ἔσχατον ἄνω, καὶ αὐτὸ τὸ ἔσχατον· καὶ διὰ τοῦτο δοκεῖ ἐπίπεδόν τι εἶναι καὶ οἷον ἀγγεῖον ὁ τόπος καὶ περιέχον.
19Aristoteles, Physica, 4, 7; 3
ὡς μὲν γὰρ ὅλον, ἅμα τὸν τόπον οὐ μεταβάλλει, κύκλῳ δὲ κινεῖται – τῶν μορίων γὰρ οὗτος ὁ τόπος – καὶ ἄνω μὲν καὶ κάτω οὔ, κύκλῳ δ' ἔνια· τὰ δὲ καὶ ἄνω καὶ κάτω, ὅσα ἔχει πύκνωσιν καὶ μάνωσιν.
20Aristoteles, Physica, 4, 10; 2
εἰ γὰρ ἔστιν ἑκάστου φορά τις τῶν ἁπλῶν σωμάτων φύσει, οἷον τῷ πυρὶ μὲν ἄνω τῇ δὲ γῇ κάτω καὶ πρὸς τὸ μέσον, δῆλον ὅτι οὐκ ἂν τὸ κενὸν αἴτιον εἴη τῆς φορᾶς.
21Aristoteles, Physica, 4, 10; 6
καὶ περὶ τοῦ ἄνω καὶ κάτω καὶ περὶ τοῦ κενοῦ ὁ αὐτὸς ἁρμόσει λόγος εἰκότως· τὸ γὰρ κενὸν τόπον ποι οῦσιν οἱ εἶναι φάσκοντες· καὶ πῶς δὴ ἐνέσται ἢ ἐν [τῷ] τόπῳ ἢ ἐν τῷ κενῷ;
22Aristoteles, Physica, 4, 10; 13
ᾗ μὲν γὰρ ἄπειρον, οὐδὲν ἔσται ἄνω οὐδὲ κάτω οὐδὲ μέσον, ᾗ δὲ κενόν, οὐδὲν διάφορον τὸ ἄνω τοῦ κάτω (ὥσπερ γὰρ τοῦ μηδενὸς οὐδεμία ἔστι διαφορά, οὕτω καὶ τοῦ κενοῦ· τὸ γὰρ κενὸν μὴ ὄν τι καὶ στέρησις δοκεῖ εἶναι).
23Aristoteles, Physica, 4, 10; 49
καὶ αἰεὶ δὴ ἐν παντὶ σώματι ἔχοντι μετάστασιν, ἐφ' ὃ πέφυκε μεθίστασθαι, ἀνάγκη, ἂν μὴ συμπιλῆται, μεθίστασθαι ἢ κάτω αἰεί, εἰ κάτω ἡ φορὰ ὥσπερ γῆς, ἢ ἄνω, εἰ πῦρ, ἢ ἐπ' ἄμφω, [ἢ] ὁποῖον ἄν τι ᾖ τὸ ἐντιθέμενον· ἐν δὲ δὴ τῷ κενῷ τοῦτο μὲν ἀδύνατον (οὐδὲν γὰρ σῶμα), διὰ δὲ τοῦ κύβου τὸ ἴσον διάστημα διεληλυθέναι, ὅπερ ἦν καὶ πρότερον ἐν τῷ κενῷ, ὥσπερ ἂν εἰ τὸ ὕδωρ μὴ μεθίστατο τῷ ξυλίνῳ κύβῳ μηδ' ὁ ἀήρ, ἀλλὰ πάντῃ διῄεσαν δι' αὐτοῦ.
24Aristoteles, Physica, 4, 11; 6
ἔτι δὲ πῶς ἐπὶ τοῦ βαρέος ἀποδώ σουσιν τὸ φέρεσθαι κάτω;
25Aristoteles, Physica, 5, 5; 11
δῆλον δὲ καὶ ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς ὁποῖα δοκεῖ τὰ ἐναντία εἶναι· τὸ νοσά ζεσθαι γὰρ τῷ ὑγιάζεσθαι καὶ τὸ μανθάνειν τῷ ἀπατᾶ σθαι μὴ δι' αὑτοῦ (εἰς ἐναντία γάρ· ὥσπερ γὰρ ἐπιστήμην, ἔστι καὶ ἀπάτην καὶ δι' αὑτοῦ κτᾶσθαι καὶ δι' ἄλλου), καὶ ἡ ἄνω φορὰ τῇ κάτω (ἐναντία γὰρ ταῦτα ἐν μήκει), καὶ ἡ εἰς δεξιὰ τῇ εἰς ἀριστερά (ἐναντία γὰρ ταῦτα ἐν πλάτει), καὶ ἡ εἰς τὸ ἔμπροσθεν τῇ εἰς τὸ ὄπισθεν (ἐναντία γὰρ καὶ ταῦτα).
26Aristoteles, Physica, 5, 6; 18
ὅλως μὲν οὖν ἐναντίαι κινήσεις καὶ ἠρεμίαι τὸν εἰρημένον τρόπον εἰσίν, οἷον ἡ ἄνω τῇ κάτω· τόπου γὰρ ἐναν τιώσεις αὗται.
27Aristoteles, Physica, 5, 6; 19
φέρεται δὲ τὴν μὲν ἄνω φορὰν φύσει τὸ πῦρ, τὴν δὲ κάτω ἡ γῆ· καὶ ἐναντίαι γ' αὐτῶν αἱ φοραί.
28Aristoteles, Physica, 5, 6; 20
τὸ δὲ πῦρ ἄνω μὲν φύσει, κάτω δὲ παρὰ φύσιν· καὶ ἐναντία γε ἡ κατὰ φύσιν αὐτοῦ τῇ παρὰ φύσιν.
29Aristoteles, Physica, 5, 6; 21
καὶ μοναὶ δ' ὡς αύτως· ἡ γὰρ ἄνω μονὴ τῇ ἄνωθεν κάτω κινήσει ἐναντία.
30Aristoteles, Physica, 5, 6; 23
ὥστε κινήσει μονὴ ἐναντία ἡ παρὰ φύσιν τῇ κατὰ φύσιν τοῦ αὐτοῦ· καὶ γὰρ ἡ κίνησις ἡ τοῦ αὐτοῦ ἐναντία οὕτως· ἡ μὲν γὰρ κατὰ φύσιν [ἔσται] αὐτῶν, ἡ ἄνω ἢ ἡ κάτω, ἡ δὲ παρὰ φύσιν.
31Aristoteles, Physica, 5, 7; 5
ἐπεὶ δ' ἔστιν ἐνίοις κίνησις κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν, οἷον πυρὶ ἡ ἄνω κατὰ φύσιν ἡ δὲ κάτω παρὰ φύ σιν, πότερον αὕτη ἐναντία ἢ ἡ τῆς γῆς;
32Aristoteles, Physica, 5, 7; 6
αὕτη γὰρ φέρεται κατὰ φύσιν κάτω.
33Aristoteles, Physica, 5, 7; 7
ἢ δῆλον ὅτι ἄμφω, ἀλλ' οὐχ ὡσαύτως, ἀλλ' ἡ μὲν κατὰ φύσιν ὡς κατὰ φύσιν οὔσης τῆς αὐτοῦ· ἡ δ' ἄνω τοῦ πυρὸς τῇ κάτω, ὡς ἡ κατὰ φύσιν οὖσα τῇ παρὰ φύσιν οὔσῃ.
34Aristoteles, Physica, 8, 3; 15
κατά τε τὸ φέρε σθαι θαυμαστὸν εἰ λέληθεν ὁ λίθος κάτω φερόμενος ἢ μένων ἐπὶ τῆς γῆς.
35Aristoteles, Physica, 8, 4; 3
τό τε γὰρ αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ κινούμενον φύ σει κινεῖται, οἷον ἕκαστον τῶν ζῴων (κινεῖται γὰρ τὸ ζῷον αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ, ὅσων δ' ἡ ἀρχὴ ἐν αὐτοῖς τῆς κινήσεως, ταῦτα φύσει φαμὲν κινεῖσθαι· διὸ τὸ μὲν ζῷον ὅλον φύσει αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ, τὸ μέντοι σῶμα ἐνδέχεται καὶ φύσει καὶ παρὰ φύσιν κινεῖσθαι· διαφέρει γὰρ ὁποίαν τε ἂν κίνησιν κινούμενον τύχῃ καὶ ἐκ ποίου στοιχείου συνεστηκός), καὶ τῶν ὑπ' ἄλλου κινουμένων τὰ μὲν φύσει κινεῖται τὰ δὲ παρὰ φύσιν, παρὰ φύσιν μὲν οἷον τὰ γεηρὰ ἄνω καὶ τὸ πῦρ κάτω, ἔτι δὲ τὰ μόρια τῶν ζῴων πολλάκις κινεῖται παρὰ φύσιν, παρὰ τὰς θέσεις καὶ τοὺς τρόπους τῆς κινήσεως.
36Aristoteles, Physica, 8, 4; 8
ταῦτα γὰρ εἰς μὲν τοὺς ἀντικειμένους τόπους βίᾳ κινεῖται, εἰς δὲ τοὺς οἰκείους, τὸ μὲν κοῦφον ἄνω τὸ δὲ βαρὺ κάτω, φύσει· τὸ δ' ὑπὸ τίνος οὐκέτι φανερόν, ὥσπερ ὅταν κινῶνται παρὰ φύσιν.
37Aristoteles, Physica, 8, 4; 9
τό τε γὰρ αὐτὰ ὑφ' αὑτῶν φάναι ἀδύνατον· ζωτικόν τε γὰρ τοῦτο καὶ τῶν ἐμψύχων ἴδιον, καὶ ἱστάναι ἂν ἐδύνατο αὐτὰ αὑτά (λέγω δ' οἷον, εἰ τοῦ βαδίζειν αἴτιον αὑτῷ, καὶ τοῦ μὴ βα δίζειν), ὥστ' εἰ ἐπ' αὐτῷ τὸ ἄνω φέρεσθαι τῷ πυρί, δῆ λον ὅτι ἐπ' αὐτῷ καὶ τὸ κάτω.
38Aristoteles, Physica, 8, 4; 19
ἐπεὶ δὲ τὸ δυνάμει πλεοναχῶς λέγεται, τοῦτ' αἴτιον τοῦ μὴ φανερὸν εἶ ναι ὑπὸ τίνος τὰ τοιαῦτα κινεῖται, οἷον τὸ πῦρ ἄνω καὶ ἡ γῆ κάτω.
39Aristoteles, Physica, 8, 4; 27
αἴτιον δ' ὅτι πέφυκέν ποι, καὶ τοῦτ' ἔστιν τὸ κούφῳ καὶ βαρεῖ εἶναι, τὸ μὲν τῷ ἄνω τὸ δὲ τῷ κάτω διωρισμένον.
40Aristoteles, Physica, 8, 11; 2
πᾶν μὲν γὰρ κινεῖται τὸ φερόμενον ἢ κύκλῳ ἢ εὐθεῖαν ἢ μικτήν, ὥστ' εἰ μηδ' ἐκείνων ἡ ἑτέρα συνεχής, οὐδὲ τὴν ἐξ ἀμφοῖν οἷόν τ' εἶναι συγκειμένην· ὅτι δὲ τὸ φερόμενον τὴν εὐθεῖαν καὶ πεπερασμένην οὐ φέρεται συνεχῶς, δῆλον· ἀνακάμπτει γάρ, τὸ δ' ἀνακάμπτον τὴν εὐθεῖαν τὰς ἐναντίας κινεῖται κινήσεις· ἐναντία γὰρ κατὰ τόπον ἡ ἄνω τῇ κάτω καὶ ἡ εἰς τὸ πρόσθεν τῇ εἰς τοὔπισθεν καὶ ἡ εἰς ἀριστερὰ τῇ εἰς δεξιά· τόπου γὰρ ἐναντιώσεις αὗται.
41Aristoteles, Physica, 8, 11; 25
εἰ γὰρ ἡ τὸ Η φέροιτο πρὸς τὸ Δ καὶ πά λιν ἀνακάμψασα κάτω φέροιτο, τῷ ἄκρῳ ἐφ' οὗ Δ τε λευτῇ καὶ ἀρχῇ κέχρηται, τῷ ἑνὶ σημείῳ ὡς δύο· διὸ στῆ ναι ἀνάγκη· καὶ οὐχ ἅμα γέγονεν ἐπὶ τῷ Δ καὶ ἀπελή λυθεν ἀπὸ τοῦ Δ· ἐκεῖ γὰρ ἂν ἅμα εἴη καὶ οὐκ εἴη ἐν τῷ αὐτῷ νῦν.
42Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἂρ᾿ οὖν τοῦτο ἀνάγκη στῆναι, ἢ ἐνδέχεται εἰς ἄπειρον ἰέναι; καί πάλιν εἰ τοῦ μέν Α μηδέν κατηγορεῖται καθ᾿ αὑτό, τό δέ Α τῷ Θ ὑπάρχει πρώτῳ, μεταξύ δέ μηδενί προτέρῳ, καί τό Θ τῷ Η, καί τοῦτο τῷ Β, ἆρα καί τοῦτο ἵστασθαι ἀνάγκη, ἢ καί τοῦτ᾿ ἐνδέχεται εἰς ἄπειρον ἰέναι; διαφέρει δέ τοῦτο τοῦ πρότερον τοσοῦτον, ὅτι τό μέν ἐστιν, ἆρα ἐνδέχεται ἀρξαμένῳ ἀπό τοιούτου ὃ μηδενί ὑπάρχει ἑτέρῳ ἀλλ᾿ ἄλλο ἐκείνῳ, ἐπί τό ἄνω εἰς ἄπειρον ἰέναι, θάτερον δέ ἀρξάμενον ἀπό τοιούτου ὃ αὐτό μέν ἄλλου, ἐκείνου δέ μηδέν κατηγορεῖται, ἐπί τό κάτω σκοπεῖν εἰ ἐνδέχεται εἰς ἄπειρον ἰέναι.
43Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν τά μεταξύ οὐκ ἐνδέχεται ἄπειρα εἶναι, εἰ ἐπί τό κάτω καί τό ἄνω ἵστανται αἱ κατηγορίαι, δῆλον.
44Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 2 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ᾿ ἄνω μέν τήν ἐπί τό καθόλου μᾶλλον, κάτω δέ τήν ἐπί τό κατά μέρος.
45Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ τοῦ Α κατηγορουμένου κατά τοῦ Ζ ἄπειρα τά μεταξύ, ἐφ᾿ ὧν Β, δῆλον ὅτι ἐνδέχοιτ᾿ ἂν ὥστε καί ἀπό τοῦ Α ἐπί τό κάτω ἕτερον ἑτέρου κατηγορεῖσθαι εἰς ἄπειρον (πρίν γάρ ἐπί τό Ζ ἐλθεῖν, ἄπειρα τά μεταξύ) καί ἀπό τοῦ Ζ ἐπί τό ἄνω ἄπειρα, πρίν ἐπί τό Α ἐλθεῖν.
46Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἐπεί ἡ ἐπί τό κάτω ἵσταται ὁδός, καί ἡ ἐπί τό ἄνω στήσεται, καί ἔσται τι πρῶτον, ᾧ οὐχ ὑπάρχει.
47Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 21; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ᾿ ὑπόκειται ἵστασθαι καί ἐπί τό κάτω, δῆλον ὅτι στήσεται καί τό Γ οὐχ ὑπάρχον.
48Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δέ δέδεικται ὅτι οὐκ ἔσται ἄπειρα, οὔτ᾿ ἐπί τό κάτω οὔτ᾿ ἐπί τό ἄνω.
49Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ὤστ᾿ οὔτ᾿ ἐπί τό ἄνω οὔτ᾿ ἐπί τό κάτω ἄπειρα· ἐκείνην γάρ οὐκ ἔστιν ὁρίσασθαι, ἧς τά ἄπειρα κατηγορεῖται.
50Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 29 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτ᾿ εἰς τό ἄνω ἄρα ἓν καθ᾿ ἑνός οὔτ᾿ εἰς τό κάτω ὑπάρχειν λεχθήσεται.
51Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 38 (auctor 384BC-322BC)
Λογικῶς μέν οὖν ἐκ τούτων ἄν τις πιστεύσειε περί τοῦ λεχθέντος, ἀναλυτικῶς δέ διά τῶνδε φανερόν συντομώτερον, ὅτι οὔτ᾿ ἐπί τό ἄνω οὔτ᾿ ἐπί τό κάτω ἄπειρα τά κατηγορούμενα ἐνδέχεται εἶναι ἐν ταῖς ἀποδεικτικαῖς ἐπιστήμαις, περί ὧν ἡ σκέψις ἐστίν.
52Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 45 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ εἰ τά μέν κατηγορούμενα καθ᾿ αὑτά πάντα λέγεται, ταῦτα δέ μή ἄπειρα, ἵσταιτο ἂν τά ἐπί τό ἄνω, ὥστε καί ἐπί τό κάτω.
53Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 51 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά τοῦτ᾿ ἀδύνατον, εἰ ἵστανται αἱ κατηγορίαι ἐπί τό ἄνω καί τό κάτω.
54Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δ᾿ ἀνάγκη διττή· ἡ μέν γάρ κατά φύσιν καί τήν ὁρμήν, ἡ δέ βίᾳ ἡ παρά τήν ὁρμήν, ὥσπερ λίθος ἐξ ἀνάγκης καί ἄνω καί κάτω φέρεται, ἀλλ᾿ οὐ διά τήν αὐτήν ἀνάγκην.
55Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 42 (auctor 384BC-322BC)
Ληφθέντος δέ τούτου ἤδη ἐπί τῶν κάτω ὁ αὐτός τρόπος· δεύτερον γάρ τό τῶν ἄλλων πρῶτον ἔσται, καί τρίτον τό τῶν ἐχομένων· ἀφαιρεθέντος γάρ τοῦ ἄνωθεν τό ἐχόμενον τῶν ἄλλων πρῶτον ἔσται.
56Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο γάρ ἐγχωρεῖ γενέσθαι καί ἐπί τό ἄνω καί ἐπί τό κάτω λαμβάνοντι τό συνεχές, οἷον εἰ τό Α τῷ Β κεῖται ὑπάρχον, τό δέ Β τῷ Γ, τό δέ Γ τῷ Δ, τοῦτο δ᾿ εἴη ψεῦδος, τό τό Β τῷ Δ ὑπάρχειν.
57Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά δεῖ πρός τούς ἐξ ἀρχῆς ὅρους συνάπτειν τό ἀδύνατον· οὕτω γάρ ἔσται διά τήν ὑπόθεσιν, οἷον ἐπί μέν τό κάτω λαμβάνοντι τό συνεχές πρός τόν κατηγορούμενον τῶν ὅρων· εἰ γάρ ἀδύνατον τό Α τῷ Δ ὑπάρχειν, ἀφαιρεθέντος τοῦ Α οὐκέτι ἔσται τό ψεῦδος.
58Aristoteles, Categoriae, 6; 45 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ γὰρ ἄνω τῷ κάτω ἐναντίον τιθέασι, τὴν πρὸς τὸ μέσον χώραν κάτω λέγοντες διὰ τὸ πλείστην τῷ μέσῳ διάστασιν πρὸς τὰ πέρατα τοῦ κόσμου εἶναι.
59Aristoteles, Categoriae, 14; 7 (auctor 384BC-322BC)
Μάλιστα δ᾿ ἔοικεν ἀντικεῖσθαι ἡ πρὸς τὸν ἐναντίον τόπον μεταβολή, οἷον τῇ κάτωθεν ἡ ἄνω, τῇ δὲ ἄνωθεν ἡ κάτω.
60Aristoteles, De anima, 1, I 3; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ’ εἰ μέν ἄνω κινήσεται, πῦρ ἔσται, εἰ δέ κάτω, γῆ· τούτων γάρ τῶν σωμάτων αἱ κινήσεις αὗται.
61Aristoteles, De anima, 2, II 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί τά φυόμενα πάντα δοκεῖ ζῆν· φαίνεται γάρ ἐν αὑτοῖς ἔχοντα δύναμιν καί ἀρχήν τοιαύτην, δι’ ἧς αὔξησίν τε καί φθίσιν λαμβάνουσι κατά τούς ἐναντίους τόπους· οὐ γάρ ἄνω μέν αὔξεται, κάτω δ’ οὔ, ἀλλ’ ὁμοίως ἐπ’ ἄμφω καί πάντοσε καί τρέφεται καί ζῇ διά τέλους, ἕως ἂν δύνηται λαμβάνειν τροφήν.
62Aristoteles, De anima, 2, II 4; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐμπεδοκλῆς δ’ οὐ καλῶς εἴρηκε τοῦτο, προστιθείς τήν αὔξησιν συμβαίνειν τοῖς φυτοῖς κάτω μέν συρριζουμένοις διά τό τήν γῆν οὕτω φέρεσθαι κατά φύσιν, ἄνω δέ διά τό πῦρ ὡσαύτως.
63Aristoteles, De anima, 2, II 4; 20 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γάρ τό ἄνω καί κάτω καλῶς λαμβάνει· οὐ γάρ ταὐτό πᾶσι τό ἄνω καί κάτω καί τῷ παντί, ἀλλ’ ὡς ἡ κεφαλή τῶν ζῴων, οὕτως αἱ ῥίζαι τῶν φυτῶν, εἰ χρή τά ὄργανα λέγειν ἕτερα καί ταὐτά τοῖς ἔργοις.
64Aristoteles, De caelo, 1, 2, 11; 35 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ φύσις μέν ἐστιν ἡ ἐν αὐτῷ ὑπάρχουσα κινήσεως ἀρχή, δύναμις δ´ ἡ ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο, κίνησις δὲ ἡ μὲν κατὰ φύσιν ἡ δὲ βίᾳ πᾶσα, τὴν μὲν κατὰ φύσιν, οἷον τῷ λίθῳ τὴν κάτω, θάττω ποιήσει τὸ κατὰ δύναμιν, τὴν δὲ παρὰ φύσιν ὅλως αὐτή.
65Aristoteles, De caelo, 1, 2, 11; 36 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς ἀμφότερα δὲ ὥσπερ ὀργάνῳ χρῆται τῷ ἀέρι (πέφυκε γὰρ οὗτος καὶ κοῦφος εἶναι καὶ βαρύς)· τὴν μὲν οὖν ἄνω ποιήσει φορὰν ᾗ κοῦφος, ὅταν ὠσθῇ καὶ λάβῃ τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τῆς δυνάμεως, τὴν δὲ κάτω πάλιν ᾗ βαρύς· ὥσπερ γὰρ ἐναφάψασα παραδίδωσιν ἑκατέρῳ.
66Aristoteles, De caelo, 1, 4, 10; 41 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δὲ πολλὰ κάτω φέρεσθαι θᾶττον.
67Aristoteles, De caelo, 2, 2, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Διώρισται μὲν οὖν περὶ τούτων ἐν τοῖς περὶ τὰς τῶν ζῴων κινήσεις διὰ τὸ τῆς φύσεως οἰκεῖα τῆς ἐκείνων εἶναι· φανερῶς γὰρ ἔν γε τοῖς ζῴοις ὑπάρχοντα φαίνεται τοῖς μὲν πάντα τὰ τοιαῦτα μόρια, λέγω δ´ οἷον τό τε δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερόν, τοῖς δ´ ἔνια, τοῖς δὲ φυτοῖς τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω μόνον.
68Aristoteles, De caelo, 2, 2, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δὲ τὰ τρία τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω, καὶ τὸ πρόσθιον καὶ τὸ ἀντικείμενον, καὶ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερόν· ταύτας γὰρ τὰς διαστάσεις εὔλογον ὑπάρχειν τοῖς σώμασι τοῖς τελείοις πάσας.
69Aristoteles, De caelo, 2, 2, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ οὐκ ἐν ἅπαντι σώματι τὸ ἄνω καὶ κάτω καὶ τὸ δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν καὶ τὸ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν ζητητέον, ἀλλ´ ὅσα ἔχει κινήσεως ἀρχὴν ἐν αὑτοῖς ἔμψυχα ὄντα· τῶν γὰρ ἀψύχων ἐν οὐθενὶ ὁρῶμεν ὅθεν ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεως.
70Aristoteles, De caelo, 2, 2, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ´ ἐν μὲν τούτοις λέγομεν τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερὸν πρὸς ἡμᾶς ἐπαναφέροντες· ἢ γὰρ κατὰ τὰ ἡμέτερα δεξιά, ὥσπερ οἱ μάντεις, ἢ καθ´ ὁμοιότητα τοῖς ἡμετέροις, ὥσπερ τὰ τοῦ ἀνδριάντος, ἢ τὰ ἐναντίως ἔχοντα τῇ θέσει, δεξιὸν μὲν τὸ κατὰ τὸ ἡμέτερον ἀριστερόν, ἀριστερὸν δὲ τὸ κατὰ τὸ ἡμέτερον δεξιόν, [καὶ ὄπισθεν τὸ κατὰ τὸ ἡμέτερον ἔμπροσθεν].
71Aristoteles, De caelo, 2, 2, 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν αὐτοῖς δὲ τούτοις οὐδεμίαν ὁρῶμεν διαφοράν· ἐὰν γὰρ ἀνάπαλιν στραφῇ, τὰ ἐναντία ἐροῦμεν δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν.
72Aristoteles, De caelo, 2, 2, 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ τῶν Πυθαγορείων ἄν τις θαυμάσειεν ὅτι δύο μόνας ταύτας ἀρχὰς ἔλεγον, τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερόν, τὰς δὲ τέτταρας παρέλιπον οὐθὲν ἧττον κυρίας οὔσας· οὐθὲν γὰρ ἐλάττω διαφορὰν ἔχει τὰ ἄνω πρὸς τὰ κάτω καὶ τὰ ἔμπροσθεν πρὸς τὰ ὄπισθεν ἢ τὰ δεξιὰ πρὸς τὰ ἀριστερὰ ἐν ἅπασι τοῖς ζῴοις.
73Aristoteles, De caelo, 2, 2, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν γὰρ τῇ δυνάμει διαφέρει μόνον, τὰ δὲ καὶ τοῖς σχήμασι, καὶ τὸ μὲν ἄνω καὶ τὸ κάτω πᾶσι τοῖς ἐμψύχοις ἐστὶν ὁμοίως ζῴοις καὶ φυτοῖς, τὸ δὲ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερὸν οὐκ ἐνυπάρχει τοῖς φυτοῖς.
74Aristoteles, De caelo, 2, 2, 7; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἡμῖν δ´ ἐπεὶ διώρισται πρότερον ὅτι ἐν τοῖς ἔχουσιν ἀρχὴν κινήσεως αἱ τοιαῦται δυνάμεις ἐνυπάρχουσιν, ὁ δ´ οὐρανὸς ἔμψυχος καὶ ἔχει κινήσεως ἀρχήν, δῆλον ὅτι ἔχει καὶ τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερόν.
75Aristoteles, De caelo, 2, 2, 8; 21 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δὲ μῆκος μὲν αὐτοῦ τὸ κατὰ τοὺς πόλους διάστημα, καὶ τῶν πόλων τὸν μὲν ἄνω τὸν δὲ κάτω· διαφορὰν γὰρ ἐν τούτοις μόνοις ὁρῶμεν τῶν ἡμισφαιρίων, τῷ μὴ κινεῖσθαι τοὺς πόλους.
76Aristoteles, De caelo, 2, 2, 8; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἅμα δὲ καὶ εἰώθαμεν λέγειν τὰ πλάγια ἐν τῷ κόσμῳ οὐ τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω, ἀλλὰ τὸ παρὰ τοὺς πόλους, ὡς τούτου μήκους ὄντος· τὸ γὰρ εἰς τὸ πλάγιόν ἐστι τὸ παρὰ τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω.
77Aristoteles, De caelo, 2, 2, 9; 23 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δὲ πόλων ὁ μὲν ὑπὲρ ἡμᾶς φαινόμενος τὸ κάτω μέρος ἐστίν, ὁ δ´ ἡμῖν ἄδηλος τὸ ἄνω.
78Aristoteles, De caelo, 2, 2, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ οἱ μὲν ἐκεῖ οἰκοῦντες ἐν τῷ ἄνω εἰσὶν ἡμισφαιρίῳ καὶ πρὸς τοῖς δεξιοῖς, ἡμεῖς δ´ ἐν τῷ κάτω καὶ πρὸς τοῖς ἀριστεροῖς, ἐναντίως ἢ ὡς οἱ Πυθαγόρειοι λέγουσιν· ἐκεῖνοι γὰρ ἡμᾶς ἄνω ποιοῦσι καὶ ἐν τῷ δεξιῷ μέρει, τοὺς δ´ ἐκεῖ κάτω καὶ ἐν τῷ ἀριστερῷ.
79Aristoteles, De caelo, 2, 2, 10; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ τῆς μὲν δευτέρας περιφορᾶς, οἷον τῆς τῶν πλανήτων, ἡμεῖς μὲν ἐν τοῖς ἄνω καὶ ἐν τοῖς δεξιοῖς ἐσμεν, ἐκεῖνοι δὲ ἐν τοῖς κάτω καὶ ἐν τοῖς ἀριστεροῖς· ἀνάπαλιν γὰρ τούτοις ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεώς ἐστι διὰ τὸ ἐναντίας εἶναι τὰς φοράς, ὥστε συμβαίνειν ἡμᾶς μὲν εἶναι πρὸς τῇ ἀρχῇ, ἐκείνους δὲ πρὸς τῷ τέλει.
80Aristoteles, De caelo, 2, 4, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως δὲ καὶ τὰ πρὸς τὸ μέσον τούτων· τὰ γὰρ ὑπὸ τοῦ σφαιροειδοῦς περιεχόμενα καὶ ἁπτόμενα ὅλα σφαιροειδῆ ἀνάγκη εἶναι· τὰ δὲ κάτω τῆς τῶν πλανήτων ἅπτεται τῆς ἐπάνω σφαίρας.
81Aristoteles, De caelo, 2, 5, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γὰρ ἡ φύσις ἀεὶ ποιεῖ τῶν ἐνδεχομένων τὸ βέλτιστον, ἔστι δὲ καθάπερ τῶν ἐπὶ τῆς εὐθείας φορῶν ἡ πρὸς τὸν ἄνω τόπον τιμιωτέρα (θειότερος γὰρ τόπος ὁ ἄνω τοῦ κάτω), τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ εἰς τὸ πρόσθεν τῆς εἰς τοὔπισθεν, ἔχει, εἴπερ καὶ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερόν, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον, (καὶ μαρτυρεῖ δ´ ἡ ῥηθεῖσα ἀπορία ὅτι ἔχει) τὸ πρότερον καὶ ὕστερον· αὕτη γὰρ ἡ αἰτία λύει τὴν ἀπορίαν.
82Aristoteles, De caelo, 2, 13, 6; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν κἂν εἴ τις τῶν φερομένων μορίων αὐτῆς, πρὶν πεσεῖν, ὑφαιροίη τὴν γῆν, οἰσθήσεται κάτω μηθενὸς ἀντερείσαντος.
83Aristoteles, De caelo, 2, 13, 7; 23 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν γὰρ διὰ ταῦτα ἄπειρον τὸ κάτω τῆς γῆς εἶναί φασιν, ἐπ´ ἄπειρον αὐτὴν ἐρριζῶσθαι λέγοντες, ὥσπερ Ξενοφάνης ὁ Κολοφώνιος, ἵνα μὴ πράγματ´ ἔχωσι ζητοῦντες τὴν αἰτίαν· διὸ καὶ Ἐμπεδοκλῆς οὕτως ἐπέπληξεν, εἰπὼν ὡς εἴ περ ἀπείρονα γῆς τε βάθη καὶ δαψιλὸς αἰθήρ, ὡς διὰ πολλῶν δὴ γλώσσης ῥηθέντα ματαίως ἐκκέχυται στομάτων, ὀλίγον τοῦ παντὸς ἰδόντων.
84Aristoteles, De caelo, 2, 13, 14; 42 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δὴ τὴν γῆν πάντες ὅσοι τὸν οὐρανὸν γεννῶσιν, ἐπὶ τὸ μέσον συνελθεῖν φασίν· ὅτι δὲ μένει, ζητοῦσι τὴν αἰτίαν, καὶ λέγουσιν οἱ μὲν τοῦτον τὸν τρόπον, ὅτι τὸ πλάτος καὶ τὸ μέγεθος αὐτῆς αἴτιον, οἱ δ´ ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς, τὴν τοῦ οὐρανοῦ φορὰν κύκλῳ περιθέουσαν καὶ θᾶττον φερομένην ἢ τὴν τῆς γῆς φορὰν κωλύειν, καθάπερ τὸ ἐν τοῖς κυάθοις ὕδωρ· καὶ γὰρ τοῦτο κύκλῳ τοῦ κυάθου φερομένου πολλάκις κάτω τοῦ χαλκοῦ γινόμενον ὅμως οὐ φέρεται κάτω, πεφυκὸς φέρεσθαι, διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν.
85Aristoteles, De caelo, 2, 13, 15; 44 (auctor 384BC-322BC)
Αὕτη οὖν πότερον ἄνω ἢ κάτω, ἢ ποῦ ἐστιν; Εἶναι μὲν γάρ τινα ἀναγκαῖον· εἰ δὲ μηδὲν μᾶλλον κάτω ἢ ἄνω, ὁ δ´ ἄνω ἀὴρ μὴ κωλύει τὴν ἄνω φοράν, οὐδ´ ἂν ὁ ὑπὸ τῇ γῇ κωλύοι τὴν κάτω· τὰ γὰρ αὐτὰ τῶν αὐτῶν ἀναγκαῖον εἶναι αἴτια τοῖς αὐτοῖς.
86Aristoteles, De caelo, 2, 13, 18; 51 (auctor 384BC-322BC)
Ἦν ἄρα καὶ πρὶν γενέσθαι τὴν δίνην τὸ μὲν βαρὺ τὸ δὲ κοῦφον, ἃ τίνι διώριστο καὶ πῶς ἐπεφύκει φέρεσθαι ἢ ποῦ; ἀπείρου γὰρ ὄντος ἀδύνατον εἶναι ἄνω ἢ κάτω, διώρισται δὲ τούτοις τὸ βαρὺ καὶ κοῦφον.
87Aristoteles, De caelo, 2, 13, 19; 52 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν οὖν πλεῖστοι περὶ τὰς αἰτίας ταύτας διατρίβουσιν· εἰσὶ δέ τινες οἳ διὰ τὴν ὁμοιότητά φασιν αὐτὴν μένειν, ὥσπερ τῶν ἀρχαίων Ἀναξίμανδρος· μᾶλλον μὲν γὰρ οὐθὲν ἄνω ἢ κάτω ἢ εἰς τὰ πλάγια φέρεσθαι προσήκει τὸ ἐπὶ τοῦ μέσου ἱδρυμένον καὶ ὁμοίως πρὸς τὰ ἔσχατα ἔχον· ἅμα δ´ ἀδύνατον εἰς τὸ ἐναντίον ποιεῖσθαι τὴν κίνησιν· ὥστ´ ἐξ ἀνάγκης μένειν.
88Aristoteles, De caelo, 2, 14, 8; 19 (auctor 384BC-322BC)
Πλὴν ἐκεῖνοι μὲν βίαν αἰτιῶνται τῆς κάτω φορᾶς· βέλτιον δὲ τιθέναι τἀληθές, καὶ φάναι τοῦτο συμβαίνειν διὰ τὸ φύσιν ἔχειν φέρεσθαι τὸ βάρος ἔχον πρὸς τὸ μέσον.
89Aristoteles, De caelo, 2a, 2, 11; 35 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ φύσις μέν ἐστιν ἡ ἐν αὐτῷ ὑπάρχουσα κινήσεως ἀρχή, δύναμις δ´ ἡ ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο, κίνησις δὲ ἡ μὲν κατὰ φύσιν ἡ δὲ βίᾳ πᾶσα, τὴν μὲν κατὰ φύσιν, οἷον τῷ λίθῳ τὴν κάτω, θάττω ποιήσει τὸ κατὰ δύναμιν, τὴν δὲ παρὰ φύσιν ὅλως αὐτή.
90Aristoteles, De caelo, 2a, 2, 11; 36 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς ἀμφότερα δὲ ὥσπερ ὀργάνῳ χρῆται τῷ ἀέρι (πέφυκε γὰρ οὗτος καὶ κοῦφος εἶναι καὶ βαρύς)· τὴν μὲν οὖν ἄνω ποιήσει φορὰν ᾗ κοῦφος, ὅταν ὠσθῇ καὶ λάβῃ τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τῆς δυνάμεως, τὴν δὲ κάτω πάλιν ᾗ βαρύς· ὥσπερ γὰρ ἐναφάψασα παραδίδωσιν ἑκατέρῳ.
91Aristoteles, De caelo, 2a, 4, 10; 41 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δὲ πολλὰ κάτω φέρεσθαι θᾶττον.
92Aristoteles, De caelo, 4, 1, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τούτων δὲ τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ μέσου φερόμενον ἄνω λέγω φέρεσθαι, κάτω δὲ τὸ πρὸς τὸ μέσον.
93Aristoteles, De caelo, 4, 1, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἄτοπον γὰρ τὸ μὴ νομίζειν εἶναί τι ἐν τῷ οὐρανῷ τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω, καθάπερ τινὲς ἀξιοῦσιν· οὐ γὰρ εἶναι τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω φασίν, εἴπερ πάντῃ ὅμοιός ἐστι, καὶ πανταχόθεν ἀντίπους ἔσται πορευόμενος ἕκαστος αὐτὸς αὑτῷ.
94Aristoteles, De caelo, 4, 1, 5; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἡμεῖς δὲ τὸ τοῦ παντὸς ἔσχατον ἄνω λέγομεν, ὃ καὶ κατὰ τὴν θέσιν ἐστὶν ἄνω καὶ τῇ φύσει πρῶτον· ἐπεὶ δ´ ἐστί τι τοῦ οὐρανοῦ ἔσχατον καὶ μέσον, δῆλον ὅτι ἔσται καὶ ἄνω καὶ κάτω, ὥσπερ καὶ οἱ πολλοὶ λέγουσι, πλὴν οὐχ ἱκανῶς.
95Aristoteles, De caelo, 4, 1, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δ´ αἴτιον ὅτι νομίζουσιν οὐχ ὅμοιον εἶναι πάντῃ τὸν οὐρανόν, ἀλλ´ ἓν εἶναι μόνον τὸ ὑπὲρ ἡμᾶς ἡμισφαίριον, ἐπεὶ προσυπολαβόντες καὶ κύκλῳ τοιοῦτον, καὶ τὸ μέσον ὁμοίως ἔχειν πρὸς ἅπαν, τὸ μὲν ἄνω φήσουσιν εἶναι, τὸ δὲ μέσον κάτω.
96Aristoteles, De caelo, 4, 1, 6; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἁπλῶς μὲν οὖν κοῦφον λέγομεν τὸ ἄνω φερόμενον καὶ πρὸς τὸ ἔσχατον, βαρὺ δὲ ἁπλῶς τὸ κάτω καὶ πρὸς τὸ μέσον· πρὸς ἄλλο δὲ κοῦφον καὶ κουφότερον, ὅτε, δυοῖν ἐχόντων βάρος καὶ τὸν ὄγκον ἴσον, κάτω φέρεται θάτερον φύσει θᾶττον.
97Aristoteles, De caelo, 4, 2, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτω δὴ διωρισμένων οὐκ εἴρηται περὶ τοῦ ἁπλῶς κούφου καὶ βαρέος· νῦν γὰρ τὸ μὲν πῦρ ἀεὶ κοῦφον καὶ ἄνω φέρεται, ἡ δὲ γῆ καὶ τὰ γεηρὰ πάντα κάτω καὶ πρὸς τὸ μέσον.
98Aristoteles, De caelo, 4, 2, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ ἄνωθεν δὲ κάτω τὸ ὀλίγον οἰσθήσεται θᾶττον πῦρ, τὸ δὲ πολὺ βραδύτερον.
99Aristoteles, De caelo, 4, 2, 9; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνιοι μὲν οὖν τῶν μὴ φασκόντων εἶναι κενὸν οὐδὲν διώρισαν περὶ κούφου καὶ βαρέος, οἷον Ἀναξαγόρας καὶ Ἐμπεδοκλῆς· οἱ δὲ διορίσαντες μέν, οὐ φάσκοντες δὲ εἶναι κενόν, οὐδὲν εἶπον διὰ τί τὰ μὲν ἁπλῶς κοῦφα τὰ δὲ βαρέα τῶν σωμάτων, καὶ φέρεται τὰ μὲν ἀεὶ ἄνω τὰ δὲ κάτω, οὐδὲ περὶ τοῦ ἔνια μείζω τὸν ὄγκον ὄντα κουφότερα τῶν ἐλαττόνων εἶναι σωμάτων οὐδὲν ἐπεμνήσθησαν, οὐδὲ δῆλον πῶς ἐκ τῶν εἰρημένων ὁμολογούμενα τοῖς φαινομένοις συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς.
100Aristoteles, De caelo, 4, 2, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δὲ κἂν τῷ κενῷ διορίσωσιν, ἔσται τι κουφότερον τοῦ ἁπλῶς κούφου καὶ φερομένου ἀεὶ ἄνω αὐτὸ φερόμενον ἀεὶ κάτω.
101Aristoteles, De caelo, 4, 2, 10; 28 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δὲ ἀδύνατον· τὸ γὰρ ἁπλῶς κοῦφον ἀεὶ κουφότερον τῶν ἐχόντων βάρος καὶ κάτω φερομένων, τὸ δὲ κουφότερον οὐκ ἀεὶ κοῦφον διὰ τὸ λέγεσθαι καὶ ἐν τοῖς ἔχουσι βάρος ἕτερον ἑτέρου κουφότερον, οἷον γῆς ὕδωρ.
102Aristoteles, De caelo, 4, 2, 11; 32 (auctor 384BC-322BC)
Φέρεται δέ γε θᾶττον τὸ πλεῖον ἄνω πῦρ τοῦ ἐλάττονος, καὶ κάτω δὲ πάλιν ὡσαύτως ὁ πλείων χρυσὸς καὶ ὁ μόλιβδος· ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον τῶν ἐχόντων βάρος.
103Aristoteles, De caelo, 4, 2, 12; 35 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν εἴ γε τὸ μὲν κενὸν ἄνω πέφυκε φέρεσθαι, κάτω δὲ τὸ πλῆρες, καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ἄλλοις αἴτια τῆς φορᾶς ἑκατέρας, οὐθὲν περὶ τῶν συνθέτων ἔδει σκοπεῖν διὰ τί τὰ μὲν κοῦφα τὰ δὲ βαρέα τῶν σωμάτων, ἀλλὰ περὶ τούτων αὐτῶν εἰπεῖν διὰ τί τὸ μὲν κοῦφον, τὸ δ´ ἔχει βάρος, ἔτι δὲ τί τὸ αἴτιον τοῦ μὴ διεστάναι τὸ πλῆρες καὶ τὸ κενόν.
104Aristoteles, De caelo, 4, 3, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἡμεῖς δὲ λέγωμεν πρῶτον διορίσαντες περὶ οὗ μάλιστα ἀποροῦσί τινες, διὰ τί τὰ μὲν ἄνω φέρεται τὰ δὲ κάτω τῶν σωμάτων ἀεὶ κατὰ φύσιν, τὰ δὲ καὶ ἄνω καὶ κάτω, μετὰ δὲ ταῦτα περὶ βαρέος καὶ κούφου καὶ τῶν συμβαινόντων περὶ αὐτὰ παθημάτων, διὰ τίν´ αἰτίαν ἕκαστον γίνεται.
105Aristoteles, De caelo, 4, 3, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν εἰς τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω κινητικὸν μὲν τὸ βαρυντικὸν καὶ τὸ κουφιστικόν, κινητὸν δὲ τὸ δυνάμει βαρὺ καὶ κοῦφον, τὸ δ´ εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον φέρεσθαι ἕκαστον τὸ εἰς τὸ αὑτοῦ εἶδός ἐστι φέρεσθαι (καὶ ταύτῃ μᾶλλον ἄν τις ὑπολάβοι ὃ ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι, ὅτι τὸ ὅμοιον φέροιτο πρὸς τὸ ὅμοιον.
106Aristoteles, De caelo, 4, 3, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ ὁ τόπος ἐστὶ τὸ τοῦ περιέχοντος πέρας, περιέχει δὲ πάντα τὰ κινούμενα ἄνω καὶ κάτω τό τε ἔσχατον καὶ τὸ μέσον, τοῦτο δὲ τρόπον τινὰ γίγνεται τὸ εἶδος τοῦ περιεχομένου, τὸ εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον φέρεσθαι πρὸς τὸ ὅμοιόν ἐστι φέρεσθαι· τὰ γὰρ ἐφεξῆς ὅμοιά ἐστιν ἀλλήλοις, οἷον ὕδωρ ἀέρι καὶ ἀὴρ πυρί.
107Aristoteles, De caelo, 4, 3, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάπαλιν δὲ λέγειν τοῖς μέσοις ἔστι, τοῖς δ´ ἄκροις οὔ, οἷον ἀέρα μὲν ὕδατι, ὕδωρ δὲ γῇ· ἀεὶ γὰρ τὸ ἀνώτερον πρὸς τὸ ὑφ´ αὑτὸ, ὡς εἶδος πρὸς ὕλην, οὕτως ἔχει πρὸς ἄλληλα), τὸ δὲ ζητεῖν διὰ τί φέρεται τὸ πῦρ ἄνω καὶ ἡ γῆ κάτω, τὸ αὐτό ἐστι καὶ διὰ τί τὸ ὑγιαστὸν ἂν κινῆται καὶ μεταβάλλῃ ᾗ ὑγιαστόν, εἰς ὑγίειαν ἔρχεται ἀλλ´ οὐκ εἰς λευκότητα.
108Aristoteles, De caelo, 4, 3, 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δὲ καὶ τούτων ἕκαστον τὸ μὲν ἐν τῷ ποιῷ, τὸ δ´ ἐν τῷ ποσῷ μεταβάλλει, καὶ ἐν τόπῳ τὰ μὲν κοῦφα ἄνω, τὰ δὲ βαρέα κάτω.
109Aristoteles, De caelo, 4, 4, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἁπλῶς δὲ λέγω εἴς τε τὸ γένος βλέπων, καὶ ὅσοις μὴ ἀμφότερα ὑπάρχει· οἷον φαίνεται πυρὸς μὲν τὸ τυχὸν μέγεθος ἄνω φερόμενον, ἐὰν μή τι τύχῃ κωλῦον ἕτερον, γῆς δὲ κάτω· τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ θᾶττον τὸ πλεῖον.
110Aristoteles, De caelo, 4, 4, 7; 12 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ´ ἁπλῶς κοῦφον ὃ ἀεὶ ἄνω καὶ βαρὺ ὃ ἀεὶ κάτω πέφυκε φέρεσθαι μὴ κωλυόμενον· τοιαῦτα γάρ ἐστί τινα, καὶ οὐχ ὥσπερ οἴονταί τινες πάντ´ ἔχειν βάρος· βαρὺ μὲν γὰρ δοκεῖ τισιν εἶναι καὶ ἑτέροις, καὶ ἀεὶ φέρεσθαι πρὸς τὸ μέσον.
111Aristoteles, De caelo, 4, 4, 8; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτα πρὸς ὁμοίας φαίνεται γωνίας τὸ μὲν πῦρ ἄνω φερόμενον, ἡ δὲ γῆ κάτω καὶ πᾶν τὸ βάρος ἔχον.
112Aristoteles, De caelo, 4, 4, 10; 30 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ ἐν τοῖς κατὰ τόπον ὡσαύτως τὸ μὲν ἄνω τοῦ ὡρισμένου, τὸ δὲ κάτω τῆς ὕλης.
113Aristoteles, De caelo, 4, 5, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ μὲν οὖν ἔχον τοιαύτην ὕλην κοῦφον καὶ ἀεὶ ἄνω, τὸ δὲ τὴν ἐναντίαν βαρὺ καὶ ἀεὶ κάτω· τὸ δ´ ἑτέρας μὲν τούτων, ἐχούσας δ´ οὕτω πρὸς ἀλλήλας ὡς αὗται ἁπλῶς, καὶ ἄνω καὶ κάτω [φερομένας]· διὸ ἀὴρ καὶ ὕδωρ ἔχουσι καὶ κουφότητα καὶ βάρος ἑκάτερον, καὶ ὕδωρ μὲν πλὴν γῆς πᾶσιν ὑφίσταται, ἀὴρ δὲ πλὴν πυρὸς πᾶσιν ἐπιπολάζει.
114Aristoteles, De caelo, 4, 5, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ ὑποσπωμένων μὲν φέρεται εἰς τὰ ἐφεξῆς κάτω, ἀὴρ μὲν εἰς τὴν τοῦ ὕδατος χώραν, ὕδωρ δὲ εἰς τὴν τῆς γῆς.
115Aristoteles, De caelo, 4, 5, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἄνω δ´ εἰς τὴν τοῦ πυρός, ἀναιρουμένου τοῦ πυρός, οὐκ οἰσθήσεται ὁ ἀήρ, εἰ μὴ βίᾳ, ὥσπερ καὶ τὸ ὕδωρ σπᾶται, ὅταν γένηται τὸ ἐπίπεδον ἓν καὶ θᾶττον σπάσῃ τις ἄνω τῆς φορᾶς, ἣν φέρεται τὸ ὕδωρ κάτω.
116Aristoteles, De caelo, 4, 5, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δὲ οὐδ´ ἡ γῆ ἄνω, οὐδὲ τὸ πῦρ κάτω εἶσιν ὑφαιρουμένου τοῦ ἀέρος· οὐδὲν γὰρ ἔχει βάρος οὐδ´ ἐν τῇ αὑτοῦ χώρᾳ, ὥσπερ οὐδ´ ἡ γῆ κουφότητα.
117Aristoteles, De caelo, 4, 5, 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Φέρεται δὲ κάτω τὰ δύο ὑποσπωμένων, ὅτι τὸ μὲν ἁπλῶς βαρύ ἐστιν ὃ πᾶσιν ὑφίσταται, τὸ δὲ πρός τι βαρὺ ὂν εἰς τὴν αὑτοῦ χώραν ἢ οἷς ἐπιπολάζει, δι´ ὁμοιότητα τῆς ὕλης.
118Aristoteles, De caelo, 4, 5, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν γὰρ μία ὕλη πάντων, οἷον ἢ τὸ κενὸν ἢ τὸ πλῆρες ἢ τὸ μέγεθος ἢ τὰ τρίγωνα, ἢ πάντα ἄνω ἢ πάντα κάτω οἰσθήσεται, ἡ δὲ ἑτέρα φορὰ οὐκέτι ἔσται· ὥστ´ ἢ κοῦφον οὐδὲν ἔσται ἁπλῶς, εἰ πάντα ῥέπει μᾶλλον τῷ ἐκ μειζόνων εἶναι σωμάτων ἢ ἐκ πλειόνων ἢ ὅτι πλήρη (τοῦτο δὲ ὁρῶμέν τε, καὶ δέδεικται ὅτι ὁμοίως κάτω τε ἀεὶ καὶ πανταχοῦ φέρεται καὶ ἄνω)· ἐὰν δὲ τὸ κενὸν ἤ τι τοιοῦτον ὃ ἀεὶ ἄνω, οὐκ ἔσται ὃ ἀεὶ κάτω.
119Aristoteles, De caelo, 4, 5, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ τῶν μεταξὺ δὴ ἔνια ἔσται κάτω θᾶττον γῆς· ἐν γὰρ τῷ πολλῷ ἀέρι τρίγωνα πλείω ἢ τὰ στερεὰ ἢ τὰ μικρὰ ἔσται.
120Aristoteles, De caelo, 4, 5, 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ φαίνεται δ´ οὐδὲ ἓν μόριον ἀέρος κάτω φερόμενον.
121Aristoteles, De caelo, 4, 5, 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἐὰν δὲ δύο, τὰ μεταξὺ πῶς ἔσται ποιοῦντα ἃ ποιεῖ ἀήρ τε καὶ ὕδωρ; (Οἷον εἴ τις φαίη εἶναι τὸ κενὸν καὶ πλῆρες· τὸ μὲν οὖν πῦρ κενόν, διὸ ἄνω, τὴν δὲ γῆν πλῆρες, διὸ κάτω· ἀέρα δὲ πλεῖον πυρὸς ἔχειν, ὕδωρ δὲ γῆς).
122Aristoteles, De caelo, 4, 5, 6; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσται γάρ τι ὕδωρ ὃ πλεῖον ἕξει πῦρ ὀλίγου ἀέρος, καὶ ἀὴρ πολὺς ὀλίγου ὕδατος γῆν πλείω, ὥστε δεήσει ἀέρος τι πλῆθος θᾶττον φέρεσθαι κάτω ὕδατος ὀλίγου.
123Aristoteles, De caelo, 4, 5, 6; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη τοίνυν, ὥσπερ καὶ τὸ πῦρ ἄνω, ὅτι τοδὶ ἔχει, οἷον τὸ κενόν, τὰ δ´ ἄλλα οὔ, καὶ τὴν γῆν κάτω, ὅτι τὸ πλῆρες ἔχει, καὶ τὸν ἀέρα εἰς τὴν αὑτοῦ καὶ ἀνώτερον τοῦ ὕδατος, ὅτι τοδί τι ἔχει, καὶ τὸ ὕδωρ κάτω, ὅτι τοιόνδε τι.
124Aristoteles, De caelo, 4, 5, 6; 22 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ ἦν ἕν τι ἄμφω ἢ δύο, ἄμφω δ´ ὑπάρξει ταῦτα ἑκατέρῳ, ἔσται τι πλῆθος ἑκατέρου ὃ ὑπερέξει ὕδωρ τε ἀέρος ὀλίγου τῷ ἄνω καὶ ἀὴρ ὕδατος τῷ κάτω, καθάπερ εἴρηται πολλάκις.
125Aristoteles, De caelo, 4, 6, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ σχήματα οὐκ αἴτια τοῦ φέρεσθαι ἁπλῶς ἢ κάτω ἢ ἄνω, ἀλλὰ τοῦ θᾶττον ἢ βραδύτερον.
126Aristoteles, De caelo, 4, 6, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δι´ ἃς δ´ αἰτίας, οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν· ἀπορεῖται γὰρ νῦν διὰ τί τὰ πλατέα σιδήρια καὶ μόλιβδος ἐπιπλεῖ ἐπὶ τοῦ ὕδατος, ἄλλα δὲ ἐλάττω καὶ ἧττον βαρέα, ἂν ᾖ στρογγύλα ἢ μακρά, οἷον βελόνη, κάτω φέρεται, καὶ ὅτι ἔνια διὰ μικρότητα ἐπιπλεῖ, οἷον τὸ ψῆγμα καὶ ἄλλα γεώδη καὶ κονιορτώδη ἐπὶ τοῦ ἀέρος.
127Aristoteles, De caelo, 4, 6, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν ἔχοντα πλάτος διὰ τὸ πολὺ περιλαμβάνειν ἐπιμένει, διὰ τὸ μὴ διασπᾶσθαι τὸ πλεῖον ῥᾳδίως· τὰ δ´ ἐναντίως ἔχοντα τοῖς σχήμασι διὰ τὸ ὀλίγον περιλαμβάνειν φέρεται κάτω, διὰ τὸ διαιρεῖν ῥᾳδίως.
128Aristoteles, De caelo, 4, 6, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ τό τε βάρος ἔχει τινὰ ἰσχὺν καθ´ ἣν φέρεται κάτω, καὶ τὰ συνεχῆ πρὸς τὸ μὴ διασπᾶσθαι, ταῦτα δεῖ πρὸς ἄλληλα συμβάλλειν· ἐὰν γὰρ ὑπερβάλλῃ ἡ ἰσχὺς ἡ τοῦ βάρους τῆς ἐν τῷ συνεχεῖ πρὸς τὴν διάσπασιν καὶ διαίρεσιν, βιάσεται κάτω θᾶττον, ἐὰν δὲ ἀσθενεστέρα ᾖ, ἐπιπολάσει.
129Aristoteles, De generatione animalium, 1, 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
οὔτε γὰρ τὰ ζῳοτοκοῦντα ὁμοίως ἔχει πάντα, ἀλλ' ἄνθρωποι μὲν καὶ τὰ πεζὰ πάντα κάτω πρὸς τοῖς ἄρθροις, τὰ δὲ σελάχη τὰ ζῳοτοκοῦντα ἄνω πρὸς τῷ ὑποζώματι, -οὔτε τὰ ᾠοτοκοῦντα, ἀλλ' οἱ μὲν ἰχθύες κάτω καθάπερ ἄνθρωπος καὶ τὰ ζῳοτοκοῦντα τῶν τετραπόδων, οἱ δ' ὄρνιθες ἄνω καὶ ὅσα ᾠοτοκεῖ τῶν τετραπόδων.
130Aristoteles, De generatione animalium, 1, 8; 9 (auctor 384BC-322BC)
εἰ οὖν τὰ ᾠὰ ἀνάγκη ἐν τῇ ὑστέρᾳ εἶναι καὶ τὴν ὑστέραν ἀνάγκη πρὸς τῷ ὑποζώματι εἶναι τοῖς τέλεια τὰ ᾠὰ τίκτουσι, τοῖς δ' ἀτελῆ κάτω· πρὸ ὁδοῦ γὰρ οὕτως ἔσται.
131Aristoteles, De generatione animalium, 1, 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
καὶ πέφυκε δὲ μᾶλλον ἡ ὑστέρα κάτω εἶναι ἢ ἄνω, ὅπου μή τι ἐμποδίζει ἕτερον ἔργον τῆς φύσεως· κάτω γὰρ αὐτῆς καὶ τὸ πέρας ἐστίν· ὅπου δὲ τὸ πέρας καὶ τὸ ἔργον-αὕτη δ' οὗ τὸ ἔργον.
132Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ ζῷον ἐκ τοῦ ᾠοῦ γίγνηται, τὸν αὐτὸν τρόπον τὰ πλεῖστα γίγνεται ὅνπερ ἐν τοῖς ὀρνιθίοις, καὶ καταβαίνει κάτω καὶ γίγνεται ζῷα πρὸς τοῖς ἄρθροις καθάπερ καὶ ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς εὐθὺς ζῳοτοκοῦσιν.
133Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 4 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ τὴν ὑστέραν τὰ τοιαῦτα ἔχει ἀνομοίαν καὶ τοῖς ζῳοτόκοις καὶ τοῖς ᾠοτόκοις διὰ τὸ ἀμφοτέρων μετέχειν τῶν εἰδῶν· καὶ γὰρ πρὸς τῷ ὑποζώματι ἔχουσι καὶ κάτω παρήκουσαν πάντα τὰ σελαχώδη.
134Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 6 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε διὰ μὲν τὸ ᾠοτόκα εἶναι τελείων ᾠῶν ἄνω ἔχει, διὰ δὲ τὸ ζῳοτοκεῖν κάτω, καὶ ἀμφοτέρων μετειλήφασιν.
135Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δ' εὐθὺς ζῳοτοκοῦντα πάντα κάτω· οὐ γὰρ ἐμποδίζει τῆς φύσεως οὐδὲν ἔργον οὐδὲ διττογονεῖ.
136Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 11 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἐπ' αὐτῶν δὲ τῶν διγονίαν ποιουμένων ζῴων φανερὸν τοῦτο συμβαῖνον· τὰ μὲν γὰρ ᾠὰ ἄνω καὶ ἐν τῷ πλαγίῳ ἴσχουσι, τὰ δὲ ζῷα ἐν τῷ κάτω μέρει τῆς ὑστέρας.
137Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 12 (auctor 384BC-322BC)
Δι' ἣν μὲν οὖν αἰτίαν ὑπεναντίως ἔχουσι τὰ περὶ τὰς ὑστέρας ἐνίοις τῶν ζῴων, καὶ ὅλως διὰ τί τοῖς μὲν κάτω τοῖς δὲ ἄνω πρὸς τῷ ὑποζώματί εἰσιν εἴρηται.
138Aristoteles, De generatione animalium, 1, 12; 7 (auctor 384BC-322BC)
Κεῖνται δὲ καὶ τῇ θέσει ὑπεναντίως αἱ ὑστέραι τοῖς τε ζῳοτοκοῦσιν ἐν αὑτοῖς καὶ τοῖς ᾠοτοκοῦσι θύραζε, καὶ τούτων τοῖς τε τὰς ὑστέρας ἔχουσι κάτω καὶ τοῖς πρὸς τῷ ὑποζώματι, οἷον τοῖς ἰχθύσι πρός τε τοὺς ὄρνιθας καὶ τὰ ᾠοτόκα τῶν τετραπόδων, καὶ τοῖς κατ' ἀμφοτέρους τοὺς τρόπους γεννῶσιν, ἐν αὑτοῖς μὲν ᾠοτοκοῦσιν εἰς δὲ τὸ φανερὸν ζῳοτοκοῦσιν.
139Aristoteles, De generatione animalium, 1, 13; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ οὖν δεῖ καὶ τοὺς τῶν ἀρρένων πόρους τοὺς σπερματικοὺς ἐρηρεῖσθαι καὶ μὴ πλανᾶσθαι καὶ τοῖς θήλεσι τὰς ὑστέρας, τοῦτο δ' ἀναγκαῖον ἢ πρὸς τὰ πρόσθια τοῦ σώματος ἢ πρὸς τὰ πρανῆ συμβαίνειν, τοῖς μὲν ζῳοτόκοις διὰ τὰ ἔμβρυα ἐν τοῖς προσθίοις αἱ ὑστέραι τοῖς δ' ᾠοτόκοις πρὸς τῇ ὀσφύι καὶ τοῖς πρανέσιν· ὅσα δ' ᾠοτοκήσαντα ἐν αὑτοῖς ζῳοτοκεῖ ἐκτός, ταῦτα δ' ἀμφοτέρως ἔχει διὰ τὸ μετειληφέναι ἀμφοτέρων καὶ εἶναι καὶ ζῳοτόκα καὶ ᾠοτόκα· τὰ μὲν γὰρ ἄνω τῆς ὑστέρας καὶ ᾗ γίγνεται τὰ ᾠὰ ὑπὸ τὸ ὑπόζωμα πρὸς τῇ ὀσφύι ἐστὶ καὶ τοῖς πρανέσι, †προϊούσης δὲ κάτω ἐπὶ τῇ γαστρί· ταύτῃ γὰρ ζῳοτοκεῖ ἤδη.
140Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 21 (auctor 384BC-322BC)
εἶτα πῶς καὶ διέσπασται τὰ ἄνω καὶ κάτω καὶ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ πρόσθια καὶ ὀπίσθια; πάντα γὰρ ταῦτα ἄλογά ἐστιν.
141Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 87 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι τόπος συντήγματι μὲν οὐθεὶς ἀποδέδοται κατὰ φύσιν ἀλλὰ ῥεῖ ὅπου ἂν εὐοδήσῃ τοῦ σώματος, τοῖς δὲ κατὰ φύσιν περιττώμασι πᾶσιν, οἷον τῆς τροφῆς τῆς ξηρᾶς ἡ κάτω κοιλία καὶ τῆς ὑγρᾶς ἡ κύστις καὶ τῆς χρησίμης ἡ ἄνω κοιλία, καὶ τοῖς σπερματικοῖς ὑστέραι καὶ αἰδοῖα καὶ μαστοί· εἰς τούτους γὰρ ἀθροίζεται καὶ συρρεῖ.
142Aristoteles, De generatione animalium, 1, 20; 15 (auctor 384BC-322BC)
τοῦ δὲ μήτε τούτοις γίγνεσθαι κάθαρσιν μήτε τῶν αἷμα ἐχόντων τοῖς εἰρημένοις, [τοῖς κάτω ἔχουσι καὶ μὴ ᾠοτοκοῦσιν] αἰτία ἡ ξηρότης τῶν σωμάτων, ὀλίγον λείπουσα τὸ περίττωμα καὶ τοσοῦτον ὅσον εἰς τὴν γένεσιν ἱκανὸν μόνον, ἔξω δὲ μὴ προΐεσθαι.
143Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 22 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δ' ἐστὶν ὁ τόπος ὁ περὶ τὸ ὑπόζωμα πᾶσι τοῖς ἔχουσιν· ἀρχὴ γὰρ τῆς φύσεως ἡ καρδία καὶ τὸ ἀνάλογον, τὸ δὲ κάτω προσθήκη καὶ τούτου χάριν.
144Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 37 (auctor 384BC-322BC)
οὐ συμβαινούσης μέντοι τῆς εἰωθυίας γίγνεσθαι τοῖς θήλεσιν ἡδονῆς περὶ τὴν ὁμιλίαν τὴν τοιαύτην συλλαμβάνουσιν, ἂν τύχῃ ὁ τόπος γ' ὀργῶν καὶ καταβεβηκυῖαι αἱ ὑστέραι κάτω.
145Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
πρῶτον δὲ τὰ ἄνω διαρθροῦται τοῦ διαζώματος καὶ διαφέρει μεγέθει· τὸ δὲ κάτω καὶ ἔλαττον καὶ ἀδιοριστότερον.
146Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 4 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτο γίγνεται ἐν πᾶσιν ὅσοις τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω διώρισται, πλὴν ἐν τοῖς ἐντόμοις· τούτων δ' ἐν τοῖς σκωληκοτοκουμένοις ἐπὶ τὸ ἄνω ἡ αὔξησις γίγνεται· τὸ γὰρ ἄνω ἐξ ὑπαρχῆς ἔλαττον.
147Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἀδιόριστον δὲ καὶ τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω τοῖς μαλακίοις τῶν πορευτικῶν μόνοις.
148Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 23 (auctor 384BC-322BC)
διὸ τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν καὶ τὰ ὄμματα μέγιστα κατ' ἀρχὰς φαίνεται τοῖς ἐμβρύοις, τὰ δὲ κάτω τοῦ ὀμφαλοῦ, οἷον τὰ κῶλα, μικρά.
149Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 24 (auctor 384BC-322BC)
τοῦ γὰρ ἄνω τὰ κάτω ἕνεκεν καὶ οὔτε μόρια τοῦ τέλους οὔτε γεννητικὰ αὐτοῦ.
150Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 50 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον μὲν οὖν τὸ ἄνω κύτος ἀφορίζεται κατὰ τὴν γένεσιν, τὸ δὲ κάτω προϊόντος τοῦ χρόνου λαμβάνει τὴν αὔξησιν ἐν τοῖς ἐναίμοις.
151Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 6 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ τῶν ζῳοτοκούντων τὰ μὲν ἄνω πρὸς τῷ ὑποζώματι ἔχει τὰς ὑστέρας τὰ δὲ κάτω πρὸς τοῖς ἄρθροις· ἄνω μὲν τὰ σελαχώδη, κάτω δὲ τὰ καὶ ἐν αὑτοῖς ζῳοτοκοῦντα καὶ θύραζε οἷον ἄνθρωπος καὶ ἵππος καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον τῶν τοιούτων.
152Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τῶν ᾠοτοκούντων τὰ μὲν κάτω καθάπερ τῶν ἰχθύων οἱ ᾠοτοκοῦντες, τὰ δ' ἄνω καθάπερ οἱ ὄρνιθες.
153Aristoteles, De generatione animalium, 3, 3; 2 (auctor 384BC-322BC)
τούτων δὲ τὰ μὲν ἔχοντα κάτω τὴν ὑστέραν ἀτελὲς ᾠὸν τίκτει διὰ τὴν προειρημένην αἰτίαν, τὰ δὲ καλούμενα σελάχη τῶν ἰχθύων ἐν αὑτοῖς μὲν ᾠοτοκεῖ τέλειον ᾠὸν ἔξω δὲ ζῳοτοκεῖ, πλὴν ἑνὸς ὃν καλοῦσι βάτραχον· οὗτος δ' ᾠοτοκεῖ θύραζε τέλειον ᾠὸν μόνος.
154Aristoteles, De generatione animalium, 3, 3; 14 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δ' ἐπὶ τῶν μὴ ἀπολυομένων ᾠῶν· ἐν ἐνίοις γὰρ τῶν σελαχῶν οὐκ ἀπολύεται τῆς ὑστέρας τὸ ᾠὸν ἀλλ' ἐχόμενον μεταχωρεῖ κάτω πρὸς τὴν ζῳοτοκίαν, ἐν οἷς τελεωθὲν τὸ ζῷον ἔχει τὸν ὀμφαλὸν ἐκ τῆς ὑστέρας ἀνηλωμένου τοῦ ᾠοῦ.
155Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 45 (auctor 384BC-322BC)
ἐπὶ τὰ ἄνω γὰρ καὶ τὴν ἀρχὴν αὐξάνονται οἱ σκώληκες· ἐν τῷ κάτω γὰρ ἡ τροφὴ τοῖς ἄνω.
156Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 46 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτό γε ὁμοίως ἔχει τοῖς ἐκ τῶν ᾠῶν, πλὴν ἐκεῖνα μὲν καταναλίσκει πᾶν, ἐν δὲ τοῖς σκωληκοτοκουμένοις ὅταν αὐξηθῇ ἐκ τῆς ἐν τῷ κάτω μορίῳ συστάσεως τὸ ἄνω μόριον, οὕτως ἐκ τῆς ὑπολοίπου διαρθροῦται τὸ κάτωθεν.
157Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 48 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι δὲ τοῦτον τὸν τρόπον ποιεῖται τὰ σκωληκώδη τὴν αὔξησιν δῆλον ἐπὶ τῶν μελιττῶν καὶ τῶν τοιούτων· κατ' ἀρχὰς γὰρ τὸ μὲν κάτω μόριον μέγα ἔχουσι τὸ δ' ἄνω μικρόν.
158Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
τούτων δὲ ὅσων μὲν ἂν αἱ λέκιθοι διορίζωνται κατὰ τὸν ὑμένα, δύο γίγνονται νεοττοὶ κεχωρισμένοι περιττὸν οὐδὲν ἔχοντες, -ὅσων δὲ συνεχεῖς καὶ μὴ διείργει μηθέν, ἐκ τούτων οἱ νεοττοὶ γίγνονται τερατώδεις, σῶμα μὲν καὶ κεφαλὴν μίαν ἔχοντες σκέλη δὲ τέτταρα καὶ πτέρυγας διὰ τὸ τὰ μὲν ἄνωθεν ἐκ τοῦ λευκοῦ γίγνεσθαι καὶ πρότερον, ταμιευομένης ἐκ τῆς λεκίθου τῆς τροφῆς αὐτοῖς, τὸ δὲ κάτω μόριον ὑστερίζειν μέν, τὴν δὲ τροφὴν εἶναι μίαν καὶ ἀδιόριστον.
159Aristoteles, De generatione animalium, 4, 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
τοῖς μὲν οὖν θήλεσι τὸ κάτω καταβαίνειν τὰς ὑστέρας, τοῖς δ' ἄρρεσι τὸ ἀνασπᾶσθαι τοὺς ὄρχεις συμβαίνει πρὸ ὁδοῦ πρὸς τὴν ὀχείαν.
160Aristoteles, De generatione animalium, 4, 8; 8 (auctor 384BC-322BC)
τὸ μὲν γὰρ ἄνω τοῦ ὑποζώματος τὸ κύριον τῆς ζωῆς ἐστι, τὸ δὲ κάτω τῆς τροφῆς καὶ τοῦ περιττώματος, ὅπως ὅσα πορευτικὰ τῶν ζῴων ἐν αὑτοῖς ἔχοντα τὴν τῆς τροφῆς αὐτάρκειαν μεταβάλλῃ τοὺς τόπους.
161Aristoteles, De generatione animalium, 4, 8; 13 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ αἵ τε φωναὶ μεταβάλλουσι καὶ τῶν ἀρρένων καὶ τῶν θηλειῶν ὅταν ἄρχωνται σπέρμα φέρειν (ἡ γὰρ ἀρχὴ τῆς φωνῆς ἐντεῦθεν· ἀλλοία δὲ γίγνεται ἀλλοίου γιγνομένου τοῦ κινοῦντος), καὶ τὰ περὶ τοὺς μαστοὺς αἴρεται καὶ τοῖς ἄρρεσιν ἐπιδήλως, μᾶλλον δὲ τοῖς θήλεσιν· διὰ γὰρ τὸ κάτω τὴν ἔκκρισιν γίγνεσθαι πολλὴν κενὸς ὁ τόπος γίγνεται ὁ τῶν μαστῶν αὐταῖς καὶ σομφός-ὁμοίως δὲ καὶ τοῖς κάτω τοὺς μαστοὺς ἔχουσιν.
162Aristoteles, De generatione animalium, 4, 9; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπὶ κεφαλὴν δ' ἡ γένεσίς ἐστι τοῖς ζῴοις πᾶσιν ἡ κατὰ φύσιν διὰ τὸ τὰ ἄνω τοῦ ὀμφαλοῦ μείζω ἔχειν ἢ τὰ κάτω.
163Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 28 (auctor 384BC-322BC)
προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου καὶ τῆς αὐξήσεως εἰς τὸ κάτω μεταβαινούσης ἐγείρονταί τε μᾶλλον ἤδη καὶ τὸν πλείω χρόνον οὕτω διάγουσιν.
164Aristoteles, De generatione animalium, 5, 3; 23 (auctor 384BC-322BC)
κάμπτεται γὰρ διὰ τὸ δύο φέρεσθαι φοράς· τὸ μὲν γὰρ γεῶδες κάτω τὸ δὲ θερμὸν ἄνω φέρεται.
165Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 6, 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ θέσις μὲν ὅσοις καὶ τόπος ὑπάρχει, τόπου δὲ διαφορὰ πρώτη τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ἀντικειμένων, ἅπαντα τὰ ἀλλήλων ἁπτόμενα βάρος ἂν ἔχοι ἢ κουφότητα, ἢ ἄμφω ἢ θάτερον.
166Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 5, 9; 44 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται δὲ καὶ πάντα ἕν· ἀνάγκη γὰρ πάσας ὑπάρχειν τοῖς μὲν κάτω τοῦ Π τὰς τῶν ἄνωθεν, τούτοις δὲ τὰς τῶν κάτωθεν, ὥστε πάντα ἓν ἔσται.
167Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 6, 9; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ ἐπεὶ φαίνεται καὶ βίᾳ καὶ παρὰ φύσιν κινούμενα τὰ σώματα καὶ κατὰ φύσιν, οἷον τὸ πῦρ ἄνω μὲν οὐ βίᾳ, κάτω δὲ βίᾳ, τῷ δὲ βίᾳ τὸ κατὰ φύσιν ἐναντίον, ἔστι δὲ τὸ βίᾳ, ἔστιν ἄρα καὶ τὸ κατὰ φύσιν κινεῖσθαι.
168Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν εἰς ἄπειρον εἶσιν ἐπὶ τὸ κάτω, οὐκ ἔσται ἀνάγκη τὸ ὕστερον τόδε γενέσθαι ἁπλῶς.
169Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 7; 15 (auctor 384BC-322BC)
Τούτων δ´ εἴπερ ἔσται ἀίδιος, οὐκ εἰς εὐθὺ οἷόν τε διὰ τὸ μηδαμῶς εἶναι ἀρχὴν μήτ´ ἂν κάτω, ὡς ἐπὶ τῶν ἐσομένων λαμβανομένων, μήτ´ ἄνω, ὡς ἐπὶ τῶν γενομένων· ἀνάγκη δ´ εἶναι ἀρχήν, μὴ πεπερασμένης οὔσης, καὶ ἀίδιον εἶναι.
170Aristoteles, De incessu animalium, 2, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἰσὶ γὰρ διαστάσεις μὲν ἕξ, συζυγίαι δὲ τρεῖς, μία μὲν τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω, δευτέρα δὲ τὸ ἔμπροσθεν καὶ τὸ ὄπισθεν, τρίτη δὲ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερόν.
171Aristoteles, De incessu animalium, 4, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ' εἰσὶν αἱ διαστάσεις τὸν ἀριθμὸν ἕξ, αἷς ὁρίζεσθαι πέφυκε τὰ ζῷα, τό τε ἄνω καὶ κάτω καὶ τὸ ἔμπροσθεν καὶ τὸ ὄπισθεν, ἔτι δὲ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερόν, τὸ μὲν ἄνω καὶ κάτω μόριον πάντ' ἔχει τὰ ζῶντα.
172Aristoteles, De incessu animalium, 4, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μόνον γὰρ ἐν τοῖς ζῴοις ἐστὶ τὸ ἄνω καὶ κάτω, ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς.
173Aristoteles, De incessu animalium, 4, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὅθεν μὲν γὰρ ἡ τῆς τροφῆς διάδοσις καὶ ἡ αὔξησις ἑκάστοις, ἄνω τοῦτ' ἐστι· πρὸς ὃ δ' ἔσχατον αὕτη περαίνει, τοῦτο κάτω.
174Aristoteles, De incessu animalium, 4, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Καίτοι δόξειέ γ' ἂν τοῖς φυτοῖς οἰκεῖον εἶναι τὸ κάτω μᾶλλον· οὐχ ὁμοίως γὰρ ἔχει τῇ θέσει τὸ ἄνω καὶ κάτω τούτοις καὶ τοῖς ζῴοις.
175Aristoteles, De incessu animalium, 5, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τριῶν δ' ὄντων τόπων, τοῦ ἄνω καὶ μέσου καὶ κάτω, τὰ μὲν δίποδα τὸ ἄνω πρὸς τὸ τοῦ ὅλου ἄνω ἔχει, τὰ δὲ πολύποδα ἢ ἄποδα πρὸς τὸ μέσον, τὰ δὲ φυτὰ πρὸς τὸ κάτω.
176Aristoteles, De incessu animalium, 5, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
Εὐλόγως δὲ παὶ αἱ ἀρχαί εἰσιν ἀπὸ τούτων τῶν μορίων· ἡ μὲν γὰρ ἀρχὴ τίμιον, τὸ δ' ἄνω τοῦ κάτω καὶ τὸ πρόσθεν τοῦ ὄπισθεν καὶ τὸ δεξιὸν τοῦ ἀριστεροῦ τιμιώτερον.
177Aristoteles, De incessu animalium, 6, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ' ἀνάγκη παντὸς συνεχοῦς, οὗ τὸ μὲν κινεῖται τὸ δ' ἠρεμεῖ, ὅλου δυναμένου κινεῖσθαι ἑστῶτος θατέρου, ᾗ ἄμφω κινεῖται τὰς ἐναντίας κινήσεις, εἶναι τὸ κοινόν, καθ' ὃ συνεχῆ ταῦτ' ἐστιν ἀλλήλοις, κἀνταῦθ' ὑπάρχειν τὴν ἀρχὴν τῆς ἑκατέρου τῶν μερῶν κινήσεως, ὁμοίως δὲ καὶ τῆς στάσεως δηλονότι, καθ' ὅσας τῶν λεχθεισῶν ἀντιθέσεων ἰδία κίνησις ὑπάρχει τῶν ἀντικειμένων μερῶν ἑκατέρῳ, πάντα ταῦτα κοινὴν ἀρχὴν ἔχει κατὰ τὴν τῶν εἰρημένων μερῶν σύμφυσιν, λέγω δὲ τῶν τε δεξιῶν καὶ τῶν ἀριστερῶν καὶ τῶν ἄνω καὶ κάτω καὶ τῶν ἔμπροσθεν καὶ τῶν ὄπισθεν.
178Aristoteles, De incessu animalium, 6, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Κατὰ μὲν οὖν τὸ ἔμπροσθεν καὶ τὸ ὄπισθεν διάληψις οὐκ ἔστι τοιαύτη περὶ τὸ κινοῦν ἑαυτό, διὰ τὸ μηθενὶ φυσικὴν ὑπάρχειν κίνησιν εἰς τὸ ὄπισθεν, μηδὲ διορισμὸν ἔχειν τὸ κινούμενον, καθ' ὃν τὴν ἐφ' ἑκάτερα τούτων μεταβολὴν ποιεῖται· κατὰ δὲ τὸ δεξιόν γε καὶ ἀριστερὸν καὶ τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω ἔστι.
179Aristoteles, De incessu animalium, 6, 6; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ οὖν τό τε ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ τὸ δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν τῇ αὐτῇ ἀρχῇ καὶ κοινῇ συνήρτηται πρὸς αὑτά (λέγω δὲ ταύτην τὴν τῆς κινήσεως κυρίαν), δεῖ δ' ἐν ἅπαντι τῷ μέλλοντι κατὰ τρόπον ποιεῖσθαι τὴν ἀφ' ἑκάστου κίνησιν ὡρίσθαι πως καὶ τετάχθαι ταῖς ἀποστάσεσι ταῖς πρὸς τὰς ῥηθείσας ἀρχάς (τάς τε ἀντιστοίχους καὶ τὰς συστοίχους τῶν ἐν τοῖς μέρεσι τούτοις) τὸ τῶν λεχθεισῶν κινήσεων ἁπασῶν αἴτιον, (αὕτη δ' ἐστὶν ἀφ' ἧς ἀρχῆς κοινῆς τῶν ἐν τῷ ζῴω ἥ τε τοῦ δεξιοῦ καὶ ἀριστεροῦ κίνησίς ἐστιν, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ τοῦ ἄνω καὶ κάτω) ταύτην δ' ἔχειν ἑκάστῳ ᾗ παραπλησίως πρὸς ἑκάστην τῶν ἐν τοῖς ῥηθεῖσι μέρεσιν ἀρχῶν,
180Aristoteles, De incessu animalium, 11, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Προϊούσης δὲ τῆς ἡλικίας αὔξησιν λαμβάνει τὰ κάτω μᾶλλον, μέχρι οὗπερ ἂν λάβωσι τὸ προσῆκον μέγεθος, καὶ ποιοῦνται τότε τοῖς σώμασι τὴν βάδισιν τὴν ὀρθήν.
181Aristoteles, De incessu animalium, 13, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ τὰ κάτω δὴ πρὸς τὰ ἄνω φανερὸν ὅτι ἐναντίως· ἡ γὰρ ἀρχὴ ὑπεναντίως, ὁ μὲν ὦμος ἐπὶ τὸ κυρτόν, ὁ δὲ μηρὸς ἐπὶ τὸ κοῖλον· διὸ καὶ ὁ μὲν ποὺς ἐπὶ τὸ κοῖλον, ὁ δὲ καρπὸς τῆς χειρὸς ἐπὶ τὸ κυρτόν.
182Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 1; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ οὖν τῶν ἰδίων αἰσθητηρίων ἕν τι κοινόν ἐστιν αἰσθητήριον, εἰς ὃ τὰς κατ’ ἐνέργειαν αἰσθήσεις ἀναγκαῖον ἀπαντᾶν, τοῦτο δ’ ἂν εἴη μέσον τοῦ πρόσθεν καλουμένου καὶ ὄπισθεν (ἔμπροσθεν μὲν γὰρ λέγεται ἐφ’ ὅ ἐστιν ἡμῖν ἡ αἴσθησις, ὄπισθεν δὲ τὸ ἀντικείμενον), ἔτι δὲ διῃρημένου τοῦ σώματος τῶν μὲν ζώντων πάντων τῷ τ’ ἄνω καὶ κάτω (πάντα γὰρ ἔχει τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω, ὥστε καὶ τὰ φυτά), δῆλον ὅτι τὴν θρεπτικὴν ἀρχὴν ἔχοι ἂν μέσῳ τούτων· καθ’ ὃ μὲν γὰρ εἰσέρχεται μόριον ἡ τροφή, ἄνω καλοῦμεν, πρὸς αὐτὸ βλέποντες ἀλλ’ οὐ πρὸς τὸ περιέχον ὅλον, κάτω δὲ καθ’ ὃ τὸ περίττωμα ἀφίησι τὸ πρῶτον.
183Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δ’ ἐναντίως τοῖς φυτοῖς τοῦτο καὶ τοῖς ζῴοις· τῷ μὲν γὰρ ἀνθρώπῳ διὰ τὴν ὀρθότητα μάλιστα ὑπάρχει τοῦτο τῶν ζῴων, τὸ ἔχειν τὸ ἄνω μόριον πρὸς τὸ τοῦ παντὸς ἄνω, τοῖς δ’ ἄλλοις μεταξύ· τοῖς δὲ φυτοῖς ἀκινήτοις οὖσι καὶ λαμβάνουσιν ἐκ τῆς γῆς τὴν τροφὴν ἀναγκαῖον ἀεὶ κάτω τοῦτ’ ἔχειν τὸ μόριον.
184Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἔν τε γὰρ τοῖς ζῴοις τὰ ἄρρενα μακροβιώτερα ὡς ἐπὶ τὸ πολύ· τούτων δὲ τὰ ἄνω μείζω ἢ τὰ κάτω (νανωδέστερον γὰρ τοῦ θήλεος τὸ ἄρρεν), ἐν δὲ τῷ ἄνω τὸ θερμόν, καὶ τὸ ψυχρὸν ἐν τῷ κάτω· καὶ τῶν φυτῶν τὰ κεφαλοβαρῆ μακροβιώτερα.
185Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τοιαῦτα δὲ τὰ μὴ ἐπέτεια ἀλλὰ δενδρώδη· τὸ γὰρ ἄνω τοῦ φυτοῦ καὶ κεφαλὴ ἡ ῥίζα ἐστί, τὰ δ’ ἐπέτεια ἐπὶ τὸ κάτω καὶ τὸν καρπὸν λαμβάνει τὴν αὔξησιν.
186Aristoteles, De motu animalium, 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δὲ μηδ' ἐν τῇ χειρί, ὅτι ἀνωτέρω ἔτι, ἡ ἀρχὴ οὐδ' ἐνταῦθα· ἔτι γὰρ τοῦ ὠλεκράνου μένοντος κινεῖται ἅπαν τὸ κάτω συνεχές.
187Aristoteles, De motu animalium, 9; 2 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δ' ἔχει πρὸς τὰς κινήσεις τοῦτο καὶ τὰς ἀπὸ τοῦ ἄνω καὶ κάτω, οἷον τὰς ἀπὸ τῆς κεφαλῆς πρὸς τὰ ἀπὸ τῆς ῥάχεως τοῖς ἔχουσι ῥάχιν.
188Aristoteles, De motu animalium, 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ τὸ μέλλον κινεῖν μὴ ἀλλοιώσει τοιοῦτον εἶναι· κρατεῖ γὰρ κατὰ τὴν ὑπεροχὴν τὰ φυσικὰ σώματα ἀλλήλων, τὸ μὲν κοῦφον κάτω ὑπὸ τοῦ βαρυτέρου ἀπονικώμενον, τὸ δὲ βαρὺ ἄνω ὑπὸ τοῦ κουφοτέρου.
189Aristoteles, De partibus animalium, 2, 2, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Αὐτῶν δὲ τούτων αἱ διαφοραὶ πρὸς ἄλληλα τοῦ βελτίονος ἕνεκέν εἰσιν, οἷον τῶν τε ἄλλων καὶ αἵματος πρὸς αἷμα· τὸ μὲν γὰρ λεπτότερον τὸ δὲ παχύτερον καὶ τὸ μὲν καθαρώτερόν ἐστι τὸ δὲ θολερώτερον, ἔτι δὲ τὸ μὲν ψυχρότερον τὸ δὲ θερμότερον ἔν τε τοῖς μορίοις τοῦ ἑνὸς ζῴου (τὸ γὰρ ἐν τοῖς ἄνω μέρεσι πρὸς τὰ κάτω μόρια διαφέρει ταύταις ταῖς διαφοραῖς) καὶ ἑτέρῳ πρὸς ἕτερον.
190Aristoteles, De partibus animalium, 2, 2, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ τὰ ἄνω μόρια πρὸς τὰ κάτω ταύτην ἔχει τὴν διαφοράν, καὶ πρὸς τὸ θῆλυ αὖ τὸ ἄρρεν, καὶ τὰ δεξιὰ πρὸς τὰ ἀριστερὰ τοῦ σώματος.
191Aristoteles, De partibus animalium, 2, 3, 8; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ´ αὕτη μὲν οὐδεμιᾶς αἰτία πέψεως, ἀλλ´ εὐπεψίας μᾶλλον· ἡ γὰρ εἰς μικρὰ διαίρεσις τῆς τροφῆς ῥᾴω ποιεῖ τῷ θερμῷ τὴν ἐργασίαν· ἡ δὲ τῆς ἄνω καὶ τῆς κάτω κοιλίας ἤδη μετὰ θερμότητος φυσικῆς ποιεῖται τὴν πέψιν.
192Aristoteles, De partibus animalium, 2, 7, 8; 17 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δὲ λαβεῖν, ὡς μεγάλῳ παρεικάζοντα μικρόν, ὁμοίως συμβαίνειν ὥσπερ τὴν τῶν ὑετῶν γένεσιν· ἀναθυμιωμένης γὰρ ἐκ τῆς γῆς τῆς ἀτμίδος καὶ φερομένης ὑπὸ τοῦ θερμοῦ πρὸς τὸν ἄνω τόπον, ὅταν ἐν τῷ ὑπὲρ τῆς γῆς γένηται ἀέρι ὄντι ψυχρῷ, συνίσταται πάλιν εἰς ὕδωρ διὰ τὴν ψύξιν καὶ ῥεῖ κάτω πρὸς τὴν γῆν.
193Aristoteles, De partibus animalium, 2, 7, 10; 19 (auctor 384BC-322BC)
Καταψῦχον γὰρ τὴν ἀπὸ τῆς τροφῆς τοῦ αἵματος ἐπίρρυσιν, ἢ καὶ διά τινας ὁμοίας αἰτίας ἄλλας, βαρύνει τε τὸν τόπον (διὸ τὴν κεφαλὴν καρηβαροῦσιν οἱ ὑπνώσσοντες) καὶ κάτω ποιεῖ τὸ θερμὸν ὑποφεύγειν μετὰ τοῦ αἵματος.
194Aristoteles, De partibus animalium, 2, 7, 11; 20 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ πλεῖον ἀθροιζόμενον ἐπὶ τὸν κάτω τόπον ἀπεργάζεται τὸν ὕπνον, καὶ τὸ δύνασθαι ἑστάναι ὀρθὰ ἀφαιρεῖται, ὅσα τῶν ζῴων ὀρθὰ τὴν φύσιν ἐστί, τῶν δ´ ἄλλων τὴν ὀρθότητα τῆς κεφαλῆς· περὶ ὧν εἴρηται καθ´ αὑτὰ ἔν τε τοῖς περὶ αἰσθήσεως καὶ περὶ ὕπνου διωρισμένοις.
195Aristoteles, De partibus animalium, 2, 13, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ οἱ μὲν ἄνθρωποι καὶ οἱ ὄρνιθες καὶ τὰ ζῳοτόκα καὶ τὰ ᾠοτόκα τῶν τετραπόδων φυλακὴν ἔχουσι τῆς ὄψεως, τὰ μὲν ζῳοτόκα βλέφαρα δύο, οἷς καὶ σκαρδαμύττουσι, τῶν δ´ ὀρνίθων ἄλλοι τε καὶ οἱ βαρεῖς καὶ τὰ ᾠοτόκα τῶν τετραπόδων τῇ κάτω βλεφαρίδι μύουσιν· σκαρδαμύττουσι δ´ οἱ ὄρνιθες ἐκ τῶν κανθῶν ὑμένι.
196Aristoteles, De partibus animalium, 2, 13, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δ´ ὀρνίθων ὅσοι τῇ κάτω βλεφαρίδι μύουσι, καὶ τὰ ᾠοτόκα τῶν τετραπόδων, διὰ τὴν σκληρότητα τοῦ δέρματος τοῦ περὶ τὴν κεφαλὴν οὕτω μύουσιν.
197Aristoteles, De partibus animalium, 2, 13, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ οὗτοι μὲν τῷ κάτω βλεφάρῳ μύουσι, περιστεραὶ δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα ἀμφοῖν.
198Aristoteles, De partibus animalium, 2, 17, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς δὲ κροκοδείλοις συμβάλλεταί τι πρὸς τὴν τοῦ μορίου τούτου ἀναπηρίαν καὶ τὸ τὴν σιαγόνα τὴν κάτω ἀκίνητον ἔχειν.
199Aristoteles, De partibus animalium, 2, 17, 9; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι μὲν γὰρ ἡ γλῶττα τῇ κάτω συμφυής, οἱ δ´ ἔχουσιν ὥσπερ ἀνάπαλιν τὴν ἄνω κάτω· τοῖς γὰρ ἄλλοις ἡ ἄνω ἀκίνητος.
200Aristoteles, De partibus animalium, 2, 17, 9; 18 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς μὲν οὖν τῇ ἄνω οὐκ ἔχουσι τὴν γλῶτταν, ὅτι ἐναντίως ἂν ἔχοι πρὸς τὴν τῆς τροφῆς εἴσοδον, πρὸς δὲ τῇ κάτω, ὅτι ὥσπερ μετακειμένη ἡ ἄνω ἐστίν.
201Aristoteles, De partibus animalium, 3, 3, 12; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δ´ ἀεὶ τὸ βέλτιον καὶ τιμιώτερον, ὅπου μή τι μεῖζον ἕτερον ἐμποδίζει, τοῦ μὲν ἄνω καὶ κάτω ἐν τοῖς μᾶλλόν ἐστιν ἄνω, τοῦ δ´ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν ἐν τοῖς ἔμπροσθεν, τοῦ δεξιοῦ δὲ καὶ ἀριστεροῦ ἐν τοῖς δεξιοῖς.
202Aristoteles, De partibus animalium, 3, 4, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δὲ καὶ ἡ θέσις αὐτῆς ἀρχικὴν χώραν· περὶ μέσον γάρ, μᾶλλον δ´ ἐν τῷ ἄνω ἢ κάτω καὶ ἔμπροσθεν ἢ ὄπισθεν· ἐν τοῖς γὰρ τιμιωτέροις τὸ τιμιώτερον καθίδρυκεν ἡ φύσις, οὗ μή τι κωλύει μεῖζον.
203Aristoteles, De partibus animalium, 3, 5, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Δύο δ´ εἰσὶ διὰ τὸ τὰ σώματα εἶναι διμερῆ τῶν ἐναίμων καὶ πορευτικῶν· ἐν πᾶσι γὰρ τούτοις διώρισται τὸ ἔμπροσθεν καὶ τὸ ὄπισθεν καὶ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερὸν καὶ τὰ ἄνω καὶ τὸ κάτω.
204Aristoteles, De partibus animalium, 3, 5, 12; 24 (auctor 384BC-322BC)
Διεστῶσαι δ´ ἄνωθεν ἥ τε μεγάλη φλὲψ καὶ ἡ ἀορτή, κάτω δ´ ἐναλλάσσουσαι συνέχουσι τὸ σῶμα.
205Aristoteles, De partibus animalium, 3, 7, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δ´ αἴτιον ἡ τοῦ σώματος διάστασις διφυὴς μὲν οὖσα, πρὸς μίαν δὲ συντελοῦσα ἀρχήν· τὸ μὲν γὰρ ἄνω καὶ κάτω, τὸ δ´ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν τὸ δὲ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν ἐστιν.
206Aristoteles, De partibus animalium, 3, 7, 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δὲ σπλάγχνα τὰ κάτω τοῦ ὑποζώματος κοινῇ μὲν πάντα τῶν φλεβῶν χάριν, ὅπως οὖσαι μετέωροι μένωσι τῷ τούτων συνδέσμῳ πρὸς τὸ σῶμα.
207Aristoteles, De partibus animalium, 3, 10, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπὶ γὰρ τοῦτο διέλαβεν ἡ φύσις, οἷον παροικοδόμημα ποιήσασα καὶ φραγμὸν τὰς φρένας, καὶ διεῖλε τό τε τιμιώτερον καὶ τὸ ἀτιμότερον, ἐν ὅσοις ἐνδέχεται διελεῖν τὸ ἄνω καὶ κάτω· τὸ μὲν γὰρ ἄνω ἐστὶν οὗ ἕνεκεν καὶ βέλτιον, τὸ δὲ κάτω τὸ τούτου ἕνεκεν καὶ ἀναγκαῖον, τὸ τῆς τροφῆς δεκτικόν.
208Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 14; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχουσι δ´ ἐναντίως οἱ ἰχθύες τοῖς ὄρνισι τὰς ἀποφυάδας· οἱ μὲν γὰρ ἰχθύες ἄνω πρὸς τῇ κοιλίᾳ, τῶν δ´ ὀρνίθων οἱ ἔχοντες ἀποφυάδας κάτω πρὸς τῷ τέλει τοῦ ἐντέρου.
209Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 14; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχουσι δ´ ἀποφυάδας ἔνια καὶ τῶν ζῳοτόκων ἐντερικὰς κάτω διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν.
210Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 20; 37 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτ´ ἐντεῦθεν πάλιν, ὥσπερ ἀπὸ τῆς ἄνω κοιλίας δέχεται στενώτερον ἔντερον, οὕτως ἐκ τοῦ κώλου καὶ τῆς εὐρυχωρίας ἐν τῇ κάτω κοιλίᾳ πάλιν εἰς στενώτερον ἔρχεται καὶ εἰς τὴν ἕλικα τὸ περίττωμα ἐξικμασμένον πάμπαν, ὅπως ταμιεύηται ἡ φύσις καὶ μὴ ἀθρόος ᾖ ἡ ἔξοδος τοῦ περιττώματος.
211Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 21; 38 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα μὲν οὖν εἶναι δεῖ τῶν ζῴων σωφρονέστερα πρὸς τὴν τῆς τροφῆς ποίησιν εὐρυχωρίας μὲν οὐκ ἔχει μεγάλας κατὰ τὴν κάτω κοιλίαν, ἕλικας δ´ ἔχει πλείους καὶ οὐκ εὐθυέντερά ἐστιν.
212Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 21; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ ἐν τῇ ἄνω μὲν κοιλίᾳ κατὰ τὴν πρώτην εἴσοδον τῆς τροφῆς νεαρὰν ἀναγκαῖον εἶναι τὴν τροφήν, κάτω δὲ προϊοῦσαν κοπρώδη καὶ ἐξικμασμένην, ἀναγκαῖον εἶναί τι καὶ τὸ μεταξύ, ἐν ᾧ μεταβάλλει καὶ οὔτ´ ἔτι πρόσφατος οὔτ´ ἤδη κόπρος.
213Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 22; 41 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τοῦτο πάντα τὰ τοιαῦτα ζῷα τὴν καλουμένην ἔχει νῆστιν καὶ ἐν τῷ μετὰ τὴν κοιλίαν ἐντέρῳ τῷ λεπτῷ· τοῦτο γὰρ μεταξὺ τῆς τ´ ἄνω, ἐν ᾗ τὸ ἄπεπτον, καὶ τῆς κάτω, ἐν ᾗ τὸ ἄχρηστον ἤδη περίττωμα.
214Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 22; 44 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς μὲν οὖν θήλεσι γίνεται ὅπου ἂν τύχῃ τοῦ ἄνω ἐντέρου ἡ νῆστις· οἱ δ´ ἄρρενες ἔχουσι πρὸ τοῦ τυφλοῦ καὶ τῆς κάτω κοιλίας.
215Aristoteles, De partibus animalium, 4, 2, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δὲ καὶ χολὴν τὰ πολλὰ τῶν ἐναίμων ζῴων, τὰ μὲν ἐπὶ τῷ ἥπατι, τὰ δ´ ἀπηρτημένην ἐπὶ τοῖς ἐντέροις, ὡς οὖσαν οὐχ ἧττον ἐκ τῆς κάτω κοιλίας τὴν φύσιν αὐτῆς.
216Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ μὲν οὖν τευθίδες καὶ πολύποδες ἔχουσιν ἄνωθεν τὸν θολὸν ἐπὶ τῇ μύτιδι μᾶλλον, ἡ δὲ σηπία πρὸς τῇ κοιλίᾳ κάτω· πλείω γὰρ ἔχει διὰ τὸ χρῆσθαι μᾶλλον.
217Aristoteles, De partibus animalium, 4, 7, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἅπαντα δὲ τὰ ὀστρακόδερμα, καθάπερ τὰ φυτά, κάτω τὴν κεφαλὴν ἔχει.
218Aristoteles, De partibus animalium, 4, 7, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει οὖν αὐτοῖς τὰ μὲν κάτω ἄνω ἔχειν, τὰ δ´ ἄνω κάτω.
219Aristoteles, De partibus animalium, 4, 8, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δ´ ἐν τοῖς ὑπτίοις μόρια καὶ περὶ τὴν κεφαλὴν τὰ μὲν εἰς τὸ δέξασθαι τὸ ὕδωρ καὶ ἀφεῖναι ἔχουσι βραγχοειδῆ· πλακωδέστερα δὲ τὰ κάτω αἱ θήλειαι τῶν ἀρρένων καράβων ἔχουσι, καὶ τὰ ἐν τῷ ἐπιπτύγματι δασύτερα αἱ θήλειαι καρκίνοι τῶν ἀρρένων, διὰ τὸ ἐκτείνειν τὰ ᾠὰ πρὸς αὐτά, ἀλλὰ μὴ ἄποθεν, ὥσπερ οἱ ἰχθύες καὶ τἆλλα τὰ τίκτοντα· εὐρυχωρέστερα γὰρ ὄντα καὶ μείζω χώραν ἔχει τοῖς ᾠοῖς μᾶλλον.
220Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γὰρ ἄνωθεν κεῖσθαι τῆς καρδίας καὶ τῆς ἀρχῆς ἐνεδέχετο τὴν κοιλίαν, οὔτε κάτωθεν οὔσης ὃν τρόπον ἔχει νῦν, ἐνεδέχετο τὴν εἴσοδον ἔτι κάτω εἶναι τῆς καρδίας· πολὺ γὰρ τὸ μῆκος ἦν τοῦ σώματος, καὶ πόρρω λίαν τῆς κινούσης ἀρχῆς καὶ πεττούσης.
221Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 8; 18 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς μὲν οὖν ἀνθρώποις τοῦτο πρὸς τὸ κάτω σύμμετρον, καὶ πολλῷ ἔλαττόν ἐστι τελειουμένοις· νέοις δ´ οὖσι τοὐναντίον τὰ μὲν ἄνω μέγαλα, τὸ δὲ κάτω μικρόν.
222Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 9; 21 (auctor 384BC-322BC)
Προϊοῦσι δὲ τοῖς μὲν ἀνθρώποις αὔξεται τὰ κάτωθεν· τοῖς δὲ τετράποσι τοὐναντίον τὰ κάτω μέγιστα τὸ πρῶτον, προϊόντα δ´ αὔξεται ἐπὶ τὸ ἄνω, τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ ἀπὸ τῆς ἕδρας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν κύτος.
223Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 10; 23 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν μώνυχα καὶ διχηλὰ τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον, τὰ δὲ πολυδάκτυλα καὶ ἀκέρατα νανώδη μέν ἐστιν, ἧττον δὲ τούτων· διὸ καὶ τὴν αὔξησιν πρὸς τὰ ἄνω τὰ κάτω κατὰ λόγον ποιεῖται τῆς ἐλλείψεως.
224Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 12; 29 (auctor 384BC-322BC)
Μικρὸν δ´ οὕτω προβαίνοντα καὶ τὴν ἀρχὴν ἔχουσι κάτω, καὶ τὸ κατὰ τὴν κεφαλὴν μόριον τέλος ἀκίνητόν ἐστι καὶ ἀναίσθητον, καὶ γίνεται φυτόν, ἔχον τὰ μὲν ἄνω κάτω, τὰ δὲ κάτω ἄνω· αἱ γὰρ ῥίζαι τοῖς φυτοῖς στόματος καὶ κεφαλῆς ἔχουσι δύναμιν, τὸ δὲ σπέρμα τοὐναντίον· ἄνω γὰρ καὶ ἐπ´ ἄκροις γίνεται τοῖς πτόρθοις.
225Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 19; 47 (auctor 384BC-322BC)
Οὗτος γὰρ κάτωθεν ἄνω πιέζει, ὅπερ οἱ ἕτεροι ἄνωθεν κάτω· δεῖ δὲ τοῦτο συμβαίνειν, εἰ μέλλει ἰσχυρῶς ὥσπερ σύναμμα ἰσχυρὸν συνδεῖν, ἵνα ἰσάζῃ εἷς ὢν πολλοῖς.
226Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 29; 71 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσθ´ ὅπου συλλογὴ καὶ περιουσία γίνεται τοῦ περιττώματος καὶ αἵματος (οὗτος δ´ ὁ τόπος ἐστὶν ὁ κάτω καὶ περὶ τὰς ἐκροάς), ἐνταῦθα ἐποίησεν ἡ φύσις τοὺς μαστούς.
227Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 36; 91 (auctor 384BC-322BC)
Ἵν´ οὖν φέρῃ ῥᾳδίως τἄνω κοῦφα ὄντα, ἀφελοῦσα τὸ σωματῶδες ἀπὸ τῶν ἄνω πρὸς τὰ κάτω τὸ βάρος ἡ φύσις προσέθηκεν· διόπερ τὰ ἰσχία σαρκώδη ἐποίησε καὶ μηροὺς καὶ γαστροκνημίας.
228Aristoteles, De partibus animalium, 4, 11, 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔχουσι δὲ τὰ ζῷα ταῦτα τὴν ἄνω βλεφαρίδα, ὥσπερ οὐδ´ οἱ ὄρνιθες, ἀλλὰ τῇ κάτω μύουσι διὰ τὴν αἰτίαν τὴν εἰρημένην ἐπ´ ἐκείνων.
229Aristoteles, De partibus animalium, 4, 11, 7; 21 (auctor 384BC-322BC)
Εἰς δύο δὲ διῃρημένης τῆς κεφαλῆς, τοῦ τε ἄνω μορίου καὶ τῆς σιαγόνος τῆς κάτω, ἄνθρωπος μὲν οὖν καὶ τὰ ζῳοτόκα τῶν τετραπόδων καὶ ἄνω καὶ κάτω κινοῦσι τὰς σιαγόνας καὶ εἰς τὸ πλάγιον, οἱ δ´ ἰχθύες καὶ ὄρνιθες καὶ τὰ ᾠοτόκα τῶν τετραπόδων εἰς τὸ ἄνω καὶ κάτω μόνον.
230Aristoteles, De partibus animalium, 4, 11, 9; 24 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν ἄλλα πάντα κινεῖ τὴν σιαγόνα τὴν κάτω, ὁ δὲ ποτάμιος κροκόδειλος μόνος τὴν ἄνω.
231Aristoteles, De partibus animalium, 4, 12, 14; 45 (auctor 384BC-322BC)
Ἄνω μὲν ῥυὲν ῥύγχους ἐποίησε σκληρότητα ἢ μέγεθος, ἂν δὲ κάτω ῥυῇ, πλῆκτρα ἰσχυρὰ ἐν τοῖς σκέλεσιν ἢ ἐπὶ τῶν ποδῶν ὀνύχων μέγεθος καὶ ἰσχύν.
232Aristoteles, De partibus animalium, 4, 13, 8; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δὲ νάρκη καὶ ὁ βάτραχος τὰ ἐν τῷ πρανεῖ κάτω διὰ τὸ πλάτος τῶν ἄνω, τὰ δ´ ἐν τοῖς ὑπτίοις πρὸς τῇ κεφαλῇ.
233Aristoteles, De somno et vigilia, 2; 25 (auctor 384BC-322BC)
Αὕτη δ’ ἐστὶ τριῶν διωρισμένων τόπων ὁ μέσος κεφαλῆς καὶ τῆς κάτω κοιλίας.
234Aristoteles, De somno et vigilia, 3; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἱστάμενον μὲν οὖν βαρύνει καὶ ποιεῖ νυστάζειν· ὅταν δὲ ῥέψῃ κάτω καὶ ἀντιστρέψαν ἀπώσῃ τὸ θερμόν, τότε γίνεται ὁ ὕπνος καὶ τὸ ζῷον καθεύδει.
235Aristoteles, De somno et vigilia, 3; 19 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δὲ τὸ ὑπερβάλλειν τὸ μέγεθος τῶν ἄνω πρὸς τὰ κάτω κατὰ τὴν πρώτην ἡλικίαν, διὰ τὸ ἐπὶ ταῦτα γίνεσθαι τὴν αὔξησιν.
236Aristoteles, De somno et vigilia, 3; 33 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ τὰ μὲν ἄνω κατέψυκται καὶ τὰ ἔξω, τὰ δ’ ἐντὸς καὶ τὰ κάτω θερμά, οἷον τὰ περὶ τοὺς πόδας καὶ τὰ εἴσω.
237Aristoteles, De somno et vigilia, 3; 38 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δὲ μηκέτι δύνηται, ἀλλὰ τῷ πλήθει ὑπερβάλλῃ τὸ ἀναχθέν, πάλιν ἀνταπωθεῖται καὶ κάτω ῥεῖ.
238Aristoteles, De somno et vigilia, 3; 46 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δὲ λεπτότατον μὲν αἷμα καὶ καθαρώτατον τὸ ἐν τῇ κεφαλῇ, παχύτατον δὲ καὶ θολερώτατον τὸ ἐν τοῖς κάτω μέρεσιν.
239Aristoteles, De somno et vigilia, 3; 50 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ δὲ τὸ γίνεσθαι ἀδιακριτώτερον τὸ αἷμα μετὰ τὴν τῆς τροφῆς προσφορὰν ὁ ὕπνος γίνεται, ἕως ἂν διακριθῇ τοῦ αἵματος τὸ μὲν καθαρώτερον εἰς τὰ ἄνω, τὸ δὲ θολερώτερον εἰς τὰ κάτω· ὅταν δὲ τοῦτο συμβῇ, ἐγείρονται ἀπολυθέντα τοῦ ἐκ τῆς τροφῆς βάρους.
240Aristoteles, Ethica Eudemia, 2; 174 (auctor 384BC-322BC)
καθόλου δὲ τὸ βίαιον καὶ τὴν ἀνάγκην καὶ ἐπὶ τῶν ἀψύχων λέγομεν· καὶ γὰρ τὸν λίθον ἄνω καὶ τὸ πῦρ κάτω βίᾳ καὶ ἀναγκαζόμενα φέρεσθαι φαμέν.
241Aristoteles, Ethica Nicomachea, 2, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἐξ οὗ καὶ δῆλον ὅτι οὐδεμία τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει ἡμῖν ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ τῶν φύσει ὄντων ἄλλως ἐθίζεται, οἷον ὁ λίθος φύσει κάτω φερόμενος οὐκ ἂν ἐθισθείη ἄνω φέρεσθαι, οὐδ' ἂν μυριάκις αὐτὸν ἐθίζῃ τις ἄνω ῥιπτῶν, οὐδὲ τὸ πῦρ κάτω, οὐδ' ἄλλο οὐδὲν τῶν ἄλλως πεφυκότων ἄλλως ἂν ἐθισθείη.
242Aristoteles, Historia animalium, 1, I 5; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δέ νευστικῶν ὅσα ἄποδα, τά μέν πτερύγια ἔχει, ὥσπερ ἰχθύς, καί τούτων οἱ μέν τέτταρα πτερύγια, δύο μέν ἄνω ἐν τοῖς πρανέσι, δύο δέ κάτω ἐν τοῖς ὑπτίοις, οἷον χρύσοφρυς καί λάβραξ, τά δέ δύο μόνον, ὅσα προμήκη καί λεῖα, οἷον ἔγχελυς καί γόγγρος· τά δ’ ὅλως οὐκ ἔχει, οἷον σμύραινα καί ὅσα ἄλλα χρῆται τῇ θαλάττῃ ὥσπερ οἱ ὄφεις τῇ γῇ, καί ἐν τῷ ὑγρῷ ὁμοίως νέουσιν.
243Aristoteles, Historia animalium, 1, I 9; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τούτων μέρη ἑκατέρου βλέφαρον τό ἄνω καί κάτω.
244Aristoteles, Historia animalium, 1, I 9; 7 (auctor 384BC-322BC)
Κοινόν δέ τῆς βλεφαρίδος μέρος τῆς ἄνω καί κάτω κανθοί δύο, ὁ μέν πρός τῇ ῥινί, ὁ δέ πρός τοῖς κροτάφοις· οἳ ἂν μέν ὦσι μακροί, κακοηθείας σημεῖον, ἐάν δ’ οἷον οἱ κτένες κρεῶδες ἔχωσι τό πρός τῷ μυκτῆρι, πονηρίας.
245Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 2 (auctor 384BC-322BC)
Κοινόν δέ τοῦ ἄνω καί κάτω πλευραί, ἑκατέρωθεν ὀκτώ· περί γάρ Λιγύων τῶν καλουμένων ἑπταπλεύρων οὐθενός πω ἀξιοπίστου ἀκηκόαμεν.
246Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δ’ ὁ ἄνθρωπος καί τό ἄνω καί τό κάτω, καί πρόσθια καί ὀπίσθια, καί δεξιά καί ἀριστερά.
247Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν οὖν δεξιά καί ἀριστερά ὅμοια σχεδόν ἐν τοῖς μέρεσι καί ταὐτά πάντα, πλήν ἀσθενέστερα τά ἀριστερά· τά δ’ ὀπίσθια τοῖς προσθίοις ἀνόμοια, καί τά κάτω τοῖς ἄνω, πλήν ὧδε ὅμοια, τά κάτω τοῦ ἤτρου οἷον τό πρόσωπον εὐσαρκίᾳ καί ἀσαρκίᾳ, καί τά σκέλη πρός τούς βραχίονας ἀντίκειται· καί οἷς βραχεῖς οἱ ἀγκῶνες, καί οἱ μηροί ὡς ἐπί τό πολύ, καί οἷς οἱ πόδες μικροί, καί αἱ χεῖρες.
248Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 15 (auctor 384BC-322BC)
Δακτύλου δέ τό μέν ὄνυξ, τό δέ καμπή· πάντων δέ ὁ ὄνυξ ἐπ’ ἄκρῳ· μονόκαμπτοι δέ πάντες οἱ κάτω δάκτυλοι.
249Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ θέσις τῶν μερῶν πρός τό ἄνω καί κάτω καί πρόσθιον καί ὀπίσθιον καί δεξιόν καί ἀριστερόν ὡς ἔχει, φανερά μέν ἂν εἶναι δόξειε τά ἔξωθεν κατά τήν αἴσθησιν, οὐ μήν ἀλλά διά τήν αὐτήν αἰτίαν λεκτέον δι’ ἥνπερ καί τά πρότερον εἰρήκαμεν, ἵνα περαίνηται τό ἐφεξῆς, καί καταριθμουμένων ὅπως ἧττον λανθάνῃ τά μή τόν αὐτόν ἔχοντα τρόπον ἐπί τε τῶν ἄλλων ζῴων καί ἐπί τῶν ἀνθρώπων.
250Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 20 (auctor 384BC-322BC)
Μάλιστα δ’ ἔχει διωρισμένα πρός τούς κατά φύσιν τόπους τά ἄνω καί κάτω ἄνθρωπος τῶν ἄλλων ζῴων· τά τε γάρ ἄνω καί κάτω πρός τά τοῦ παντός ἄνω καί κάτω τέτακται.
251Aristoteles, Historia animalium, 1, I 16; 33 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ κάτω κοιλία ὁμοία τῇ ὑείᾳ· πλατεῖά τε γάρ ἐστι, καί τό ἀπό ταύτης πρός τήν ἕδραν παχύ καί βραχύ.
252Aristoteles, Historia animalium, 1, I 16; 37 (auctor 384BC-322BC)
καί δι’ αὐτοῦ φλέβες πολλαί καί πυκναί, κατατείνουσαι πρός τήν τῶν ἐντέρων θέσιν, ἄνωθεν ἀρξάμεναι μέχρι κάτω.
253Aristoteles, Historia animalium, 1, I 17; 23 (auctor 384BC-322BC)
Συνήρτηται δέ τῇ κάτω κοιλίᾳ κατά τό ἐπίπλοον.
254Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχουσι δέ τά τετράποδα ζῷα, ὅσα μέν ὁ ἄνθρωπος μόρια ἔχει ἐν τῷ πρόσθεν, κάτω ἐν τοῖς ὑπτίοις, τά δέ ὀπίσθια ἐν τοῖς πρανέσιν.
255Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 32 (auctor 384BC-322BC)
Καί βλεφαρίδας ὁ μέν ἄνθρωπος ἐπ’ ἄμφω ἔχει, καί ἐν μασχάλαις ἔχει τρίχας καί ἐπί τῆς ἥβης· τῶν δ’ ἄλλων οὐθέν οὔτε τούτων οὐδέτερον οὔτε τήν κάτω βλεφαρίδα, ἀλλά κάτωθεν τοῦ βλεφάρου ἐνίοις μαναί τρίχες πεφύκασιν.
256Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 42 (auctor 384BC-322BC)
Διαφέρουσι δ’ αἱ Βάκτριαι τῶν Ἀραβίων· αἱ μέν γάρ δύο ἔχουσιν ὕβους, αἱ δ’ ἕνα μόνον, ἄλλον δ’ ἔχουσιν ὕβον τοιοῦτον οἷον ἄνω ἐν τοῖς κάτω, ἐφ’ οὗ, ὅταν κατακλιθῇ εἰς γόνατα, ἐστήρικται τό ἄλλο σῶμα.
257Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 89 (auctor 384BC-322BC)
Λέγομεν δέ ἄνω τό ἀπό κεφαλῆς μέχρι τοῦ μορίου ᾗ ἡ τοῦ περιττώματός ἐστιν ἔξοδος, κάτω δέ τό ἀπό τούτου λοιπόν.
258Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 91 (auctor 384BC-322BC)
Τελεούμενα μέν οὖν τοιαῦτ’ ἐστίν, ἐν δέ τῇ αὐξήσει διαφέρει· ὁ μέν γάρ ἄνθρωπος μείζω τά ἄνω ἔχει νέος ὢν ἢ τά κάτω, αὐξανόμενος δέ μεταβάλλει τοὐναντίον (διό καί μόνον οὐ τήν αὐτήν ποιεῖται κίνησιν τῆς πορείας νέος ὢν καί τελεωθείς, ἀλλά τό πρῶτον παιδίον ὂν ἕρπει τετραποδίζον), τά δ’ ἀνάλογον ἀποδίδωσι τήν αὔξησιν, οἷον κύων.
259Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 92 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνια δέ τό πρῶτον ἐλάττω τά ἄνω, τά δέ κάτω μείζω ἔχει, αὐξανόμενα δέ τά ἄνω γίνεται μείζω, ὥσπερ τά λοφοῦρα· τούτων γάρ οὐδέν γίνεται μεῖζον ὕστερον τό ἀπό τῆς ὁπλῆς μέχρι τοῦ ἰσχίου.
260Aristoteles, Historia animalium, 2, II 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ μέν οὖν ἄρρην τούτους ἔχει μεγάλους τε καί ἀνασίμους, ἡ δέ θήλεια μικρούς καί ἐξ ἐναντίας τοῖς ἄρρεσιν· κάτω γάρ οἱ ὀδόντες βλέπουσιν.
261Aristoteles, Historia animalium, 2, II 8; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ βλεφαρίδας τῶν ἄλλων τετραπόδων ἐπί θάτερα οὐκ ἐχόντων οὗτος ἔχει μέν λεπτάς δέ σφόδρα, καί μᾶλλον τάς κάτω, καί μικράς πάμπαν· τά γάρ ἄλλα τετράποδα ταύτας οὐκ ἔχει.
262Aristoteles, Historia animalium, 2, II 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἰδίους δέ τούς πόδας· εἰσί γάρ οἷον χεῖρες μεγάλαι, καί οἱ δάκτυλοι ὥσπερ οἱ τῶν χειρῶν, ὁ μέσος μακρότατος, καί τό κάτω τοῦ ποδός χειρί ὅμοιον, πλήν ἐπί τό μῆκος τό τῆς χειρός ἐπί τά ἔσχατα τεῖνον, καθάπερ θέναρ· τοῦτο δέ ἐπ’ ἄκρου σκληρότερον, κακῶς καί ἀμυδρῶς μιμούμενον πτέρνην.
263Aristoteles, Historia animalium, 2, II 8; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τά δ’ ἄνω τοῦ κάτω πολύ μείζονα ἔχει, ὥσπερ τά τετράποδα· σχεδόν γάρ ὡς πέντε πρός τρία ἐστί.
264Aristoteles, Historia animalium, 2, II 11; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ χαμαιλέων ὅλον μέν τοῦ σώματος ἔχει τό σχῆμα σαυροειδές, τά δέ πλευρά κάτω καθήκει συνάπτοντα πρός τό ὑπογάστριον, καθάπερ τοῖς ἰχθύσι, καί ἡ ῥάχις ἐπανέστηκεν ὁμοίως τῇ τῶν ἰχθύων.
265Aristoteles, Historia animalium, 2, II 12; 12 (auctor 384BC-322BC)
Μύουσι δ’ οἱ βαρεῖς τῷ κάτω βλεφάρῳ, σκαρδαμύττουσι δ’ ἐκ τοῦ κανθοῦ δέρματι ἐπιόντι πάντες, οἱ δέ γλαυκώδεις τῶν ὀρνίθων καί τῷ ἄνω βλεφάρῳ.
266Aristoteles, Historia animalium, 2, II 12; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τό δ’ αὐτό τοῦτο ποιοῦσι καί τά φολιδωτά, οἷον οἱ σαῦροι καί τἆλλα τά ὁμοιογενῆ τούτοις τῶν ζῴων· μύουσι γάρ τῇ κάτω βλεφαρίδι πάντες, οὐ μέντοι σκαρδαμύττουσί γε ὥσπερ οἱ ὄρνιθες.
267Aristoteles, Historia animalium, 2, II 13; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καί τά μέν ἔχοντα καλύμματα πάντα ἐκ πλαγίου ἔχει τά βράγχια, τῶν δέ σελαχῶν τά μέν πλατέα κάτω ἐν τοῖς ὑπτίοις, οἷον νάρκη καί βάτος, τά δέ προμήκη ἐν τοῖς πλαγίοις, οἷον πάντα τά γαλεώδη.
268Aristoteles, Historia animalium, 2, II 15; 24 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί τό αὐτό γένος ἐπ’ ἀμφότερα φαίνεται ἔχον, οἷον γόγγροι οἱ μέν πρός τῷ ἥπατι, οἱ δέ κάτω ἀπηρτημένην.
269Aristoteles, Historia animalium, 2, II 17; 13 (auctor 384BC-322BC)
Διήκει γάρ ὁ μέν στόμαχος ἀπό τοῦ στόματος ἀρξάμενος ἐπί τά κάτω παρά τόν πλεύμονα, ἀπό τοῦ διαζώματος ἐπί τήν κοιλίαν τήν μεγάλην· αὕτη δ’ ἐστί τά ἔσω τραχεῖα καί διειλημμένη.
270Aristoteles, Historia animalium, 2, II 17; 62 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δέ καί ὁ ὄρτυξ τοῦ στομάχου τό πλατύ κάτω, καί ὁ αἰγοκέφαλος μικρόν εὐρύτερον τό κάτω καί ἡ γλαύξ.
271Aristoteles, Historia animalium, 3, III 1; 35 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα μέν οὖν ἐστί ζῳοτόκα καί δίποδα ἢ τετράποδα, τούτων μέν ἡ ὑστέρα πάντων ἐστί κάτω τοῦ ὑποζώματος, οἷον ἀνθρώπῳ καί κυνί καί ὑῒ καί ἵππῳ καί βοΐ· καί τοῖς κερατοφόροις ὁμοίως ταῦτά γ’ ἔχει πᾶσιν.
272Aristoteles, Historia animalium, 3, III 1; 37 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δ’ ᾠοτοκούντων εἰς τοὐμφανές οὐχ ὁμοίως ἁπάντων ἔχουσιν, ἀλλ’ αἱ μέν τῶν ὀρνίθων πρός τῷ ὑποζώματι, αἱ δέ τῶν ἰχθύων κάτω, καθάπερ αἱ τῶν ζῳοτοκούντων διπόδων καί τετραπόδων, πλήν λεπταί καί ὑμενώδεις καί μακραί, ὥστ’ ἐν τοῖς σφόδρα μικροῖς τῶν ἰχθύων δοκεῖν ἑκατέραν ᾠόν εἶναι ἕν, ὡς δύο ἐχόντων ᾠά τῶν ἰχθύων τούτων, ὅσων λέγεται τό ᾠόν εἶναι ψαθυρόν· ἔστι γάρ οὐχ ἓν ἀλλά πολλά, διόπερ διαχεῖται εἰς πολλά.
273Aristoteles, Historia animalium, 3, III 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Αὗται δ’ ἔχουσι τάς ἀρχάς ἀπό τῆς καρδίας· διά μέν γάρ τῶν ἄλλων σπλάγχνων, ᾗ τυγχάνουσι τείνουσαι, ὅλαι δι’ αὐτῶν διέρχονται σωζόμεναι καί οὖσαι φλέβες, ἡ δέ καρδία ὥσπερ μόριον αὐτῶν ἐστί, καί μᾶλλον τῆς ἐμπροσθίας καί μείζονος, διά τό ἄνω μέν καί κάτω τάς φλέβας εἶναι ταύτας, ἐν μέσῳ δ’ αὐτῶν τήν καρδίαν.
274Aristoteles, Historia animalium, 3, III 3; 17 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἔστιν ἡ μέν μεγάλη, φλέψ ὑμενώδης καί δερματώδης, ἡ δ’ ἀορτή στενωτέρα μέν ταύτης, σφόδρα δέ νευρώδης· καί ἀποτεινομένη πόρρω πρός τε τήν κεφαλήν καί πρός τά κάτω μόρια στενή τε γίνεται καί νευρώδης πάμπαν.
275Aristoteles, Historia animalium, 3, III 7; 15 (auctor 384BC-322BC)
Κάτω δ’ ᾗ περαίνει, μετά τό ἰσχίον ἡ κοτυληδών ἐστι καί τά τῶν σκελῶν ἤδη ὀστᾶ, τά τ’ ἐν τοῖς μηροῖς καί κνήμαις, οἳ καλοῦνται κωλῆνες, ὧν μέρος τά σφυρά, καί τούτων τά καλούμενα πλῆκτρα ἐν τοῖς ἔχουσι σφυρόν· καί τούτοις συνεχῆ τά ἐν τοῖς ποσίν.
276Aristoteles, Historia animalium, 3, III 19; 13 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐν τοῖς κάτω δέ μορίοις ἢ ἐν τοῖς ἄνω παχύτερον τό αἷμα γίνεται καί μελάντερον.
277Aristoteles, Historia animalium, 3, III 21; 11 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δέ τοῦ γάλα πλεῖον γενήσεσθαι, ὅταν πρό τοῦ τόκου τό οὖθαρ βλέπῃ κάτω.
278Aristoteles, Historia animalium, 3, III 22; 9 (auctor 384BC-322BC)
Καί τό μέν γόνιμον ἐν τῷ ὕδατι χωρεῖ κάτω, τό δ’ ἄγονον διαχεῖται.
279Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 1; 43 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ θήλεα τῶν ἀρρένων διαφέρουσιν· οἱ μέν γάρ ἄρρενες ἔχουσι πόρον ὑπό τόν στόμαχον, ἀπό τοῦ ἐγκεφάλου τείνοντα πρός τά κάτω τοῦ κύτους· ἔστι δέ πρός ὃ τείνει, ὅμοιον μαστῷ· ἐν δέ ταῖς θηλείαις δύο τε ταῦτ’ ἐστί καί ἄνω.
280Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 2; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἐξ ἄκρου δ’ ἑκάτερος ἐσχισμένος ὥσπερ σιαγών ὀδόντας ἔχων καί κάτωθεν καί ἄνωθεν, πλήν ὁ μέν δεξιός μικρούς ἅπαντας καί καρχαρόδοντας, ὁ δ’ ἀριστερός ἐξ ἄκρου μέν καρχαρόδοντας, τούς δ’ ἐντός ὥσπερ γομφίους, ἐκ μέν τοῦ κάτω μέρους τέτταρας καί συνεχεῖς, ἄνωθεν δέ τρεῖς καί οὐ συνεχεῖς.
281Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 2; 21 (auctor 384BC-322BC)
Κινοῦσι δέ τό ἄνω μέρος ἀμφότεροι, καί προσπιέζουσι πρός τό κάτω· βλαισοί δ’ ἀμφότεροι τῇ θέσει, καθάπερ πρός τό λαβεῖν καί πιέσαι πεφυκότες.
282Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 29 (auctor 384BC-322BC)
Κάτω δ’ ἔχει δύο λευκά στιφρά, ὅμοια μαστοῖς, οἷα ἐγγίνεται καί ἐν ταῖς σηπίαις, πλήν στιφρά ταῦτα μᾶλλον.
283Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 36 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπό δέ τοῦ ἐντέρου κάτω παρατείνει μέλανα καί τραχέα συνεχῆ, οἷα καί ἐν ταῖς χελώναις, πλήν ἧττον μέλανα.
284Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 40 (auctor 384BC-322BC)
Τήν δέ μήκωνα πάντα ἔχει, ἀλλ’ οὐκ ἐν τῷ αὐτῷ οὐδέ ἴσην οὐδ’ ὁμοίως φανεράν, ἀλλ’ αἱ μέν λεπάδες κάτω ἐν τῷ βάθει, τά δέ δίθυρα ἐν τῷ γιγγλυμώδει.
285Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 52 (auctor 384BC-322BC)
Τήν δέ μορφήν ὡς μέν ἁπλῶς εἰπεῖν ὅμοιόν ἐστι τοῖς ἀράχναις, πλήν τό κάτω τῆς κεφαλῆς καί τοῦ θώρακος μεῖζον ἔχει ἐκείνου.
286Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 54 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ κάτω τοῦ θώρακος μαλακόν ἅπαν ἐστί καί διοιγόμενον ὠχρόν ἔνδοθεν.
287Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 5; 9 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δέ τήν μέν λεγομένην κεφαλήν καί τό στόμα τόν ἐχῖνον κάτω ἔχειν, ᾗ δ’ ἀφίησι τό περίττωμα, ἄνω.
288Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 9; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ποιεῖ δέ τήν ὀλολυγόνα, ὅταν ἰσοχειλῆ τήν κάτω σιαγόνα ποιήσας ἐπί τῷ ὕδατι περιτείνῃ τήν ἄνω.
289Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 11; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ τά μέν ἄνω καί πρόσθια πάντων τῶν ζῴων τά ἄρρενα κρείττω καί ἰσχυρότερα καί εὐοπλότερα, τά δ’ ὡς ἂν ὀπίσθια καί κάτω λεχθέντα τῶν θηλέων.
290Aristoteles, Historia animalium, 5, V 16; 23 (auctor 384BC-322BC)
Περιτέταται δ’ ὥσπερ ὑμήν περί τά κάτω· κατά πλείω δ’ ἐστίν ἡ πρόσφυσις.
291Aristoteles, Historia animalium, 5, V 21; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δ’ ἡγεμόνων ἐστί γένη δύο, ὁ μέν βελτίων πυρρός, ὁ δ’ ἕτερος μέλας καί ποικιλώτερος, τό δέ μέγεθος διπλάσιος τῆς χρηστῆς μελίττης· καί τό κάτω τοῦ διαζώματος ἔχουσιν ἡμιόλιον μάλιστα τῷ μήκει, καί καλοῦνται ὑπό τινων μητέρες ὡς γεννῶντες.
292Aristoteles, Historia animalium, 5, V 21; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ τῶν μέν ἄλλων ἡ γένεσις ἐν τοῖς κοίλοις τοῦ κηρίου, οἱ δέ γ’ ἡγεμόνες γίνονται κάτω πρός τῷ κηρίῳ, ἀποκρεμάμενοι χωρίς, ἓξ ἢ ἑπτά, ἐναντίως τῷ ἄλλῳ γόνῳ πεφυκότες.
293Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δέ σώματος τό κάτω μέρος οὐθέν φαίνεται μόριον πρός τό ἄνω τό πρῶτον.
294Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 3; 16 (auctor 384BC-322BC)
Αὐξανομένου γάρ τοῦ νεοττοῦ κατά μικρόν τοῦ ὠχροῦ τό μέν ἄνω γίνεται τό δέ κάτω, ἐν μέσῳ δέ τό λευκόν ὑγρόν· τοῦ δέ κάτω ὠχροῦ τό λευκόν κάτωθεν, ὥσπερ τό πρῶτον ὑπῆρχεν.
295Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχουσι δέ καί τάς ὑστέρας, ὥσπερ ἐν τοῖς ἄνω ἐλέχθη, διαφόρους οἱ ἰχθύες· τά μέν γάρ ᾠοτοκοῦντα δικρόας ἔχει καί κάτω, τά δέ σελάχη ἀρνιθωδεστέρας.
296Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 22 (auctor 384BC-322BC)
Προσπέφυκε δέ μακρός ὢν ὁ ὀμφαλός τῆς μέν ὑστέρας πρός τῷ κάτω μέρει, ὥσπερ ἐκ κοτυληδόνος ἕκαστος ἠρτημένος, τοῦ δ’ ἐμβρύου κατά τό μέσον, ᾗ τό ἧπαρ.
297Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δέ τά ἔμβρυα τήν κεφαλήν νέα μέν ὄντα ἄνω, ἁδρυνόμενα δέ καί τέλεα ὄντα κάτω.
298Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 28 (auctor 384BC-322BC)
Πάντα δέ τά σελαχώδη ἅμα ἔχουσιν ἄνω μέν πρός τῷ ὑποζώματι ᾠά, τά μέν μείζω τά δ’ ἐλάττω, πολλά, κάτω δ’ ἔμβρυα ἤδη· διό πολλοί κατά μῆνα τίκτειν καί ὀχεύεσθαι οἴονται τούς τοιούτους τῶν ἰχθύων, ὅτι οὐχ ἅμα πάντα προΐενται, ἀλλά πολλάκις καί πολύν χρόνον.
299Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 29 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ κάτω ἐν τῇ ὑστέρᾳ ἅμα πέττεται καί τελεσιουργεῖται.
300Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 13; 1 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δ’ ᾠοκοκοῦντες τῶν ἰχθύων τήν μέν ὑστέραν δικρόαν ἔχουσι καί κάτω, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον (ᾠοτοκοῦσι δέ πάντες οἵ τε λεπιδωτοί, οἷον λάβραξ κεστρεύς κέφαλος ἐτελίς, καί οἱ λευκοί καλούμενοι πάντες, καί οἱ λεῖοι πλήν ἐγχέλυος), ᾠόν δ’ ἴσχουσι ψαθυρόν.
301Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 13; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἧι καί δῆλον ὅτι οὐχ ὥσπερ τινές φασιν, ὁμοίως γίνονται τοῖς ἐκ τῶν σκωλήκων γινομένοις· τοὐναντίον γάρ συμβαίνει ἐπ’ ἐκείνων, τά κάτω μείζω πρῶτον, οἱ δ’ ὀφθαλμοί καί ἡ κεφαλή ὕστερον.
302Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Πολλαῖς δέ καί διά τό δεῖσθαι τῆς συνουσίας ἢ διά τήν νεότητα καί τήν ἡλικίαν, ἢ διά τό χρόνον ἀπέχεσθαι πολύν, καταβαίνουσιν αἱ ὑστέραι κάτω, καί τά γυναικεῖα γίνεται πολλάκις τρίς τοῦ μηνός, ἕως ἂν συλλάβωσιν· τότε δ’ ἀπέρχονται πάλιν εἰς τόν ἄνω τόπον τόν οἰκεῖον.
303Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 4; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ μή γόνιμα ἀλλ’ ἀποπεπνιγμένα ὀκτάμηνα ἐν τοῖς τόκοις οὐκ ἐκφέρουσιν ὀκτάμηναι αἱ γυναῖκες, οὔτε προκαταβαίνει κάτω τά ἔμβρυα τῷ ὀγδόῳ μηνί, οὔτε αἱ ὕστεραι ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ χάσκουσιν· ἀλλά σημεῖον ὅτι οὐ γόνιμον, ἐάν γένηται μή συμπεσόντων τῶν εἰρημένων.
304Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 8; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δ’ ὁμοίως πάντα τά ζῷα τήν κεφαλήν ἄνω τό πρῶτον· αὐξανόμενα δέ καί πρός τήν ἔξοδον ὁρμῶντα κάτω περιάγεται, καί ἡ γένεσίς ἐστιν ἡ κατά φύσιν πᾶσιν ἐπί κεφαλήν· συγκεκαμμένα δέ καί ἐπί πόδας γίνεται παρά φύσιν.
305Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 2; 61 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς μέν οὖν ἄλλοις ἰχθύσιν ἡ θήρα τῶν ἡττόνων καταντικρύ γίνεται τοῖς στόμασιν, ὅνπερ πεφύκασι τρόπον νεῖν· οἱ δέ σελαχώδεις καί οἱ δελφῖνες καί πάντες οἱ κητώδεις ὕπτιοι ἀναπίπτοντες λαμβάνουσιν· κάτω γάρ τό στόμα ἔχουσιν.
306Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Λαμβάνει μέν οὖν ὁ ὄφις ὅθεν ἂν τύχῃ τό διδόμενον (ἐσθίει γάρ καί ὀρνίθια καί θηρία, καί ᾠά καταπίνει), λαβών δ’ ἐπανάγει, ἕως ἂν ἐπί τό ἄκρον ἐλθών εἰς εὐθύ καταστήσῃ, κἄπειθ’ οὕτω συνάγει ἑαυτόν καί συστέλλει εἰς μικρόν ὥστ’ ἐκταθέντος κάτω γίνεσθαι τό καταποθέν.
307Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 13; 26 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί ὅταν πνεῦμα ἀντικόψῃ νότιον ἐκπλέουσι τοῖς κολίαις καί τοῖς σκόμβροις, κάτω ἁλίσκονται μᾶλλον ἢ περί Βυζάντιον.
308Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 17; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἤδη δ’ εἰλημμέναι ἔνιοί εἰσι τῶν καράβων τά μέν περί τόν θώρακα μαλακά ἔχοντες διά τό περιερρωγέναι τό ὄστρακον, τά δέ κάτω σκληρά διά τό μήπω περιερρωγέναι· τήν γάρ ἔκδυσιν ποιοῦνται οὐχ ὁμοίαν τοῖς ὄφεσιν.
309Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 21; 11 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλαι δ’ εἰσίν αἱ χαλαζῶσαι· ἔν τε γάρ τῇ γλώττῃ τῇ κάτω ἔχουσι μάλιστα τάς χαλάζας, καί ἐάν τις τρίχας ἐκτίλλῃ ἐκ τῆς λοφιᾶς, ὕφαιμοι φαίνονται· ἔτι δέ τά χαλαζῶντα τούς ὀπισθίους πόδας οὐ δύνανται ἡσυχάζειν.
310Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 28; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ Συρίᾳ τά πρόβατα τάς οὐράς ἔχει τό πλάτος πήχεως, τά δ’ ὦτα αἱ αἶγες σπιθαμῆς καί παλαιστῆς, καί ἔνιαι συμβάλλουσι κάτω τά ὦτα πρός τήν γῆν· καί οἱ βόες, ὥσπερ αἱ κάμηλοι, χαίτας ἔχουσιν ἐπί τῶν ἀκρωμίων.
311Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 29; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ποιοῦσι δ’ οἱ τόποι διαφέροντα καί τά ἤθη, οἷον οἱ ὀρεινοί καί τραχεῖς τῶν ἐν τοῖς πεδινοῖς καί μαλακοῖς· καί γάρ τάς ὄψεις ἀγριώτερα καί ἀλκιμώτερα, καθάπερ καί οἱ ἐν τῷ Ἄθῳ ὕες· τούτων γάρ οὐδέ τάς θηλείας ὑπομένουσι τῶν κάτω οἱ ἄρρενες.
312Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 13; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ καλουμένη χλωρίς διά τό τά κάτω ἔχειν ὠχρά, ἔστι μέν ἡλίκον κόρυδος, τίκτει δ’ ᾠά τέτταρα ἢ πέντε, τήν δέ νεοττιάν ποιεῖται μέν ἐκ τοῦ συμφύτου ἕλκουσα πρόσριζον, στρώματα δ’ ὑποβάλλει τρίχας καί ἔρια.
313Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 36; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ Θρᾴκῃ τῇ καλουμένῃ ποτέ Κεδρειπόλει ἐν τῷ ἕλει θηρεύουσιν οἱ ἄνθρωποι τά ὀρνίθια κοινῇ μετά τῶν ἱεράκων· οἱ μέν γάρ ἔχοντες ξύλα σοβοῦσι τόν κάλαμον καί τήν ὕλην, ἵνα πέτωνται τά ὀρνίθια, οἱ δ’ ἱέρακες ἄνωθεν ὑπερφαινόμενοι καταδιώκουσιν· ταῦτα δέ φοβούμενα κάτω πέτονται πάλιν πρός τήν γῆν· οἱ δ’ ἄνθρωποι τύπτοντες τοῖς ξύλοις λαμβάνουσι, καί τῆς θήρας μεταδιδόασιν αὐτοῖς· ῥίπτουσι γάρ τῶν ὀρνίθων, οἱ δέ ὑπολαμβάνουσιν.
314Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 40; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἄρχονται δέ τῶν ἱστῶν ἄνωθεν ἀπό τῆς ὀροφῆς τοῦ σμήνους, καί κάτω συνυφεῖς ποιοῦσιν ἕως τοῦ ἐδάφους ἱστούς πολλούς.
315Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 40; 95 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δέ μέλιτος τό μέν ἀσθενές ἀεί ἄνω ἐπιπολάζει, ὃ δεῖ ἀφαιρεῖν, τό δέ καθαρόν κάτω.
316Aristoteles, Magna moralia, 1, 6, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
οἷον ὁ λίθος καὶ ὅλως τὰ βαρέα πέφυκε κάτω φέρεσθαι ἄν τις οὖν ἄνω ῥίπτῃ πολλάκις καὶ ἐθίζῃ ἄνω φέρεσθαι, ὅμως οὐκ ἄν ποτε ἄνω ἐνεχθείη, ἀλλ' ἀεὶ κάτω.
317Aristoteles, Magna moralia, 1, 14, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἑκάστοις γάρ ἐστι τῶν ἀψύχων οἰκεῖος τόπος ἀποδεδομένος, τῷ μὲν πυρὶ ὁ ἄνω, τῇ δὲ γῇ ὁ κάτω ἔστι μέντοι γε βιάσασθαι καὶ τὸν λίθον ἄνω φέρεσθαι καὶ τὸ πῦρ κάτω.
318Aristoteles, Metaphysica, 1, 9; 39 (auctor 384BC-322BC)
καίτοι πῶς ἕξει ἢ τὸ ἐπίπεδον γραμμὴν ἢ τὸ στερεὸν γραμμὴν καὶ ἐπίπεδον· ἄλλο γὰρ γένος τὸ πλατὺ καὶ στενὸν καὶ βαθὺ καὶ ταπεινόν· ὥσπερ οὖν οὐδ' ἀριθμὸς ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς, ὅτι τὸ πολὺ καὶ ὀλίγον ἕτερον τούτων, δῆλον ὅτι οὐδ' ἄλλο οὐθὲν τῶν ἄνω ὑπάρξει τοῖς κάτω.
319Aristoteles, Metaphysica, 2, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ μὴν οὐδ' ἐπὶ τὸ κάτω οἷόν τε εἰς ἄπειρον ἰέναι, τοῦ ἄνω ἔχοντος ἀρχήν, ὥστ' ἐκ πυρὸς μὲν ὕδωρ, ἐκ δὲ τούτου γῆν, καὶ οὕτως ἀεὶ ἄλλο τι γίγνεσθαι γένος.
320Aristoteles, Metaphysica, 10, 7; 17 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' οὐκ ἔστιν ἕτερα πρότερα ὁμογενῆ τῶν ἐναντίων, ἅπαντ' ἂν ἐκ τῶν ἐναντίων εἴη τὰ μεταξύ, ὥστε καὶ τὰ κάτω πάντα, καὶ τἀναντία καὶ τὰ μεταξύ, ἐκ τῶν πρώτων ἐναντίων ἔσονται.
321Aristoteles, Metaphysica, 11, 9; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἕκαστον δὲ διχῶς ὑπάρχει πᾶσιν (οἷον τὸ τόδε – τὸ μὲν γὰρ μορφὴ αὐτοῦ τὸ δὲ στέρησις – καὶ κατὰ τὸ ποιὸν τὸ μὲν λευκὸν τὸ δὲ μέλαν, καὶ κατὰ τὸ ποσὸν τὸ μὲν τέλειον τὸ δὲ ἀτελές, καὶ κατὰ φορὰν τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω, ἢ κοῦφον καὶ βαρύ) · ὥστε κινήσεως καὶ μεταβολῆς τοσαῦτ' εἴδη ὅσα τοῦ ὄντος.
322Aristoteles, Metaphysica, 11, 10; 12 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι τὸ αἰσθητὸν σῶμα πού, καὶ ὁ αὐτὸς τόπος ὅλου καὶ μορίου, οἷον τῆς γῆς, ὥστ' εἰ μὲν ὁμοειδές, ἀκίνητον ἔσται ἢ ἀεὶ οἰσθήσεται, τοῦτο δὲ ἀδύνατον (τί γὰρ μᾶλλον κάτω ἢ ἄνω ἢ ὁπουοῦν· οἷον εἰ βῶλος εἴη, ποῦ αὕτη κινήσεται ἢ μενεῖ· ὁ γὰρ τόπος τοῦ συγγενοῦς αὐτῇ σώματος ἄπειρος· καθέξει οὖν τὸν ὅλον τόπον· καὶ πῶς· τίς οὖν ἡ μονὴ καὶ ἡ κίνησις· ἢ πανταχοῦ μενεῖ – οὐ κινηθήσεται ἄρα, ἢ πανταχοῦ κινηθήσεται – οὐκ ἄρα στήσεται) · εἰ δ' ἀνόμοιον τὸ πᾶν, ἀνόμοιοι καὶ οἱ τόποι, καὶ πρῶτον μὲν οὐχ ἓν τὸ σῶμα τοῦ παντὸς ἀλλ' ἢ τῷ ἅπτεσθαι, εἶτα ἢ πεπερασμένα ταῦτ' ἔσται ἢ ἄπειρα εἴδει.
323Aristoteles, Metaphysica, 11, 10; 14 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως δ' ἀδύνατον ἄπειρον εἶναι σῶμα καὶ τόπον τοῖς σώμασιν, εἰ πᾶν σῶμα αἰσθητὸν ἢ βάρος ἔχει ἢ κουφότητα· ἢ γὰρ ἐπὶ τὸ μέσον ἢ ἄνω οἰσθήσεται, ἀδύνατον δὲ τὸ ἄπειρον ἢ πᾶν ἢ τὸ ἥμισυ ὁποτερονοῦν πεπονθέναι· πῶς γὰρ διελεῖς· ἢ πῶς τοῦ ἀπείρου ἔσται τὸ μὲν κάτω τὸ δ' ἄνω, ἢ ἔσχατον καὶ μέσον· ἔτι πᾶν σῶμα αἰσθητὸν ἐν τόπῳ, τόπου δὲ εἴδη ἕξ, ἀδύνατον δ' ἐν τῷ ἀπείρῳ σώματι ταῦτ' εἶναι.
324Aristoteles, Metaphysica, 11, 10; 15 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως δ' εἰ ἀδύνατον τόπον ἄπειρον εἶναι, καὶ σῶμα ἀδύνατον· τὸ γὰρ ἐν τόπῳ πού, τοῦτο δὲ σημαίνει ἢ ἄνω ἢ κάτω ἢ τῶν λοιπῶν τι, τούτων δ' ἕκαστον πέρας τι.
325Aristoteles, Meteorologica, 1, I 3; 22 (auctor 384BC-322BC)
Φερομένου δέ τοῦ πρώτου στοιχείου κύκλῳ καί τῶν ἐν αὐτῷ σωμάτων, τό προσεχές ἀεί τοῦ κάτω κόσμου καί σώματος τῇ κινήσει διακρινόμενον ἐκπυροῦται καί ποιεῖ τήν θερμότητα.
326Aristoteles, Meteorologica, 1, I 3; 31 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν γάρ πῦρ τῷ ἄνω στοιχείῳ, τῷ δέ πυρί ὁ ἀήρ συνεχής ἐστιν· ὥστε καί διά τήν κίνησιν κωλύεται συγκρίνεσθαι εἰς ὕδωρ, ἀλλ’ ἀεί ὅ τι ἂν βαρύνηται μόριον αὐτοῦ ἐκθλιβομένου εἰς τόν ἄνω τόπον τοῦ θερμοῦ κάτω φέρεται, ἄλλα δ’ ἐν μέρει συναναφέρεται τῷ ἀναθυμιωμένῳ πυρί, καί οὕτω συνεχῶς τό μέν ἀέρος διατελεῖ πλῆρες ὂν τό δέ πυρός, καί ἀεί ἄλλο καί ἄλλο γίνεται ἕκαστον αὐτῶν.
327Aristoteles, Meteorologica, 1, I 3; 36 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μέν οὖν τῶν ἄστρων ταχεῖα μέν πόρρω δέ, ἡ δέ τῆς σελήνης κάτω μέν βραδεῖα δέ· ἡ δέ τοῦ ἡλίου ἄμφω ταῦτ’ ἔχει ἱκανῶς.
328Aristoteles, Meteorologica, 1, I 3; 39 (auctor 384BC-322BC)
Διά τε ταύτην οὖν τήν αἰτίαν ἀφικνεῖται πρός τόνδε τόν τόπον ἡ θερμότης, καί διά τό τό περιέχον πῦρ τόν ἀέρα διαρραίνεσθαι τῇ κινήσει πολλάκις καί φέρεσθαι κάτω βίᾳ.
329Aristoteles, Meteorologica, 1, I 3; 41 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκεῖ μέν γάρ οὐ γίνονται, κάτω δέ· καίτοι τά μᾶλλον κινούμενα καί μᾶλλον ἐκπυροῦται.
330Aristoteles, Meteorologica, 1, I 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
Κάτω δέ ῥιπτεῖται διά τό τήν πύκνωσιν εἰς τό κάτω ῥέπειν τήν ἀπωθοῦσαν.
331Aristoteles, Meteorologica, 1, I 4; 14 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί οἱ κεραυνοί κάτω πίπτουσιν· πάντων γάρ τούτων ἡ γένεσις οὐκ ἔκκαυσις ἀλλ’ ἔκκρισις ὑπό τῆς ἐκθλίψεώς ἐστιν, ἐπεί κατά φύσιν γε τό θερμόν ἄνω πέφυκε φέρεσθαι πᾶν.
332Aristoteles, Meteorologica, 1, I 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα μέν οὖν μᾶλλον ἐν τῷ ἀνωτάτω τόπῳ συνίσταται, ἐκκαομένης γίγνεται τῆς ἀναθυμιάσεως, ὅσα δέ κατώτερον, ἐκκρινομένης διά τό συνιέναι καί ψύχεσθαι τήν ὑγροτέραν ἀναθυμίασιν· αὕτη γάρ συνιοῦσα καί κάτω ῥέπουσα ἀπωθεῖ πυκνουμένη καί κάτω ποιεῖ τοῦ θερμοῦ τήν ῥίψιν· διά δέ τήν θέσιν τῆς ἀναθυμιάσεως, ὅπως ἂν τύχῃ κειμένη τοῦ πλάτους καί τοῦ βάθους, οὕτω φέρεται ἢ ἄνω ἢ κάτω ἢ εἰς τό πλάγιον.
333Aristoteles, Meteorologica, 1, I 4; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τά πλεῖστα δ’ εἰς τό πλάγιον διά τό δύο φέρεσθαι φοράς, βίᾳ μέν κάτω, φύσει δ’ ἄνω· πάντα γάρ κατά τήν διάμετρον φέρεται τά τοιαῦτα.
334Aristoteles, Meteorologica, 1, I 4; 19 (auctor 384BC-322BC)
Πάντα δέ κάτω σελήνης ταῦτα γίνεται.
335Aristoteles, Meteorologica, 1, I 6; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν μέν οὖν τῷ μεταξύ τόπῳ τῶν τροπικῶν οὐχ ἕλκειν τό ὕδωρ πρός ἑαυτόν διά τό κεκαῦσθαι ὑπό τῆς τοῦ ἡλίου φορᾶς· πρός δέ νότον ὅταν φέρηται, δαψίλειαν μέν ἔχειν τῆς τοιαύτης νοτίδος, ἀλλά διά τό μικρόν εἶναι τό ὑπέρ τῆς γῆς τμῆμα τοῦ κύκλου, τό δέ κάτω πολλαπλάσιον, οὐ δύνασθαι τήν ὄψιν τῶν ἀνθρώπων φέρεσθαι κλωμένην πρός τόν ἥλιον οὔτε τῷ τροπικῷ πλησιάζοντος οὔτ’ ἐπί θεριναῖς τροπαῖς ὄντος τοῦ ἡλίου.
336Aristoteles, Meteorologica, 1, I 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ ἐν τούτοις μέν τοῖς τόποις οὐδέ γίγνεσθαι κομήτην αὐτόν· ὅταν δέ πρός βορέαν ὑπολειφθείς τύχῃ, λαμβάνειν κόμην διά τό μεγάλην εἶναι τήν περιφέρειαν τήν ἄνωθεν τοῦ ὁρίζοντος, τό δέ κάτω μέρος τοῦ κύκλου μικρόν· ῥᾳδίως γαρ τήν ὄψιν τῶν ἀνθρώπων ἀφικνεῖσθαι τότε πρός τόν ἥλιον.
337Aristoteles, Meteorologica, 1, I 7; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν ἐν αὐτῷ τῷ κάτω τόπῳ ἡ ἀρχή τῆς συστάσεως ᾖ, καθ’ ἑαυτόν φαίνεται κομήτης· ὅταν δ’ ὑπό τῶν ἄστρων τινός, ἢ τῶν ἀπλανῶν ἢ τῶν πλανήτων, ὑπό τῆς κινήσεως συνιστῆται ἡ ἀναθυμίασις, τότε κομήτης γίγνεται τούτων τις· οὐ γάρ πρός αὐτοῖς ἡ κόμη γίγνεται τοῖς ἄστροις, ἀλλ’ ὥσπερ αἱ ἅλῳ περί τόν ἥλιον φαίνονται καί τήν σελήνην παρακολουθοῦσαι, καίπερ μεθισταμένων τῶν ἄστρων, ὅταν οὕτως ᾖ πεπυκνωμένος ὁ ἀήρ ὥστε τοῦτο γίγνεσθαι τό πάθος ὑπό τήν τοῦ ἡλίου πορείαν, οὕτω καί ἡ κόμη τοῖς ἄστροις οἷον ἅλως ἐστίν.
338Aristoteles, Meteorologica, 1, I 9; 7 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται δέ κύκλος οὗτος μιμούμενος τόν τοῦ ἡλίου κύκλον· ἅμα γάρ ἐκεῖνος εἰς τά πλάγια μεταβάλλει καί οὗτος ἄνω καί κάτω.
339Aristoteles, Meteorologica, 1, I 9; 8 (auctor 384BC-322BC)
Καί δεῖ νοῆσαι τοῦτον ὥσπερ ποταμόν ῥέοντα κύκλῳ ἄνω καί κάτω, κοινόν ἀέρος καί ὕδατος· πλησίον μέν γάρ ὄντος τοῦ ἡλίου ὁ τῆς ἀτμίδος ἄνω ῥεῖ ποταμός, ἀφισταμένου δέ ὁ τοῦ ὕδατος κάτω.
340Aristoteles, Meteorologica, 1, I 9; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἀναγομένου δέ τοῦ ὑγροῦ ἀεί διά τήν τοῦ θερμοῦ δύναμιν καί πάλιν φερομένου κάτω διά τήν ψύξιν πρός τήν γῆν, οἰκείως τά ὀνόματα τοῖς πάθεσι κεῖται καί τισι διαφοραῖς αὐτῶν· ὅταν μέν γάρ κατά μικρά φέρηται, ψακάδες, ὅταν δέ κατά μείζω μόρια, ὑετός καλεῖται.
341Aristoteles, Meteorologica, 1, I 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τούτων δέ τά μέν δύο ἀνάλογον καί διά τάς αὐτάς αἰτίας γίγνεται τοῖς κάτω, διαφέροντα τῷ μᾶλλον καί ἧττον καί πλήθει καί ὀλιγότητι· χιών γάρ καί πάχνη ταὐτόν, καί ὑετός καί δρόσος, ἀλλά τό μέν πολύ τό δ’ ὀλίγον.
342Aristoteles, Meteorologica, 1, I 12; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ ἐπειδή ὁρῶμεν ὅτι γίνεται ἀντιπερίστασις τῷ θερμῷ καί τῷ ψυχρῷ ἀλλήλοις, διό ἔν τε ταῖς ἀλέαις ψυχρά τά κάτω τῆς γῆς καί ἀλεεινά ἐν τοῖς πάγοις, τοῦτο δεῖ νομίζειν καί ἐν τῷ ἄνω γίνεσθαι τόπῳ, ὥστ’ ἐν ταῖς ἀλεεινοτέραις ὥραις ἀντιπεριιστάμενον εἴσω τό ψυχρόν διά τήν κύκλῳ θερμότητα ὁτέ μέν ταχύ ὕδωρ ἐκ τοῦ νέφους ποιεῖ, ὁτέ δέ χάλαζαν.
343Aristoteles, Meteorologica, 1, I 12; 20 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δέ τοῦτο, ὅταν θᾶττον ᾖ ἡ πῆξις ἢ ἡ τοῦ ὕδατος φορά ἡ κάτω· εἰ γάρ φέρεται μέν ἐν τοσῷδε χρόνῳ, ἡ δέ ψυχρότης σφοδρά οὖσα ἐν ἐλάττονι ἔπηξεν, οὐθέν κωλύει μετέωρον ὂν παγῆναι, ἐάν ἡ πῆξις ἐν ἐλάττονι γίνηται χρόνῳ τῆς κάτω φορᾶς.
344Aristoteles, Meteorologica, 2, II 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ γάρ ὕδατος περί τήν γῆν περιτεταμένου, καθάπερ περί τοῦτο ἡ τοῦ ἀέρος σφαῖρα καί περί ταύτην ἡ λεγομένη πυρός (τοῦτο γάρ ἐστι πάντων ἔσχατον, εἴθ’ ὡς οἱ πλεῖστοι λέγουσιν εἴθ’ ὡς ἡμεῖς), φερομένου δέ τοῦ ἡλίου τοῦτον τόν τρόπον, καί διά ταῦτα τῆς μεταβολῆς καί γενέσεώς τε καί φθορᾶς οὔσης, τό μέν λεπτότατόν τε καί γλυκύτατον ἀνάγεται καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καί φέρεται διακρινόμενον καί ἀτμίζον εἰς τόν ἄνω τόπον, ἐκεῖ δέ πάλιν συστάν διά τήν ψύξιν κάτω φέρεται πάλιν πρός τήν γῆν.
345Aristoteles, Meteorologica, 2, II 2; 28 (auctor 384BC-322BC)
Λέγεται γάρ ὡς ἅπαντα μέν εἰς ἄλληλα συντέτρηται ὑπό γῆν, ἀρχή δέ πάντων εἴη καί πηγή τῶν ὑδάτων ὁ καλούμενος Τάρταρος, περί τό μέσον ὕδατός τι πλῆθος, ἐξ οὗ καί τά ῥέοντα καί τά μή ῥέοντα ἀναδίδωσι πάντα· τήν δ’ ἐπίρρυσιν ποιεῖν ἐφ’ ἕκαστα τῶν ῥευμάτων διά τό σαλεύειν ἀεί τό πρῶτον καί τήν ἀρχήν· οὐκ ἔχειν γάρ ἕδραν, ἀλλ’ ἀεί περί τό μέσον εἱλεῖσθαι· κινούμενον δ’ ἄνω καί κάτω ποιεῖν τήν ἐπίχυσιν τοῖς ῥεύμασιν.
346Aristoteles, Meteorologica, 2, II 3; 41 (auctor 384BC-322BC)
Ὤστ’ ἐν ὅσοις ἔνεστι τῆς τοιαύτης γῆς πλῆθος, ῥέπει τάχιστα κάτω ταῦτα.
347Aristoteles, Meteorologica, 2, II 4; 17 (auctor 384BC-322BC)
Καί συμβαίνει τοῦτο πολλάκις, ὥσπερ ἐπί τοῦ σώματος, ἐάν ἡ ἄνω κοιλία ξηρά ᾖ, τήν κάτω ἐναντίως διακεῖσθαι, καί ταύτης ξηρᾶς οὔσης ὑγράν εἷναι τήν ἄνω καί ψυχράν, οὕτω καί περί τούς τόπους ἀντιπεριίστασθαι καί μεταβάλλειν τάς ἀναθυμιάσεις.
348Aristoteles, Meteorologica, 2, II 5; 18 (auctor 384BC-322BC)
Δύο γάρ ὄντων τμημάτων τῆς δυνατῆς οἰκεῖσθαι χώρας, τῆς μέν πρός τόν ἄνω πόλον τόν καθ’ ἡμᾶς, τῆς δέ πρός τόν ἕτερον καί πρός μεσημβρίαν, καί οὔσης οἷον τυμπάνου· τοιοῦτον γάρ σχῆμα τῆς γῆς ἐκτέμνουσιν αἱ ἐκ τοῦ κέντρου αὐτῆς ἀγόμεναι γραμμαί, καί ποιοῦσι δύο κώνους, τόν μέν ἔχοντα βάσιν τόν τροπικόν, τόν δέ τόν διά παντός φανερόν, τήν δέ κορυφήν ἐπί τοῦ μέσου τῆς γῆς· τόν αὐτόν δέ τρόπον πρός τόν κάτω πόλον ἕτεροι δύο κῶνοι τῆς γῆς ἐκτμήματα ποιοῦσιν.
349Aristoteles, Meteorologica, 2, II 7; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἀναξαγόρας μέν οὖν φησί τόν αἰθέρα πεφυκότα φέρεσθαι ἄνω, ἐμπίπτοντα δ’ εἰς τά κάτω τῆς γῆς καί τά κοῖλα κινεῖν αὐτήν· τά μέν γάρ ἄνω συναληλίφθαι διά τούς ὄμβρους, ἐπεί φύσει γε πᾶσαν ὁμοίως εἶναι σομφήν, ὡς ὄντος τοῦ μέν ἄνω τοῦ δέ κάτω τῆς ὅλης σφαίρας, καί ἄνω μέν τούτου ὄντος τοῦ μορίου ἐφ’ οὖ τυγχάνομεν οἰκοῦντες, κάτω δέ θατέρου.
350Aristoteles, Meteorologica, 2, II 7; 5 (auctor 384BC-322BC)
Πρός μέν οὖν ταύτην τήν αἰτίαν οὐθέν ἴσως δεῖ λέγειν ὡς λίαν ἁπλῶς εἰρημένην· τό τε γάρ ἄνω καί κάτω νομίζειν οὕτως ἔχειν ὥστε μή πρός τήν γῆν πάντῃ φέρεσθαι τά βάρος ἔχοντα τῶν σωμάτων, ἄνω δέ τά κοῦφα καί τό πῦρ, εὔηθες, καί ταῦθ’ ὁρῶντας τόν ὁρίζοντα τήν οἰκουμένην, ὅσην ἡμεῖς ἴσμεν, ἕτερον ἀεί γιγνόμενον μεθισταμένων, ὡς οὔσης κυρτῆς καί σφαιροειδοῦς· καί τό λέγειν μέν ὡς διά τό μέγεθος ἐπί τοῦ ἀέρος μένει, σείεσθαι δέ φάσκειν τυπτομένην κάτωθεν ἄνω ὅλης.
351Aristoteles, Meteorologica, 2, II 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
Αἵ τε χῶραι ὅσαι σομφούς ἔχουσι τούς κάτω τόπους, πολύ δεχόμεναι πνεῦμα σείονται μᾶλλον.
352Aristoteles, Meteorologica, 2, II 9; 3 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί οἱ κεραυνοί καί οἱ ἐκνεφίαι καί πάντα τά τοιαῦτα φέρεται κάτω, καί τοι πεφυκότος ἄνω τοῦ θερμοῦ φέρεσθαι παντός· ἀλλ’ εἰς τοὐναντίον τῆς πυκνότητος ἀναγκαῖον γίγνεσθαι τήν ἔκθλιψιν, οἷον οἱ πυρῆνες οἱ ἐκ τῶν δακτύλων πηδῶντες· καί γάρ ταῦτα βάρος ἔχοντα φέρεται πολλάκις ἄνω.
353Aristoteles, Meteorologica, 2, II 9; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καίτοι τινές λέγουσιν ὡς ἐν τοῖς νέφεσιν ἐγγίνεται πῦρ· τοῦτο δ’ Ἐμπεδοκλῆς μέν φησιν εἶναι τό ἐμπεριλαμβανόμενον τῶν τοῦ ἡλίου ἀκτίνων, Ἀναξαγόρας δέ τοῦ ἄνωθεν αἰθέρος, ὃ δή ἐκεῖνος καλεῖ πῦρ κατενεχθέν ἄνωθεν κάτω.
354Aristoteles, Meteorologica, 2, II 9; 15 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ τε γάρ κάτω φέρεσθαι τό πεφυκός ἄνω δεῖ λέγεσθαι τήν αἰτίαν, καί διά τί ποτε τοῦτο γίγνεται κατά τόν οὐρανόν ὅταν ἐπινέφελον ᾖ μόνον, ἀλλ’ οὐ συνεχῶς οὕτως· αἰθρίας δ’ οὔσης οὐ γίγνεται.
355Aristoteles, Meteorologica, 3, III 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διά δέ πυκνότητα οὐ δυνάμενον ἐκκριθῆναι τό πνεῦμα ἐκ τοῦ νέφους στρέφεται μέν κύκλῳ τό πρῶτον διά τήν εἰρημένην αἰτίαν, φέρεται δέ κάτω διά τό ἀεί τά νέφη πυκνοῦσθαι, ᾖ ἐκπίπτει τό θερμόν.
356Aristoteles, Meteorologica, 3, III 5; 38 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν οὖν ἄλλα πάντα ὁμοίως δειχθήσεται ὡς καί πρότερον, ὁ δέ πόλος τοῦ κύκλου ὁ ἐφ’ ᾧ Π κάτω ἔσται τοῦ ὁρίζοντος τοῦ ἐφ’ ᾧ τό ΑΓ, ἀρθέντος τοῦ ἐφ’ ᾧ τό Η σημείου.
357Aristoteles, Meteorologica, 3, III 5; 44 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἀεί δή τά πορρωτέρω μείζω· ὥστ’ ἐν μέν ταῖς πρός τάς θερινάς τροπάς ἡμέραις διά τό μέγεθος τοῦ τμήματος, πρίν ἐπί τό μέσον ἐλθεῖν τοῦ τμήματος καί ἐπί τό μεσημβρινόν τήν τό Η, κάτω ἤδη παντελῶς γίνεται τό Π, διά τό πόρρω ἀφεστάναι τῆς γῆς τήν μεσημβρίαν διά τό μέγεθος τοῦ τμήματος.
358Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 3; 40 (auctor 384BC-322BC)
Καί ζῷον οὐκ ἐγγίνεται ἐν τῇ πέψει, ὥσπερ τινές φασιν, ἀλλ’ ἐν τῇ ἀποκρίσει σηπομένῃ ἐν τῇ κάτω κοιλίᾳ, εἶτ’ ἐπανέρχεται ἄνω· πέττεται μέν γάρ ἐν τῇ ἄνω κοιλίᾳ, σήπεται δ’ ἐν τῇ κάτω τό ἀποκριθέν· δι’ ἣν δ’ αἰτίαν, εἴρηται ἐν ἑτέροις.
359Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
Καί τά στομώματα ποιοῦσιν οὕτως· ὑφίσταται γάρ καί ἀποκαθαίρεται κάτω ἡ σκωρία· ὅταν δέ πολλάκις πάθῃ καί καθαρός γένηται, τοῦτο στόμωμα γίγνεται.
360Aristoteles, Physica, 1, 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
ταῦτα δὲ γένη ἐναντίων· θέσεως ἄνω κάτω, πρόσθεν ὄπισθεν, σχήματος γεγωνιωμένον ἀγώνιον, εὐθὺ περιφερές.
361Aristoteles, Physica, 2, 8; 18 (auctor 384BC-322BC)
ὥστ' εἰ φύσει τε ποιεῖ καὶ ἕνεκά του ἡ χελιδὼν τὴν νεοττιὰν καὶ ὁ ἀράχνης τὸ ἀράχνιον, καὶ τὰ φυτὰ τὰ φύλλα ἕνεκα τῶν καρπῶν καὶ τὰς ῥίζας οὐκ ἄνω ἀλλὰ κάτω τῆς τροφῆς, φανερὸν ὅτι ἔστιν ἡ αἰτία ἡ τοιαύτη ἐν τοῖς φύσει γιγνομένοις καὶ οὖσιν.
362Aristoteles, Physica, 2, 9; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δ' ἐξ ἀνάγκης πότερον ἐξ ὑποθέσεως ὑπάρχει ἢ καὶ ἁπλῶς; νῦν μὲν γὰρ οἴονται τὸ ἐξ ἀνάγκης εἶναι ἐν τῇ γενέσει ὥσπερ ἂν εἴ τις τὸν τοῖχον ἐξ ἀνάγκης γεγενῆσθαι νομίζοι, ὅτι τὰ μὲν βαρέα κάτω πέφυκε φέρεσθαι τὰ δὲ κοῦφα ἐπιπολῆς, διὸ οἱ λίθοι μὲν κάτω καὶ τὰ θεμέλια, ἡ δὲ γῆ ἄνω διὰ κουφότητα, ἐπιπολῆς δὲ μάλιστα τὰ ξύλα· κουφότατα γάρ.
363Aristoteles, Physica, 3, 1; 10 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ κατὰ τὴν φορὰν τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω, ἢ τὸ μὲν κοῦφον τὸ δὲ βαρύ.
364Aristoteles, Physica, 3, 5; 24 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε εἰ μὲν ὁμοειδές, ἀκίνητον ἔσται ἢ ἀεὶ οἰσθήσεται· καίτοι ἀδύνατον (τί γὰρ μᾶλλον κάτω ἢ ἄνω ἢ ὁπουοῦν; λέγω δὲ οἷον, εἰ βῶλος εἴη, ποῦ αὕτη κινηθήσεται ἢ ποῦ μενεῖ; ὁ γὰρ τόπος ἄπειρος τοῦ συγγενοῦς αὐτῇ σώματος. πότερον οὖν καθέξει τὸν ὅλον τόπον; καὶ πῶς; τίς οὖν ἢ ποῦ ἡ μονὴ καὶ ἡ κίνησις αὐτῆς; ἢ πανταχοῦ μενεῖ; οὐ κινηθήσεται ἄρα. ἢ πανταχοῦ κινηθήσεται; οὐκ ἄρα στήσεται)· εἰ δ' ἀνόμοιον τὸ πᾶν, ἀνόμοιοι καὶ οἱ τόποι· καὶ πρῶτον μὲν οὐχ ἓν τὸ σῶμα τοῦ παντὸς ἀλλ' ἢ τῷ ἅπτεσθαι· ἔπειτα ἤτοι πεπερασμένα ταῦτ' ἔσται ἢ ἄπειρα τῷ εἴδει.
365Aristoteles, Physica, 3, 5; 25 (auctor 384BC-322BC)
πεπερασμένα μὲν οὖν οὐχ οἷόν τε (ἔσται γὰρ τὰ μὲν ἄπειρα τὰ δ' οὔ, εἰ τὸ πᾶν ἄπειρον, οἷον τὸ πῦρ ἢ τὸ ὕδωρ· φθορὰ δὲ τὸ τοιοῦτον τοῖς ἐναντίοις [καθάπερ εἴρηται πρότερον · (καὶ διὰ τοῦτ' οὐθεὶς τὸ ἓν καὶ ἄπειρον πῦρ ἐποίησεν οὐδὲ γῆν τῶν φυσιολόγων, ἀλλ' ἢ ὕδωρ ἢ ἀέρα ἢ τὸ μέσον αὐτῶν, ὅτι τόπος ἑκατέρου δῆλος ἦν διωρισμένος, ταῦτα δ' ἐπαμφοτερίζει τῷ ἄνω καὶ κάτω.) εἰ δ' ἄπειρα καὶ ἁπλᾶ, καὶ οἱ τόποι ἄπειροι, καὶ ἔσται ἄπειρα τὰ στοιχεῖα· εἰ δὲ τοῦτ' ἀδύνατον καὶ πεπερασμένοι οἱ τόποι, καὶ τὸ ὅλον [πεπεράνθαι ἀναγκαῖον]· ἀδύνατον γὰρ μὴ ἀπαρτίζειν τὸν τόπον καὶ τὸ σῶμα· οὔτε γὰρ ὁ τόπος ὁ πᾶς μείζων ἢ ὅσον ἐνδέχεται τὸ σῶμα εἶναι (ἅμα δ' οὐδ' ἄπειρον ἔσται τὸ σῶμα ἔτι), οὔτε τὸ σῶμα μεῖζον ἢ ὁ τόπος· ἢ γὰρ κενὸν ἔσται τι ἢ σῶμα οὐδαμοῦ πεφυκὸς εἶναι.
366Aristoteles, Physica, 3, 5; 32 (auctor 384BC-322BC)
ἅμα δὲ δῆλον ὅτι κἂν ὁτιοῦν μέρος δέοι μένειν· ὡς γὰρ τὸ ἄπειρον ἐν ἑαυτῷ μένει στηρίζον, οὕτως κἂν ὁτιοῦν ληφθῇ μέρος ἐν ἑαυτῷ μενεῖ· τοῦ γὰρ ὅλου καὶ τοῦ μέρους ὁμοειδεῖς οἱ τόποι, οἷον ὅλης γῆς καὶ βώλου κάτω καὶ παντὸς πυρὸς καὶ σπινθῆρος ἄνω.
367Aristoteles, Physica, 3, 5; 35 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως δὲ φανερὸν ὅτι ἀδύνατον ἄπειρον ἅμα λέγειν σῶμα καὶ τόπον τινὰ εἶναι τοῖς σώμασιν, εἰ πᾶν σῶμα αἰσθητὸν ἢ βάρος ἔχει ἢ κουφότητα, καὶ εἰ μὲν βαρύ, ἐπὶ τὸ μέσον ἔχει τὴν φορὰν φύσει, εἰ δὲ κοῦφον, ἄνω· ἀνάγκη γὰρ καὶ τὸ ἄπειρον, ἀδύνατον δὲ ἢ ἅπαν ὁποτερονοῦν ἢ τὸ ἥμισυ ἑκάτερον πεπονθέναι· πῶς γὰρ διελεῖς; ἢ πῶς τοῦ ἀπείρου ἔσται τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω, ἢ ἔσχατον καὶ μέσον; ἔτι πᾶν σῶμα αἰσθητὸν ἐν τόπῳ, τόπου δὲ εἴδη καὶ διαφοραὶ τἄνω καὶ κάτω καὶ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν καὶ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν· καὶ ταῦτα οὐ μόνον πρὸς ἡμᾶς καὶ θέσει, ἀλλὰ καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ὅλῳ διώρισται.
368Aristoteles, Physica, 3, 5; 39 (auctor 384BC-322BC)
εἰ οὖν μηδὲ ποσὸν οἷόν τ' εἶναι τὸ ἄπειρον-ποσὸν γὰρ τὶ ἔσται, οἷον δίπηχυ ἢ τρίπηχυ· ταῦτα γὰρ σημαίνει τὸ ποσόν-οὕτω καὶ τὸ ἐν τόπῳ ὅτι πού, τοῦτο δὲ ἢ ἄνω ἢ κάτω ἢ ἐν ἄλλῃ τινὶ διαστάσει τῶν ἕξ, τούτων δ' ἕκαστον πέρας τί ἐστιν.
369Aristoteles, Physica, 4, 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
φέρεται γὰρ ἕκαστον εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον μὴ κωλυόμενον, τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω· ταῦτα δ' ἐστὶ τόπου μέρη καὶ εἴδη, τό τε ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ αἱ λοιπαὶ τῶν ἓξ διαστάσεων.
370Aristoteles, Physica, 4, 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα οὐ μόνον πρὸς ἡμᾶς, τὸ ἄνω καὶ κάτω καὶ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν· ἡμῖν μὲν γὰρ οὐκ ἀεὶ τὸ αὐτό, ἀλλὰ κατὰ τὴν θέσιν, ὅπως ἂν στραφῶμεν, γίγνεται (διὸ καὶ ταὐτὸ πολλάκις δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ πρόσθεν καὶ ὄπισθεν), ἐν δὲ τῇ φύσει διώρισται χωρὶς ἕκαστον.
371Aristoteles, Physica, 4, 1; 9 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γὰρ ὅ τι ἔτυχέν ἐστι τὸ ἄνω, ἀλλ' ὅπου φέρεται τὸ πῦρ καὶ τὸ κοῦφον· ὁμοίως δὲ καὶ τὸ κάτω οὐχ ὅ τι ἔτυχεν, ἀλλ' ὅπου τὰ ἔχοντα βάρος καὶ τὰ γεηρά, ὡς οὐ τῇ θέσει διαφέροντα μόνον ἀλλὰ καὶ τῇ δυνάμει.
372Aristoteles, Physica, 4, 2; 12 (auctor 384BC-322BC)
(Πλάτωνι μέντοι λεκτέον, εἰ δεῖ παρεκβάντας εἰπεῖν, διὰ τί οὐκ ἐν τόπῳ τὰ εἴδη καὶ οἱ ἀριθμοί, εἴπερ τὸ μεθεκτικὸν ὁ τόπος, εἴτε τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ ὄντος τοῦ μεθεκτικοῦ εἴτε τῆς ὕλης, ὥσπερ ἐν τῷ Τιμαίῳ γέγραφεν.) ἔτι πῶς ἂν φέροιτο εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον, εἰ ὁ τόπος ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδος; ἀδύνατον γὰρ οὗ μὴ κίνησις μηδὲ τὸ ἄνω ἢ κάτω ἐστί, τόπον εἶναι.
373Aristoteles, Physica, 4, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἀξιοῦμεν δὴ τὸν τόπον εἶναι πρῶτον μὲν περιέχον ἐκεῖνο οὗ τόπος ἐστί, καὶ μηδὲν τοῦ πράγματος, ἔτι τὸν πρῶτον μήτ' ἐλάττω μήτε μείζω, ἔτι ἀπολείπεσθαι ἑκάστου καὶ χωριστὸν εἶναι, πρὸς δὲ τούτοις πάντα τόπον ἔχειν τὸ ἄνω καὶ κάτω, καὶ φέρεσθαι φύσει καὶ μένειν ἐν τοῖς οἰκείοις τόποις ἕκαστον τῶν σωμάτων, τοῦτο δὲ ποιεῖν ἢ ἄνω ἢ κάτω.
374Aristoteles, Physica, 4, 4; 30 (auctor 384BC-322BC)
καὶ διὰ τοῦτο τὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ ἔσχατον τὸ πρὸς ἡμᾶς τῆς κύκλῳ φορᾶς δοκεῖ εἶναι τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω μάλιστα πᾶσι κυρίως, ὅτι τὸ μὲν αἰεὶ μένει, τοῦ δὲ κύκλῳ τὸ ἔσχατον ὡσαύτως ἔχον μένει.
375Aristoteles, Physica, 4, 4; 31 (auctor 384BC-322BC)
ὥστ' ἐπεὶ τὸ μὲν κοῦφον τὸ ἄνω φερόμενόν ἐστι φύσει, τὸ δὲ βαρὺ τὸ κάτω, τὸ μὲν πρὸς τὸ μέσον περιέχον πέρας κάτω ἐστίν, καὶ αὐτὸ τὸ μέσον, τὸ δὲ πρὸς τὸ ἔσχατον ἄνω, καὶ αὐτὸ τὸ ἔσχατον· καὶ διὰ τοῦτο δοκεῖ ἐπίπεδόν τι εἶναι καὶ οἷον ἀγγεῖον ὁ τόπος καὶ περιέχον.
376Aristoteles, Physica, 4, 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὡς μὲν γὰρ ὅλον, ἅμα τὸν τόπον οὐ μεταβάλλει, κύκλῳ δὲ κινεῖται-τῶν μορίων γὰρ οὗτος ὁ τόπος-καὶ ἄνω μὲν καὶ κάτω οὔ, κύκλῳ δ' ἔνια· τὰ δὲ καὶ ἄνω καὶ κάτω, ὅσα ἔχει πύκνωσιν καὶ μάνωσιν.
377Aristoteles, Physica, 4, 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ ἔστιν ἑκάστου φορά τις τῶν ἁπλῶν σωμάτων φύσει, οἷον τῷ πυρὶ μὲν ἄνω τῇ δὲ γῇ κάτω καὶ πρὸς τὸ μέσον, δῆλον ὅτι οὐκ ἂν τὸ κενὸν αἴτιον εἴη τῆς φορᾶς.
378Aristoteles, Physica, 4, 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ πρὸς τοὺς τὸν τόπον οἰομένους εἶναί τι κεχωρισμένον, εἰς ὃν φέρεται· πῶς γὰρ οἰσθήσεται τὸ ἐντεθὲν ἢ μενεῖ; καὶ περὶ τοῦ ἄνω καὶ κάτω καὶ περὶ τοῦ κενοῦ ὁ αὐτὸς ἁρμόσει λόγος εἰκότως· τὸ γὰρ κενὸν τόπον ποιοῦσιν οἱ εἶναι φάσκοντες· καὶ πῶς δὴ ἐνέσται ἢ ἐν [τῷ] τόπῳ ἢ ἐν τῷ κενῷ; οὐ γὰρ συμβαίνει, ὅταν ὅλον τεθῇ ὡς ἐν κεχωρισμένῳ τόπῳ καὶ ὑπομένοντι σῶμά τι· τὸ γὰρ μέρος, ἂν μὴ χωρὶς τιθῆται, οὐκ ἔσται ἐν τόπῳ ἀλλ' ἐν τῷ ὅλῳ.
379Aristoteles, Physica, 4, 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ μὴν φύσει γε πῶς ἔσται μηδεμιᾶς οὔσης διαφορᾶς κατὰ τὸ κενὸν καὶ τὸ ἄπειρον; ᾗ μὲν γὰρ ἄπειρον, οὐδὲν ἔσται ἄνω οὐδὲ κάτω οὐδὲ μέσον, ᾗ δὲ κενόν, οὐδὲν διάφορον τὸ ἄνω τοῦ κάτω (ὥσπερ γὰρ τοῦ μηδενὸς οὐδεμία ἔστι διαφορά, οὕτω καὶ τοῦ κενοῦ· τὸ γὰρ κενὸν μὴ ὄν τι καὶ στέρησις δοκεῖ εἶναι).
380Aristoteles, Physica, 4, 8; 48 (auctor 384BC-322BC)
καὶ αἰεὶ δὴ ἐν παντὶ σώματι ἔχοντι μετάστασιν, ἐφ' ὃ πέφυκε μεθίστασθαι, ἀνάγκη, ἂν μὴ συμπιλῆται, μεθίστασθαι ἢ κάτω αἰεί, εἰ κάτω ἡ φορὰ ὥσπερ γῆς, ἢ ἄνω, εἰ πῦρ, ἢ ἐπ' ἄμφω, [ἢ] ὁποῖον ἄν τι ᾖ τὸ ἐντιθέμενον· ἐν δὲ δὴ τῷ κενῷ τοῦτο μὲν ἀδύνατον (οὐδὲν γὰρ σῶμα), διὰ δὲ τοῦ κύβου τὸ ἴσον διάστημα διεληλυθέναι, ὅπερ ἦν καὶ πρότερον ἐν τῷ κενῷ, ὥσπερ ἂν εἰ τὸ ὕδωρ μὴ μεθίστατο τῷ ξυλίνῳ κύβῳ μηδ' ὁ ἀήρ, ἀλλὰ πάντῃ διῄεσαν δι' αὐτοῦ.
381Aristoteles, Physica, 4, 9; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ πῶς ἐπὶ τοῦ βαρέος ἀποδώσουσιν τὸ φέρεσθαι κάτω; καὶ δῆλον ὅτι εἰ ὅσῳ ἂν μανότερον καὶ κενώτερον ᾖ ἄνω οἰσθήσεται, εἰ ὅλως εἴη κενόν, τάχιστ' ἂν φέροιτο.
382Aristoteles, Physica, 5, 5; 11 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δὲ καὶ ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς ὁποῖα δοκεῖ τὰ ἐναντία εἶναι· τὸ νοσάζεσθαι γὰρ τῷ ὑγιάζεσθαι καὶ τὸ μανθάνειν τῷ ἀπατᾶσθαι μὴ δι' αὑτοῦ (εἰς ἐναντία γάρ· ὥσπερ γὰρ ἐπιστήμην, ἔστι καὶ ἀπάτην καὶ δι' αὑτοῦ κτᾶσθαι καὶ δι' ἄλλου), καὶ ἡ ἄνω φορὰ τῇ κάτω (ἐναντία γὰρ ταῦτα ἐν μήκει), καὶ ἡ εἰς δεξιὰ τῇ εἰς ἀριστερά (ἐναντία γὰρ ταῦτα ἐν πλάτει), καὶ ἡ εἰς τὸ ἔμπροσθεν τῇ εἰς τὸ ὄπισθεν (ἐναντία γὰρ καὶ ταῦτα).
383Aristoteles, Physica, 5, 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως μὲν οὖν ἐναντίαι κινήσεις καὶ ἠρεμίαι τὸν εἰρημένον τρόπον εἰσίν, οἷον ἡ ἄνω τῇ κάτω· τόπου γὰρ ἐναντιώσεις αὗται.
384Aristoteles, Physica, 5, 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
φέρεται δὲ τὴν μὲν ἄνω φορὰν φύσει τὸ πῦρ, τὴν δὲ κάτω ἡ γῆ· καὶ ἐναντίαι γ' αὐτῶν αἱ φοραί.
385Aristoteles, Physica, 5, 6; 17 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ πῦρ ἄνω μὲν φύσει, κάτω δὲ παρὰ φύσιν· καὶ ἐναντία γε ἡ κατὰ φύσιν αὐτοῦ τῇ παρὰ φύσιν.
386Aristoteles, Physica, 5, 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
καὶ μοναὶ δ' ὡσαύτως· ἡ γὰρ ἄνω μονὴ τῇ ἄνωθεν κάτω κινήσει ἐναντία.
387Aristoteles, Physica, 5, 6; 20 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε κινήσει μονὴ ἐναντία ἡ παρὰ φύσιν τῇ κατὰ φύσιν τοῦ αὐτοῦ· καὶ γὰρ ἡ κίνησις ἡ τοῦ αὐτοῦ ἐναντία οὕτως· ἡ μὲν γὰρ κατὰ φύσιν [ἔσται] αὐτῶν, ἡ ἄνω ἢ ἡ κάτω, ἡ δὲ παρὰ φύσιν.
388Aristoteles, Physica, 5, 6; 30 (auctor 384BC-322BC)
[ἀπορήσειε δ' ἄν τις καὶ περὶ τοῦ ἵστασθαι, εἰ καὶ ὅσαι παρὰ φύσιν κινήσεις, ταύταις ἔστιν ἠρεμία ἀντικειμένη. εἰ μὲν οὖν μὴ ἔσται, ἄτοπον· μένει γάρ, βίᾳ δέ. ὥστε ἠρεμοῦν τι ἔσται οὐκ ἀεὶ ἄνευ τοῦ γενέσθαι. ἀλλὰ δῆλον ὅτι ἔσται· ὥσπερ γὰρ κινεῖται παρὰ φύσιν, καὶ ἠρεμοίη ἄν τι παρὰ φύσιν. ἐπεὶ δ' ἔστιν ἐνίοις κίνησις κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν, οἷον πυρὶ ἡ ἄνω κατὰ φύσιν ἡ δὲ κάτω παρὰ φύσιν, πότερον αὕτη ἐναντία ἢ ἡ τῆς γῆς; αὕτη γὰρ φέρεται κατὰ φύσιν κάτω. ἢ δῆλον ὅτι ἄμφω, ἀλλ' οὐχ ὡσαύτως, ἀλλ' ἡ μὲν κατὰ φύσιν ὡς κατὰ φύσιν οὔσης τῆς αὐτοῦ· ἡ δ' ἄνω τοῦ πυρὸς τῇ κάτω, ὡς ἡ κατὰ φύσιν οὖσα τῇ παρὰ φύσιν οὔσῃ. ὁμοίως δὲ καὶ ταῖς μοναῖς. ἴσως δ' ἠρεμίᾳ κίνησίς πῃ ἀντίκειται.]
389Aristoteles, Physica, 8, 3; 15 (auctor 384BC-322BC)
κατά τε τὸ φέρεσθαι θαυμαστὸν εἰ λέληθεν ὁ λίθος κάτω φερόμενος ἢ μένων ἐπὶ τῆς γῆς.
390Aristoteles, Physica, 8, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
τό τε γὰρ αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ κινούμενον φύσει κινεῖται, οἷον ἕκαστον τῶν ζῴων (κινεῖται γὰρ τὸ ζῷον αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ, ὅσων δ' ἡ ἀρχὴ ἐν αὐτοῖς τῆς κινήσεως, ταῦτα φύσει φαμὲν κινεῖσθαι· διὸ τὸ μὲν ζῷον ὅλον φύσει αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ, τὸ μέντοι σῶμα ἐνδέχεται καὶ φύσει καὶ παρὰ φύσιν κινεῖσθαι· διαφέρει γὰρ ὁποίαν τε ἂν κίνησιν κινούμενον τύχῃ καὶ ἐκ ποίου στοιχείου συνεστηκός), καὶ τῶν ὑπ' ἄλλου κινουμένων τὰ μὲν φύσει κινεῖται τὰ δὲ παρὰ φύσιν, παρὰ φύσιν μὲν οἷον τὰ γεηρὰ ἄνω καὶ τὸ πῦρ κάτω, ἔτι δὲ τὰ μόρια τῶν ζῴων πολλάκις κινεῖται παρὰ φύσιν, παρὰ τὰς θέσεις καὶ τοὺς τρόπους τῆς κινήσεως.
391Aristoteles, Physica, 8, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
ταῦτα γὰρ εἰς μὲν τοὺς ἀντικειμένους τόπους βίᾳ κινεῖται, εἰς δὲ τοὺς οἰκείους, τὸ μὲν κοῦφον ἄνω τὸ δὲ βαρὺ κάτω, φύσει· τὸ δ' ὑπὸ τίνος οὐκέτι φανερόν, ὥσπερ ὅταν κινῶνται παρὰ φύσιν.
392Aristoteles, Physica, 8, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
τό τε γὰρ αὐτὰ ὑφ' αὑτῶν φάναι ἀδύνατον· ζωτικόν τε γὰρ τοῦτο καὶ τῶν ἐμψύχων ἴδιον, καὶ ἱστάναι ἂν ἐδύνατο αὐτὰ αὑτά (λέγω δ' οἷον, εἰ τοῦ βαδίζειν αἴτιον αὑτῷ, καὶ τοῦ μὴ βαδίζειν), ὥστ' εἰ ἐπ' αὐτῷ τὸ ἄνω φέρεσθαι τῷ πυρί, δῆλον ὅτι ἐπ' αὐτῷ καὶ τὸ κάτω.
393Aristoteles, Physica, 8, 4; 18 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ τὸ δυνάμει πλεοναχῶς λέγεται, τοῦτ' αἴτιον τοῦ μὴ φανερὸν εἶναι ὑπὸ τίνος τὰ τοιαῦτα κινεῖται, οἷον τὸ πῦρ ἄνω καὶ ἡ γῆ κάτω.
394Aristoteles, Physica, 8, 4; 26 (auctor 384BC-322BC)
αἴτιον δ' ὅτι πέφυκέν ποι, καὶ τοῦτ' ἔστιν τὸ κούφῳ καὶ βαρεῖ εἶναι, τὸ μὲν τῷ ἄνω τὸ δὲ τῷ κάτω διωρισμένον.
395Aristoteles, Physica, 8, 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
πᾶν μὲν γὰρ κινεῖται τὸ φερόμενον ἢ κύκλῳ ἢ εὐθεῖαν ἢ μικτήν, ὥστ' εἰ μηδ' ἐκείνων ἡ ἑτέρα συνεχής, οὐδὲ τὴν ἐξ ἀμφοῖν οἷόν τ' εἶναι συγκειμένην· ὅτι δὲ τὸ φερόμενον τὴν εὐθεῖαν καὶ πεπερασμένην οὐ φέρεται συνεχῶς, δῆλον· ἀνακάμπτει γάρ, τὸ δ' ἀνακάμπτον τὴν εὐθεῖαν τὰς ἐναντίας κινεῖται κινήσεις· ἐναντία γὰρ κατὰ τόπον ἡ ἄνω τῇ κάτω καὶ ἡ εἰς τὸ πρόσθεν τῇ εἰς τοὔπισθεν καὶ ἡ εἰς ἀριστερὰ τῇ εἰς δεξιά· τόπου γὰρ ἐναντιώσεις αὗται.
396Aristoteles, Physica, 8, 8; 21 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ ἡ τὸ Η φέροιτο πρὸς τὸ Δ καὶ πάλιν ἀνακάμψασα κάτω φέροιτο, τῷ ἄκρῳ ἐφ' οὗ Δ τελευτῇ καὶ ἀρχῇ κέχρηται, τῷ ἑνὶ σημείῳ ὡς δύο· διὸ στῆναι ἀνάγκη· καὶ οὐχ ἅμα γέγονεν ἐπὶ τῷ Δ καὶ ἀπελήλυθεν ἀπὸ τοῦ Δ· ἐκεῖ γὰρ ἂν ἅμα εἴη καὶ οὐκ εἴη ἐν τῷ αὐτῷ νῦν.
397Aristoteles, Problemata, 1, 18; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι βαρεῖα ἡ ὑγρότης διὰ τὸ γεώδης εἶναι, τὰ δὲ βαρέα εἰς τὸ κάτω ἀποχωρεῖ; τὰ μὲν οὖν ἄνω ἔκκριτα διὰ τὸ ἀποκεχωρηκέναι εἰς τὰ κάτω, τὰ δὲ κάτω πολλῆς γέμει περιττώσεως καὶ εὐσήπτου.
398Aristoteles, Problemata, 1, 20; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι σφόδρα ὑγρὰ τὰ σώματα ὁ χειμὼν λαμβάνει, καὶ ἡ μεταβολὴ ἔτι μεγάλη γίνεται ἐξ ἀλέας πολλῆς καὶ οὐκ ἐκ προσαγωγῆς, διὰ τὸ καὶ τὸ μετόπωρον γίνεσθαι ἀλεεινόν, ὥστε τοῖς μὲν γίνεσθαι ἀνάγκη τὰ ὀξέα νοσήματα, μὴ ἀραιοῖς οὖσι· τοῖς γὰρ τοιούτοις ἄνω μᾶλλον τὰ ὑγρὰ περιττώματα ἀθροίζεται, διὰ τὸ τούτους μὲν τοὺς τόπους ἔχειν χώραν, τοὺς δὲ κάτω ἑτέρους εἶναι.
399Aristoteles, Problemata, 1, 41 (auctor 384BC-322BC)
41. Διὰ τί δὲ τὰ μὲν τὴν ἄνω κοιλίαν τὰ δὲ τὴν κάτω κινεῖ, οἷον ἑλλέβορος μὲν τὴν ἄνω, σκαμμωνία δὲ τὴν κάτω, τὰ δὲ ἄμφω, οἷον ἐλατήριον καὶ τῆς θαψίας ὁ ὀπός;
400Aristoteles, Problemata, 1, 41; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ ψυχρὰ τὴν φύσιν αὐτῶν διὰ βάρος καὶ πρὶν παθεῖν τι ἢ ποιῆσαι κάτω φέρεται, κἀκεῖθεν ὁρμῶντα τὸ αὐτὸ δρᾷ τοῖς ἄνω· κατὰ γὰρ τοὺς πόρους ἀνιόντα ἐκεῖθεν, καὶ κινήσαντα ὧν ἂν κρατήσῃ περιττωμάτων καὶ συντηγμάτων, λαβόντα τὴν αὐτὴν ἄγει ὁδόν.
401Aristoteles, Problemata, 2, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ τοιοῦτον δὲ ἐν μὲν τῇ κάτω ὑποστάσει οὖρον καλεῖται, ἐν δὲ σαρκὶ ἱδρώς· ἄμφω δὲ ἁλμυρὰ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν.
402Aristoteles, Problemata, 2, 4 (auctor 384BC-322BC)
4. Διὰ τί τὰ ἄνω ἱδροῦσι μᾶλλον τῶν κάτω; πότερον τὸ θερμὸν ἄνω καὶ ἀνέρχεται καὶ ἔστιν ἄνω, τοῦτο δὲ ἄνω φέρει τὸ ὑγρόν;
403Aristoteles, Problemata, 2, 17; 4 (auctor 384BC-322BC)
οὔκουν ἐκ τῶν κάτω ὁ ἱδρὼς ἀλλ´ ἐκ τῆς κεφαλῆς γίνεται.
404Aristoteles, Problemata, 2, 17; 5 (auctor 384BC-322BC)
διὸ ἱδροῦσι καὶ πρῶτον καὶ μάλιστα τὸ μέτωπον· ὑπόκειται γὰρ πρῶτον· τὸ δὲ ὑγρὸν κάτω ῥεῖ ἀλλ´ οὐκ ἄνω.
405Aristoteles, Problemata, 2, 26; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι καὶ ἡ ἀγωνία ἐστὶ θερμότητος οὐ μετάστασις ὥσπερ ἐν τῷ φόβῳ ἐκ τῶν ἄνω τόπων εἰς τοὺς κάτω (διὸ καὶ αἱ κοιλίαι λύονται τῶν φοβουμένων) ἀλλ´ αὔξησις θερμοῦ, ὥσπερ ἐν τῷ θυμῷ; Καὶ γὰρ ὁ θυμὸς ζέσις τοῦ θερμοῦ ἐστὶ τοῦ περὶ τὴν καρδίαν· καὶ ὁ ἀγωνιῶν οὐ διὰ φόβον καὶ διὰ ψύξιν πάσχει, ἀλλὰ διὰ τὸ μέλλον.
406Aristoteles, Problemata, 2, 38; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι τοῖς βάρεσιν εἰς τὸ κάτω φέρεσθαι κατὰ φύσιν ἐστίν, εἰς δὲ τὸ ἄνω παρὰ φύσιν.
407Aristoteles, Problemata, 3, 17; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δὲ συμβαίνει τῶν ὑγρῶν κατασπωμένων καὶ ἐκκρινομένων κάτω καὶ πνεῦμα ἐπάγεσθαι αὐτοῖς, ὅπερ μόνον ἀπὸ τοῦ οἴνου εἰς τὴν κεφαλὴν φερόμενον τὸν κάρον καὶ τὴν κραιπάλην ποιεῖ.
408Aristoteles, Problemata, 3, 17; 7 (auctor 384BC-322BC)
Κάτω δὲ ὁρμήσαντος καὶ καταψυχομένου τοῦ σώματος διὰ τὰ εἰρημένα, Λύεται ὁ τῆς κραιπάλης πόνος.
409Aristoteles, Problemata, 3, 18; 3 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ μὲν οὖν τὸ λεπτὸν [καὶ οὐκ ἀηδὲς] εἶναι κάτω διέρχεται ταχύ, διὰ δὲ τὸ μὴ ἀηδὲς οὐ ποιεῖ καρδιώττειν.
410Aristoteles, Problemata, 3, 20; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἂν δὲ σφόδρα κινῆται καὶ ὁμαλῶς ἄνω καὶ κάτω, ἧττον κρατήσει τοῦ πόρρω.
411Aristoteles, Problemata, 3, 33; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ διότι δεῖ μὲν ἐκθερμανθῆναι τοὺς κάτω τόπους, ὁ δ´ οἶνος ἄνω πέφυκε φέρεσθαι, ὥστε ἐκεῖ ποιεῖ τὴν θερμασίαν, ἐντεῦθεν δὲ ἀπάγει.
412Aristoteles, Problemata, 3, 33; 4 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ μετὰ τὰ σιτία ἥκιστα ἀφροδισιαστικοί, καὶ κελεύουσιν ἀριστᾶν μὲν πολὺ δειπνεῖν δὲ ὀλίγον· ἀπέπτων μὲν γὰρ ὄντων ἄνω φέρεται, πεπεμμένων δὲ κάτω τὸ θερμὸν καὶ τὸ ὑγρόν· ἡ δὲ τοῦ σπέρματος γένεσις ἐκ τούτων.
413Aristoteles, Problemata, 4, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ διότι ἄνωθεν τὸ θερμὸν ἐξιὸν ἀναστρέφει ἵνα περ ὁρμᾷ· ἐν δὲ τῷ ὕπνῳ κάτω συνάγεται, διὸ ῥέπει κάτω; συγκλείονται δὲ οἱ ὀφθαλμοὶ παρὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν ἔτι νοτίδα.
414Aristoteles, Problemata, 4, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ μὲν οὖν ἀφροδισιασμὸς δῆλον ὅτι τοῦτο ποιεῖ· τοῖς δὲ εὐνούχοις τά τε σκέλη οἰδεῖ καὶ αἱ κοιλίαι εὔλυτοι ὡς κάτω μεθισταμένου τοῦ ὑγροῦ.
415Aristoteles, Problemata, 4, 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δὲ καὶ τῇ ὄψει· τῶν γὰρ φοβουμένων τὰ ἄνω λειφαιμεῖ, τὰ δὲ κάτω ὑγραίνεται, καὶ κοιλία καὶ κύστις λύεται.
416Aristoteles, Problemata, 4, 8; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὑπιὸν οὖν τὸ θερμὸν ἐν μὲν τῷ φόβῳ κάτω, ἐν δὲ τῷ θανάτῳ κάτωθεν ἄνω, ἐξυγραῖνον τῇ θερμότητι ποιεῖ τὴν τοῦ σπέρματος ἔξοδον.
417Aristoteles, Problemata, 4, 32; 4 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ ταὐτὸ δὲ καὶ οἱ ὄρνιθες λάγνοι καὶ οἱ χωλοί· ἡ γὰρ τροφὴ ἀμφοτέροις κάτω μὲν ὀλίγη διὰ τὴν ἀναπηρίαν τῶν σκελῶν, εἰς δὲ τὸν ἄνω τόπον ἔρχεται καὶ εἰς σπέρμα συγκρίνεται.
418Aristoteles, Problemata, 5, 1; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δὲ ᾖ βραχεῖα, διὰ μὲν τὸ πλῆθος τῆς κινήσεως ἐν τοῖς ἐπιπέδοις οὐ γίνεται κόπος· ἐν δὲ τοῖς ἀνάντεσιν διὰ τὸ τὴν μεταβολὴν ἰσχυρὰν γίνεσθαι καὶ ἐναντίαν, ὁτὲ μὲν ἄνω ὁτὲ δὲ κάτω, ποιεῖ κόπον.
419Aristoteles, Problemata, 5, 9; 1 (auctor 384BC-322BC)
Καίτοι ὅλως ὁ δρόμος κατασπᾶν δοκεῖ κάτω τὰ περιττώματα, ὥσπερ ὁ περίπατος· διὸ καὶ παχύνονται τὰ σκέλη οἱ πολλὰ περιπατοῦντες, ὅτι εἰς τὰ κάτω ὑπονοστεῖ ἄνωθεν καὶ ἡ τροφὴ καὶ τὰ περιττώματα.
420Aristoteles, Problemata, 5, 15 (auctor 384BC-322BC)
15. Διὰ τί ἐκ τῶν μακρῶν καὶ σφοδρῶν ὁδῶν καὶ δρόμων, ὅταν στῇ τις ἐπ´ ἄκρων τῶν δακτύλων, σείονται τῶν ποδῶν αἱ πτέρναι καὶ σπᾶται κάτω προπετῶς;
421Aristoteles, Problemata, 5, 15; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο οὖν σεῖον ὥσπερ ὑποσπῶν τῇ κινήσει κατασπᾷ τε, καὶ τοῦ πορρωτάτω ἥκιστα ποιεῖ κρατεῖν· τοιοῦτον δὲ αἱ πτέρναι, οἷον τοῖς ὀργιζομένοις τὸ κάτω χεῖλος.
422Aristoteles, Problemata, 5, 24; 7 (auctor 384BC-322BC)
Καταβαίνοντες δὲ τῷ ἐμπίπτειν τὸ σῶμα κάτω καὶ προωθεῖν παρὰ φύσιν ὁ πόνος ἐστίν, ὥστε ᾧ μάλιστα ἐμπίπτει καὶ σαλεύει, τοῦτο παρέχει τὸν πόνον.
423Aristoteles, Problemata, 7, 5; 6 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ τραχέα τῷ πληγὴν ποιεῖν πυκνήν, προσκόπτοντα τῇ ἀρχῇ τῶν τριχῶν, ἀπωθεῖ αὐτὴν εἰς τοὐναντίον· ἀπωθουμένης δὲ ἀνάγκη τὴν κορυφὴν τῆς τριχὸς ἀνάπαλιν γίνεσθαι, διὸ συμβαίνει ἵστασθαι αὐτάς· πᾶσαι γὰρ νενεύκασι κάτω.
424Aristoteles, Problemata, 7, 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δὲ φορὰ τοῦ διὰ τῆς ἀκοῆς πνεύματος εἰς τὸ σῶμα ἄνωθεν κάτω ἐστίν.
425Aristoteles, Problemata, 8, 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον ὑποπνεῖ μᾶλλον; ἢ ὅτι ἐν ἐλάττονι γίνεται τὸ αἷμα κάτω, ὥστε τὸ ἄλλο εὐψυκτότερον ἐκλείποντος τοῦ θερμοῦ;
426Aristoteles, Problemata, 9, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
Κοίλου δὲ καὶ ἀραιοῦ γενομένου τοῦ μέσου, φέρεται εἰς αὐτὸ ἐκ τῶν πέριξ ἐπιπολῆς αἷμα· κάτω τε γὰρ πέφυκε φέρεσθαι, καὶ εἰς τὰ ἀραιὰ τῷ εἴκειν αὐτά.
427Aristoteles, Problemata, 10; 67 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τὸ αὐτὸ δὲ καὶ οἱ χωλοὶ ἄνδρες· ἡ γὰρ τροφὴ αὐτοῖς ὀλίγη μὲν κάτω ἀφικνεῖται διὰ τὴν ἀναπηρίαν τῶν σκελῶν, εἰς δὲ τὸν ἐπάνω τόπον ἔρχεται πολλή, καὶ εἰς σπέρμα συγκρίνεται.
428Aristoteles, Problemata, 10; 115 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί οἱ εὐνοῦχοι ἑλκώδεις τὰς κνήμας ἴσχουσι καὶ σαπράς; πότερον ὅτι καὶ αἱ γυναῖκες, οἱ δ' εὐνοῦχοι γυναικικοί; ἢ τοῦτο μὲν συμβέβηκεν, αἴτιον δὲ καὶ ταῖς γυναιξὶν ὅτι ἡ θερμότης κάτω ὁρμᾷ.
429Aristoteles, Problemata, 10; 122 (auctor 384BC-322BC)
τοῖς δὲ λοφούροις διὰ μῆκος τοῦ αὐχένος εἰς τὸ κάτω ὁρμᾷ τὸ πνεῦμα, διὸ καὶ ἀποψοφοῦσι μάλιστα.
430Aristoteles, Problemata, 10; 124 (auctor 384BC-322BC)
οὐδὲ ἐρεύγονται δὲ ὅσα μηρυκάζει, διὰ τὸ πολλὰς ἔχειν κοιλίας καὶ τὸν καλούμενον κεκρύφαλον· διὰ πολλῶν οὖν γίνεται καὶ ἄνω καὶ κάτω τῷ πνεύματι ἡ πορεία, καὶ φθάνει ἀναλισκόμενον τὸ ὑγρὸν πρὶν ἐκπνευματωθῆναι καὶ ποιῆσαι ἢ ἐρυγεῖν ἢ ψοφῆσαι.
431Aristoteles, Problemata, 10; 169 (auctor 384BC-322BC)
ὄντες δὲ τοιοῦτοι δεκτικοὶ γίνονται τῶν ὑγρῶν μᾶλλον ἢ οἱ κάτω τῆς καρδίας πόροι.
432Aristoteles, Problemata, 10; 181 (auctor 384BC-322BC)
τῶν δὲ ἄλλων ζῴων συμβαίνει μάλιστα κορυζᾶν τοὺς ὄρνιθας διὰ τὸ μάλιστα ὁμοιόσχημον εἶναι ἀνθρώπῳ· ἧττον δὲ ἢ ἄνθρωπος πάσχει αὐτό, ὅτι τὰ πολλὰ κάτω ἔχει τὴν κεφαλὴν διὰ τὸ τὴν νομὴν ἀπὸ τῆς γῆς εἶναι.
433Aristoteles, Problemata, 10; 202 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί, ὅσοις τὰ ἀπὸ τοῦ ὀμφαλοῦ κάτω μείζονα ἢ τὰ πρὸς τὰ στήθη, βραχύβιοι καὶ ἀσθενεῖς; ἢ ὅτι ἡ κοιλία ψυχρὰ διὰ μικρότητα, ὥστε οὐ πεπτικὴ ἀλλὰ περιττωματική; οἱ δὲ τοιοῦτοι νοσακεροί.
434Aristoteles, Problemata, 11; 35 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι δὲ κατορωρυγμένα, οὐθὲν ἄτοπον· ἡ γὰρ φωνὴ φέρεται κάτω οὐχ ἧττον.
435Aristoteles, Problemata, 11; 118 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί οἱ μὲν ἀγωνιῶντες βαρὺ φθέγγονται, οἱ δὲ φοβούμενοι ὀξύ; ἢ ὅτι τοῖς μὲν φοβουμένοις καταψύχεται ὁ τόπος ὁ περὶ τὴν καρδίαν, κάτω ὁρμῶντος τοῦ θερμοῦ, ὥστε ὀλίγον ἀέρα κινοῦσιν; ἡ γὰρ ἰσχὺς ἐν τῷ θερμῷ· τοῖς δὲ ἄνω φέρεται τὸ θερμόν, ὥσπερ τοῖς αἰσχυνομένοις· δι' αἰσχύνην γὰρ καὶ ἀγωνιῶσιν.
436Aristoteles, Problemata, 11; 140 (auctor 384BC-322BC)
πότερον ὅτι τὸ αἰσθητικὸν ἄνω ἔρχεται αἰρομένων τῶν φλεβῶν; καθευδόντων γὰρ κάτω· διὸ καὶ μᾶλλόν τε ἐκπνέουσι καθεύδοντες ἢ εἰσπνέουσι, καὶ ἀνήκοοί εἰσιν.
437Aristoteles, Problemata, 11; 152 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τῆς φωνῆς, ἐπειδὴ ῥύσις τίς ἐστι, φύσιν ἐχούσης ἄνω φέρεσθαι, μᾶλλόν ἐστιν εὐήκοος ἄνωθεν κάτω ἢ κάτωθεν ἄνω; ἢ ὅτι ἡ φωνὴ ἀήρ τίς ἐστι μεθ' ὑγροῦ· βαρυνόμενος οὖν οὗτος ὑπὸ τοῦ ὑγροῦ φέρεται κάτω καὶ οὐκ ἄνω· τοῦ γὰρ ὑγροῦ κατὰ φύσιν ἡ κάτω φορά.
438Aristoteles, Problemata, 11; 153 (auctor 384BC-322BC)
διὸ τοῖς κάτω μᾶλλον ἀκούεται.
439Aristoteles, Problemata, 11; 154 (auctor 384BC-322BC)
ἢ τοῦτο μὲν ὑπὸ τῆς τοῦ ζῴου φωνῆς μόνον γίνεται (αὕτη γὰρ μεθ' ὑγροῦ), τὸ δὲ συμβαῖνόν ἐστι καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ψόφων; καθάπερ οὖν ἡ ὄψις, ἐὰν μὲν ἄνωθεν κάτω προσπέσῃ, τὴν ἀνάκλασιν ἄνω ποιεῖται, κάτωθεν δὲ ἄνω προσπεσοῦσα ἀνεκλάσθη κάτω, τὸν αὐτὸν τρόπον ἡ φωνὴ ἡ φύσιν ἔχουσα ἄνω φέρεσθαι, προσκόψασα τῷ ἐξ ἐναντίας ἀέρι, βιάζεσθαι μὲν οὐ δύναται πλείονα ὄντα καὶ βαρύτερον, ἀνακλασθεὶς δὲ ὁ κινηθεὶς ἀὴρ ἐπὶ τοὐναντίον ἠνέχθη κάτω, διὸ καταχεόμενος ἀκούεται κάτω μᾶλλον.
440Aristoteles, Problemata, 13; 13 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ ψυχρὸν τοὐναντίον στατικὸν καὶ συσταλτικὸν καὶ φορὸν δὲ κάτω, τὸ δὲ θερμὸν καὶ αἱ ὀσμαὶ πᾶσαι ἀνωφερεῖς διὰ τὸ ἐν ἀέρι τε εἶναι καὶ τὸ αἰσθητήριον αὐτῶν ἄνω εἶναι, μὴ κάτω· πρὸς γὰρ ἐγκέφαλον περαίνουσα ἡ ὀσμὴ αἴσθησιν ποιεῖ.
441Aristoteles, Problemata, 13; 17 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλ' ὅτι μόνον φυσητικὸν τῆς κάτω κοιλίας τῶν ὀσμὴν ἐχόντων ἰσχυρὰν ἅμα καὶ οὐρητικήν, τὰ δὲ ἄλλα ἄνω ποιεῖ, οἷον ἡ ῥάφανος, καὶ τὰ πνεύματα.
442Aristoteles, Problemata, 13; 19 (auctor 384BC-322BC)
κάτω δὲ τρία ὑπάρχει ταῦτα· καὶ γὰρ οὐρητικόν, καὶ πνεῦμα ποιεῖ, καὶ τοῦτο κάτω.
443Aristoteles, Problemata, 14; 7 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἐν τοῖς ἑλώδεσι τὰ μὲν ἐν τῇ κεφαλῇ ἕλκη ταχὺ ὑγιάζεται, τὰ δὲ ἐν ταῖς κνήμαις μόλις; ἢ ὅτι βαρεῖα ἡ ὑγρότης διὰ τὸ γεώδης εἶναι, τὰ δὲ βαρέα εἰς τὸ κάτω ὑποχωρεῖ; τὰ μὲν οὖν ἄνω εὔπεπτα διὰ τὸ ὑποκεχωρηκέναι εἰς τὸ κάτω, τὰ δὲ κάτω πολλῆς γέμει τῆς περιττώσεως καὶ εὐσήπτου.
444Aristoteles, Problemata, 16; 6 (auctor 384BC-322BC)
τὸ κάτω δὲ ἡμισφαίριον ἀποτέμνεται ὑπὸ τοῦ ἐπιπέδου τοῦ ὑδατώδους, ἐν ᾧ τὸ κέντρον ἐστίν.
445Aristoteles, Problemata, 16; 9 (auctor 384BC-322BC)
πάντες γὰρ οὗτοι εἰς τοὐναντίον καὶ ὄπισθεν ἐπιπίπτουσι, διὰ τὸ ἰσάζειν αὐτὰ τὴν κάθετον, μετέωρόν τε εἶναι καὶ εἰς τοὔμπροσθεν ἐκκρούεσθαι· τὰ γὰρ ἐναντία δηλονότι αὐτῆς ὄπισθέν τε καὶ κάτω συμβαίνει γίνεσθαι, κάτω δὲ φερόμενα βαρύτερα ἂν εἴη.
446Aristoteles, Problemata, 16; 31 (auctor 384BC-322BC)
οὐκ εἰσέρχεται μὲν οὖν τὸ ὕδωρ εἰς τὴν κλεψύδραν διὰ τὴν προειρημένην αἰτίαν, ἐξέρχεται δὲ ἀνοιχθέντος τοῦ αὐλοῦ διὰ τὸ τὸν ἐν αὐτῷ ἀέρα κινούμενον ἄνω καὶ κάτω πολλὴν κένωσιν ποιεῖν τοῦ ἐν τῇ κλεψύδρᾳ ὕδατος.
447Aristoteles, Problemata, 16; 32 (auctor 384BC-322BC)
ὠθούμενον δὲ κάτω καὶ αὐτὸ ῥέπον εἰς αὐτὸ εἰκότως ἐκρεῖ, βιαζόμενον τὸν ἐκτὸς τῆς κλεψύδρας ἀέρα κινούμενόν τε καὶ ὄντα ἴσον τῇ δυνάμει τῷ ἐπωθοῦντι αὐτὸν ἀέρι, τῇ δὲ ἀντερείσει ἀσθενέστερον ἐκείνου διὰ τὸ διὰ στενοῦ αὐτὸν τοῦ αὐλοῦ ῥέοντα θᾶττον καὶ σφοδρότερον ῥεῖν, καὶ προσπίπτειν τῷ ὕδατι.
448Aristoteles, Problemata, 18; 22 (auctor 384BC-322BC)
φύσει γὰρ ἄνω τὸ κοῦφον φέρεται, τὸ δὲ βαρὺ κάτω.
449Aristoteles, Problemata, 19; 84 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἔργον τὰ ἄνω ᾄδειν· τὰ δὲ βαρέα κάτω.
450Aristoteles, Problemata, 19; 131 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι ἦν τοῦ μὲν ἄνω τετραχόρδου τελευτή, τοῦ δὲ κάτω ἀρχή, καὶ μέσον εἶχε λόγον τόνῳ τῶν ἄκρων; Διὰ τί οἱ ἐν τραγῳδίᾳ χοροὶ οὔθ' ὑποδωριστὶ οὔθ' ὑποφρυγιστὶ ᾄδουσιν; ἢ ὅτι μέλος ἥκιστα ἔχουσιν αὗται αἱ ἁρμονίαι, οὗ δεῖ μάλιστα τῷ χορῷ; ἦθος δὲ ἔχει ἡ μὲν ὑποφρυγιστὶ πρακτικόν, διὸ καὶ ἔν τε τῷ Γηρυόνῃ ἡ ἔξοδος καὶ ἡ ἐξόπλισις ἐν ταύτῃ πεποίηται, ἡ δὲ ὑποδωριστὶ μεγαλοπρεπὲς καὶ στάσιμον, διὸ καὶ κιθαρῳδικωτάτη ἐστὶ τῶν ἁρμονιῶν.
451Aristoteles, Problemata, 20; 12 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί σελίνου, ἐάν τις περιορύξας μέχρι κάτω πρὸς τὰς ῥίζας περιβάλλῃ τῶν καχρυδίων, εἶτα ἄνωθεν τὴν γῆν, καὶ οὕτως ἄρδῃ, παμμεγέθεις γίνονται αἱ ῥίζαι; ἢ διότι τὸ καχρύδιον θερμὸν ὂν καὶ σομφὸν κατέχει μὲν σύνολκον τὴν τροφὴν καὶ οὐ προΐεται ἄνω, πέττει δὲ θερμὸν ὄν, ὥστε πολλὴν τὴν αὔξησιν γίνεσθαι; Διὰ τί, ἐάν τις τὰς κολοκύνθας εὐθὺς μικρὰς οὔσας κρύψῃ τῇ γῇ ἢ τοὺς σικύους, μείζους γίνονται; ἢ διότι τὰ πνεύματα καὶ ὁ ἥλιος ξηραίνοντα ἀφαιροῦνται τὴν αὔξησιν, καὶ τοὺς ὄγκους ἐλάττους μὲν ποιοῦσι πάντων, στιφροτέρους δέ, ὥσπερ καὶ τῶν δένδρων τά τε ἐν προσηνέμοις καὶ ἑλώδεσι καὶ τὰ ἐν κοίλοις καὶ ἐφύδροις (τὰ μὲν γὰρ μεγάλα γίνονται καὶ σομφά, τὰ δὲ μικρὰ καὶ πυκνά)· ἐν δὲ τῇ γῇ κρυφθέντα ἐναντία πάσχοντα ἐναντίως ἀποβαίνει.
452Aristoteles, Problemata, 22; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἐὰν μὲν οὖν πρῶτα, διὰ βάρος κάτω πορευόμενα εὐρυχωρίαν ἄνω ποιεῖ, ὥστε ῥᾳδίως δέχεσθαι τὸν ὄγκον τῶν σιτίων.
453Aristoteles, Problemata, 22; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἀνάπαλιν δὲ εἰσελθόντα τὰ σιτία, διὰ τὸ μὴ κάτω φέρεσθαι, ταχὺ τοῦ ἄνω κενοῦ προσλαμβάνει.
454Aristoteles, Problemata, 23; 4 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τὰ πλοῖα γέμειν δοκεῖ μᾶλλον ἐν τῷ λιμένι ἢ ἐν τῷ πελάγει, καὶ θεῖ δὲ θᾶττον ἐκ τοῦ πελάγους πρὸς τὴν γῆν ἢ ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὸ πέλαγος; ἢ ὅτι τὸ πλέον ὕδωρ ἀντερείδει μᾶλλον ἐκ τοῦ ὀλίγου, ἐν δὲ τῷ ὀλίγῳ δέδυκε, διὰ τὸ κρατεῖν αὐτοῦ μᾶλλον; ὠθεῖ γὰρ κάτω τὸ ὕδωρ ἄνωθεν.
455Aristoteles, Problemata, 23; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί, ὅταν τι ῥιφθῇ εἰς τὴν θάλατταν κυμαίνουσαν, οἷον ἡ ἄγκυρα, γαλήνη γίνεται; ἢ διότι ἵσταται ἡ θάλαττα τῷ φερομένῳ, μεθ' οὗ ἀὴρ συγκαταφέρεται, ὃς ἐπ' εὐθείας κάτω φερόμενος καὶ ἐνταῦθα ἐπισπασθεὶς συνεπισπᾶται τὸ ἐκ πλαγίου κινοῦν τὴν θάλατταν; ὁ δὲ κλύδων τῆς θαλάττης οὐκ ἄνωθεν κάτω γίνεται ἀλλ' ἐπιπολῆς· οὗ λήξαντος γαλήνη γίνεται.
456Aristoteles, Problemata, 23; 12 (auctor 384BC-322BC)
ἀκύμου δὲ ὄντος τοῦ κατ' αὐτὴν τόπου, γαλήνην ἐν τῇ ῥήξει αὐτῆς συμβαίνει γίνεσθαι, ὅτι συγκαταβὰς ὁ ἀὴρ τῷ ἐνεχθέντι κάτω, ἀναφερόμενος καὶ ὠθῶν ἄνω τὴν θάλατταν ὥσπερ πομφολυγοῖ αὐτήν· ἡ γὰρ πομφόλυξ ὑγροῦ ὑπ' ἀέρος κάτωθεν ἀνωθουμένου ἐστίν.
457Aristoteles, Problemata, 23; 14 (auctor 384BC-322BC)
σημεῖα δὲ τῶν εἰρημένων ἐστί· μετέωρος γὰρ ἡ κατὰ τὸ ἐνεχθὲν κάτω θάλαττα τῆς πέριξ γίνεται μικρὸν ὕστερον.
458Aristoteles, Problemata, 23; 15 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἐνίοτε πλοῖα θέοντα ἐν τῇ θαλάττῃ εὐδίας καταπίνεται καὶ ἀφανῆ γίνεται, ὥστε μηδὲ ναυάγιον ἀναπλεῖν; ἢ ὅταν ἀντρώδης τόπος ἐν τῇ ὑπὸ τὴν θάλατταν γῇ ῥαγῇ, ἅμα εἰς τὴν θάλατταν καὶ ἔσω ἀκολουθεῖ τῇ τοῦ πνεύματος φορᾷ; ὁμοίως δὲ καὶ πάντῃ φερομένη κύκλῳ φέρεται κάτω.
459Aristoteles, Problemata, 23; 27 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι διὰ μὲν τοῦ ποτίμου διέρχεται ταχὺ ἡ ὄψις, καὶ οὐκ ἀνακλᾶται πρὸς τὸν ἀέρα, ἀπὸ δὲ τῆς θαλάσσης οὔ; οὔτ' ἄνω ἀνακλᾶται διὰ τὸ μὴ λεῖον εἶναι τὸ ὕδωρ· κάτω δὲ ἀποκάμνει βαδίζουσα· διὸ μέλαινα φαίνεται.
460Aristoteles, Problemata, 23; 28 (auctor 384BC-322BC)
ἐν δὲ τοῖς λιμνώδεσιν ἐπιπολῆς ὄντος τοῦ ποτίμου, κάτω δὲ τοῦ ἁλμυροῦ, οὐ διέρχεται, ἀλλ' ἀνακλᾶται πρὸς τὴν αὐγήν· διὸ φαίνεται λευκὴ ἡ ἐπιφάνεια αὐτῆς.
461Aristoteles, Problemata, 23; 86 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ὅλως ἐφίσταται γεῶδες ὄν; ἡ γὰρ οἰκεία φορὰ κάτω.
462Aristoteles, Problemata, 23; 119 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ ἁλμυρὸν διὰ τὸ βάρος καὶ διὰ τὸ τμητικὸν εἶναι κάτω φέρεται.
463Aristoteles, Problemata, 25; 39 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι ψυχρὸς μὲν πέφυκεν εἶναι καὶ θερμός, ὥστε μεταβάλλει τῇ ἁφῇ οὗ ἄν τινος ἅπτηται, ὑγρὸς δὲ οὐκέτι διὰ τὸ κουφότερος εἶναι· καὶ οὐδέ ποτε εἰς τὸ βάθος τοῦ ὕδατος ἔρχεται, ἀλλ' ἀεὶ τοῦ ἐπιπέδου ἅπτεται, κἂν βιάζηται κάτω· καὶ τὸ ὕδωρ ἔτι κατωτέρω φέρεται, ὥστε μήποτε εἰς βάθος ἰέναι.
464Aristoteles, Problemata, 25; 43 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι ὁ ἀὴρ ἄνω φέρεται; ὁ γὰρ ἀσκὸς ὅταν μὲν κενὸς ᾖ, κάτω φέρεται, ὅταν δὲ φυσηθῇ, ἄνω ἐπιμένει διὰ τὸ τοῦτον ἀναφέρειν.
465Aristoteles, Problemata, 25; 44 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δὲ ὁ ἀὴρ ἀνακουφίζει καὶ κωλύει κάτω φέρεσθαι, διὰ τί βαρύτεροι γίνονται φυσηθέντες; καὶ πῶς, ὅτε μὲν βαρύτερός ἐστιν, ἐπιμένει, κουφότερος δὲ γενόμενος καταφέρεται; Διὰ τί ὁ ἀὴρ οὐκ ἄνω φέρεται; εἰ γὰρ τὰ πνεύματα τούτου κινουμένου ὑπὸ τοῦ θερμοῦ γίνεται, πέφυκε δὲ τὸ πῦρ ἄνω φέρεσθαι, καὶ τὸ πνεῦμα εἰς τὸ ἄνω ἐβάδιζεν, εἴπερ τό τε κινοῦν εἰς τὸ ἄνω θεῖ καὶ τὸ κινούμενον οὕτω πέφυκε φέρεσθαι.
466Aristoteles, Problemata, 26; 33 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἐπὶ κυνὶ ὁ νότος πνεῖ, καὶ τοῦτο ὥσπερ τι ἄλλο γίνεται τεταγμένως; ἢ διότι θερμὰ τὰ κάτω, τοῦ ἡλίου πόρρω ὄντος, ὥστε πολλὴ ἡ ἀτμὶς γίνεται; καὶ πολλοὶ δὴ ἔπνεον, εἰ μὴ διὰ τοὺς ἐτησίας.
467Aristoteles, Problemata, 26; 59 (auctor 384BC-322BC)
” Διὰ τί προΐεται τοῦ χειμῶνος ἀπὸ τῆς ἕω τὰ πνεύματα, τοῦ θέρους δὲ καὶ ἀφ' ἑσπέρας; ἢ ὅτι ὅταν μηκέτι κρατῇ ὁ ἥλιος, ἀφιέμενος ὁ ἀὴρ ῥεῖ; δύνων τε οὖν καταλείπει νέφη, ἀφ' ὧν οἱ ζέφυροι· καὶ ὅσον ἂν ἐπαγάγῃ ἐκείνοις τοῖς ἐν τῷ κάτω ἡμισφαιρίῳ οἰκοῦσιν, ἑωθινὸν πνεῦμα γίνεται.
468Aristoteles, Problemata, 26; 60 (auctor 384BC-322BC)
τἀναντία δέ, ὅταν δύνῃ ἐν τῷ κάτω μέρει, ἐκείνοις τε ζεφύρους ποιήσει καὶ ἐνταῦθα ἑωθινὸν πνεῦμα ἀπὸ τοῦ ἑπομένου ἀέρος αὐτῷ.
469Aristoteles, Problemata, 26; 133 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἐν τοῖς βορείοις βρωτικώτεροι ἢ ἐν τοῖς νοτίοις; ἢ διότι ψυχρότερα τὰ βόρεια; Διὰ τί ὁ νότος οὐ πνεῖ κατ' αὐτὴν τὴν Αἴγυπτον τὰ πρὸς θάλατταν, οὐδ' ὅσον ἡμέρας δρόμον καὶ νυκτός· τὰ δὲ ὑπὲρ Μέμφεως καὶ ἀποσχόντι δρόμον ἡμέρας καὶ νυκτὸς λαμπρός· καὶ πρὸς ἑσπέραν οὐ πνεῖ, ὅσον δύο ἡμερῶν καὶ νυκτῶν δρόμον, τὰ δὲ πρὸς ἕω λίβες πνέουσιν; ἢ διότι κοίλη τὰ κάτω ἡ Αἴγυπτός ἐστι, διὸ ὑπερπίπτει αὐτῆς, ἄνω δὲ καὶ πόρρω ὑψηλότεροι οἱ τόποι.
470Aristoteles, Problemata, 26; 149 (auctor 384BC-322BC)
τὸ γὰρ πῦρ τοιοῦτον, τὸ δὲ ψυχρὸν κάτω πέφυκε φέρεσθαι.
471Aristoteles, Problemata, 26; 150 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δὲ πνεύματα πλάγια εἰκότως· ἐπεὶ γὰρ τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω βιάζεται, καὶ οὐδέτερον κρατεῖ, μένειν δὲ οὐχ οἷόν τε, λοξὴν τὴν φορὰν εἰκότως γίνεσθαι.
472Aristoteles, Problemata, 26; 166 (auctor 384BC-322BC)
ἐπειδὴ οὖν καὶ ἐφ' ἑαυτὸν ἕλκει ὁ ἥλιος τὰ ὑγρὰ καὶ κινεῖ πρὸ ἀνατολῆς τοῦ χειμῶνος ὑγρὸν ὄντα τὸν παρ' ἡμῖν ἀέρα, δῆλον ὡς καὶ ἐφ' ἑαυτὸν ἂν ἕλκοι, ὢν ἐν τῷ κάτω ἡμισφαιρίῳ, καὶ δείλη ἐκείνοις ὃ ἡμῖν ἐστὶν ὄρθρος.
473Aristoteles, Problemata, 26; 167 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε συμβαίνοι ἂν τὸν ὑπὸ τοῦ ἡλίου πρὸ ἀνατολῆς παρ' ἡμῶν ἐφ' ἑαυτὸν ἑλκόμενον ἀέρα, τοῦτον τοῖς κάτω γενέσθαι ζέφυρον καὶ δείλης πνεῖν.
474Aristoteles, Problemata, 26; 171 (auctor 384BC-322BC)
τοῦ δὲ θέρους καὶ ἑῶαι μὲν οὐ πνέουσιν, ὅτι εἰς ξηρότερον ἔτι τὸν παρ' ἡμῖν ἀέρα ὁ ἥλιος ἀνατέλλει διὰ τὸ ὀλίγον χρόνον αὐτοῦ ἀπογεγονέναι· ζέφυροι δὲ οὐ πνέουσι δείλης τοῦ χειμῶνος, ὅτι οὐδ' ἐν τῷ κάτω ἡμισφαιρίῳ ἑῶοι ταύτην τὴν ὥραν διὰ τὰ προειρημένα, ὅθεν ὁ ἥλιος ἐφ' ἑαυτὸν ἕλκων τὰ ὑγρὰ τὸν παρ' ἡμῖν ζέφυρον ποιεῖ.
475Aristoteles, Problemata, 27; 6 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἐν μὲν τοῖς θυμοῖς εἰς τὸ ἐντὸς ἀθροιζομένου τοῦ θερμοῦ διάθερμοι καὶ θαρραλέοι, ἐν δὲ τοῖς φόβοις ἀνάπαλιν; ἢ οὐκ εἰς τὸν αὐτὸν τόπον, ἀλλὰ τοῖς μὲν ὀργιζομένοις περὶ τὴν καρδίαν, διὸ καὶ θαρρητικοὶ καὶ ἐν ἐρυθήματι καὶ πνεύματος πλήρεις, ἄνω τῆς φορᾶς οὔσης, τοῖς δὲ φοβουμένοις κάτω συμφευγόντων τοῦ αἵματος καὶ τοῦ θερμοῦ, διὸ καὶ ἡ λύσις τῶν κοιλιῶν· ἐπεὶ καὶ ἡ τῆς καρδίας πήδησις οὐχ ὁμοία, ἀλλὰ τοῖς μὲν ὡς ἂν διὰ τὴν ἔκλειψιν πυκνὴ καὶ νυγματώδης, τοῖς δὲ ὡς ἂν ἀθροιζομένου πλείονος θερμοῦ· διὸ καὶ τὸ ἀναζεῖν καὶ τὸ ὀρίνεσθαι τὸν θυμὸν καὶ ταράττεσθαι, καὶ ὅσα τοιαῦτα λέγουσιν οὐ κακῶς ἀλλ' οἰκείως.
476Aristoteles, Problemata, 27; 28 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί οἱ φοβούμενοι μάλιστα τρέμουσι τὴν φωνὴν καὶ τὰς χεῖρας καὶ τὸ κάτω χεῖλος; ἢ διότι ἔκλειψίς ἐστι τὸ πάθος θερμοῦ ἐκ τῶν ἄνω τόπων· διὸ καὶ ὠχριῶσιν.
477Aristoteles, Problemata, 27; 31 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ κάτω χεῖλος, ἀλλ' οὐ τὸ ἄνωθεν, κάτω κρέμαται ᾗ ῥέπει· τὸ δὲ κάτωθεν ἄνω παρὰ φύσιν, ἀλλ' ὑπὸ τοῦ θερμοῦ ἄνω ἠρεμεῖ· οὗ ὑφαιρουμένου διὰ τὸ ψύχεσθαι τρέμει.
478Aristoteles, Problemata, 27; 34 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί οἱ φοβούμενοι τρέμουσι, καὶ μάλιστα τὴν φωνὴν καὶ τοῦ σώματος τὰς χεῖρας καὶ τὸ κάτω χεῖλος; ἢ διότι ἐκ τούτου τοῦ τόπου ἐκλείπει τὸ θερμὸν ἐν ᾧ ἡ φωνή; τὸ δὲ χεῖλος καὶ τὰς χεῖρας, ὅτι εὐκινητότατα καὶ ἥκιστα ἔναιμα.
479Aristoteles, Problemata, 27; 40 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τοῦ τε φόβου λύπης τινὸς ὄντος καὶ τῆς ἀλγηδόνος, οἱ μὲν ἀλγοῦντες ἀναβοῶσιν, οἱ δὲ φοβούμενοι σιωπῶσιν; ἢ οἱ μὲν ἀλγοῦντες κατέχουσι τὸ πνεῦμα (διὸ ἀθρόον ἐξιὸν μετὰ φωνῆς ἐξέρχεται), τῶν δὲ φοβουμένων κατέψυκται τὸ σῶμα καὶ τὸ θερμὸν κάτω ἐνήνεκται, ὃ ποιεῖ πνεύματα.
480Aristoteles, Problemata, 27; 48 (auctor 384BC-322BC)
ἔξωθεν οὖν γινομένων τῶν τε ὑπὸ τῆς ἀγωνίας φόβων καὶ τῶν τοιούτων, καὶ ἐκ τῶν ἄνωθεν εἰς τὰ κάτω καὶ ἐκ τῶν ἐπιπολῆς εἰς τὰ ἐντός, ἐκθερμαινόμενοι δὲ οἱ περὶ τὴν κοιλίαν τόποι καὶ τὴν κύστιν διαλύονται, καὶ ποιοῦσιν αὐτὰς εὐτρεπεῖς.
481Aristoteles, Problemata, 27; 50 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ τὰ πρὸς τὴν κοιλίαν φάρμακα, τὰ κάτω θερμαντικά· καὶ τὰ μὲν τῶν εἰσενεχθέντων μόνων λυτικά, τὰ δὲ καὶ ἑτέραν σύντηξιν ποιεῖ, οἷον τὸ σκόροδον εἰς τὸ οὖρον.
482Aristoteles, Problemata, 31; 15 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί οἱ ἐξόφθαλμοι καπνίζονται μᾶλλον; ἢ ὅτι τάχιστα προσπίπτει πρὸς τὰ προέχοντα; Διὰ τί εἰς μὲν τὰ δεξιὰ ἀμφοτέρας τὰς ὄψεις ἅμα διαστρέφειν δυνάμεθα, καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ καὶ πρὸς τὴν ῥῖνα, καὶ εἰς τὸ ἀριστερὸν δὲ ἢ τὸ δεξιὸν τὴν ἑτέραν, ἅμα δὲ εἰς τὸ δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν ἀδυνατοῦμεν; ὁμοίως δὲ καὶ εἰς τὸ κάτω καὶ εἰς τὸ ἄνω· ἅμα μὲν γὰρ ἐπὶ ταὐτὸ δυνάμεθα, χωρὶς δὲ οὔ.
483Aristoteles, Problemata, 31; 19 (auctor 384BC-322BC)
τὰ μὲν γὰρ ἄκρα εἰς τἀναντία ἂν κινοῖτο, εἰ τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω κινοῖτο, ἡ δὲ ἀρχὴ ἀμφοῖν ἂν ἀκολουθοίη· ὅπερ ἀδύνατον.
484Aristoteles, Problemata, 31; 20 (auctor 384BC-322BC)
ἡ δὲ διαστροφή ἐστι τῶν ὀμμάτων διὰ τὸ ἀρχὴν ἔχειν τὰς σφαίρας, καὶ μέχρι τοῦ στρέφεσθαι εἰς τὰ ἄνω καὶ κάτω καὶ εἰς πλάγιον.
485Aristoteles, Problemata, 31; 21 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν οὖν ἔχουσαι ὡς ἂν ὁμοίως ἔχοιεν τῇ θέσει ἀλλήλαις, καὶ ἐν μέσῳ τοῦ ἐπὶ τὸ ἄνω καὶ κάτω κινεῖσθαι, καὶ εἰς πλάγιον ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημείου ἑαυτῶν λάβωσι τὴν ὄψιν, αὗται μὲν ἀδιάστροφοί τε καὶ μάλιστα ἀκίνητοι τῇ θέσει· ὅσαι δὲ ἐπὶ ταὐτοῦ σημείου λάβωσι τὰς ὄψεις, ἀδιάστροφοι μέν εἰσι, διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων.
486Aristoteles, Problemata, 31; 28 (auctor 384BC-322BC)
ἐὰν μὲν οὖν ἄνω κινηθῇ ὁ ὀφθαλμός, τὸ πέρας κάτω τῆς ὄψεως γίνεται, ἐὰν δὲ κάτω, ἄνω τὸ πέρας.
487Aristoteles, Problemata, 31; 29 (auctor 384BC-322BC)
ἐν ἑνὶ δὲ ὀφθαλμῷ μεθισταμένῳ κινεῖσθαι μὲν τὸ ὁρώμενον δοκεῖ διὰ ταῦτα ἄνω ἢ κάτω, ὅτι καὶ ἡ ὄψις, δύο δὲ οὐ φαίνεται, ἂν μὴ δύο αἱ ὄψεις ὦσι, καὶ διαστρέφει.
488Aristoteles, Problemata, 31; 49 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί εἰς τὸ πλάγιον κινοῦσι τὸν ὀφθαλμὸν οὐ φαίνεται δύο τὸ ἕν; ἢ ὅτι ἐπὶ τῆς αὐτῆς γίνεται γραμμῆς ἡ ἀρχή; δύο δὲ φαίνεται ταύτης μεταβαλλούσης ἄνω ἢ κάτω.
489Aristoteles, Problemata, 33; 5 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε πτάρνυται μὲν θερμαινομένου αὐτοῦ· τῷ δὲ συμπάσχειν ὁ κάτω τόπος, ἐν ᾧ ἐστὶν ὁ λυγμός.
490Aristoteles, Problemata, 33; 16 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί λύγγα παύει πταρμὸς καὶ πνεύματος ἐπίσχεσις καὶ ὄξος; ἢ ὅτι ὁ μὲν πταρμός, διότι ἀντιπερίστασίς ἐστι τοῦ κάτω πνεύματος, ὥσπερ αἱ ἄνω φαρμακεῖαι πρὸς τὴν κάτω κοιλίαν; ἡ δὲ ἀπνευστία τὰς ἀσθενεῖς λύγγας, ὅτι ἡ μικρὰ ὁρμὴ τοῦ πνεύματος ἡ ἀνιοῦσα, ὥσπερ περὶ τὴν βῆχα, ἐάν τις κατάσχῃ, παύεται, οὕτω καὶ ἐνταῦθα καὶ κατέσπασε καὶ κατέπνιξε καὶ συναπεβιάσατο.
491Aristoteles, Problemata, 33; 25 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τῶν μὲν ἄλλων πνευμάτων αἱ ἔξοδοι, οἷον φύσης καὶ ἐρυγμοῦ, οὐχ ἱεραί, ἡ δὲ τοῦ πταρμοῦ ἱερά; πότερον ὅτι τριῶν τόπων ὄντων, κεφαλῆς καὶ θώρακος καὶ τῆς κάτω κοιλίας, ἡ κεφαλὴ θειότατον; ἔστι δὲ φῦσα μὲν ἀπὸ τῆς κάτω κοιλίας πνεῦμα, ἐρυγμὸς δὲ τῆς ἄνω, ὁ δὲ πταρμὸς τῆς κεφαλῆς.
492Aristoteles, Problemata, 33; 38 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί οἱ πρεσβῦται χαλεπῶς πτάρνυνται; πότερον οἱ πόροι συμπεπτώκασι δι' ὧν τὸ πνεῦμα; ἢ ὅτι αἴρειν τὰ ἄνω οὐκέτι δυνάμενοι ῥᾳδίως, εἶτα βίᾳ ἀφιᾶσι κάτω; Διὰ τί, ἐάν τις ἀπνευστιάζῃ, ἡ λὺγξ παύεται; ἢ διότι ἡ μὲν ὑπὸ καταψύξεως γίνεται (διὸ καὶ οἱ φοβούμενοι καὶ οἱ ῥιγοῦντες λύζουσιν), κατεχόμενον δὲ τὸ πνεῦμα ἐκθερμαίνει τὸν ἐντὸς τόπον; Διὰ τί οἱ κωφοὶ ἐκ τῶν μυκτήρων διαλέγονται ὡς ἐπὶ τὸ πολύ; ἢ ὅτι ὁ πνεύμων ἐστὶ τούτοις πεπονηκώς; τοῦτο γάρ ἐστιν ἡ κωφότης, πλήρωσις τοῦ τόπου τοῦ πνευμονικοῦ.
493Aristoteles, Problemata, 33; 44 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ γίνεται τὰ κάτω θερμὰ τῶν καθευδόντων, καὶ τὸ πνεῦμα τὸ πολὺ αἴτιόν ἐστι τοῦ ἐξονειρώττειν ἡμᾶς.
494Aristoteles, Problemata, 33; 49 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δὲ κατέχων τὸ πνεῦμα ὠθεῖ κάτω αὐτό· παρὰ φύσιν γάρ ἐστι τῷ πνεύματι ἡ κάτω φορά, διὸ καὶ χαλεπόν ἐστι κατέχειν τὸ πνεῦμα.
495Aristoteles, Problemata, 34; 26 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι τῶν μὲν ἀναπνεόντων συμπιεζουμένη ταῖς πλευραῖς κάτω, καθάπερ αἱ φῦσαι, προσογκεῖν φαίνεται; Διὰ τί ἀναπνέομεν; ἢ καθάπερ τὸ ὑγρὸν εἰς πνεῦμα διαλύεται, οὕτω καὶ τὸ πνεῦμα εἰς τὸ πῦρ; τὸ τῆς φύσεως οὖν θερμὸν ὅταν τὸ πολὺ τοῦ πνεύματος πῦρ ποιήσῃ, ἀλγηδόνα ἐμποιεῖ, τοῖς δὲ πόροις καὶ ὄγκον· διόπερ ἐξωθοῦμεν τὸ πῦρ μετὰ τοῦ πνεύματος.
496Aristoteles, Problemata, 36; 3 (auctor 384BC-322BC)
οὔκουν ἐκ τῶν κάτω ὁ ἱδρώς, ἀλλ' ἐκ τῆς κεφαλῆς γίνεται.
497Aristoteles, Problemata, 36; 5 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δ' ὑγρὸν κάτω ῥεῖ, ἀλλ' οὐκ ἄνω.
498Aristoteles, Problemata, 37; 21 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί αἱ τρίψεις μᾶλλον σαρκοῦσι τῶν δρόμων; ἢ ὅτι οἱ μὲν δρόμοι περιψύχουσι τὴν σάρκα καὶ οὐ δεκτικὴν τροφῆς παρασκευάζουσιν, ἀλλὰ τὰ μὲν συσσείεται κάτω, τὰ δ' ἐπὶ πολλοῦ τοῦ φυσικοῦ θερμοῦ ἐπιτελουμένου παντελῶς λεπτυνόμενα εἰς πνεῦμα διακρίνεται; ἡ δὲ παλάμη τῇ τρίψει τὴν σάρκα ἀραιὰν καὶ δεκτικὴν αὐτῆς παρασκευάζει.
499Aristoteles, Topica, 5, V 2; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσται δέ συμπῖπτον τό πλεονάκις εἰπεῖν τό αὐτό κατά δύο τρόπους, καθ᾿ ἕνα μέν ὅταν ὀνομάσῃ πλεονάκις τό αὐτό, καθάπερ εἴ τις ἴδιον ἀποδοίη πυρός σῶμα τό λεπτότατον τῶν σωμάτων (οὗτος γάρ πλεονάκις εἴρηκε τό σῶμα), δεύτερον δ᾿ ἄν τις μεταλαμβάνῃ τούς λόγους ἀντί τῶν ὀνομάτων, καθάπερ εἴ τις ἀποδοίη γῆς ἴδιον οὐσία ἡ μάλιστα κατά φύσιν φερομένη τῶν σωμάτων εἰς τόν κάτω τόπον, ἔπειτα μεταλάβοι ἀντί τῶν σωμάτων τό οὐσιῶν τοιωνδί· ἓν γάρ καί ταὐτόν ἐστι σῶμα καί οὐσία τοιαδί.
500Aristoteles, Topica, 5, V 5; 33 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον ἐπεί ἀληθεύεται κατά πάσης τῆς γῆς τό κάτω φέρεσθαι κατά φύσιν, ἔστι δέ τοῦτο ἴδιον καί τῆς τινός γῆς κατά τήν γῆν, εἴη ἂν τῆς γῆς ἴδιον τό κάτω φέρεσθαι κατά φύσιν.