'κακός' - search in All Authors, Showing 1 to 161 of 161 hits

1Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 57; 3 (auctor 340-397)
quod uidetur etiam in illo uersu poetico declarari : κακὸς δ' εἰς μέσσον ἔλασσεν.
2Aristoteles, De arte poetica, 25; 20 (auctor 384BC-322BC)
Καί τόν Δόλωνα ὃς δή τοι εἶδος μέν ἔην κακός, οὐ τό σῶμα ἀσύμμετρον, ἀλλά τό πρόσωπον αἰσχρόν· τό γάρ εὐειδές οἱ Κρῆτες εὐπρόσωπον καλοῦσιν.
3Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 139 (auctor 384BC-322BC)
ὅθεν λέγεται, “ ἥλιξ ἥλικα τέρπει ” καὶ κακὸς κακῷ δὲ συντέτηκεν ἡδονῇ.
4Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 190 (auctor 384BC-322BC)
“ κακὸς κακῷ δὲ συντέτηκεν ἡδονῇ.
5Aristoteles, Ethica Nicomachea, 1, 13; 12 (auctor 384BC-322BC)
ταύτης μὲν οὖν κοινή τις ἀρετὴ καὶ οὐκ ἀνθρωπίνη φαίνεται· δοκεῖ γὰρ ἐν τοῖς ὕπνοις ἐνεργεῖν μάλιστα τὸ μόριον τοῦτο καὶ ἡ δύναμις αὕτη, ὁ δ' ἀγαθὸς καὶ κακὸς ἥκιστα διάδηλοι καθ' ὕπνον (ὅθεν φασὶν οὐδὲν διαφέρειν τὸ ἥμισυ τοῦ βίου τοὺς εὐδαίμονας τῶν ἀθλίων· συμβαίνει δὲ τοῦτο εἰκότως· ἀργία γάρ ἐστιν ὁ ὕπνος τῆς ψυχῆς ᾗ λέγεται σπουδαία καὶ φαύλη) , πλὴν εἰ μὴ κατὰ μικρὸν καὶ διικνοῦνταί τινες τῶν κινήσεων, καὶ ταύτῃ βελτίω γίνεται τὰ φαντάσματα τῶν ἐπιεικῶν ἢ τῶν τυχόντων.
6Aristoteles, Ethica Nicomachea, 2, 2; 20 (auctor 384BC-322BC)
τριῶν γὰρ ὄντων τῶν εἰς τὰς αἱρέσεις καὶ τριῶν τῶν εἰς τὰς φυγάς, καλοῦ συμφέροντος ἡδέος, καὶ [τριῶν] τῶν ἐναντίων, αἰσχροῦ βλαβεροῦ λυπηροῦ, περὶ ταῦτα μὲν πάντα ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν ὁ δὲ κακὸς ἁμαρτητικός, μάλιστα δὲ περὶ τὴν ἡδονήν· κοινή τε γὰρ αὕτη τοῖς ζῴοις, καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν αἵρεσιν παρακολουθεῖ· καὶ γὰρ τὸ καλὸν καὶ τὸ συμφέρον ἡδὺ φαίνεται.
7Aristoteles, Ethica Nicomachea, 2, 2; 25 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε καὶ διὰ τοῦτο περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας πᾶσα ἡ πραγματεία καὶ τῇ ἀρετῇ καὶ τῇ πολιτικῇ· ὁ μὲν γὰρ εὖ τούτοις χρώμενος ἀγαθὸς ἔσται, ὁ δὲ κακῶς κακός.
8Aristoteles, Ethica Nicomachea, 4, 13; 14 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δὲ μείζω τῶν ὑπαρχόντων προσποιούμενος μηδενὸς ἕνεκα φαύλῳ μὲν ἔοικεν (οὐ γὰρ ἂν ἔχαιρε τῷ ψεύδει) , μάταιος δὲ φαίνεται μᾶλλον ἢ κακός· εἰ δ' ἕνεκά τινος, ὁ μὲν δόξης ἢ τιμῆς οὐ λίαν ψεκτός, † ὡς ὁ ἀλαζών, † ὁ δὲ ἀργυρίου, ἢ ὅσα εἰς ἀργύριον, ἀσχημονέστερος (οὐκ ἐν τῇ δυνάμει δ' ἐστὶν ὁ ἀλαζών, ἀλλ' ἐν τῇ προαιρέσει· κατὰ τὴν ἕξιν γὰρ καὶ τῷ τοιόσδε εἶναι ἀλαζών ἐστιν) · ὥσπερ καὶ ψεύστης ὃ μὲν τῷ ψεύδει αὐτῷ χαίρων, ὃ δὲ δόξης ὀρεγόμενος ἢ κέρδους.
9Aristoteles, Ethica Nicomachea, 7, 7; 19 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι γὰρ ὡς ἑκάτερον κάκιον· μυριοπλάσια γὰρ ἂν κακὰ ποιήσειεν ἄνθρωπος κακὸς θηρίου.
10Aristoteles, Magna moralia, 2, 11, 25; 47 (auctor 384BC-322BC)
ἄτοπον γὰρ εἰ μή τις οἰήσεται τοὺς σπουδαίους αὐτοὺς αὑτοῖς ἡδίστους εἶναι καὶ γὰρ οἱ φαῦλοι, ὥς φησιν Εὐριπίδης, αὐτοὶ ἑαυτοῖς ἡδεῖς εἰσίν "κακὸς κακῷ" γὰρ "συντέτηκεν.
11Aristoteles, Metaphysica, 5, 22; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι τῷ πάντῃ μὴ ἔχειν· τυφλὸς γὰρ οὐ λέγεται ὁ ἑτερόφθαλμος ἀλλ' ὁ ἐν ἀμφοῖν μὴ ἔχων ὄψιν· διὸ οὐ πᾶς ἀγαθὸς ἢ κακός, ἢ δίκαιος ἢ ἄδικος, ἀλλὰ καὶ τὸ μεταξύ.
12Aristoteles, Metaphysica, 10, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
πᾶσα γὰρ ἐναντίωσις ἔχει στέρησιν θάτερον τῶν ἐναντίων, ἀλλ' οὐχ ὁμοίως πάντα· ἀνισότης μὲν γὰρ ἰσότητος ἀνομοιότης δὲ ὁμοιότητος κακία δὲ ἀρετῆς, διαφέρει δὲ ὥσπερ εἴρηται· τὸ μὲν γὰρ ἐὰν μόνον ᾖ ἐστερημένον, τὸ δ' ἐὰν ἢ ποτὲ ἢ ἔν τινι, οἷον ἂν ἐν ἡλικίᾳ τινὶ ἢ τῷ κυρίῳ, ἢ πάντῃ· διὸ τῶν μὲν ἔστι μεταξύ, καὶ ἔστιν οὔτε ἀγαθὸς ἄνθρωπος οὔτε κακός, τῶν δὲ οὐκ ἔστιν, ἀλλ' ἀνάγκη εἶναι ἢ περιττὸν ἢ ἄρτιον.
13Aristoteles, Politica, 2, 1267A; 134 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι στασιάζουσιν οὐ μόνον διὰ τὴν ἀνισότητα τῆς κτήσεως, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν τῶν τιμῶν, τοὐναντίον δὲ περὶ ἑκάτερον· οἱ μὲν γὰρ πολλοὶ διὰ τὸ περὶ τὰς κτήσεις ἄνισον, οἱ δὲ χαρίεντες περὶ τῶν τιμῶν, ἐὰν ἴσαι· ὅθεν καὶ ἐν δὲ ἰῇ τιμῇ ἠμὲν κακὸς ἠδὲ καὶ ἐσθλός.
14Aristoteles, Rhetorica, 3, 19, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
δυοῖν δὲ θατέρου δεῖ στοχάζεσθαι, ἢ ὅτι τούτοις ἀγαθὸς ἢ ὅτι ἁπλῶς, ὁ δ' ὅτι κακὸς τούτοις ἢ ὅτι ἁπλῶς.
15Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0638 (auctor 354-430)
Quamvis ergo huius regnum dirae speluncae fuerit solitudo, tamque malitia singularis, ut ex hac ei nomen inventum sit; nam malus graece κακός dicitur, quod ille vocabatur: nulla coniux ei blandum ferret referretque sermonem, nullis filiis vel alluderet parvulis, vel grandiusculis imperaret, nullo amici colloquio frueretur, nec Vulcani patris, quo vel hinc tantum non parum felicior fuit, quia tale monstrum ipse non genuit: nihil cuiquam daret, sed a quo posset quidquid vellet, et quando posset, et quantum vellet auferret: tamen in ipsa sua spelunca solitaria, cuius, ut describitur, semper recenti caede tepebat humus (Virgil. Aeneid. lib. 8, vers. 195, 196) , nihil aliud quam pacem volebat, in qua nemo illi molestus esset, nec eius quietem vis ullius terrorve turbaret.
16Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 6; 11
εἶτ ἐμπαραγίνεταί σοι ὥσπερ κακὸς ὁδοιπόρος ἡ πενία καὶ ἡ ἔνδεια ὥσπερ ἀγαθὸς δρομεύς.
17Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 6; 11
a ἐὰν δὲ ἄοκνος ᾖς, ἥξει ὥσπερ πηγὴ ὁ ἀμητός σου, ἡ δὲ ἔνδεια ὥσπερ κακὸς δρομεὺς ἀπαυτομολήσει.
18Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 9; 12
υἱέ, ἐὰν σοφὸς γένῃ σεαυτῷ, σοφὸς ἔσῃ καὶ τοῖς πλησίον· ἐὰν δὲ κακὸς ἀποβῇς, μόνος ἀναντλήσεις κακά.
19Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 13; 10
κακὸς μεθ’ ὕβρεως πράσσει κακά, οἱ δὲ ἑαυτῶν ἐπιγνώμονες σοφοί.
20Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 15; 23
οὐ μὴ ὑπακούσῃ ὁ κακὸς αὐτῇ οὐδὲ μὴ εἴπῃ καίριόν τι καὶ καλὸν τῷ κοινῷ.
21Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 17; 4
κακὸς ὑπακούει γλώσσης παρανόμων, δίκαιος δὲ οὐ προσέχει χείλεσιν ψευδέσιν.
22Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 17; 11
ἀντιλογίας ἐγείρει πᾶς κακός, ὁ δὲ κύριος ἄγγελον ἀνελεήμονα ἐκπέμψει αὐτῷ.
23Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 19; 6
πολλοὶ θεραπεύουσιν πρόσωπα βασιλέων, πᾶς δὲ ὁ κακὸς γίνεται ὄνειδος ἀνδρί.
24Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Prv, 28; 20
ἀνὴρ ἀξιόπιστος πολλὰ εὐλογηθήσεται, ὁ δὲ κακὸς οὐκ ἀτιμώρητος ἔσται.
25Biblia, Novum testamentum graece, Mt, 24; 48
ἐὰν δὲ εἴπῃ ὁ κακὸς δοῦλος ἐκεῖνος ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, Χρονίζει μου ὁ κύριος,
26Coelestinus I, Epistolae et decreta, 50, 0462B
Ἀλλ' ὥσπερ σὺ ποιμὴν ἀγαθὸς, οὕτως ἐκεῖνος οὐδὲ ὡς κακὸς μισθωτὸς κατηγορεῖσθαι ἄξιος· ὃς οὐ διὰ τοῦτο διαβάλλεται, ὡς τὰ ἑαυτοῦ καταλιπὼν πρόβατα, ἀλλ' ὅτι ηὑρέθη αὐτὸς διασπαράττων αὐτά.
27Constantinus I, Epistolae, 8, 0510A (auctor c.272–337)
Κακὸς ἑρμηνεὺς ἀυτόχρημα εἰκών τε καὶ ἀνδριάς ἐστι τοῦ διαβόλου.
28Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 32; 4 (opus 1508)
Πῆμα κακός γείτων ὅσσον τ’ ἀγαθός μέγ’ ὄνειαρ.
29Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 32; 6 (opus 1508)
Οὐδ’ ἅν βοῦς ἀπόλοιτ’ εἰ μή γείτων κακός εἴη, id est Si qua domi inciderit tibi res, tunc ilico omissis Adsunt vicini zonis, cinguntur at ipsi Affines; noxa est vicinus ut improbus ingens, Contra ita maxima commoditas, si commodus adsit.
30Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 44; 19 (opus 1508)
Ad hoc adagii videtur allusisse Euripides in Hecuba, quam ita loquentem facit: Οὔκουν δεινόν, εἰ γῆ μέν κακή Συχοῦσα καιροῦ θεόθεν εὔσταχυν φέρει, Φρηστή δ’ ἁμαρτοῦσ’, Ὠν χρεών αὐτήν τυχεῖν, Κακόν δίδωσι καρπόν, ἀνθρῴποις δ’ ἀεί Ὁ μέν πονηρός οὐδέν ἄλλο, πλήν κακός, Ὁ δ’ ἐσθλός ἐσθλός, οὐδέ συμφορᾶς ὕπο Υύσιν διέφθειρ’, ἀλλά χρηστός ἐστ’ ἀεί.
31Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 75; 6 (opus 1508)
Homerus Iliados Ψ: Μηδέ μοι αὐτή ὄρνις ἐνί μεγάροισι κακός πέλευ, id est Neve avis hic infausta mihi perrexeris esse.
32Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 237; 4 (opus 1508)
Eandem paulo diversius idem extulit in Trachiniis: Λόγος μέν ἔστ´ ἀρχαῖος ἀνθρώπων φανείς, Ὡς οὐκ ἅν αἰῶν’ ἐκμάθοι βροτῶν, πρίν ἅν Θάνοι τις, οὔτ´ εἰ χρηστός οὔτ´ εἴ τῳ κακός, id est Vetus inter homines extat hoc proverbium, Haud posse quemquam quempiam cognoscere, Bonus an malus sit, antequam fatalibus Defunctus annis ultimum obierit diem.
33Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 554; 1 (opus 1508)
Ἐφ’ ὕδωρ κακός, id est, Ad aquam malus.
34Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 973; 3 (opus 1508)
Huc pertinet illud Hesiodium nobis alibi dictum Πῆμα κακός γείτων etc.
35Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 974; 5 (opus 1508)
Celebratur et hic senarius a Graecis: Κακοῖς ὁμιλῶν καὐτός ἐκβήσῃ κακός, id est Malus ipse fies, si malis convixeris.
36Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 999; 10 (opus 1508)
Itidem Theognis in sententiis de vino praedicat: Ἐσθλός καί κακός ἐσσι, id est Bonum ac malum es.
37Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1001; 8 (opus 1508)
Quanquam haec felicitas haudquaquam ipsis Imperii terminis circumscribitur: quin undique longe lateque ad finitimos populos dimanat, nec usquam aeque locum habet Hesiodium illud: Πῆμα κακός γείτων, ὅσσον τ’ ἀγαθός ὄνειαρ.
38Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1009; 1 (opus 1508)
Aristoteles Moralium libro primo: Ὁ δ’ ἀγαθός καί κακός ἥκιστα διάδηλος καθ’ ὕπνον· ὅθεν φασίν οὐδέν διαφέρειν τό ἥμισυ τοῦ βίου τούς εὐδαίμονας τῶν ἄλλῶν, id est, Porro probus, atque improbus nequaquam in somno dignoscuntur; unde natum est, ut dicant, felices nihil a reliquis distare dimidio vitae.
39Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1162; 4 (opus 1508)
Alludit ad hanc sententiam Euripides in Hecuba, cum ait: Ἀνθρώποις δ’ ἀεί Ὁ μέν πονηρός οὐδέν ἄλλο πλήν κακός, Ὁ δ’ ἐσθλός ἐσθλός, οὐδέ συμφορᾶς ὕπο Υύσιν διέφθειρ’, ἀλλά χρηστός ἐστ’ ἀεί, id est Caeterum in mortalibus Quisquis malus, nil aliud ille quam malus, Frugi usque frugi est, non enim ingenium gravis Fortuna vitiat, sed probus semper manet.
40Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1213; 7 (opus 1508)
Item illud ex Antiphane apud Stobaeum: Ὁ δέ πλοῦτος ἡμᾶς, καθάπερ ἰατρός κακός, Συφλούς, βλέποντας παραλαβών, πάντας ποιεῖ, id est, Opes enim nos, sicuti medicus malus, Ubi ceperint, reddunt videntes ilico Caecos.
41Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1275; 1 (opus 1508)
Κακός κακῷ γάρ συντέτηκεν ἡδονῆ, id est Etenim improbo vir est voluptati improbus.
42Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1292; 1 (opus 1508)
Οὐδείς κακός μέγας ἰχθύς, id est Nullus malus magnus piscis, aenigma proverbiale dici solitum in homines praegrandi quidem corpore, ceterum ingenio nullo.
43Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1292; 4 (opus 1508)
hinc ortum scripsit: Stratonicus citharoedus cum Porpin vidisset, Rhodium citharoedum ingenti corporis mole, verum arte non perinde magnum, percunctantibus quibusdam, quis nam is esset hunc ad modum respondit: Οὐδείς, κακός, μέγας, ἰχθύς, ancipiti dicto significans illum nullum, id est nullius esse precii, malum et improbum, magnum corpore, denique piscem, quia mutus esset et infacundus ac male canorus.
44Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1292; 18 (opus 1508)
Constabit si legas: Οὐδείς μέγας ἰχθύς κακός.
45Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1608; 1 (opus 1508)
Μῦς λευκός, id est Mus albus, apud Suidam; Μῦς κακός, id est Mus malus, apud Diogenianum.
46Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1620; 5 (opus 1508)
Homerus Iliados Ψ: Μηδέ μοι αὐτή Ὄρνις ἐνί μεγάροισι κακός πέλευ, id est Hisce mihi ne tu fueris mala in aedibus ales.
47Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2306; 1 (opus 1508)
Οὐδείς κακός εἴσεται τοῦτο, id est Nullus malus hoc sciet.
48Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2306; 3 (opus 1508)
Plato De legibus libro quinto: Ὅσον γάρ δή τό νῦν ἐπιταττόμενον ἀγαθόν ὅν τυγχάνει πάσαις ταῖς πειθομέναις πόλεσιν, τήν ἑπομένην κατασκευήν προσλαβόν, κατά τήν παλαιάν παροιμίαν οὐδείς εἴσεταί ποτε κακός ὤν, ἀλλ’ ἔμπειρός τε καί ἐπιεικής ἔθεσι γενόμενος, id est Quantum enim bonum sit, quod nunc praecipitur, omnibus rebus publicis, si modo paruerint, ordinem et apparatum adducens, nullus unquam iners et malus cognoscet, quemadmodum veteri proverbio dicitur, verum et peritus et moribus aequis praeditus.
49Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2312; 1 (opus 1508)
Eustathius enarrans septimum Iliados librum huiusmodi refert paroemiam: Θρασύς πρό ἔργου ἐκ πολλοῦ κακός, id est Audax ante negotium plerunque ignavus.
50Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2312; 2 (opus 1508)
Citat idem ex Epicharmo: Κακός θαρρεῖ μάλ’ αὐτόθεν, ἔπειτα δέ φεύγει, id est Ignavus statim admodum de se confidit, post autem fugit.
51Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2385; 1 (opus 1508)
Ἀντί χαρίεντος ἰατροῦ κακός ποιητής καλεῖσθαι ἐπιθυμεῖς, id est Pro venusto medico malus poeta diei eupis.
52Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2734; 1 (opus 1508)
Aristoteles libro Politicorum secundo refert hunc versiculum ceu vulgo celebrem: Ἐν δ’ ἰῆ τιμῆ ἠμέν κακός ἠδέ καί ἐσθλός, id est Par honor ignavoque viro et virtute valenti.
53Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2770; 1 (opus 1508)
In eum, in quo desideratur virtutis aliquid, sed cuius iacturam alia quapiam dote compenset, veluti si quem intelligi velimus parum eloquentem, sed admirabili tamen iudicio, aut qui sit indoctus quidem, sed bene nummatus, competet illud ex eodem loco, quem modo citavimus ex Iliados Κ: Ὃς δή τοι εἷδος μέν ἔην κακός, ἀλλά ποδώκης, id est Qui ore quidem deformis erat, pedibus tamen acer.
54Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2794; 1 (opus 1508)
In magnopere fortunatos, quibus et recte et secus instituta feliciter cedunt, congruet illud ex Iliados Ρ: Σῶν μέν γάρ πάντων βέλε’ ἅπτεται ὅς τις ἀφείη Ἢ κακός ἥ ἀγαθός, Ζεύς δ’ ἔμπης πάντ’ ἰθύνει, id est Spicula cuncta horum feriunt, seu torserit illa Ignavus seu vir fortis, quia Iuppiter ipse Dirigit.
55Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3152; 1 (opus 1508)
Πυλωρός κακός, id est Ianitor malus, id est, indiligens praefectus, aut custos.
56Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3401; 5 (opus 1508)
Hesiodi carmen Columella tanquam proverbiale refert: Μηδ’ ἅν βοῦς ἀπόλοιτ’ εἰ μή γείτων κακός εἴη, id est Nec bos intereat, vicinus si improbus absit.
57Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3401; 13 (opus 1508)
Quod facit qui nequam vicinum suis nummis parat, cum a primis cunabulis, si modo liberis parentibus est oriundus, audisse potuerit: Οὐδ’ ἅν βοῦς ἀπόλοιτ’ εἰ μή γείτων κακός εἴη.
58Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3436; 3 (opus 1508)
Quanto quis melior et probior, tanto mihi obligatior abit, expertus non esse apud me Ἐν δ’ ἰῆ τιμῆ ἠμέν κακός ἠδέ καί ἐσθλός, id est Vir malus ac fartis pretio ducuntur eodem.
59Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3644; 1 (opus 1508)
Athenaeus libro VII testatur apud Atticos fuisse proverbium Μή μοι βαιών· κακός ἰχθύς, id est Ne mihi baeon, piscis nequam.
60Dositheus, Hermeneumata Leidensia, II, 8; 1 (auctor c.350)
φύσις natura μῆκος status τύπος forma ὡραῖος tempestivus καλός bonus κομψός bellus κακός malus μακρός longus μικρός pusillus νᾶνος humilis ἁδρός grossus λεπτός gracilis καθάριος mundus λιπαρός pinguis ἀκάθαρτος inmundus ὠχρός pallidus χυλλός mancus χωλός clodus τυφλός caecus πηρός orbus γλαυκός caesius σιμός silus φαλακρός calvus κομήτης comatus ἀνάθριξ reburrus εὐνοῦχος spadon λεῖος levis πωγωνιάτης barbatus ψελλός balbus κωφός surdus κυρτός gibberosus πτίλλος lippus δραπέτης fugitivus μέθυσος ebriacus κλέπτης fur δίκαιος iustus ἀσθενής inbecillis κραύγασος clamosus προγάστωρ ventrosus αἰσχρός turpis δασύς pilosus πλούσιος dives μέτριος modicus πένης pauper ἐπαίτης mendicus
61Dositheus, Hermeneumata Leidensia, III, 2; 120 (auctor c.350)
„Καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀπεκρίθη˙" Νενικήκεις ἄν, εἰ μὴ δεδεμένον μοι τὸν ἄνθρωπον ἐδείκνυες˙ πίστευσον οὖν νενικημένον σε ἐν τούτῳ φανερῶς καὶ ἑτοίμασόν σε ἐν τοῖς ἄλλοις ἀπέχεσθαί σε καὶ εἰδέναι λέοντα ὑπὸ ἀνθρώπου χαλινοῦσθαι, ἵνα μὴ κακὸς καὶ ἀδάμαστος ᾖς.
62Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p879, p899; 44 (auctor 1520-1575)
Quare diabolus non κακὸς , sed πονήρὸς , vocatur.
63Herodotus, Historiae, 1, 55, 2; 4 (auctor c.484BC-425BC)
ἀλλ' ὅταν ἡμίονος βασιλεὺς Μήδοισι γένηται, καὶ τότε, Λυδὲ ποδαβρέ, πολυψήφιδα παρ' Ἕρμον φεύγειν μηδὲ μένειν μηδ' αἰδεῖσθαι κακός εἶναι.
64Herodotus, Historiae, 7, 10, 2; 26 (auctor c.484BC-425BC)
ὁ μὲν γὰρ διαβάλλων ἀδικέει οὐ παρεόντι κατηγορέων, ὁ δὲ ἀδικέει ἀναπειθόμενος πρὶν ἢ ἀτρεκέως ἐκμάθῃ· ὁ δὲ δὴ ἀπεὼν τοῦ λόγου τάδε ἐν αὐτοῖσι ἀδικέεται, διαβληθείς τε ὑπὸ τοῦ ἑτέρου καὶ νομισθεὶς πρὸς τοῦ ἑτέρου κακὸς εἶναι.
65Hesiodus, Opera et dies, 140; 5 (auctor fl.c.700BC)
καὶ τοὺς μὲν πόλεμός τε κακὸς καὶ φύλοπις αἰνή, τοὺς μὲν ὑφ' ἑπταπύλῳ Θήβῃ, Καδμηίδι γαίῃ, ὤλεσε μαρναμένους μήλων ἕνεκ' Οἰδιπόδαο, τοὺς δὲ καὶ ἐν νήεσσιν ὑπὲρ μέγα λαῖτμα θαλάσσης ἐς Τροίην ἀγαγὼν Ἑλένης ἕνεκ' ἠυκόμοιο.
66Hesiodus, Opera et dies, 174; 7 (auctor fl.c.700BC)
οὐδέ τις εὐόρκου χάρις ἔσσεται οὔτε δικαίου οὔτ' ἀγαθοῦ, μᾶλλον δὲ κακῶν ῥεκτῆρα καὶ ὕβριν ἀνέρες αἰνήσουσι· δίκη δ' ἐν χερσί, καὶ αἰδὼς οὐκ ἔσται· βλάψει δ' ὁ κακὸς τὸν ἀρείονα φῶτα μύθοισιν σκολιοῖς ἐνέπων, ἐπὶ δ' ὅρκον ὀμεῖται.
67Hesiodus, Opera et dies, 320; 7 (auctor fl.c.700BC)
πῆμα κακὸς γείτων, ὅσσον τ' ἀγαθὸς μέγ' ὄνειαρ.
68Hesiodus, Opera et dies, 320; 9 (auctor fl.c.700BC)
οὐδ' ἂν βοῦς ἀπόλοιτ', εἰ μὴ γείτων κακὸς εἴη.
69Homerus, Ilias, 2, 336; 8 (auctor fl.700BC)
εἰ δέ κεν ὣς ἕρξῃς καί τοι πείθωνται Ἀχαιοί, γνώσῃ ἔπειθ' ὅς θ' ἡγεμόνων κακός ὅς τέ νυ λαῶν ἠδ' ὅς κ' ἐσθλός ἔῃσι· κατά σφέας γάρ μαχέονται.
70Homerus, Ilias, 3, 146; 5 (auctor fl.700BC)
τόν δ' Ἑλένη μύθοισιν ἀμείβετο δῖα γυναικῶν· αἰδοῖός τέ μοί ἐσσι φίλε ἑκυρέ δεινός τε· ὡς ὄφελεν θάνατός μοι ἁδεῖν κακός ὁππότε δεῦρο υἱέϊ σῷ ἑπόμην θάλαμον γνωτούς τε λιποῦσα παῖδά τε τηλυγέτην καί ὁμηλικίην ἐρατεινήν.
71Homerus, Ilias, 4, 50; 7 (auctor fl.700BC)
οἷον δ' ἀστέρα ἧκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω ἢ ναύτῃσι τέρας ἠέ στρατῷ εὐρέϊ λαῶν λαμπρόν· τοῦ δέ τε πολλοί ἀπό σπινθῆρες ἵενται· τῷ ἐϊκυῖ' ἤϊξεν ἐπί χθόνα Παλλάς Ἀθήνη, κάδ δ' ἔθορ' ἐς μέσσον· θάμβος δ' ἔχεν εἰσορόωντας Τρῶάς θ' ἱπποδάμους καί ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς· ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδών ἐς πλησίον ἄλλον· ἦ ῥ' αὖτις πόλεμός τε κακός καί φύλοπις αἰνή ἔσσεται, ἢ φιλότητα μετ' ἀμφοτέροισι τίθησι Ζεύς, ὅς τ' ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται.
72Homerus, Ilias, 5, 627; 2 (auctor fl.700BC)
οἳ δ' ὅτε δή σχεδόν ἦσαν ἐπ' ἀλλήλοισιν ἰόντες υἱός θ' υἱωνός τε Διός νεφεληγερέταο, τόν καί Τληπόλεμος πρότερος πρός μῦθον ἔειπε· Σαρπῆδον Λυκίων βουληφόρε, τίς τοι ἀνάγκη πτώσσειν ἐνθάδ' ἐόντι μάχης ἀδαήμονι φωτί· ψευδόμενοι δέ σέ φασι Διός γόνον αἰγιόχοιο εἶναι, ἐπεί πολλόν κείνων ἐπιδεύεαι ἀνδρῶν οἳ Διός ἐξεγένοντο ἐπί προτέρων ἀνθρώπων· ἀλλ' οἷόν τινά φασι βίην Ἡρακληείην εἶναι, ἐμόν πατέρα θρασυμέμνονα θυμολέοντα· ὅς ποτε δεῦρ' ἐλθών ἕνεχ' ἵππων Λαομέδοντος ἓξ οἴῃς σύν νηυσί καί ἀνδράσι παυροτέροισιν Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δ' ἀγυιάς· σοί δέ κακός μέν θυμός, ἀποφθινύθουσι δέ λαοί.
73Homerus, Ilias, 6, 414; 6 (auctor fl.700BC)
τήν δ' αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ· ἦ καί ἐμοί τάδε πάντα μέλει γύναι· ἀλλά μάλ' αἰνῶς αἰδέομαι Τρῶας καί Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους, αἴ κε κακός ὣς νόσφιν ἀλυσκάζω πολέμοιο· οὐδέ με θυμός ἄνωγεν, ἐπεί μάθον ἔμμεναι ἐσθλός αἰεί καί πρώτοισι μετά Τρώεσσι μάχεσθαι ἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδ' ἐμόν αὐτοῦ.
74Homerus, Ilias, 8, 78; 3 (auctor fl.700BC)
ὄφρ' ὁ γέρων ἵπποιο παρηορίας ἀπέταμνε φασγάνῳ ἀΐσσων, τόφρ' Ἕκτορος ὠκέες ἵπποι ἦλθον ἀν' ἰωχμόν θρασύν ἡνίοχον φορέοντες Ἕκτορα· καί νύ κεν ἔνθ' ὁ γέρων ἀπό θυμόν ὄλεσσεν εἰ μή ἄρ' ὀξύ νόησε βοήν ἀγαθός Διομήδης· σμερδαλέον δ' ἐβόησεν ἐποτρύνων Ὀδυσῆα· διογενές Λαερτιάδη πολυμήχαν' Ὀδυσσεῦ πῇ φεύγεις μετά νῶτα βαλών κακός ὣς ἐν ὁμίλῳ· μή τίς τοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξῃ· ἀλλά μέν' ὄφρα γέροντος ἀπώσομεν ἄγριον ἄνδρα.
75Homerus, Ilias, 9, 286; 8 (auctor fl.700BC)
ἴση μοῖρα μένοντι καί εἰ μάλα τις πολεμίζοι· ἐν δέ ἰῇ τιμῇ ἠμέν κακός ἠδέ καί ἐσθλός· κάτθαν' ὁμῶς ὅ τ' ἀεργός ἀνήρ ὅ τε πολλά ἐοργώς.
76Homerus, Ilias, 10, 295; 6 (auctor fl.700BC)
ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δόλων Εὐμήδεος υἱός κήρυκος θείοιο πολύχρυσος πολύχαλκος, ὃς δή τοι εἶδος μέν ἔην κακός, ἀλλά ποδώκης· αὐτάρ ὃ μοῦνος ἔην μετά πέντε κασιγνήτῃσιν.
77Homerus, Ilias, 14, 440; 10 (auctor fl.700BC)
Αἴας δ' αὖτ' ἐγέγωνεν ἀμύμονι Πουλυδάμαντι· φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτές ἐνίσπες ἦ ῥ' οὐχ οὗτος ἀνήρ Προθοήνορος ἀντί πεφάσθαι ἄξιος· οὐ μέν μοι κακός εἴδεται οὐδέ κακῶν ἔξ, ἀλλά κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο ἢ πάϊς· αὐτῷ γάρ γενεήν ἄγχιστα ἐῴκει.
78Homerus, Ilias, 16, 200; 1 (auctor fl.700BC)
Μυρμιδόνες μή τίς μοι ἀπειλάων λελαθέσθω, ἃς ἐπί νηυσί θοῇσιν ἀπειλεῖτε Τρώεσσι πάνθ' ὑπό μηνιθμόν, καί μ' ᾐτιάασθε ἕκαστος· σχέτλιε Πηλέος υἱέ χόλῳ ἄρα σ' ἔτρεφε μήτηρ, νηλεές, ὃς παρά νηυσίν ἔχεις ἀέκοντας ἑταίρους· οἴκαδέ περ σύν νηυσί νεώμεθα ποντοπόροισιν αὖτις, ἐπεί ῥά τοι ὧδε κακός χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
79Homerus, Ilias, 16, 477; 3 (auctor fl.700BC)
ἠΰτε ταῦρον ἔπεφνε λέων ἀγέληφι μετελθών αἴθωνα μεγάθυμον ἐν εἰλιπόδεσσι βόεσσι, ὤλετό τε στενάχων ὑπό γαμφηλῇσι λέοντος, ὣς ὑπό Πατρόκλῳ Λυκίων ἀγός ἀσπιστάων κτεινόμενος μενέαινε, φίλον δ' ὀνόμηνεν ἑταῖρον· Γλαῦκε πέπον πολεμιστά μετ' ἀνδράσι νῦν σε μάλα χρή αἰχμητήν τ' ἔμεναι καί θαρσαλέον πολεμιστήν· νῦν τοι ἐελδέσθω πόλεμος κακός, εἰ θοός ἐσσι.
80Homerus, Ilias, 17, 140; 11 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἄγε δεῦρο πέπον, παρ' ἔμ' ἵστασο καί ἴδε ἔργον, ἠέ πανημέριος κακός ἔσσομαι, ὡς ἀγορεύεις, ἦ τινα καί Δαναῶν ἀλκῆς μάλα περ μεμαῶτα σχήσω ἀμυνέμεναι περί Πατρόκλοιο θανόντος.
81Homerus, Ilias, 17, 626; 3 (auctor fl.700BC)
τῶν μέν γάρ πάντων βέλε' ἅπτεται ὅς τις ἀφήῃ ἢ κακός ἢ ἀγαθός· Ζεύς δ' ἔμπης πάντ' ἰθύνει· ἡμῖν δ' αὔτως πᾶσιν ἐτώσια πίπτει ἔραζε.
82Homerus, Ilias, 22, 289; 4 (auctor fl.700BC)
νῦν δέ δή ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδ' ἔτ' ἄνευθεν, οὐδ' ἀλέη· ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦεν Ζηνί τε καί Διός υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γε πρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.
83Homerus, Ilias, 24, 200; 4 (auctor fl.700BC)
τήν δ' αὖτε προσέειπε γέρων Πρίαμος θεοειδής· μή μ' ἐθέλοντ' ἰέναι κατερύκανε, μή δέ μοι αὐτή ὄρνις ἐνί μεγάροισι κακός πέλευ· οὐδέ με πείσεις.
84Homerus, Odyssea, 2, 267; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς ἔφατ' εὐχόμενος, σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη, Μέντορι εἰδομένη ἠμέν δέμας ἠδέ καί αὐδήν, καί μιν φωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· " Τηλέμαχ', οὐδ' ὄπιθεν κακός ἔσσεαι οὐδ' ἀνοήμων, εἰ δή τοι σοῦ πατρός ἐνέστακται μένος ἠύ, οἷος κεῖνος ἔην τελέσαι ἔργον τε ἔπος τε· οὔ τοι ἔπειθ' ἁλίη ὁδός ἔσσεται οὐδ' ἀτέλεστος.
85Homerus, Odyssea, 2, 267; 4 (auctor fl.700BC)
ἀλλ' ἐπεί οὐδ' ὄπιθεν κακός ἔσσεαι οὐδ' ἀνοήμων, οὐδέ σε πάγχυ γε μῆτις Ὀδυσσῆος προλέλοιπεν, ἐλπωρή τοι ἔπειτα τελευτῆσαι τάδε ἔργα.
86Homerus, Odyssea, 8, 121; 5 (auctor fl.700BC)
φυήν γε μέν οὐ κακός ἐστι, μηρούς τε κνήμας τε καί ἄμφω χεῖρας ὕπερθεν αὐχένα τε στιβαρόν μέγα τε σθένος· οὐδέ τι ἥβης δεύεται, ἀλλά κακοῖσι συνέρρηκται πολέεσσιν· οὐ γάρ ἐγώ γέ τί φημι κακώτερον ἄλλο θαλάσσης ἄνδρα γε συγχεῦαι, εἰ καί μάλα καρτερός εἴη.
87Homerus, Odyssea, 8, 199; 7 (auctor fl.700BC)
πάντα γάρ οὐ κακός εἰμι, μετ' ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεθλοι· εὖ μέν τόξον οἶδα ἐύξοον ἀμφαφάασθαι· πρῶτός κ' ἄνδρα βάλοιμι ὀιστεύσας ἐν ὁμίλῳ ἀνδρῶν δυσμενέων, εἰ καί μάλα πολλοί ἑταῖροι ἄγχι παρασταῖεν καί τοξαζοίατο φωτῶν.
88Homerus, Odyssea, 8, 550; 2 (auctor fl.700BC)
οὐ μέν γάρ τις πάμπαν ἀνώνυμός ἐστ' ἀνθρώπων, οὐ κακός οὐδέ μέν ἐσθλός, ἐπήν τά πρῶτα γένηται, ἀλλ' ἐπί πᾶσι τίθενται, ἐπεί κε τέκωσι, τοκῆες.
89Homerus, Odyssea, 9, 409; 13 (auctor fl.700BC)
ἦ σύ γ' ἄνακτος ὀφθαλμόν ποθέεις, τόν ἀνήρ κακός ἐξαλάωσε σύν λυγροῖς ἑτάροισι δαμασσάμενος φρένας οἴνῳ, Οὖτις, ὃν οὔ πώ φημι πεφυγμένον εἶναι ὄλεθρον.
90Homerus, Odyssea, 10, 46; 8 (auctor fl.700BC)
ἐλθόντες δ' ἐς δῶμα παρά σταθμοῖσιν ἐπ' οὐδοῦ ἑζόμεθ'· οἱ δ' ἀνά θυμόν ἐθάμβεον ἔκ τ' ἐρέοντο· " « πῶς ἦλθες, Ὀδυσεῦ· τίς τοι κακός ἔχραε δαίμων· ἦ μέν σ' ἐνδυκέως ἀπεπέμπομεν, ὄφρ' ἀφίκοιο πατρίδα σήν καί δῶμα καί εἴ πού τοι φίλον ἐστίν.
91Homerus, Odyssea, 10, 87; 11 (auctor fl.700BC)
οἵ ῥ' ἀπό πετράων ἀνδραχθέσι χερμαδίοισιν βάλλον· ἄφαρ δέ κακός κόναβος κατά νῆας ὀρώρει ἀνδρῶν τ' ὀλλυμένων νηῶν θ' ἅμα ἀγνυμενάων· ἰχθῦς δ' ὣς πείροντες ἀτερπέα δαῖτα φέροντο.
92Homerus, Odyssea, 17, 204; 2 (auctor fl.700BC)
τούς δέ ἰδών νείκεσσεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν, ἔκπαγλον καί ἀεικές· ὄρινε δέ κῆρ Ὀδυσῆος· " νῦν μέν δή μάλα πάγχυ κακός κακόν ἡγηλάζει, ὡς αἰεί τόν ὁμοῖον ἄγει θεός ὡς τόν ὁμοῖν.
93Homerus, Odyssea, 17, 560; 6 (auctor fl.700BC)
τόν δ' ὑπέρ οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια· " οὐ σύ γ' ἄγεις, Εὔμαιε· τί τοῦτ' ἐνόησεν ἀλήτης· ἦ τινά που δείσας ἐξαίσιον ἦε καί ἄλλως αἰδεῖται κατά δῶμα· κακός δ' αἰδοῖος ἀλήτης.
94Homerus, Odyssea, 21, 118; 6 (auctor fl.700BC)
τοῖς δ' αὖτις μετέειφ' ἱερή ἲς Τηλεμάχοιο· " ὢ πόποι, ἦ καί ἔπειτα κακός τ' ἔσομαι καί ἄκικυς, ἠέ νεώτερός εἰμι καί οὔ πω χερσί πέποιθα ἄνδρ' ἀπαμύνασθαι, ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ.
95Homerus, Odyssea, 24, 138; 5 (auctor fl.700BC)
" εὖθ' ἡ φᾶρος ἔδειξεν, ὑφήνασα μέγαν ἱστόν, πλύνασ', ἠελίῳ ἐναλίγκιον ἠέ σελήνῃ, καί τότε δή ῥ' Ὀδυσῆα κακός ποθεν ἤγαγε δαίμων ἀγροῦ ἐπ' ἐσχατιήν, ὅθι δώματα ναῖε συβώτης.
96Ioannes Scotus Erigena, Versus, 122, 1239A (auctor 810-877)
Malus bonus magnusque parvusque Nam κακὸς atque ἀγαθὸς prorsus μεγάλος τε μικρός τε.
97Lactantius, Divinae Institutiones [CSEL], 2, 15, 6; 3 (auctor 250-325)
εὐσεβοῦς γὰρ ἀνθρώπου οὔτε δαίμων ϰαϰὸς οὔτε εἱμαρμένη ϰρατεῖ.
98Lactantius, Divinarum institutionum liber II, 6, 0335A (auctor 250-325)
Μία inquit, φυλακὴ εὐσέβεια· εὐσεβοῦς γὰρ ἀνθρώπου οὐ δαίμων κακὸς, οὔτε εἰμαρμένη κρατεῖ.
99Marius Victorinus, Contra duo principia Manichaeorum, 8, 1008A (auctor c.285-c.365)
Et eum ipsum bonum esse, qui κακὸς dicitur post dicemus.
100Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 34; 6 (auctor 1606-1681)
Κακοῖς ὁμιλῶν κ' αὐτὸς ἐκβήση κακός .
101Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 3, 3, 182; 4 (auctor 1606-1681)
Οὐδε κακὸς μέγας ἰχθύς .
102Plato, Alcibiades, p1, 125; 6 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης κακὸς ἄρα εἰς τοῦτο· Ἀλκιβιάδης ναί.
103Plato, Alcibiades, p1, 125; 7 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ὁ αὐτὸς ἄρα τούτῳ γε τῷ λόγῳ κακός τε καὶ ἀγαθός.
104Plato, Apologia, p1, 28; 6 (auctor c.425BC-347BC)
φαῦλοι γὰρ ἂν τῷ γε σῷ λόγῳ εἶεν τῶν ἡμιθέων ὅσοι ἐν Τροίᾳ τετελευτήκασιν οἵ τε ἄλλοι καὶ ὁ τῆς Θέτιδος υἱός, ὃς τοσοῦτον τοῦ κινδύνου κατεφρόνησεν παρὰ τὸ αἰσχρόν τι ὑπομεῖναι ὥστε, ἐπειδὴ εἶπεν ἡ μήτηρ αὐτῷ προθυμουμένῳ Ἕκτορα ἀποκτεῖναι, θεὸς οὖσα, οὑτωσί πως, ὡς ἐγὼ οἶμαι· «ὦ παῖ, εἰ τιμωρήσεις Πατρόκλῳ τῷ ἑταίρῳ τὸν φόνον καὶ Ἕκτορα ἀποκτενεῖς, αὐτὸς ἀποθανῇ – αὐτίκα γάρ τοι,» φησί, «μεθ' Ἕκτορα πότμος ἑτοῖμος» – ὁ δὲ τοῦτο ἀκούσας τοῦ μὲν θανάτου καὶ τοῦ κινδύνου ὠλιγώρησε, πολὺ δὲ μᾶλλον δείσας τὸ ζῆν κακὸς ὢν καὶ τοῖς φίλοις μὴ τιμωρεῖν, «αὐτίκα,» φησί, «τεθναίην, δίκην ἐπιθεὶς τῷ ἀδικοῦντι, ἵνα μὴ ἐνθάδε μένω καταγέλαστος παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν ἄχθος ἀρούρης.
105Plato, Convivium, p1, 179; 3 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ παιδικὰ ἢ μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι – οὐδεὶς οὕτω κακὸς ὅντινα οὐκ ἂν αὐτὸς ὁ Ἔρως ἔνθεον ποιήσειε πρὸς ἀρετήν, ὥστε ὅμοιον εἶναι τῷ ἀρίστῳ φύσει· καὶ ἀτεχνῶς, ὃ ἔφη Ὅμηρος, μένος ἐμπνεῦσαι ηομ.
106Plato, Convivium, p1, 201; 20 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ ἐγώ, πῶς λέγεις, ἔφην, ὦ Διοτίμα· αἰσχρὸς ἄρα ὁ Ἔρως ἐστὶ καὶ κακός· καὶ ἥ, οὐκ εὐφημήσεις· ἔφη· ἢ οἴει, ὅτι ἂν μὴ καλὸν ᾖ, ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν·
107Plato, Cratylos, p1, 431; 9 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἴσως ἄρα ἔσται ὁ μὲν ἀγαθὸς δημιουργὸς ὀνομάτων, ὁ δὲ κακός· Κρατύλος ναί.
108Plato, Cratylos, p1, 431; 12 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἴσως ἄρα νὴ Δί' ἔσται, ὥσπερ ἐν ταῖς ἄλλαις τέχναις, καὶ νομοθέτης ὁ μὲν ἀγαθός, ὁ δὲ κακός, ἐάνπερ τὰ ἔμπροσθεν ἐκεῖνα ὁμολογηθῇ ἡμῖν.
109Plato, Epinomis, p1, 986; 1 (auctor c.425BC-347BC)
ἐνιαυτῶν ὥρας διανέμειν, ἆρ' οὐκ ἂν κακὸς ἑαυτῷ τε καὶ ἄλλῳ τῷ γιγνώσκοντι λεγόμενος ἐν δίκῃ συνεδόκει λέγεσθαί ποτ' ἄν· Κλεινίας πῶς γὰρ οὔκ, ὦ ξένε· κάκιστος μὲν οὖν.
110Plato, Epistolae, 1b, 318; 8 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ μὴ θαύμαζε· κακὸς γὰρ ἂν ἔχοντί γε νοῦν ἀνδρὶ φαινοίμην ἐνδίκως, πεισθεὶς ὑπὸ τοῦ μεγέθους τῆς σῆς ἀρχῆς τὸν μὲν παλαιὸν φίλον καὶ ξένον κακῶς πράττοντα διὰ σέ, μηδὲν σοῦ χείρω, ἵνα οὕτως εἴπω, τοῦτον μὲν προδοῦναι, σὲ δὲ τὸν ἀδικοῦντα ἑλέσθαι καὶ πᾶν δρᾶν ὅπῃ σὺ προσέταττες, ἕνεκα χρημάτων δῆλον ὅτι· οὐδὲν γὰρ ἂν ἕτερον ἔφησεν αἴτιόν τις εἶναι τῆς ἐμῆς μεταβολῆς, εἰ μετεβαλόμην.
111Plato, Gorgias, p1, 499; 8 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οὐκοῦν ὁμοίως γίγνεται κακὸς καὶ ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ ἢ καὶ μᾶλλον ἀγαθὸς ὁ κακός· οὐ ταῦτα συμβαίνει καὶ τὰ πρότερα ἐκεῖνα, ἐάν τις ταὐτὰ φῇ ἡδέα τε καὶ ἀγαθὰ εἶναι· οὐ ταῦτα ἀνάγκη, ὦ Καλλίκλεις· Καλλίκλης πάλαι τοί σου ἀκροῶμαι, ὦ Σώκρατες, καθομολογῶν, ἐνθυμούμενος ὅτι, κἂν παίζων τίς σοι ἐνδῷ ὁτιοῦν, τούτου ἅσμενος ἔχῃ ὥσπερ τὰ μειράκια.
112Plato, Gorgias, p1, 516; 2 (auctor c.425BC-347BC)
Καλλίκλης τί οὖν· τούτου ἕνεκα κακὸς ἦν Περικλῆς· Σωκράτης ὄνων γοῦν ἂν ἐπιμελητὴς καὶ ἵππων καὶ βοῶν τοιοῦτος ὢν κακὸς ἂν ἐδόκει εἶναι, εἰ παραλαβὼν μὴ λακτίζοντας ἑαυτὸν μηδὲ κυρίττοντας μηδὲ δάκνοντας ἀπέδειξε ταῦτα ἅπαντα ποιοῦντας δι' ἀγριότητα.
113Plato, Gorgias, p1, 516; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ἢ οὐ δοκεῖ σοι κακὸς εἶναι ἐπιμελητὴς ὁστισοῦν ὁτουοῦν ζῴου, ὃς ἂν παραλαβὼν ἡμερώτερα ἀποδείξῃ ἀγριώτερα ἢ παρέλαβε· δοκεῖ ἢ οὔ· Καλλίκλης πάνυ γε, ἵνα σοι χαρίσωμαι.
114Plato, Gorgias, p1, 527; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ἀλλ' ἐν τοσούτοις λόγοις τῶν ἄλλων ἐλεγχομένων μόνος οὗτος ἠρεμεῖ ὁ λόγος, ὡς εὐλαβητέον ἐστὶν τὸ ἀδικεῖν μᾶλλον ἢ τὸ ἀδικεῖσθαι, καὶ παντὸς μᾶλλον ἀνδρὶ μελετητέον οὐ τὸ δοκεῖν εἶναι ἀγαθὸν ἀλλὰ τὸ εἶναι, καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ· ἐὰν δέ τις κατά τι κακὸς γίγνηται, κολαστέος ἐστί, καὶ τοῦτο δεύτερον ἀγαθὸν μετὰ τὸ εἶναι δίκαιον, τὸ γίγνεσθαι καὶ κολαζόμενον διδόναι δίκην· καὶ πᾶσαν κολακείαν καὶ τὴν περὶ ἑαυτὸν καὶ τὴν περὶ τοὺς ἄλλους, καὶ περὶ ὀλίγους καὶ περὶ πολλούς, φευκτέον· καὶ τῇ ῥητορικῇ οὕτω χρηστέον ἐπὶ τὸ δίκαιον ἀεί, καὶ τῇ ἄλλῃ πάσῃ πράξει.
115Plato, Hippias, p3, 367; 18 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οὐκοῦν ὁ ἀγαθὸς καὶ σοφὸς γεωμέτρης δυνατώτατός γε ἀμφότερα· καὶ εἴπερ τις ἄλλος ψευδὴς περὶ διαγράμματα, οὗτος ἂν εἴη, ὁ ἀγαθός· οὗτος γὰρ δυνατός, ὁ δὲ κακὸς ἀδύνατος ἦν ψεύδεσθαι· ὥστε οὐκ ἂν γένοιτο ψευδὴς ὁ μὴ δυνάμενος ψεύδεσθαι, ὡς ὡμολόγηται.
116Plato, Hippias, p3, 373; 14 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οὐκοῦν ἀγαθὸς μὲν ὁ εὖ θέων, κακὸς δὲ ὁ κακῶς· Ἱππίας ναί.
117Plato, Hippias, p3, 373; 20 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οὐκοῦν ὁ μὲν ἀγαθὸς δρομεὺς ἑκὼν τὸ κακὸν τοῦτο ἐργάζεται καὶ τὸ αἰσχρόν, ὁ δὲ κακὸς ἄκων· Ἱππίας ἔοικέν γε.
118Plato, Hippias, p3, 376; 7 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οὐκοῦν ἀγαθὸς ἀνὴρ ὁ τὴν ἀγαθὴν ψυχὴν ἔχων, κακὸς δὲ ὁ τὴν κακήν· Ἱππίας ναί.
119Plato, Laches, p1, 194; 11 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ποίῳ δή, ὦ Νικία· Νικίας πολλάκις ἀκήκοά σου λέγοντος ὅτι ταῦτα ἀγαθὸς ἕκαστος ἡμῶν ἅπερ σοφός, ἃ δὲ ἀμαθής, ταῦτα δὲ κακός.
120Plato, Leges, 1b, 695; 8 (auctor c.425BC-347BC)
τὸ δ' αἴτιον οὐ τύχης, ὡς ὁ ἐμὸς λόγος, ἀλλ' ὁ κακὸς βίος ὃν οἱ τῶν
121Plato, Leges, 1c, 716; 6 (auctor c.425BC-347BC)
ἀκάθαρτος γὰρ τὴν ψυχὴν ὅ γε κακός, καθαρὸς δὲ ὁ ἐναντίος, παρὰ δὲ μιαροῦ δῶρα οὔτε
122Plato, Leges, 1d, 741; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ὅσον γὰρ δὴ τὸ νῦν ἐπιταττόμενον ἀγαθὸν ὂν τυγχάνει πάσαις ταῖς πειθομέναις πόλεσι, τὴν ἑπομένην κατασκευὴν προσλαβόν, κατὰ τὴν παλαιὰν παροιμίαν οὐδεὶς εἴσεταί ποτε κακὸς ὤν, ἀλλ' ἔμπειρός τε καὶ ἐπιεικὴς ἔθεσι γενόμενος· χρηματισμὸς γὰρ οὔτ' ἔνεστιν σφόδρα ἐν τῇ τοιαύτῃ κατασκευῇ, συνέπεταί τε αὐτῇ μηδὲ δεῖν μηδ' ἐξεῖναι χρηματίζεσθαι τῶν ἀνελευθέρων χρηματισμῶν μηδενὶ μηδένα, καθ' ὅσον ἐπονείδιστος λεγομένη βαναυσία ἦθος ἀποτρέπει ἐλεύθερον, μηδὲ τὸ παράπαν ἀξιοῦν ἐκ τῶν τοιούτων συλλέγειν χρήματα.
123Plato, Leges, 1d, 742; 7 (auctor c.425BC-347BC)
σχεδὸν μὲν γὰρ εὐδαίμονας ἅμα καὶ ἀγαθοὺς ἀνάγκη γίγνεσθαι – τοῦτο μὲν οὖν βούλοιτ' ἄν – πλουσίους δ' αὖ σφόδρα καὶ ἀγαθοὺς ἀδύνατον, οὕς γε δὴ πλουσίους οἱ πολλοὶ καταλέγουσι· λέγουσιν δὲ τοὺς κεκτημένους ἐν ὀλίγοις τῶν ἀνθρώπων πλείστου νομίσματος ἄξια κτήματα, ἃ καὶ κακός τις κεκτῇτ'
124Plato, Leges, 1d, 743; 5 (auctor c.425BC-347BC)
ἔστιν δὲ ὁ μὲν ἀγαθὸς τούτων, ὁ δὲ οὐ κακὸς ὅταν ᾖ φειδωλός, τοτὲ δέ ποτε καὶ πάγκακος, ἀγαθὸς δέ, ὅπερ εἴρηται τὰ νῦν, οὐδέποτε.
125Plato, Leges, 1e, 764; 1 (auctor c.425BC-347BC)
ὁ δὲ μὴ 'θέλων, ἐὰν εἰσαγγελθῇ πρὸς τοὺς ἄρχοντας, ζημιούσθω πεντήκοντα δραχμαῖς πρὸς τῷ κακὸς εἶναι δοκεῖν.
126Plato, Leges, 1e, 774; 5 (auctor c.425BC-347BC)
εἰς μὲν οὖν χρήματα ὁ μὴ 'θέλων γαμεῖν ταῦτα ζημιούσθω, τιμῆς δὲ παρὰ τῶν νεωτέρων ἄτιμος πάσης ἔστω, καὶ μηδεὶς ὑπακουέτω μηδὲν αὐτῷ ἑκὼν τῶν νέων· ἐὰν δὲ κολάζειν τινὰ ἐπιχειρῇ, πᾶς τῷ ἀδικουμένῳ βοηθείτω καὶ ἀμυνέτω, μὴ βοηθῶν δὲ ὁ παραγενόμενος δειλός τε ἅμα καὶ κακὸς ὑπὸ τοῦ νόμου πολίτης εἶναι λεγέσθω.
127Plato, Leges, 1e, 775; 6 (auctor c.425BC-347BC)
ὁ δὲ διῳνωμένος αὐτός τε φέρεται πάντῃ καὶ φέρει, λυττῶν κατά τε σῶμα καὶ ψυχήν· σπείρειν οὖν παράφορος ἅμα καὶ κακὸς ὁ μεθύων, ὥστ' ἀνώμαλα καὶ ἄπιστα καὶ οὐδὲν εὐθύπορον ἦθος οὐδὲ σῶμα ἐκ τῶν εἰκότων γεννῴη ποτ' ἄν.
128Plato, Leges, 1h, 860; 10 (auctor c.425BC-347BC)
Κλεινίας τίνα λέγεις· Ἀθηναῖος ὡς ὁ μὲν ἄδικός που κακός, ὁ δὲ κακὸς ἄκων τοιοῦτος.
129Plato, Leges, 1h, 880; 2 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ ἐὰν μέν τις τοιούτοις παραμυθίοις εὐπειθὴς γίγνηται, εὐήνιος ἂν εἴη· ὁ δὲ δυσπειθὴς καὶ μηδὲν προοιμίου φροντίζων δέχοιτ' ἂν τὸν τοιόνδε ἑτοίμως νόμον· ἐάν τις τύπτῃ τὸν πρεσβύτερον εἴκοσιν ἔτεσιν ἢ πλείοσιν ἑαυτοῦ, πρῶτον μὲν ὁ προστυγχάνων, ἐὰν μὴ ἧλιξ μηδὲ νεώτερος ᾖ τῶν μαχομένων, διειργέτω ἢ κακὸς ἔστω κατὰ νόμον· ἐὰν δὲ ἐν τῇ τοῦ πληγέντος ἡλικίᾳ ἢ ἔτι νεώτερος, ἀμυνέτω ὡς ἀδελφῷ ἢ πατρὶ ἢ ἔτι ἀνωτέρω τῷ ἀδικουμένῳ.
130Plato, Leges, 1j, 917; 5 (auctor c.425BC-347BC)
τὸν δὲ δὴ κίβδηλόν τι πωλοῦντα, καὶ μὴ δυνάμενον τοῖς νῦν πείθεσθαι λόγοις, ὁ προστυγχάνων τῶν γιγνωσκόντων, δυνατὸς ὢν ἐξελέγχειν, ἐναντίον ἐλέγξας τῶν ἀρχόντων, ὁ μὲν δοῦλος φερέσθω τὸ κιβδηλευθὲν καὶ ὁ μέτοικος, ὁ δὲ πολίτης μὴ ἐλέγχων μὲν ὡς ἀποστερῶν τοὺς θεοὺς κακὸς ἀγορευέσθω, ἐλέγξας δὲ ἀναθέτω τοῖς τὴν ἀγορὰν ἔχουσιν θεοῖς.
131Plato, Leges, 1j, 920; 2 (auctor c.425BC-347BC)
δεύτερος μὴν νόμος· Μέτοικον εἶναι χρεὼν ἢ ξένον, ὃς ἂν μέλλῃ καπηλεύσειν· τὸ δὲ τρίτον καὶ τρίτος· ὅπως ὡς ἄριστος ἢ καὶ κακὸς ὡς ἥκιστα ὁ τοιοῦτος ἡμῖν ᾖ σύνοικος ἐν τῇ πόλει, τοὺς νομοφύλακας χρὴ νοῆσαι φύλακας εἶναι μὴ μόνον ἐκείνων οὓς φυλάττειν ῥᾴδιον μὴ παρανόμους καὶ κακοὺς γίγνεσθαι, ὅσοι γενέσει καὶ τροφαῖς εὖ πεπαίδευνται, τοὺς δὲ μὴ τοιούτους ἐπιτηδεύματά τε ἐπιτηδεύοντας ἃ ῥοπὴν ἔχει τινὰ ἰσχυρὰν πρὸς τὸ προτρέπειν κακοὺς γίγνεσθαι, φυλακτέον μᾶλλον.
132Plato, Leges, 1j, 927; 3 (auctor c.425BC-347BC)
ὁ μὲν δὴ πεισθεὶς τῷ πρὸ τοῦ νόμου μύθῳ καὶ μηδὲν εἰς ὀρφανὸν ὑβρίσας οὐκ εἴσεται ἐναργῶς τὴν περὶ τὰ τοιαῦτα ὀργὴν νομοθέτου, ὁ δὲ ἀπειθὴς καί τινα πατρὸς ἢ μητρὸς ἔρημον ἀδικῶν διπλῆν τινέτω πᾶσαν τὴν βλάβην ἢ περὶ τὸν ἀμφιθαλῆ γενόμενος κακός.
133Plato, Leges, 1j, 932; 4 (auctor c.425BC-347BC)
ἐὰν δέ τις ἀδυνατῇ κακούμενος φράζειν, ὁ πυθόμενος τῶν ἐλευθέρων ἐξαγγελλέτω τοῖς ἄρχουσιν ἢ κακὸς ἔστω καὶ ὑπόδικος τῷ ἐθέλοντι βλάβης.
134Plato, Leges, 1j, 936; 3 (auctor c.425BC-347BC)
τούτου δὴ διάγνωσις ἐπιτετράφθω τῷ τῆς παιδεύσεως ὅλης ἐπιμελητῇ τῶν νέων· καὶ ὃ μὲν ἂν οὗτος ἐγκρίνῃ, προφέρειν εἰς τὸ μέσον ἐξέστω τῷ ποιήσαντι, ὃ δ' ἂν ἀποκρίνῃ, μήτε αὐτὸς ἐπιδεικνύσθω μηδενὶ μήτε ἄλλον δοῦλον μήτε ἐλεύθερόν ποτε φανῇ διδάξας, ἢ κακὸς εἶναι δοξαζέσθω καὶ ἀπειθὴς τοῖς νόμοις.
135Plato, Leges, 1k, 944; 9 (auctor c.425BC-347BC)
νῦν δ' ὅτι τούτων ἐγγύτατα φιλοψυχίας ἕνεκα, ἵνα τὸν ἐπίλοιπον βίον μὴ κινδυνεύῃ, ζῇ δὲ ὡς πλεῖστον χρόνον ὢν κακὸς ὀνείδει συνεχόμενος, ἔστω νόμος ὅδε ἐπὶ τούτοις· Ἀνὴρ ὃς ἂν ὄφλῃ δίκην ὡς αἰσχρῶς ἀποβαλὼν ὅπλα πολεμικά, τούτῳ μήτ' οὖν τις στρατηγὸς μήτ' ἄλλος ποτὲ τῶν κατὰ πόλεμον
136Plato, Leges, 1k, 947; 4 (auctor c.425BC-347BC)
τὰ μὲν δὴ γέρα ταῦτα τοῖς τὰς εὐθύνας διαφυγοῦσιν· ἂν δέ τις τούτων, πιστεύων τῷ κεκρίσθαι, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ἐπιδείξῃ κακὸς γενόμενος ὕστερον τῆς κρίσεως, γράφεσθαι μὲν τὸν βουλόμενον αὐτὸν ὁ νόμος προσταττέτω, ὁ δ' ἀγὼν
137Plato, Lysis, p1, 214; 17 (auctor c.425BC-347BC)
τοῦτο τοίνυν αἰνίττονται, ὡς ἐμοὶ δοκοῦσιν, ὦ ἑταῖρε, οἱ τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ φίλον λέγοντες, ὡς ὁ ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ μόνος μόνῳ φίλος, ὁ δὲ κακὸς οὔτε ἀγαθῷ οὔτε κακῷ οὐδέποτε εἰς ἀληθῆ φιλίαν ἔρχεται.
138Plato, Lysis, p1, 222; 11 (auctor c.425BC-347BC)
πάλιν ἄρα, ἦν δ' ἐγώ, ὦ παῖδες, οὓς τὸ πρῶτον λόγους ἀπεβαλόμεθα περὶ φιλίας, εἰς τούτους εἰσπεπτώκαμεν· ὁ γὰρ ἄδικος τῷ ἀδίκῳ καὶ ὁ κακὸς τῷ κακῷ οὐδὲν ἧττον φίλος ἔσται ἢ ὁ ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ.
139Plato, Menon, p1, 95; 12 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης ἐν ἄλλοις δέ γε ὀλίγον μεταβάς, – εἰ δ' ἦν ποιητόν, φησί, καὶ ἔνθετον ἀνδρὶ νόημα, τηεογνις 434-438 βεργκ λέγει πως ὅτι – πολλοὺς ἂν μισθοὺς καὶ μεγάλους ἔφερον οὔ ποτ' ἂν ἐξ ἀγαθοῦ πατρὸς ἔγεντο κακός,
140Plato, Philebus, p1, 39; 14 (auctor c.425BC-347BC)
Πρώταρχος τὸ ποῖον· Σωκράτης δίκαιος ἀνὴρ καὶ εὐσεβὴς καὶ ἀγαθὸς πάντως ἆρ' οὐ θεοφιλής ἐστιν· Πρώταρχος τί μήν· Σωκράτης τί δέ· ἄδικός τε καὶ παντάπασι κακὸς ἆρ' οὐ
141Plato, Protagoras, p1, 344; 7 (auctor c.425BC-347BC)
τῷ μὲν γὰρ ἐσθλῷ ἐγχωρεῖ κακῷ γενέσθαι, ὥσπερ καὶ παρ' ἄλλου ποιητοῦ μαρτυρεῖται τοῦ εἰπόντος – αὐτὰρ ἀνὴρ ἀγαθὸς τοτὲ μὲν κακός, ἄλλοτε δ' ἐσθλός· υνκνοων τῷ δὲ κακῷ οὐκ ἐγχωρεῖ γενέσθαι, ἀλλ' ἀεὶ εἶναι ἀνάγκη.
142Plato, Protagoras, p1, 344; 8 (auctor c.425BC-347BC)
ὥστε τὸν μὲν εὐμήχανον καὶ σοφὸν καὶ ἀγαθὸν ἐπειδὰν ἀμήχανος συμφορὰ καθέλῃ, οὐκ ἔστι μὴ οὐ κακὸν ἔμμεναι · σὺ δὲ φῄς, ὦ Πιττακέ, χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι · τὸ δ' ἐστὶ γενέσθαι μὲν χαλεπόν, δυνατὸν δέ, ἐσθλόν, ἔμμεναι δὲ ἀδύνατον· πράξας μὲν γὰρ εὖ πᾶς ἀνὴρ ἀγαθός, κακὸς δ' εἰ κακῶς.
143Plato, Protagoras, p1, 345; 3 (auctor c.425BC-347BC)
κακὸς δὲ κακῶς · τίς οὖν ἂν κακὸς ἰατρὸς γένοιτο· δῆλον ὅτι ᾧ πρῶτον μὲν ὑπάρχει ἰατρῷ εἶναι, ἔπειτα ἀγαθῷ ἰατρῷ – οὗτος γὰρ ἂν καὶ κακὸς γένοιτο – ἡμεῖς δὲ οἱ ἰατρικῆς ἰδιῶται οὐκ ἄν ποτε γενοίμεθα κακῶς πράξαντες οὔτε ἰατροὶ οὔτε τέκτονες οὔτε ἄλλο οὐδὲν τῶν τοιούτων· ὅστις δὲ μὴ ἰατρὸς ἂν γένοιτο κακῶς πράξας, δῆλον ὅτι οὐδὲ κακὸς ἰατρός.
144Plato, Protagoras, p1, 345; 4 (auctor c.425BC-347BC)
οὕτω καὶ ὁ μὲν ἀγαθὸς ἀνὴρ γένοιτ' ἄν ποτε καὶ κακὸς ἢ ὑπὸ χρόνου ἢ ὑπὸ πόνου ἢ ὑπὸ νόσου ἢ ὑπὸ ἄλλου τινὸς περιπτώματος – αὕτη γὰρ μόνη ἐστὶ κακὴ πρᾶξις, ἐπιστήμης στερηθῆναι – ὁ δὲ κακὸς ἀνὴρ οὐκ ἄν ποτε γένοιτο κακός – ἔστιν γὰρ ἀεί – ἀλλ' εἰ μέλλει κακὸς γενέσθαι, δεῖ αὐτὸν πρότερον ἀγαθὸν γενέσθαι.
145Plato, Protagoras, p1, 346; 4 (auctor c.425BC-347BC)
ταῦτα δὴ καὶ τῷ Πιττακῷ λέγει ὅτι ἐγώ, ὦ Πιττακέ, οὐ διὰ ταῦτά σε ψέγω, ὅτι εἰμὶ φιλόψογος, ἐπεὶ – ἔμοιγ' ἐξαρκεῖ ὃς ἂν μὴ κακὸς ᾖ μηδ' ἄγαν ἀπάλαμνος, εἰ- δώς τ' ὀνησίπολιν δίκαν ὑγιὴς ἀνήρ· οὔ μιν ἐγὼ μωμήσομαι – σιμονιδες φρ.
146Plato, Protagoras, p1, 361; 8 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ γὰρ οὔτε τἆλλα οἶμαι κακὸς εἶναι ἄνθρωπος, φθονερός τε ἥκιστ' ἀνθρώπων, ἐπεὶ καὶ περὶ σοῦ πρὸς πολλοὺς δὴ εἴρηκα ὅτι ὧν ἐντυγχάνω πολὺ μάλιστα ἄγαμαι σέ, τῶν μὲν τηλικούτων καὶ πάνυ· καὶ λέγω γε ὅτι οὐκ ἂν θαυμάζοιμι εἰ τῶν ἐλλογίμων γένοιο ἀνδρῶν ἐπὶ σοφίᾳ.
147Plato, Respublica, 1, 350; 10 (auctor c.425BC-347BC)
ὁ δὲ κακός τε καὶ ἀμαθὴς τοῦ τε ὁμοίου καὶ τοῦ ἐναντίου.
148Plato, Respublica, 1, 350; 18 (auctor c.425BC-347BC)
ὁ μὲν ἄρα δίκαιος ἡμῖν ἀναπέφανται ὢν ἀγαθός τε καὶ σοφός, ὁ δὲ ἄδικος ἀμαθής τε καὶ κακός.
149Plato, Respublica, 1b, 409; 11 (auctor c.425BC-347BC)
σοφὸς οὖν οὗτος, ὥς μοι δοκεῖ, ἀλλ' οὐχ ὁ κακὸς γίγνεται.
150Plato, Respublica, 1g, 566; 11 (auctor c.425BC-347BC)
οὐκοῦν τοῦτο ὅταν ἴδῃ ἀνὴρ χρήματα ἔχων καὶ μετὰ τῶν χρημάτων αἰτίαν μισόδημος εἶναι, τότε δὴ οὗτος, ὦ ἑταῖρε, κατὰ τὸν Κροίσῳ γενόμενον χρησμὸν – . . . πολυψήφιδα παρ' Ἕρμον φεύγει, οὐδὲ μένει, οὐδ' αἰδεῖται κακὸς εἶναι.
151Plato, Respublica, 1i, 619; 2 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ δὴ οὖν καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην οὕτως εἰπεῖν· «καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν νῷ ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι κεῖται βίος ἀγαπητός, οὐ κακός.
152Plato, Theaetetus, p1, 176; 6 (auctor c.425BC-347BC)
ἀλλὰ γάρ, ὦ ἄριστε, οὐ πάνυ τι ῥᾴδιον πεῖσαι ὡς ἄρα οὐχ ὧν ἕνεκα οἱ πολλοί φασι δεῖν πονηρίαν μὲν φεύγειν, ἀρετὴν δὲ διώκειν, τούτων χάριν τὸ μὲν ἐπιτηδευτέον, τὸ δ' οὔ, ἵνα δὴ μὴ κακὸς καὶ ἵνα ἀγαθὸς δοκῇ εἶναι· ταῦτα μὲν γάρ ἐστιν ὁ λεγόμενος γραῶν ὕθλος, ὡς ἐμοὶ φαίνεται· τὸ δὲ ἀληθὲς ὧδε λέγωμεν.
153Plato, Timaeus, p1, 86; 6 (auctor c.425BC-347BC)
τὸ δὲ σπέρμα ὅτῳ πολὺ καὶ ῥυῶδες περὶ τὸν μυελὸν γίγνεται καὶ καθαπερεὶ δένδρον πολυκαρπότερον τοῦ συμμέτρου πεφυκὸς ᾖ, πολλὰς μὲν καθ' ἕκαστον ὠδῖνας, πολλὰς δ' ἡδονὰς κτώμενος ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ τοῖς περὶ τὰ τοιαῦτα τόκοις, ἐμμανὴς τὸ πλεῖστον γιγνόμενος τοῦ βίου διὰ τὰς μεγίστας ἡδονὰς καὶ λύπας, νοσοῦσαν καὶ ἄφρονα ἴσχων ὑπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχήν, οὐχ ὡς νοσῶν ἀλλ' ὡς ἑκὼν κακὸς δοξάζεται· τὸ δὲ ἀληθὲς ἡ περὶ τὰ ἀφροδίσια ἀκολασία κατὰ τὸ πολὺ μέρος διὰ τὴν ἑνὸς γένους ἕξιν ὑπὸ μανότητος ὀστῶν ἐν σώματι ῥυώδη καὶ ὑγραίνουσαν νόσος ψυχῆς γέγονεν.
154Plato, Timaeus, p1, 86; 7 (auctor c.425BC-347BC)
καὶ σχεδὸν δὴ πάντα ὁπόσα ἡδονῶν ἀκράτεια καὶ ὄνειδος ὡς ἑκόντων λέγεται τῶν κακῶν, οὐκ ὀρθῶς ὀνειδίζεται· κακὸς μὲν γὰρ ἑκὼν οὐδείς, διὰ δὲ πονηρὰν ἕξιν τινὰ τοῦ σώματος καὶ ἀπαίδευτον τροφὴν ὁ κακὸς γίγνεται κακός, παντὶ δὲ ταῦτα ἐχθρὰ καὶ ἄκοντι προσγίγνεται.
155Plinius minor, Epistolae, 8, 2, 8; 18 (auctor c.61–c.113)
Ex ipsis etiam quos non una, ut dicitur, pertica sed distincte gradatimque tractavi, quanto quis melior et probior, tanto mihi obligatior abiit expertus non esse apud me ἐν δὲ ἰῇ τιμῇ ἠμὲν κακὸς ἠδὲ καὶ ἐσθλός .
156Plotinus, Enneades, 2, 9, 16; 2 (auctor c.205-270)
Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ μὴ πρότερον [πᾶς κακὸς] καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ ἄλλα μὴ πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη.
157Plotinus, Enneades, 3, 3, 4; 2 (auctor c.205-270)
Νῦν δὲ ἄνθρωπος μόνον ἐν ψόγῳ ὁ κακὸς καὶ τοῦτο ἴσως εὐλόγως.
158Plotinus, Enneades, 3, 4, 3; 10 (auctor c.205-270)
Ταύτῃ καὶ ὁ κακὸς ἐπὶ τὸ χεῖρον βρίσαντος πρὸς τὴν ὁμοιότητα τοῦ ἐνεργήσαντος ἐν τῇ ζωῇ εἰς βίον θήρειον.
159Plotinus, Enneades, 3, 8, 7; 4 (auctor c.205-270)
Καὶ αἱ ἁμαρτίαι δέ, αἵ τε ἐν τοῖς γινομένοις αἵ τε ἐν τοῖς πραττομένοις, θεωρούντων εἰσὶν ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾷ· καὶ ὅ γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι.
160Plotinus, Enneades, 4, 4, 42; 3 (auctor c.205-270)
Εἰ δὲ κακὸς ὁ αἰτῶν, θαυμάζειν οὐ δεῖ· καὶ γὰρ ἐκ ποταμῶν ἀρύονται οἱ κακοί, καὶ τὸ διδὸν αὐτὸ οὐκ οἶδεν ὧι δίδωσιν, ἀλλὰ δίδωσι μόνον· ἀλλ᾽ ὅμως συντέτακται καὶ [ὃ] δέδοται τῇ φύσει τοῦ παντός· ὥστε, εἴ τις ἔλαβεν ἐκ τῶν πᾶσι κειμένων, οὐ δέον, ἕπεσθαι αὐτῷ ἀναγκαίῳ νόμῳ τὴν δίκην.
161Rufinus, In metra comicorum, p. 18, l. 10 (auctor c.480)
quod autem binis pedibus et non singulis scanditur, uetus institutum est, quippe Herodotus, antiquus historiae auctor, cum de heroo diceret uersu, quem singulis partiri pedibus moris est, ita dixit: καί σφιν ἡ Πυθίη ἀφικομένοισιν χρῇ ἐν ἑξαμέτρῳ τόνῳ τάδε· ἀλλ᾽ ὅταν ἡμίονος βασιλεὺς Μήδοισι γένηται, / καὶ τότε, Λυδὲ ποδαβρέ, πολυψήφιδα παρ᾽ Ἔρμον, / φεύγειν μηδὲ μένειν μηδ᾽ αἰδεῖσθαι κακὸς εἶναι.