'λέξις' - search in All Authors, Showing 1 to 35 of 35 hits

1Alcuinus, De dialectica, 101, 0953A (auctor 730-804)
- A. Dicta est dialectica, quia in ea de dictis disputatur. Nam lecton [λέξις] dictio dicitur.
2Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 54, l. 14 (opus c.520)
sunt quaedam in declinatione uerborum quae plurimis deficiant more Graecorum, apud quos tribus modis deficiunt, aut per inconuenientiam litterarum, aut ubi πεποιημένη λέξις est, aut usu et consuetudine desistente.
3Anonymi, Frg. Parisinum de uerbo, p. 655, l. 6 (opus c.841–908)
λήγω decresco uel desino uel λέγω dico for memoro aio fero, λέξις dictio; πλέκω plico necto nexo; ἄγχω neco affligo ango, ἄγχομαι angor, ἀγχονιστής nector, ἀγχόνη laqueus.
4Aristoteles Boetius, In librum De interpretatione Aristotelis Maior, 64, 0393C (auctor 480-525)
Si eum lingua ita percutiat, ut terminato quodam et circumscripto sono vox exeat, locutio fit quae Graece dicitur λέξις.
5Aristoteles Boetius, In librum De interpretatione Aristotelis Maior, 64, 0395D (auctor 480-525)
Quaelibet enim syllaba, vel quaelibet alia vox quae scribi litteris potest, locutionis nomine continetur, quae Graece dicitur λέξις.
6Aristoteles, De arte poetica, 6; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ πράττοντες ποιοῦνται τήν μίμησιν, πρῶτον μέν ἐξ ἀνάγκης ἂν εἴη τι μόριον τραγῳδίας ὁ τῆς ὄψεως κόσμος, εἶτα μελοποιία καί λέξις· ἐν τούτοις γάρ ποιοῦνται τήν μίμησιν.
7Aristoteles, De arte poetica, 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη οὖν πάσης τραγῳδίας μέρη εἶναι ἕξ, καθ᾿ἃ ποιά τις ἐστίν ἡ τραγῳδία· ταῦτα δ᾿ ἐστί μῦθος καί ἤθη καί λέξις καί διάνοια καί ὄψις καί μελοποιία.
8Aristoteles, De arte poetica, 6; 27 (auctor 384BC-322BC)
Τέταρτον δέ τῶν μέν λόγων ἡ λέξις· λέγω δέ, ὥσπερ πρότερον εἴρηται, λέξιν εἶναι τήν διά τῆς ὀνομασίας ἑρμηνείαν, ὃ καί ἐπί τῶν ἐμμέτρων καί ἐπί τῶν λόγων ἔχει τήν αὐτήν δύναμιν.
9Aristoteles, De arte poetica, 12; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ πρόλογος μέν μέρος ὅλον τραγῳδίας τό πρό χοροῦ παρόδου, ἐπεισόδιον δέ μέρος ὅλον τραγῳδίας τό μεταξύ ὅλων χορικῶν μελῶν, ἔξοδος δέ μέρος ὅλον τραγῳδίας μεθ᾿ ὃ οὐκ ἔστι χοροῦ μέλος, χορικοῦ δέ πάροδος μέν ἡ πρώτη λέξις ὅλου χοροῦ, στάσιμον δέ μέλος χοροῦ τό ἄνευ ἀναπαίστου καί τροχαίου, κόμμος δέ θρῆνος κοινός χοροῦ καί ἀπό σκηνῆς.
10Aristoteles, De arte poetica, 24; 30 (auctor 384BC-322BC)
Τῇ δέ λέξει δεῖ διαπονεῖν ἐν τοῖς ἀργοῖς μέρεσι καί μήτε ἠθικοῖς μήτε διανοητικοῖς· ἀποκρύπτει γάρ πάλιν ἡ λίαν λαμπρά λέξις τά τε ἤθη καί τάς διανοίας.
11Aristoteles, Ethica Nicomachea, 4, 8; 18 (auctor 384BC-322BC)
καὶ κίνησις δὲ βραδεῖα τοῦ μεγαλοψύχου δοκεῖ εἶναι, καὶ φωνὴ βαρεῖα, καὶ λέξις στάσιμος· οὐ γὰρ σπευστικὸς ὁ περὶ ὀλίγα σπουδάζων, οὐδὲ σύντονος ὁ μηδὲν μέγα οἰόμενος· ἡ δ' ὀξυφωνία καὶ ἡ ταχυτὴς διὰ τούτων.
12Aristoteles, Rhetorica, 1, 9, 37; 53 (auctor 384BC-322BC)
ἡ δὲ λέξις ἔσται ἀντικειμένη ἐξ ἀνάγκης ὅταν τὸ μὲν κωλῦον τὸ δὲ μὴ κωλῦον μετατεθῇ.
13Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
τόποι δ' εἰσὶ τῶν φαινομένων ἐνθυμημάτων εἷς μὲν ὁ παρὰ τὴν λέξιν, καὶ τούτου ἓν μὲν μέρος, ὥσπερ ἐν τοῖς διαλεκτικοῖς, τὸ μὴ συλλογισάμενον συμπερασματικῶς τὸ τελευταῖον εἰπεῖν, « οὐκ ἄρα τὸ καὶ τό, ἀνάγκη ἄρα τὸ καὶ τό » , ἐν τοῖς ἐνθυμήμασι τὸ συνεστραμμένως καὶ ἀντικειμένως εἰπεῖν φαίνεται ἐνθύμημα (ἡ γὰρ τοιαύτη λέξις χώρα ἐστὶν ἐνθυμήματος) · καὶ ἔοικε τὸ τοιοῦτον εἶναι παρὰ τὸ σχῆμα τῆς λέξεως.
14Aristoteles, Rhetorica, 3, 1, 9; 14 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' οἱ ποιηταί, λέγοντες εὐήθη, διὰ τὴν λέξιν ἐδόκουν πορίσασθαι τὴν δόξαν, διὰ τοῦτο ποιητικὴ πρώτη ἐγένετο λέξις, οἷον ἡ Γοργίου, καὶ νῦν ἔτι οἱ πολλοὶ τῶν ἀπαιδεύτων τοὺς τοιούτους οἴονται διαλέγεσθαι κάλλιστα.
15Aristoteles, Rhetorica, 3, 1, 9; 15 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δ' οὐκ ἔστιν, ἀλλ' ἑτέρα λόγου καὶ ποιήσεως λέξις ἐστίν.
16Aristoteles, Rhetorica, 3, 3, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δ' ἄνθρωποι τοῖς διπλοῖς χρῶνται ὅταν ἀνώνυμον ᾖ καὶ ὁ λόγος εὐσύνθετος, οἷον τὸ χρονοτριβεῖν· ἀλλ' ἂν πολύ, πάντως ποιητικόν· διὸ χρησιμωτάτη ἡ διπλῆ λέξις τοῖς διθυραμβοποιοῖς (οὗτοι γὰρ ψοφώδεις) , αἱ δὲ γλῶτται τοῖς ἐποποιοῖς (σεμνὸν γὰρ καὶ αὔθαδες) , ἡ δὲ μεταφορὰ τοῖς ἰαμβείοις (τούτοις γὰρ νῦν χρῶνται, ὥσπερ εἴρηται) .
17Aristoteles, Rhetorica, 3, 7, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ πρέπον ἕξει ἡ λέξις, ἐὰν ᾖ παθητική τε καὶ ἠθικὴ καὶ τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασιν ἀνάλογον.
18Aristoteles, Rhetorica, 3, 7, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
παθητικὴ δέ, ἐὰν μὲν ᾖ ὕβρις, ὀργιζομένου λέξις, ἐὰν δὲ ἀσεβῆ καὶ αἰσχρά, δυσχεραίνοντος καὶ εὐλαβουμένου καὶ λέγειν, ἐὰν δὲ ἐπαινετά, ἀγαμένως, ἐὰν δὲ ἐλεεινά, ταπεινῶς, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων δὲ ὁμοίως.
19Aristoteles, Rhetorica, 3, 7, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
πιθανοῖ δὲ τὸ πρᾶγμα καὶ ἡ οἰκεία λέξις· παραλογίζεταί τε γὰρ ἡ ψυχὴ ὡς ἀληθῶς λέγοντος, ὅτι ἐπὶ τοῖς τοιούτοις οὕτως ἔχουσιν, ὥστ' οἴονται, εἰ καὶ μὴ οὕτως ἔχει ὡς λέγει ὁ λέγων, τὰ πράγματα οὕτως ἔχειν, καὶ συνομοπαθεῖ ὁ ἀκούων ἀεὶ τῷ παθητικῶς λέγοντι, κἂν μηθὲν λέγῃ.
20Aristoteles, Rhetorica, 3, 8, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
τῶν δὲ ῥυθμῶν ὁ μὲν ἡρῷος σεμνῆς ἀλλ' οὐ λεκτικῆς ἁρμονίας δεόμενος, ὁ δ' ἴαμβος αὐτή ἐστιν ἡ λέξις ἡ τῶν πολλῶν (διὸ μάλιστα πάντων τῶν μέτρων ἰαμβεῖα φθέγγονται λέγοντες) , δεῖ δὲ σεμνότητα γενέσθαι καὶ ἐκστῆσαι.
21Aristoteles, Rhetorica, 3, 9, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἡ μὲν οὖν εἰρομένη λέξις ἡ ἀρχαία ἐστίν [« Ἡροδότου Θουρίου ἥδ' ἱστορίης ἀπόδειξις »] (ταύτῃ γὰρ πρότερον μὲν ἅπαντες, νῦν δὲ οὐ πολλοὶ χρῶνται) · λέγω δὲ εἰρομένην ἣ οὐδὲν ἔχει τέλος καθ' αὑτήν, ἂν μὴ τὸ πρᾶγμα τὸ λεγόμενον τελειωθῇ.
22Aristoteles, Rhetorica, 3, 9, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἡδεῖα δ' ἡ τοιαύτη καὶ εὐμαθής, ἡδεῖα μὲν διὰ τὸ ἐναντίως ἔχειν τῷ ἀπεράντῳ, καὶ ὅτι ἀεί τὶ οἴεται ἔχειν ὁ ἀκροατὴς καὶ πεπερQ/νθαι τι αὑτῷ, τὸ δὲ μηδὲν προνοεῖν μηδὲ ἀνύειν ἀηδές· εὐμαθὴς δὲ ὅτι εὐμνημόνευτος, τοῦτο δὲ ὅτι ἀριθμὸν ἔχει ἡ ἐν περιόδοις λέξις, ὃ πάντων εὐμνημονευτότατον.
23Aristoteles, Rhetorica, 3, 9, 5; 11 (auctor 384BC-322BC)
ἔστιν δ' ἐν κώλοις μὲν λέξις ἡ τετελειωμένη τε καὶ διῃρημένη καὶ εὐανάπνευστος, μὴ ἐν τῇ διαιρέσει † ὥσπερ καὶ ἡ περίοδος, † ἀλλ' ὅλη (κῶλον δ' ἐστὶν τὸ ἕτερον μόριον ταύτης) · ἀφελῆ δὲ λέγω τὴν μονόκωλον.
24Aristoteles, Rhetorica, 3, 9, 8; 27 (auctor 384BC-322BC)
ἡδεῖα δὲ ἐστὶν ἡ τοιαύτη λέξις, ὅτι τἀναντία γνωριμώτατα καὶ παρ' ἄλληλα μᾶλλον γνώριμα, καὶ ὅτι ἔοικεν συλλογισμῷ· ὁ γὰρ ἔλεγχος συναγωγὴ τῶν ἀντικειμένων ἐστίν.
25Aristoteles, Rhetorica, 3, 12, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ μὴ λεληθέναι ὅτι ἄλλη ἑκάστῳ γένει ἁρμόττει λέξις.
26Aristoteles, Rhetorica, 3, 12, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ λέξις γραφικὴ μὲν ἡ ἀκριβεστάτη, ἀγωνιστικὴ δὲ ἡ ὑποκριτικωτάτη (ταύτης δὲ δύο εἴδη· ἡ μὲν γὰρ ἠθικὴ ἡ δὲ παθητική) · διὸ καὶ οἱ ὑποκριταὶ τὰ τοιαῦτα τῶν δραμάτων διώκουσι, καὶ οἱ ποιηταὶ τοὺς τοιούτους.
27Aristoteles, Rhetorica, 3, 12, 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
ἡ μὲν οὖν δημηγορικὴ λέξις καὶ παντελῶς ἔοικεν τῇ σκιαγραφίᾳ· ὅσῳ γὰρ ἂν πλείων ᾖ ὁ ὄχλος, πορρώτερον ἡ θέα, διὸ τὰ ἀκριβῆ περίεργα καὶ χείρω φαίνεται ἐν ἀμφοτέροις· ἡ δὲ δικανικὴ ἀκριβεστέρα.
28Aristoteles, Rhetorica, 3, 12, 6; 20 (auctor 384BC-322BC)
ἡ μὲν οὖν ἐπιδεικτικὴ λέξις γραφικωτάτη· τὸ γὰρ ἔργον αὐτῆς ἀνάγνωσις· δευτέρα δὲ ἡ δικανική.
29Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Iob, 36; 2
Μεῖνόν με μικρὸν ἔτι, ἵνα διδάξω σε· ἔτι γὰρ ἐν ἐμοί ἐστιν λέξις.
30Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Sir, 23; 12
Ἔστιν λέξις ἀντιπαραβεβλημένη θανάτῳ, μὴ εὑρεθήτω ἐν κληρονομίᾳ Ιακωβ· ἀπὸ γὰρ εὐσεβῶν ταῦτα πάντα ἀποστήσεται, καὶ ἐν ἁμαρτίαις οὐκ ἐγκυλισθήσονται.
31Ioannes Saresberiensis, Metalogicus, 199, 0860D (auctor c.1120–1180)
Sive autem dicatur a Graeco λέξις, quod locutio interpretatur, sicut Quintiliano in praeexercitaminibus placet, sive a λεκτόν, quod dictum nuncupatur, non multum refert: cum examinare locutionis vim, et eius, quod dicitur, veritatem, et sensum, idem, aut fere idem, sit; vis enim verbi, sensus est; quo si destituatur, sermo cassus et inutilis est, et, ut sic dixerim, mortuus: ut quodammodo, sicut corpus ad vitam vegetatur ab anima, sic ad vitam quamdam verbi sensus proficiat.
32Martianus Capella, De nuptiis Philologiae et Mercurii, IX, 936; 3 (auctor fl.c.450)
'Απεργαστικόν est quidam materiae tractus efficiens exercitium eius, cuius tres itidem partes, id est μελοποιία, ῥυθμοποιία, ποίησις [λέξις, πλοκή].
33Plato, Respublica, 1b, 396; 7 (auctor c.425BC-347BC)
οὐκοῦν διηγήσει χρήσεται οἵᾳ ἡμεῖς ὀλίγον πρότερον διήλθομεν περὶ τὰ τοῦ Ὁμήρου ἔπη, καὶ ἔσται αὐτοῦ ἡ λέξις μετέχουσα μὲν ἀμφοτέρων, μιμήσεώς τε καὶ τῆς ἄλλης διηγήσεως, σμικρὸν δέ τι μέρος ἐν πολλῷ λόγῳ τῆς μιμήσεως· ἢ οὐδὲν λέγω· καὶ μάλα, ἔφη, οἷόν γε ἀνάγκη τὸν τύπον εἶναι τοῦ τοιούτου ῥήτορος.
34Plato, Respublica, 1b, 397; 1 (auctor c.425BC-347BC)
οὐκοῦν, ἦν δ' ἐγώ, ὁ μὴ τοιοῦτος αὖ, ὅσῳ ἂν φαυλότερος ᾖ, πάντα τε μᾶλλον διηγήσεται καὶ οὐδὲν ἑαυτοῦ ἀνάξιον οἰήσεται εἶναι, ὥστε πάντα ἐπιχειρήσει μιμεῖσθαι σπουδῇ τε καὶ ἐναντίον πολλῶν, καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν, βροντάς τε καὶ ψόφους ἀνέμων τε καὶ χαλαζῶν καὶ ἀξόνων τε καὶ τροχιλιῶν, καὶ σαλπίγγων καὶ αὐλῶν καὶ συρίγγων καὶ πάντων ὀργάνων φωνάς, καὶ ἔτι κυνῶν καὶ προβάτων καὶ ὀρνέων φθόγγους· καὶ ἔσται δὴ ἡ τούτου λέξις ἅπασα διὰ μιμήσεως φωναῖς τε καὶ σχήμασιν, ἢ σμικρόν τι διηγήσεως ἔχουσα· ἀνάγκη, ἔφη, καὶ τοῦτο.
35Remigius Antissiodorensis, De musica, 131, 0936D (auctor c.841–908)
Ἀπεργαστικὸν est quidam materiae, id est vocis, tractus, id est productio: vox enim materies vel initium est musicae, et eam vim obtinet vox in musica, quam punctus in geometrica, monas in arithmetica, littera in grammatica, efficiens exercitium eius, scilicet materiae; cuius tres itidem, id est similiter, partes, id est, Μελοποιΐα, id est, melodiae factura, quod pertinet ad sonos: λέξις, id est dictio, ad rhythmum pertinet; πλοκή, geminatio, quando unus pes multipliciter ponitur: ἐξαγγελτικὸν autem ad expositionem, id est, exemplar, et interpretationem, quando exponimus singula, et interpretamur, pertinere videtur, et habet partes tres, ὀργανικὸν, quod ab organo venit; ᾠδικὸν, id est, cantabile, ᾠδὴ cantus: ὑποκριτικὸν, simulativum, quae, se licet omnia genera, inferius, id est in praecedentibus vel in sequentibus rerum ordo disponet.