'μέρος' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 1092 hits      Show next 500

1Agapetus I, Epistolae, 66, 0047D
Παραγενόμενοι τοιγαροῦν εἰς τὸ κομιτάτον τοῦ γαληνοτάτου ἡμῶν βασιλέως, τοῦ ἡμετέρου υἱοῦ, εὕρομεν τὴν καθέδραν τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίας, παρὰ τοὺς θεσμοὺς τῶν κανόνων, ὑπὸ Ἀνθίμου τοῦ τῆς Τραπεζουντίων Ἐκκλησίας ἐπισκόπου οὐ προσηκόντως ὑφαρπασθεῖσαν, οὗτινος τὴν ψυχὴν, οὐ κατά τοῦτο μόνον τὸ μέρος, ἀλλ' ὅπερ καὶ μεῖζόν ἐστιν, ἐν τῇ τῆς ἀληθοῦς πίστεως ὁμολογίᾳ ἐπεθυμήσαμεν ἐκ τῆς ἀπωλείας ἐπαναγαγεῖν, ἀλλὰ τῇ Εὐτυχέως ἐνιστάμενος πλάνῃ, εἰς τὴν τῆς ἀληθείας ὁδὸν ἐπανελθεῖν κατεφρόνησεν.
2Agapetus I, Epistolae, 66, 0071C
Ἐν γὰρ καταγωγίῳ τινὶ τιμίας εἰκόνος ἀνακειμένης τοῦ τῶν εὐσεβῶν ἐπὶ τοῦ παρόντος σκέπτρων κρατοῦντος, ὥσπερ ἁμιλλώμενος ὁ προλεχθεὶς δείλαιος, καὶ ἀλάστωρ ἀνὴρ, εἰ μὴ καὶ κατὰ τὸν ῥηθησόμενον νεώτερον τρόπον βλασφημήσοι τὸ θεῖον, ἀνατείνας τὴν βακτηρίαν, ἐν ᾗ τὸ ἄτιμον αὐτιῦ σχηματίζεται γῆρας στηρίζειν, πληρῶν τὴν πεπλανημένην ἐπίθεσιν, ἔμπροσθεν τῶν ὑπ' αὐτοῦ καταγινομένων ἀπάγεσθαι, ἔτυπτεν ἀφειδῶς τὸ τοῦ φιλοχρίστου βασιλέως ὁμοίωμα, αἱρετικὸν ἀποκαλῶν τὸν ἡνωμένον οὕτω Θεῷ καὶ φρουρούμενον ὑπ' αὐτοῦ, τὸ τῆς ἀληθείας φυλάττοντα κήρυγμα, καὶ οὐκ ἔπαυσε τὸν θυμὸν μέχρι τοσούτου, ἕως οὗ καὶ τὴν φέρουσαν τὸ περιφανὲς ἐκτύπωμα σινδόνα διέῤῥηξε, καὶ μέρος κατέαξεν ἐξ αὐτοῦ, ὃ καὶ πυρὶ παραδέδωκε.
3Agatho papa, Epistolae, 87, 1226A
Εἶτα ἠλπίζομεν ἀπὸ Βρεττανίας Θεόδωρον τὸν σύνδουλον ἡμῶν καὶ συνεπίσκοπον, τῆς μεγάλης νήσου Βρεττανίας ἀρχιεπίσκοπον καὶ φιλόσοφον, μετὰ ἄλλων ἐκεῖσε κατὰ τὸν τόπον διαγόντων, ἐκεῖθεν τῇ ἡμετέρᾳ ἑνωθῆναι μετριότητι, καὶ διαφόρους ταύτης τῆς συνόδου ἐπισκόπους ἐν διαφόροις κλίμασι τυγχάνοντας, ἵνα ἐξ ὅλης τῆς κοινότητος τῆς δουλικῆς ἡμῶν συνόδου ἡ ἡμετέρα ἀναφορὰ γενήσοιτο, μήπως ἐὰν μονομερῶς τὸ πραττόμενον γνωσθήσηται, τὸ μέρος λάθῃ· καὶ μάλιστα ἐπειδὴ ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν τῶν τε Λογγοβάρδων, καὶ Σκλάβων, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ Φράγκων, Γότθων, καὶ Βρεττανῶν πλεῖστοι ἐκ τῶν συνδούλων ἡμῶν εἶναι γνωρίζονται, οἵτινες καὶ περὶ τούτου περιεργάζεσθαι οὐκ ἀφίστανται, ἵνα γνώσωνται, τί εἰς τὸ πρᾶγμα τῆς ἀποστολικῆς πίστεως πράττεται· οἵτινες ὁπόσον ὠφελῆσαι δύνανται, ἐπὰν ἐν τῇ συμφωνίᾳ τῆς πίστεως μεθ' ἡμῶν κρατῶνται, καὶ ἡμῖν ὁμοφωνῶσι, τοσοῦτον, ὅπερ ἀπέστω, ἐὰν σκάνδαλόν τί ποτε ἐν τῷ κεφαλαίῳ τῆς πίστεως ὑπομείνωσιν, εὑρίσκονται ἐχθροὶ καὶ ἐναντίοι.
4Agatho papa, Epistolae, 87, 1183D
Μένει γὰρ ἑκάτερον ὅπερ ἐστὶ τῇ φύσει, καὶ γενομένης τῆς ἑνώσεως καθ' ὑπόστασιν· ἀλλ' ἐπὶ διαιρέσει τῇ ἀνὰ μέρος τὴν τοιαύτην λαμβάνει φονὴν ἐπὶ τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστηρίου· ἢ τὸν ἀριθμον τῶν φύσεων ὁμολογῶν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ Λόγου σαρκωθέντος, μὴ τῇ θεωρίᾳ μόνῃ τὴν διαφορὰν τούτων λαμβάνει, ἐξ ὧν καὶ συνετέθη, οὐκ ἀνῃρημένην διὰ τὴν ἕνωσιν· εἷς γὰρ ἐξ ἀμφοῖν, καὶ δι' ἑνὸς ἀμφότερα· ἀλλ' ἐπὶ τούτῳ κέχρηται τῷ ἀριθμῷ, ὡς κεχωρισμένας καὶ ιδιοϋποστάτους εἶναι τὰς φύσεις· ὁ τοιοῦτος ἀνάθεμα ἔστω.
5Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0629A
Οὐκ ὤφελες, δέσποτα, ἀπιστῆσαι ἡμῖν· κᾂν γὰρ ταπεινός εἰμι, επίσκοπος ἀκούω, καὶ οἱ δεσπόται μου συγκλήτου μέρος τυγχάνουσι, καὶ οὐκ ἤλθομεν πειράσαι σε· μὴ δῴη Θεός.
6Aristoteles, Physica, 1, 2; 18
(ἔχει δ' ἀπορίαν περὶ τοῦ μέρους καὶ τοῦ ὅλου, ἴσως δὲ οὐ πρὸς τὸν λόγον ἀλλ' αὐτὴν καθ' αὑτήν, πότερον ἓν ἢ πλείω τὸ μέρος καὶ τὸ ὅλον, καὶ πῶς ἓν ἢ πλείω, καὶ εἰ πλείω, πῶς πλείω, καὶ περὶ τῶν μερῶν τῶν μὴ συνεχῶν· καὶ εἰ τῷ ὅλῳ ἓν ἑκάτερον ὡς ἀδιαίρετον, ὅτι καὶ αὐτὰ αὑ τοῖς.
7Aristoteles, Physica, 1, 3; 5
ὥσπερ γὰρ καὶ τὸ μέρος ἓν ὄν, τοδὶ τὸ ὕδωρ, κινεῖται ἐν ἑαυτῷ, διὰ τί οὐ καὶ τὸ πᾶν;
8Aristoteles, Physica, 1, 5; 17
ταύτῃ τε δὴ ὡσαύτως λέγουσι καὶ ἑτέρως, καὶ χεῖρον καὶ βέλ τιον, καὶ οἱ μὲν γνωριμώτερα κατὰ τὸν λόγον, ὥσπερ εἴρη ται πρότερον, οἱ δὲ κατὰ τὴν αἴσθησιν (τὸ μὲν γὰρ καθόλου κατὰ τὸν λόγον γνώριμον, τὸ δὲ καθ' ἕκαστον κατὰ τὴν αἴ σθησιν· ὁ μὲν γὰρ λόγος τοῦ καθόλου, ἡ δ' αἴσθησις τοῦ κατὰ μέρος), οἷον τὸ μὲν μέγα καὶ τὸ μικρὸν κατὰ τὸν λόγον, τὸ δὲ μανὸν καὶ τὸ πυκνὸν κατὰ τὴν αἴσθησιν.
9Aristoteles, Physica, 2, 2; 1
Ἐπεὶ δὲ διώρισται ποσαχῶς ἡ φύσις, μετὰ τοῦτο θεωρητέον τίνι διαφέρει ὁ μαθηματικὸς τοῦ φυσικοῦ (καὶ γὰρ ἐπίπεδα καὶ στερεὰ ἔχει τὰ φυσικὰ σώματα καὶ μήκη καὶ στιγμάς, περὶ ὧν σκοπεῖ ὁ μαθηματικός)· ἔτι εἰ ἡ ἀστρολογία ἑτέρα ἢ μέρος τῆς φυσικῆς· εἰ γὰρ τοῦ φυσικοῦ τὸ τί ἐστιν ἥλιος ἢ σελήνη εἰδέναι, τῶν δὲ συμβεβηκότων καθ' αὑτὰ μηδέν, ἄτοπον, ἄλλως τε καὶ ὅτι φαίνονται λέ γοντες οἱ περὶ φύσεως καὶ περὶ σχήματος σελήνης καὶ ἡλίου, καὶ δὴ καὶ πότερον σφαιροειδὴς ἡ γῆ καὶ ὁ κόσμος ἢ οὔ.
10Aristoteles, Physica, 2, 2; 12
εἰς μὲν γὰρ τοὺς ἀρχαίους ἀποβλέψαντι δόξειεν ἂν εἶναι τῆς ὕλης (ἐπὶ μικρὸν γάρ τι μέρος Ἐμπεδοκλῆς καὶ Δημόκριτος τοῦ εἴδους καὶ τοῦ τί ἦν εἶναι ἥψαντο)· εἰ δὲ ἡ τέχνη μιμεῖται τὴν φύσιν, τῆς δὲ αὐτῆς ἐπιστήμης εἰδέναι τὸ εἶδος καὶ τὴν ὕλην μέχρι του (οἷον ἰατροῦ ὑγίειαν καὶ χολὴν καὶ φλέγμα, ἐν οἷς ἡ ὑγίεια, ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδόμου τό τε εἶδος τῆς οἰκίας καὶ τὴν ὕλην, ὅτι πλίνθοι καὶ ξύλα· ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων), καὶ τῆς φυσικῆς ἂν εἴη τὸ γνωρίζειν ἀμφοτέρας τὰς φύσεις.
11Aristoteles, Physica, 3, 3; 13
τί μὲν οὖν ἐστιν κίνησις εἴρηται καὶ καθόλου καὶ κατὰ μέρος· οὐ γὰρ ἄδηλον πῶς ὁρισθήσεται τῶν εἰδῶν ἕκαστον αὐ τῆς· ἀλλοίωσις μὲν γὰρ ἡ τοῦ ἀλλοιωτοῦ, ᾗ ἀλλοιωτόν, ἐν τελέχεια.
12Aristoteles, Physica, 3, 6; 7
φανερὸν δὲ καὶ ὅτι οὐκ ἐνδέχεται εἶ ναι τὸ ἄπειρον ὡς ἐνεργείᾳ ὂν καὶ ὡς οὐσίαν καὶ ἀρχήν· ἔσται γὰρ ὁτιοῦν αὐτοῦ ἄπειρον τὸ λαμβανόμενον, εἰ μεριστόν (τὸ γὰρ ἀπείρῳ εἶναι καὶ ἄπειρον τὸ αὐτό, εἴπερ οὐσία τὸ ἄπειρον καὶ μὴ καθ' ὑποκειμένου), ὥστ' ἢ ἀδιαίρετον ἢ εἰς ἄπειρα διαιρετόν· πολλὰ δ' ἄπειρα εἶναι τὸ αὐτὸ ἀδύνα τον (ἀλλὰ μὴν ὥσπερ ἀέρος ἀὴρ μέρος, οὕτω καὶ ἄπειρον ἀπείρου, εἴ γε οὐσία ἐστὶ καὶ ἀρχή)· ἀμέριστον ἄρα καὶ ἀδιαί ρετον.
13Aristoteles, Physica, 3, 6; 40
ἅμα δὲ δῆλον ὅτι κἂν ὁτιοῦν μέρος δέοι μένειν· ὡς γὰρ τὸ ἄπειρον ἐν ἑαυτῷ μένει στη ρίζον, οὕτως κἂν ὁτιοῦν ληφθῇ μέρος ἐν ἑαυτῷ μενεῖ· τοῦ γὰρ ὅλου καὶ τοῦ μέρους ὁμοειδεῖς οἱ τόποι, οἷον ὅλης γῆς καὶ βώλου κάτω καὶ παντὸς πυρὸς καὶ σπινθῆρος ἄνω.
14Aristoteles, Physica, 4, 3; 2
ἕνα μὲν δὴ τρόπον ὡς ὁ δάκτυλος ἐν τῇ χειρὶ καὶ ὅλως τὸ μέρος ἐν τῷ ὅλῳ.
15Aristoteles, Physica, 4, 3; 5
ἄλλον δὲ ὡς τὸ γένος ἐν τῷ εἴδει καὶ ὅλως τὸ μέρος τοῦ εἴδους ἐν τῷ λόγῳ.
16Aristoteles, Physica, 4, 6; 4
ἐπεὶ δὲ λέγομεν εἶναι ὡς ἐν τόπῳ ἐν τῷ οὐρανῷ, διότι ἐν τῷ ἀέρι οὗτος δὲ ἐν τῷ οὐρανῷ· καὶ ἐν τῷ ἀέρι δὲ οὐκ ἐν παντί, ἀλλὰ διὰ τὸ ἔσχατον αὐτοῦ καὶ περιέχον ἐν τῷ ἀέρι φαμὲν εἶναι (εἰ γὰρ πᾶς ὁ ἀὴρ τόπος, οὐκ ἂν ἴσος εἴη ἑκάστου ὁ τόπος καὶ ἕκαστον, δοκεῖ δέ γε ἴσος εἶναι, τοιοῦτος δ' ὁ πρῶτος ἐν ᾧ ἐστιν)· ὅταν μὲν οὖν μὴ διῃρημένον ᾖ τὸ περιέχον ἀλλὰ συνεχές, οὐχ ὡς ἐν τόπῳ λέγεται εἶναι ἐν ἐκείνῳ, ἀλλ' ὡς μέρος ἐν ὅλῳ· ὅταν δὲ διῃρημένον ᾖ καὶ ἁπτόμενον, ἐν πρώτῳ ἐστὶ τῷ ἐσχάτῳ τοῦ περιέχοντος, ὃ οὔτε ἐστὶ μέρος τοῦ ἐν αὐτῷ οὔτε μεῖζον τοῦ διαστήματος ἀλλ' ἴσον· ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ τὰ ἔσχατα τῶν ἁπτομένων.
17Aristoteles, Physica, 4, 6; 6
[ἔτι ὅταν μὴ διῃρημένον ᾖ, ὡς μέρος ἐν ὅλῳ λέ γεται, οἷον ἐν τῷ ὀφθαλμῷ ἡ ὄψις ἢ ἐν τῷ σώματι ἡ χείρ, ὅταν δὲ διῃρημένον, οἷον ἐν τῷ κάδῳ τὸ ὕδωρ ἢ ἐν τῷ κεραμίῳ ὁ οἶνος· ἡ μὲν γὰρ χεὶρ μετὰ τοῦ σώματος κινεῖται, τὸ δὲ ὕδωρ ἐν τῷ κάδῳ.
18Aristoteles, Physica, 4, 6; 14
οὐκ ἔστι δὲ ἄλλος ὁ τόπος τοῦ μορίου, ἐν ᾧ κινεῖται, ὅταν ὅλον τὸ ἀγγεῖον μεθίστηται, ἀλλ' ὁ αὐτός· ἐν ᾧ γὰρ ἔστιν, ἀντιμεθίσταται ὁ ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ ἢ τὰ μόρια τοῦ ὕδατος, ἀλλ' οὐκ ἐν ᾧ γίγνονται τόπῳ, ὃς μέρος ἐστὶ τοῦ τόπου ὅς ἐστι τόπος ὅλου τοῦ οὐρανοῦ.
19Aristoteles, Physica, 4, 7; 15
καὶ φέ ρεται δὴ εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον ἕκαστον εὐλόγως (ὃ γὰρ ἐφε ξῆς καὶ ἁπτόμενον μὴ βίᾳ, συγγενές· καὶ συμπεφυκότα μὲν ἀπαθῆ, ἁπτόμενα δὲ παθητικὰ καὶ ποιητικὰ ἀλλή λων)· καὶ μένει δὴ φύσει πᾶν ἐν τῷ οἰκείῳ τόπῳ οὐκ ἀλόγως· καὶ γὰρ τὸ μέρος, τὸ δὲ ἐν [τῷ] τόπῳ ὡς διαιρετὸν μέρος πρὸς ὅλον ἐστίν, οἷον ὅταν ὕδατος κινήσῃ τις μόριον ἢ ἀέρος.
20Aristoteles, Physica, 4, 10; 7
οὐ γὰρ συμβαίνει, ὅταν ὅλον τεθῇ ὡς ἐν κεχωρισμένῳ τόπῳ καὶ ὑπομένοντι σῶμά τι· τὸ γὰρ μέρος, ἂν μὴ χωρὶς τιθῆται, οὐκ ἔσται ἐν τόπῳ ἀλλ' ἐν τῷ ὅλῳ.
21Aristoteles, Physica, 4, 12; 7
τὸ δὲ νῦν οὐ μέρος· μετρεῖ τε γὰρ τὸ μέρος, καὶ συγκεῖσθαι δεῖ τὸ ὅλον ἐκ τῶν μερῶν· ὁ δὲ χρόνος οὐ δοκεῖ συγκεῖσθαι ἐκ τῶν νῦν.
22Aristoteles, Physica, 4, 12; 9
εἰ μὲν γὰρ αἰεὶ ἕτερον καὶ ἕτερον, μηδὲν δ' ἐστὶ τῶν ἐν τῷ χρόνῳ ἄλλο καὶ ἄλλο μέρος ἅμα (ὃ μὴ περιέχει, τὸ δὲ περιέχεται, ὥσπερ ὁ ἐλάττων χρόνος ὑπὸ τοῦ πλείο νος), τὸ δὲ νῦν μὴ ὂν πρότερον δὲ ὂν ἀνάγκη ἐφθάρθαι ποτέ, καὶ τὰ νῦν ἅμα μὲν ἀλλήλοις οὐκ ἔσται, ἐφθάρθαι δὲ ἀνάγκη ἀεὶ τὸ πρότερον.
23Aristoteles, Physica, 4, 12; 17
καίτοι τῆς πε ριφορᾶς καὶ τὸ μέρος χρόνος τίς ἐστι, περιφορὰ δέ γε οὔ· μέρος γὰρ περιφορᾶς τὸ ληφθέν, ἀλλ' οὐ περιφορά.
24Aristoteles, Physica, 4, 14; 18
τοῦτο δὲ σημαίνει ἤτοι ὡς μέρος ἀριθμοῦ καὶ πάθος, καὶ ὅλως ὅτι τοῦ ἀριθμοῦ τι, ἢ ὅτι ἔστιν αὐτοῦ ἀριθμός.
25Aristoteles, Physica, 4, 15; 17
τὸ δ' τὸ ἐγγύς ἐστι τοῦ παρόν τος νῦν ἀτόμου μέρος τοῦ μέλλοντος χρόνου (πότε βαδίζεις;
26Aristoteles, Physica, 5, 1; 3
ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ κινοῦντος ὡσαύτως· τὸ μὲν γὰρ κατὰ συμ βεβηκὸς κινεῖ, τὸ δὲ κατὰ μέρος τῷ τῶν τούτου τι, τὸ δὲ καθ' αὑτὸ πρῶτον, οἷον ὁ μὲν ἰατρὸς ἰᾶται, ἡ δὲ χεὶρ πλήτ τει.
27Aristoteles, Physica, 5, 1; 10
ἔστιν δὲ καὶ ἐν ἐκείνοις καὶ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ τὸ κατὰ μέρος καὶ [τὸ] κατ' ἄλλο καὶ τὸ πρώτως καὶ μὴ κατ' ἄλλο, οἷον τὸ λευκαινόμενον εἰς μὲν τὸ νοούμενον μετα βάλλει κατὰ συμβεβηκός (τῷ γὰρ χρώματι συμβέβηκε νοεῖσθαι), εἰς δὲ χρῶμα ὅτι μέρος τὸ λευκὸν τοῦ χρώμα τος (καὶ εἰς τὴν Εὐρώπην ὅτι μέρος αἱ Ἀθῆναι τῆς Εὐρώ πης), εἰς δὲ τὸ λευκὸν χρῶμα καθ' αὑτό.
28Aristoteles, Physica, 5, 2; 20
ὅλως δὲ ἐπεὶ κινεῖται [τὸ κινούμενον] πᾶν τριχῶς, ἢ κατὰ συμβεβηκὸς ἢ τῷ μέρος τι ἢ [τῷ] καθ' αὑτό, κατὰ συμβε βηκὸς μόνον ἂν ἐνδέχοιτο μεταβάλλειν τὴν μεταβολήν, οἷον εἰ ὁ ὑγιαζόμενος τρέχοι ἢ μανθάνοι· τὴν δὲ κατὰ συμβε βηκὸς ἀφεῖμεν πάλαι.
29Aristoteles, Physica, 5, 4; 30
ἀνωμαλία δ' ἐστὶν διαφορὰ ὁτὲ μὲν ἐφ' ᾧ κινεῖται (ἀδύνατον γὰρ ὁμα λὴν εἶναι τὴν κίνησιν μὴ ἐπὶ ὁμαλῷ μεγέθει, οἷον ἡ τῆς κεκλασμένης κίνησις ἢ ἡ τῆς ἕλικος ἢ ἄλλου μεγέθους, ὧν μὴ ἐφαρμόττει τὸ τυχὸν ἐπὶ τὸ τυχὸν μέρος)· ἡ δὲ οὔτε ἐν τῷ ὃ οὔτ' ἐν τῷ πότε οὔτε ἐν τῷ εἰς ὅ, ἀλλ' ἐν τῷ ὥς.
30Aristoteles, Physica, 6, 1; 4
συνεχεῖς μὲν δὴ οὐκ ἂν εἶεν διὰ τὸν εἰρημένον λόγον· ἅπτεται δ' ἅπαν ἢ ὅλον ὅλου ἢ μέρος μέρους ἢ ὅλου μέρος.
31Aristoteles, Physica, 6, 1; 7
τὸ γὰρ συνεχὲς ἔχει τὸ μὲν ἄλλο τὸ δ' ἄλλο μέρος, καὶ διαιρεῖται εἰς οὕτως ἕτερα καὶ τόπῳ κεχωρισμένα.
32Aristoteles, Physica, 6, 1; 14
εἰ γὰρ τὸ μέγεθος ἐξ ἀδιαιρέτων σύγκειται, καὶ ἡ κίνησις ἡ τούτου ἐξ ἴσων κινήσεων ἔσται ἀδιαιρέτων, οἷον εἰ τὸ ΑΒΓ ἐκ τῶν Α Β Γ ἐστὶν ἀδιαιρέτων, ἡ κίνησις ἐφ' ἧς ΔΕΖ, ἣν ἐκινήθη τὸ Ω ἐπὶ τῆς ΑΒΓ, ἕκαστον τὸ μέρος ἔχει ἀδιαί ρετον.
33Aristoteles, Physica, 6, 3; 12
ὅτι δ' οὐκ ἐν ἀπείρῳ δίεισιν τὸ ΒΕ, φανερόν, εἰ ληφθείη ἐπὶ θάτερα πεπερασμένος ὁ χρόνος· εἰ γὰρ ἐν ἐλάττονι τὸ μέρος δίεισιν, τοῦτο ἀνάγκη πεπεράνθαι, θα τέρου γε πέρατος ὑπάρχοντος.
34Aristoteles, Physica, 6, 16; 1
Ἀποδεδειγμένων δὲ τούτων λέγομεν ὅτι τὸ ἀμερὲς οὐκ ἐνδέχεται κινεῖσθαι πλὴν κατὰ συμβεβηκός, οἷον κινουμένου τοῦ σώματος ἢ τοῦ μεγέθους τῷ ἐνυπάρχειν, καθάπερ ἂν εἰ τὸ ἐν τῷ πλοίῳ κινοῖτο ὑπὸ τῆς τοῦ πλοίου φορᾶς ἢ τὸ μέρος τῇ τοῦ ὅλου κινήσει.
35Aristoteles, Physica, 7, 6; 4
ὅταν γὰρ γένηται τὸ κατὰ μέρος, ἐπίσταταί πως τὰ καθόλου τῷ ἐν μέρει.
36Aristoteles, Physica, 7, 7; 8
οὐκοῦν καὶ εἰ ἐν ἐλάττονι ἴσον, θᾶτ τον· ὥστ' ἔσται τι μέρος τοῦ Α ἐν ᾧ τὸ Β τοῦ κύκλου τὸ ἴσον δίεισι καὶ τὸ Γ ἐν ὅλῳ τῷ Α [τὴν Γ].
37Aristoteles, Physica, 7, 8; 5
διὰ τοῦτο ὁ Ζήνωνος λόγος οὐκ ἀληθής, ὡς ψοφεῖ τῆς κέγχρου ὁτιοῦν μέρος· οὐδὲν γὰρ κωλύει μὴ κινεῖν τὸν ἀέρα ἐν μηδενὶ χρόνῳ τοῦτον ὃν ἐκίνησεν πεσὼν ὁ ὅλος μέδιμνος.
38Aristoteles, Physica, 8, 2; 2
ἔτι ὁρῶμεν ὅτι δυνατὸν κινηθῆναι μήτε κινούμενον μήτ' ἔχον ἐν ἑαυτῷ μη δεμίαν κίνησιν, οἷον ἐπὶ τῶν ἀψύχων, ὧν οὔτε μέρος οὐδὲν οὔτε τὸ ὅλον κινούμενον ἀλλ' ἠρεμοῦν κινεῖταί ποτε· προσῆκεν δὲ ἢ ἀεὶ κινεῖσθαι ἢ μηδέποτε, εἴπερ μὴ γίγνεται οὐκ οὖσα.
39Aristoteles, Physica, 8, 3; 8
ἔστι δ' ὅμοιος ὁ λό γος τῷ περὶ τοῦ τὸν σταλαγμὸν κατατρίβειν καὶ τὰ ἐκφυ όμενα τοὺς λίθους διαιρεῖν· οὐ γὰρ εἰ τοσόνδε ἐξέωσεν ἢ ἀφεῖ λεν ὁ σταλαγμός, καὶ τὸ ἥμισυ ἐν ἡμίσει χρόνῳ πρότερον· ἀλλ' ὥσπερ ἡ νεωλκία, καὶ οἱ σταλαγμοὶ οἱ τοσοιδὶ τοσονδὶ κινοῦσιν, τὸ δὲ μέρος αὐτῶν ἐν οὐδενὶ χρόνῳ τοσοῦτον.
40Aristoteles, Physica, 8, 17; 6
τὸ δὴ Δ τῆς Β κινείτω τι μέρος, τὸ ἐφ' οὗ Ε.
41Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ τῶν πολλάκις γινομένων ἀποδείξεις καί ἐπιστῆμαι, οἷον σελήνης ἐκλείψεως, δῆλον ὅτι ᾗ μέν τοιαίδ᾿ εἰσίν, ἀεί εἰσιν, ᾗ δ᾿ οὐκ ἀεί, κατά μέρος εἰσίν.
42Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 18; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ᾿ ἡ μέν ἀπόδειξις ἐκ τῶν καθόλου, ἡ δ᾿ ἐπαγωγή ἐκ τῶν κατά μέρος· ἀδύνατον δέ τά καθόλου θεωρῆσαι μή δι᾿ ἐπαγωγῆς, ἐπεί καί τά ἐξ ἀφαιρέσεως λεγόμενα ἔσται δι᾿ ἐπαγωγῆς γνώριμα ποιεῖν, ὅτι ὑπάρχει ἑκάστῳ γένει ἔνια, καί εἰ μή χωριστά ἐστιν, ᾗ τοιονδί ἕκαστον.
43Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 2 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ᾿ ἄνω μέν τήν ἐπί τό καθόλου μᾶλλον, κάτω δέ τήν ἐπί τό κατά μέρος.
44Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 1 (auctor 384BC-322BC)
Οὔσης δ᾿ ἀποδείξεως τῆς μέν καθόλου τῆς δέ κατά μέρος, καί τῆς μέν κατηγορικῆς τῆς δέ στερητικῆς, ἀμφισβητεῖται ποτέρα βελτίων· ὡς δ᾿ αὕτως καί περί τῆς ἀποδεικνύναι λεγομένης καί τῆς εἰς τό ἀδύνατον ἀγούσης ἀποδείξεως.
45Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 2 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον μέν οὖν ἐπισκεψώμεθα περί τῆς καθόλου καί τῆς κατά μέρος· δηλώσαντες δέ τοῦτο, καί περί τῆς δεικνύναι λεγομένης καί τῆς εἰς τό ἀδύνατον εἴπωμεν.
46Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 3 (auctor 384BC-322BC)
Δόξειε μέν οὖν τάχ᾿ ἄν τισιν ὡδί σκοποῦσιν ἡ κατά μέρος εἶναι βελτίων.
47Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ καθ᾿ ἣν μᾶλλον ἐπιστάμεθα ἀπόδειξιν βελτίων ἀπόδειξις (αὕτη γάρ ἀρετή ἀποδείξεως), μᾶλλον δ᾿ ἐπιστάμεθα ἕκαστον, ὅταν αὐτό εἰδῶμεν καθ᾿ αὑτό ἢ ὅταν κατ᾿ ἄλλο, οἷον τόν μουσικόν Κορίσκον, ὅταν ὅτι ὁ Κορίσκος μουσικός ἢ ὅταν ὅτι ἄνθρωπος μουσικός· ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων· ἡ δέ καθόλου ὅτι ἄλλο, οὐχ ὅτι αὐτό τετύχηκεν ἐπιδείκνυσιν, οἷον ὅτι τό ἰσοσκελές οὐχ ὅτι ἰσοσκελές ἀλλ᾿ ὅτι τρίγωνον, ἡ δέ κατά μέρος ὅτι αὐτό· εἰ δή βελτίων μέν ἡ καθ᾿ αὑτό, τοιαύτη δ᾿ ἡ κατά μέρος τῆς καθόλου μᾶλλον, καί βελτίων ἂν ἡ κατά μέρος ἀπόδειξις εἴη.
48Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ τό μέν καθόλου μή ἐστί τι παρά τά καθ᾿ ἕκαστα, ἡ δ᾿ ἀπόδειξις δόξαν ἐμποιεῖ εἶναί τι τοῦτο καθ᾿ ὃ ἀποδείκνυσι, καί τινα φύσιν ὑπάρχειν ἐν τοῖς οὖσι ταύτην, οἷον τριγώνου παρά τά τινά καί σχήματος παρά τά τινά καί ἀριθμοῦ παρά τούς τινάς ἀριθμούς, βελτίων δ᾿ ἡ περί ὄντος ἢ μή ὄντος καί δι᾿ ἣν μή ἀπατηθήσεται ἢ δι᾿ ἥν, ἔστι δ᾿ ἡ μέν καθόλου τοιαύτη (προϊόντες γάρ δεικνύουσιν, ὥσπερ περί τοῦ ἀνά λόγον, οἷον ὅτι ὃ ἂν ᾖ τι τοιοῦτον ἔσται ἀνά λόγον, ὃ οὔτε γραμμή οὔτ᾿ ἀριθμός οὔτε στερεόν οὔτ᾿ ἐπίπεδον, ἀλλά παρά ταῦτά τι) εἰ οὖν καθόλου μέν μᾶλλον αὕτη, περί ὄντος δ᾿ ἧττον τῆς κατά μέρος καί ἐμποιεῖ δόξαν ψευδῆ, χείρων ἂν εἴη ἡ καθόλου τῆς κατά μέρος.
49Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ πρῶτον μέν οὐδέν μᾶλλον ἐπί τοῦ καθόλου ἢ τοῦ κατά μέρος ἅτερος λόγος ἐστίν.
50Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε ὁ καθόλου εἰδώς μᾶλλον οἶδεν ᾗ ὑπάρχει ἢ ὁ τό κατά μέρος.
51Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 11 (auctor 384BC-322BC)
Βελτίων ἄρα ἡ καθόλου τῆς κατά μέρος.
52Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ μέν εἴη τις λόγος εἷς καί μή ὁμωνυμία τό καθόλου, εἴη ἂν οὐδέν ἧττον ἐνίων τῶν κατά μέρος, ἀλλά καί μᾶλλον, ὅσῳ τά ἄφθαρτα ἐν ἐκείνοις ἐστί, τά δέ κατά μέρος φθαρτά μᾶλλον.
53Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ὅσῳ ἂν μᾶλλον κατά μέρος ᾖ, εἰς τά ἄπειρα ἐμπίπτει, ἡ δέ καθόλου εἰς τό ἁπλοῦν καί τό πέρας.
54Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἧι ἄρα καθόλου, μᾶλλον ἐπιστητά ἢ ᾗ κατά μέρος.
55Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι αἱρετωτέρα καθ᾿ ἣν τοῦτο καί ἄλλο ἢ καθ᾿ ἣν τοῦτο μόνον οἶδεν· ὁ δέ τήν καθόλου ἔχων οἶδε καί τό κατά μέρος, οὗτος δέ τό καθόλου οὐκ οἶδεν.
56Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 38 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἡ μέν καθόλου νοητή, ἡ δέ κατά μέρος εἰς αἴσθησιν τελευτᾷ.
57Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 25; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν ἡ καθόλου βελτίων τῆς κατά μέρος, τοσαῦθ᾿ ἡμῖν εἰρήσθω· ὅτι δ᾿ ἡ δεικτική τῆς στερητικῆς, ἐντεῦθεν δῆλον.
58Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 26; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά τό μέν ἐξ οὗ, συλλογισμός ἐστιν, ὃ ἂν οὕτως ἔχῃ ὥστε ἢ ὅλον πρός μέρος ἢ μέρος πρός ὅλον ἔχειν, αἱ δέ τό Α Γ καί Α Β προτάσεις οὐκ ἔχουσιν οὕτω πρός ἀλλήλας.
59Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἑτέρου δέ ἑτέρα ἀπόδειξις, ἐάν μή ὡς μέρος ᾖ τι τῆς ὅλης.
60Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 20 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δέ λέγῳ, ὅτι δέδεικται τό ἰσοσκελές δύο ὀρθαῖς, εἰ πᾶν τρίγωνον δέδεικται· μέρος γάρ, τό δ᾿ ὅλον.
61Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δέ πρός ἄλληλα οὐκ ἔχει οὕτως, τό ὅτι ἔστι καί τί ἐστιν· οὐ γάρ ἐστι θατέρου θάτερον μέρος.
62Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ὥσπερ οὐδ᾿ ἐν συλλογισμῷ λαμβάνεται τί ἐστι τό συλλελογίσθαι (ἀεί γάρ ὅλη ἢ μέρος ἡ πρότασις, ἐξ ὧν ὁ συλλογισμός), οὕτως οὐδέ τό τί ἦν εἶναι δεῖ ἐνεῖναι ἐν τῷ συλλογισμῷ, ἀλλά χωρίς τοῦτο τῶν κειμένων εἶναι, καί πρός τόν ἀμφισβητοῦντα εἰ συλλελόγισται ἢ μή τοῦτο, ἀπαντᾶν ὅτι· τοῦτο γάρ ἦν συλλογισμός.
63Aristoteles, Analytica priora, 1, I 1; 4 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δέ καθόλου μέν τό παντί ἢ μηδενί ὑπάρχειν, ἐν μέρει δέ τό τινί ἢ μή τινί ἢ μή παντί ὑπάρχειν, ἀδιόριστον δέ τό ὑπάρχειν ἢ μή ὑπάρχειν ἄνευ τοῦ καθόλου, ἢ κατά μέρος, οἷον τό τῶν ἐναντίων εἶναι τήν αὐτήν ἐπιστήμην ἢ τό τήν ἡδονήν μή εἶναι ἀγαθόν.
64Aristoteles, Analytica priora, 1, I 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ πᾶσα πρότασίς ἐστιν ἢ τοῦ ὑπάρχειν ἢ τοῦ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν ἢ τοῦ ἐνδέχεσθαι ὑπάρχειν, τούτων δέ αἱ μέν καταφατικαί αἱ δέ ἀποφατικαί καθ᾿ ἑκάστην πρόσρησιν, πάλιν δέ τῶν καταφατικῶν καί ἀποφατικῶν αἱ μέν καθόλου αἱ δέ ἐν μέρει αἱ δέ ἀδιόριστοι, τήν μέν ἐν τῷ ὑπάρχειν καθόλου στερητικήν ἀνάγκη τοῖς ὅροις ἀντιστρέφειν, οἷον εἰ μηδεμία ἡδονή ἀγαθόν, οὐδ᾿ ἀγαθόν οὐδέν ἔσται ἡδονή· τήν δέ κατηγορικήν ἀντιστρέφειν μέν ἀναγκαῖον, οὐ μήν καθόλου ἀλλ᾿ ἐν μέρει, οἷον εἰ πᾶσα ἡδονή ἀγαθόν, καί ἀγαθόν τι εἶναι ἡδονήν· τῶν δέ ἐν μέρει τήν μέν καταφατικήν ἀντιστρέφειν ἀνάγκη κατά μέρος (εἰ γάρ ἡδονή τις ἀγαθόν, καί ἀγαθόν τι ἔσται ἡδονή), τήν δέ στερητικήν οὐκ ἀναγκαῖον· οὐ γάρ εἰ ἄνθρωπος μή ὑπάρχει τινί ζῴῳ, καί ζῷον οὐχ ὑπάρχει τινί ἀνθρώπῳ.
65Aristoteles, Analytica priora, 1, I 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί εἰ κατά μέρος ἐστίν ἡ πρότασις.
66Aristoteles, Analytica priora, 1, I 3; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μέν γάρ καθόλου στερητική καθόλου ἀντιστρέφει, τῶν δέ καταφατικῶν ἑκατέρα κατά μέρος.
67Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τό μέν πρῶτον παντί τῷ μέσῳ ὑπάρχει, τό δέ μέσον μηδενί τῷ ἐσχάτῳ ὑπάρχει, οὐκ ἔσται συλλογισμός τῶν ἄκρων· οὐδέν γάρ ἀναγκαῖον συμβαίνει τῷ ταῦτα εἶναι· καί γάρ παντί καί μηδενί ἐνδέχεται τό πρῶτον τῷ ἐσχάτῳ ὑπάρχειν, ὥστε οὔτε τό κατά μέρος οὔτε τό καθόλου γίνεται ἀναγκαῖον· μηδενός δέ ὄντος ἀναγκαίου διά τούτων οὐκ ἔσται συλλογισμός.
68Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ πρός τό ἔλαττον ἄκρον τό καθόλου τεθῇ ἢ κατηγορικόν ἢ στερητικόν, οὐκ ἔσται συλλογισμός, οὔτε καταφατικοῦ οὔτε ἀποφατικοῦ οὔτε ἀδιορίστου ἢ κατά μέρος ὄντος, οἷον εἰ τό μέν Α τινί τῷ Β ὑπάρχει ἢ μή ὑπάρχει, τό δέ Β παντί τῷ Γ ὑπάρχει· ὅροι τοῦ ὑπάρχειν ἀγαθόν—ἕξις—φρόνησις, τοῦ μή ὑπάρχειν ἀγαθόν—ἕξις—ἀμαθία.
69Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 22 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν τό μέν πρός τῷ μείζονι ἄκρῳ καθόλου γένηται ἢ κατηγορικόν ἢ στερητικόν, τό δέ πρός τῷ ἐλάττονι στερητικόν κατά μέρος, οὐκ ἔσται συλλογισμός ἀδιορίστου τε καί ἐν μέρει ληφθέντος, οἷον εἰ τό μέν Α παντί τῷ Β ὑπάρχει, τό δέ Β τινί τῷ Γ μή, ἢ εἰ μή παντί ὑπάρχει· ᾧ γάρ ἄν τινι μή ὑπάρχῃ τό μέσον, τούτῳ καί παντί καί οὐδενί ἀκολουθήσει τό πρῶτον.
70Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 27 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ γ᾿ ἐάν ἄμφω τά διαστήματα κατά μέρος ἢ κατηγορικῶς ἢ στερητικῶς, ἢ τό μέν κατηγορικῶς τό δέ στερητικῶς λέγηται, ἢ τό μέν ἀδιόριστον τό δέ διωρισμένον, ἢ ἄμφω ἀδιόριστα, οὐκ ἔσται συλλογισμός οὐδαμῶς.
71Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 29 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων ὡς ἐάν ᾖ συλλογισμός ἐν τούτῳ τῷ σχήματι κατά μέρος, ὅτι ἀνάγκη τούς ὅρους οὕτως ἔχειν ὡς εἴπομεν· ἄλλως γάρ ἐχόντων οὐδαμῶς γίνεται.
72Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ πρός τόν ἕτερον ᾖ καθόλου τό μέσον, ὅταν μέν πρός τόν μείζω γένηται καθόλου ἢ κατηγορικῶς ἢ στερητικῶς, πρός δέ τόν ἐλάττω κατά μέρος καί ἀντικειμένως τῷ καθόλου (λέγω δέ τό ἀντικειμένως, εἰ μέν τό καθόλου στερητικόν, τό ἐν μέρει καταφατικόν· εἰ δέ κατηγορικόν τό καθόλου, τό ἐν μέρει στερητικόν), ἀνάγκη γίνεσθαι συλλογισμόν στερητικόν κατά μέρος.
73Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν ἀντικείμενον ᾖ τό καθόλου τῷ κατά μέρος, εἴρηται πότ᾿ ἔσται καί πότ᾿ οὐκ ἔσται συλλογισμός· ὅταν δέ ὁμοιοσχήμονες ὦσιν αἱ προτάσεις, οἷον ἀμφότεραι στερητικαί ἢ καταφατικαί, οὐδαμῶς ἔσται συλλογισμός.
74Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 41 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δέ καί ὅτι πάντες ἀτελεῖς εἰσίν οἱ ἐν τούτῳ τῷ σχήματι συλλογισμοί (πάντες γάρ ἐπιτελοῦνται προσλαμβανομένων τινῶν, ἃ ἢ ἐνυπάρχει τοῖς ὅροις ἐξ ἀνάγκης ἢ τίθενται ὡς ὑποθέσεις, οἷον ὅταν διά τοῦ ἀδυνάτου δεικνύωμεν), καί ὅτι οὐ γίνεται καταφατικός συλλογισμός διά τούτου τοῦ σχήματος, ἀλλά πάντες στερητικοί, καί οἱ καθόλου καί οἱ κατά μέρος.
75Aristoteles, Analytica priora, 1, I 7; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δ᾿ ἐν τῷ πρώτῳ, οἱ κατά μέρος, ἐπιτελοῦνται μέν καί δι᾿ αὑτῶν, ἔστι δέ καί διά τοῦ δευτέρου σχήματος δεικνύναι εἰς ἀδύνατον ἀπάγοντας, οἷον εἰ τό Α παντί τῷ Β, τό δέ Β τινί τῷ Γ, ὅτι τό Α τινί τῷ Γ.
76Aristoteles, Analytica priora, 1, I 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἐπεί οἱ μέν ἐν τῷ μέσῳ σχήματι συλλογισμοί πάντες ἀνάγονται εἰς τούς ἐν τῷ πρώτῳ καθόλου συλλογισμούς, οἱ δέ κατά μέρος ἐν τῷ πρώτῳ εἰς τούς ἐν τῷ μέσῳ, φανερόν ὅτι καί οἱ κατά μέρος ἀναχθήσονται εἰς τούς ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι καθόλου συλλογισμούς.
77Aristoteles, Analytica priora, 1, I 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δ᾿ ἐν τῷ τρίτῳ καθόλου μέν ὄντων τῶν ὅρων εὐθύς ἐπιτελοῦνται δι᾿ ἐκείνων τῶν συλλογισμῶν, ὅταν δ᾿ ἐν μέρει ληφθῶσι, διά τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν τῶν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι· οὗτοι δέ ἀνήχθησαν εἰς ἐκείνους, ὥστε καί οἱ ἐν τῷ τρίτῳ σχήματι, οἱ κατά μέρος.
78Aristoteles, Analytica priora, 1, I 9; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν, εἰ μέν τό καθόλου ἐστίν ἀναγκαῖον, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον, εἰ δέ τό κατά μέρος, οὐκ ἀναγκαῖον, οὔτε στερητικῆς οὔτε κατηγορικῆς οὔσης τῆς καθόλου προτάσεως.
79Aristoteles, Analytica priora, 1, I 9; 11 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τό κατά μέρος ἐστίν ἀναγκαῖον, οὐκ ἔσται τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον· οὐδέν γάρ ἀδύνατον συμπίπτει, καθάπερ οὐδ᾿ ἐν τοῖς καθόλου συλλογισμοῖς.
80Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ ἡ στερητική πρότασις καθόλου τ᾿ ᾖ καί ἀναγκαία, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον· ὅταν δέ ἡ κατηγορική καθόλου, ἡ δέ στερητική κατά μέρος, οὐκ ἔσται τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον.
81Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν τό Β παντί τῷ Γ ὑπάρχει, καί τό Γ τινί τῷ Β ὑπάρξει διά τό ἀντιστρέφειν τό καθόλου τῷ κατά μέρος, ὥστ᾿ εἰ παντί τῷ Γ τό Α ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει καί τό Γ τῷ Β τινί, καί τῷ Β τινί ἀναγκαῖον ὑπάρχειν τό Α· τό γάρ Β ὑπό τό Γ ἐστίν.
82Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό καταφατικόν ἀναγκαῖον τεθῇ, ἢ καθόλου ὂν ἢ ἐν μέρει, ἢ τό στερητικόν κατά μέρος, οὐκ ἔσται τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον.
83Aristoteles, Analytica priora, 1, I 14; 17 (auctor 384BC-322BC)
ἐάν τ᾿ ἀμφότεραι ἀδιόριστοι ἢ κατά μέρος, οὐδαμῶς ἔσται συλλογισμός· οὐδέν γάρ κωλύει τό Β ὑπερτείνειν τοῦ Α καί μή κατηγορεῖσθαι ἐπ᾿ ἴσων· ᾧ δ᾿ ὑπερτείνει τό Β τοῦ Α, εἰλήφθω τό Γ· τούτῳ γάρ οὔτε παντί οὔτε μηδενί οὔτε τινί οὔτε μή τινι ἐνδέχεται τό Α ὑπάρχειν, εἴπερ ἀντιστρέφουσιν αἱ κατά τό ἐνδέχεσθαι προτάσεις καί τό Β πλείοσιν ἐνδέχεται ἢ τό Α ὑπάρχειν.
84Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 62 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό μή ὑπάρχειν λαμβάνῃ ἡ κατά μέρος τεθεῖσα, οὐκ ἔσται συλλογισμός.
85Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 31 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἀδιόριστοι ληφθῶσιν αἱ προτάσεις ἢ ἀμφότεραι κατά μέρος, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
86Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τῷ δευτέρῳ σχήματι ὅταν μέν ἐνδέχεσθαι λαμβάνωσιν ἀμφότεραι αἱ προτάσεις, οὐδείς ἔσται συλλογισμός, οὔτε κατηγορικῶν οὔτε στερητικῶν τιθεμένων, οὔτε καθόλου οὔτε κατά μέρος· ὅταν δέ ἡ μέν ὑπάρχειν ἡ δ᾿ ἐνδέχεσθαι σημαίνῃ, τῆς μέν καταφατικῆς ὑπάρχειν σημαινούσης οὐδέποτ᾿ ἔσται, τῆς δέ στερητικῆς τῆς καθόλου ἀεί.
87Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 31 (auctor 384BC-322BC)
Καί ὅταν ἡ μέν καθόλου ἡ δ᾿ ἐν μέρει, ἢ ἀμφότεραι κατά μέρος ἢ ἀδιόριστοι, ἢ ὁσαχῶς ἄλλως ἐνδέχεται μεταλαβεῖν τάς προτάσεις· ἀεί γάρ ἔσται διά τῶν αὐτῶν ὅρων ἡ ἀπόδειξις.
88Aristoteles, Analytica priora, 1, I 18; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἀμφότεραι ληφθῶσιν ἀδιόριστοι ἢ καταφατικαί ἢ ἀποφατικαί ἢ κατά μέρος.
89Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη δή πᾶσαν ἀπόδειξιν καί πάντα συλλογισμόν ἢ ὑπάρχον τι ἢ μή ὑπάρχον δεικνύναι, καί τοῦτο ἢ καθόλου ἢ κατά μέρος, ἔτι ἢ δεικτικῶς ἢ ἐξ ὑποθέσεως.
90Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δ᾿ ἐξ ὑποθέσεως μέρος τό διά τοῦ ἀδυνάτου.
91Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκοῦν ἀνάγκη τι αὐτῶν ἄλλο πρός ἄλλο εἰλῆφθαι, τό μέν ὡς ὅλον τό δ᾿ ὡς μέρος· τοῦτο γάρ δέδεικται πρότερον, ὅτι ὄντος συλλογισμοῦ ἀναγκαῖον οὕτως τινάς ἔχειν τῶν ὅρων.
92Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ Γ Δ εἰ μέν ἔχει οὕτως ὥστ᾿ εἶναι τό μέν ὡς ὅλον τό δ᾿ ὡς μέρος, ἔσται τι καί ἐξ ἐκείνων, καί ἤτοι τό Ε ἢ τῶν Α Β θάτερον ἢ ἄλλο τι παρά ταῦτα.
93Aristoteles, Analytica priora, 1, I 26; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ στερητικόν τό κατά μέρος ἐν ἅπασι τοῖς σχήμασι δείκνυται, πλήν ἐν μέν τῷ πρώτῳ ἅπαξ, ἐν δέ τῷ μέσῳ καί τῷ ἐσχάτῳ ἐν τῷ μέν διχῶς ἐν τῷ δέ τριχῶς.
94Aristoteles, Analytica priora, 1, I 26; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως τε οὐ δεῖ λανθάνειν ὅτι ἀνασκευάσαι μέν δι᾿ ἀλλήλων ἔστι καί τά καθόλου διά τῶν ἐν μέρει καί ταῦτα διά τῶν καθόλου, κατασκευάσαι δ᾿ οὐκ ἔστι διά τῶν κατά μέρος τά καθόλου, δι᾿ ἐκείνων δέ ταῦτ᾿ ἔστιν.
95Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 13 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τῷ Η τό Β ταὐτόν, ἀντεστραμμένος ἔσται συλλογισμός· τό μέν γάρ Η τῷ Α ὑπάρξει παντί (τό γάρ Β τῷ Α), τό δέ Ε τῷ Β (ταὐτό γάρ ἦν τῷ Η)· τό δέ Α τῷ Ε παντί μέν οὐκ ἀνάγκη ὑπάρχειν, τινί δ᾿ ἀνάγκη διά τό ἀντιστρέφειν τῇ καθόλου κατηγορίᾳ τήν κατά μέρος.
96Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 13 (auctor 384BC-322BC)
Δείκνυται μέν οὖν ἕκαστον τῶν προβλημάτων οὕτως, ἔστι δέ καί ἄλλον τρόπον ἔνια συλλογίσασθαι τούτων, οἷον τά καθόλου διά τῆς κατά μέρος ἐπιβλέψεως ἐξ ὑποθέσεως.
97Aristoteles, Analytica priora, 1, I 32; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐνίων μέν οὖν ῥᾴδιον ἰδεῖν τό ἐνδεές, ἔνιοι δέ λανθάνουσι καί δοκοῦσι συλλογίζεσθαι διά τό ἀναγκαῖόν τι συμβαίνειν ἐκ τῶν κειμένων, οἷον εἰ ληφθείη μή οὐσίας ἀναιρουμένης μή ἀναιρεῖσθαι οὐσίαν, ἐξ ὧν δ᾿ ἐστίν ἀναιρουμένων, καί τό ἐκ τούτων φθείρεσθαι· τούτων γάρ τεθέντων ἀναγκαῖον μέν τό οὐσίας μέρος εἶναι οὐσίαν, οὐ μήν συλλελόγισται διά τῶν εἰλημμένων, ἀλλ᾿ ἐλλείπουσι προτάσεις.
98Aristoteles, Analytica priora, 1, I 41; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως γάρ ὃ μή ἐστιν ὡς ὅλον πρός μέρος καί ἄλλο πρός τοῦτο ὡς μέρος πρός ὅλον, ἐξ οὐδενός τῶν τοιούτων δείκνυσιν ὁ δεικνύων, ὥστε οὐδέ γίνεται συλλογισμός.
99Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ἐν μέρει ληφθῇ τό στερητικόν, οὐκ ἔσται ἀνάλυσις, οἷον εἰ τό μέν Β παντί τῷ Γ, τό δέ Α τινί μή ὑπάρχει· ἀντιστραφέντος γάρ τοῦ Β Γ ἀμφότεραι αἱ προτάσεις ἔσονται κατά μέρος.
100Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ᾿ οἱ μέν καθόλου τῶν συλλογισμῶν εἰσίν οἱ δέ κατά μέρος, οἱ μέν καθόλου πάντες ἀεί πλείω συλλογίζονται, τῶν δ᾿ ἐν μέρει οἱ μέν κατηγορικοί πλείω, οἱ δ᾿ ἀποφατικοί τό συμπέρασμα μόνον.
101Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 6 (auctor 384BC-322BC)
Αὕτη μέν οὖν κοινή πάντων αἰτία, τῶν τε καθόλου καί τῶν κατά μέρος· ἔστι δέ περί τῶν καθόλου καί ἄλλως εἰπεῖν.
102Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν τήν μέν καθόλου πρότασιν οὐκ ἔστιν ἀποδεῖξαι διά τῶν ἑτέρων, τήν δέ κατά μέρος ἔστιν.
103Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ τρίτου σχήματος ὅταν μέν ἀμφότεραι αἱ προτάσεις καθόλου ληφθῶσιν, οὐκ ἐνδέχεται δεῖξαι δι᾿ ἀλλήλων· τό μέν γάρ καθόλου δείκνυται διά τῶν καθόλου, τό δ᾿ ἐν τούτῳ συμπέρασμα ἀεί κατά μέρος, ὥστε φανερόν ὅτι ὅλως οὐκ ἐνδέχεται δεῖξαι διά τούτου τοῦ σχήματος τήν καθόλου πρότασιν.
104Aristoteles, Analytica priora, 2, II 8; 14 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται γάρ ἡ ἑτέρα πρότασις ἐν μέρει, ὥστε καί τό συμπέρασμα ἔσται κατά μέρος.
105Aristoteles, Analytica priora, 2, II 10; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ γάρ ἀμφοτέρας ἀνάγκη κατά μέρος εἶναι διά τῆς ἀντιστροφῆς, ἢ τό καθόλου πρός τῷ ἐλάττονι ἄκρῳ γίνεσθαι· οὕτω δ᾿ οὐκ ἦν συλλογισμός οὔτ᾿ ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι οὔτ᾿ ἐν τῷ μέσῳ.
106Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἐνδέχεται τἀντικείμενα περαίνεσθαι, πλήν οὐκ ἀεί οὐδέ πάντως, ἀλλ᾿ ἐάν οὕτως ἔχῃ τά ὑπό τό μέσον ὥστ᾿ ἢ ταὐτά εἶναι ἢ ὅλον πρός μέρος.
107Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 24 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν δέ καί ὅτι ἐκ ψευδῶν μέν ἔστιν ἀληθές συλλογίσασθαι, καθάπερ εἴρηται πρότερον, ἐκ δέ τῶν ἀντικειμένων οὐκ ἔστιν· ἀεί γάρ ἐναντίος ὁ συλλογισμός γίνεται τῷ πράγματι, οἷον εἰ ἔστιν ἀγαθόν, μή εἶναι ἀγαθόν, ἢ εἰ ζῷον, μή ζῷον, διά τό ἐξ ἀντιφάσεως εἶναι τόν συλλογισμόν καί τούς ὑποκειμένους ὅρους ἢ τούς αὐτούς εἶναι ἢ τόν μέν ὅλον τόν δέ μέρος.
108Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἆρ᾿ οὖν οὐδέν ἄλλο ἀξιοῖ ἐκ τούτων ἢ ὃ ἐπίσταται, τοῦτο μή ὑπολαμβάνειν; ἐπίσταται γάρ πως ὅτι τό Α τῷ Γ ὑπάρχει διά τοῦ Β, ὡς τῇ καθόλου τό κατά μέρος, ὥστε ὅ πως ἐπίσταται, τοῦτο ὅλως ἀξιοῖ μή ὑπολαμβάνειν· ὅπερ ἀδύνατον.
109Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 19 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδαμοῦ γάρ συμβαίνει προεπίστασθαι τό καθ᾿ ἕκαστον, ἀλλ᾿ ἅμα τῇ ἐπαγωγῇ λαμβάνειν τήν τῶν κατά μέρος ἐπιστήμην ὥσπερ ἀναγνωρίζοντας.
110Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 22 (auctor 384BC-322BC)
Τῇ μέν οὖν καθόλου θεωροῦμεν τά ἐν μέρει, τῇ δ᾿ οἰκείᾳ οὐκ ἴσμεν, ὥστ᾿ ἐνδέχεται καί ἀπατᾶσθαι περί αὐτά, πλήν οὐκ ἐναντίως, ἀλλ᾿ ἔχειν μέν τήν καθόλου, ἀπατᾶσθαι δέ τῇ κατά μέρος.
111Aristoteles, Analytica priora, 2, II 21; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δῆλον ὅτι καί εἰ τό μέν οἶδε τό δέ μή οἶδεν, ἀπατηθήσεται· ὅπερ ἔχουσιν αἱ καθόλου πρός τάς κατά μέρος ἐπιστήμας.
112Aristoteles, Analytica priora, 2, II 24; 9 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι τό παράδειγμά ἐστιν οὔτε ὡς μέρος πρός ὅλον οὔτε ὡς ὅλον πρός μέρος, ἀλλ᾿ ὡς μέρος πρός μέρος, ὅταν ἄμφω μέν ᾖ ὑπό ταὐτό, γνώριμον δέ θάτερον.
113Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 30, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
βουλὰς δὲ ποιῆσαι τέτταρας ἐκ τῆς ἡλικίας τῆς εἰρημένης εἰς τὸν λοιπὸν χρόνον, καὶ τούτων τὸ λαχὸν μέρος βουλεύειν, νεῖμαι δὲ καὶ τοὺς ἄλλους πρὸς τὴν λῆξιν ἑκάστην.
114Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 55, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δὲ καλούμενοι ἐννέα ἄρχοντες τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ὃν τρόπον καθίσταντο, εἴρηται· νῦν δὲ κληροῦσιν θεσμοθέτας μὲν ἓξ καὶ γραμματέα τούτοις, ἔτι δ' ἄρχοντα καὶ βασιλέα καὶ πολέμαρχον, κατὰ μέρος ἐξ ἑκάστης φυλῆς.
115Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 58, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
δίκαι δὲ λαγχάνονται πρὸς αὐτὸν ἴδιαι μὲν αἵ τε τοῖς μετοίκοις καὶ τοῖς ἰσοτελέσι καὶ τοῖς προξένοις γιγνόμεναι· καὶ δεῖ τοῦτον λαβόντα καὶ διανείμαντα δέκα μέρη, τὸ λαχὸν ἑκάστῃ τῇ φυλῇ μέρος προσθεῖναι, τοὺς δὲ τὴν φυλὴν δικάζοντας τοῖς διαιτηταῖς ἀποδοῦναι.
116Aristoteles, Categoriae, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν ὄντων τὰ μὲν καθ᾿ ὑποκειμένου τινὸς λέγεται, ἐν ὑποκειμένῳ δὲ οὐδενί ἐστιν, οἷον ἄνθρωπος καθ᾿ ὑποκειμένου μὲν λέγεται τοῦ τινὸς ἀνθρώπου, ἐν ὑποκειμένῳ δὲ οὐδενί ἐστι· τὰ δὲ ἐν ὑποκειμένῳ μέν ἐστι, καθ᾿ ὑποκειμένου δὲ οὐδενὸς λέγεται (ἐν ὑποκειμένῳ δὲ λέγω, ὃ ἔν τινι μὴ ὡς μέρος ὑπάρχον ἀδύνατον χωρὶς εἶναι τοῦ ἐν ᾧ ἐστίν), οἷον ἡ τὶς γραμματικὴ ἐν ὑποκειμένῳ μέν ἐστι τῇ ψυχῇ, καθ᾿ ὑποκειμένου δ᾿ οὐδενὸς λέγεται, καὶ τὸ τὶ λευκὸν ἐν ὑποκειμένῳ μὲν τῷ σώματί ἐστιν (ἅπαν γὰρ χρῶμα ἐν σώματι), καθ᾿ ὑποκειμένου δὲ οὐδενὸς λέγεται· τὰ δὲ καθ᾿ ὑποκειμένου τε λέγεται καὶ ἐν ὑποκειμένῳ ἐστίν, οἷον ἡ ἐπιστήμη ἐν ὑποκειμένῳ μέν ἐστι τῇ ψυχῇ, καθ᾿ ὑποκειμένου δὲ λέγεται τῆς γραμματικῆς· τὰ δὲ οὔτ᾿ ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν οὔτε καθ᾿ ὑποκειμένου τινὸς λέγεται, οἷον ὁ τὶς ἄνθρωπος καὶ ὁ τὶς ἵππος· οὐδὲν γὰρ τῶν τοιούτων οὔτε ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν οὔτε καθ᾿ ὑποκειμένου λέγεται.
117Aristoteles, Categoriae, 15; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὡς μέρος, οἷον χεῖρα ἢ πόδα.
118Aristoteles, De anima, 1, I 1; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε δ’ οὐ μόνον τό τί ἐστι γνῶναι χρήσιμον εἶναι πρός τό θεωρῆσαι τάς αἰτίας τῶν συμβεβηκότων ταῖς οὐσίαις, ὥσπερ ἐν τοῖς μαθήμασι τί τό εὐθύ καί καμπύλον ἢ τί γραμμή καί ἐπίπεδον πρός τό κατιδεῖν πόσαις ὀρθαῖς αἱ τοῦ τριγώνου γωνίαι ἴσαι, ἀλλά καί ἀνάπαλιν τά συμβεβηκότα συμβάλλεται μέγα μέρος πρός τό εἰδέναι τό τί ἐστιν· ἐπειδάν γάρ ἔχωμεν ἀποδιδόναι κατά τήν φαντασίαν περί τῶν συμβεβηκότων, ἢ πάντων ἢ τῶν πλείστων, τότε καί περί τῆς οὐσίας ἕξομεν λέγειν κάλλιστα· πάσης γάρ ἀποδείξεως ἀρχή τό τί ἐστιν, ὥστε καθ’ ὅσους τῶν ὁρισμῶν μή συμβαίνει τά συμβεβηκότα γνωρίζειν, ἀλλά μηδ’ εἰκάσαι περί αὐτῶν εὐμαρές, δῆλον ὅτι διαλεκτικῶς εἴρηνται καί κενῶς ἅπαντες.
119Aristoteles, De anima, 1, I 5; 30 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τις καί ταῦτα παραχωρήσειε, καί θείη τόν νοῦν μέρος τι τῆς ψυχῆς, ὁμοίως δέ καί τό αἰσθητικόν, οὐδ’ ἂν οὕτω λέγοιεν καθόλου περί πάσης ψυχῆς οὐδέ περί ὅλης οὐδέ μιᾶς.
120Aristoteles, De anima, 1, I 5; 34 (auctor 384BC-322BC)
Εἴτε δεῖ τήν ψυχήν ἐκ τῶν στοιχείων ποιεῖν, οὐθέν δεῖ ἐξ ἁπάντων· ἱκανόν γάρ θάτερον μέρος τῆς ἐναντιώσεως ἑαυτό τε κρίνειν καί τό ἀντικείμενον.
121Aristoteles, De anima, 2, II 1; 26 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δή λαβεῖν τό ἐπί μέρους ἐφ’ ὅλου τοῦ ζῶντος σώματος· ἀνάλογον γάρ ἔχει ὡς τό μέρος πρός τό μέρος, οὕτως ἡ ὅλη αἴσθησις πρός τό ὅλον σῶμα τό αἰσθητικόν, ᾗ τοιοῦτο.
122Aristoteles, De anima, 2, II 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ οὐ πάντῃ τό ζῷον ἀκούει, οὐδέ πάντῃ διέρχεται ὁ ἀήρ· οὐ γάρ πάντῃ ἔχει ἀέρα τό κινησόμενον μέρος καί ἔμψυχον.
123Aristoteles, De arte poetica, 1; 12 (auctor 384BC-322BC)
Εἰσί δέ τινες οἳ πάσι χρῶνται τοῖς εἰρημένοις, λέγω δέ οἷον ῥυθμῷ καί μέλει καί μέτρῳ, ὥσπερ ἥ τε τῶν διθυραμβικῶν ποίησις καί ἡ τῶν νόμων καί ἥ τε τραγῳδία καί ἡ κωμῳδία· διαφέρουσι δέ, ὅτι αἱ μέν ἅμα πᾶσιν αἱ δέ κατά μέρος.
124Aristoteles, De arte poetica, 12; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ πρόλογος μέν μέρος ὅλον τραγῳδίας τό πρό χοροῦ παρόδου, ἐπεισόδιον δέ μέρος ὅλον τραγῳδίας τό μεταξύ ὅλων χορικῶν μελῶν, ἔξοδος δέ μέρος ὅλον τραγῳδίας μεθ᾿ ὃ οὐκ ἔστι χοροῦ μέλος, χορικοῦ δέ πάροδος μέν ἡ πρώτη λέξις ὅλου χοροῦ, στάσιμον δέ μέλος χοροῦ τό ἄνευ ἀναπαίστου καί τροχαίου, κόμμος δέ θρῆνος κοινός χοροῦ καί ἀπό σκηνῆς.
125Aristoteles, De arte poetica, 18; 5 (auctor 384BC-322BC)
Μάλιστα μέν οὖν ἅπαντα δεῖ πειρᾶσθαι ἔχειν, εἰ δέ μή, τά μέγιστα καί πλεῖστα, ἄλλως τε καί ὡς νῦν συκοφαντοῦσι τούς ποιητάς· γεγονότων γάρ καθ᾿ ἕκαστον μέρος ἀγαθῶν ποιητῶν, ἕκαστον τοῦ ἰδίου ἀγαθοῦ ἀξιοῦσι τόν ἕνα ὑπερβάλλειν.
126Aristoteles, De arte poetica, 18; 12 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δέ, ὅσοι πέρσιν Ἰλίου ὅλην ἐποίησαν καί μή κατά μέρος, ὥσπερ Εὐριπίδης Νιόβην, καί μή ὥσπερ Αἰσχύλος, ἢ ἐκπίπτουσιν ἢ κακῶς ἀγωνίζονται, ἐπεί καί Ἀγάθων ἐξέπεσεν ἐν τούτῳ μόνῳ.
127Aristoteles, De arte poetica, 20; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὄνομα δ᾿ ἐστί φωνή συνθετή, σημαντική ἄνευ χρόνου, ἧς μέρος οὐδέν ἐστι καθ᾿ αὑτό σημαντικόν· ἐν γάρ τοῖς διπλοῖς οὐ χρώμεθα, ὡς καί αὐτό καθ᾿ αὑτό σημαῖνον, οἷον ἐν τῷ Θεοδώρῳ τό δῶρον οὐ σημαίνει.
128Aristoteles, De arte poetica, 20; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ῥῆμα δέ φωνή συνθετή, σημαντική μετά χρόνου, ἧς οὐδέν μέρος σημαίνει καθ᾿ αὑτό, ὥσπερ καί ἐπί τῶν ὀνομάτων· τό μέν γάρ ἄνθρωπος ἢ λευκόν οὐ σημαίνει τό πότε, τό δέ βαδίζει ἢ βεβάδικε προσσημαίνει τό μέν τόν παρόντα χρόνον τό δέ τόν παρεληλυθότα.
129Aristoteles, De arte poetica, 20; 16 (auctor 384BC-322BC)
Μέρος μέντοι ἀεί τι σημαῖνον ἕξει, οἷον ἐν τῷ βαδίζει Κλέων ὁ Κλέων.
130Aristoteles, De arte poetica, 22; 11 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἐλάχιστον δέ μέρος συμβάλλονται εἰς τό σαφές τῆς λέξεως καί μή ἰδιωτικόν αἱ ἐπεκτάσεις καί ἀποκοπαί καί ἐξαλλαγαί τῶν ὀνομάτων· διά μέν γάρ τό ἄλλως ἔχειν ἢ ὡς τό κύριον παρά τό εἰωθός γιγνόμενον τό μή ἰδιωτικόν ποιήσει, διά δέ τό κοινωνεῖν τοῦ εἰωθότος τό σαφές ἔσται.
131Aristoteles, De arte poetica, 23; 5 (auctor 384BC-322BC)
Νῦν δ᾿ ἓν μέρος ἀπολαβών ἐπεισοδίοις κέχρηται αὐτῶν πολλοῖς, οἷον νεῶν καταλόγῳ καί ἄλλοις ἐπεισοδίοις, οἷς διαλαμβάνει τήν ποίησιν.
132Aristoteles, De arte poetica, 24; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δέ πρός τό ἐπεκτείνεσθαι τό μέγεθος πολύ τι ἡ ἐποποιία ἴδιον διά τό ἐν μέν τῇ τραγῳδίᾳ μή ἐνδέχεσθαι ἅμα πραττόμενα πολλά μέρη μιμεῖσθαι, ἀλλά τό ἐπί τῆς σκηνῆς καί τῶν ὑποκριτῶν μέρος μόνον· ἐν δέ τῇ ἐποποιίᾳ, διά τό διήγησιν εἶναι, ἔστι πολλά μέρη ἅμα ποιεῖν περαινόμενα, ὑφ᾿ ὧν οἰκείων ὄντων αὔξεται ὁ τοῦ ποιήματος ὄγκος.
133Aristoteles, De arte poetica, 25; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ ὀρθῶς ἔχει, εἰ τυγχάνει τοῦ τέλους τοῦ αὑτῆς· τό γάρ τέλος εἴρηται, εἰ οὕτως ἐκπληκτικώτερον ἢ αὐτό ἢ ἄλλο ποιεῖ μέρος.
134Aristoteles, De arte poetica, 26; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτα διότι πάντ᾿ ἔχει ὅσαπερ ἡ ἐποποιία· καί γάρ τῷ μέτρῳ ἔξεστι χρῆσθαι, καί ἔτι οὐ μικρόν μέρος τήν μουσικήν καί τήν ὄψιν ἔχει, δι᾿ ἧς αἱ ἡδοναί συνίστανται ἐναργέστατα.
135Aristoteles, De caelo, 1, 1, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτα δῆλον ὅτι τοῦ αὐτοῦ λόγου ἐστὶ στερεὰ μὲν ἐξ ἐπιπέδων συγκεῖσθαι, ἐπίπεδα δ´ ἐκ γραμμῶν, ταύτας δ´ ἐκ στιγμῶν· οὕτω δ´ ἐχόντων οὐκ ἀνάγκη τὸ τῆς γραμμῆς μέρος γραμμὴν εἶναι· περὶ δὲ τούτων ἐπέσκεπται πρότερον ἐν τοῖς περὶ κινήσεως λόγοις, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀδιαίρετα μήκη.
136Aristoteles, De caelo, 1, 4, 8; 36 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ διαιρετόν, τοῖς μὲν σχηματίζουσι τὸ πῦρ συμβήσεται μὴ εἶναι τὸ τοῦ πυρὸς μέρος πῦρ διὰ τὸ μὴ συγκεῖσθαι τὴν πυραμίδα ἐκ πυραμίδων, ἔτι δὲ μὴ πᾶν σῶμα εἶναι ἢ στοιχεῖον ἢ ἐκ στοιχείων (τὸ γὰρ μέρος τοῦ πυρὸς οὔτε πῦρ οὔθ´ ἕτερον στοιχεῖον οὐδέν)· τοῖς δὲ τῷ μεγέθει διορίζουσι πρότερόν τι τοῦ στοιχείου στοιχεῖον εἶναι, καὶ τοῦτ´ εἰς ἄπειρον βαδίζειν, εἴπερ ἅπαν σῶμα διαιρετὸν καὶ τὸ μικρομερέστατον στοιχεῖον.
137Aristoteles, De caelo, 1, 7, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν τῇ μετασχηματίσει γίνεται, συμβαίνει ἐξ ἀνάγκης ἄτομα λέγειν τὰ σώματα· διαιρετῶν γὰρ ὄντων οὐκ ἔσται τὸ τοῦ πυρὸς μέρος πῦρ, οὐδὲ τὸ τῆς γῆς γῆ, διὰ τὸ μὴ εἶναι μήτε τὸ τῆς πυραμίδος μέρος πάντως πυραμίδα μήτε τὸ τοῦ κύβου κύβον.
138Aristoteles, De caelo, 1, 7, 10; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε ἢ τὸ τοῦ πυρὸς μέρος οὐ πῦρ, ἀλλ´ ἔσται τι πρότερον τοῦ στοιχείου, διὰ τὸ πᾶν εἶναι ἢ στοιχεῖον ἢ ἐκστοιχείων· ἢ οὐχ ἅπαν σῶμα διαιρετόν.
139Aristoteles, De caelo, 2, 2, 9; 23 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δὲ πόλων ὁ μὲν ὑπὲρ ἡμᾶς φαινόμενος τὸ κάτω μέρος ἐστίν, ὁ δ´ ἡμῖν ἄδηλος τὸ ἄνω.
140Aristoteles, De caelo, 2, 13, 24; 64 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ γὰρ αὐτὸς ἁρμόσει λόγος καὶ ἐπὶ τοῦ πυρός· ἀνάγκη γὰρ τεθὲν μένειν ὁμοίως ὥσπερ τὴν γῆν· ὁμοίως γὰρ ἕξει πρὸς τῶν σημείων τῶν ἐσχάτων ὁτιοῦν· ἀλλ´ ὅμως οἰσθήσεται ἀπὸ τοῦ μέσου, ὥσπερ καὶ φαίνεται φερόμενον, ἂν μή τι κωλύῃ, πρὸς τὸ ἔσχατον· πλὴν οὐχ ὅλον πρὸς ἓν σημεῖον (τοῦτο γὰρ ἀναγκαῖον μόνον συμβαίνειν ἐκ τοῦ λόγου τοῦ περὶ τῆς ὁμοιότητος) ἀλλὰ τὸ ἀνάλογον μόριον πρὸς τὸ ἀνάλογον τοῦ ἐσχάτου, λέγω δ´ οἷον τὸ τέταρτον μέρος πρὸς τὸ τέταρτον μέρος τοῦ περιέχοντος· οὐθὲν γὰρ στιγμὴ τῶν σωμάτων ἐστίν.
141Aristoteles, De caelo, 2, 14, 11; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε εἴτε ὅλη ποθὲν ἐφέρετο εἴτε κατὰ μέρος, ἀναγκαῖον μέχρι τούτου φέρεσθαι ἕως ἂν πανταχόθεν ὁμοίως λάβῃ τὸ μέσον, ἀνισαζομένων τῶν ἐλαττόνων ὑπὸ τῶν μειζόνων τῇ προώσει τῆς ῥοπῆς.
142Aristoteles, De caelo, 2a, 1, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτα δῆλον ὅτι τοῦ αὐτοῦ λόγου ἐστὶ στερεὰ μὲν ἐξ ἐπιπέδων συγκεῖσθαι, ἐπίπεδα δ´ ἐκ γραμμῶν, ταύτας δ´ ἐκ στιγμῶν· οὕτω δ´ ἐχόντων οὐκ ἀνάγκη τὸ τῆς γραμμῆς μέρος γραμμὴν εἶναι· περὶ δὲ τούτων ἐπέσκεπται πρότερον ἐν τοῖς περὶ κινήσεως λόγοις, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀδιαίρετα μήκη.
143Aristoteles, De caelo, 2a, 4, 8; 36 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ διαιρετόν, τοῖς μὲν σχηματίζουσι τὸ πῦρ συμβήσεται μὴ εἶναι τὸ τοῦ πυρὸς μέρος πῦρ διὰ τὸ μὴ συγκεῖσθαι τὴν πυραμίδα ἐκ πυραμίδων, ἔτι δὲ μὴ πᾶν σῶμα εἶναι ἢ στοιχεῖον ἢ ἐκ στοιχείων (τὸ γὰρ μέρος τοῦ πυρὸς οὔτε πῦρ οὔθ´ ἕτερον στοιχεῖον οὐδέν)· τοῖς δὲ τῷ μεγέθει διορίζουσι πρότερόν τι τοῦ στοιχείου στοιχεῖον εἶναι, καὶ τοῦτ´ εἰς ἄπειρον βαδίζειν, εἴπερ ἅπαν σῶμα διαιρετὸν καὶ τὸ μικρομερέστατον στοιχεῖον.
144Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν τῇ μετασχηματίσει γίνεται, συμβαίνει ἐξ ἀνάγκης ἄτομα λέγειν τὰ σώματα· διαιρετῶν γὰρ ὄντων οὐκ ἔσται τὸ τοῦ πυρὸς μέρος πῦρ, οὐδὲ τὸ τῆς γῆς γῆ, διὰ τὸ μὴ εἶναι μήτε τὸ τῆς πυραμίδος μέρος πάντως πυραμίδα μήτε τὸ τοῦ κύβου κύβον.
145Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 10; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε ἢ τὸ τοῦ πυρὸς μέρος οὐ πῦρ, ἀλλ´ ἔσται τι πρότερον τοῦ στοιχείου, διὰ τὸ πᾶν εἶναι ἢ στοιχεῖον ἢ ἐκστοιχείων· ἢ οὐχ ἅπαν σῶμα διαιρετόν.
146Aristoteles, De caelo, 4, 2, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δὲ πᾶν τοὐναντίον· ἀεί τε γὰρ ὁ πλείων ἀὴρ ἄνω φέρεται μᾶλλον, καὶ ὅλως ὁτιοῦν μέρος ἀέρος ἄνω φέρεται ἐκ τοῦ ὕδατος.
147Aristoteles, De generatione animalium, 1, 6; 4 (auctor 384BC-322BC)
διὸ ὄρχεις οὐκ ἔχουσιν ἀλλ' εὐθεῖς καὶ ἁπλοῦς τοὺς πόρους, οἷον μικρὸν μόριον τοῖς τετράποσιν ὑπάρχει περὶ τοὺς ὄρχεις· τῆς γὰρ ἐπαναδιπλώσεως τοῦ πόρου τὸ μὲν ἔναιμον μέρος ἐστὶ τὸ δ' ἄναιμον, ὃ δέχεται τὸ ὑγρὸν καὶ δι' οὗ ἤδη σπέρμα ὂν πορεύεται, ὥσθ' ὅταν ἐνταῦθα ἔλθῃ ἡ γονὴ ταχεῖα καὶ τούτοις γίγνεται ἡ ἀπόλυσις.
148Aristoteles, De generatione animalium, 1, 6; 5 (auctor 384BC-322BC)
τοῖς δ' ἰχθύσι τοιοῦτος ὁ πόρος πᾶς ἐστιν οἷος ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν τοιούτων ζῴων κατὰ τὸ ἕτερον μέρος τῆς ἐπαναδιπλώσεως.
149Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 30 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον τοίνυν, εἰ τοῦτο θήσομεν οὕτως ὅτι οὐ τῷ ἀπελθεῖν ἀπό τινος τὸ θῆλυ, ὥστ' οὐδὲ τὸ μέρος ὃ ἔχει ἴδιον τό τε ἄρρεν καὶ τὸ θῆλυ, εἴπερ τὸ αὐτὸ σπέρμα καὶ θῆλυ καὶ ἄρρεν δύναται γίγνεσθαι ὡς οὐκ ὄντος τοῦ μορίου ἐν τῷ σπέρματι.
150Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 38 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ εἰ μὴ ἐν πᾶσιν, ἀλλ' ἐπὶ τῶν πλείστων ἐν τῇ ὀχείᾳ τὸ θῆλυ εἰς τὸ ἄρρεν μέρος τι αὑτοῦ ἀποτείνει· διὸ καὶ τὴν ὀχείαν, καθάπερ εἴπομεν πρότερον, οὕτω ποιοῦνται· τὰ γὰρ κάτωθεν εἰς τὰ ἄνω φαίνεται ἐναφιέντα, οὐκ ἐν πᾶσιν ἀλλ' ἐν τοῖς πλείστοις τῶν τεθεωρημένων.
151Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 54 (auctor 384BC-322BC)
τῶν δὲ τοιούτων ἐνίων μὲν ἐν αὐτοῖς ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεώς ἐστιν οἷον καὶ ἐν τοῖς νῦν εἰρημένοις (μέρος γάρ τι ἡ διαβολὴ τῆς πάσης ταραχῆς ἐστιν), ἐνίων δ' ἔξω οἷον αἱ τέχναι τῶν δημιουργουμένων καὶ ὁ λύχνος τῆς καιομένης οἰκίας.
152Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 62 (auctor 384BC-322BC)
]] Ἀνάγκη δὴ πᾶν ὃ ἂν λαμβάνωμεν ἐν τῷ σώματι ἢ μέρος εἶναι τῶν κατὰ φύσιν, καὶ τοῦτο ἢ τῶν ἀνομοιομερῶν ἢ τῶν ὁμοιομερῶν, -ἢ τῶν παρὰ φύσιν οἷον φῦμα, ἢ περίττωμα ἢ σύντηγμα ἢ τροφήν.
153Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 64 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἂν εἴη μέρος φανερόν· ὁμοιομερὲς μὲν γάρ ἐστιν, ἐκ δὲ τούτου οὐθὲν σύγκειται ὥσπερ ἐκ νεύρου καὶ σαρκός.
154Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 75 (auctor 384BC-322BC)
Χρησίμου ἄρα περιττώματος μέρος τί ἐστι τὸ σπέρμα.
155Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 52 (auctor 384BC-322BC)
ζητεῖται δὲ νῦν οὐκ ἐξ οὗ ἀλλ' ὑφ' οὗ γίγνεται τὰ μόρια· ἤτοι γὰρ τῶν ἔξωθέν τι ποιεῖ ἢ ἐνυπάρχον τι ἐν τῇ γονῇ καὶ σπέρματι, καὶ τοῦτ' ἔστιν ἢ μέρος τι ψυχῆς ἢ ψυχή, ἢ ἔχον ἂν εἴη ψυχήν.
156Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν μὲν οὖν τοῖς ἀνθρώποις καὶ τοῖς ἄλλοις γένεσιν, ὥσπερ εἴρηται πρότερον, κατὰ μέρος ἡ τοιαύτη συμβαίνει πήρωσις, τὸ δὲ τῶν ἡμιόνων γένος ὅλον ἄγονόν ἐστιν.
157Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 40 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ ὑπολαβεῖν τὰ ᾠοτοκούμενα τῶν ζῴων πρὸς μὲν τὸ ὠχρὸν οὕτως ἔχειν [τὸν νεοττὸν] ὥσπερ πρὸς τὴν μητέρα τὰ ζῳοτοκούμενα ἔμβρυα ὅταν ἐν τῇ μητρὶ ᾖ (ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἐκτρέφονταί γε ἐν τῇ μητρὶ τὰ ᾠοτοκούμενα ἐκλαμβάνει τι μέρος αὐτῆς), πρὸς δὲ τὸν ἐξωτάτω ὑμένα τὸν αἱματώδη ὡς πρὸς τὴν ὑστέραν.
158Aristoteles, De generatione animalium, 3, 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
Προσπέφυκε δ' ἡ γιγνομένη σηπία τοῖς ᾠοῖς κατὰ τὸ πρόσθιον· ταύτῃ γὰρ ἐνδέχεται μόνον· ἔχει γὰρ μόνον ἐπὶ ταὐτὸ τὸ ὀπίσθιον μέρος καὶ τὸ πρόσθιον.
159Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
οὔτε γὰρ διεσπασμένον ἐνδέχεται τὸ σῶμα τοῦ σπέρματος εἶναι, τὸ μὲν ἐν τῷ θήλει τὸ δ' ἐν τῷ ἄρρενι, καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς φησιν εἰπών· ἀλλὰ διέσπασται μελέων φύσις, ἡ μὲν ἐν ἀνδρός ... οὔτ' ἐξ ἑκατέρου πᾶν ἀποκρινόμενον τῷ κρατῆσαί τι μέρος ἄλλου μέρους γίγνεσθαι τὸ μὲν θῆλυ τὸ δ' ἄρρεν.
160Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 39 (auctor 384BC-322BC)
καίτοι τοὐναντίον ἐστίν· ὥσπερ γὰρ καὶ ἐκ τῆς πρώτης τροφῆς ἐκ πολλῆς ὀλίγον ἀποκρίνεται τὸ χρήσιμον ἐν ταῖς περὶ τοὺς καρποὺς ἐργασίαις, καὶ τέλος οὐθὲν μέρος τὸ ἔσχατον πρὸς τὸ πρῶτον πλῆθός ἐστιν, οὕτω πάλιν καὶ ἐν τῷ σώματι διαδεχόμενα τὰ μέρη ταῖς ἐργασίαις τὸ τελευταῖον πάμπαν μικρὸν ἐξ ἁπάσης γίγνεται τῆς τροφῆς.
161Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 56 (auctor 384BC-322BC)
θῆλυ δ' ἤδη καὶ ἄρρεν ἐστὶν ὅταν ἔχῃ καὶ τὰ μόρια οἷς διαφέρει τὸ θῆλυ τοῦ ἄρρενος· οὐ γὰρ καθ' ὁτιοῦν μέρος ἄρρεν οὐδὲ θῆλυ ὥσπερ οὐδ' ὁρῶν καὶ ἀκοῦον.
162Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 32 (auctor 384BC-322BC)
ἔνιοι μὲν γάρ φασιν ἀφ' ὁποτέρου ἂν ἔλθῃ σπέρμα πλέον τούτῳ γίγνεσθαι μᾶλλον ἐοικός, ὁμοίως παντί τε πᾶν καὶ μέρει μέρος, ὡς ἀπιόντος ἀφ' ἑκάστου τῶν μορίων σπέρματος· ἂν δ' ἴσον ἔλθῃ ἀφ' ἑκατέρου τούτων οὐδετέρῳ γίγνεσθαι ὅμοιον.
163Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 29 (auctor 384BC-322BC)
μᾶλλον δὲ τῶν ἄλλων ζῴων ἐν ὕπνῳ τὸ πρῶτον διατελοῦσιν· ἀτελέστατα γὰρ γεννᾶται τῶν τετελεσμένων καὶ τὴν αὔξησιν ἔχοντα μάλιστα ἐπὶ τὸ ἄνω μέρος τοῦ σώματος.
164Aristoteles, De generatione animalium, 5, 3; 48 (auctor 384BC-322BC)
τοιοῦτον δέ τι πάθος καὶ ἡ φαλακρότης ἐστὶν ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων ὅσοις συμβαίνει φαλακροῦσθαι· κατὰ μέρος μὲν γὰρ ἀπορρεῖ καὶ τὰ φύλλα τοῖς φυτοῖς πᾶσι καὶ τὰ πτερὰ καὶ αἱ τρίχες τοῖς ἔχουσιν, ὅταν δ' ἀθρόον γένηται τὸ πάθος λαμβάνει τὰς εἰρημένας ἐπωνυμίας· φαλακροῦσθαί τε γὰρ λέγεται καὶ φυλλορροεῖν καὶ πτερορρυεῖν.
165Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 1, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ μὲν γὰρ τὰ ὁμοιομερῆ στοιχεῖα τίθησιν, οἷον ὀστοῦν καὶ σάρκα καὶ μυελόν, καὶ τῶν ἄλλων ὧν ἑκάστῳ συνώνυμον τὸ μέρος ἐστίν.
166Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 18; 48 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε δὴ κατὰ μέρος διαιροῦντι εἴη ἂν ἄπειρος ἡ θρύψις, οὔτε ἅμα οἷόν τε διαιρεθῆναι κατὰ πᾶν σημεῖον (οὐ γὰρ δυνατόν), ἀλλὰ μέχρι του.
167Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
Περί τε τούτων οὖν ὅσον ἐνδέχεται πραγματευτέον, καὶ τίς αἰτία τοῦ γένεσιν ἀεὶ εἶναι, καὶ τὴν ἁπλῆν καὶ τὴν κατὰ μέρος.
168Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 8; 22 (auctor 384BC-322BC)
Φαίνεται δὴ τοῦ αὐξανομένου ὁτιοῦν μέρος ηὐξῆσθαι, ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῷ φθίνειν ἔλαττον γεγονέναι, ἔτι δὲ προσιόντος τινὸς αὐξάνεσθαι καὶ ἀπιόντος φθίνειν.
169Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 10; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δὲ τρία ἐστίν, ὧν ἓν μέν ἐστι τὸ ὁτιοῦν μέρος μεῖζον γίνεσθαι τοῦ αὐξανομένου μεγέθους, οἷον εἰ σὰρξ τῆς σαρκός, καὶ προσιόντος τινός, καὶ τρίτον σωζομένου τοῦ αὐξανομένου καὶ ὑπομένοντος· ἐν μὲν γὰρ τῷ γίνεσθαί τι ἁπλῶς ἢ φθείρεσθαι οὐχ ὑπομένει, ἐν δὲ τῷ ἀλλοιοῦσθαι ἢ αὐξάνεσθαι ἢ φθίνειν ὑπομένει τὸ αὐτὸ τὸ αὐξανόμενον καὶ ἀλλοιούμενον.
170Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 12; 40 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ οὖν ὁτιοῦν μέρος αὐξάνεσθαι καὶ προσιόντος τινὸς κατὰ μὲν τὸ εἶδός ἐστιν ἐνδεχόμενον, κατὰ δὲ τὴν ὕλην οὐκ ἔστιν· δεῖ γὰρ νοῆσαι ὥσπερ εἴ τις μετροίη τῷ αὐτῷ μέτρῳ ὕδωρ· ἀεὶ γὰρ ἄλλο καὶ ἄλλο τὸ γινόμενον.
171Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 7, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δὲ τῆς ἐναντιολογίας ὅτι δέον ὅλον τι θεωρῆσαι μέρος τι τυγχάνουσι λέγοντες ἑκάτεροι· τό τε γὰρ ὅμοιον καὶ τὸ πάντῃ πάντως ἀδιάφορον εὔλογον μὴ πάσχειν ὑπὸ τοῦ ὁμοίου μηθέν· τί γὰρ μᾶλλον θάτερον ἔσται ποιητικὸν ἢ θάτερον; εἴ τε ὑπὸ τοῦ ὁμοίου τι πάσχειν δυνατόν, καὶ αὐτὸ ὑφ´ αὑτοῦ· καίτοι τούτων οὕτως ἐχόντων οὐδὲν ἂν εἴη οὔτε ἄφθαρτον οὔτε ἀκίνητον, εἴπερ τὸ ὅμοιον ᾗ ὅμοιον ποιητικόν· αὐτὸ γὰρ αὑτὸ κινήσει πᾶν, τό τε παντελῶς ἕτερον καὶ τὸ μηθαμῇ ταὐτὸν ὡσαύτως· οὐδὲν γὰρ ἂν πάθοι λευκότης ὑπὸ γραμμῆς ἢ γραμμὴ ὑπὸ λευκότητος, πλὴν εἰ μή που κατὰ συμβεβηκός, οἷον εἰ συμβέβηκε λευκὴν ἢ μέλαιναν εἶναι τὴν γραμμήν· οὐκ ἐξίστησι γὰρ ἄλληλα τῆς φύσεως ὅσα μήτ´ ἐναντία μήτ´ ἐξ ἐναντίων ἐστίν.
172Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 63 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ´ ἐστὶ πᾶν σῶμα διαιρετόν, εἴπερ ἐστὶ σῶμα σώματι μικτὸν ὁμοιομερές, ὁτιοῦν ἂν δέοι μέρος γίνεσθαι παρ´ ὁτιοῦν.
173Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 66 (auctor 384BC-322BC)
Φαμὲν δ´, εἴπερ δεῖ μεμίχθαι τι, τὸ μιχθὲν ὁμοιομερὲς εἶναι, καὶ ὥσπερ τοῦ ὕδατος τὸ μέρος ὕδωρ, οὕτω καὶ τοῦ κραθέντος.
174Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 67 (auctor 384BC-322BC)
Ἂν δ´ ᾖ κατὰ μικρὰ σύνθεσις ἡ μίξις, οὐθὲν συμβήσεται τούτων, ἀλλὰ μόνον μεμιγμένα πρὸς τὴν αἴσθησιν (καὶ τὸ αὐτὸ τῷ μὲν μεμιγμένον, ἐὰν μὴ βλέπῃ ὀξύ, τῷ Λυγκεῖ δ´ οὐθὲν μεμιγμένον), 〈οὐδὲ〉 τῇ διαιρέσει, ὥστε ὁτιοῦν παρ´ ὁτιοῦν μέρος, ἀδύνατον γὰρ οὕτω διαιρεθῆναι.
175Aristoteles, De incessu animalium, 5, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καλῶ γὰρ πόδα μέρος ἐπὶ σημείῳ πεζῷ κινητικῷ κατὰ τόπον· καὶ γὰρ τὸ ὄνομα ἐοίκασιν εἰληφέναι ἀπὸ τοῦ πέδου οἱ πόδες.
176Aristoteles, De incessu animalium, 7, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν μὲν γὰρ ἐναίμων οὐδὲν εἰς πλείω διαιρούμενον δύναται ζῆν οὐθένα χρόνον ὡς εἰπεῖν, τῆς τε κατὰ τόπον κινήσεως, καθ' ἣν ἐκινεῖτο συνεχὲς ὂν καὶ μὴ διῃρημένον, οὐ δύναται κοινωνεῖν· τῶν δ' ἀναίμων τε καὶ πολυπόδων ἔνια διαιρούμενα δύναται ζῆν πολὺν χρόνον ἑκάστῳ τῶν μερῶν, καὶ κινεῖσθαι τὴν αὐτὴν ἥνπερ καὶ πρὶν διαιρεθῆναι κίνησιν, οἷον αἵ τε καλούμεναι σκολόπενδραι καὶ ἄλλα τῶν ἐντόμων καὶ προμήκων· πάντων γὰρ τούτων καὶ τὸ ὄπισθεν μέρος ἐπὶ τὸ αὐτὸ ποιεῖται τὴν πορείαν τῷ ἔμπροσθεν.
177Aristoteles, De incessu animalium, 8, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
[Διότι πᾶν ζῷον ἀναγκαῖον ἀρτίους ἔχειν τοὺς πόδας.] Οὔσης γὰρ τῆς τοιαύτης μεταβολῆς κατὰ μέρος, ἀλλ' οὐκ ἀθρόῳ παντὶ τῷ σώματι καθάπερ τῆς ἅλσεως, ἀναγκαῖόν ἐστι τοῖς μὲν μένειν μεταβαλλόντων τῶν ποδῶν τοῖς δὲ κινεῖσθαι, καὶ τοῖς ἀντικειμένοις τούτων ποιεῖν ἑκάτερον, μεταβάλλον ἀπὸ τῶν κινουμένων ἐπὶ τὰ μένοντα τὸ βάρος.
178Aristoteles, De incessu animalium, 9, 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ' ὀρθὸν οὐδὲν δύναιτ' ἂν πορευθῆναι συνεχῶς καὶ ἀσφαλῶς, κινηθείη δ' ἂν οἷον ἐν ταῖς παλαίστραις οἱ διὰ τῆς κόνεως προϊόντες ἐπὶ τῶν γονάτων· πολὺ γὰρ τὸ ἄνω μέρος, ὥστε δεῖ μακρὸν εἶναι τὸ κῶλον· εἰ δὲ τοῦτο, κάμψιν ἀναγκαῖον εἶναι.
179Aristoteles, De incessu animalium, 11, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δὲ μάλιστα τοῦ δίποδας ὄντας δύνασθαι ἑστάναι τὸ ἔχειν τὸ ἰσχίον ὅμοιον μηρῷ καὶ τηλικοῦτον ὥστε δοκεῖν δύο μηροὺς ἔχειν, τόν τ' ἐν τῷ σκέλει πρὸ τῆς καμπῆς καὶ τὸν πρὸς τοῦτο τὸ μέρος ἀπὸ τῆς ἕδρας· ἔστι δ' οὐ μηρὸς ἀλλ' ἰσχίον.
180Aristoteles, De insomniis, 2; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν ὄμματα εὐλόγως, ὅταν ᾖ τὰ καταμήνια, διάκειται, ὥσπερ καὶ ἕτερον μέρος ὁτιοῦν· καὶ γὰρ φύσει τυγχάνουσι φλεβώδεις ὄντες.
181Aristoteles, De interpretatione, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὄνομα μὲν οὖν ἐστὶ φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην ἄνευ χρόνου, ἧς μηδὲν μέρος ἐστὶ σημαντικὸν κεχωρισμένον· ἐν γὰρ τῷ Κάλλιππος τὸ ἵππος οὐδὲν αὐτὸ καθ᾿ ἑαυτὸ σημαίνει, ὥσπερ ἐν τῷ λόγῳ τῷ καλὸς ἵππος.
182Aristoteles, De interpretatione, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν οὐδ᾿ ὥσπερ ἐν τοῖς ἁπλοῖς ὀνόμασιν, οὕτως ἔχει καὶ ἐν τοῖς συμπεπλεγμένοις· ἐν ἐκείνοις μὲν γὰρ τὸ μέρος οὐδαμῶς σημαντικόν, ἐν δὲ τούτοις βούλεται μέν, ἀλλ᾿ οὐδενὸς κεχωρισμένον, οἷον ἐν τῷ ἐπακτροκέλης τὸ κέλης οὐδὲν σημαίνει καθ᾿ ἑαυτό.
183Aristoteles, De interpretatione, 3; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ῥῆμα δέ ἐστι τὸ προσσημαῖνον χρόνον, οὗ μέρος οὐδὲν σημαίνει χωρίς, καὶ ἔστιν ἀεὶ τῶν καθ᾿ ἑτέρου λεγομένων σημεῖον.
184Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 15 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τοῦτο γίνεται ἡ ἀνάμνησις· αἱ γὰρ κινήσεις τούτων τῶν μὲν αἱ αὐταί, τῶν δ’ ἅμα, τῶν δὲ μέρος ἔχουσιν, ὥστε τὸ λοιπὸν μικρὸν ὃ ἐκινήθη μετ’ ἐκεῖνο.
185Aristoteles, De motu animalium, 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ γὰρ κέντρῳ χρῶνται ταῖς καμπαῖς, καὶ γίνεται τὸ ὅλον μέρος, ἐν ᾧ ἡ καμπή, καὶ ἓν καὶ δύο, καὶ εὐθὺ καὶ κεκαμμένον, μεταβάλλον δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διὰ τὴν καμπήν.
186Aristoteles, De motu animalium, 1; 9 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν καὶ ἐν αὑτῷ ἕκαστόν τι δεῖ ἔχειν ἠρεμοῦν, ὅθεν ἡ ἀρχὴ τοῦ κινουμένου ἔσται, καὶ πρὸς ὃ ἀπερειδόμενον καὶ ὅλον ἀθρόον κινηθήσεται καὶ κατὰ μέρος, φανερόν.
187Aristoteles, De motu animalium, 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἔξωθεν δ' ὠθῶν ἢ ἕλκων κινεῖ· οὐθὲν γὰρ μέρος ἡ γῆ τοῦ πλοίου.
188Aristoteles, De motu animalium, 8; 17 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε διά γε τοῦτο, εἰ μὴ καὶ ἐν τῇ βακτηρίᾳ ἡ κινοῦσα ἀπὸ τῆς ψυχῆς ἀρχὴ ἔνεστιν, οὐδ' ἐν τῇ χειρί· ὁμοίως γὰρ ἔχει καὶ τὸ ἄκρον τῆς χειρὸς πρὸς τὸν καρπόν, καὶ τοῦτο τὸ μέρος πρὸς τὸ ὠλέκρανον.
189Aristoteles, De motu animalium, 8; 18 (auctor 384BC-322BC)
οὐδὲν γὰρ διαφέρει τὰ προσπεφυκότα τῶν μή· γίνεται γὰρ ὥσπερ ἀφαιρετὸν μέρος ἡ βακτηρία.
190Aristoteles, De motu animalium, 9; 4 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ μέσον τοῦ σώματος μέρος δυνάμει μὲν ἕν, ἐνεργείᾳ δ' ἀνάγκη γίνεσθαι πλείω· καὶ γὰρ ἅμα κινεῖται τὰ κῶλα ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, καὶ θατέρου ἠρεμοῦντος θάτερον κινεῖται.
191Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
Φανερὸν δ´ ὅτι καὶ κατὰ μέρος μὲν λέγοντες περὶ πολλῶν ἐροῦμεν πολλάκις ταὐτά· καὶ γὰρ ἵπποις καὶ κυσὶ καὶ ἀνθρώποις ὑπάρχει τῶν εἰρημένων ἕκαστον, ὥστε ἐὰν καθ´ ἕκαστον τῶν συμβεβηκότων λέγῃ τις, πολλάκις ἀναγκασθήσεται περὶ τῶν αὐτῶν λέγειν, ὅσα ταὐτὰ μὲν ὑπάρχει τοῖς εἴδει διαφέρουσι τῶν ζῴων, αὐτὰ δὲ μηδεμίαν ἔχει διαφοράν.
192Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 25; 58 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὴ τοῦτό ἐστι ψυχὴ ἢ ψυχῆς μέρος ἢ μὴ ἄνευ ψυχῆς (ἀπελθούσης γοῦν οὐκέτι ζῷόν ἐστιν, οὐδὲ τῶν μορίων οὐδὲν τὸ αὐτὸ λείπεται, πλὴν τῷ σχήματι μόνον, καθάπερ τὰ μυθευόμενα λιθοῦσθαι), εἰ δὴ ταῦτα οὕτως, τοῦ φυσικοῦ περὶ ψυχῆς ἂν εἴη λέγειν καὶ εἰδέναι, καὶ εἰ μὴ πάσης, κατ´ αὐτὸ τοῦτο καθ´ ὃ τοιοῦτο τὸ ζῷον, καὶ τί ἐστιν ἡ ψυχή, ἢ αὐτὸ τοῦτο τὸ μόριον, καὶ περὶ τῶν συμβεβηκότων κατὰ τὴν τοιαύτην αὐτῆς οὐσίαν, ἄλλως τε καὶ τῆς φύσεως διχῶς λεγομένης καὶ οὔσης τῆς μὲν ὡς ὕλης τῆς δ´ ὡς οὐσίας.
193Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 25; 60 (auctor 384BC-322BC)
Τοιοῦτον δὲ τοῦ ζῴου ἤτοι πᾶσα ἡ ψυχὴ ἢ μέρος τι αὐτῆς.
194Aristoteles, De partibus animalium, 2, 1, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν ὁμοιομερῆ κατὰ μέρος διείληφε τὰς δυνάμεις τὰς τοιαύτας (τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν ἐστι μαλακὸν τὸ δὲ σκληρόν, καὶ τὸ μὲν ὑγρὸν τὸ δὲ ξηρόν, καὶ τὸ μὲν γλίσχρον τὸ δὲ κραῦρον), τὰ δ´ ἀνομοιομερῆ κατὰ πολλὰς καὶ συγκειμένας ἀλλήλαις· ἑτέρα γὰρ πρὸς τὸ πιέσαι τῇ χειρὶ χρήσιμος δύναμις καὶ πρὸς τὸ λαβεῖν.
195Aristoteles, De partibus animalium, 2, 2, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ γὰρ τῶν ὁμοιομερῶν ἡ διαίρεσις ἔχει διαφοράν· ἔστι γὰρ ὡς ἐνίων τὸ μέρος ὁμώνυμον τῷ ὅλῳ, ἔστι δ´ ὡς οὐχ ὁμώνυμον, οἷον φλεβὸς φλέψ, ἀλλὰ προσώπου πρόσωπον οὐδαμῶς.
196Aristoteles, De partibus animalium, 2, 7, 12; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ´ ἐστὶν ὁ ἐγκέφαλος κοινὸς ὕδατος καὶ γῆς, δηλοῖ τὸ συμβαῖνον περὶ αὐτόν· ἑψόμενος γὰρ γίνεται ξηρὸς καὶ σκληρός, καὶ λείπεται τὸ γεῶδες ἐξατμισθέντος τοῦ ὕδατος ὑπὸ τῆς θερμότητος, ὥσπερ τὰ τῶν χεδρόπων ἑψήματα καὶ τῶν ἄλλων καρπῶν, διὰ τὸ γῆς εἶναι τὸ πλεῖστον μέρος, ἐξιόντος τοῦ μιχθέντος ὑγροῦ· καὶ γὰρ ταῦτα γίνεται σκληρὰ καὶ γεηρὰ πάμπαν.
197Aristoteles, De partibus animalium, 2, 9, 16; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ καὶ περὶ τούτων καὶ τῶν ἐχομένων, οἷον δέρματος καὶ κύστεως καὶ ὑμένος καὶ τριχῶν καὶ πτερῶν καὶ τῶν ἀνάλογον τούτοις καὶ εἴ τι τοιοῦτόν ἐστι μέρος, ὕστερον ἅμα τοῖς ἀνομοιομερέσι θεωρητέον τὴν αἰτίαν αὐτῶν, καὶ τίνος ἕνεκεν ὑπάρχει τοῖς ζῴοις ἕκαστον· ἐκ τῶν ἔργων γὰρ γνωρίζειν, ὥσπερ κἀκεῖνα, καὶ ταῦτα ἀναγκαῖον ἂν εἴη.
198Aristoteles, De partibus animalium, 2, 10, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τρίτον δὲ μέρος ἐν πᾶσίν ἐστι τὸ τούτων μέσον, ἐν ᾧ ἡ ἀρχή ἐστιν ἡ τῆς ζωῆς.
199Aristoteles, De partibus animalium, 3, 12, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ ἔνια καὶ οὐκ ἔχει χολὴν τῶν ζῳοτόκων· τὸ γὰρ ἧπαρ συμβάλλεται πολὺ μέρος πρὸς εὐκρασίαν τοῦ σώματος καὶ ὑγίειαν· ἐν μὲν γὰρ τῷ αἵματι μάλιστα τὸ τούτων τέλος, τὸ δ´ ἧπαρ αἱματικώτατον μετὰ τὴν καρδίαν τῶν σπλάγχνων.
200Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 10; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ γὰρ οὐδὲ ταῦτα ὅλως τὴν τοῦ στόματος ἀποδίδωσι λειτουργίαν (ἀνόδοντα γάρ) καὶ οὔτε ᾧ διαιρήσει, οὔτε ᾧ λεανεῖ τὴν τροφὴν ἔχουσι, διὰ τοῦτο τὰ μὲν πρὸ τῆς κοιλίας ἔχουσι τὸν καλούμενον πρόλοβον ἀντὶ τῆς τοῦ στόματος ἐργασίας, οἱ δὲ τὸν οἰσοφάγον πλατύν, ἢ πρὸ τῆς κοιλίας αὐτοῦ μέρος τι ὀγκῶδες ἐν ᾧ προθησαυρίζουσι τὴν ἀκατέργαστον τροφήν, ἢ τῆς κοιλίας αὐτῆς τι ἐπανεστηκός, οἱ δ´ αὐτὴν τὴν κοιλίαν ἰσχυρὰν καὶ σαρκώδη πρὸς τὸ δύνασθαι πολὺν χρόνον θησαυρίζειν καὶ πέττειν ἀλείαντον οὖσαν τὴν τροφήν· τῇ δυνάμει -γὰρ καὶ τῇ θερμότητι τῆς κοιλίας ἡ φύσις ἀναλαμβάνει τὴν τοῦ στόματος ἔνδειαν.
201Aristoteles, De partibus animalium, 4, 3, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μὲν οὖν γένεσις τοῦ ἐπιπλόου συμβαίνει κατὰ τὸν λόγον τοῦτον, καταχρῆται δ´ ἡ φύσις αὐτῷ πρὸς τὴν εὐπεψίαν τῆς τροφῆς, ὅπως ῥᾷον πέττῃ καὶ θᾶττον τὰ ζῷα τὴν τροφήν· τὸ μὲν γὰρ θερμὸν πεπτικόν, τὸ δὲ πῖον θερμόν, τὸ δ´ ἐπίπλοον πῖον Καὶ διὰ τοῦτο ἀπὸ μέσης ἦρκται τῆς κοιλίας, ὅτι τὸ ἐπ´ ἐκεῖνο μέρος συμπέττει τὸ παρακείμενον ἧπαρ.
202Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
Κατὰ συμβεβηκὸς δὲ πρὸς φρόνησιν ἡ ἀκοὴ πλεῖστον συμβάλλεται μέρος.
203Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 287 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ ἀνάγκη ἕν· ἓν γάρ τι τὸ αἰσθητικόν ἐστι μέρος.
204Aristoteles, De somno et vigilia, 2; 26 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς μὲν οὖν ἐναίμοις τοῦτ’ ἐστὶ τὸ περὶ τὴν καρδίαν μέρος· πάντα γὰρ τὰ ἔναιμα καρδίαν ἔχει, καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεως καὶ τῆς αἰσθήσεως τῆς κυρίας ἐντεῦθέν ἐστιν.
205Aristoteles, De sophisticis elenchis, 6; 23 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δέ παρά τό ἑπόμενον μέρος εἰσί τοῦ συμβεβηκότος· τό γάρ ἑπόμενον συμβέβηκε, διαφέρει δέ τοῦ συμβεβηκότος, ὅτι τό μέν συμβεβηκός ἔστιν ἐφ᾿ ἑνός μόνου λαβεῖν, οἷον ταὐτό εἶναι τό ξανθόν καί μέλι καί τό λευκόν καί κύκνον, τό δέ παρεπόμενον ἀεί ἐν πλείοσιν· τά γάρ ἑνί ταὐτῷ ταὐτά καί ἀλλήλοις ἀξιοῦμεν εἶναι ταὐτά· διό γίνεται παρά τό ἑπόμενον ἔλεγχος.
206Aristoteles, De sophisticis elenchis, 7; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί τῶν παρά τό ἑπόμενον· μέρος γάρ τι τοῦ συμβεβηκότος τό ἑπόμενον.
207Aristoteles, De sophisticis elenchis, 8; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ᾿ ἡ πειραστική μέρος τῆς διαλεκτικῆς· αὕτη δέ δύναται συλλογίζεσθαι ψεῦδος δι᾿ ἄγνοιαν τοῦ διδόντος τόν λόγον.
208Aristoteles, De sophisticis elenchis, 33; 31 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν γάρ εὑρισκομένων ἁπάντων τά μέν παρ᾿ ἑτέρων ληφθέντα πρότερον πεπονημένα κατά μέρος ἐπιδέδωκεν ὑπό τῶν παραλαβόντων ὕστερον· τά δ᾿ ἐξ ὑπαρχῆς εὑρισκόμενα μικράν τό πρῶτον ἐπίδοσιν λαμβάνειν εἴωθε, χρησιμωτέραν μέντοι πολλῷ τῆς ὕστερον ἐκ τούτων αὐξήσεως.
209Aristoteles, De sophisticis elenchis, 33; 34 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μέν γάρ τάς ἀρχάς εὑρόντες παντελῶς ἐπί μικρόν τι προήγαγον· οἱ δέ νῦν εὐδοκιμοῦντες παραλαβόντες παρά πολλῶν οἷον ἐκ διαδοχῆς κατά μέρος προαγαγόντων οὕτως ηὐξήκασι, Τισίας μέν μετά τούς πρώτους, Θρασύμαχος δέ μετά Τισίαν, Θεόδωρος δέ μετά τοῦτον, καί πολλοί πολλά συνενηνόχασι μέρη· διόπερ οὐδέν θαυμαστόν ἔχειν τι πλῆθος τήν τέχνην.
210Aristoteles, Ethica Eudemia, 2; 38 (auctor 384BC-322BC)
ἀφῄρηται δὲ καὶ εἴ τι ἄλλο ἐστὶ μέρος ψυχῆς, οἷον τὸ φυτικόν.
211Aristoteles, Ethica Eudemia, 2; 94 (auctor 384BC-322BC)
εἰλημμένων δὲ τούτων, μετὰ ταῦτα λεκτέον ὅτι ἐπειδὴ δύο μέρη τῆς ψυχῆς, καὶ αἱ ἀρεταὶ κατὰ ταῦτα διῄρηνται, καὶ αἱ μὲν τοῦ λόγον ἔχοντος διανοητικαί, ὧν ἔργον ἀλήθεια, ἢ περὶ τοῦ πῶς ἔχει ἢ περὶ γενέσεως, αἱ δὲ τοῦ ἀλόγου, ἔχοντος δ' ὄρεξιν (οὐ γὰρ ὁτιοῦν μέρος ἔχει τῆς ψυχῆς ὄρεξιν, εἰ μεριστὴ ἐστίν) , ἀνάγκη δὴ φαῦλον τὸ ἦθος καὶ σπουδαῖον εἶναι τῷ διώκειν καὶ φεύγειν ἡδονάς τινας καὶ λύπας.
212Aristoteles, Ethica Eudemia, 2; 265 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ τέλος ἐστὶ φύσει μὲν ἀεὶ ἀγαθόν, καὶ περὶ οὗ κατὰ μέρος βουλεύονται, οἷον ἰατρὸς βουλεύσαιτο ἂν εἰ δῴη φάρμακον, καὶ στρατηγὸς ποῦ στρατοπεδεύσηται, οἷς ἀγαθὸν τὸ τέλος τὸ ἁπλῶς ἄριστον ἐστίν· παρὰ φύσιν δὲ καὶ διαστροφὴν οὐ τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ τὸ φαινόμενον ἀγαθόν.
213Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 343 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ ὃ μὲν τοῦ ἐλάττονος ἥμισυ ἔδωκεν, ὃ δὲ τοῦ μείζονος μὴ πολλοστὸν μέρος, δῆλον ὅτι οὗτος ἀδικεῖ.
214Aristoteles, Ethica Eudemia, 8; 67 (auctor 384BC-322BC)
κατὰ μέρος μὲν οὖν περὶ ἑκάστης ἀρετῆς εἴρηται πρότερον· ἐπεὶ δὲ χωρὶς διείλομεν τὴν δύναμιν αὐτῶν, καὶ περὶ τῆς ἀρετῆς διαρθρωτέον τῆς ἐκ τούτων, ἣν ἐκαλοῦμεν ἤδη καλοκἀγαθίαν.
215Aristoteles, Ethica Eudemia, 8; 68 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν ἀνάγκη τὸν ταύτης ἀληθῶς τευξόμενον τῆς προσηγορίας ἔχειν τὰς κατὰ μέρος ἀρετάς, φανερόν.
216Aristoteles, Ethica Eudemia, 8; 70 (auctor 384BC-322BC)
οὐθεὶς γὰρ ὅλον μὲν τὸ σῶμα ὑγιαίνει, μέρος δ' οὐθέν, ἀλλ' ἀναγκαῖον πάντα ἢ τὰ πλεῖστα καὶ κυριώτατα τὸν αὐτὸν ἔχειν τρόπον τῷ ὅλῳ.
217Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
αὕτη μὲν οὖν ἡ δικαιοσύνη οὐ μέρος ἀρετῆς ἀλλ' ὅλη ἀρετή ἐστιν, οὐδ' ἡ ἐναντία ἀδικία μέρος κακίας ἀλλ' ὅλη κακία.
218Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 4; 2 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ περὶ ἀδικίας τῆς κατὰ μέρος.
219Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἔστιν ἄρ' ἄλλη τις ἀδικία ὡς μέρος τῆς ὅλης, καὶ ἄδικόν τι ἐν μέρει τοῦ ὅλου ἀδίκου τοῦ παρὰ τὸν νόμον.
220Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ τὸ ἄνισον καὶ τὸ παράνομον οὐ ταὐτὸν ἀλλ' ἕτερον ὡς μέρος πρὸς ὅλον (τὸ μὲν γὰρ ἄνισον ἅπαν παράνομον, τὸ δὲ παράνομον οὐχ ἅπαν ἄνισον) , καὶ τὸ ἄδικον καὶ ἡ ἀδικία οὐ ταὐτὰ ἀλλ' ἕτερα ἐκείνων, τὰ μὲν ὡς μέρη τὰ δ' ὡς ὅλα· μέρος γὰρ αὕτη ἡ ἀδικία τῆς ὅλης ἀδικίας, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ δικαιοσύνη τῆς δικαιοσύνης.
221Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
τῆς δὲ κατὰ μέρος δικαιοσύνης καὶ τοῦ κατ' αὐτὴν δικαίου ἓν μέν ἐστιν εἶδος τὸ ἐν ταῖς διανομαῖς τιμῆς ἢ χρημάτων ἢ τῶν ἄλλων ὅσα μεριστὰ τοῖς κοινωνοῦσι τῆς πολιτείας (ἐν τούτοις γὰρ ἔστι καὶ ἄνισον ἔχειν καὶ ἴσον ἕτερον ἑτέρου) , ἓν δὲ τὸ ἐν τοῖς συναλλάγμασι διορθωτικόν.
222Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 8; 36 (auctor 384BC-322BC)
τὸ α τοῦ β ἥμισυ, εἰ πέντε μνῶν ἀξία ἡ οἰκία, ἢ ἴσον· ἡ δὲ κλίνη δέκατον μέρος, τὸ γ τοῦ β· δῆλον τοίνυν πόσαι κλῖναι ἴσον οἰκίᾳ, ὅτι πέντε.
223Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 10; 10 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ δεσποτικὸν δίκαιον καὶ τὸ πατρικὸν οὐ ταὐτὸν τούτοις ἀλλ' ὅμοιον· οὐ γὰρ ἔστιν ἀδικία πρὸς τὰ αὑτοῦ ἁπλῶς, τὸ δὲ κτῆμα καὶ τὸ τέκνον, ἕως ἂν ᾖ πηλίκον καὶ χωρισθῇ, ὥσπερ μέρος αὑτοῦ, αὑτὸν δ' οὐδεὶς προαιρεῖται βλάπτειν· διὸ οὐκ ἔστιν ἀδικία πρὸς αὑτόν· οὐδ' ἄρα ἄδικον οὐδὲ δίκαιον τὸ πολιτικόν· κατὰ νόμον γὰρ ἦν, καὶ ἐν οἷς ἐπεφύκει εἶναι νόμος, οὗτοι δ' ἦσαν οἷς ὑπάρχει ἰσότης τοῦ ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι.
224Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 15; 9 (auctor 384BC-322BC)
πρὸς δὲ τούτοις, ἄνευ τῶν κατὰ μέρος ἀδικημάτων οὐδεὶς ἀδικεῖ, μοιχεύει δ' οὐδεὶς τὴν ἑαυτοῦ οὐδὲ τοιχωρυχεῖ τὸν ἑαυτοῦ τοῖχον οὐδὲ κλέπτει τὰ αὑτοῦ.
225Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 15; 15 (auctor 384BC-322BC)
ἐν τούτοις γὰρ τοῖς λόγοις διέστηκε τὸ λόγον ἔχον μέρος τῆς ψυχῆς πρὸς τὸ ἄλογον· εἰς ἃ δὴ βλέπουσι καὶ δοκεῖ εἶναι ἀδικία πρὸς αὑτόν, ὅτι ἐν τούτοις ἔστι πάσχειν τι παρὰ τὰς ἑαυτῶν ὀρέξεις· ὥσπερ οὖν ἄρχοντι καὶ ἀρχομένῳ εἶναι πρὸς ἄλληλα δίκαιόν τι καὶ τούτοις.
226Aristoteles, Ethica Nicomachea, 6, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε τὸ λογιστικόν ἐστιν ἕν τι μέρος τοῦ λόγον ἔχοντος.
227Aristoteles, Ethica Nicomachea, 6, 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
δοκεῖ δὴ φρονίμου εἶναι τὸ δύνασθαι καλῶς βουλεύσασθαι περὶ τὰ αὑτῷ ἀγαθὰ καὶ συμφέροντα, οὐ κατὰ μέρος, οἷον ποῖα πρὸς ὑγίειαν, πρὸς ἰσχύν, ἀλλὰ ποῖα πρὸς τὸ εὖ ζῆν ὅλως.
228Aristoteles, Ethica Nicomachea, 6, 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
τὴν δὲ σοφίαν ἔν τε ταῖς τέχναις τοῖς ἀκριβεστάτοις τὰς τέχνας ἀποδίδομεν, οἷον Φειδίαν λιθουργὸν σοφὸν καὶ Πολύκλειτον ἀνδριαντοποιόν, ἐνταῦθα μὲν οὖν οὐθὲν ἄλλο σημαίνοντες τὴν σοφίαν ἢ ὅτι ἀρετὴ τέχνης ἐστίν· εἶναι δέ τινας σοφοὺς οἰόμεθα ὅλως οὐ κατὰ μέρος οὐδ' ἄλλο τι σοφούς, ὥσπερ Ὅμηρός φησιν ἐν τῷ Μαργίτῃ τὸν δ' οὔτ' ἂρ σκαπτῆρα θεοὶ θέσαν οὔτ' ἀροτῆρα οὔτ' ἄλλως τι σοφόν.
229Aristoteles, Ethica Nicomachea, 6, 11; 1 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ καὶ ἡ σύνεσις καὶ ἡ εὐσυνεσία, καθ' ἃς λέγομεν συνετοὺς καὶ εὐσυνέτους, οὔθ' ὅλως τὸ αὐτὸ ἐπιστήμῃ ἢ δόξῃ (πάντες γὰρ ἂν ἦσαν συνετοί) οὔτε τις μία τῶν κατὰ μέρος ἐπιστημῶν, οἷον ἡ ἰατρικὴ περὶ ὑγιεινῶν, ἡ γεωμετρία περὶ μεγέθη· οὔτε γὰρ περὶ τῶν ἀεὶ ὄντων καὶ ἀκινήτων ἡ σύνεσίς ἐστιν οὔτε περὶ τῶν γιγνομένων ὁτουοῦν, ἀλλὰ περὶ ὧν ἀπορήσειεν ἄν τις καὶ βουλεύσαιτο.
230Aristoteles, Ethica Nicomachea, 6, 13; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἔπειτα καὶ ποιοῦσι μέν, οὐχ ὡς ἡ ἰατρικὴ δὲ ὑγίειαν, ἀλλ' ὡς ἡ ὑγίεια, οὕτως ἡ σοφία εὐδαιμονίαν· μέρος γὰρ οὖσα τῆς ὅλης ἀρετῆς τῷ ἔχεσθαι ποιεῖ καὶ † τῷ ἐνεργεῖν εὐδαίμονα.
231Aristoteles, Ethica Nicomachea, 7, 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι ἐπεὶ δύο τρόποι τῶν προτάσεων, ἔχοντα μὲν ἀμφοτέρας οὐδὲν κωλύει πράττειν παρὰ τὴν ἐπιστήμην, χρώμενον μέντοι τῇ καθόλου ἀλλὰ μὴ τῇ κατὰ μέρος· πρακτὰ γὰρ τὰ καθ' ἕκαστα.
232Aristoteles, Ethica Nicomachea, 7, 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
πότερον δ' ἐστί τις ἁπλῶς ἀκρατὴς ἢ πάντες κατὰ μέρος, καὶ εἰ ἔστι, περὶ ποῖά ἐστι, λεκτέον ἐφεξῆς.
233Aristoteles, Ethica Nicomachea, 7, 6; 4 (auctor 384BC-322BC)
σημεῖον δέ· ἡ μὲν γὰρ ἀκρασία ψέγεται οὐχ ὡς ἁμαρτία μόνον ἀλλὰ καὶ ὡς κακία τις ἢ ἁπλῶς οὖσα ἢ κατά τι μέρος, τούτων δ' οὐδείς.
234Aristoteles, Ethica Nicomachea, 10, 10; 36 (auctor 384BC-322BC)
πρῶτον μὲν οὖν εἴ τι κατὰ μέρος εἴρηται καλῶς ὑπὸ τῶν προγενεστέρων πειραθῶμεν ἐπελθεῖν, εἶτα ἐκ τῶν συνηγμένων πολιτειῶν θεωρῆσαι τὰ ποῖα σῴζει καὶ φθείρει τὰς πόλεις καὶ τὰ ποῖα ἑκάστας τῶν πολιτειῶν, καὶ διὰ τίνας αἰτίας αἳ μὲν καλῶς αἳ δὲ τοὐναντίον πολιτεύονται.
235Aristoteles, Historia animalium, 1, I 9; 7 (auctor 384BC-322BC)
Κοινόν δέ τῆς βλεφαρίδος μέρος τῆς ἄνω καί κάτω κανθοί δύο, ὁ μέν πρός τῇ ῥινί, ὁ δέ πρός τοῖς κροτάφοις· οἳ ἂν μέν ὦσι μακροί, κακοηθείας σημεῖον, ἐάν δ’ οἷον οἱ κτένες κρεῶδες ἔχωσι τό πρός τῷ μυκτῆρι, πονηρίας.
236Aristoteles, Historia animalium, 1, I 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὠτός δέ μέρος τό μέν ἀνώνυμον, τό δέ λοβός.
237Aristoteles, Historia animalium, 1, I 11; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι προσώπου μέρος τό μέν ὂν τῷ πνεύματι πόρος ῥίς· καί γάρ ἀναπνεῖ καί ἐκπνεῖ ταύτῃ, καί ὁ πταρμός διά ταύτης γίνεται, πνεύματος ἀθρόου ἔξοδος, σημεῖον οἰωνιστικόν καί ἱερόν μόνον τῶν πνευμάτων.
238Aristoteles, Historia animalium, 1, I 11; 20 (auctor 384BC-322BC)
Μέρος δ’ αὐτοῦ τό μέν διάφραγμα χόνδρος, τό δ’ ὀχέτευμα κενόν· ἔστι γάρ ὁ μυκτήρ διχότομος.
239Aristoteles, Historia animalium, 1, I 11; 28 (auctor 384BC-322BC)
Αἰσθάνεται δέ καί ὧν ἡ ἄλλη σάρξ πάντων, οἷον σκληροῦ θερμοῦ καί ψυχροῦ καθ’ ὁτιοῦν μέρος, ὥσπερ καί χυμοῦ.
240Aristoteles, Historia animalium, 1, I 11; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ταύτης τι μέρος ἐπιγλωττίς.
241Aristoteles, Historia animalium, 1, I 12; 2 (auctor 384BC-322BC)
Καί τούτου τό μέν πρόσθιον μέρος λάρυγξ, τό δ’ ὀπίσθιον στόμαχος.
242Aristoteles, Historia animalium, 1, I 13; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δέ θήλεος ἴδιον μέρος ὑστέρα, καί τοῦ ἄρρενος αἰδοῖον, ἔξωθεν ἐπί τῷ τέλει τοῦ θώρακος, διμερές, τό μέν ἄκρον σαρκῶδες καί λεῖον ὡς εἰπεῖν ἴσον, ὃ καλεῖται βάλανος, τό δέ περί αὐτήν ἀνώνυμον δέρμα, ὃ ἐάν διακοπῇ, οὐ συμφύεται, οὐδέ γνάθος οὐδέ βλεφαρίς.
243Aristoteles, Historia animalium, 1, I 13; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ λοιπόν μέρος χονδρῶδες, εὐαυξές, καί ἐξέρχεται καί εἰσέρχεται ἐναντίως ἢ τοῖς λοφούροις.
244Aristoteles, Historia animalium, 1, I 14; 3 (auctor 384BC-322BC)
Κοινόν δέ μέρος αὐχένος καί στήθους σφαγή, πλευρᾶς δέ καί βραχίονος καί ὤμου μασχάλη, μηροῦ δέ καί ἤτρου βουβών.
245Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δέ τό μέν ὀπίσθιον μέρος πτέρνα, τό δ’ ἐμπρόσθιον τοῦ ποδός τό μέν ἐσχισμένον δάκτυλοι πέντε, τό δέ σαρκῶδες κάτωθεν στῆθος, τό δ’ ἄνωθεν ἐν τοῖς πρανέσι νευρῶδες καί ἀνώνυμον.
246Aristoteles, Historia animalium, 1, I 15; 26 (auctor 384BC-322BC)
Εἰς τό πρόσθεν δέ καί τά σκέλη τήν κάμψιν ἔχει, ἐφ’ ὃ καί ἡ πορεία, καί τῶν ποδῶν τό κινητικώτερον μέρος καί ἡ κάμψις· ἡ δέ πτέρνα ἐκ τοῦ ὄπισθεν· τῶν δέ σφυρῶν ἑκάτερον κατά τό οὖς.
247Aristoteles, Historia animalium, 1, I 16; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τοῖς ᾠοτόκοις, οἷον ὄρνισι καί τῶν τετραπόδων ὅσα ᾠοτόκα, πολύ τό μέρος ἑκάτερον ἀπ’ ἀλλήλων ἔσχισται, ὥστε δοκεῖν δύο ἔχειν πλεύμονας· καί ἀπό μιᾶς δύο ἐστί μόρια τῆς ἀρτηρίας, εἰς ἑκάτερον τό μέρος τείνοντα τοῦ πλεύμονος.
248Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 90 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς μέν οὖν ἔχουσι πόδας τό ὀπίσθιόν ἐστι σκέλος τό κάτωθεν μέρος πρός τό μέγεθος, τοῖς δέ μή ἔχουσιν οὐραί καί κέρκοι καί τά τοιαῦτα.
249Aristoteles, Historia animalium, 2, II 12; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ τό ἰσχίον ὅμοιον μηρῷ μακρόν καί προσπεφυκός μέχρι ὑπό μέσην τήν γαστέρα, ὥστε δοκεῖν διαιρούμενον μηρόν εἶναι, τόν δέ μηρόν μεταξύ τῆς κνήμης, ἕτερόν τι μέρος.
250Aristoteles, Historia animalium, 3, III 1; 48 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα δ’ εἰς τό φανερόν μέν ζῳοτοκεῖ ἐν αὑτοῖς δ’ ᾠοτοκεῖ, ἐπαμφοτερίζει· τό μέν γάρ κάτωθεν πρός τήν ὀσφύν αὐτῆς μέρος ἐστίν, ἐν ᾧ τά ᾠά, τό δέ περί τήν ἔξοδον ἐπάνω τῶν ἐντέρων.
251Aristoteles, Historia animalium, 3, III 4; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν οὖν ἄνωθεν τῆς καρδίας τοῦτον ἔχουσι τόν τρόπον αἱ φλέβες· τό δ’ ὑποκάτω τῆς καρδίας μέρος τῆς μεγάλης φλεβός τείνει μετέωρον διά τοῦ ὑποζώματος, συνέχεται δέ καί πρός τήν ἀορτήν καί πρός τήν ῥάχιν πόροις ὑμενώδεσι καί χαλαροῖς.
252Aristoteles, Historia animalium, 3, III 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἕτερον δέ μέρος ἀπό τῶν ἀριστερῶν τῆς μεγάλης φλεβός ἀποσχισθέν τόν αὐτόν τρόπον ἀναβαίνει εἰς τόν ἀριστερόν βραχίονα· πλήν ἐκείνη μέν ἡ διά τοῦ ἥπατός ἐστιν, αὕτη δ’ ἑτέρα τῆς εἰς τόν σπλῆνα τείνουσης.
253Aristoteles, Historia animalium, 3, III 7; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δέ τό πριονωτόν μέρος ῥαφή.
254Aristoteles, Historia animalium, 3, III 7; 15 (auctor 384BC-322BC)
Κάτω δ’ ᾗ περαίνει, μετά τό ἰσχίον ἡ κοτυληδών ἐστι καί τά τῶν σκελῶν ἤδη ὀστᾶ, τά τ’ ἐν τοῖς μηροῖς καί κνήμαις, οἳ καλοῦνται κωλῆνες, ὧν μέρος τά σφυρά, καί τούτων τά καλούμενα πλῆκτρα ἐν τοῖς ἔχουσι σφυρόν· καί τούτοις συνεχῆ τά ἐν τοῖς ποσίν.
255Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 2; 21 (auctor 384BC-322BC)
Κινοῦσι δέ τό ἄνω μέρος ἀμφότεροι, καί προσπιέζουσι πρός τό κάτω· βλαισοί δ’ ἀμφότεροι τῇ θέσει, καθάπερ πρός τό λαβεῖν καί πιέσαι πεφυκότες.
256Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Καί πάχει δέ καί λεπτότητι τῶν ὀστράκων διαφέρουσιν, ὅλων τε τῶν ὀστράκων καί κατά μέρος, οἷον περί τά χείλη· τά μέν γάρ λεπτοχειλῆ ἐστίν, οἷον οἱ μύες, τά δέ παχυχειλῆ, οἷον τά λιμνόστρεα.
257Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 64 (auctor 384BC-322BC)
Προσφύονται δέ ταῖς πέτραις, ὅταν ἀποκλίνωσι τό ἐπικάλυμμα· τοῦτο γάρ ἔοικεν εἶναι ὥσπερ πῶμα· ὃ γάρ τοῖς διθύροις ἄμφω, τοῦτο τοῖς στρομβώδεσι τό ἕτερον μέρος.
258Aristoteles, Historia animalium, 5, V 19; 30 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ μυῖαι ἐκ τῶν σκωλήκων τῶν ἐν τῇ κόπρῳ τῇ χωριζομένῃ κατά μέρος· διό καί οἱ περί ταύτην τήν ἐργασίαν ὄντες μάχονται χωρίζειν τήν ἄλλην τήν μεμιγμένην, καί λέγουσι τότε κατειργάσθαι τήν κόπρον.
259Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δέ σώματος τό κάτω μέρος οὐθέν φαίνεται μόριον πρός τό ἄνω τό πρῶτον.
260Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 15 (auctor 384BC-322BC)
Οὔσης δέ δικρόας τῆς ὑστέρας καί προσπεφυκυίας πρός τῷ ὑποζώματι, ὥσπερ καί τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων, περιέρχεται εἰς ἑκάτερον τό μέρος.
261Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 20; 3 (auctor 384BC-322BC)
Κύει δ’ ἡ μέν Λακωνική ἕκτον μέρος τοῦ ἐνιαυτοῦ (τοῦτο δ’ ἐστίν ἡμέραι ἑξήκοντα), κἂν ἄρα μιᾷ ἢ δυσίν ἢ τρισί πλείονας ἡμέρας καί ἐλάττους μιᾷ.
262Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 20; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνιαι δέ κύουσι τῶν κυνῶν τό πέμπτον μέρος τοῦ ἐνιαυτοῦ (τοῦτο δ’ ἐστίν ἡμέραι ἑβδομήκοντα καί δύο), τυφλά δέ γίνεται τά σκυλάκια τούτων τῶν κυνῶν ἡμέρας δεκατέτταρας.
263Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 20; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνιαι δέ κύουσι μέν τέταρτον μέρος τοῦ ἐνιαυτοῦ (τοῦτο δ’ ἐστί τρεῖς μῆνες ὅλοι), τυφλά δέ τά σκυλάκια τούτων γίνεται ἑπτακαίδεχ’ ἡμέραις.
264Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Καί τῆς μαίας ἡ ὀμφαλοτομία μέρος ἐστίν οὐκ ἀστόχου διανοίας· οὐ γάρ μόνον περί τάς δυστοκίας τῶν γυναικῶν τῇ εὐχερείᾳ δύνασθαι δεῖ βοηθεῖν, ἀλλά καί πρός τά συμβαίνοντα ἀγχίνουν εἶναι καί περί τήν τοῦ ὀμφαλοῦ ἀπόδεσιν τοῖς παιδίοις.
265Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἒν μέν οὖν μέρος τῆς ζωῆς αἱ περί τήν τεκνοποιίαν εἰσί πράξεις αὐτοῖς, ἔτι δ’ ἕτερον αἱ περί τήν τροφήν· περί γάρ δύο τούτων αἵ τε σπουδαί τυγχάνουσιν οὖσαι πᾶσαι καί ὁ βίος.
266Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπογίνεται δ’ ἀπό τοῦ σταθμοῦ, ὅσον ἕλκει ζῶσα, τό ἕκτον μέρος εἰς τρίχας καί αἷμα καί τά τοιαῦτα.
267Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 40; 77 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπόλλυνται δέ διά τε ἄλλα συμπτώματα, καί ὅταν οἱ ἡγεμόνες πολλοί γενόμενοι ἕκαστος αὐτῶν μέρος ἀπαγάγῃ.
268Aristoteles, Historia animalium, 10, X 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ’, ὥσπερ καί περί ἄλλο μέρος, φανερόν εἰ ὑγιαίνει, ὅταν τό ἔργον τό αὑτοῦ ἱκανῶς ἀποτελῇ καί ἄλυπόν τε ᾖ καί μετά τάς ἐργασίας ἄκοπον, οἷον ὀφθαλμός ὅταν λήμην τε μηδεμίαν ποιῇ καί ὁρᾷ καί μετά τήν ὅρασιν μή ταράττηται μηδ’ ἀδυνατῇ ὁρᾶν πάλιν.
269Aristoteles, Historia animalium, 10, X 5; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δέ τοιοῦτον ἐνδέχεται γίνεσθαι καί οὐκ ἐξ ἅπαντος γίνεται τό πάθος, δηλοῖ ὅσα τῶν ζῴων ἀπό μιᾶς ὀχείας πολλά τίκτει, καί ἡ τῶν διδύμων γένεσις, ὅταν ἀπό μιᾶς γένηται· δῆλον γάρ ὅτι ἐξ οὐχ ἅπαντος ἐγένετο, ἀλλά μέρος τι αὐτοῦ ἔλαβε τόπος, τό δέ περιελείπετο πολλαπλάσιον.
270Aristoteles, Historia animalium, 10, X 5; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε ἅμα καί κατά μέρος ἀδύνατον.
271Aristoteles, Magna moralia, 1, 1, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπειδὴ προαιρούμεθα λέγειν ὑπὲρ ἠθικῶν, πρῶτον ἂν εἴη σκεπτέον τίνος ἐστὶ μέρος τὸ ἦθος.
272Aristoteles, Magna moralia, 1, 1, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
ὡς μὲν οὖν συντόμως εἰπεῖν, δόξειεν ἂν οὐκ ἄλλης ἢ τῆς πολιτικῆς εἶναι μέρος.
273Aristoteles, Magna moralia, 1, 1, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι γὰρ οὐθὲν ἐν τοῖς πολιτικοῖς δυνατὸν πρᾶξαι ἄνευ τοῦ ποῖόν τινα εἶναι, λέγω δ' οἷον σπουδαῖον τὸ δὲ σπουδαῖον εἶναί ἐστι τὸ τὰς ἀρετὰς ἔχειν δεῖ ἄρα, εἴ τις μέλλει ἐν τοῖς πολιτικοῖς πρακτικὸς εἶναι, τὸ ἦθος εἶναι σπουδαῖος μέρος ἐστὶν ἄρα, ὡς ἔοικε, καὶ ἀρχὴ ἡ περὶ τὰ ἤθη πραγματεία τῆς πολιτικῆς, τὸ δ' ὅλον καὶ τὴν ἐπωνυμίαν δικαίως δοκεῖ ἄν μοι ἔχειν ἡ πραγματεία οὐκ ἠθικὴν ἀλλὰ πολιτικήν.
274Aristoteles, Magna moralia, 1, 1, 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
αἱ γὰρ ἐπιστῆμαι πᾶσαι μετὰ λόγου, λόγος δὲ ἐν τῷ διανοητικῷ τῆς ψυχῆς ἐγγίνεται μορίῳ γίνονται οὖν αἱ ἀρεταὶ πᾶσαι κατ' αὐτὸν ἐν τῷ λογιστικῷ τῆς ψυχῆς μορίῳ συμβαίνει οὖν αὐτῷ ἐπιστήμας ποιοῦντι τὰς ἀρετὰς ἀναιρεῖν τὸ ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς, τοῦτο δὲ ποιῶν ἀναιρεῖ καὶ πάθος καὶ ἦθος.
275Aristoteles, Magna moralia, 1, 1, 17; 34 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τί; ὅτι ὅταν βουλώμεθα δεῖξαί [καί] τι τῶν μέρος ἀγαθῶν, ἢ τῷ ὁρισμῷ δείκνυμεν ὅτι ὁ αὐτὸς λόγος ἐφαρμόττει ἐπί τε τἀγαθὸν καὶ ἐπὶ τοῦτο ὃ ἂν βουλώμεθα δεῖξαι ὅτι ἀγαθόν, ἢ τῇ ἐπαγωγῇ, οἷον ὅταν θέλωμεν δεῖξαι ὅτι ἡ μεγαλοψυχία ἐστὶν ἀγαθόν, φαμὲν ὅτι ἡ δικαιοσύνη ἀγαθὸν καὶ ἡ ἀνδρεία καὶ ἁπλῶς αἱ ἀρεταί, ἡ δὲ μεγαλοψυχία ἀρετή, ὥστε καὶ ἡ μεγαλοψυχία ἀγαθόν οὐδὲ δὴ ὑπὲρ τοῦ κατὰ τὴν ἐπαγωγὴν κοινοῦ ἀγαθοῦ λεκτέον τῇ πολιτικῇ, ὅτι τὰ αὐτὰ ἀδύνατα συμβήσεται τούτῳ καὶ τῷ κατὰ τὸν ὅρον κοινῷ ἀγαθῷ.
276Aristoteles, Magna moralia, 1, 33, 16; 41 (auctor 384BC-322BC)
οὔτε γὰρ τῷ ποδὶ τῷ ἐμῷ πρὸς ἐμὲ οὔτε τῇ χειρί, ὁμοίως δὲ οὐδ' ἑκάστῳ τῶν μορίων ὡσαύτως ἂν οὖν δόξειεν ἔχειν καὶ ὁ υἱὸς πρὸς πατέρα ὥσπερ γὰρ μέρος τί ἐστι τοῦ πατρὸς ὁ υἱός.
277Aristoteles, Magna moralia, 1, 33, 34; 93 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἴ τις λαμβάνοι ἐκ τῶν κατὰ μέρος ἀδικημάτων.
278Aristoteles, Magna moralia, 1, 33, 34; 94 (auctor 384BC-322BC)
ἀδικοῦσι γὰρ πάντες ἤτοι παρακαταθήκην ἀποστεροῦντες ἢ μοιχεύοντες ἢ κλέπτοντες ἤ τι ἄλλο τῶν κατὰ μέρος ἀδικημάτων ποιοῦντες οὐδεὶς δὲ πώποτε αὐτὸς αὑτὸν παρακαταθήκην ἀπεστέρησεν, οὐδ' ἐμοίχευσεν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα, οὐδ' ἔκλεψεν αὐτὸς τὰ ἑαυτοῦ ὥστε εἰ τὸ μὲν ἀδικεῖν ἐν τοῖς τοιούτοις ἐστίν, τούτων δὲ μηθὲν ἐνδέχεται πρὸς αὑτὸν ποιεῖν, οὐκ ἂν ἐνδέχοιτο αὑτὸν ἀδικεῖν.
279Aristoteles, Magna moralia, 1, 34, 18; 31 (auctor 384BC-322BC)
ἔστιν οὖν ἡ σύνεσις καὶ ὁ συνετὸς μέρος τι φρονήσεως καὶ τοῦ φρονίμου, καὶ οὐκ ἄνευ τούτων οὐ γὰρ ἂν χωρίσαις τὸν συνετὸν τοῦ φρονίμου.
280Aristoteles, Magna moralia, 2, 7, 9; 24 (auctor 384BC-322BC)
ἐπειδὴ γάρ ἐστι τῆς ψυχῆς τι μέρος ᾧ ἡδόμεθα ἅμα τῇ προσφορᾷ ὧν ἐσμεν ἐνδεεῖς, τοῦτο τὸ μόριον τῆς ψυχῆς ἐνεργεῖ καὶ κινεῖται, ἡ δὲ κίνησις αὐτοῦ καὶ ἡ ἐνέργειά ἐστιν ἡδονή διὰ δὴ τὸ ἅμα τῇ προσφορᾷ ἐκεῖνο τὸ μόριον τὸ τῆς ψυχῆς ἐνεργεῖν, ἢ διὰ τὴν αὐτοῦ ἐνέργειαν, οἴονται γένεσιν εἶναι τὴν ἡδονὴν τῷ τὴν προσφορὰν δήλην εἶναι, τὸ δὲ τῆς ψυχῆς μόριον ἄδηλον.
281Aristoteles, Magna moralia, 2, 7, 28; 78 (auctor 384BC-322BC)
οἷον ἐπειδὴ ὁ λόγος κρατεῖ ποτε τῶν παθῶν (φαμὲν γὰρ ἐπὶ τοῦ ἐγκρατοῦς), καὶ τὰ πάθη δὲ πάλιν ἀντεστραμμένως τοῦ λόγου κρατεῖ (οἷον ἐπὶ τῶν ἀκρατῶν συμβαίνει), ἐπεὶ οὖν τὸ ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς ἔχον τὴν κακίαν κρατεῖ τοῦ λόγου εὖ διακειμένου (ὁ γὰρ ἀκρατὴς τοιοῦτος), καὶ ὁ λόγος ὁμοίως φαύλως διακείμενος κρατήσει τῶν παθῶν εὖ διακειμένων καὶ ἐχόντων τὴν οἰκείαν ἀρετήν, εἰ δὲ τοῦτ' ἔσται, συμβήσεται τῇ ἀρετῇ κακῶς χρῆσθαι (ὁ γὰρ λόγος φαύλως διακείμενος καὶ χρώμενος τῇ ἀρετῇ κακῶς αὐτῇ χρήσεται) τὸ δὴ τοιοῦτον ἄτοπον ἂν συμβαίνειν δόξειεν.
282Aristoteles, Magna moralia, 2, 9, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περὶ μὲν οὖν εὐτυχίας τοσαῦτα ἐπειδὴ δὲ ὑπὲρ ἑκάστης τῶν ἀρετῶν κατὰ μέρος εἰρήκαμεν, λοιπὸν ἂν εἴη καθόλου συνθέντας τὰ καθ' ἕκαστα κεφαλαιωσαμένους εἰπεῖν.
283Aristoteles, Magna moralia, 2, 10, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἔφαμεν γὰρ τὸ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν ἀλλ' ἴσως ἄν τις αὐτὸ τοῦτο ἀγνοῶν ἐρωτήσειεν, τὸ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον τί ποτ' ἐστί, καὶ ποῦ ἐστιν ὁ ὀρθὸς λόγος; ἔστιν οὖν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν, ὅταν τὸ ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς μὴ κωλύῃ τὸ λογιστικὸν ἐνεργεῖν τὴν αὑτοῦ ἐνέργειαν.
284Aristoteles, Metaphysica, 2, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
σημεῖον δὲ τὸ μήτ' ἀξίως μηδένα δύνασθαι θιγεῖν αὐτῆς μήτε πάντας ἀποτυγχάνειν, ἀλλ' ἕκαστον λέγειν τι περὶ τῆς φύσεως, καὶ καθ' ἕνα μὲν ἢ μηθὲν ἢ μικρὸν ἐπιβάλλειν αὐτῇ, ἐκ πάντων δὲ συναθροιζομένων γίγνεσθαί τι μέγεθος· ὥστ' εἴπερ ἔοικεν ἔχειν καθάπερ τυγχάνομεν παροιμιαζόμενοι, τίς ἂν θύρας ἁμάρτοι· ταύτῃ μὲν ἂν εἴη ῥᾳδία, τὸ δ' ὅλον τι ἔχειν καὶ μέρος μὴ δύνασθαι δηλοῖ τὸ χαλεπὸν αὐτῆς.
285Aristoteles, Metaphysica, 4, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
αὕτη δ' ἐστὶν οὐδεμιᾷ τῶν ἐν μέρει λεγομένων ἡ αὐτή· οὐδεμία γὰρ τῶν ἄλλων ἐπισκοπεῖ καθόλου περὶ τοῦ ὄντος ᾗ ὄν, ἀλλὰ μέρος αὐτοῦ τι ἀποτεμόμεναι περὶ τούτου θεωροῦσι τὸ συμβεβηκός, οἷον αἱ μαθηματικαὶ τῶν ἐπιστημῶν.
286Aristoteles, Metaphysica, 4, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ οὐθεὶς τῶν κατὰ μέρος ἐπισκοπούντων ἐγχειρεῖ λέγειν τι περὶ αὐτῶν, εἰ ἀληθῆ ἢ μή, οὔτε γεωμέτρης οὔτ' ἀριθμητικός, ἀλλὰ τῶν φυσικῶν ἔνιοι, εἰκότως τοῦτο δρῶντες· μόνοι γὰρ ᾤοντο περί τε τῆς ὅλης φύσεως σκοπεῖν καὶ περὶ τοῦ ὄντος.
287Aristoteles, Metaphysica, 4, 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἐλήλυθε δὲ τοῖς διαποροῦσιν αὕτη ἡ δόξα ἐκ τῶν αἰσθητῶν, ἡ μὲν τοῦ ἅμα τὰς ἀντιφάσεις καὶ τἀναντία ὑπάρχειν ὁρῶσιν ἐκ ταὐτοῦ γιγνόμενα τἀναντία· εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται γίγνεσθαι τὸ μὴ ὄν, προϋπῆρχεν ὁμοίως τὸ πρᾶγμα ἄμφω ὄν, ὥσπερ καὶ Ἀναξαγόρας μεμῖχθαι πᾶν ἐν παντί φησι καὶ Δημόκριτος· καὶ γὰρ οὗτος τὸ κενὸν καὶ τὸ πλῆρες ὁμοίως καθ' ὁτιοῦν ὑπάρχειν μέρος, καίτοι τὸ μὲν ὂν τούτων εἶναι τὸ δὲ μὴ ὄν.
288Aristoteles, Metaphysica, 5, 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
ἓν λέγεται τὸ μὲν κατὰ συμβεβηκὸς τὸ δὲ καθ' αὑτό, κατὰ συμβεβηκὸς μὲν οἷον Κορίσκος καὶ τὸ μουσικόν, καὶ Κορίσκος μουσικός (ταὐτὸ γὰρ εἰπεῖν Κορίσκος καὶ τὸ μουσικόν, καὶ Κορίσκος μουσικός) , καὶ τὸ μουσικὸν καὶ τὸ δίκαιον, καὶ μουσικὸς Κορίσκοσ καὶ δίκαιος Κορίσκος· πάντα γὰρ ταῦτα ἓν λέγεται κατὰ συμβεβηκός, τὸ μὲν δίκαιον καὶ τὸ μουσικὸν ὅτι μιᾷ οὐσίᾳ συμβέβηκεν, τὸ δὲ μουσικὸν καὶ Κορίσκος ὅτι θάτερον θατέρῳ συμβέβηκεν· ὁμοίως δὲ τρόπον τινὰ καὶ ὁ μουσικὸς Κορίσκος τῷ Κορίσκῳ ἓν ὅτι θάτερον τῶν μορίων θατέρῳ συμβέβηκε τῶν ἐν τῷ λόγῳ, οἷον τὸ μουσικὸν τῷ Κορίσκῳ· καὶ ὁ μουσικὸς Κορίσκος δικαίῳ Κορίσκῳ ὅτι ἑκατέρου μέρος τῷ αὐτῷ ἑνὶ συμβέβηκεν ἕν.
289Aristoteles, Metaphysica, 5, 14; 4 (auctor 384BC-322BC)
σχεδὸν δὴ κατὰ δύο τρόπους λέγοιτ' ἂν τὸ ποιόν, καὶ τούτων ἕνα τὸν κυριώτατον· πρώτη μὲν γὰρ ποιότης ἡ τῆς οὐσίας διαφορά (ταύτης δέ τι καὶ ἡ ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ποιότης μέρος· διαφορὰ γάρ τις οὐσιῶν, ἀλλ' ἢ οὐ κινουμένων ἢ οὐχ ᾗ κινούμενα) , τὰ δὲ πάθη τῶν κινουμένων ᾗ κινούμενα, καὶ αἱ τῶν κινήσεων διαφοραί.
290Aristoteles, Metaphysica, 5, 14; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἀρετὴ δὲ καὶ κακία τῶν παθημάτων μέρος τι· διαφορὰς γὰρ δηλοῦσι τῆς κινήσεως καὶ τῆς ἐνεργείας, καθ' ἃς ποιοῦσιν ἢ πάσχουσι καλῶς ἢ φαύλως τὰ ἐν κινήσει ὄντα· τὸ μὲν γὰρ ὡδὶ δυνάμενον κινεῖσθαι ἢ ἐνεργεῖν ἀγαθὸν τὸ δ' ὡδὶ καὶ ἐναντίως μοχθηρόν.
291Aristoteles, Metaphysica, 5, 16; 1 (auctor 384BC-322BC)
τέλειον λέγεται ἓν μὲν οὗ μὴ ἔστιν ἔξω τι λαβεῖν μηδὲ ἓν μόριον (οἷον χρόνος τέλειος ἑκάστου οὗτος οὗ μὴ ἔστιν ἔξω λαβεῖν χρόνον τινὰ ὃς τούτου μέρος ἐστὶ τοῦ χρόνου) , καὶ τὸ κατ' ἀρετὴν καὶ τὸ εὖ μὴ ἔχον ὑπερβολὴν πρὸς τὸ γένος, οἷον τέλειος ἰατρὸς καὶ τέλειος αὐλητὴς ὅταν κατὰ τὸ εἶδος τῆς οἰκείας ἀρετῆς μηθὲν ἐλλείπωσιν (οὕτω δὲ μεταφέροντες καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν λέγομεν συκοφάντην τέλειον καὶ κλέπτην τέλειον, ἐπειδὴ καὶ ἀγαθοὺς λέγομεν αὐτούς, οἷον κλέπτην ἀγαθὸν καὶ συκοφάντην ἀγαθόν· καὶ ἡ ἀρετὴ τελείωσίς τις· ἕκαστον γὰρ τότε τέλειον καὶ οὐσία πᾶσα τότε τελεία, ὅταν κατὰ τὸ εἶδος τῆς οἰκείας ἀρετῆς μηδὲν ἐλλείπῃ μόριον τοῦ κατὰ φύσιν μεγέθους) · ἔτι οἷς ὑπάρχει τὸ τέλος, σπουδαῖον ὄν, ταῦτα λέγεται τέλεια· κατὰ γὰρ τὸ ἔχειν τὸ τέλος τέλεια, ὥστ' ἐπεὶ τὸ τέλος τῶν ἐσχάτων τί ἐστι, καὶ ἐπὶ τὰ φαῦλα μεταφέροντες λέγομεν τελείως ἀπολωλέναι καὶ τελείως ἐφθάρθαι, ὅταν μηδὲν ἐλλείπῃ τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ κακοῦ ἀλλ' ἐπὶ τῷ ἐσχάτῳ ᾖ· διὸ καὶ ἡ τελευτὴ κατὰ μεταφορὰν λέγεται τέλος, ὅτι ἄμφω ἔσχατα· τέλος δὲ καὶ τὸ οὗ ἕνεκα ἔσχατον.
292Aristoteles, Metaphysica, 5, 18; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ εἰ ἐν αὑτῷ δέδεκται πρώτῳ ἢ τῶν αὑτοῦ τινί, οἷον ἡ ἐπιφάνεια λευκὴ καθ' ἑαυτήν, καὶ ζῇ ὁ ἄνθρωπος καθ' αὑτόν· ἡ γὰρ ψυχὴ μέρος τι τοῦ ἀνθρώπου, ἐν ᾗ πρώτῃ τὸ ζῆν.
293Aristoteles, Metaphysica, 5, 24; 3 (auctor 384BC-322BC)
τὰ μὲν οὖν οὕτω λέγεται, τὰ δ' ἐὰν κατὰ μέρος τι τούτων τις ὑπάρχῃ τῶν τρόπων, οἷον ἐκ πατρὸς καὶ μητρὸς τὸ τέκνον καὶ ἐκ γῆς τὰ φυτά, ὅτι ἔκ τινος μέρους αὐτῶν.
294Aristoteles, Metaphysica, 5, 25; 1 (auctor 384BC-322BC)
μέρος λέγεται ἕνα μὲν τρόπον εἰς ὃ διαιρεθείη ἂν τὸ ποσὸν ὁπωσοῦν (ἀεὶ γὰρ τὸ ἀφαιρούμενον τοῦ ποσοῦ ᾗ ποσὸν μέρος λέγεται ἐκείνου, οἷον τῶν τριῶν τὰ δύο μέρος λέγεταί πως) , ἄλλον δὲ τρόπον τὰ καταμετροῦντα τῶν τοιούτων μόνον· διὸ τὰ δύο τῶν τριῶν ἔστι μὲν ὡς λέγεται μέρος, ἔστι δ' ὡς οὔ.
295Aristoteles, Metaphysica, 5, 25; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι εἰς ἃ διαιρεῖται ἢ ἐξ ὧν σύγκειται τὸ ὅλον, ἢ τὸ εἶδος ἢ τὸ ἔχον τὸ εἶδος, οἷον τῆς σφαίρας τῆς χαλκῆς ἢ τοῦ κύβου τοῦ χαλκοῦ καὶ ὁ χαλκὸς μέρος (τοῦτο δ' ἐστὶν ἡ ὕλη ἐν ᾗ τὸ εἶδος) καὶ ἡ γωνία μέρος.
296Aristoteles, Metaphysica, 5, 25; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι τὰ ἐν τῷ λόγῳ τῷ δηλοῦντι ἕκαστον, καὶ ταῦτα μόρια τοῦ ὅλου· διὸ τὸ γένος τοῦ εἴδους καὶ μέρος λέγεται, ἄλλως δὲ τὸ εἶδος τοῦ γένους μέρος.
297Aristoteles, Metaphysica, 5, 26; 1 (auctor 384BC-322BC)
ὅλον λέγεται οὗ τε μηθὲν ἄπεστι μέρος ἐξ ὧν λέγεται ὅλον φύσει, καὶ τὸ περιέχον τὰ περιεχόμενα ὥστε ἕν τι εἶναι ἐκεῖνα· τοῦτο δὲ διχῶς· ἢ γὰρ ὡς ἕκαστον ἓν ἢ ὡς ἐκ τούτων τὸ ἕν.
298Aristoteles, Metaphysica, 7, 7; 15 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὴ ποιοῦν καὶ ὅθεν ἄρχεται ἡ κίνησις τοῦ ὑγιαίνειν, ἂν μὲν ἀπὸ τέχνης, τὸ εἶδός ἐστι τὸ ἐν τῇ ψυχῇ, ἐὰν δ' ἀπὸ ταὐτομάτου, ἀπὸ τούτου ὅ ποτε τοῦ ποιεῖν ἄρχει τῷ ποιοῦντι ἀπὸ τέχνης, ὥσπερ καὶ ἐν τῷ ἰατρεύειν ἴσως ἀπὸ τοῦ θερμαίνειν ἡ ἀρχή (τοῦτο δὲ ποιεῖ τῇ τρίψει) · ἡ θερμότης τοίνυν ἡ ἐν τῷ σώματι ἢ μέρος τῆς ὑγιείας ἢ ἕπεταί τι αὐτῇ τοιοῦτον ὅ ἐστι μέρος τῆς ὑγιείας, ἢ διὰ πλειόνων· τοῦτο δ' ἔσχατόν ἐστι, τὸ ποιοῦν τὸ μέρος τῆς ὑγιείας, καὶ τῆς οἰκίας (οἷον οἱ λίθοι) καὶ τῶν ἄλλων· ὥστε, καθάπερ λέγεται, ἀδύνατον γενέσθαι εἰ μηδὲν προϋπάρχοι.
299Aristoteles, Metaphysica, 7, 7; 16 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν τι μέρος ἐξ ἀνάγκης ὑπάρξει φανερόν· ἡ γὰρ ὕλη μέρος (ἐνυπάρχει γὰρ καὶ γίγνεται αὕτη) .
300Aristoteles, Metaphysica, 7, 9; 2 (auctor 384BC-322BC)
αἴτιον δὲ ὅτι τῶν μὲν ἡ ὕλη ἡ ἄρχουσα τῆς γενέσεως ἐν τῷ ποιεῖν καὶ γίγνεσθαί τι τῶν ἀπὸ τέχνης, ἐν ᾗ ὑπάρχει τι μέρος τοῦ πράγματος, ἡ μὲν τοιαύτη ἐστὶν οἵα κινεῖσθαι ὑφ' αὑτῆς ἡ δ' οὔ, καὶ ταύτης ἡ μὲν ὡδὶ οἵα τε ἡ δὲ ἀδύνατος· πολλὰ γὰρ δυνατὰ μὲν ὑφ' αὑτῶν κινεῖσθαι ἀλλ' οὐχ ὡδί, οἷον ὀρχήσασθαι.
301Aristoteles, Metaphysica, 7, 9; 5 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δ' ἐκ τῶν εἰρημένων καὶ ὅτι τρόπον τινὰ πάντα γίγνεται ἐξ ὁμωνύμου, ὥσπερ τὰ φύσει, ἢ ἐκ μέρους ὁμωνύμου (οἷον ἡ οἰκία ἐξ οἰκίας, ᾗ ὑπὸ νοῦ· ἡ γὰρ τέχνη τὸ εἶδος) [ἢ ἐκ μέρους] ἢ ἔχοντός τι μέρος, ἐὰν μὴ κατὰ συμβεβηκὸς γίγνηται· τὸ γὰρ αἴτιον τοῦ ποιεῖν πρῶτον καθ' αὑτὸ μέρος.
302Aristoteles, Metaphysica, 7, 9; 6 (auctor 384BC-322BC)
θερμότης γὰρ ἡ ἐν τῇ κινήσει θερμότητα ἐν τῷ σώματι ἐποίησεν· αὕτη δὲ ἐστὶν ἢ ὑγίεια ἢ μέρος, ἢ ἀκολουθεῖ αὐτῇ μέρος τι τῆς ὑγιείας ἢ αὐτὴ ἡ ὑγίεια· διὸ καὶ λέγεται ποιεῖν, ὅτι ἐκεῖνο ποιεῖ [τὴν ὑγίειαν] ᾧ ἀκολουθεῖ καὶ συμβέβηκε [θερμότης].
303Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ ὁ ὁρισμὸς λόγος ἐστί, πᾶς δὲ λόγος μέρη ἔχει, ὡς δὲ ὁ λόγος πρὸς τὸ πρᾶγμα, καὶ τὸ μέρος τοῦ λόγου πρὸς τὸ μέρος τοῦ πράγματος ὁμοίως ἔχει, ἀπορεῖται ἤδη πότερον δεῖ τὸν τῶν μερῶν λόγον ἐνυπάρχειν ἐν τῷ τοῦ ὅλου λόγῳ ἢ οὔ.
304Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ εἰ πρότερα τὰ μέρη τοῦ ὅλου, τῆς δὲ ὀρθῆς ἡ ὀξεῖα μέρος καὶ ὁ δάκτυλος τοῦ ζῴου, πρότερον ἂν εἴη ἡ ὀξεῖα τῆς ὀρθῆς καὶ ὁ δάκτυλος τοῦ ἀνθρώπου.
305Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἢ πολλαχῶς λέγεται τὸ μέρος, ὧν εἷς μὲν τρόπος τὸ μετροῦν κατὰ τὸ ποσόν – ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἀφείσθω· ἐξ ὧν δὲ ἡ οὐσία ὡς μερῶν, τοῦτο σκεπτέον.
306Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 7 (auctor 384BC-322BC)
εἰ οὖν ἐστὶ τὸ μὲν ὕλη τὸ δὲ εἶδος τὸ δ' ἐκ τούτων, καὶ οὐσία ἥ τε ὕλη καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸ ἐκ τούτων, ἔστι μὲν ὡς καὶ ἡ ὕλη μέρος τινὸς λέγεται, ἔστι δ' ὡς οὔ, ἀλλ' ἐξ ὧν ὁ τοῦ εἴδους λόγος.
307Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 8 (auctor 384BC-322BC)
οἷον τῆς μὲν κοιλότητος οὐκ ἔστι μέρος ἡ σάρξ (αὕτη γὰρ ἡ ὕλη ἐφ' ἧς γίγνεται) , τῆς δὲ σιμότητος μέρος· καὶ τοῦ μὲν συνόλου ἀνδριάντος μέρος ὁ χαλκὸς τοῦ δ' ὡς εἴδους λεγομένου ἀνδριάντος οὔ (λεκτέον γὰρ τὸ εἶδος καὶ ᾗ εἶδος ἔχει ἕκαστον, τὸ δ' ὑλικὸν οὐδέποτε καθ' αὑτὸ λεκτέον) · διὸ ὁ μὲν τοῦ κύκλου λόγος οὐκ ἔχει τὸν τῶν τμημάτων, ὁ δὲ τῆς συλλαβῆς ἔχει τὸν τῶν στοιχείων· τὰ μὲν γὰρ στοιχεῖα τοῦ λόγου μέρη τοῦ εἴδους καὶ οὐχ ὕλη, τὰ δὲ τμήματα οὕτως μέρη ὡς ὕλη ἐφ' ἧς ἐπιγίγνεται· ἐγγυτέρω μέντοι τοῦ εἴδους ἢ ὁ χαλκὸς ὅταν ἐν χαλκῷ ἡ στρογγυλότης ἐγγένηται.
308Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δ' ὡς οὐδὲ τὰ στοιχεῖα πάντα τῆς συλλαβῆς ἐν τῷ λόγῳ ἐνέσται, οἷον ταδὶ τὰ κήρινα ἢ τὰ ἐν τῷ ἀέρι· ἤδη γὰρ καὶ ταῦτα μέρος τῆς συλλαβῆς ὡς ὕλη αἰσθητή.
309Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 12 (auctor 384BC-322BC)
ὅσα μὲν οὖν συνειλημμένα τὸ εἶδος καὶ ἡ ὕλη ἐστίν, οἷον τὸ σιμὸν ἢ ὁ χαλκοῦς κύκλος, ταῦτα μὲν φθείρεται εἰς ταῦτα καὶ μέρος αὐτῶν ἡ ὕλη· ὅσα δὲ μὴ συνείληπται τῇ ὕλῃ ἀλλὰ ἄνευ ὕλης, ὧν οἱ λόγοι τοῦ εἴδους μόνον, ταῦτα δ' οὐ φθείρεται, ἢ ὅλως ἢ οὔτοι οὕτω γε· ὥστ' ἐκείνων μὲν ἀρχαὶ καὶ μέρη ταῦτα τοῦ δὲ εἴδους οὔτε μέρη οὔτε ἀρχαί.
310Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 16 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ ὁ κύκλος καὶ τὸ ἡμικύκλιον ἔχουσιν· τὸ γὰρ ἡμικύκλιον τῷ κύκλῳ ὁρίζεται καὶ ὁ δάκτυλος τῷ ὅλῳ· "τὸ" γὰρ "τοιόνδε μέρος ἀνθρώπου" δάκτυλος.
311Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 18 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ ἡ τῶν ζῴων ψυχή (τοῦτο γὰρ οὐσία τοῦ ἐμψύχου) ἡ κατὰ τὸν λόγον οὐσία καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸ τί ἦν εἶναι τῷ τοιῷδε σώματι (ἕκαστον γοῦν τὸ μέρος ἐὰν ὁρίζηται καλῶς, οὐκ ἄνευ τοῦ ἔργου ὁριεῖται, ὃ οὐχ ὑπάρξει ἄνευ αἰσθήσεως) , ὥστε τὰ ταύτης μέρη πρότερα ἢ πάντα ἢ ἔνια τοῦ συνόλου ζῴου, καὶ καθ' ἕκαστον δὴ ὁμοίως, τὸ δὲ σῶμα καὶ τὰ τούτου μόρια ὕστερα ταύτης τῆς οὐσίας, καὶ διαιρεῖται εἰς ταῦτα ὡς εἰς ὕλην οὐχ ἡ οὐσία ἀλλὰ τὸ σύνολον, τοῦ μὲν οὖν συνόλου πρότερα ταῦτ' ἔστιν ὥς, ἔστι δ' ὡς οὔ (οὐδὲ γὰρ εἶναι δύναται χωριζόμενα· οὐ γὰρ ὁ πάντως ἔχων δάκτυλος ζῴου, ἀλλ' ὁμώνυμος ὁ τεθνεώς) · ἔνια δὲ ἅμα, ὅσα κύρια καὶ ἐν ᾧ πρώτῳ ὁ λόγος καὶ ἡ οὐσία, οἷον εἰ τοῦτο καρδία ἢ ἐγκέφαλος· διαφέρει γὰρ οὐθὲν πότερον τοιοῦτον.
312Aristoteles, Metaphysica, 7, 10; 20 (auctor 384BC-322BC)
μέρος μὲν οὖν ἐστὶ καὶ τοῦ εἴδους (εἶδος δὲ λέγω τὸ τί ἦν εἶναι) καὶ τοῦ συνόλου τοῦ ἐκ τοῦ εἴδους καὶ τῆς ὕλης καὶ τῆς ὕλησ αὐτῆς.
313Aristoteles, Metaphysica, 7, 11; 10 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γὰρ πάντως τοῦ ἀνθρώπου μέρος ἡ χείρ, ἀλλ' ἢ δυναμένη τὸ ἔργον ἀποτελεῖν, ὥστε ἔμψυχος οὖσα· μὴ ἔμψυχος δὲ οὐ μέρος.
314Aristoteles, Metaphysica, 11, 3; 1 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἐστὶν ἡ τοῦ φιλοσόφου ἐπιστήμη τοῦ ὄντος ᾗ ὂν καθόλου καὶ οὐ κατὰ μέρος, τὸ δ' ὂν πολλαχῶς καὶ οὐ καθ' ἕνα λέγεται τρόπον· εἰ μὲν οὖν ὁμωνύμως κατὰ δὲ κοινὸν μηδέν, οὐκ ἔστιν ὑπὸ μίαν ἐπιστήμην (οὐ γὰρ ἓν γένος τῶν τοιούτων) , εἰ δὲ κατά τι κοινόν, εἴη ἂν ὑπὸ μίαν ἐπιστήμην.
315Aristoteles, Metaphysica, 11, 4; 2 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι γὰρ ἀπὸ τῶν ἴσων ἴσων ἀφαιρεθέντων ἴσα τὰ λειπόμενα, κοινὸν μέν ἐστιν ἐπὶ πάντων τῶν ποσῶν, ἡ μαθηματικὴ δ' ἀπολαβοῦσα περί τι μέρος τῆς οἰκείας ὕλης ποιεῖται τὴν θεωρίαν, οἷον περὶ γραμμὰς ἢ γωνίας ἢ ἀριθμοὺς ἢ τῶν λοιπῶν τι ποσῶν, οὐχ ᾗ δ' ὄντα ἀλλ' ᾗ συνεχὲς αὐτῶν ἕκαστον ἐφ' ἓν ἢ δύο ἢ τρία· ἡ δὲ φιλοσοφία περὶ τῶν ἐν μέρει μέν, ᾗ τούτων ἑκάστῳ τι συμβέβηκεν, οὐ σκοπεῖ, περὶ τὸ ὂν δέ, ᾗ ὂν τῶν τοιούτων ἕκαστον, θεωρεῖ.
316Aristoteles, Metaphysica, 11, 10; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἔσται γὰρ ὁτιοῦν αὐτοῦ ἄπειρον μέρος τὸ λαμβανόμενον (τὸ γὰρ ἀπείρῳ εἶναι καὶ ἄπειρον τὸ αὐτό, εἴπερ οὐσία τὸ ἄπειρον καὶ μὴ καθ' ὑποκειμένου) , ὥστε ἢ ἀδιαίρετον, ἢ εἰς ἄπειρα διαιρετόν, εἰ μεριστόν· πολλὰ δ' εἶναι τὸ αὐτὸ ἀδύνατον ἄπειρα (ὥσπερ γὰρ ἀέρος ἀὴρ μέρος, οὕτως ἄπειρον ἀπείρου, εἰ ἔστιν οὐσία καὶ ἀρχή) · ἀμέριστον ἄρα καὶ ἀδιαίρετον.
317Aristoteles, Metaphysica, 11, 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δέ [τι] καὶ ἐπὶ τοῦ κινοῦντος ὡσαύτως· κινεῖ γὰρ κατὰ συμβεβηκὸς τὸ δὲ κατὰ μέρος τὸ δὲ καθ' αὑτό· ἔστι δέ τι τὸ κινοῦν πρῶτον· ἔστι δέ τι τὸ κινούμενον, ἔτι ἐν ᾧ χρόνῳ καὶ ἐξ οὗ καὶ εἰς ὅ.
318Aristoteles, Metaphysica, 12, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ εἰ ὡς ὅλον τι τὸ πᾶν, ἡ οὐσία πρῶτον μέρος· καὶ εἰ τῷ ἐφεξῆς, κἂν οὕτως πρῶτον ἡ οὐσία, εἶτα τὸ ποιόν, εἶτα τὸ ποσόν.
319Aristoteles, Metaphysica, 13, 8; 29 (auctor 384BC-322BC)
καὶ εἰ μέρος ὁ ἐλάττων τοῦ μείζονος, ὁ ἐκ τῶν συμβλητῶν μονάδων τῶν ἐν τῷ αὐτῷ ἀριθμῷ, εἰ δὴ ἡ τετρὰς αὐτὴ ἰδέα τινός ἐστιν, οἷον ἵππου ἢ λευκοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἔσται μέρος ἵππου, εἰ δυὰς ὁ ἄνθρωπος.
320Aristoteles, Metaphysica, 13, 8; 37 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἔστι μὲν ὡς ἡ ὀρθὴ προτέρα τῆς ὀξείας, ὅτι ὥρισται καὶ τῷ λόγῳ· ἔστι δ' ὡς ἡ ὀξεῖα, ὅτι μέρος καὶ εἰς ταύτην διαιρεῖται.
321Aristoteles, Metaphysica, 13, 8; 43 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ ἀδύνατον· τὸ μὲν γὰρ ὡς εἶδος καὶ ἡ οὐσία τὸ δ' ὡς μέρος καὶ ὡς ὕλη.
322Aristoteles, Metaphysica, 13, 8; 44 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι γάρ πως ἓν ἑκάτερον – τῇ μὲν ἀληθείᾳ δυνάμει (εἴ γε ὁ ἀριθμὸς ἕν τι καὶ μὴ ὡς σωρὸς ἀλλ' ἕτερος ἐξ ἑτέρων μονάδων, ὥσπερ φασίν) , ἐντελεχείᾳ δ' οὔ, ἔστι μονὰς ἑκατέρα· αἴτιον δὲ τῆς συμβαινούσης ἁμαρτίας ὅτι ἅμα ἐκ τῶν μαθημάτων ἐθήρευον καὶ ἐκ τῶν λόγων τῶν καθόλου, ὥστ' ἐξ ἐκείνων μὲν ὡς στιγμὴν τὸ ἓν καὶ τὴν ἀρχὴν ἔθηκαν (ἡ γὰρ μονὰς στιγμὴ ἄθετός ἐστιν· καθάπερ οὖν καὶ ἕτεροί τινες ἐκ τοῦ ἐλαχίστου τὰ ὄντα συνετίθεσαν, καὶ οὗτοι, ὥστε γίγνεται ἡ μονὰς ὕλη τῶν ἀριθμῶν, καὶ ἅμα προτέρα τῆς δυάδος, πάλιν δ' ὑστέρα ὡς ὅλου τινὸς καὶ ἑνὸς καὶ εἴδους τῆς δυάδος οὔσης) · διὰ δὲ τὸ καθόλου ζητεῖν τὸ κατηγορούμενον ἓν καὶ οὕτως ὡς μέρος ἔλεγον.
323Aristoteles, Meteorologica, 1, I 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Λοιπόν δ’ ἐστί μέρος τῆς μεθόδου ταύτης ἔτι θεωρητέον, ὃ πάντες οἱ πρότερον μετεωρολογίαν ἐκάλουν· ταῦτα δ’ ἐστίν ὅσα συμβαίνει κατά φύσιν μέν, ἀτακτοτέραν μέντοι τῆς τοῦ πρώτου στοιχείου τῶν σωμάτων, περί τόν γειτνιῶντα μάλιστα τόπον τῇ φορᾷ τῶν ἄστρων, οἷον περί τε γάλακτος καί κομητῶν καί τῶν ἐκπυρουμένων καί κινουμένων φασμάτων, ὅσα τε θείημεν ἂν ἀέρος εἶναι κοινά πάθη καί ὕδατος, ἔτι δέ γῆς ὅσα εἴδη καί μέρη καί πάθη τῶν μερῶν, ἐξ ὧν περί τε πνευμάτων καί σεισμῶν θεωρήσαιμεν ἂν τάς αἰτίας καί περί πάντων τῶν γινομένων κατά τάς κινήσεις τάς τούτων· ἐν οἷς τά μέν ἀποροῦμεν, τῶν δ’ ἐφαπτόμεθά τινα τρόπον· ἔτι δέ περί κεραυνῶν πτώσεως καί τυφώνων καί πρηστήρων καί τῶν ἄλλων τῶν ἐγκυκλίων, ὅσα διά πῆξιν συμβαίνει πάθη τῶν αὐτῶν σωμάτων τούτων.
324Aristoteles, Meteorologica, 1, I 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ ἐν τούτοις μέν τοῖς τόποις οὐδέ γίγνεσθαι κομήτην αὐτόν· ὅταν δέ πρός βορέαν ὑπολειφθείς τύχῃ, λαμβάνειν κόμην διά τό μεγάλην εἶναι τήν περιφέρειαν τήν ἄνωθεν τοῦ ὁρίζοντος, τό δέ κάτω μέρος τοῦ κύκλου μικρόν· ῥᾳδίως γαρ τήν ὄψιν τῶν ἀνθρώπων ἀφικνεῖσθαι τότε πρός τόν ἥλιον.
325Aristoteles, Meteorologica, 1, I 7; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὑπόκειται γάρ ἡμῖν τοῦ κόσμου τοῦ περί τήν γῆν, ὅσον ὑπό τήν ἐγκύκλιόν ἐστι φοράν, εἶναι τό πρῶτον μέρος ἀναθυμίασιν ξηράν καί θερμήν.
326Aristoteles, Meteorologica, 1, I 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέν γάρ τό τε ὁρῶν ἠρεμοίη καί τό ἔνοπτρον καί τό ὁρώμενον ἅπαν, ἐν τῷ αὐτῷ σημείῳ τοῦ ἐνόπτρου τό αὐτό φαίνοιτ’ ἂν μέρος τῆς ἐμφάσεως· εἰ δέ κινοῖτο τό ἔνοπτρον καί τό ὁρώμενον ἐν τῷ αὐτῷ μέν ἀποστήματι πρός τό ὁρῶν καί ἠρεμοῦν, πρός ἄλληλα δέ μήτε ἰσοταχῶς μήτ’ ἐν τῷ αὐτῷ ἀεί διαστήματι, ἀδύνατον τήν αὐτήν ἔμφασιν ἐπί τοῦ αὐτοῦ εἶναι μέρους τοῦ ἐνόπτρου.
327Aristoteles, Meteorologica, 1, I 13; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκ μέν οὖν τούτου ῥέουσιν ἄλλοι τε ποταμοί καί ὁ Βάκτρος καί ὁ Χοάσπης καί ὁ Ἀράξης· τούτου δ’ ὁ Τάναϊς ἀποσχίζεται μέρος ὢν εἰς τήν Μαιῶτιν λίμνην.
328Aristoteles, Meteorologica, 1, I 14; 5 (auctor 384BC-322BC)
Πλήν ἐκείνοις μέν οὐ κατά μέρος ταῦτα συμβαίνει πάσχειν, ἀλλ’ ἅμα πᾶν ἀκμάζειν καί φθίνειν ἀναγκαῖον· τῇ δέ γῇ τοῦτο γίγνεται κατά μέρος διά ψύξιν καί θερμότητα.
329Aristoteles, Meteorologica, 1, I 14; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα μέν οὖν αὔξεται καί φθίνει διά τόν ἥλιον καί τήν περιφοράν, διά δέ ταῦτα καί τήν δύναμιν τά μέρη τῆς γῆς λαμβάνει διαφέρουσαν, ὥστε μέχρι τινός ἔνυδρα δύναται διαμένειν, εἶτα ξηραίνεται καί γηράσκει πάλιν· ἕτεροι δέ τόποι βιώσκονται καί ἔνυδροι γίγνονται κατά μέρος.
330Aristoteles, Meteorologica, 2, II 1; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ οὖν καί κατά μέρος ἐκ τῶν ὑψηλῶν οἱ ποταμοί φαίνονται ῥέοντες, οὕτω καί τῆς ὅλης γῆς ἐκ τῶν ὑψηλοτέρων τῶν πρός ἄρκτον τό ῥεῦμα γίνεται τό πλεῖστον.
331Aristoteles, Meteorologica, 2, II 3; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δέ πῶς οἷόν τε τοσοῦτον ὕδατος πλῆθος ξηραινομένης καί θερμαινομένης ἐκκριθῆναι; Πολλοστόν γάρ δεῖ μέρος αὐτό τοῦ λειφθέντος εἶναι ἐν τῇ τῇ.
332Aristoteles, Meteorologica, 2, II 3; 44 (auctor 384BC-322BC)
Γίγνεται μέν οὖν ἀεί πλατυτέρα διά ταύτην τήν αἰτίαν, ἀνάγεται δ’ ἀεί τι μέρος αὐτῆς μετά τοῦ γλυκέος· ἀλλ’ ἔλαττον τοσούτῳ ὅσῳ καί ἐν τῷ ὑομένῳ τό ἁλμυρόν καί πλατύ τοῦ γλυκέος ἔλαττον.
333Aristoteles, Meteorologica, 2, II 3; 58 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ καί τά τοιαῦτα σημεῖα πάντα τῶν εἰρημένων, ὅτι τό ἁλμυρόν ποιεῖ σῶμά τι, καί γεῶδές ἐστι τό ἐνυπάρχον· ἔν τε γάρ τῇ Χαονίᾳ κρήνη τίς ἐστιν ὕδατος πλατυτέρου, ἀπορρεῖ δ’ αὕτη εἰς ποταμόν πλησίον γλυκύν μέν, ἰχθῦς δ’ οὐκ ἔχοντα· εἵλοντο γάρ δή, ὡς οἱ ἐκεῖ μυθολογοῦσιν, ἐξουσίας δοθείσης ὑπό τοῦ Ἡρακλέους, ὅτ’ ἦλθεν ἄγων ἐκ τῆς Ἐρυθείας τάς βοῦς, ἅλας ἀντί τῶν ἰχθύων, οἳ γίγνονται αὐτοῖς ἐκ τῆς κρήνης· τούτου γάρ τοῦ ὕδατος ἀφέψοντές τι μέρος τιθέασι, καί γίνεται ψυχθέν, ὅταν ἀπατμίσῃ τό ὑγρόν ἅμα τῷ θερμῷ, ἅλες, οὐ χονδροί ἀλλά χαῦνοι καί λεπτοί ὥσπερ χιών.
334Aristoteles, Meteorologica, 2, II 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δ’ ὅτι ὡς μέν τά πολλά τό αὐτό πάθος ἐπί πλείω διήκειν εἰκός χώραν, διά τό παραπλησίως κεῖσθαι πρός τόν ἥλιον τά σύνεγγυς, ἐάν μή τι διαφοράν ἔχωσιν ἴδιον· οὐ μήν ἀλλ’ ἐνίοτε κατά τοδί μέν τό μέρος ἡ ξηρά ἀναθυμίασις ἐγένετο πλείων, κατά δέ τό ἄλλο ἡ ἀτμιδώδης, ὁτέ δέ τοὐναντίον.
335Aristoteles, Meteorologica, 2, II 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περί δέ θέσεως αὐτῶν, καί τίνες ἐναντίοι τίσι, καί ποίους ἅμα πνεῖν ἐνδέχεται καί ποίους οὔ, ἔτι δέ τίνες καί πόσοι τυγχάνουσιν ὄντες, καί πρός τούτοις περί τῶν ἄλλων παθημάτων ὅσα μή συμβέβηκεν ἐν τοῖς προβλήμασιν εἰρῆσθαι τοῖς κατά μέρος, νῦν λέγωμεν.
336Aristoteles, Meteorologica, 2, II 6; 23 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν οὖν κυριώτατα καί διωρισμένα πνεύματα ταῦτ’ ἐστί καί τοῦτον τέτακται τόν τρόπον· τοῦ δ’ εἶναι πλείους ἀνέμους ἀπό τῶν πρός ἄρκτον τόπων ἢ τῶν πρός μεσημβρίαν αἴτιον τό τε τήν οἰκουμένην ὑποκεῖσθαι πρός τοῦτον τόν τόπον, καί ὅτι πολλῷ πλεῖον ὕδωρ καί χιών ἀπωθεῖται εἰς τοῦτο τό μέρος διά τό ἐκεῖν’ ὑπό τόν ἥλιον εἶναι καί τήν ἐκείνου φοράν, ὧν τηκομένων εἰς τήν γῆν καί θερμαινομένων ὑπό τοῦ ἡλίου καί τῆς γῆς ἀναγκαῖον πλείω καί ἐπί πλείω τόπον γίγνεσθαι τήν ἀναθυμίασιν διά ταύτην τήν αἰτίαν.
337Aristoteles, Meteorologica, 2, II 8; 53 (auctor 384BC-322BC)
Κατά μέρος δέ γίγνονται οἱ σεισμοί τῆς γῆς, καί πολλάκις ἐπί μικρόν τόπον, οἱ δ’ ἄνεμοι οὐ κατά μέρος· κατά μέρος μέν, ὅταν αἱ ἀναθυμιάσεις αἱ κατά τόν τόπον αὐτόν καί τόν γειτνιῶντα συνέλθωσιν εἰς ἕν, ὥσπερ καί τούς αὐχμούς ἔφαμεν γίγνεσθαι καί τάς ὑπερομβρίας τάς κατά μέρος.
338Aristoteles, Meteorologica, 3, III 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
Πάντοθεν δ’ ὁμοίως ἀνακλωμένης κύκλον ἀναγκαῖον εἶναι ἢ κύκλου μέρος· ἀπό γάρ τοῦ αὐτοῦ σημείου πρός τό αὐτό σημεῖον αἱ ἴσαι κλασθήσονται ἐπί κύκλου γραμμῆς ἀεί.
339Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
Γεννῶσι δέ τό θερμόν καί ψυχρόν κρατοῦντα τῆς ὕλης· ὅταν δέ μή κρατῇ, κατά μέρος μέν μώλυσις καί ἀπεψία γίγνεται.
340Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 1; 12 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μήν ἀλλ’ ἰδίως λέγεται σῆψις ἐπί τῶν κατά μέρος φθειρομένων, ὅταν χωρισθῇ τῆς φύσεως.
341Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 1; 21 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί ἡ θάλασσα κατά μέρος μέν διαιρουμένη ταχύ σήπεται, ἅπασα δ’ οὔ, καί τἆλλα ὕδατα ὡσαύτως.
342Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 9; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ θλάσις μέν ἐπιπέδου κατά μέρος εἰς βάθος μετάστασις ὤσει ἢ πληγῇ, τό δ’ ὅλον ἁφῇ.
343Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 9; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ τά τοιαῦτα καί μαλακτά, οἷον κηρός μένοντος τοῦ ἄλλου ἐπιπέδου κατά μέρος μεθίσταται, καί σκληρά, οἷον χαλκός, καί ἄθλαστα καί σκληρά, οἷον κέραμος (οὐ γάρ ὑπείκει εἰς βάθος τό ἐπίπεδον), καί ὑγρά, οἷον ὕδωρ (τό γάρ ὕδωρ ὑπείκει μέν, ἀλλ’ οὐ κατά μέρος, ἀλλ’ ἀντιμεθίσταται).
344Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 9; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ’ ἐλατά μέν ὅσα τῇ αὐτῇ πληγῇ δύναται ἅμα καί εἰς πλάτος καί εἰς βάθος τό ἐπίπεδον μεθίστασθαι κατά μέρος, ἀνήλατα δέ ὅσα ἀδύνατα.
345Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 9; 69 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δ’ ὅτι τά μέν ξύλα ἀθρόον ἔχει τό ὑγρόν καί δι’ ὅλου συνεχές, ὥστε διακάεται, ὁ δέ χαλκός παρ’ ἕκαστον μέν μέρος, οὐ συνεχές δέ καί ἔλαττον ἢ ὥστε φλόγα ποιῆσαι· ὁ δέ λιβανωτός τῇ μέν οὕτως τῇ δ’ ἐκείνως ἔχει.
346Aristoteles, Oeconomica, 2; 22 (auctor 384BC-322BC)
ἀπογραψαμένων δὲ τούτων τὸ δέκατον μέρος παρ' ἑκάστου ἔλαβε, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐκέλευσεν ἐργάζεσθαι.
347Aristoteles, Oeconomica, 2; 27 (auctor 384BC-322BC)
τοῖς δὲ θιασώταις ἕτερα χωρία, τὰ δημόσια, ὅσα ἦν περὶ τὸ γυμνάσιον ἢ τὴν ἀγορὰν ἢ τὸν λιμένα, τούς τε τόπους τοὺς ἀγοραίους, ἐν οἷς ἐπώλει τίς τι· καὶ τῆς θαλάττης τὴν ἁλιείαν, καὶ τὴν τῶν ἁλῶν ἁλ[ατ]οπωλίαν, τῶν τ' ἐργαζομένων θαυματοποιῶν καὶ μάντεων καὶ φαρμακοπωλῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιουτοτρόπων . . . · τὸ τρίτον δὲ μέρος τοῦ ἐργαζομένου ἀποτελεῖν ἔταξαν.
348Aristoteles, Oeconomica, 2; 31 (auctor 384BC-322BC)
μετοίκων δέ τινων ἐπιδεδανεικότων ἐπὶ κτήμασιν, οὐκ οὔσης αὐτοῖς ἐγκτήσεως ἐψηφίσαντο τὸ τρίτον μέρος εἰσφέροντα τοῦ δανείου τὸν βουλόμενον κυρίως ἔχειν τὸ κτῆμα.
349Aristoteles, Oeconomica, 2; 76 (auctor 384BC-322BC)
δεύτερον δὲ ἐκ τῶν προσόδων ἐκείνοις τόν τε τόκον κατέφερον καὶΓτ· ἀεὶ διαιροῦντες ἑκάστῳ πρὸς μέρος διεδίδοσαν, τοὺς δὲ σιδηροῦς ἐκομίζοντο.
350Aristoteles, Oeconomica, 2; 126 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ παρὰ πάντων εἰλήφει, προστάξαι αὐτοῖς ἐκέλευσεν εἰς μὲν τὸ ἱερὸν καὶ εἰς αὑτὸν τῆς δαπάνης ἧς πρότερον ἐποιοῦντο τὸ δέκατον μέρος ποιεῖσθαι, τὰ δὲ λοιπὰ αὑτῷ δανεῖσαι, ἕως ὁ πόλεμος ὁ πρὸς βασιλέα διαλυθῇ.
351Aristoteles, Oeconomica, 2; 127 (auctor 384BC-322BC)
ἀπ' οἰκίας δὲ ἑκάστης κελεῦσαι ἅπαντας εἰσενέγκαι τάξαντα ὃ δεῖ, καὶ ἀπὸ τοῦ σώματος ὡσαύτως· τοῦ σίτου τε πωλουμένου χωρὶς τῆς τιμῆς διδόναι τὸν πωλοῦντα καὶ ὠνούμενον ἀπὸ τῆς ἀρτάβης τὸν ὀβολόν· ἀπό τῶν πλοίων τε καὶ ἐργαστηρίων καὶ τῶν ἄλλην τινὰ ἐργασίαν εχόντων τῆς ἐργασίας μέρος τὸ δέκατον κελεῦσαι ἀποτελεῖν.
352Aristoteles, Physica, 1, 2; 18 (auctor 384BC-322BC)
(ἔχει δ' ἀπορίαν περὶ τοῦ μέρους καὶ τοῦ ὅλου, ἴσως δὲ οὐ πρὸς τὸν λόγον ἀλλ' αὐτὴν καθ' αὑτήν, πότερον ἓν ἢ πλείω τὸ μέρος καὶ τὸ ὅλον, καὶ πῶς ἓν ἢ πλείω, καὶ εἰ πλείω, πῶς πλείω, καὶ περὶ τῶν μερῶν τῶν μὴ συνεχῶν· καὶ εἰ τῷ ὅλῳ ἓν ἑκάτερον ὡς ἀδιαίρετον, ὅτι καὶ αὐτὰ αὑτοῖς.) ἀλλὰ μὴν εἰ ὡς ἀδιαίρετον, οὐθὲν ἔσται ποσὸν οὐδὲ ποιόν, οὐδὲ δὴ ἄπειρον τὸ ὄν, ὥσπερ Μέλισσός φησιν, οὐδὲ πεπερασμένον, ὥσπερ Παρμενίδης· τὸ γὰρ πέρας ἀδιαίρετον, οὐ τὸ πεπερασμένον.
353Aristoteles, Physica, 1, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἔπειτα διὰ τί ἀκίνητον, εἰ ἕν; ὥσπερ γὰρ καὶ τὸ μέρος ἓν ὄν, τοδὶ τὸ ὕδωρ, κινεῖται ἐν ἑαυτῷ, διὰ τί οὐ καὶ τὸ πᾶν; ἔπειτα ἀλλοίωσις διὰ τί οὐκ ἂν εἴη; ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ εἴδει οἷόν τε ἓν εἶναι, πλὴν τῷ ἐξ οὗ (οὕτως δὲ ἓν καὶ τῶν φυσικῶν τινες λέγουσιν, ἐκείνως δ' οὔ)· ἄνθρωπος γὰρ ἵππου ἕτερον τῷ εἴδει καὶ τἀναντία ἀλλήλων.
354Aristoteles, Physica, 1, 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
ταύτῃ τε δὴ ὡσαύτως λέγουσι καὶ ἑτέρως, καὶ χεῖρον καὶ βέλτιον, καὶ οἱ μὲν γνωριμώτερα κατὰ τὸν λόγον, ὥσπερ εἴρηται πρότερον, οἱ δὲ κατὰ τὴν αἴσθησιν (τὸ μὲν γὰρ καθόλου κατὰ τὸν λόγον γνώριμον, τὸ δὲ καθ' ἕκαστον κατὰ τὴν αἴσθησιν· ὁ μὲν γὰρ λόγος τοῦ καθόλου, ἡ δ' αἴσθησις τοῦ κατὰ μέρος), οἷον τὸ μὲν μέγα καὶ τὸ μικρὸν κατὰ τὸν λόγον, τὸ δὲ μανὸν καὶ τὸ πυκνὸν κατὰ τὴν αἴσθησιν.
355Aristoteles, Physica, 2, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δὲ διώρισται ποσαχῶς ἡ φύσις, μετὰ τοῦτο θεωρητέον τίνι διαφέρει ὁ μαθηματικὸς τοῦ φυσικοῦ (καὶ γὰρ ἐπίπεδα καὶ στερεὰ ἔχει τὰ φυσικὰ σώματα καὶ μήκη καὶ στιγμάς, περὶ ὧν σκοπεῖ ὁ μαθηματικός)· ἔτι εἰ ἡ ἀστρολογία ἑτέρα ἢ μέρος τῆς φυσικῆς· εἰ γὰρ τοῦ φυσικοῦ τὸ τί ἐστιν ἥλιος ἢ σελήνη εἰδέναι, τῶν δὲ συμβεβηκότων καθ' αὑτὰ μηδέν, ἄτοπον, ἄλλως τε καὶ ὅτι φαίνονται λέγοντες οἱ περὶ φύσεως καὶ περὶ σχήματος σελήνης καὶ ἡλίου, καὶ δὴ καὶ πότερον σφαιροειδὴς ἡ γῆ καὶ ὁ κόσμος ἢ οὔ.
356Aristoteles, Physica, 2, 2; 11 (auctor 384BC-322BC)
πότερον οὖν τῆς αὐτῆς ἢ ἄλλης ἑκατέραν γνωρίζειν; εἰς μὲν γὰρ τοὺς ἀρχαίους ἀποβλέψαντι δόξειεν ἂν εἶναι τῆς ὕλης (ἐπὶ μικρὸν γάρ τι μέρος Ἐμπεδοκλῆς καὶ Δημόκριτος τοῦ εἴδους καὶ τοῦ τί ἦν εἶναι ἥψαντο)· εἰ δὲ ἡ τέχνη μιμεῖται τὴν φύσιν, τῆς δὲ αὐτῆς ἐπιστήμης εἰδέναι τὸ εἶδος καὶ τὴν ὕλην μέχρι του (οἷον ἰατροῦ ὑγίειαν καὶ χολὴν καὶ φλέγμα, ἐν οἷς ἡ ὑγίεια, ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδόμου τό τε εἶδος τῆς οἰκίας καὶ τὴν ὕλην, ὅτι πλίνθοι καὶ ξύλα· ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων), καὶ τῆς φυσικῆς ἂν εἴη τὸ γνωρίζειν ἀμφοτέρας τὰς φύσεις.
357Aristoteles, Physica, 3, 3; 12 (auctor 384BC-322BC)
τί μὲν οὖν ἐστιν κίνησις εἴρηται καὶ καθόλου καὶ κατὰ μέρος· οὐ γὰρ ἄδηλον πῶς ὁρισθήσεται τῶν εἰδῶν ἕκαστον αὐτῆς· ἀλλοίωσις μὲν γὰρ ἡ τοῦ ἀλλοιωτοῦ, ᾗ ἀλλοιωτόν, ἐντελέχεια.
358Aristoteles, Physica, 3, 5; 6 (auctor 384BC-322BC)
φανερὸν δὲ καὶ ὅτι οὐκ ἐνδέχεται εἶναι τὸ ἄπειρον ὡς ἐνεργείᾳ ὂν καὶ ὡς οὐσίαν καὶ ἀρχήν· ἔσται γὰρ ὁτιοῦν αὐτοῦ ἄπειρον τὸ λαμβανόμενον, εἰ μεριστόν (τὸ γὰρ ἀπείρῳ εἶναι καὶ ἄπειρον τὸ αὐτό, εἴπερ οὐσία τὸ ἄπειρον καὶ μὴ καθ' ὑποκειμένου), ὥστ' ἢ ἀδιαίρετον ἢ εἰς ἄπειρα διαιρετόν· πολλὰ δ' ἄπειρα εἶναι τὸ αὐτὸ ἀδύνατον (ἀλλὰ μὴν ὥσπερ ἀέρος ἀὴρ μέρος, οὕτω καὶ ἄπειρον ἀπείρου, εἴ γε οὐσία ἐστὶ καὶ ἀρχή)· ἀμέριστον ἄρα καὶ ἀδιαίρετον.
359Aristoteles, Physica, 3, 5; 32 (auctor 384BC-322BC)
ἅμα δὲ δῆλον ὅτι κἂν ὁτιοῦν μέρος δέοι μένειν· ὡς γὰρ τὸ ἄπειρον ἐν ἑαυτῷ μένει στηρίζον, οὕτως κἂν ὁτιοῦν ληφθῇ μέρος ἐν ἑαυτῷ μενεῖ· τοῦ γὰρ ὅλου καὶ τοῦ μέρους ὁμοειδεῖς οἱ τόποι, οἷον ὅλης γῆς καὶ βώλου κάτω καὶ παντὸς πυρὸς καὶ σπινθῆρος ἄνω.
360Aristoteles, Physica, 4, 3; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἕνα μὲν δὴ τρόπον ὡς ὁ δάκτυλος ἐν τῇ χειρὶ καὶ ὅλως τὸ μέρος ἐν τῷ ὅλῳ.
361Aristoteles, Physica, 4, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλον δὲ ὡς τὸ γένος ἐν τῷ εἴδει καὶ ὅλως τὸ μέρος τοῦ εἴδους ἐν τῷ λόγῳ.
362Aristoteles, Physica, 4, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ λέγομεν εἶναι ὡς ἐν τόπῳ ἐν τῷ οὐρανῷ, διότι ἐν τῷ ἀέρι οὗτος δὲ ἐν τῷ οὐρανῷ· καὶ ἐν τῷ ἀέρι δὲ οὐκ ἐν παντί, ἀλλὰ διὰ τὸ ἔσχατον αὐτοῦ καὶ περιέχον ἐν τῷ ἀέρι φαμὲν εἶναι (εἰ γὰρ πᾶς ὁ ἀὴρ τόπος, οὐκ ἂν ἴσος εἴη ἑκάστου ὁ τόπος καὶ ἕκαστον, δοκεῖ δέ γε ἴσος εἶναι, τοιοῦτος δ' ὁ πρῶτος ἐν ᾧ ἐστιν)· ὅταν μὲν οὖν μὴ διῃρημένον ᾖ τὸ περιέχον ἀλλὰ συνεχές, οὐχ ὡς ἐν τόπῳ λέγεται εἶναι ἐν ἐκείνῳ, ἀλλ' ὡς μέρος ἐν ὅλῳ· ὅταν δὲ διῃρημένον ᾖ καὶ ἁπτόμενον, ἐν πρώτῳ ἐστὶ τῷ ἐσχάτῳ τοῦ περιέχοντος, ὃ οὔτε ἐστὶ μέρος τοῦ ἐν αὐτῷ οὔτε μεῖζον τοῦ διαστήματος ἀλλ' ἴσον· ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ τὰ ἔσχατα τῶν ἁπτομένων.
363Aristoteles, Physica, 4, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
[ἔτι ὅταν μὴ διῃρημένον ᾖ, ὡς μέρος ἐν ὅλῳ λέγεται, οἷον ἐν τῷ ὀφθαλμῷ ἡ ὄψις ἢ ἐν τῷ σώματι ἡ χείρ, ὅταν δὲ διῃρημένον, οἷον ἐν τῷ κάδῳ τὸ ὕδωρ ἢ ἐν τῷ κεραμίῳ ὁ οἶνος· ἡ μὲν γὰρ χεὶρ μετὰ τοῦ σώματος κινεῖται, τὸ δὲ ὕδωρ ἐν τῷ κάδῳ.] ἤδη τοίνυν φανερὸν ἐκ τούτων τί ἐστιν ὁ τόπος.
364Aristoteles, Physica, 4, 4; 18 (auctor 384BC-322BC)
οὐκ ἔστι δὲ ἄλλος ὁ τόπος τοῦ μορίου, ἐν ᾧ κινεῖται, ὅταν ὅλον τὸ ἀγγεῖον μεθίστηται, ἀλλ' ὁ αὐτός· ἐν ᾧ γὰρ ἔστιν, ἀντιμεθίσταται ὁ ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ ἢ τὰ μόρια τοῦ ὕδατος, ἀλλ' οὐκ ἐν ᾧ γίγνονται τόπῳ, ὃς μέρος ἐστὶ τοῦ τόπου ὅς ἐστι τόπος ὅλου τοῦ οὐρανοῦ.
365Aristoteles, Physica, 4, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
καὶ φέρεται δὴ εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον ἕκαστον εὐλόγως (ὃ γὰρ ἐφεξῆς καὶ ἁπτόμενον μὴ βίᾳ, συγγενές· καὶ συμπεφυκότα μὲν ἀπαθῆ, ἁπτόμενα δὲ παθητικὰ καὶ ποιητικὰ ἀλλήλων)· καὶ μένει δὴ φύσει πᾶν ἐν τῷ οἰκείῳ τόπῳ οὐκ ἀλόγως· καὶ γὰρ τὸ μέρος, τὸ δὲ ἐν [τῷ] τόπῳ ὡς διαιρετὸν μέρος πρὸς ὅλον ἐστίν, οἷον ὅταν ὕδατος κινήσῃ τις μόριον ἢ ἀέρος.
366Aristoteles, Physica, 4, 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ πρὸς τοὺς τὸν τόπον οἰομένους εἶναί τι κεχωρισμένον, εἰς ὃν φέρεται· πῶς γὰρ οἰσθήσεται τὸ ἐντεθὲν ἢ μενεῖ; καὶ περὶ τοῦ ἄνω καὶ κάτω καὶ περὶ τοῦ κενοῦ ὁ αὐτὸς ἁρμόσει λόγος εἰκότως· τὸ γὰρ κενὸν τόπον ποιοῦσιν οἱ εἶναι φάσκοντες· καὶ πῶς δὴ ἐνέσται ἢ ἐν [τῷ] τόπῳ ἢ ἐν τῷ κενῷ; οὐ γὰρ συμβαίνει, ὅταν ὅλον τεθῇ ὡς ἐν κεχωρισμένῳ τόπῳ καὶ ὑπομένοντι σῶμά τι· τὸ γὰρ μέρος, ἂν μὴ χωρὶς τιθῆται, οὐκ ἔσται ἐν τόπῳ ἀλλ' ἐν τῷ ὅλῳ.
367Aristoteles, Physica, 4, 10; 7 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ νῦν οὐ μέρος· μετρεῖ τε γὰρ τὸ μέρος, καὶ συγκεῖσθαι δεῖ τὸ ὅλον ἐκ τῶν μερῶν· ὁ δὲ χρόνος οὐ δοκεῖ συγκεῖσθαι ἐκ τῶν νῦν.
368Aristoteles, Physica, 4, 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
εἰ μὲν γὰρ αἰεὶ ἕτερον καὶ ἕτερον, μηδὲν δ' ἐστὶ τῶν ἐν τῷ χρόνῳ ἄλλο καὶ ἄλλο μέρος ἅμα (ὃ μὴ περιέχει, τὸ δὲ περιέχεται, ὥσπερ ὁ ἐλάττων χρόνος ὑπὸ τοῦ πλείονος), τὸ δὲ νῦν μὴ ὂν πρότερον δὲ ὂν ἀνάγκη ἐφθάρθαι ποτέ, καὶ τὰ νῦν ἅμα μὲν ἀλλήλοις οὐκ ἔσται, ἐφθάρθαι δὲ ἀνάγκη ἀεὶ τὸ πρότερον.
369Aristoteles, Physica, 4, 10; 17 (auctor 384BC-322BC)
καίτοι τῆς περιφορᾶς καὶ τὸ μέρος χρόνος τίς ἐστι, περιφορὰ δέ γε οὔ· μέρος γὰρ περιφορᾶς τὸ ληφθέν, ἀλλ' οὐ περιφορά.
370Aristoteles, Physica, 4, 12; 18 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δὲ σημαίνει ἤτοι ὡς μέρος ἀριθμοῦ καὶ πάθος, καὶ ὅλως ὅτι τοῦ ἀριθμοῦ τι, ἢ ὅτι ἔστιν αὐτοῦ ἀριθμός.
371Aristoteles, Physica, 4, 13; 15 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δ' ἤδη τὸ ἐγγύς ἐστι τοῦ παρόντος νῦν ἀτόμου μέρος τοῦ μέλλοντος χρόνου (πότε βαδίζεις; ἤδη, ὅτι ἐγγὺς ὁ χρόνος ἐν ᾧ μέλλει), καὶ τοῦ παρεληλυθότος χρόνου τὸ μὴ πόρρω τοῦ νῦν (πότε βαδίζεις; ἤδη βεβάδικα).
372Aristoteles, Physica, 5, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ κινοῦντος ὡσαύτως· τὸ μὲν γὰρ κατὰ συμβεβηκὸς κινεῖ, τὸ δὲ κατὰ μέρος τῷ τῶν τούτου τι, τὸ δὲ καθ' αὑτὸ πρῶτον, οἷον ὁ μὲν ἰατρὸς ἰᾶται, ἡ δὲ χεὶρ πλήττει.
373Aristoteles, Physica, 5, 1; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἔστιν δὲ καὶ ἐν ἐκείνοις καὶ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ τὸ κατὰ μέρος καὶ [τὸ] κατ' ἄλλο καὶ τὸ πρώτως καὶ μὴ κατ' ἄλλο, οἷον τὸ λευκαινόμενον εἰς μὲν τὸ νοούμενον μεταβάλλει κατὰ συμβεβηκός (τῷ γὰρ χρώματι συμβέβηκε νοεῖσθαι), εἰς δὲ χρῶμα ὅτι μέρος τὸ λευκὸν τοῦ χρώμα τος (καὶ εἰς τὴν Εὐρώπην ὅτι μέρος αἱ Ἀθῆναι τῆς Εὐρώπης), εἰς δὲ τὸ λευκὸν χρῶμα καθ' αὑτό.
374Aristoteles, Physica, 5, 2; 16 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως δὲ ἐπεὶ κινεῖται [τὸ κινούμενον] πᾶν τριχῶς, ἢ κατὰ συμβεβηκὸς ἢ τῷ μέρος τι ἢ [τῷ] καθ' αὑτό, κατὰ συμβεβηκὸς μόνον ἂν ἐνδέχοιτο μεταβάλλειν τὴν μεταβολήν, οἷον εἰ ὁ ὑγιαζόμενος τρέχοι ἢ μανθάνοι· τὴν δὲ κατὰ συμβεβηκὸς ἀφεῖμεν πάλαι.
375Aristoteles, Physica, 5, 4; 26 (auctor 384BC-322BC)
ἀνωμαλία δ' ἐστὶν διαφορὰ ὁτὲ μὲν ἐφ' ᾧ κινεῖται (ἀδύνατον γὰρ ὁμαλὴν εἶναι τὴν κίνησιν μὴ ἐπὶ ὁμαλῷ μεγέθει, οἷον ἡ τῆς κεκλασμένης κίνησις ἢ ἡ τῆς ἕλικος ἢ ἄλλου μεγέθους, ὧν μὴ ἐφαρμόττει τὸ τυχὸν ἐπὶ τὸ τυχὸν μέρος)· ἡ δὲ οὔτε ἐν τῷ ὃ οὔτ' ἐν τῷ πότε οὔτε ἐν τῷ εἰς ὅ, ἀλλ' ἐν τῷ ὥς.
376Aristoteles, Physica, 6, 1; 4 (auctor 384BC-322BC)
συνεχεῖς μὲν δὴ οὐκ ἂν εἶεν διὰ τὸν εἰρημένον λόγον· ἅπτεται δ' ἅπαν ἢ ὅλον ὅλου ἢ μέρος μέρους ἢ ὅλου μέρος.
377Aristoteles, Physica, 6, 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
τὸ γὰρ συνεχὲς ἔχει τὸ μὲν ἄλλο τὸ δ' ἄλλο μέρος, καὶ διαιρεῖται εἰς οὕτως ἕτερα καὶ τόπῳ κεχωρισμένα.
378Aristoteles, Physica, 6, 1; 15 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ τὸ μέγεθος ἐξ ἀδιαιρέτων σύγκειται, καὶ ἡ κίνησις ἡ τούτου ἐξ ἴσων κινήσεων ἔσται ἀδιαιρέτων, οἷον εἰ τὸ ΑΒΓ ἐκ τῶν Α Β Γ ἐστὶν ἀδιαιρέτων, ἡ κίνησις ἐφ' ἧς ΔΕΖ, ἣν ἐκινήθη τὸ Ω ἐπὶ τῆς ΑΒΓ, ἕκαστον τὸ μέρος ἔχει ἀδιαίρετον.
379Aristoteles, Physica, 6, 1; 22 (auctor 384BC-322BC)
τὴν γὰρ ΑΒΓ ὅλην ἐκινεῖτο καὶ ἠρέμει ὁτιοῦν μέρος, ὥστε καὶ πᾶσαν.
380Aristoteles, Physica, 6, 2; 36 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι δ' οὐκ ἐν ἀπείρῳ δίεισιν τὸ ΒΕ, φανερόν, εἰ ληφθείη ἐπὶ θάτερα πεπερασμένος ὁ χρόνος· εἰ γὰρ ἐν ἐλάττονι τὸ μέρος δίεισιν, τοῦτο ἀνάγκη πεπεράνθαι, θατέρου γε πέρατος ὑπάρχοντος.
381Aristoteles, Physica, 6, 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἀποδεδειγμένων δὲ τούτων λέγομεν ὅτι τὸ ἀμερὲς οὐκ ἐνδέχεται κινεῖσθαι πλὴν κατὰ συμβεβηκός, οἷον κινουμένου τοῦ σώματος ἢ τοῦ μεγέθους τῷ ἐνυπάρχειν, καθάπερ ἂν εἰ τὸ ἐν τῷ πλοίῳ κινοῖτο ὑπὸ τῆς τοῦ πλοίου φορᾶς ἢ τὸ μέρος τῇ τοῦ ὅλου κινήσει.
382Aristoteles, Physica, 7, 3; 26 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν γὰρ γένηται τὸ κατὰ μέρος, ἐπίσταταί πως τὰ καθόλου τῷ ἐν μέρει.
383Aristoteles, Physica, 7, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
οὐκοῦν καὶ εἰ ἐν ἐλάττονι ἴσον, θᾶττον· ὥστ' ἔσται τι μέρος τοῦ Α ἐν ᾧ τὸ Β τοῦ κύκλου τὸ ἴσον δίεισι καὶ τὸ Γ ἐν ὅλῳ τῷ Α [τὴν Γ].
384Aristoteles, Physica, 7, 5; 5 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τοῦτο ὁ Ζήνωνος λόγος οὐκ ἀληθής, ὡς ψοφεῖ τῆς κέγχρου ὁτιοῦν μέρος· οὐδὲν γὰρ κωλύει μὴ κινεῖν τὸν ἀέρα ἐν μηδενὶ χρόνῳ τοῦτον ὃν ἐκίνησεν πεσὼν ὁ ὅλος μέδιμνος.
385Aristoteles, Physica, 8, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι ὁρῶμεν ὅτι δυνατὸν κινηθῆναι μήτε κινούμενον μήτ' ἔχον ἐν ἑαυτῷ μηδεμίαν κίνησιν, οἷον ἐπὶ τῶν ἀψύχων, ὧν οὔτε μέρος οὐδὲν οὔτε τὸ ὅλον κινούμενον ἀλλ' ἠρεμοῦν κινεῖταί ποτε· προσῆκεν δὲ ἢ ἀεὶ κινεῖσθαι ἢ μηδέποτε, εἴπερ μὴ γίγνεται οὐκ οὖσα.
386Aristoteles, Physica, 8, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δ' ὅμοιος ὁ λόγος τῷ περὶ τοῦ τὸν σταλαγμὸν κατατρίβειν καὶ τὰ ἐκφυόμενα τοὺς λίθους διαιρεῖν· οὐ γὰρ εἰ τοσόνδε ἐξέωσεν ἢ ἀφεῖλεν ὁ σταλαγμός, καὶ τὸ ἥμισυ ἐν ἡμίσει χρόνῳ πρότερον· ἀλλ' ὥσπερ ἡ νεωλκία, καὶ οἱ σταλαγμοὶ οἱ τοσοιδὶ τοσονδὶ κινοῦσιν, τὸ δὲ μέρος αὐτῶν ἐν οὐδενὶ χρόνῳ τοσοῦτον.
387Aristoteles, Physica, 8, 10; 6 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὴ Δ τῆς Β κινείτω τι μέρος, τὸ ἐφ' οὗ Ε.
388Aristoteles, Politica, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὅσοι μὲν οὖν οἴονται πολιτικὸν καὶ βασιλικὸν καὶ οἰκονομικὸν καὶ δεσποτικὸν εἶναι τὸν αὐτὸν οὐ καλῶς λέγουσιν (πλήθει γὰρ καὶ ὀλιγότητι νομίζουσι διαφέρειν ἀλλ' οὐκ εἴδει τούτων ἕκαστον, οἷον ἂν μὲν ὀλίγων, δεσπότην, ἂν δὲ πλειόνων, οἰκονόμον, ἂν δ' ἔτι πλειόνων, πολιτικὸν ἢ βασιλικόν, ὡς οὐδὲν διαφέρουσαν μεγάλην οἰκίαν ἢ μικρὰν πόλιν· καὶ πολιτικὸν δὲ καὶ βασιλικόν, ὅταν μὲν αὐτὸς ἐφεστήκῃ, βασιλικόν, ὅταν δὲ κατὰ τοὺς λόγους τῆς ἐπιστήμης τῆς τοιαύτης κατὰ μέρος ἄρχων καὶ ἀρχόμενος, πολιτικόν· ταῦτα δ' οὐκ ἔστιν ἀληθῆ) · δῆλον δ' ἔσται τὸ λεγόμενον ἐπισκοποῦσι κατὰ τὴν ὑφηγημένην μέθοδον.
389Aristoteles, Politica, 1; 33 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν ἡ πόλις καὶ φύσει πρότερον ἢ ἕκαστος, δῆλον· εἰ γὰρ μὴ αὐτάρκης ἕκαστος χωρισθείς, ὁμοίως τοῖς ἄλλοις μέρεσιν ἕξει πρὸς τὸ ὅλον, ὁ δὲ μὴ δυνάμενος κοινωνεῖν ἢ μηδὲν δεόμενος δι' αὐτάρκειαν οὐθὲν μέρος πόλεως, ὥστε ἢ θηρίον ἢ θεός.
390Aristoteles, Politica, 1; 44 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δέ τι μέρος ὃ δοκεῖ τοῖς μὲν εἶναι οἰκονομία, τοῖς δὲ μέγιστον μέρος αὐτῆς· ὅπως δ' ἔχει, θεωρητέον· λέγω δὲ περὶ τῆς καλουμένης χρηματιστικῆς.
391Aristoteles, Politica, 1; 47 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ οὖν ἡ κτῆσις μέρος τῆς οἰκίας ἐστὶ καὶ ἡ κτητικὴ μέρος τῆς οἰκονομίας (ἄνευ γὰρ τῶν ἀναγκαίων ἀδύνατον καὶ ζῆν καὶ εὖ ζῆν) , ὥσπερ δὲ ταῖς ὡρισμέναις τέχναις ἀναγκαῖον ἂν εἴη ὑπάρχειν τὰ οἰκεῖα ὄργανα, εἰ μέλλει ἀποτελεσθήσεσθαι τὸ ἔργον, οὕτω καὶ τῷ οἰκονομικῷ.
392Aristoteles, Politica, 1; 86 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν ἔχει τινὰ λόγον ἡ ἀμφισβήτησις, καὶ οὐκ εἰσί τινες οἱ μὲν φύσει δοῦλοι οἱ δ' ἐλεύθεροι, δῆλον, καὶ ὅτι ἔν τισι διώρισται τὸ τοιοῦτον, ὧν συμφέρει τῷ μὲν τὸ δουλεύειν τῷ δὲ τὸ δεσπόζειν [καὶ δίκαιον], καὶ δεῖ τὸ μὲν ἄρχεσθαι τὸ δ' ἄρχειν ἣν πεφύκασιν ἀρχὴν ἄρχειν, ὥστε καὶ δεσπόζειν, τὸ δὲ κακῶς ἀσυμφόρως ἐστὶν ἀμφοῖν (τὸ γὰρ αὐτὸ συμφέρει τῷ μέρει καὶ τῷ ὅλῳ, καὶ σώματι καὶ ψυχῇ, ὁ δὲ δοῦλος μέρος τι τοῦ δεσπότου, οἷον ἔμψυχόν τι τοῦ σώματος κεχωρισμένον δὲ μέρος· διὸ καὶ συμφέρον ἐστί τι καὶ φιλία δούλῳ καὶ δεσπότῃ πρὸς ἀλλήλους τοῖς φύσει τούτων ἠξιωμένοις, τοῖς δὲ μὴ τοῦτον τὸν τρόπον, ἀλλὰ κατὰ νόμον καὶ βιασθεῖσι, τοὐναντίον) .
393Aristoteles, Politica, 1, 1256A; 98 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως δὲ περὶ πάσης κτήσεως καὶ χρηματιστικῆς θεωρήσωμεν κατὰ τὸν ὑφηγημένον τρόπον, ἐπείπερ καὶ ὁ δοῦλος τῆς κτήσεως μέρος τι ἦν.
394Aristoteles, Politica, 1; 99 (auctor 384BC-322BC)
πρῶτον μὲν οὖν ἀπορήσειεν ἄν τις πότερον ἡ χρηματιστικὴ ἡ αὐτὴ τῇ οἰκονομικῇ ἐστιν ἢ μέρος τι, ἢ ὑπηρετική, καὶ εἰ ὑπηρετική, πότερον ὡς ἡ κερκιδοποιικὴ τῇ ὑφαντικῇ ἢ ὡς ἡ χαλκουργικὴ τῇ ἀνδριαντοποιίᾳ (οὐ γὰρ ὡσαύτως ὑπηρετοῦσιν, ἀλλ' ἡ μὲν ὄργανα παρέχει, ἡ δὲ τὴν ὕλην· λέγω δὲ ὕλην τὸ ὑποκείμενον ἐξ οὗ τι ἀποτελεῖται ἔργον, οἷον ὑφάντῃ μὲν ἔρια ἀνδριαντοποιῷ δὲ χαλκόν) .
395Aristoteles, Politica, 1; 100 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν οὐχ ἡ αὐτὴ ἡ οἰκονομικὴ τῇ χρηματιστικῇ, δῆλον (τῆς μὲν γὰρ τὸ πορίσασθαι, τῆς δὲ τὸ χρήσασθαι· τίς γὰρ ἔσται ἡ χρησομένη τοῖς κατὰ τὴν οἰκίαν παρὰ τὴν οἰκονομικήν·) · πότερον δὲ μέρος αὐτῆς ἐστί τι ἢ ἕτερον εἶδος, ἔχει διαμφισβήτησιν· εἰ γάρ ἐστι τοῦ χρηματιστικοῦ θεωρῆσαι πόθεν χρήματα καὶ κτῆσις ἔσται, ἥ δὲ κτῆσις πολλὰ περιείληφε μέρη καὶ ὁ πλοῦτος, ὥστε πρῶτον ἡ γεωργικὴ πότερον μέρος τι τῆς οἰκονομικῆς ἢ ἕτερόν τι γένος, καὶ καθόλου ἡ περὶ τὴν τροφὴν ἐπιμέλεια καὶ κτῆσις· ἀλλὰ μὴν εἴδη γε πολλὰ τροφῆς, διὸ καὶ βίοι πολλοὶ καὶ τῶν ζῴων καὶ τῶν ἀνθρώπων εἰσίν· οὐ γὰρ οἷόν τε ζῆν ἄνευ τροφῆς, ὥστε αἱ διαφοραὶ τῆς τροφῆς τοὺς βίους πεποιήκασι διαφέροντας τῶν ζῴων.
396Aristoteles, Politica, 1; 110 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ ἡ πολεμικὴ φύσει κτητική πως ἔσται (ἡ γὰρ θηρευτικὴ μέρος αὐτῆς) , ᾗ δεῖ χρῆσθαι πρός τε τὰ θηρία καὶ τῶν ἀνθρώπων ὅσοι πεφυκότες ἄρχεσθαι μὴ θέλουσιν, ὡς φύσει δίκαιον τοῦτον ὄντα τὸν πόλεμον.
397Aristoteles, Politica, 1; 111 (auctor 384BC-322BC)
ἓν μὲν οὖν εἶδος κτητικῆς κατὰ φύσιν τῆς οἰκονομικῆς μέρος ἐστίν, καθὸ δεῖ ἤτοι ὑπάρχειν ἢ πορίζειν αὐτὴν ὅπως ὑπάρχῃ ὧν ἔστι θησαυρισμὸς χρημάτων πρὸς ζωὴν ἀναγκαίων, καὶ χρησίμων εἰς κοινωνίαν πόλεως ἢ οἰκίας.
398Aristoteles, Politica, 1; 161 (auctor 384BC-322BC)
τῆς μὲν οὖν οἰκειοτάτης χρηματιστικῆς ταῦτα μόρια καὶ πρῶτα· τῆς δὲ μεταβλητικῆς μέγιστον μὲν ἐμπορία (καὶ ταύτης μέρη τρία, ναυκληρία φορτηγία παράστασις· διαφέρει δὲ τούτων ἕτερα ἑτέρων τῷ τὰ μὲν ἀσφαλέστερα εἶναι, τὰ δὲ πλείω πορίζειν τὴν ἐπικαρπίαν) , δεύτερον δὲ τοκισμός, τρίτον δὲ μισθαρνία (ταύτης δ' ἡ μὲν τῶν βαναύσων τεχνῶν, ἡ δὲ τῶν ἀτέχνων καὶ τῷ σώματι μόνῳ χρησίμων) · τρίτον δὲ εἶδος χρηματιστικῆς μεταξὺ ταύτης καὶ τῆς πρώτης (ἔχει γὰρ καὶ τῆς κατὰ φύσιν τι μέρος καὶ τῆς μεταβλητικῆς) , ὅσα ἀπὸ γῆς καὶ τῶν ἀπὸ γῆς γιγνομένων, ἀκάρπων μὲν χρησίμων δέ, οἷον ὑλοτομία τε καὶ πᾶσα μεταλλευτική.
399Aristoteles, Politica, 1; 164 (auctor 384BC-322BC)
περὶ ἑκάστου δὲ τούτων καθόλου μὲν εἴρηται καὶ νῦν, τὸ δὲ κατὰ μέρος ἀκριβολογεῖσθαι χρήσιμον μὲν πρὸς τὰς ἐργασίας, φορτικὸν δὲ τὸ ἐνδιατρίβειν.
400Aristoteles, Politica, 1; 194 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δὲ τοῦτο καὶ κατὰ μέρος μᾶλλον ἐπισκοποῦσιν· καθόλου γὰρ οἱ λέγοντες ἐξαπατῶσιν ἑαυτοὺς ὅτι τὸ εὖ ἔχειν τὴν ψυχὴν ἀρετή, ἢ τὸ ὀρθοπραγεῖν, ἤ τι τῶν τοιούτων· πολὺ γὰρ ἄμεινον λέγουσιν οἱ ἐξαριθμοῦντες τὰς ἀρετάς, ὥσπερ Γοργίας, τῶν οὕτως ὁριζομένων.
401Aristoteles, Politica, 1; 204 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ γὰρ οἰκία μὲν πᾶσα μέρος πόλεως, ταῦτα δ' οἰκίας, τὴν δὲ τοῦ μέρους πρὸς τὴν τοῦ ὅλου δεῖ βλέπειν ἀρετήν, ἀναγκαῖον πρὸς τὴν πολιτείαν βλέποντας παιδεύειν καὶ τοὺς παῖδας καὶ τὰς γυναῖκας, εἴπερ τι διαφέρει πρὸς τὸ τὴν πόλιν εἶναι σπουδαίαν καὶ τὸ τοὺς παῖδας εἶναι σπουδαίους καὶ τὰς γυναῖκας σπουδαίας.
402Aristoteles, Politica, 1; 205 (auctor 384BC-322BC)
ἀναγκαῖον δὲ διαφέρειν· αἱ μὲν γὰρ γυναῖκες ἥμισυ μέρος τῶν ἐλευθέρων, ἐκ δὲ τῶν παίδων οἱ κοινωνοὶ γίνονται τῆς πολιτείας.
403Aristoteles, Politica, 2; 15 (auctor 384BC-322BC)
πάντας αὐτοῦ μετέχειν, τοῦτό γε μιμεῖται τὸ ἐν μέρει τοὺς ἴσους εἴκειν τό ἀνομοίους εἶναι ἔξω ἀρχῆς· οἱ μὲν γὰρ ἄρχουσιν οἱ δ' ἄρχονται κατὰ μέρος ὥσπερ ἂν ἄλλοι γενόμενοι.
404Aristoteles, Politica, 2; 91 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ ἐν τῇ Πολιτείᾳ περὶ ὀλίγων πάμπαν διώρικεν ὁ Σωκράτης, περί τε γυναικῶν καὶ τέκνων κοινωνίας, πῶς ἔχειν δεῖ, καὶ περὶ κτήσεως, καὶ τῆς πολιτείας τὴν τάξιν (διαιρεῖται γὰρ εἰς δύο μέρη τὸ πλῆθος τῶν οἰκούντων, τὸ μὲν εἰς τοὺς γεωργούς, τὸ δὲ εἰς τὸ προπολεμοῦν μέρος· τρίτον δ' ἐκ τούτων τὸ βουλευόμενον καὶ κύριον τῆς πόλεως) , περὶ δὲ τῶν γεωργῶν καὶ τῶν τεχνιτῶν, πότερον οὐδεμιᾶς μεθέξουσιν ἤ τινος ἀρχῆς, καὶ πότερον ὅπλα δεῖ κεκτῆσθαι καὶ τούτους καὶ συμπολεμεῖν ἢ μή, περὶ τούτων οὐδὲν διώρικεν ὁ Σωκράτης, ἀλλὰ τὰς μὲν γυναῖκας οἴεται δεῖν συμπολεμεῖν καὶ παιδείας μετέχειν τῆς αὐτῆς τοῖς φύλαξιν, τὰ δ' ἄλλα τοῖς ἔξωθεν πεπλήρωκε τὸν λόγον καὶ περὶ τῆς παιδείας, ποίαν τινὰ δεῖ γίνεσθαι τῶν φυλάκων.
405Aristoteles, Politica, 2, 1265A; 92 (auctor 384BC-322BC)
τῶν δὲ Νόμων τὸ μὲν πλεῖστον μέρος νόμοι τυγχάνουσιν ὄντες, ὀλίγα δὲ περὶ τῆς πολιτείας εἴρηκεν, καὶ ταύτην βουλόμενος κοινοτέραν ποιεῖν ταῖς πόλεσι κατὰ μικρὸν περιάγει πάλιν πρὸς τὴν ἑτέραν πολιτείαν.
406Aristoteles, Politica, 2; 157 (auctor 384BC-322BC)
κατεσκεύαζε δὲ τὴν πόλιν τῷ πλήθει μὲν μυρίανδρον, εἰς τρία δὲ μέρη διῃρημένην· ἐποίει γὰρ ἓν μὲν μέρος τεχνίτας, ἓν δὲ γεωργούς, τρίτον δὲ τὸ προπολεμοῦν καὶ τὰ ὅπλα ἔχον.
407Aristoteles, Politica, 2; 168 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δ' οὐ ῥᾴδιον μὴ πολλοὺς ὄντας· εἰ δὲ τοῦτ' ἔσται, τί δεῖ τοὺς ἄλλους μετέχειν τῆς πολιτείας καὶ κυρίους εἶναι τῆς τῶν ἀρχόντων καταστάσεως· ἔτι οἱ γεωργοὶ τί χρήσιμοι τῇ πόλει· τεχνίτας μὲν γὰρ ἀναγκαῖον εἶναι (πᾶσα γὰρ δεῖται πόλις τεχνιτῶν) , καὶ δύνανται διαγίγνεσθαι καθάπερ ἐν ταῖς ἄλλαις πόλεσιν ἀπὸ τῆς τέχνης· οἱ δὲ γεωργοὶ πορίζοντες μὲν τοῖς τὰ ὅπλα κεκτημένοις τὴν τροφὴν εὐλόγως ἂν ἦσάν τι τῆς πόλεως μέρος, νῦν δ' ἰδίαν ἔχουσιν καὶ ταύτην ἰδίᾳ γεωργήσουσιν.
408Aristoteles, Politica, 2; 197 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ γὰρ οἰκίας μέρος ἀνὴρ καὶ γυνή, δῆλον ὅτι καὶ πόλιν ἐγγὺς τοῦ δίχα διῃρῆσθαι δεῖ νομίζειν εἴς τε τὸ τῶν ἀνδρῶν πλῆθος καὶ τὸ τῶν γυναικῶν, ὥστ' ἐν ὅσαις πολιτείαις φαύλως ἔχει τὸ περὶ τὰς γυναῖκας, τὸ ἥμισυ τῆς πόλεως εἶναι δεῖ νομίζειν ἀνομοθέτητον.
409Aristoteles, Politica, 2, 1271B; 242 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ὡδὶ δὲ τῇ ὑποθέσει τοῦ νομοθέτου ἐπιτιμήσειεν ἄν τις, ὅπερ καὶ Πλάτων ἐν τοῖς Νόμοις ἐπιτετίμηκεν· πρὸς γὰρ μέρος ἀρετῆς ἡ πᾶσα σύνταξις τῶν νόμων ἐστί, τὴν πολεμικήν· αὕτη γὰρ χρησίμη πρὸς τὸ κρατεῖν.
410Aristoteles, Politica, 2; 260 (auctor 384BC-322BC)
ἐν μὲν γὰρ Λακεδαίμονι κατὰ κεφαλὴν ἕκαστος εἰσφέρει τὸ τεταγμένον, εἰ δὲ μή, μετέχειν νόμος κωλύει τῆς πολιτείας, καθάπερ εἴρηται καὶ πρότερον, ἐν δὲ Κρήτῃ κοινοτέρως· ἀπὸ πάντων γὰρ τῶν γινομένων καρπῶν τε καὶ βοσκημάτων δημοσίων, καὶ ἐκ τῶν φόρων οὓς φέρουσιν οἱ περίοικοι, τέτακται μέρος τὸ μὲν πρὸς τοὺς θεοὺς καὶ τὰς κοινὰς λειτουργίας, τὸ δὲ τοῖς συσσιτίοις, ὥστ' ἐκ κοινοῦ τρέφεσθαι πάντας, καὶ γυναῖκας καὶ παῖδας καὶ ἄνδρας· πρὸς δὲ τὴν ὀλιγοσιτίαν ὡς ὠφέλιμον πολλὰ πεφιλοσόφηκεν ὁ νομοθέτης, καὶ πρὸς τὴν διάζευξιν τῶν γυναικῶν, ἵνα μὴ πολυτεκνῶσι, τὴν πρὸς τοὺς ἄρρενας ποιήσας ὁμιλίαν, περὶ ἧς εἰ φαύλως ἢ μὴ φαύλως, ἕτερος ἔσται τοῦ διασκέψασθαι καιρός.
411Aristoteles, Politica, 2; 299 (auctor 384BC-322BC)
ὀλιγαρχικῆς δ' οὔσης τῆς πολιτείας ἄριστα ἐκφεύγουσι τῷ πλουτεῖν αἰεί τι τοῦ δήμου μέρος, ἐκπέμποντες ἐπὶ τὰς πόλεις.
412Aristoteles, Politica, 3; 18 (auctor 384BC-322BC)
ἐν ἐνίαις γὰρ οὐκ ἔστι δῆμος, οὐδ' ἐκκλησίαν νομίζουσιν ἀλλὰ συγκλήτους, καὶ τὰς δίκας δικάζουσι κατὰ μέρος, οἷον ἐν Λακεδαίμονι τὰς τῶν συμβολαίων δικάζει τῶν ἐφόρων ἄλλος ἄλλας, οἱ δὲ γέροντες τὰς φονικάς, ἑτέρα δ' ἴσως ἀρχή τις ἑτέρας.
413Aristoteles, Politica, 3; 36 (auctor 384BC-322BC)
τοιαύτη δ' ἴσως ἐστὶ καὶ Βαβυλὼν καὶ πᾶσα ἥτις ἔχει περιγραφὴν μᾶλλον ἔθνους ἢ πόλεως· ἧς γέ φασιν ἑαλωκυίας τρίτην ἡμέραν οὐκ αἰσθέσθαι τι μέρος τῆς πόλεως.
414Aristoteles, Politica, 3, 1277B; 62 (auctor 384BC-322BC)
ὧν ἓν μέρος κατέχουσιν οἱ χερνῆτες· οὗτοι δ' εἰσίν, ὥσπερ σημαίνει καὶ τοὔνομ' αὐτούς, οἱ ζῶντες ἀπὸ τῶν χειρῶν, ἐν οἷς ὁ βάναυσος τεχνίτης ἐστίν.
415Aristoteles, Politica, 3; 101 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ μηδὲν δεόμενοι τῆς παρὰ ἀλλήλων βοηθείας οὐκ ἔλαττον ὀρέγονται τοῦ συζῆν· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὸ κοινῇ συμφέρον συνάγει, καθ' ὅσον ἐπιβάλλει μέρος ἑκάστῳ τοῦ ζῆν καλῶς.
416Aristoteles, Politica, 3; 108 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ τὰς πολιτικὰς ἀρχάς, ὅταν ᾖ κατ' ἰσότητα τῶν πολιτῶν συνεστηκυῖα καὶ καθ' ὁμοιότητα, κατὰ μέρος ἀξιοῦσιν ἄρχειν, πρότερον μέν, ᾗ πέφυκεν, ἀξιοῦντες ἐν μέρει λειτουργεῖν, καὶ σκοπεῖν τινα πάλιν τὸ αὑτοῦ ἀγαθόν, ὥσπερ πρότερον αὐτὸς ἄρχων ἐσκόπει τὸ ἐκείνου συμφέρον· νῦν δὲ διὰ τὰς ὠφελείας τὰς ἀπὸ τῶν κοινῶν καὶ τὰς ἐκ τῆς ἀρχῆς βούλονται συνεχῶς ἄρχειν, οἷον εἰ συνέβαινεν ὑγιαίνειν ἀεὶ τοῖς ἄρχουσι νοσακεροῖς οὖσιν.
417Aristoteles, Politica, 3; 151 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν πάντες οἱ περὶ τῶν πολιτειῶν ἀμφισβητοῦντες μέρος τι τοῦ δικαίου λέγουσι, φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων.
418Aristoteles, Politica, 3; 222 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δέ τις ἔστιν εἷς τοσοῦτον διαφέρων κατ' ἀρετῆς ὑπερβολήν, ἢ πλείους μὲν ἑνὸς μὴ μέντοι δυνατοὶ πλήρωμα παρασχέσθαι πόλεως, ὥστε μὴ συμβλητὴν εἶναι τὴν τῶν ἄλλων ἀρετὴν πάντων μηδὲ τὴν δύναμιν αὐτῶν τὴν πολιτικὴν πρὸς τὴν ἐκείνων, εἰ πλείους, εἰ δ' εἷς, τὴν ἐκείνου μόνον, οὐκέτι θετέον τούτους μέρος πόλεως· ἀδικήσονται γὰρ ἀξιούμενοι τῶν ἴσων, ἄνισοι τοσοῦτον κατ' ἀρετὴν ὄντες καὶ τὴν πολιτικὴν δύναμιν· ὥσπερ γὰρ θεὸν ἐν ἀνθρώποις εἰκὸς εἶναι τὸν τοιοῦτον.
419Aristoteles, Politica, 3, 1286A; 266 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε τὸ σκέμμα σχεδὸν περὶ δυοῖν ἐστιν, ἓν μὲν πότερον συμφέρει ταῖς πόλεσι στρατηγὸν ἀίδιον εἶναι, καὶ τοῦτον ἢ κατὰ γένος ἢ κατὰ μέρος, ἢ οὐ συμφέρει, ἓν δὲ πότερον ἕνα συμφέρει κύριον εἶναι πάντων, ἢ οὐ συμφέρει.
420Aristoteles, Politica, 3; 293 (auctor 384BC-322BC)
ὁ μὲν γὰρ κατὰ νόμον λεγόμενος βασιλεὺς οὐκ ἔστιν εἶδος, καθάπερ εἴπομεν, πολιτείας (ἐν πάσαις γὰρ ὑπάρχειν ἐνδέχεται στρατηγίαν ἀίδιον, οἷον ἐν δημοκρατίᾳ καὶ ἀριστοκρατίᾳ, καὶ πολλοὶ ποιοῦσιν ἕνα κύριον τῆς διοικήσεως· τοιαύτη γὰρ ἀρχή τις ἔστι καὶ περὶ Ἐπίδαμνον, καὶ περὶ Ὀποῦντα δὲ κατά τι μέρος ἔλαττον) · περὶ δὲ τῆς παμβασιλείας καλουμένης (αὕτη δ' ἐστὶ καθ' ἣν ἄρχει πάντων κατὰ τὴν ἑαυτοῦ βούλησιν ὁ βασιλεύς) δοκεῖ [δέ] τισιν οὐδὲ κατὰ φύσιν εἶναι τὸ κύριον ἕνα πάντων εἶναι τῶν πολιτῶν, ὅπου συνέστηκεν ἐξ ὁμοίων ἡ πόλις· τοῖς γὰρ ὁμοίοις φύσει τὸ αὐτὸ δίκαιον ἀναγκαῖον καὶ τὴν αὐτὴν ἀξίαν κατὰ φύσιν εἶναι, ὥστ' εἴπερ καὶ τὸ ἴσην ἔχειν τοὺς ἀνίσους τροφὴν ἢ ἐσθῆτα βλαβερὸν τοῖς σώμασιν, οὕτως ἔχειν καὶ τὰ περὶ τὰς τιμάς· ὁμοίως τοίνυν καὶ τὸ ἄνισον τοὺς ἴσους· διόπερ οὐδένα μᾶλλον ἄρχειν ἢ ἄρχεσθαι δίκαιον, καὶ τὸ ἀνὰ μέρος τοίνυν ὡσαύτως.
421Aristoteles, Politica, 3; 325 (auctor 384BC-322BC)
οὔτε γὰρ κτείνειν ἢ φυγαδεύειν οὐδ' ὀστρακίζειν δή που τὸν τοιοῦτον πρέπον ἐστίν, οὔτ' ἀξιοῦν ἄρχεσθαι κατὰ μέρος· οὐ γὰρ πέφυκε τὸ μέρος ὑπερέχειν τοῦ παντός, τῷ δὲ τὴν τηλικαύτην ὑπερβολὴν ἔχοντι τοῦτο συμβέβηκεν.
422Aristoteles, Politica, 3; 326 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε λείπεται μόνον τὸ πείθεσθαι τῷ τοιούτῳ καὶ κύριον εἶναι μὴ κατὰ μέρος τοῦτον ἀλλ' ἁπλῶς.
423Aristoteles, Politica, 4, 1290A; 21 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τῶν γνωρίμων εἰσὶ διαφοραὶ καὶ κατὰ τὸν πλοῦτον καὶ τὰ μεγέθη τῆς οὐσίας, οἷον ἱπποτροφίας (τοῦτο γὰρ οὐ ῥᾴδιον μὴ πλουτοῦντας ποιεῖν· διόπερ ἐπὶ τῶν ἀρχαίων χρόνων ὅσαις πόλεσιν ἐν τοῖς ἵπποις ἡ δύναμις ἦν, ὀλιγαρχίαι παρὰ τούτοις ἦσαν· ἐχρῶντο δὲ πρὸς τοὺς πολέμους ἵπποις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας, οἷον Ἐρετριεῖς καὶ Χαλκιδεῖς καὶ Μάγνητες οἱ ἐπὶ Μαιάνδρῳ καὶ τῶν ἄλλων πολλοὶ περὶ τὴν Ἀσίαν) · ἔτι πρὸς ταῖς κατὰ πλοῦτον διαφοραῖς ἐστιν ἡ μὲν κατὰ γένος ἡ δὲ κατ' ἀρετήν, κἂν εἴ τι δὴ τοιοῦτον ἕτερον εἴρηται πόλεως εἶναι μέρος ἐν τοῖς περὶ τὴν ἀριστοκρατίαν· ἐκεῖ γὰρ διείλομεν ἐκ πόσων μερῶν ἀναγκαίων ἐστὶ πᾶσα πόλις· τούτων γὰρ τῶν μερῶν ὁτὲ μὲν πάντα μετέχει τῆς πολιτείας ὁτὲ δ' ἐλάττω ὁτὲ δὲ πλείω.
424Aristoteles, Politica, 4; 29 (auctor 384BC-322BC)
οὐ δεῖ δὲ τιθέναι δημοκρατίαν, καθάπερ εἰώθασί τινες νῦν, ἁπλῶς οὕτως, ὅπου κύριον τὸ πλῆθος (καὶ γὰρ ἐν ταῖς ὀλιγαρχίαις καὶ πανταχοῦ τὸ πλέον μέρος κύριον) , οὐδ' ὀλιγαρχίαν, ὅπου κύριοι ὀλίγοι τῆς πολιτείας.
425Aristoteles, Politica, 4; 35 (auctor 384BC-322BC)
ὁμολογοῦμεν γὰρ οὐχ ἓν μέρος ἀλλὰ πλείω πᾶσαν ἔχειν πόλιν.
426Aristoteles, Politica, 4; 42 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ προπολεμοῦν οὐ πρότερον ἀποδίδωσι μέρος πρὶν ἢ τῆς χώρας αὐξομένης καὶ τῆς τῶν πλησίον ἁπτομένης εἰς πόλεμον καταστῶσιν.
427Aristoteles, Politica, 4; 49 (auctor 384BC-322BC)
ἀναγκαῖον οὖν εἶναί τινας τοὺς δυναμένους ἄρχειν καὶ λειτουργοῦντας ἢ συνεχῶς ἢ κατὰ μέρος τῇ πόλει ταύτην τὴν λειτουργίαν.
428Aristoteles, Politica, 4, 1295A; 127 (auctor 384BC-322BC)
περὶ δὲ τυραννίδος ἦν ἡμῖν λοιπὸν εἰπεῖν, οὐχ ὡς ἐνούσης πολυλογίας περὶ αὐτήν, ἀλλ' ὅπως λάβῃ τῆς μεθόδου τὸ μέρος, ἐπειδὴ καὶ ταύτην τίθεμεν τῶν πολιτειῶν τι μέρος.
429Aristoteles, Politica, 4; 162 (auctor 384BC-322BC)
ληπτέον δὴ πρῶτον περὶ πασῶν καθόλου ταὐτόν· δεῖ γὰρ κρεῖττον εἶναι τὸ βουλόμενον μέρος τῆς πόλεως τοῦ μὴ βουλομένου μένειν τὴν πολιτείαν.
430Aristoteles, Politica, 4; 196 (auctor 384BC-322BC)
εἰσὶ δὲ οἱ τρόποι τοῦ πάντας πλείους, εἷς μὲν τὸ κατὰ μέρος ἀλλὰ μὴ πάντας ἀθρόους (ὥσπερ ἐν τῇ πολιτείᾳ τῇ Τηλεκλέους ἐστὶ τοῦ Μιλησίου· καὶ ἐν ἄλλαις δὲ πολιτείαις βουλεύονται αἱ συναρχίαι συνιοῦσαι, εἰς δὲ τὰς ἀρχὰς βαδίζουσι πάντες κατὰ μέρος ἐκ τῶν φυλῶν καὶ τῶν μορίων τῶν ἐλαχίστων παντελῶς, ἕως ἂν διεξέλθῃ διὰ πάντων) , συνιέναι δὲ μόνον περί τε νόμων θέσεως καὶ τῶν περὶ τῆς πολιτείας, καὶ τὰ παραγγελλόμενα ἀκουσομένους ὑπὸ τῶν ἀρχόντων· ἄλλος δὲ τρόπος τὸ πάντας ἀθρόους, συνιέναι δὲ μόνον πρός τε τὰς ἀρχαιρεσίας [αἱρησομένους] καὶ πρὸς τὰς νομοθεσίας καὶ περὶ πολέμου καὶ εἰρήνης καὶ πρὸς εὐθύνας, τὰ δ' ἄλλα τὰς ἀρχὰς βουλεύεσθαι τὰς ἐφ' ἑκάστοις τεταγμένας, αἱρετὰς οὔσας ἐξ ἁπάντων ἢ κληρωτάς· ἄλλος δὲ τρόπος τὸ περὶ τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς εὐθύνας ἀπαντᾶν τοὺς πολίτας, καὶ περὶ πολέμου βουλευσομένους καὶ συμμαχίας, τὰ δ' ἄλλα τὰς ἀρχὰς διοικεῖν αἱρετὰς οὔσας, ὅσας ἐνδέχεται, τοιαῦται δ' εἰσὶν ὅσας ἄρχειν ἀναγκαῖον τοὺς ἐπισταμένους· τέταρτος δὲ τρόπος τὸ πάντας περὶ πάντων βουλεύεσθαι συνιόντας, τὰς δ' ἀρχὰς περὶ μηθενὸς κρίνειν ἀλλὰ μόνον προανακρίνειν, ὅνπερ ἡ τελευταία δημοκρατία νῦν διοικεῖται τρόπον, ἣν ἀνάλογόν φαμεν εἶναι ὀλιγαρχίᾳ τε δυναστευτικῇ καὶ μοναρχίᾳ τυραννικῇ.
431Aristoteles, Politica, 4; 211 (auctor 384BC-322BC)
εἰσὶ δὲ αἱ μὲν πολιτικαὶ τῶν ἐπιμελειῶν, ἢ πάντων τῶν πολιτῶν πρός τινα πρᾶξιν, οἷον στρατηγὸς στρατευομένων, ἢ κατὰ μέρος, οἷον ὁ γυναικονόμος ἢ παιδονόμος· αἱ δ' οἰκονομικαί (πολλάκις γὰρ αἱροῦνται σιτομέτρας) · αἱ δ' ὑπηρετικαὶ καὶ πρὸς ἅς, ἂν εὐπορῶσι, τάττουσι δούλους.
432Aristoteles, Politica, 4; 231 (auctor 384BC-322BC)
ἢ γὰρ πάντες ἐκ πάντων αἱρέσει, ἢ πάντες ἐκ πάντων κλήρῳ – καί ἢ ἐξ ἁπάντων, ἢ ὡς ἀνὰ μέρος, οἷον κατὰ φυλὰς καὶ δήμους καὶ φατρίας, ἕως ἂν διέλθῃ διὰ πάντων τῶν πολιτῶν, ἢ ἀεὶ ἐξ ἁπάντων, – ἢ καὶ τὰ μὲν οὕτως τὰ δὲ ἐκείνως· πάλιν εἰ τινὲς οἱ καθιστάντες, ἢ ἐκ πάντων αἱρέσει ἢ ἐκ πάντων κλήρῳ, ἢ ἐκ τινῶν αἱρέσει ἢ ἐκ τινῶν κλήρῳ, ἢ τὰ μὲν οὕτως τὰ δὲ ἐκείνως, λέγω δὲ τὰ μὲν [ἐκ πάντων] αἱρέσει τὰ δὲ κληρῷ καὶ τὰ μὲν ἐκ τινῶν αἱρέσει τὰ δὲ κληρῷ· ὥστε δώδεκα οἱ τρόποι γίνονται χωρὶς τῶν δύο συνδυασμῶν.
433Aristoteles, Politica, 4, 1301A; 246 (auctor 384BC-322BC)
οὗτοι μὲν οὖν οἱ τρόποι τέτταρες τὸν ἀριθμόν· τοσοῦτοι δ' ἕτεροι καὶ οἱ κατὰ μέρος.
434Aristoteles, Politica, 5; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἀρχαὶ μὲν οὖν ὡς εἰπεῖν αὗται καὶ πηγαὶ τῶν στάσεών εἰσιν, ὅθεν στασιάζουσιν· διὸ καὶ αἱ μεταβολαὶ γίνονται διχῶς· ὁτὲ μὲν γὰρ πρὸς τὴν πολιτείαν, ὅπως ἐκ τῆς καθεστηκυίας ἄλλην μεταστήσωσιν, οἷον ἐκ δημοκρατίας ὀλιγαρχίαν ἢ δημοκρατίαν ἐξ ὀλιγαρχίας, ἢ πολιτείαν καὶ ἀριστοκρατίαν ἐκ τούτων, ἢ ταύτας ἐξ ἐκείνων, ὁτὲ δ' οὐ πρὸς τὴν καθεστηκυῖαν πολιτείαν, ἀλλὰ τὴν μὲν κατάστασιν προαιροῦνται τὴν αὐτήν, δι' αὑτῶν δ' εἶναι βούλονται ταύτην, οἷον τὴν ὀλιγαρχίαν ἢ τὴν μοναρχίαν· ἔτι περὶ τοῦ μᾶλλον καὶ ἧττον, οἷον ἢ ὀλιγαρχίαν οὖσαν εἰς τὸ μᾶλλον ὀλιγαρχεῖσθαι ἢ εἰς τὸ ἧττον, ἢ δημοκρατίαν οὖσαν εἰς τὸ μᾶλλον δημοκρατεῖσθαι ἢ εἰς τὸ ἧττον, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν πολιτειῶν, ἢ ἵνα ἐπιταθῶσιν ἢ ἀνεθῶσιν· ἔτι πρὸς τὸ μέρος τι κινῆσαι τῆς πολιτείας, οἷον ἀρχήν τινα καταστῆσαι ἢ ἀνελεῖν, ὥσπερ ἐν Λακεδαίμονί φασι Λύσανδρόν τινες ἐπιχειρῆσαι καταλῦσαι τὴν βασιλείαν καὶ Παυσανίαν τὸν βασιλέα τὴν ἐφορείαν, καὶ ἐν Ἐπιδάμνῳ δὲ μετέβαλεν ἡ πολιτεία κατὰ μόριον (ἀντὶ γὰρ τῶν φυλάρχων βουλὴν ἐποίησαν, εἰς δὲ τὴν ἡλιαίαν ἐπάναγκές ἐστιν ἔτι τῶν ἐν τῷ πολιτεύματι βαδίζειν τὰς ἀρχάς, ὅταν ἐπιψηφίζηται ἀρχή τις, ὀλιγαρχικὸν δὲ καὶ ὁ ἄρχων ὁ εἷς ἦν ἐν τῇ πολιτείᾳ ταύτῃ) .
435Aristoteles, Politica, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
λέγω δὲ ἀριθμῷ μὲν τὸ πλήθει ἢ μεγέθει ταὐτὸ καὶ ἴσον, κατ' ἀξίαν δὲ τὸ τῷ λόγῳ, οἷον ὑπερέχει κατ' ἀριθμὸν μὲν ἴσῳ τὰ τρία τοῖν δυοῖν καὶ ταῦτα τοῦ ἑνός, λόγῳ δὲ τὰ τέτταρα τοῖν δυοῖν καὶ ταῦτα τοῦ ἑνός· ἴσον γὰρ μέρος τὰ δύο τῶν τεττάρων καὶ τὸ ἓν τοῖν δυοῖν· ἄμφω γὰρ ἡμίση.
436Aristoteles, Politica, 5; 58 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ὅλως δὴ δεῖ τοῦτο μὴ λανθάνειν, ὡς οἱ δυνάμεως αἴτιοι γενόμενοι, καὶ ἰδιῶται καὶ ἀρχαὶ καὶ φυλαὶ καὶ ὅλως μέρος καὶ ὁποινοῦν πλῆθος, στάσιν κινοῦσιν· ἢ γὰρ οἱ τούτοις φθονοῦντες τιμωμένοις ἄρχουσι τῆς στάσεως, ἢ οὗτοι διὰ τὴν ὑπεροχὴν οὐ θέλουσι μένειν ἐπὶ τῶν ἴσων.
437Aristoteles, Politica, 5; 127 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ καὶ διὰ τοὺς ἰδίους βίους νεωτερίζουσιν, δεῖ ἐμποιεῖν ἀρχήν τινα τὴν ἐποψομένην τοὺς ζῶντας ἀσυμφόρως πρὸς τὴν πολιτείαν, ἐν μὲν δημοκρατίᾳ πρὸς τὴν δημοκρατίαν, ἐν δὲ ὀλιγαρχίᾳ πρὸς τὴν ὀλιγαρχίαν, ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἄλλων πολιτειῶν ἑκάστῃ· καὶ τὸ εὐημεροῦν δὲ τῆς πόλεως ἀνὰ μέρος φυλάττεσθαι διὰ τὰς αὐτὰς αἰτίας· τούτου δ' ἄκος τὸ αἰεὶ τοῖς ἀντικειμένοις μορίοις ἐγχειρίζειν τὰς πράξεις καὶ τὰς ἀρχάς (λέγω δ' ἀντικεῖσθαι τοὺς ἐπιεικεῖς τῷ πλήθει, καὶ τοὺς ἀπόρους τοῖς εὐπόροις) , καὶ τὸ πειρᾶσθαι ἢ συμμιγνύναι τὸ τῶν ἀπόρων πλῆθος καὶ τὸ τῶν εὐπόρων ἢ τὸ μέσον αὔξειν (τοῦτο γὰρ διαλύει τὰς διὰ τὴν ἀνισότητα στάσεις) .
438Aristoteles, Politica, 5; 238 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' αἱ πόλεις ἐκ δύο συνεστήκασι μορίων, ἔκ τε τῶν ἀπόρων ἀνθρώπων καὶ τῶν εὐπόρων, μάλιστα μὲν ἀμφοτέρους ὑπολαμβάνειν δεῖ σῴζεσθαι διὰ τὴν ἀρχήν, καὶ τοὺς ἑτέρους ὑπὸ τῶν ἑτέρων ἀδικεῖσθαι μηδέν, ὁπότεροι δ' ἂν ὦσι κρείττους, τούτους ἰδίους μάλιστα ποιεῖσθαι τῆς ἀρχῆς, ὡς, ἂν ὑπάρξῃ τοῦτο τοῖς πράγμασιν, οὔτε δούλων ἐλευθέρωσιν ἀνάγκη ποιεῖσθαι τὸν τύραννον οὔτε ὅπλων παραίρεσιν· ἱκανὸν γὰρ θάτερον μέρος πρὸς τῇ δυνάμει προστιθέμενον ὥστε κρείττους εἶναι τῶν ἐπιτιθεμένων.
439Aristoteles, Politica, 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
τῆς μὲν οὖν δημοκρατίας ὅρος οὗτος δεύτερος· ἐντεῦθεν δ' ἐλήλυθε τὸ μὴ ἄρχεσθαι, μάλιστα μὲν ὑπὸ μηθενός, εἰ δὲ μή, κατὰ μέρος, καὶ συμβάλλεται ταύτῃ πρὸς τὴν ἐλευθερίαν τὴν κατὰ τὸ ἴσον.
440Aristoteles, Politica, 6; 33 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ τὸ κυρίους εἶναι τοῦ ἑλέσθαι καὶ εὐθύνειν ἀναπληροῖ τὴν ἔνδειαν, εἴ τι φιλοτιμίας ἔχουσιν, ἐπεὶ παρ' ἐνίοις δήμοις, κἂν μὴ μετέχωσι τῆς αἱρέσεως τῶν ἀρχῶν ἀλλά τινες αἱρετοὶ κατὰ μέρος ἐκ πάντων, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ, τοῦ δὲ βουλεύεσθαι κύριοι ὦσιν, ἱκανῶς ἔχει τοῖς πολλοῖς· καὶ δεῖ νομίζειν καὶ τοῦτ' εἶναι σχῆμά τι δημοκρατίας, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ ποτ' ἦν.
441Aristoteles, Politica, 6; 38 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν αὕτη τῶν δημοκρατιῶν ἀρίστη, φανερόν, καὶ διὰ τίν' αἰτίαν, ὅτι διὰ τὸ ποιόν τινα εἶναι τὸν δῆμον· πρὸς δὲ τὸ κατασκευάζειν γεωργὸν τὸν δῆμον τῶν τε νόμων τινὲς τῶν παρὰ πολλοῖς κειμένων τὸ ἀρχαῖον χρήσιμοι πάντως, ἢ τὸ ὅλως μὴ ἐξεῖναι κεκτῆσθαι πλείω γῆν μέτρου τινὸς ἢ ἀπό τινος τόπου πρὸς τὸ ἄστυ καὶ τὴν πόλιν (ἦν δὲ τό γε ἀρχαῖον ἐν πολλαῖς πόλεσι νενομοθετημένον μηδὲ πωλεῖν ἐξεῖναι τοὺς πρώτους κλήρους· ἔστι δὲ καὶ ὃν λέγουσιν Ὀξύλου νόμον εἶναι τοιοῦτόν τι δυνάμενος, τὸ μὴ δανείζειν εἴς τι μέρος τῆς ὑπαρχούσης ἑκάστῳ γῆς) , νῦν δὲ δεῖ διορθοῦν καὶ τῷ Ἀφυταίων νόμῳ, πρὸς γὰρ ὃ λέγομέν ἐστι χρήσιμος· ἐκεῖνοι γάρ, καίπερ ὄντες πολλοὶ κεκτημένοι δὲ γῆν ὀλίγην, ὅμως πάντες γεωργοῦσιν· τιμῶνται γὰρ οὐχ ὅλας τὰς κτήσεις, ἀλλὰ κατὰ τηλικαῦτα μόρια διαιροῦντες ὥστ' ἔχειν ὑπερβάλλειν ταῖς τιμήσεσι καὶ τοὺς πένητας.
442Aristoteles, Politica, 6, 1320B; 58 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ συμφέρει τοῦτο καὶ τοῖς εὐπόροις, τὰ μὲν ἀπὸ τῶν προσόδων γινόμενα συναθροίζοντας ἀθρόα χρὴ διανέμειν τοῖς ἀπόροις, μάλιστα μὲν εἴ τις δύναται τοσοῦτον ἀθροίζων ὅσον εἰς γηδίου κτῆσιν, εἰ δὲ μή, πρὸς ἀφορμὴν ἐμπορίας καὶ γεωργίας, καί, εἰ μὴ πᾶσι δυνατόν, ἀλλὰ κατὰ φυλὰς ἤ τι μέρος ἕτερον ἐν μέρει διανέμειν, ἐν δὲ τούτῳ πρὸς τὰς ἀναγκαίας συνόδους τοὺς εὐπόρους εἰσφέρειν τὸν μισθόν, ἀφειμένους τῶν ματαίων λειτουργιῶν.
443Aristoteles, Politica, 6, 1322B; 104 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ κἂν ὦσιν ἱππεῖς ἢ ψιλοὶ ἢ τοξόται ἢ ναυτικόν, καὶ ἐπὶ τούτων ἑκάστων ἐνίοτε καθίσταται ἀρχή, αἳ καλοῦνται ναυαρχίαι καὶ ἱππαρχίαι καὶ ταξιαρχίαι, καὶ κατὰ μέρος δὲ αἱ ὑπὸ ταύτας τριηραρχίαι καὶ λοχαγίαι καὶ φυλαρχίαι καὶ ὅσα τούτων μόρια.
444Aristoteles, Politica, 7; 66 (auctor 384BC-322BC)
οὐ μὴν ἀλλὰ κἂν εἰ δεῖ κρίνειν πρὸς τὸ πλῆθος ἀποβλέποντας, οὐ κατὰ τὸ τυχὸν πλῆθος τοῦτο ποιητέον (ἀναγκαῖον γὰρ ἐν ταῖς πόλεσιν ἴσως ὑπάρχειν καὶ δούλων ἀριθμὸν πολλῶν καὶ μετοίκων καὶ ξένων) , ἀλλ' ὅσοι πόλεώς εἰσι μέρος καὶ ἐξ ὧν συνίσταται πόλις οἰκείων μορίων· ἡ γὰρ τούτων ὑπεροχὴ τοῦ πλήθους μεγάλης πόλεως σημεῖον, ἐξ ἧς δὲ βάναυσοι μὲν ἐξέρχονται πολλοὶ τὸν ἀριθμὸν ὁπλῖται δὲ ὀλίγοι, ταύτην ἀδύνατον εἶναι μεγάλην· οὐ γὰρ ταὐτὸν μεγάλη τε πόλις καὶ πολυάνθρωπος.
445Aristoteles, Politica, 7; 92 (auctor 384BC-322BC)
τὴν δὲ πολυανθρωπίαν τὴν γιγνομένην περὶ τὸν ναυτικὸν ὄχλον οὐκ ἀναγκαῖον ὑπάρχειν ταῖς πόλεσιν· οὐθὲν γὰρ αὐτοὺς μέρος εἶναι δεῖ τῆς πόλεως.
446Aristoteles, Politica, 7; 115 (auctor 384BC-322BC)
διὸ κτήσεως μὲν δεῖ ταῖς πόλεσιν, οὐδὲν δ' ἐστὶν ἡ κτῆσις μέρος τῆς πόλεως· πολλὰ δ' ἔμψυχα μέρη τῆς κτήσεώς ἐστιν· ἡ δὲ πόλις κοινωνία τίς ἐστι τῶν ὁμοίων, ἕνεκεν δὲ ζωῆς τῆς ἐνδεχομένης ἀρίστης.
447Aristoteles, Politica, 7; 133 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῆς ὑποθέσεως· τὸ μὲν γὰρ εὐδαιμονεῖν ἀναγκαῖον ὑπάρχειν μετὰ τῆς ἀρετῆς, εὐδαίμονα δὲ πόλιν οὐκ εἰς μέρος τι βλέψαντας δεῖ λέγειν αὐτῆς, ἀλλ' εἰς πάντας τοὺς πολίτας.
448Aristoteles, Politica, 7; 138 (auctor 384BC-322BC)
ὧν μὲν τοίνυν ἄνευ πόλις οὐ συνίσταται καὶ ὅσα μέρη πόλεως, εἴρηται (γεωργοὺς μὲν γὰρ καὶ τεχνίτας καὶ πᾶν τὸ θητικὸν ἀναγκαῖον [ὑπάρχειν] ταῖς πόλεσιν, μέρη δὲ τῆς πόλεως τό τε ὁπλιτικὸν καὶ βουλευτικόν) , καὶ κεχώρισται δὴ τούτων ἕκαστον, τὸ μὲν ἀεὶ τὸ δὲ κατὰ μέρος.
449Aristoteles, Politica, 7; 154 (auctor 384BC-322BC)
ἀναγκαῖον τοίνυν εἰς δύο μέρη διῃρῆσθαι τὴν χώραν, καὶ τὴν μὲν εἶναι κοινὴν τὴν δὲ τῶν ἰδιωτῶν, καὶ τούτων ἑκατέραν διῃρῆσθαι δίχα πάλιν, τῆς μὲν κοινῆς τὸ μὲν ἕτερον μέρος εἰς τὰς πρὸς τοὺς θεοὺς λειτουργίας τὸ δὲ ἕτερον εἰς τὴν τῶν συσσιτίων δαπάνην, τῆς δὲ τῶν ἰδιωτῶν τὸ ἕτερον μέρος τὸ πρὸς τὰς ἐσχατιάς, τὸ δὲ ἕτερον πρὸς πόλιν, ἵνα δύο κλήρων ἑκάστῳ νεμηθέντων ἀμφοτέρων τῶν τόπων πάντες μετέχωσιν.
450Aristoteles, Politica, 7; 205 (auctor 384BC-322BC)
εἰ μὲν τοίνυν εἴησαν τοσοῦτον διαφέροντες ἅτεροι τῶν ἄλλων ὅσον τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς ἥρωας ἡγούμεθα τῶν ἀνθρώπων διαφέρειν, εὐθὺς πρῶτον κατὰ τὸ σῶμα πολλὴν ἔχοντες ὑπερβολήν, εἶτα κατὰ τὴν ψυχήν, ὥστε ἀναμφισβήτητον εἶναι καὶ φανερὰν τὴν ὑπεροχὴν τοῖς ἀρχομένοις τὴν τῶν ἀρχόντων, δῆλον ὅτι βέλτιον ἀεὶ τοὺς αὐτοὺς τοὺς μὲν ἄρχειν τοὺς δ' ἄρχεσθαι καθάπαξ· ἐπεὶ δὲ τοῦτ' οὐ ῥᾴδιον λαβεῖν οὐδ' ἔστιν ὥσπερ ἐν Ἰνδοῖς φησι Σκύλαξ εἶναι τοὺς βασιλέας τοσοῦτον διαφέροντας τῶν ἀρχομένων, φανερὸν ὅτι διὰ πολλὰς αἰτίας ἀναγκαῖον πάντας ὁμοίως κοινωνεῖν τοῦ κατὰ μέρος ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι.
451Aristoteles, Politica, 7; 220 (auctor 384BC-322BC)
ὡσαύτως οὖν ἀνάγκη διῃρῆσθαι καὶ τοῦτο τὸ μέρος δηλονότι.
452Aristoteles, Politica, 8, 1342A; 91 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ τὴν διαίρεσιν ἀποδεχόμεθα τῶν μελῶν ὡς διαιροῦσί τινες τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ, τὰ μὲν ἠθικὰ τὰ δὲ πρακτικὰ τὰ δ' ἐνθουσιαστικὰ τιθέντες, καὶ τῶν ἁρμονιῶν τὴν φύσιν τὴν πρὸς ἕκαστα τούτων οἰκείαν, ἄλλην πρὸς ἄλλο μέρος, τιθέασι, φαμὲν δ' οὐ μιᾶς ἕνεκεν ὠφελείας τῇ μουσικῇ χρῆσθαι δεῖν ἀλλὰ καὶ πλειόνων χάριν (καὶ γὰρ παιδείας ἕνεκεν καὶ καθάρσεως – τί δὲ λέγομεν τὴν κάθαρσιν, νῦν μὲν ἁπλῶς, πάλιν δ' ἐν τοῖς περὶ ποιητικῆς ἐροῦμεν σαφέστερον – τρίτον δὲ πρὸς διαγωγὴν πρὸς ἄνεσίν τε καὶ πρὸς τὴν τῆς συντονίας ἀνάπαυσιν) , φανερὸν ὅτι χρηστέον μὲν πάσαις ταῖς ἁρμονίαις, οὐ τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον πάσαις χρηστέον, ἀλλὰ πρὸς μὲν τὴν παιδείαν ταῖς ἠθικωτάταις, πρὸς δὲ ἀκρόασιν ἑτέρων χειρουργούντων καὶ ταῖς πρακτικαῖς καὶ ταῖς ἐνθουσιαστικαῖς.
453Aristoteles, Problemata, 1, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὃ δὲ καθόλου περὶ τῶν ὡρῶν εἴρηται, καὶ κατὰ μέρος τὸ αὐτὸ αἴτιον.
454Aristoteles, Problemata, 2, 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
εἶτα καὶ τῇ τριβομένῃ συμπονοῦμεν μᾶλλον ἢ ὅταν ἄλλο μέρος τριβώμεθα· τῇ γὰρ καθέξει τοῦ πνεύματος καὶ τριβόμενοι γυμναζόμεθα καὶ τρίβοντες.
455Aristoteles, Problemata, 2, 25; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ διότι τὰ σιτία ἐπισπᾶται μὲν τὴν ὑγρότητα καθαπερεὶ σπόγγος ἐμπεσών, ἔστι δὲ κωλῦσαι τὴν ὁρμὴν οὐ μικρὸν μέρος, ὥσπερ ἐν τοῖς ῥεύμασι, τὸ ἐπιλαβεῖν τοὺς πόρους προσενεγκάμενον τὴν τροφήν.
456Aristoteles, Problemata, 3, 30; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι αἱ ἀρχαὶ τῶν ὄψεων ἔσω μὲν κινοῦνται ὑπὸ τοῦ οἴνου, καθάπερ ἡ ὅλη κεφαλή, κινουμένων δὲ τῶν ἀρχῶν οὐκ εἰς ταὐτὸ συμβάλλουσιν αἱ ὄψεις, ἀλλ´ οἷον ἐπὶ μέρος ἑκάτερον τοῦ ὁρωμένου· διὸ δύο φαίνεται.
457Aristoteles, Problemata, 4, 22; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον διὰ τὸ ἀπὸ πάντων ἔκκρισιν εἶναι τὸ σπέρμα, ὥστε οἷον οἰκοδομήματος αἱ ἁρμονίαι, καὶ τοῦ σώματος οὕτω σειομένη ἡ σύνθεσίς ἐστι τῷ ἀπεληλυθέναι τι, οἷον εἰ τὸ αἷμα ἐξέλθοι ἢ πᾶν ὅ τι ἄλλο μέρος.
458Aristoteles, Problemata, 5, 22; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ διὰ ταὐτὸ ἄμφω; ὁμαλὸν γὰρ τὸ σύμμετρον, τὸ δὲ ὁμαλὸν ὁμοπαθέστερον· ἐὰν οὖν τι πονήσῃ μέρος, εὐθὺς συμπονεῖ τὸ ὅλον.
459Aristoteles, Problemata, 7, 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ διὰ τὴν μνήμην; ὅταν γὰρ μνησθῇ, κινεῖται τοῦτο τὸ μέρος.
460Aristoteles, Problemata, 10; 71 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τοῖς μὲν ἵπποις καὶ τοῖς ὄνοις ἐκ τῶν οὐλῶν φύονται τρίχες, τοῖς δὲ ἀνθρώποις οὔ; ἢ διότι τοῖς μὲν ἄλλοις ζῴοις ἐστὶ τὸ δέρμα μέρος τῆς σαρκός, ἀνθρώπῳ δὲ καθάπερ πάθος σαρκός; δοκεῖ γὰρ αὑτῆς τὸ ἐπιπολῆς καταψυχόμενον στερεώτερον γίνεσθαι, καθάπερ τῶν ἑφθῶν ἀλεύρων αἱ γραῖαι καλούμεναι.
461Aristoteles, Problemata, 10; 75 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἐστὶ καὶ τὸ δέρμα μέρος αὐτῶν, γίνοιντό τε ἂν καὶ φύοιντο τρίχες (ἐκ δέρματος γὰρ φύονται τρίχες), λευκαὶ δὲ φύονται διὰ τὸ τὸ δέρμα ἀσθενέστερον γεγονέναι τοῦ ἐξ ἀρχῆς, καὶ τὴν λευκὴν ἀσθενεστάτην εἶναι τρίχα.
462Aristoteles, Problemata, 11; 133 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἔξωθεν εἰς τὰς οἰκίας εἰσακούεται μᾶλλον ἢ ἔσωθεν ἔξω; ἢ ὅτι ἔσωθεν ὁ ψόφος διὰ τὸ ἀχανὲς εἶναι διασπᾶται, ὥστε οὐχ ἱκανὸν ἕκαστον μέρος ἀκουσθῆναι, ἢ ἧττον; ἔξωθεν δὲ ἔσω εἰς ἐλάττω τόπον καὶ ἀέρα ἑστῶτα ἡ φωνὴ βαδίζουσα ἀθρόα ἔρχεται, ὥστε μείζων οὖσα ἀκούεται μᾶλλον.
463Aristoteles, Problemata, 15; 43 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ ἕτερον μέρος περιφερές, ὅτι ἐξ ἐναντίας κεῖται τῇ ὄψει ἡμισφαίριον.
464Aristoteles, Problemata, 15; 52 (auctor 384BC-322BC)
μέρος γάρ τι τοῦ κύκλου κατὰ τὴν ὄψιν εὐθύς ἐστι, τοῦ προτέρου ἐξ ἐναντίας ὄντος, ὥστε τοῦ λαμπροῦ ἀποτέμνεται· εἶθ' οὕτως καὶ τὰ ἄκρα μένουσιν ἐν τῷ αὐτῷ, ὥστε ἀνάγκη μηνοειδῆ φαίνεσθαι.
465Aristoteles, Problemata, 16; 7 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τοῖς ἄνισον τὸ βάθος ἔχουσι μεγέθεσιν, ἐάν τις τὸ κουφότερον κινῇ, κύκλῳ περιφέρεται τὸ βαλλόμενον, οἷον τοῖς μεμολιβδωμένοις ἀστραγάλοις συμβαίνει, ἄν τις βάλλῃ τὸ κουφότερον πρὸς αὑτὸν στρέψας μέρος; ἢ ὅτι τὸ βαρύτερον ἀδύνατον ἰσοδρομεῖν τῷ κουφοτέρῳ, ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἰσχύος ῥιφθέν; ἐπεὶ δὲ ἀνάγκη μὲν πάμπαν κινεῖσθαι, ἐξ ἴσου δὲ ἀδύνατον, ὁμοταχῶς μὲν φερόμενα τὴν αὐτὴν οἰσθήσεται γραμμήν, θᾶττον δὲ θατέρου φερομένου κύκλον ἀνάγκη φέρεσθαι, ἐπειδὴ ἐν τούτῳ μόνῳ τῷ σχήματι ταῦτα ἀεὶ κατάλληλα ὄντα σημεῖα ἐν ταὐτῷ χρόνῳ ἀνίσους διέρχεται γραμμάς.
466Aristoteles, Problemata, 16; 44 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ βρίσῃ ἐπὶ θάτερον μέρος δι' ἀνωμαλίαν τοῦ περιισταμένου ἀέρος, οὐκέτι ἴσην γράφει τό τε ἐντὸς καὶ τὸ ἐκτὸς μέρος, ἀλλ' ἀνάγκῃ περιφερῆ.
467Aristoteles, Problemata, 16; 45 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τοῖς ἄνισον τὸ βάθος ἔχουσι μεγέθεσιν, ἐάν τις κουφότερον κινῇ τῶν μερῶν, κύκλῳ περιφέρεται τὸ βαλλόμενον, οἷον τοῖς μεμολιβδωμένοις ἀστραγάλοις συμβαίνει, ἐάν τις βάλλῃ τὸ κουφότερον πρὸς αὑτὸν στρέψας μέρος; ἢ ὅτι τὸ βαρύτερον ἀδύνατον ἰσοδρομεῖν τῷ κουφοτέρῳ ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἰσχύος ῥιφθέν; ἐπεὶ δὲ ἀνάγκη μὲν κινεῖσθαι, ἐξ ἴσου δὲ καὶ ἐπ' εὐθείας ἀδύνατον, ἀνάγκη εἰς τὸ ἐντὸς φερόμενον κύκλῳ φέρεσθαι· οἷον εἰ ὅλως τι ἦν αὐτοῦ ἀκίνητον διὰ βάρος ἐν μέσῳ, τὸ μὲν πρὸς τῷ ἀφιέντι εἰς τὸ πρόσθεν ἂν ἐκινήθη αὐτοῦ μέρος, τὸ δὲ ὑπ' ἐκεῖνα πρὸς τὸν ἀφιέντα.
468Aristoteles, Problemata, 16; 47 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τὰ φερόμενα ὅταν ἀντιπέσῃ, ἀφάλλεται εἰς τοὐναντίον ἢ πέφυκε φέρεσθαι, καὶ πρὸς ὁμοίας γωνίας; ἢ ὅτι οὐ μόνον ἐκείνην φέρεται τὴν φορὰν ἣν φέρεται κατὰ τὸ οἰκεῖον μέρος, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπὸ τοῦ ἀφιέντος γινομένην; ἡ μὲν οὖν οἰκεία παύεται, ὅταν εἰς τὸν οἰκεῖον ἔλθῃ τόπον (ἅπαν γὰρ ἠρεμεῖ ἐλθὸν εἰς ὃν φέρεται τόπον κατὰ φύσιν), καθ' ἣν δ' ἔχει ἀλλοτρίαν, ἀνάγκη ἔτι κινεῖσθαι, οὐκ εἰς τὸ πρόσθεν δὲ διὰ τὸ κωλύεσθαι, ἀλλ' ἢ εἰς τὸ πλάγιον ἢ εἰς τὸ ὀρθόν.
469Aristoteles, Problemata, 18; 16 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι βούλονται μὲν ἔνιοι τὰ σπουδαιότατα μεταχειρίζεσθαι, διὰ δὲ τὸ μὴ πιστεύειν ἑαυτοῖς ὡς δυνησομένοις, διὰ τοῦτο οὐ πράττουσιν; ἢ ὅτι ἐν οἷς οἴεται ἕκαστος κρατιστεύειν, ταῦτα προαιρεῖται· ὃ δὲ αἱρεῖται, καὶ ἐπὶ τοῦτ' ἐπείξεται, νέμων τὸ πλεῖστον ἡμέρας αὐτῷ μέρος, ἵνα αὐτὸς αὑτοῦ τυγχάνει κράτιστος ὤν.
470Aristoteles, Problemata, 26; 42 (auctor 384BC-322BC)
οὐκ εὐθὺ δὲ ἀπὸ τροπῶν ποιεῖ τοῦτο διὰ τὸ βραχυτάτας ποιεῖσθαι τὰς μεταστάσεις τότε, ἀλλ' ἐν τῇ πεντεκαιδεκάτῃ διὰ τὸ τὸν χρόνον τοῦτον συμμέτρως ἔχειν τῇ κατὰ τὴν μετάστασιν πρώτῃ φαντασίᾳ· ὅλου γάρ ἐστι μέρος εὐσημότατον ὁ εἰρημένος χρόνος.
471Aristoteles, Problemata, 30; 52 (auctor 384BC-322BC)
ῥέπουσι δ', ἂν ἀμελῶσιν, ἐπὶ τὰ μελαγχολικὰ νοσήματα, ἄλλοι περὶ ἄλλο μέρος τοῦ σώματος· καὶ τοῖς μὲν ἐπιληπτικὰ ἀποσημαίνει, τοῖς δὲ ἀποπληκτικά, ἄλλοις δὲ ἀθυμίαι ἰσχυραὶ ἢ φόβοι, τοῖς δὲ θάρρη λίαν, οἷον καὶ Ἀρχελάῳ συνέβαινε τῷ Μακεδονίας βασιλεῖ.
472Aristoteles, Problemata, 30; 104 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί οἱ Διονυσιακοὶ τεχνῖται ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ πονηροί εἰσιν; ἢ ὅτι ἥκιστα λόγου σοφίας κοινωνοῦσι διὰ τὸ περὶ τὰς ἀναγκαίας τέχνας τὸ πολὺ μέρος τοῦ βίου εἶναι, καὶ ὅτι ἐν ἀκρασίαις τὸ πολὺ τοῦ βίου εἰσίν, τὰ δὲ καὶ ἐν ἀπορίαις; ἀμφότερα δὲ φαυλότητος παρασκευαστικά.
473Aristoteles, Problemata, 34; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἡ γλῶττα γλυκεῖα μὲν οὐ γίνεται, πικρὰ δὲ καὶ ἁλμυρὰ καὶ ὀξεῖα; ἢ ὅτι διαφθοραὶ ταῦτ' ἐστί, τῆς δὲ φύσεως οὐκ αἰσθάνεται; Διὰ τί, ὅσας ἂν χρόας ἔχῃ τὸ δέρμα, τοσαύτας ἔχει καὶ ἡ γλῶττα; πότερον ὅτι ἓν μέρος ἐστὶν ὥσπερ ἄλλο τι τῶν ἔξωθεν, ἀλλ' ἐντὸς περιείληπται; διὰ δὲ τὸ λεπτὸν εἶναι ταύτῃ τὸ δέρμα καὶ ἡ μικρὰ ποικιλία ἐμφαίνεται.
474Aristoteles, Rhetorica, 1, 1, 7; 6 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ πάντων μέγιστον, ὅτι ἡ μὲν τοῦ νομοθέτου κρίσις οὐ κατὰ μέρος, ἀλλὰ περὶ μελλόντων τε καὶ καθόλου ἐστίν, ὁ δ' ἐκκλησιαστὴς καὶ δικαστὴς ἤδη περὶ παρόντων καὶ ἀφωρισμένων κρίνουσιν· πρὸς οὓς καὶ τὸ φιλεῖν ἤδη καὶ τὸ μισεῖν καὶ τὸ ἴδιον συμφέρον συνήρτηται πολλάκις, ὥστε μηκέτι δύνασθαι θεωρεῖν ἱκανῶς τὸ ἀληθές, ἀλλ' ἐπισκοτεῖν τῇ κρίσει τὸ ἴδιον ἡδὺ ἢ λυπηρόν.
475Aristoteles, Rhetorica, 1, 2, 16; 24 (auctor 384BC-322BC)
τὸ μὲν γὰρ εἰκός ἐστι τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γινόμενον, οὐχ ἁπλῶς δὲ καθάπερ ὁρίζονταί τινες, ἀλλὰ τὸ περὶ τὰ ἐνδεχόμενα ἄλλως ἔχειν, οὕτως ἔχον πρὸς ἐκεῖνο πρὸς ὃ εἰκὸς ὡς τὸ καθόλου πρὸς τὸ κατὰ μέρος· τῶν δὲ σημείων τὸ μὲν οὕτως ἔχει ὡς τῶν καθ' ἕκαστόν τι πρὸς τὸ καθόλου, τὸ δὲ ὡς τῶν καθόλου τι πρὸς τὸ κατὰ μέρος.
476Aristoteles, Rhetorica, 1, 2, 18; 30 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ ὡς τὸ καθόλου πρὸς τὸ κατὰ μέρος ἔχον, οἷον εἴ τις εἴπειεν ὅτι πυρέττει σημεῖον εἶναι, πυκνὸν γὰρ ἀναπνεῖ.
477Aristoteles, Rhetorica, 1, 2, 19; 33 (auctor 384BC-322BC)
παράδειγμα δὲ ὅτι μέν ἐστιν ἐπαγωγὴ καὶ περὶ ποῖα ἐπαγωγή, εἴρηται· ἔστι δὲ οὔτε ὡς μέρος πρὸς ὅλον οὔθ' ὡς ὅλον πρὸς μέρος οὔθ' ὡς ὅλον πρὸς ὅλον, ἀλλ' ὡς μέρος πρὸς μέρος, ὅμοιον πρὸς ὅμοιον – ὅταν ἄμφω μὲν ᾖ ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος, γνωριμώτερον δὲ θάτερον ᾖ θατέρου, παράδειγμά ἐστιν· οἷον ὅτι ἐπεβούλευε τυραννίδι Διονύσιος αἰτῶν τὴν φυλακήν· καὶ γὰρ Πεισίστρατος πρότερον ἐπιβουλεύων ᾔτει φυλακὴν καὶ λαβὼν ἐτυράννησε, καὶ Θεαγένης ἐν Μεγάροις· καὶ ἄλλοι ὅσους ἴσασι, παράδειγμα πάντες γίγνονται τοῦ Διονυσίου, ὃν οὐκ ἴσασίν πω εἰ διὰ τοῦτο αἰτεῖ.
478Aristoteles, Rhetorica, 1, 2, 22; 41 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ τὰ πλεῖστα τῶν ἐνθυμημάτων ἐκ τούτων τῶν εἰδῶν λεγόμενα, τῶν κατὰ μέρος καὶ ἰδίων, ἐκ δὲ τῶν κοινῶν ἐλάττω.
479Aristoteles, Rhetorica, 1, 7, 34; 61 (auctor 384BC-322BC)
22.347 καὶ τὸ μεγάλου μέγιστον μέρος, οἷον Περικλῆς τὸν ἐπιτάφιον λέγων, τὴν νεότητα ἐκ τῆς πόλεως ἀνῃρῆσθαι ὥσπερ τὸ ἔαρ ἐκ τοῦ ἐνιαυτοῦ εἰ ἐξαιρεθείη.
480Aristoteles, Rhetorica, 1, 11, 28; 47 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι ἐπεὶ φιλότιμοι ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, ἀνάγκη καὶ τὸ ἐπιτιμᾶν τοῖς πέλας ἡδὺ εἶναι καὶ τὸ ἄρχειν, καὶ τὸ ἐν ᾧ δοκεῖ βέλτιστος αὐτὸς αὑτοῦ εἶναι, ἐνταῦθα διατρίβειν, ὥσπερ καὶ ὁ ποιητής φησι κἀπὶ τοῦτ' ἐπείγει, νέμων ἑκάστης ἡμέρας πλεῖστον μέρος, ἵν' αὐτὸς αὑτοῦ τυγχάνει βέλτιστος ὤν.
481Aristoteles, Rhetorica, 1, 13, 18; 22 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὸ μὴ πρὸς τὸν νόμον ἀλλὰ πρὸς τὸν νομοθέτην, καὶ μὴ πρὸς τὸν λόγον ἀλλὰ πρὸς τὴν διάνοιαν τοῦ νομοθέτου σκοπεῖν, καὶ μὴ πρὸς τὴν πρᾶξιν ἀλλὰ πρὸς τὴν προαίρεσιν, καὶ μὴ πρὸς τὸ μέρος ἀλλὰ πρὸς τὸ ὅλον, μηδὲ ποῖός τις νῦν, ἀλλὰ ποῖός τις ἦν ἀεὶ ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ.
482Aristoteles, Rhetorica, 1, 15, 21; 32 (auctor 384BC-322BC)
ὁμολογουμένης δ' εἶναι τῆς συνθήκης, οἰκείας μὲν οὔσης αὐξητέον· ἡ γὰρ συνθήκη νόμος ἐστὶν ἴδιος καὶ κατὰ μέρος, καὶ αἱ μὲν συνθῆκαι οὐ ποιοῦσι τὸν νόμον κύριον, οἱ δὲ νόμοι τὰς κατὰ νόμους συνθήκας, καὶ ὅλως αὐτὸς ὁ νόμος συνθήκη τίς ἐστιν, ὥστε ὅστις ἀπιστεῖ ἢ ἀναιρεῖ συνθήκην τοὺς νόμους ἀναιρεῖ.
483Aristoteles, Rhetorica, 2, 20, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
εἰσὶ δ' αἱ κοιναὶ πίστεις δύο τῷ γένει, παράδειγμα καὶ ἐνθύμημα· ἡ γὰρ γνώμη μέρος ἐνθυμήματός ἐστιν.
484Aristoteles, Rhetorica, 2, 21, 6; 19 (auctor 384BC-322BC)
1051 τῶν δὲ μετ' ἐπιλόγου αἱ μὲν ἐνθυμήματος μέρος εἰσίν, ὥσπερ χρὴ δ' οὔ ποθ' ὅστις ἀρτίφρων, ευρ.
485Aristoteles, Rhetorica, 2, 21, 6; 21 (auctor 384BC-322BC)
294 αἱ δ' ἐνθυμηματικαὶ μέν, οὐκ ἐνθυμήματος δὲ μέρος· αἵπερ καὶ μάλιστ' εὐδοκιμοῦσιν.
486Aristoteles, Rhetorica, 2, 21, 15; 38 (auctor 384BC-322BC)
ἔχουσι δ' εἰς τοὺς λόγους βοήθειαν μεγάλην μίαν μὲν διὰ τὴν φορτικότητα τῶν ἀκροατῶν· χαίρουσι γὰρ ἐάν τις καθόλου λέγων ἐπιτύχῃ τῶν δοξῶν ἃς ἐκεῖνοι κατὰ μέρος ἔχουσιν.
487Aristoteles, Rhetorica, 2, 21, 15; 40 (auctor 384BC-322BC)
ἡ μὲν γὰρ γνώμη, ὥσπερ εἴρηται, ἀπόφανσις καθόλου ἐστίν, χαίρουσι δὲ καθόλου λεγομένου ὃ κατὰ μέρος προϋπολαμβάνοντες τυγχάνουσι· οἷον εἴ τις γείτοσι τύχοι κεχρημένος ἢ τέκνοις φαύλοις, ἀποδέξαιτ' ἂν τοῦ εἰπόντος ὅτι οὐδὲν γειτονίας χαλεπώτερον ἢ ὅτι οὐδὲν ἠλιθιώτερον τεκνοποιίας, ὥστε δεῖ στοχάζεσθαι ποῖα τυγχάνουσι προϋπολαμβάνοντες, εἶθ' οὕτως περὶ τούτων καθόλου λέγειν.
488Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
τόποι δ' εἰσὶ τῶν φαινομένων ἐνθυμημάτων εἷς μὲν ὁ παρὰ τὴν λέξιν, καὶ τούτου ἓν μὲν μέρος, ὥσπερ ἐν τοῖς διαλεκτικοῖς, τὸ μὴ συλλογισάμενον συμπερασματικῶς τὸ τελευταῖον εἰπεῖν, « οὐκ ἄρα τὸ καὶ τό, ἀνάγκη ἄρα τὸ καὶ τό » , ἐν τοῖς ἐνθυμήμασι τὸ συνεστραμμένως καὶ ἀντικειμένως εἰπεῖν φαίνεται ἐνθύμημα (ἡ γὰρ τοιαύτη λέξις χώρα ἐστὶν ἐνθυμήματος) · καὶ ἔοικε τὸ τοιοῦτον εἶναι παρὰ τὸ σχῆμα τῆς λέξεως.
489Aristoteles, Rhetorica, 2, 25, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
λέγω δὲ ἀφ' ἑαυτοῦ μέν, οἷον εἰ περὶ ἔρωτος εἴη τὸ ἐνθύμημα ὡς σπουδαῖος, ἡ ἔνστασις διχῶς· ἢ γὰρ καθόλου εἰπόντα ὅτι πᾶσα ἔνδεια πονηρόν, ἢ κατὰ μέρος ὅτι οὐκ ἂν ἐλέγετο Καύνιος ἔρως, εἰ μὴ ἦσαν καὶ πονηροὶ ἔρωτες.
490Aristoteles, Rhetorica, 2, 25, 10; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ τὰ ἐνθυμήματα λέγεται ἐκ τεττάρων, τὰ δὲ τέτταρα ταῦτ' ἐστίν, εἰκὸς παράδειγμα τεκμήριον σημεῖον, ἔστι δὲ τὰ μὲν ἐκ τῶν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἢ ὄντων ἢ δοκούντων συνηγμένα ἐνθυμήματα ἐκ τῶν εἰκότων, τὰ δὲ δι' ἐπαγωγῆς ἐκ τοῦ ὁμοίου, ἢ ἑνὸς ἢ πλειόνων, ὅταν λαβὼν τὸ καθόλου εἶτα συλλογίσηται τὰ κατὰ μέρος, διὰ παραδείγματος, τὰ δὲ διὰ ἀναγκαίου καὶ ἀεὶ ὄντος διὰ τεκμηρίου, τὰ δὲ διὰ τοῦ καθόλου [ἢ] τοῦ ἐν μέρει ὄντος, ἐάν τε ὂν ἐάν τε μή, διὰ σημείων, τὸ δὲ εἰκὸς οὐ τὸ ἀεὶ ἀλλὰ τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, φανερὸν ὅτι τὰ τοιαῦτα μὲν τῶν ἐνθυμημάτων ἀεὶ ἔστι λύειν φέροντα ἔνστασιν, ἡ δὲ λύσις φαινομένη ἀλλ' οὐκ ἀληθὴς ἀεί· οὐ γὰρ ὅτι οὐκ εἰκός λύει ὁ ἐνιστάμενος, ἀλλ' ὅτι οὐκ ἀναγκαῖον· διὸ καὶ ἀεὶ ἔστι πλεονεκτεῖν ἀπολογούμενον μᾶλλον ἢ κατηγοροῦντα διὰ τοῦτον τὸν παραλογισμόν· ἐπεὶ γὰρ ὁ μὲν κατηγορῶν διὰ εἰκότων ἀποδείκνυσιν, ἔστι δὲ οὐ ταὐτὸ λῦσαι ἢ ὅτι οὐκ εἰκὸς ἢ ὅτι οὐκ ἀναγκαῖον, ἀεὶ δ' ἔχει ἔνστασιν τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ (οὐ γὰρ ἂν ᾖ ἅμ' ἀεὶ εἰκός, ἀεὶ καὶ ἀναγκαῖον) , ὁ δὲ κριτὴς οἴεται, ἂν οὕτω λυθῇ, ἢ οὐκ εἰκὸς εἶναι ἢ οὐχ αὑτῷ κριτέον, παραλογιζόμενος, ὥσπερ ἐλέγομεν (οὐ γὰρ ἐκ τῶν ἀναγκαίων δεῖ αὐτὸν μόνον κρίνειν, ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν εἰκότων· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ γνώμῃ τῇ ἀρίστῃ κρίνειν) , οὔκουν ἱκανὸν ἂν λύσῃ ὅτι οὐκ ἀναγκαῖον, ἀλλὰ δεῖ λύειν ὅτι οὐκ εἰκός.
491Aristoteles, Rhetorica, 3, 13, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἴδια μὲν οὖν ταῦτα, τὰ δὲ πλεῖστα προοίμιον πρόθεσις πίστις ἐπίλογος· τὰ γὰρ πρὸς τὸν ἀντίδικον τῶν πίστεών ἐστι, καὶ ἡ ἀντιπαραβολὴ αὔξησις τῶν αὐτοῦ, ὥστε μέρος τι τῶν πίστεων (ἀποδείκνυσι γάρ τι ὁ ποιῶν τοῦτο) , ἀλλ' οὐ τὸ προοίμιον, οὐδ' ὁ ἐπίλογος, ἀλλ' ἀναμιμνήσκει.
492Aristoteles, Rhetorica, 3, 16, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
καὶ περὶ μὲν διαβολῆς εἰρήσθω τοσαῦτα, διήγησις δ' ἐν μὲν τοῖς ἐπιδεικτικοῖς ἐστιν οὐκ ἐφεξῆς ἀλλὰ κατὰ μέρος· δεῖ μὲν γὰρ τὰς πράξεις διελθεῖν ἐξ ὧν ὁ λόγος· σύγκειται γὰρ ἔχων ὁ λόγος τὸ μὲν ἄτεχνον (οὐθὲν γὰρ αἴτιος ὁ λέγων τῶν πράξεων) , τὸ δ' ἐκ τῆς τέχνης· τοῦτο δ' ἐστὶν ἢ ὅτι ἔστι δεῖξαι, ἐὰν ᾖ ἄπιστον, ἢ ὅτι ποιόν, ἢ ὅτι ποσόν, ἢ καὶ ἅπαντα.
493Aristoteles, Topica, 4, IV 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
Λανθάνουσι δ᾿ ἐνίοτε καί τό ὅλον εἰς τό μέρος τιθέντες, οἷον τό ζῷον σῶμα ἔμψυχον.
494Aristoteles, Topica, 4, IV 5; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδαμῶς δέ τό μέρος τοῦ ὅλου κατηγορεῖται, ὥστ᾿ οὐκ ἂν εἴη τό σῶμα γένος τοῦ ζῴου, ἐπειδή μέρος ἐστίν.
495Aristoteles, Topica, 5, V 5; 29 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δ᾿ ἐπ᾿ ἐνίων τοῦτο γίνεσθαι· ἀποδοίη γάρ ἄν τις ἐπί τῶν ὁμοιομερῶν ἴδιον ἐνίοτε μέν ἐπί τό σύμπαν βλέψας, ἐνίοτε δ᾿ ἐπί τό κατά μέρος λεγόμενον αὐτός αὑτόν ἐπιστήσας· ἔσται δ᾿ οὐδέτερον ὀρθῶς ἀποδεδομένον.
496Aristoteles, Topica, 5, V 8; 30 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον ἐπεί ὁμοίως ἐστίν ἴδιον ψυχῆς τό μέρος αὐτῆς ἐπιθυμητικόν εἶναι καί λογιστικόν πρώτου, ἔστι δέ ψυχῆς ἴδιον τό μέρος αὐτῆς εἶναι ἐπιθυμητικόν πρώτου, εἴη ἂν ἴδιον ψυχῆς τό μέρος αὐτῆς εἶναι λογιστικόν πρώτου.
497Aristoteles, Topica, 7, VII 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Σκεπτέον γάρ ἐπί τῶν ἐναντίων καί τῶν ἄλλων τῶν ἀντικειμένων, καί ὅλους τούς λόγους καί κατά μέρος ἐπισκοποῦντα· εἰ γάρ ὁ ἀντικείμενος τοῦ ἀντικειμένου, καί τόν εἰρημένον τοῦ προκειμένου ἀνάγκη εἶναι.
498Aristoteles, Topica, 7, VII 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλους μέν οὖν τούς λόγους καθάπερ εἴρηται σκεπτέον, κατά μέρος δ᾿ ὧδε.
499Aristoteles, Topica, 8, VIII 1; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἃν δέ μή τιθῇ, δι᾿ ἐπαγωγῆς ληπτέον, προτείνοντα ἐπί τῶν κατά μέρος ἐναντίων.
500Aristoteles, Topica, 8, VIII 13; 4 (auctor 384BC-322BC)
Δεύτερον δέ ὅταν κατά μέρος δέον ἀποδεῖξαι καθόλου τις αἰτήσῃ, οἷον ἐπιχειρῶν ὅτι τῶν ἐναντίων μία ἐπιστήμη, ὅλως τῶν ἀντικειμένων ἀξιώσειε μίαν εἶναι· δοκεῖ γάρ ὃ ἔδει καθ᾿ αὑτό δεῖξαι μετ᾿ ἄλλων αἰτεῖσθαι πλειόνων.