'ουδέ' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 4668 hits      Show next 500

1Adrianus I, Epistolae, 96, 1230A
Οὐδὲ γὰρ ὅτε βασιλικοὶ χαρακτῆρες καὶ εἰκόνες ἐν ταῖς πόλεσιν εἰσφέρονται, καὶ ἀπαντῶσιν ἄρχοντες καὶ λαοὶ μετὰ ἐπαίνων, τὴν σανίδα τιμῶσιν, ἢ τὴν κηρόχυτον γραφὴν, ἀλλὰ τὴν ἱστορίαν τὴν βασιλικήν.
2Adrianus I, Epistolae, 96, 1235D
Ταύτῃ τῇ μαρτυρίᾳ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τὴν τῶν πονηρῶν περιεργίαν καὶ ἀδολεσχίαν τῶν αἱρετικῶν ἀφορίζουσα, ἀπώσατο ἡ ὑμετέρα ἀδελφικὴ ἱερωσύνη, καθὼς καὶ ἡ αὐτῶν πονηρὰ σπουδὴ παρ' ἡμῶν οὐκ ἐδέχθη, οὐδὲ ὑπὸ τῆς θείας χάριτος, ἀλλ' ἀβέβαιος ἐλογίσθη ἐν τοῖς τοιούτοις· περιεζωσμένη γὰρ τὴν ὀσφὺν τῆς διανοίας ἡμῶν ὁμολογεῖ καὶ ἡ ἡμετέρα καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ῥωμαϊκὴ Ἐκκλησία, ὁμονοοῦσα καὶ συμφωνοῦσα ἐξ ἐναντίας τῆς τῶν αἱρετικῶν ἀννοίας, ὑφ' ὧν πολεμουμένη καὶ συντιθεμένη πεφανέρωται.
3Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1311D
Ἔγραψας (ἵνα τὰ πολλὰ παρεάσωμεν) ὅπως οἱ πρεσβύτεροι ἡμῶν ἐκ τῆς χώρας τῶν Βουλγάρων μετὰ ὀνειδισμοῦ μεγάλου καὶ αἰσχύνης ἐξωθῶσι, καὶ οἱ ἐπίσκοποι οὐ μετὰ μικρᾶς ἐκεῖθεν ἀτιμίας ἀπελαθῶσι· καὶ ταῦτα μηδέποτε γεγονυίας περὶ τούτου κρίσεως ἐνώπιον ὑμῶν· οὐδὲ γὰρ προσεκλὴθημέν ποτε εἰς κριτήριον διὰ τούτο.
4Agapetus I, Epistolae, 66, 0047D
Ὅθεν, ἐπειδὴ κατὰ τὴν ἀποστολικὴν ἀγάπην, τὴν ἐν τῇ πίστει αὐτοῦ μεταμέλειαν ἀναμένομεν, ἐν τῷ μεταξὺ οὐδὲ καθολικοῦ, οὐδὲ ἱερέως ὀνόματος ἄξιον εἶναι ψηφίζομεν, μέχρις ἂν πάντα τὰ παρὰ τῶν πατέρων παραδοθέντα, δι' ὧν ἀληθῶς τῆς θρησκείας ἡ πίστις, καὶ ἐπιστήμη φυλάττεται, κατὰ τὴν προσήκουσαν πληροφορίαν δέξηται.
5Agapetus I, Epistolae, 66, 0069D
» Οἷα δὲ οἷα δεδραματούργηται νῦν καὶ παρὰ Ἰσαακκίου τοῦ Πέρσου, βουλομένους ἡμᾶς ἀδακρυτὶ λέγειν, οὐκ ἔστιν, οὐδὲ δέους ἀπηλλάχθαι, διηγουμένους ἃ ταᾶς ἀνόμοις αὐτοῦ χερσὶν ἐκεῖνος οὐκ ἔφριξε δρᾷν.
6Agatho papa, Epistolae, 87, 1219B
» Ἀποτρέπεται γὰρ πρὸς τὰς διαφορὰς τῶν καιρῶν ἡ ἀληθὴς ὁμολογία τῆς εὐσεβείας ποικίλλεσθαι, καθὼς οὐδὲ αὐτὸς τὴν ποικιλίαν προσεδέξατο, περὶ οὗ ἐστιν αὕτη ἡ ἀληθὴς ὁμολογία, ὃς λέγει· « Ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἠλλοίωμαι.
7Agatho papa, Epistolae, 87, 1250C
Οὐ γὰρ ἐγελάσαμεν τῶν πέλας τὰ πτώματα, οὐδὲ τῆς ἐκείνων ἐξοιστρήσεως ἐπιχαρέντες κατεσκιρτήσαμεν, οὐδὲ μέγα διὰ τοῦτο ἐπήρθημεν, ἵνα καὶ μεῖζον ἐπὶ τούτῳ κατενεχθείημεν· οὐχ οὕτως ἡμεῖς περὶ τούτων, ὦ σεβασμία καὶ ἱερὰ κεφαλὴ, ἐπαιδεύθημεν, τὸν τῶν ὅλων δεσπότην Χριστὸν κεκτημένοι φιλάνθρωπόν τε καὶ ὑπεράγαθον· ὃς καὶ μιμητὰς ἡμᾶς, ὡς ἐφικτὸν, τῆς ἱεραρχικῆς αὐτοῦ νομοθεσίας ἀγαθοπρεπῶς γενέσθαι παρακελεύεται, καὶ τύπον ἐπέχοντας τῆς αὐτοῦ ποιμαντικῆς τε καὶ συστατικῆς κυβερνήσεως.
8Agatho papa, Epistolae, 87, 1166A
Οἷς τισι διακομισταῖς καὶ χρησεις τινὰς τῶν ἁγίων Πατέρων, οὓς ἐδέξατο αὕτη [ταύτη] ἡ ἀποστολικὴ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, μετὰ τῶν βιβλίων αὐτῶν παραδεδώκαμεν· ὅπως εὐπορίας τυχόντες τοῦ ἀναφέρειν ἀπὸ τοῦ εὐμενοῦς ὑμῶν καὶ Χριστιανικωτάτου κράτους ἐκ τούτων μόνον ἀπολογήσασθαι σπεύσωσι, ἐπ' ἄν ἡ βασιλικὴ ἡμερότης προστάξῃ, τί αὕτη [ταύτη] ἡ πνευματικὴ μήτηρ τοῦ θεοκατορθώτου ὑμῶν κράτους, ἡ τοῦ Χριστοῦ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία πιστεύει, καὶ κηρύσσει οὐ διὰ κοσμικῆς εὐγλωττίας, ἥτις οὐδὲ ἰδιώταις ἀνθρώποις βοηθεῖ, ἀλλὰ δι' ἀκεραιότητος τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, ἐν ᾗ καὶ ἐκ σπαργάνων ἀνατραφέντες μέχρι τέλους τῷ κατορθωτῇ τοῦ Χριστιανικωτάτου ὑμῶν κράτους τῷ Κυρίῳ τοῦ οὐρανοῦ πάντας σὺν ἡμῖν ἱκετεύομεν δουλεύειν καὶ φυλάττεσθαι.
9Agatho papa, Epistolae, 87, 1179C
Τὸ γὰρ παρ' αὐτοῦ μὴ προσληφθὲν οὐδὲ σώζεται, καθὼς ἡμᾶς ὁ συστατικὸς τῆς ἀληθείας κήρυξ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζοῦ πρόεδρος ἐφωδίασε.
10Agatho papa, Epistolae, 87, 1186C
Εἰ μὲν οὖν μὴ παρὰ τοῦ κατεληλυθότος αὐτοῦ ταῦτα ἐλέγετο, εἴποιμεν ἂν ὡς [θέλειν] παρὰ τοῦ ἀνθρώπου τυποῦσθαι τὸν λόγον, οὐ τοῦ κατὰ τὸν Σωτῆρα νοουμένου· τὸ γὰρ ἐκείνου θέλημα οὑδὲ ὑπεναντίον Θεῷ θεωθὲν ὁλον.
11Agatho papa, Epistolae, 87, 1199C
Τίς γὰρ, εἰ καὶ βραδὺς εἴη πρὸς τὸ νοῆσαι, οὐ θεωρήσει, ὅπερ πᾶσι φαίνεται, ὅτι ἀδύνατον, καὶ παρὰ τὴν τάξιν τῆς φύσεώς ἐστι, δύνασθαι εἶναι φύσιν, καὶ ἐνέργειαν μὴ ἔχειν φύσεως; ὅπερ οὐδὲ ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν ποτε ἐδοκιμάσθη λέγεσθαι· οἵτινες πάσας τὰς ἀνθρωπίνους πανουργίας, καὶ σκολιάς ζητήσεις κατὰ τῆς ὀρθότητος τῆς πίστεως, καὶ συναθροισμοὺς ταῖς φαυλότησιν αὐτῶν προσφόρους ἐφεῦρον.
12Agatho papa, Epistolae, 87, 1210C
Οὐδὲ γὰρ εὔλογόν ἐστιν, ἵνα οἱ ὑπεύθυνοι τοὺς ἀνευθύνους βλάψωσιν, ἢ τοὺς ἀναιτίους τῶν ἄλλων τὰ πλημμελήματα καταλάβωσιν· ὁπόταν κᾄν εἰ ἐν τούτῳ τῷ κόσμῳ τοῖς κατακεκριμένοις συγχωρηθῇ, καθὼς αὐτοὶ οἱ συγχωρούμενοι οὐδεμιᾶς εὐεργεσίας αἰσθάνονται [αἰσθάνοντας] ἐν τῇ κρίσει τοῦ Θεοῦ, οὕτω τοῖς φειδομένοις οὐκ ἐλάχιστος ὑπὲρ τῆς ἀναρμοδίου συμπαθείας ὁ κίνδυνος ἐπισωρεύεται.
13Agatho papa, Epistolae, 87, 1211C
Οὐδὲ γὰρ δυνήσεται ἄλλο ὅμοιον εὑρεθῆναι, ὅπερ τὴν φιλανθρωπίαν τῆς ὑμετέρας ἀηττήτου ἀνδρείας τῇ θείᾳ παραθήσεται μεγαλειότητι, εἰ μὴ ἵνα ἐξωσθέντων τῶν πλανωμένων ἀπὸ τοῦ τῆς ἀληθείας κανόνος, τῆς εὐαγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἡμῶν πίστεως πανταχοῦ φανερωθῇ καὶ κηρυχθῇ τὸ ἀκέραιον.
14Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0569B
Οὐ γὰρ προσελήφθη, φησὶν, ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡ κατεφθαρμένη ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας σὰρξ, ἡ ἀντιστρατευομένη τῷ νόμῳ τοῦ νοὸς αὐτοῦ· Οὖ τινος γὰρ οὐ προκαθηγήσατο ὁ καθ' ἁμαρτίαν διὰ σπορᾶς τῆς γεννήσεως νόμος, τοῦτου παντελῶς οὐδὲ τοῖς μέλεσιν ἐνυπάρχει· ἀλλἀ νόμος θείας δικαιοσύνης πρὸς ὑποτύπωσιν ἡμῖν ἐκφαινόμενος, καὶ τὸν ἐκ παραβάσεως ἐπεισαχθέντα τῇ φύσει τελείως ἐξαφανίζων.
15Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0605B
» Ὄντως οὐκ ἔδει τοιαῦτα λαλεῖσθαι παρουσίᾳ χριστιανῶν, οὐδὲ ἀτιμωρήτους μένειν τοὺς τὰ τοιαῦτα πράττοντας πρὸς τὸ ἀρέσαι ἀνθρώποις, σήμερον οὖσι, καὶ αὔριον οὐκ οὔσι.
16Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0605C
Εἰ δέ οὐκ ἔστιν, ὥσπερ οὖν οὐδέ ἐστιν, οὐδὲ οὗτοι ἀλήθευσαν.
17Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0607C
Καὶ εἶπον· Ἔστι παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ σιωπὴ, καὶ ἀναίρεσις· ὁ Θεὸς γὰρ εἶπε διὰ τοῦ Δαβίδ· « Οὔκ εἰσι λαλιαὶ, οὐδὲ λόγοι, ὧν οὐκ ἀκούονται αἱ φωναὶ αὐτῶν.
18Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0607C
» Οὐκοῦν εἰ μὴ λαλοῦνται καὶ ἀκούονται οἱ περὶ Θεοῦ λόγοι, οὐδὲ ὅλως εἱσὶ, κατὰ τὴν Γραφήν.
19Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0609B
Οὐδὲ γὰρ παρίσταται θυσιαστηρίῳ, καὶ μετὰ τὸν ἁγιασμὸν τοῦ ἄρτου ὑψοῖ αὐτὸν, λέγων, τὰ ἅγια τοῖς ἀγίοις.
20Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0611A
Καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Εἰ ὁ λέγων τὰ τῶν ἁγίων γραφῶν, καὶ τὰ τῶν ἁγίων Πατέρων σχίζει τὴν Ἐκκλησίαν, ὁ ἀναιρῶν τὰ τῶν ἁγίων δόγματα, τί δειχθήσεται τῇ Ἐκκλησίᾳ ποιῶν, ὧν χωρὶς, οὐδὲ αὐτὸ τοῦτο, Ἐκκλησίαν εἶναι δυνατόν; Καὶ στραφεὶς ὁ σακελλάριος εἶπε τοῖς ἀνθρώποις τοῦ ἐξάρχου μετὰ κραυγῆς· Εἴπετε τῷ ἐξάρχῳ, τοιοῦτον ἄνθρωπον ὤφειλες ἐάσαι ζῇν ὅπου ἄρχεις; Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἔξω, εἰσάγουσι τὸν μαθητήν· καὶ ἀπαιτοῦντες αὐτὸν, κατειπεῖν τοῦ ἐπιστάτου, ὡς θλίψαντος Πύῤῥον, ἀπεκρίνατο ἠρεμαίᾳ τῇ φωνῇ τὰ τῆς ἀληθείας, ὅτι οὐδεὶς ἐτίμησε Πύῤῥον ὡς ἐτίμησε, καὶ πελεύεται κράξαι; Καὶ ἐπείπερ οὐ κατεδέξατο τῆς πρεπούσης μοναχοῖς εὐλαβοῦς φωνῆς ξενωθῆναι, κελεύει τυπῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν παρεστώτων· Καὶ πυγμαῖς αὐτὸν βαλόντες, ἡμιθανῆ αὐτὸν πεποιήκασι.
21Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0641C
Ἐγὼ γὰρ οὐδὲ τούτων γινομένων κοινωνῶ, ἀναφερομένων τῶν ἀναθεματισθέντων ἐπὶ τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς.
22Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0651D
Διὰ γὰρ τοῦ Προφήτου λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· « Οὔκ εἰσι λαλιαὶ, οὐδὲ λόγοί, ὦν οὐχὶ ἀκούονται αἱ φωναὶ αὐτῶν.
23Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0651D
» Οὐκοῦν ὁ μὴ λαλούμενος λόγος οὐδὲ λόγος ἐστί.
24Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0671D
Εἰ δὲ τῆς αὐτῆς αὑτῷ, μὴ γέγονε φύσεως, οὐδὲ τῆς αὐτῆς αὑτῷ, ποτε γενήσεται φυσικῆς ἐνεργείας, ἵνα μὴ δειχθῇ τῆ φύσει τὴν ἐνέργειαν ἄνισον ἔχων, καὶ ἀκατάλληλον, καὶ τῆς αὐτοῦ δι' ὅλων τῶν ἑαυτοῦ φυσικῆς ἔξω γεγονὼς ἰσότητος, καὶ ταυτότητος· ὅπερ ἀσεβές.
25Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0673A
Οὐ γὰρ ἔγνωσαν, ἀδύνατον εἶναι θείας ἐνέργειαν φύσεως ἑτεροφανοῦς οὐσίας ἰδίωμα γενέσθαι δίχα τροπῆς· οὐδὲ συνῆκαν, ὡς οὐ πάντως ἴδιόν ἐστι σαρκὸς, τὸ δι' αὐτῆς μὲν ἐκφαινόμενον, οὐκ αὐτῆς δὲ φυσικῶς ἐκφυόμενον, καίτοι σαφοῦς αὐτοῖς οὔσης, καὶ προφανοῦς τῆς ἀποδείξεως.
26Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0673B
Γλῶσσαν γὰρ, ἢ χεῖρα διανοητικὴν συνετὸς οἶδεν οὐδεὶς· ὥσπερ οὐδὲ τὴν παναγίαν τοῦ Θεοῦ σάρκα, διὰ τὸ προσληφθῆναι, καὶ τὸ δι' αὐτῆς ἐκφανθῆναι τὴν θείαν ἐνέργειαν, γενομένην κατ' αὐτὸν φύσει δημιουργόν.
27Aristoteles, Physica, 1, 2; 3
τὸ μὲν οὖν εἰ ἓν καὶ ἀκίνητον τὸ ὂν σκοπεῖν οὐ περὶ φύσεώς ἐστι σκο πεῖν· ὥσπερ γὰρ καὶ τῷ γεωμέτρῃ οὐκέτι λόγος ἔστι πρὸς τὸν ἀνελόντα τὰς ἀρχάς, ἀλλ' ἤτοι ἑτέρας ἐπιστήμης ἢ πα σῶν κοινῆς, οὕτως οὐδὲ τῷ περὶ ἀρχῶν· οὐ γὰρ ἔτι ἀρχὴ ἔστιν, εἰ ἓν μόνον καὶ οὕτως ἓν ἔστιν.
28Aristoteles, Physica, 1, 2; 7
ἅμα δ' οὐδὲ λύειν ἅπαντα προσήκει, ἀλλ' ἢ ὅσα ἐκ τῶν ἀρχῶν τις ἐπιδεικνὺς ψεύδεται, ὅσα δὲ μή, οὔ, οἷον τὸν τετραγωνισμὸν τὸν μὲν διὰ τῶν τμημάτων γεω μετρικοῦ διαλῦσαι, τὸν δὲ Ἀντιφῶντος οὐ γεωμετρικοῦ· οὐ μὴν ἀλλ' ἐπειδὴ περὶ φύσεως μὲν οὔ, φυσικὰς δὲ ἀπορίας συμβαίνει λέγειν αὐτοῖς, ἴσως ἔχει καλῶς ἐπὶ μικρὸν δια λεχθῆναι περὶ αὐτῶν· ἔχει γὰρ φιλοσοφίαν ἡ σκέψις.
29Aristoteles, Physica, 1, 2; 13
ποσὸν ἄρα τι τὸ ὄν· τὸ γὰρ ἄπει ρον ἐν τῷ ποσῷ, οὐσίαν δὲ ἄπειρον εἶναι ἢ ποιότητα ἢ πά θος οὐκ ἐνδέχεται εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκός, εἰ ἅμα καὶ πο σὰ ἄττα εἶεν· ὁ γὰρ τοῦ ἀπείρου λόγος τῷ ποσῷ προς χρῆται, ἀλλ' οὐκ οὐσίᾳ οὐδὲ τῷ ποιῷ.
30Aristoteles, Physica, 1, 2; 14
εἰ μὲν τοίνυν καὶ οὐ σία ἔστι καὶ ποσόν, δύο καὶ οὐχ ἓν τὸ ὄν· εἰ δ' οὐσία μόνον, οὐκ ἄπειρον, οὐδὲ μέγεθος ἕξει οὐδέν· ποσὸν γάρ τι ἔσται.
31Aristoteles, Physica, 1, 2; 19
) ἀλλὰ μὴν εἰ ὡς ἀδιαίρετον, οὐθὲν ἔσται ποσὸν οὐδὲ ποιόν, οὐδὲ δὴ ἄπειρον τὸ ὄν, ὥσπερ Μέλισσός φησιν, οὐδὲ πεπερασμένον, ὥσπερ Παρμενίδης· τὸ γὰρ πέρας ἀδιαίρε τον, οὐ τὸ πεπερασμένον.
32Aristoteles, Physica, 1, 2; 22
διὸ οἱ μὲν τὸ ἐστὶν ἀφεῖ λον, ὥσπερ Λυκόφρων, οἱ δὲ τὴν λέξιν μετερρύθμιζον, ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὐ λευκός ἐστιν ἀλλὰ λελεύκωται, οὐδὲ βαδί ζων ἐστὶν ἀλλὰ βαδίζει, ἵνα μή ποτε τὸ ἐστὶ προσάπτοντες πολλὰ εἶναι ποιῶσι τὸ ἕν, ὡς μοναχῶς λεγομένου τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ὄντος.
33Aristoteles, Physica, 1, 3; 6
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ εἴδει οἷόν τε ἓν εἶναι, πλὴν τῷ ἐξ οὗ (οὕτως δὲ ἓν καὶ τῶν φυσικῶν τινες λέγουσιν, ἐκείνως δ' οὔ)· ἄνθρωπος γὰρ ἵππου ἕτερον τῷ εἴδει καὶ τἀναντία ἀλ λήλων.
34Aristoteles, Physica, 1, 3; 17
εἰ γὰρ ἔσται τὸ ὅπερ ὂν [ταὐτὸ] καὶ λευκόν, τὸ λευκῷ δ' εἶναι μὴ ἔστιν ὅπερ ὄν (οὐδὲ γὰρ συμβεβηκέ ναι αὐτῷ οἷόν τε τὸ ὄν· οὐδὲν γὰρ ὂν ὃ οὐχ ὅπερ ὄν), οὐκ ἄρα ὂν τὸ λευκόν· οὐχ οὕτω δὲ ὥσπερ τι μὴ ὄν, ἀλλ' ὅλως μὴ ὄν.
35Aristoteles, Physica, 1, 3; 20
οὐ τοίνυν οὐδὲ μέγεθος ἕξει τὸ ὄν, εἴπερ ὅπερ ὂν τὸ ὄν· ἑκατέρῳ γὰρ ἕτερον τὸ εἶ ναι τῶν μορίων.
36Aristoteles, Physica, 1, 4; 3
ἔοικε δὲ Ἀναξα γόρας ἄπειρα οὕτως οἰηθῆναι διὰ τὸ ὑπολαμβάνειν τὴν κοι νὴν δόξαν τῶν φυσικῶν εἶναι ἀληθῆ, ὡς οὐ γιγνομένου οὐδε νὸς ἐκ τοῦ μὴ ὄντος (διὰ τοῦτο γὰρ οὕτω λέγουσιν, ἦν ὁμοῦ πάντα, καὶ τὸ γίγνεσθαι τοιόνδε καθέστηκεν ἀλλοιοῦσθαι, οἱ δὲ σύγκρισιν καὶ διάκρισιν)· ἔτι δ' ἐκ τοῦ γίγνεσθαι ἐξ ἀλ λήλων τἀναντία· ἐνυπῆρχεν ἄρα· εἰ γὰρ πᾶν μὲν τὸ γι γνόμενον ἀνάγκη γίγνεσθαι ἢ ἐξ ὄντων ἢ ἐκ μὴ ὄντων, τούτων δὲ τὸ μὲν ἐκ μὴ ὄντων γίγνεσθαι ἀδύνατον (περὶ γὰρ ταύτης ὁμογνωμονοῦσι τῆς δόξης ἅπαντες οἱ περὶ φύσεως), τὸ λοι πὸν ἤδη συμβαίνειν ἐξ ἀνάγκης ἐνόμισαν, ἐξ ὄντων μὲν καὶ ἐνυπαρχόντων γίγνεσθαι, διὰ μικρότητα δὲ τῶν ὄγκων ἐξ ἀναισθήτων ἡμῖν.
37Aristoteles, Physica, 1, 4; 8
ἔτι δ' εἰ ἀνάγκη, οὗ τὸ μόριον ἐνδέχεται ὁπηλικονοῦν εἶναι κατὰ μέγεθος καὶ μικρότητα, καὶ αὐτὸ ἐνδέχεσθαι (λέγω δὲ τῶν τοιούτων τι μορίων, εἰς ὃ ἐνυπάρχον διαιρεῖ ται τὸ ὅλον), εἰ δὴ ἀδύνατον ζῷον ἢ φυτὸν ὁπηλικονοῦν εἶναι κατὰ μέγεθος καὶ μικρότητα, φανερὸν ὅτι οὐδὲ τῶν μορίων ὁτιοῦν· ἔσται γὰρ καὶ τὸ ὅλον ὁμοίως.
38Aristoteles, Physica, 1, 4; 16
τὸ δὲ μηδέποτε διακριθήσεσθαι οὐκ εἰδότως μὲν λέγεται, ὀρθῶς δὲ λέγεται· τὰ γὰρ πάθη ἀχώριστα· εἰ οὖν μέμικται τὰ χρώματα καὶ αἱ ἕξεις, ἐὰν διακριθῶσιν, ἔσται τι λευκὸν καὶ ὑγιεινὸν οὐχ ἕτερόν τι ὂν οὐδὲ καθ' ὑπο κειμένου.
39Aristoteles, Physica, 1, 4; 18
οὐκ ὀρθῶς δὲ οὐδὲ τὴν γένεσιν λαμβάνει τῶν ὁμο ειδῶν.
40Aristoteles, Physica, 1, 5; 6
λη πτέον δὴ πρῶτον ὅτι πάντων τῶν ὄντων οὐθὲν οὔτε ποιεῖν πέ φυκεν οὔτε πάσχειν τὸ τυχὸν ὑπὸ τοῦ τυχόντος, οὐδὲ γίγνεται ὁτιοῦν ἐξ ὁτουοῦν, ἂν μή τις λαμβάνῃ κατὰ συμβεβηκός· πῶς γὰρ ἂν γένοιτο λευκὸν ἐκ μουσικοῦ, πλὴν εἰ μὴ συμ βεβηκὸς εἴη τῷ μὴ λευκῷ ἢ τῷ μέλανι τὸ μουσικόν;
41Aristoteles, Physica, 1, 5; 8
οὐδὲ δὴ φθείρεται εἰς τὸ τυχὸν πρῶτον, οἷον τὸ λευκὸν οὐκ εἰς τὸ μουσικόν, πλὴν εἰ μή ποτε κατὰ συμ βεβηκός, ἀλλ' εἰς τὸ μὴ λευκόν, καὶ οὐκ εἰς τὸ τυχὸν ἀλλ' εἰς τὸ μέλαν ἢ τὸ μεταξύ· ὡς δ' αὔτως καὶ τὸ μουσικὸν εἰς τὸ μὴ μουσικόν, καὶ τοῦτο οὐκ εἰς τὸ τυχὸν ἀλλ' εἰς τὸ ἄμουσον ἢ εἴ τι αὐτῶν ἐστι μεταξύ.
42Aristoteles, Physica, 1, 6; 5
ὁμοίως δὲ καὶ ἄλλη ὁποιαοῦν ἐναντιότης· οὐ γὰρ ἡ φιλία τὸ νεῖκος συνάγει καὶ ποιεῖ τι ἐξ αὐτοῦ, οὐδὲ τὸ νεῖκος ἐξ ἐκείνης, ἀλλ' ἄμφω ἕτερόν τι τρίτον.
43Aristoteles, Physica, 1, 7; 8
καὶ τὸ μὲν ὑπομένει, τὸ δ' οὐχ ὑπομένει· τὸ μὲν μὴ ἀντικείμενον ὑπομένει (ὁ γὰρ ἄνθρωπος ὑπομένει), τὸ μὴ μουσικὸν δὲ καὶ τὸ ἄμουσον οὐχ ὑπομένει, οὐδὲ τὸ ἐξ ἀμφοῖν συγκείμενον, οἷον ὁ ἄμουσος ἄνθρωπος.
44Aristoteles, Physica, 1, 7; 27
μία μὲν οὖν ἀρχὴ αὕτη, οὐχ οὕτω μία οὖσα οὐδὲ οὕτως ὂν ὡς τὸ τόδε τι, μία δὲ ἧς ὁ λόγος, ἔτι δὲ τὸ ἐναντίον τούτῳ, ἡ στέρησις.
45Aristoteles, Physica, 1, 8; 7
ὅπερ ἐκεῖνοι μὲν οὐ διελόντες ἀπέστησαν, καὶ διὰ ταύτην τὴν ἄγνοιαν τοσοῦτον προσηγνόησαν, ὥστε μηθὲν οἴε σθαι γίγνεσθαι μηδ' εἶναι τῶν ἄλλων, ἀλλ' ἀνελεῖν πᾶσαν τὴν γένεσιν· ἡμεῖς δὲ καὶ αὐτοί φαμεν γίγνεσθαι μὲν μηθὲν ἁπλῶς ἐκ μὴ ὄντος, πὼς μέντοι γίγνεσθαι ἐκ μὴ ὄντος, οἷον κατὰ συμβεβηκός (ἐκ γὰρ τῆς στερήσεως, ὅ ἐστι καθ' αὑτὸ μὴ ὄν, οὐκ ἐνυπάρχοντος γίγνεταί τι· θαυμάζεται δὲ τοῦτο καὶ ἀδύνατον οὕτω δοκεῖ γίγνεσθαί τι, ἐκ μὴ ὄντος)· ὡσαύτως δὲ οὐδ' ἐξ ὄντος οὐδὲ τὸ ὂν γίγνεσθαι, πλὴν κατὰ συμβεβηκός· οὕτω δὲ καὶ τοῦτο γίγνεσθαι, τὸν αὐτὸν τρόπον οἷον εἰ ἐκ ζῴου ζῷον γίγνοιτο καὶ ἐκ τινὸς ζῴου τι ζῷον· οἷον εἰ κύων ἐξ ἵππου γίγνοιτο.
46Aristoteles, Physica, 1, 9; 10
καίτοι οὔτε αὐτὸ αὑτοῦ οἷόν τε ἐφίεσθαι τὸ εἶδος διὰ τὸ μὴ εἶναι ἐνδεές, οὔτε τὸ ἐναντίον (φθαρτικὰ γὰρ ἀλλήλων τὰ ἐναντία), ἀλλὰ τοῦτ' ἔστιν ἡ ὕλη, ὥσπερ ἂν εἰ θῆλυ ἄρρενος καὶ αἰσχρὸν καλοῦ· πλὴν οὐ καθ' αὑτὸ αἰσχρόν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός, οὐδὲ θῆλυ, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός.
47Aristoteles, Physica, 2, 2; 2
περὶ τούτων μὲν οὖν πραγματεύεται καὶ ὁ μαθηματικός, ἀλλ' οὐχ ᾗ φυσικοῦ σώματος πέρας ἕκαστον· οὐδὲ τὰ συμ βεβηκότα θεωρεῖ ᾗ τοιούτοις οὖσι συμβέβηκεν· διὸ καὶ χωρί ζει· χωριστὰ γὰρ τῇ νοήσει κινήσεώς ἐστι, καὶ οὐδὲν διαφέ ρει, οὐδὲ γίγνεται ψεῦδος χωριζόντων.
48Aristoteles, Physica, 2, 3; 20
ἔτι δὲ συμπλεκόμενα καὶ ταῦτα κἀκεῖνα λεχθήσεται, οἷον οὐ Πολύκλειτος οὐδὲ ἀνδριαντοποιός, ἀλλὰ Πολύκλειτος ἀνδριαντοποιός.
49Aristoteles, Physica, 2, 5; 1
Πρῶτον μὲν οὖν, ἐπειδὴ ὁρῶμεν τὰ μὲν ἀεὶ ὡσαύτως γιγνόμενα τὰ δὲ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, φανερὸν ὅτι οὐδετέρου τούτων αἰτία ἡ τύχη λέγεται οὐδὲ τὸ ἀπὸ τύχης, οὔτε τοῦ ἐξ ἀνάγ κης καὶ αἰεὶ οὔτε τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ.
50Aristoteles, Physica, 2, 6; 3
διὸ καὶ ἀνάγκη περὶ τὰ πρακτὰ εἶναι τὴν τύχην (σημεῖον δ' ὅτι δοκεῖ ἤτοι ταὐτὸν εἶναι τῇ εὐδαιμονίᾳ ἡ εὐτυχία ἢ ἐγγύς, ἡ δ' εὐδαιμονία πρᾶξίς τις· εὐπραξία γάρ), ὥσθ' ὁπόσοις μὴ ἐνδέχεται πρᾶξαι, οὐδὲ τὸ ἀπὸ τύχης τι ποιῆσαι.
51Aristoteles, Physica, 2, 6; 13
ἐπεὶ δ' ἐστὶ τὸ αὐτόματον καὶ ἡ τύχη αἴτια ὧν ἂν ἢ νοῦς γένοιτο αἴτιος ἢ φύσις, ὅταν κατὰ συμ βεβηκὸς αἴτιόν τι γένηται τούτων αὐτῶν, οὐδὲν δὲ κατὰ συμ βεβηκός ἐστι πρότερον τῶν καθ' αὑτό, δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς αἴτιον πρότερον τοῦ καθ' αὑτό.
52Aristoteles, Physica, 2, 8; 5
οὐ γὰρ ἀπὸ τύχης οὐδ' ἀπὸ συμπτώματος δοκεῖ ὕειν πολλάκις τοῦ χειμῶνος, ἀλλ' ἐὰν ὑπὸ κύνα· οὐδὲ καύματα ὑπὸ κύνα, ἀλλ' ἂν χειμῶνος.
53Aristoteles, Physica, 2, 8; 25
ἔτι ἔδει καὶ ἐν τοῖς σπέρμασι γίγνεσθαι ὅπως ἔτυχεν· ὅλως δ' ἀναιρεῖ ὁ οὕτως λέγων τὰ φύσει τε καὶ φύσιν· φύσει γάρ, ὅσα ἀπό τινος ἐν αὑτοῖς ἀρχῆς συνεχῶς κινούμενα ἀφικνεῖται εἴς τι τέλος· ἀφ' ἑκάστης δὲ οὐ τὸ αὐτὸ ἑκάστοις οὐδὲ τὸ τυχόν, ἀεὶ μέντοι ἐπὶ τὸ αὐτό, ἂν μή τι ἐμποδίσῃ.
54Aristoteles, Physica, 2, 9; 8
ἔστι δὲ τὸ ἀναγκαῖον ἔν τε τοῖς μαθήμασι καὶ ἐν τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις τρόπον τινὰ παραπλησίως· ἐπεὶ γὰρ τὸ εὐθὺ τοδί ἐστιν, ἀνάγκη τὸ τρίγωνον δύο ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν· ἀλλ' οὐκ ἐπεὶ τοῦτο, ἐκεῖνο· ἀλλ' εἴ γε τοῦτο μὴ ἔστιν, οὐδὲ τὸ εὐθὺ ἔστιν.
55Aristoteles, Physica, 2, 9; 12
ὅλως μέντοι μὴ ὄντων οὐκ ἔσται οὔθ' ἡ οἰκία οὔθ' ὁ πρίων, ἡ μὲν εἰ μὴ οἱ λίθοι, ὁ δ' εἰ μὴ ὁ σίδηρος· οὐδὲ γὰρ ἐκεῖ αἱ ἀρχαί, εἰ μὴ τὸ τρίγωνον δύο ὀρθαί.
56Aristoteles, Physica, 3, 1; 8
οὐκ ἔστι δὲ κίνησις παρὰ τὰ πράγματα· μεταβάλλει γὰρ ἀεὶ τὸ μεταβάλλον ἢ κατ' οὐσίαν ἢ κατὰ ποσὸν ἢ κατὰ ποιὸν ἢ κατὰ τόπον, κοινὸν δ' ἐπὶ τούτων οὐδὲν ἔστι λαβεῖν, ὡς φαμέν, ὃ οὔτε τόδε οὔτε πο σὸν οὔτε ποιὸν οὔτε τῶν ἄλλων κατηγορημάτων οὐθέν· ὥστ' οὐδὲ κίνησις οὐδὲ μεταβολὴ οὐθενὸς ἔσται παρὰ τὰ εἰρημένα, μη θενός γε ὄντος παρὰ τὰ εἰρημένα.
57Aristoteles, Physica, 3, 1; 19
ἐπεὶ δ' οὐ ταὐ τόν, ὥσπερ οὐδὲ χρῶμα ταὐτὸν καὶ ὁρατόν, ἡ τοῦ δυνατοῦ, ᾗ δυνατόν, ἐντελέχεια φανερὸν ὅτι κίνησίς ἐστιν.
58Aristoteles, Physica, 3, 2; 3
αἴτιον δὲ τοῦ εἰς ταῦτα τιθέναι ὅτι ἀόριστόν τι δοκεῖ εἶναι ἡ κίνησις, τῆς δὲ ἑτέρας συστοιχίας αἱ ἀρχαὶ διὰ τὸ στερητικαὶ εἶναι ἀόριστοι· οὔτε γὰρ τόδε οὔτε τοιόνδε οὐδεμία αὐτῶν ἐστιν, [ὅτι] οὐδὲ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν.
59Aristoteles, Physica, 3, 4; 3
πλὴν οἱ μὲν Πυθαγόρειοι ἐν τοῖς αἰσθητοῖς (οὐ γὰρ χω ριστὸν ποιοῦσιν τὸν ἀριθμόν), καὶ εἶναι τὸ ἔξω τοῦ οὐρανοῦ ἄπει ρον, Πλάτων δὲ ἔξω μὲν οὐδὲν εἶναι σῶμα, οὐδὲ τὰς ἰδέας, διὰ τὸ μηδὲ ποὺ εἶναι αὐτάς, τὸ μέντοι ἄπειρον καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς καὶ ἐν ἐκείναις εἶναι· καὶ οἱ μὲν τὸ ἄπειρον εἶναι τὸ ἄρτιον (τοῦτο γὰρ ἐναπολαμβανόμενον καὶ ὑπὸ τοῦ περιτ τοῦ περαινόμενον παρέχειν τοῖς οὖσι τὴν ἀπειρίαν· σημεῖον δ' εἶναι τούτου τὸ συμβαῖνον ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν· περιτιθεμένων γὰρ τῶν γνωμόνων περὶ τὸ ἓν καὶ χωρὶς ὁτὲ μὲν ἄλλο ἀεὶ γίγνεσθαι τὸ εἶδος, ὁτὲ δὲ ἕν), Πλάτων δὲ δύο τὰ ἄπειρα, τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν.
60Aristoteles, Physica, 3, 6; 4
εἰ δὲ κατὰ συμβεβηκὸς ἔστιν τὸ ἄπειρον, οὐκ ἂν εἴη στοιχεῖον τῶν ὄντων, ᾗ ἄπειρον, ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀόρατον τῆς διαλέκτου, καί τοι ἡ φωνή ἐστιν ἀόρατος.
61Aristoteles, Physica, 3, 6; 16
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ἓν καὶ ἁπλοῦν εἶναι σῶμα ἄπειρον ἐνδέχεται, οὔτε ὡς λέγουσί τινες τὸ παρὰ τὰ στοιχεῖα, ἐξ οὗ ταῦτα γεννῶσιν, οὔθ' ἁπλῶς.
62Aristoteles, Physica, 3, 6; 19
οὐδὲ δὴ πῦρ οὐδ' ἄλλο τι τῶν στοιχείων οὐδὲν ἄπειρον ἐνδέχεται εἶναι.
63Aristoteles, Physica, 3, 7; 12
ὥστε δὲ παν τὸς ὑπερβάλλειν κατὰ τὴν πρόσθεσιν, οὐδὲ δυνάμει οἷόν τε εἶναι, εἴπερ μὴ ἔστι κατὰ συμβεβηκὸς ἐντελεχείᾳ ἄπειρον, ὥσπερ φασὶν οἱ φυσιολόγοι τὸ ἔξω σῶμα τοῦ κόσμου, οὗ ἡ οὐσία ἢ ἀὴρ ἢ ἄλλο τι τοιοῦτον, ἄπειρον εἶναι.
64Aristoteles, Physica, 3, 7; 13
ἀλλ' εἰ μὴ οἷόν τε εἶναι ἄπειρον ἐντελεχείᾳ σῶμα αἰσθητὸν οὕτω, φανε ρὸν ὅτι οὐδὲ δυνάμει ἂν εἴη κατὰ πρόσθεσιν, ἀλλ' ἢ ὥσπερ εἴρηται ἀντεστραμμένως τῇ διαιρέσει, ἐπεὶ καὶ Πλάτων διὰ τοῦτο δύο τὰ ἄπειρα ἐποίησεν, ὅτι καὶ ἐπὶ τὴν αὔξην δοκεῖ ὑπερβάλλειν καὶ εἰς ἄπειρον ἰέναι καὶ ἐπὶ τὴν καθαίρεσιν.
65Aristoteles, Physica, 3, 8; 4
ἀλλ' οὐ χωριστὸς ὁ ἀριθμὸς οὗτος [τῆς διχοτομίας], οὐδὲ μένει ἡ ἀπειρία ἀλλὰ γίγνεται, ὥσπερ καὶ ὁ χρόνος καὶ ὁ ἀριθμὸς τοῦ χρόνου.
66Aristoteles, Physica, 3, 8; 10
οὐκ ἀφαιρεῖται δ' ὁ λόγος οὐδὲ τοὺς μαθηματικοὺς τὴν θεωρίαν, ἀναιρῶν οὕτως εἶναι ἄπειρον ὥστε ἐνεργείᾳ εἶναι ἐπὶ τὴν αὔξησιν ἀδιεξίτητον· οὐδὲ γὰρ νῦν δέονται τοῦ ἀπείρου (οὐ γὰρ χρῶνται), ἀλλὰ μόνον εἶναι ὅσην ἂν βούλωνται πεπερασμένην· τῷ δὲ μεγίστῳ μεγέθει τὸν αὐτὸν ἔστι τετμῆσθαι λόγον ὁπηλικονοῦν μέγεθος ἕτερον.
67Aristoteles, Physica, 4, 1; 20
ἀλλὰ μὴν οὐδεμίαν διαφορὰν ἔχομεν στιγμῆς καὶ τόπου στιγ μῆς, ὥστ' εἰ μηδὲ ταύτης ἕτερόν ἐστιν ὁ τόπος, οὐδὲ τῶν ἄλ λων οὐδενός, οὐδ' ἐστί τι παρ' ἕκαστον τούτων ὁ τόπος.
68Aristoteles, Physica, 4, 1; 24
οὐδε μία γὰρ αὐτῷ ὑπάρχει αἰτία τῶν τεττάρων· οὔτε γὰρ ὡς ὕλη τῶν ὄντων (οὐδὲν γὰρ ἐξ αὐτοῦ συνέστηκεν) οὔτε ὡς εἶδος καὶ λόγος τῶν πραγμάτων οὔθ' ὡς τέλος, οὔτε κινεῖ τὰ ὄντα.
69Aristoteles, Physica, 4, 4; 11
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ συμβεβηκὸς ἐνδέχεται· ἅμα γὰρ δύο ἐν ταὐτῷ ἔσται· αὐτός τε γὰρ ἐν αὑτῷ ὁ ἀμφορεὺς ἔσται, εἰ οὗ ἡ φύσις δεκτική, τοῦτ' ἐνδέχεται ἐν αὑτῷ εἶναι, καὶ ἔτι ἐκεῖνο οὗ δεκτικόν, οἷον, εἰ οἴνου, ὁ οἶνος.
70Aristoteles, Physica, 4, 4; 12
ὅτι μὲν οὖν ἀδύνατον ἐν αὑτῷ τι εἶναι πρώτως, δῆλον· ὃ δὲ Ζήνων ἠπόρει, ὅτι εἰ ὁ τόπος ἐστί τι, ἔν τινι ἔσται, λύειν οὐ χα λεπόν· οὐδὲ γὰρ κωλύει ἐν ἄλλῳ εἶναι τὸν πρῶτον τό πον, μὴ μέντοι ὡς ἐν τόπῳ ἐκείνῳ, ἀλλ' ὥσπερ ἡ μὲν ὑγίεια ἐν τοῖς θερμοῖς ὡς ἕξις, τὸ δὲ θερμὸν ἐν σώματι ὡς πάθος.
71Aristoteles, Physica, 4, 9; 15
ἀλλὰ δὴ οὐδὲ τὴν κατὰ τόπον κίνησιν· ἅμα γὰρ ἐνδέχεται ὑπεξιέναι ἀλλήλοις, οὐδενὸς ὄντος διαστήματος χωριστοῦ παρὰ τὰ σώ ματα τὰ κινούμενα.
72Aristoteles, Physica, 4, 10; 8
ἔτι εἰ μὴ τόπος, οὐδὲ κενὸν ἔσται.
73Aristoteles, Physica, 4, 10; 11
ἀνάγκη δὲ ἄν περ ᾖ βίαιος, εἶναι καὶ τὴν κατὰ φύσιν (ἡ μὲν γὰρ βίαιος παρὰ φύσιν, ἡ δὲ παρὰ φύσιν ὑστέρα τῆς κατὰ φύσιν)· ὥστ' εἰ μὴ κατὰ φύ σιν ἔστιν ἑκάστῳ τῶν φυσικῶν σωμάτων κίνησις, οὐδὲ τῶν ἄλλων ἔσται κινήσεων οὐδεμία.
74Aristoteles, Physica, 4, 10; 13
ᾗ μὲν γὰρ ἄπειρον, οὐδὲν ἔσται ἄνω οὐδὲ κάτω οὐδὲ μέσον, ᾗ δὲ κενόν, οὐδὲν διάφορον τὸ ἄνω τοῦ κάτω (ὥσπερ γὰρ τοῦ μηδενὸς οὐδεμία ἔστι διαφορά, οὕτω καὶ τοῦ κενοῦ· τὸ γὰρ κενὸν μὴ ὄν τι καὶ στέρησις δοκεῖ εἶναι).
75Aristoteles, Physica, 4, 10; 28
τὸ δὲ κενὸν οὐδένα ἔχει λόγον ᾧ ὑπερέχεται ὑπὸ τοῦ σώματος, ὥσπερ οὐδὲ τὸ μηδὲν πρὸς ἀριθμόν.
76Aristoteles, Physica, 4, 10; 30
διὸ οὐδὲ γραμμὴ στιγμῆς ὑπερέχει, εἰ μὴ σύγκειται ἐκ στιγμῶν.
77Aristoteles, Physica, 4, 10; 31
ὁμοίως δὲ καὶ τὸ κενὸν πρὸς τὸ πλῆρες οὐδένα οἷόν τε ἔχειν λόγον, ὥστε οὐδὲ τὴν κίνησιν, ἀλλ' εἰ διὰ τοῦ λεπτοτάτου ἐν τοσῳδὶ τὴν τοσήνδε φέρεται, διὰ τοῦ κενοῦ παντὸς ὑπερβάλλει λόγου.
78Aristoteles, Physica, 4, 10; 59
νῦν δ' οὐδα μοῦ ἐντὸς τοῦ κόσμου· ὁ γὰρ ἀὴρ ἔστιν τι, οὐ δοκεῖ δέ γε – οὐδὲ τὸ ὕδωρ, εἰ ἦσαν οἱ ἰχθύες σιδηροῖ· τῇ ἁφῇ γὰρ ἡ κρίσις τοῦ ἁπτοῦ.
79Aristoteles, Physica, 4, 11; 2
εἰ μὲν γὰρ μὴ ἔστι μανὸν καὶ πυκνόν, οὐδὲ συνιέναι καὶ πιλεῖσθαι οἷόν τε· εἰ δὲ τοῦτο μὴ εἴη, ἢ ὅλως κίνησις οὐκ ἔσται, ἢ κυμανεῖ τὸ ὅλον, ὥσπερ ἔφη Ξοῦθος, ἢ εἰς ἴσον ἀεὶ μεταβάλλειν ἀέρα καὶ ὕδωρ (λέγω δὲ οἷον εἰ ἐξ ὕδατος κυάθου γέγονεν ἀήρ, ἅμα ἐξ ἴσου ἀέρος ὕδωρ τοσοῦτον γεγενῆσθαι), ἢ κενὸν εἶναι ἐξ ἀνάγκης· συμπιλεῖσθαι γὰρ καὶ ἐπεκτείνεσθαι οὐκ ἐνδέχεται ἄλ λως.
80Aristoteles, Physica, 4, 11; 3
εἰ μὲν οὖν τὸ μανὸν λέγουσι τὸ πολλὰ κενὰ κεχωρι σμένα ἔχον, φανερὸν ὡς εἰ μηδὲ κενὸν ἐνδέχεται εἶναι χω ριστὸν ὥσπερ μηδὲ τόπον ἔχοντα διάστημα αὑτοῦ, οὐδὲ μανὸν οὕτως· εἰ δὲ μὴ χωριστόν, ἀλλ' ὅμως ἐνεῖναί τι κενόν, ἧττον μὲν ἀδύνατον, συμβαίνει δὲ πρῶτον μὲν οὐ πάσης κινήσεως αἴτιον τὸ κενόν, ἀλλὰ τῆς ἄνω (τὸ γὰρ μανὸν κοῦφον, διὸ καὶ τὸ πῦρ μανὸν εἶναί φασιν), ἔπειτα κινήσεως αἴτιον οὐχ οὕτω τὸ κενὸν ὡς ἐν ᾧ, ἀλλ' ὥσπερ οἱ ἀσκοὶ τῷ φέρεσθαι αὐ τοὶ ἄνω φέρουσι τὸ συνεχές, οὕτω τὸ κενὸν ἄνω φέρει.
81Aristoteles, Physica, 4, 13; 1
Ἀλλὰ μὴν οὐδ' ἄνευ γε μεταβολῆς· ὅταν γὰρ μηδὲν αὐτοὶ μεταβάλλωμεν τὴν διάνοιαν ἢ λάθωμεν μεταβάλ λοντες, οὐ δοκεῖ ἡμῖν γεγονέναι χρόνος, καθάπερ οὐδὲ τοῖς ἐν Σαρδοῖ μυθολογουμένοις καθεύδειν παρὰ τοῖς ἥρωσιν, ὅταν ἐγερθῶσι· συνάπτουσι γὰρ τῷ πρότερον νῦν τὸ ὕστερον νῦν καὶ ἓν ποιοῦσιν, ἐξαιροῦντες διὰ τὴν ἀναισθησίαν τὸ με ταξύ.
82Aristoteles, Physica, 4, 13; 16
ὅταν μὲν οὖν ὡς ἓν τὸ νῦν αἰσθανώ μεθα, καὶ μὴ ἤτοι ὡς πρότερον καὶ ὕστερον ἐν τῇ κινήσει ἢ ὡς τὸ αὐτὸ μὲν προτέρου δὲ καὶ ὑστέρου τινός, οὐ δοκεῖ χρό νος γεγονέναι οὐδείς, ὅτι οὐδὲ κίνησις.
83Aristoteles, Physica, 4, 14; 5
τα χὺς δὲ καὶ βραδὺς οὐκ ἔστιν· οὐδὲ γὰρ ἀριθμὸς ᾗ ἀριθμοῦ μεν ταχὺς καὶ βραδὺς οὐδείς.
84Aristoteles, Physica, 4, 14; 21
φανερὸν δὲ καὶ ὅτι οὐκ ἔστιν τὸ ἐν χρόνῳ εἶναι τὸ εἶναι ὅτε ὁ χρόνος ἔστιν, ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἐν κινήσει εἶναι οὐδὲ τὸ ἐν τόπῳ ὅτε ἡ κίνησις καὶ ὁ τόπος ἔστιν.
85Aristoteles, Physica, 4, 14; 25
καὶ πάσχει δή τι ὑπὸ τοῦ χρόνου, καθάπερ καὶ λέγειν εἰώθαμεν ὅτι κατατήκει ὁ χρόνος, καὶ γηράσκει πάνθ' ὑπὸ τοῦ χρόνου, καὶ ἐπιλανθάνεται διὰ τὸν χρόνον, ἀλλ' οὐ μεμάθηκεν, οὐδὲ νέον γέγονεν οὐδὲ καλόν· φθορᾶς γὰρ αἴ τιος καθ' ἑαυτὸν μᾶλλον ὁ χρόνος· ἀριθμὸς γὰρ κινήσεως, ἡ δὲ κίνησις ἐξίστησιν τὸ ὑπάρχον· ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ αἰεὶ ὄντα, ᾗ αἰεὶ ὄντα, οὐκ ἔστιν ἐν χρόνῳ· οὐ γὰρ περιέχεται ὑπὸ χρόνου, οὐδὲ μετρεῖται τὸ εἶναι αὐτῶν ὑπὸ τοῦ χρόνου· ση μεῖον δὲ τούτου ὅτι οὐδὲ πάσχει οὐδὲν ὑπὸ τοῦ χρόνου ὡς οὐκ ὄντα ἐν χρόνῳ.
86Aristoteles, Physica, 4, 14; 33
φανερὸν οὖν ὅτι οὐδὲ τὸ μὴ ὂν ἔσται πᾶν ἐν χρόνῳ, οἷον ὅσα μὴ ἐνδέχεται ἄλλως, ὥσπερ τὸ τὴν διά μετρον εἶναι τῇ πλευρᾷ σύμμετρον.
87Aristoteles, Physica, 4, 14; 37
οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ σύμμετρον· διὸ αἰεὶ οὐκ ἔστιν, ὅτι ἐναντίον τῷ αἰεὶ ὄντι.
88Aristoteles, Physica, 4, 15; 28
οὐ μὴν ἀλλ' οὐδὲ ταύ την ὁ χρόνος ποιεῖ, ἀλλὰ συμβαίνει ἐν χρόνῳ γίγνεσθαι καὶ ταύτην τὴν μεταβολήν.
89Aristoteles, Physica, 4, 17; 17
ἀλλοίωσις μὲν οὖν οὐδὲ αὔξη σις οὐδὲ γένεσις οὐκ εἰσὶν ὁμαλεῖς, φορὰ δ' ἔστιν.
90Aristoteles, Physica, 4, 17; 23
λέγεται δὲ ὀρθῶς καὶ ὅτι ἀριθμὸς μὲν ὁ αὐτὸς ὁ τῶν προβάτων καὶ τῶν κυνῶν, εἰ ἴσος ἑκάτερος, δεκὰς δὲ οὐχ ἡ αὐτὴ οὐδὲ δέκα τὰ αὐτά, ὥσπερ οὐδὲ τρίγωνα τὰ αὐτὰ τὸ ἰσόπλευρον καὶ τὸ σκαληνές, καίτοι σχῆμά γε ταὐτό, ὅτι τρίγωνα ἄμφω· ταὐτὸ γὰρ λέγεται οὗ μὴ διαφέρει διαφορᾷ, ἀλλ' οὐχὶ οὗ διαφέρει, οἷον τρίγωνον τριγώνου δια φορᾷ διαφέρει· τοιγαροῦν ἕτερα τρίγωνα· σχήματος δὲ οὔ, ἀλλ' ἐν τῇ αὐτῇ διαιρέσει καὶ μιᾷ.
91Aristoteles, Physica, 5, 1; 21
οὐδὲ δὴ ἡ φθορὰ κίνησις· ἐναντίον μὲν γὰρ κινήσει ἢ κίνησις ἢ ἠρεμία, ἡ δὲ φθορὰ γενέσει ἐναν τίον.
92Aristoteles, Physica, 5, 2; 2
οὐδὲ δὴ τοῦ πρός τι· ἐνδέχεται γὰρ θατέρου μεταβάλλοντος ἀληθεύεσθαι θάτερον μηδὲν μεταβάλλον, ὥστε κατὰ συμβεβηκὸς ἡ κίνησις αὐτῶν.
93Aristoteles, Physica, 5, 2; 3
οὐδὲ δὴ ποιοῦντος καὶ πάσχοντος, ἢ κινουμένου καὶ κινοῦντος, ὅτι οὐκ ἔστι κινήσεως κίνησις οὐδὲ γενέσεως γένεσις, οὐδ' ὅλως μετα βολῆς μεταβολή.
94Aristoteles, Physica, 5, 2; 6
ἀλλ' οὐδὲ τοῦτο δυνατὸν πλὴν κατὰ συμβεβηκός· αὐτὴ γὰρ ἡ κίνησις ἐξ ἄλλου εἴδους εἰς ἄλλο ἐστὶ μεταβολή · καὶ ἡ γένεσις δὲ καὶ ἡ φθορὰ ὡσαύτως, πλὴν αἱ μὲν εἰς ἀντικείμενα ὡδί, ἡ δὲ ὡδί, ἡ κίνησις.
95Aristoteles, Physica, 5, 2; 11
ἐπεὶ δὲ τῶν ἀπείρων οὐκ ἔστιν τι πρῶτον, οὐκ ἔσται τὸ πρῶτον, ὥστ' οὐδὲ τὸ ἐχόμενον· οὔτε γί γνεσθαι οὖν οὔτε κινεῖσθαι οἷόν τε οὔτε μεταβάλλειν οὐδέν.
96Aristoteles, Physica, 5, 2; 18
οὐ γὰρ ἔσται μάθησις ἡ τῆς μαθήσεως γένεσις, ὥστ' οὐδὲ γενέσεως γένεσις, οὐδέ τις τινός.
97Aristoteles, Physica, 5, 3; 16
ὥστε ἡ σύμφυ σις ὑστάτη κατὰ τὴν γένεσιν· ἀνάγκη γὰρ ἅψασθαι εἰ συμφύσεται τὰ ἄκρα, τὰ δὲ ἁπτόμενα οὐ πάντα συμπέ φυκεν· ἐν οἷς δὲ μὴ ἔστιν ἁφή, δῆλον ὅτι οὐκ ἔστιν οὐδὲ σύμφυσις ἐν τούτοις.
98Aristoteles, Physica, 5, 3; 17
ὥστ' εἰ ἔστι στιγμὴ καὶ μονὰς οἵας λέ γουσι κεχωρισμένας, οὐχ οἷόν τε εἶναι μονάδα καὶ στιγμὴν τὸ αὐτό· ταῖς μὲν γὰρ ὑπάρχει τὸ ἅπτεσθαι, ταῖς δὲ μο νάσιν τὸ ἐφεξῆς, καὶ τῶν μὲν ἐνδέχεται εἶναί τι μεταξύ (πᾶσα γὰρ γραμμὴ μεταξὺ στιγμῶν), τῶν δ' οὐκ ἀνάγκη· οὐδὲ γὰρ μεταξὺ δυάδος καὶ μονάδος.
99Aristoteles, Physica, 5, 4; 23
διὸ ἀνάγκη τὴν αὐτὴν εἶναι τῷ εἴδει καὶ ἑνὸς καὶ ἐν ἑνὶ χρόνῳ τὴν ἁπλῶς συνεχῆ κίνησιν καὶ μίαν, τῷ χρόνῳ μέν, ὅπως μὴ ἀκινησία με ταξὺ ᾖ (ἐν τῷ διαλείποντι γὰρ ἠρεμεῖν ἀνάγκη· πολλαὶ οὖν καὶ οὐ μία ἡ κίνησις, ὧν ἐστὶν ἠρεμία μεταξύ, ὥστε εἴ τις κίνησις στάσει διαλαμβάνεται, οὐ μία οὐδὲ συνεχής· δια λαμβάνεται δέ, εἰ μεταξὺ χρόνος)· τῆς δὲ τῷ εἴδει μὴ μιᾶς, καὶ εἰ μὴ διαλείπεται [ὁ χρόνος], ὁ μὲν [γὰρ] χρόνος εἷς, τῷ εἴδει δ' ἡ κίνησις ἄλλη· τὴν μὲν γὰρ μίαν ἀνάγκη καὶ τῷ εἴδει μίαν εἶναι, ταύτην δ' ἁπλῶς μίαν οὐκ ἀνάγκη.
100Aristoteles, Physica, 5, 4; 32
διὸ οὐκ εἴδη κινήσεως οὐδὲ διαφοραὶ τάχος καὶ βραδυτής, ὅτι πάσαις ἀκολουθεῖ ταῖς διαφόροις κατ' εἶδος.
101Aristoteles, Physica, 5, 4; 33
ὥστε οὐδὲ βαρύτης καὶ κουφότης ἡ εἰς τὸ αὐτό, οἷον γῆς πρὸς αὑτὴν ἢ πυρὸς πρὸς αὑτό.
102Aristoteles, Physica, 5, 6; 12
ἀπορήσειε δ' ἄν τις διὰ τί ἐν μὲν τῇ κατὰ τόπον μεταβολῇ εἰσὶ καὶ κατὰ φύ σιν καὶ παρὰ φύσιν καὶ μοναὶ καὶ κινήσεις, ἐν δὲ ταῖς ἄλ λαις οὔ, οἷον ἀλλοίωσις ἡ μὲν κατὰ φύσιν ἡ δὲ παρὰ φύσιν (οὐδὲν γὰρ μᾶλλον ἡ ὑγίανσις ἢ ἡ νόσανσις κατὰ φύσιν ἢ παρὰ φύσιν, οὐδὲ λεύκανσις ἢ μέλανσις)· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπ' αὐξήσεως καὶ φθίσεως (οὔτε γὰρ αὗται ἀλλή λαις ἐναντίαι ὡς φύσει ἡ δὲ παρὰ φύσιν, οὔτ' αὔξησις αὐξή σει)· καὶ ἐπὶ γενέσεως δὲ καὶ φθορᾶς ὁ αὐτὸς λόγος· οὔτε γὰρ ἡ μὲν γένεσις κατὰ φύσιν ἡ δὲ φθορὰ παρὰ φύσιν (τὸ γὰρ γηρᾶν κατὰ φύσιν), οὔτε γένεσιν ὁρῶμεν τὴν μὲν κατὰ φύσιν τὴν δὲ παρὰ φύσιν.
103Aristoteles, Physica, 6, 1; 8
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ἐφεξῆς ἔσται στιγμὴ στιγμῇ ἢ τὸ νῦν τῷ νῦν, ὥστ' ἐκ τούτων εἶναι τὸ μῆκος ἢ τὸν χρόνον· ἐφεξῆς μὲν γάρ ἐστιν ὧν μηθέν ἐστι με ταξὺ συγγενές, στιγμῶν δ' αἰεὶ [τὸ] μεταξὺ γραμμὴ καὶ τῶν νῦν χρόνος.
104Aristoteles, Physica, 6, 4; 9
οὐδὲ δὴ τὸ νῦν τὸ αὐτό· πολλαχῇ γὰρ διαιρετὸς ὁ χρόνος.
105Aristoteles, Physica, 6, 7; 29
οὐδὲ δὴ τοῦ μεταβεβλη κότος ἔστιν τι πρῶτον ὃ μεταβέβληκεν.
106Aristoteles, Physica, 6, 10; 4
ἀποδεδειγμένων δὲ τούτων φανερὸν ὅτι οὐδὲ τὸ πεπερασμένον μέγεθος τὸ ἄπειρον ἐνδέχεται διελθεῖν ἐν πεπερασμένῳ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν· ἐν γὰρ τῷ μορίῳ τοῦ χρόνου πεπερας μένον δίεισι, καὶ ἐν ἑκάστῳ ὡσαύτως, ὥστ' ἐν τῷ παντὶ πε περασμένον.
107Aristoteles, Physica, 6, 10; 5
ἐπεὶ δὲ τὸ πεπερασμένον οὐ δίεισι τὸ ἄπειρον ἐν πεπερασμένῳ χρόνῳ, δῆλον ὡς οὐδὲ τὸ ἄπειρον τὸ πεπε ρασμένον· εἰ γὰρ τὸ ἄπειρον τὸ πεπερασμένον, ἀνάγκη καὶ τὸ πεπερασμένον διιέναι τὸ ἄπειρον.
108Aristoteles, Physica, 6, 10; 8
ὥσθ' ἅμα συμβήσεται τὸ ἄπειρον κεκινῆσθαι τὸ πεπερασμένον καὶ τὸ πεπερασμένον διεληλυθέναι τὸ ἄπειρον· οὐδὲ γὰρ ἴσως δυ νατὸν ἄλλως τὸ ἄπειρον κινηθῆναι τὸ πεπερασμένον ἢ τῷ τὸ πεπερασμένον διιέναι τὸ ἄπειρον, ἢ φερόμενον ἢ ἀναμε τροῦν.
109Aristoteles, Physica, 6, 10; 10
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὸ ἄπειρον ἐν πεπερασμένῳ χρόνῳ τὸ ἄπειρον· δίεισιν· εἰ γὰρ τὸ ἄπειρον, καὶ τὸ πε περασμένον· ἐνυπάρχει γὰρ τῷ ἀπείρῳ τὸ πεπερασμένον.
110Aristoteles, Physica, 6, 11; 1
ἐπεὶ δ' οὔτε τὸ πεπερασμένον τὸ ἄπειρον οὔτε τὸ ἄπειρον τὸ πεπερασμένον οὔτε τὸ ἄπειρον τὸ ἄπειρον ἐν πεπερασμένῳ χρόνῳ κινεῖται, φανερὸν ὅτι οὐδὲ κίνησις ἔσται ἄπειρος ἐν πε περασμένῳ χρόνῳ· τί γὰρ διαφέρει τὴν κίνησιν ἢ τὸ μέγεθος ποιεῖν ἄπειρον;
111Aristoteles, Physica, 6, 12; 9
οὐδὲ δὴ τὸ ἠρεμοῦν ὅτε πρῶτον ἠρέμησεν ἔστιν.
112Aristoteles, Physica, 6, 12; 13
τούτου δ' αἴτιον ὅτι ἠρεμεῖ μὲν καὶ κινεῖται πᾶν ἐν χρόνῳ, χρόνος δ' οὐκ ἔστι πρῶτος οὐδὲ μέ γεθος οὐδ' ὅλως συνεχὲς οὐδέν· ἅπαν γὰρ εἰς ἄπειρα μεριστόν.
113Aristoteles, Physica, 6, 14; 6
τὸ μὲν οὖν μὴ καταλαμβάνε σθαι τὸ βραδύτερον συμβέβηκεν ἐκ τοῦ λόγου, γίγνεται δὲ παρὰ ταὐτὸ τῇ διχοτομίᾳ (ἐν ἀμφοτέροις γὰρ συμβαίνει μὴ ἀφικνεῖσθαι πρὸς τὸ πέρας διαιρουμένου πως τοῦ με γέθους· ἀλλὰ πρόσκειται ἐν τούτῳ ὅτι οὐδὲ τὸ τάχιστον τετραγῳδημένον ἐν τῷ διώκειν τὸ βραδύτατον), ὥστ' ἀν άγκη καὶ τὴν λύσιν εἶναι τὴν αὐτήν.
114Aristoteles, Physica, 6, 15; 1
οὐδὲ δὴ κατὰ τὴν ἐν τῇ ἀντιφάσει μεταβολὴν οὐθὲν ἡμῖν ἔσται ἀδύνατον, οἷον εἰ ἐκ τοῦ μὴ λευκοῦ εἰς τὸ λευκὸν μετα βάλλει καὶ ἐν μηδετέρῳ ἐστίν, ὡς ἄρα οὔτε λευκὸν ἔσται οὔτε οὐ λευκόν· οὐ γὰρ εἰ μὴ ὅλον ἐν ὁποτερῳοῦν ἐστιν, οὐ λεχθή σεται λευκὸν ἢ οὐ λευκόν· λευκὸν γὰρ λέγομεν ἢ οὐ λευκὸν οὐ τῷ ὅλον εἶναι τοιοῦτον, ἀλλὰ τῷ τὰ πλεῖστα ἢ τὰ κυ ριώτατα μέρη· οὐ ταὐτὸ δ' ἐστὶν μὴ εἶναί τε ἐν τούτῳ καὶ μὴ εἶναι ἐν τούτῳ ὅλον.
115Aristoteles, Physica, 6, 15; 2
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὄντος καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ὄντος καὶ τῶν ἄλλων τῶν κατ' ἀντίφασιν· ἔσται μὲν γὰρ ἐξ ἀνάγκης ἐν θατέρῳ τῶν ἀντικειμένων, ἐν οὐδε τέρῳ δ' ὅλον αἰεί.
116Aristoteles, Physica, 6, 17; 9
ἡ δὲ φορὰ οὕτω μὲν οὐκ ἔσται πεπερα σμένη· οὐ γὰρ πᾶσα ἐν ἐναντίοις· ἀλλ' ἐπειδὴ τὸ ἀδύνα τον τμηθῆναι οὕτω, τῷ μὴ ἐνδέχεσθαι τμηθῆναι (πλεονα χῶς γὰρ λέγεται τὸ ἀδύνατον), οὐκ ἐνδέχεται τὸ οὕτως ἀδύνατον τέμνεσθαι, οὐδὲ ὅλως τὸ ἀδύνατον γενέσθαι γίγνε σθαι, οὐδὲ τὸ μεταβαλεῖν ἀδύνατον ἐνδέχοιτ' ἂν μετα βάλλειν εἰς ὃ ἀδύνατον μεταβαλεῖν.
117Aristoteles, Physica, 7, 3; 5
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦ ἀλλοιου μένου καὶ τοῦ ἀλλοιοῦντος.
118Aristoteles, Physica, 7, 3; 18
οὐδὲ μὴν τοῦ αὐξανομένου τε καὶ αὔξοντος· αὐξάνει γὰρ τὸ πρῶ τον αὖξον προσγιγνόμενον, ὥστε ἓν γίγνεσθαι τὸ ὅλον.
119Aristoteles, Physica, 7, 5; 2
αἱ μὲν γὰρ ἀρεταὶ αἱ δὲ κακίαι τῶν ἕξεων· οὐκ ἔστι δὲ οὔτε ἡ ἀρετὴ οὔτε ἡ κακία ἀλλοίωσις, ἀλλ' ἡ μὲν ἀρετὴ τελείωσίς τις (ὅταν γὰρ λάβῃ τὴν αὑτοῦ ἀρετήν, τότε λέγεται τέλειον ἕκαστον – τότε γὰρ ἔστι μάλιστα [τὸ] κατὰ φύσιν – ὥσπερ κύκλος τέλειος, ὅταν μάλιστα γένηται κύκλος καὶ ὅταν βέλτιστος), ἡ δὲ κακία φθορὰ τούτου καὶ ἔκστασις· ὥσπερ οὖν οὐδὲ τὸ τῆς οἰκίας τελείωμα λέγομεν ἀλλοίωσιν (ἄτοπον γὰρ εἰ ὁ θριγκὸς καὶ ὁ κέραμος ἀλ λοίωσις, ἢ εἰ θριγκουμένη καὶ κεραμουμένη ἀλλοιοῦται ἀλλὰ μὴ τελειοῦται ἡ οἰκία), τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν ἀρε τῶν καὶ τῶν κακιῶν καὶ τῶν ἐχόντων ἢ λαμβανόντων· αἱ μὲν γὰρ τελειώσεις αἱ δὲ ἐκστάσεις εἰσίν, ὥστ' οὐκ ἀλλοιώ σεις.
120Aristoteles, Physica, 7, 5; 6
ἐπεὶ οὖν τὰ πρός τι οὔτε αὐτά ἐστιν ἀλλοιώσεις, οὔτε ἔστιν αὐτῶν ἀλ λοίωσις οὐδὲ γένεσις οὐδ' ὅλως μεταβολὴ οὐδεμία, φανερὸν ὅτι οὔθ' αἱ ἕξεις οὔθ' αἱ τῶν ἕξεων ἀποβολαὶ καὶ λήψεις ἀλλοιώσεις εἰσίν, ἀλλὰ γίγνεσθαι μὲν ἴσως αὐτὰς καὶ φθείρεσθαι ἀλλοιουμένων τινῶν ἀνάγκη, καθάπερ καὶ τὸ εἶ δος καὶ τὴν μορφήν, οἷον θερμῶν καὶ ψυχρῶν ἢ ξηρῶν καὶ ὑγρῶν, ἢ ἐν οἷς τυγχάνουσιν οὖσαι πρώτοις.
121Aristoteles, Physica, 7, 5; 10
ὥστ' οὐδ' αὗται ἔσονται ἀλλοιώσεις· οὐδὲ δὴ αἱ ἀποβολαὶ καὶ αἱ λήψεις αὐτῶν.
122Aristoteles, Physica, 7, 7; 6
ἄτοπόν τε γὰρ εἰ μὴ ἔστιν κύκλῳ ὁμοίως τουτὶ κινεῖσθαι καὶ τουτὶ ἐπὶ τῆς εὐ θείας, ἀλλ' εὐθὺς ἀνάγκη ἢ θᾶττον ἢ βραδύτερον, ὥσπερ ἂν εἰ κάταντες, τὸ δ' ἄναντες· οὐδὲ διαφέρει οὐδὲν τῷ λόγῳ, εἴ τίς φησιν ἀνάγκην εἶναι θᾶττον εὐθὺς ἢ βραδύ τερον κινεῖσθαι· ἔσται γὰρ μείζων καὶ ἐλάττων ἡ περιφερὴς τῆς εὐθείας, ὥστε καὶ ἴση.
123Aristoteles, Physica, 7, 8; 6
οὐδὲ δὴ το σοῦτον μόριον, ὅσον ἂν κινήσειεν τοῦ ὅλου εἰ εἴη καθ' αὑτὸ τοῦτο, οὐ κινεῖ.
124Aristoteles, Physica, 7, 8; 7
οὐδὲ γὰρ οὐδὲν ἔστιν ἀλλ' ἢ δυνάμει ἐν τῷ ὅλῳ.
125Aristoteles, Physica, 8, 1; 29
ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ ἄφθαρτον εἶναι τὴν κίνησιν· καθάπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ γενέσθαι κίνησιν συνέβαινεν προτέραν εἶναί τινα μεταβολὴν τῆς πρώ της, οὕτως ἐνταῦθα ὑστέραν τῆς τελευταίας· οὐ γὰρ ἅμα παύεται κινούμενον καὶ κινητὸν ὄν, οἷον καιόμενον καὶ καυ στὸν ὄν (ἐνδέχεται γὰρ καυστὸν εἶναι μὴ καιόμενον), οὐδὲ κινητικὸν καὶ κινοῦν.
126Aristoteles, Physica, 8, 1; 39
ἀλλὰ καὶ τοῦτο δεῖ τὸν λέγοντα μὴ φάναι μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ λέγειν, καὶ μὴ τίθεσθαι μηδὲν μηδ' ἀξιοῦν ἀξίωμ' ἄλογον, ἀλλ' ἢ ἐπαγω γὴν ἢ ἀπόδειξιν φέρειν· αὐτὰ μὲν γὰρ οὐκ αἴτια τὰ ὑπο τεθέντα, οὐδὲ τοῦτ' ἦν τὸ φιλότητι ἢ νείκει εἶναι, ἀλλὰ τῆς μὲν τὸ συνάγειν, τοῦ δὲ τὸ διακρίνειν.
127Aristoteles, Physica, 8, 3; 4
τὸ μὲν οὖν πάντ' ἠρεμεῖν, καὶ τούτου ζητεῖν λόγον ἀφέντας τὴν αἴσθησιν, ἀρρωστία τίς ἐστιν διανοίας, καὶ περὶ ὅλου τινὸς ἀλλ' οὐ περὶ μέρους ἀμφισβή τησις· οὐδὲ μόνον πρὸς τὸν φυσικόν, ἀλλὰ πρὸς πάσας τὰς ἐπιστήμας ὡς εἰπεῖν καὶ πάσας τὰς δόξας διὰ τὸ κινήσει χρῆσθαι πάσας.
128Aristoteles, Physica, 8, 3; 5
ἔτι δ' αἱ περὶ τῶν ἀρχῶν ἐνστάσεις, ὥσπερ ἐν τοῖς περὶ τὰ μαθήματα λόγοις οὐδέν εἰσιν πρὸς τὸν μαθη ματικόν, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, οὕτως οὐδὲ περὶ τοῦ νῦν ῥηθέντος πρὸς τὸν φυσικόν· ὑπόθεσις γὰρ ὅτι ἡ φύ σις ἀρχὴ τῆς κινήσεως.
129Aristoteles, Physica, 8, 3; 18
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὰ μὲν ἀεὶ ἐνδέχεται ἠρεμεῖν, τὰ δ' ἀεὶ κινεῖσθαι, ποτὲ δ' ἠρεμεῖν καὶ ποτὲ κινεῖσθαι μηδέν.
130Aristoteles, Physica, 8, 4; 31
ὅτι μὲν τοίνυν οὐδὲν τούτων αὐτὸ κινεῖ ἑαυτό, δῆλον· ἀλλὰ κινήσεως ἀρχὴν ἔχει, οὐ τοῦ κινεῖν οὐδὲ τοῦ ποι εῖν, ἀλλὰ τοῦ πάσχειν.
131Aristoteles, Physica, 8, 5; 46
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦ πρώτως αὐτὸ αὑτὸ κινοῦντος οὔτε ἓν μόριον οὔτε πλείω κινήσει αὐτὸ αὑτὸ ἕκαστον.
132Aristoteles, Physica, 8, 8; 18
οὐδεμία γὰρ ἀνάγκη οὔτε αὔξεσθαι οὔτε ἀλλοιοῦσθαι τὸ φερόμενον, οὐδὲ δὴ γίγνεσθαι ἢ φθείρε σθαι· τούτων δὲ οὐδεμίαν ἐνδέχεται τῆς συνεχοῦς μὴ οὔσης, ἣν κινεῖ τὸ πρῶτον κινοῦν.
133Aristoteles, Physica, 8, 8; 23
ἐπεὶ δὲ γένεσιν ἀδύνατον εἶναι πρώτην (πάντα γὰρ ἂν εἴη τὰ κι νούμενα φθαρτά), δῆλον ὡς οὐδὲ τῶν ἐφεξῆς κινήσεων οὐδεμία προτέρα· λέγω δ' ἐφεξῆς αὔξησιν, εἶτ' ἀλλοίωσιν καὶ φθί σιν καὶ φθοράν· πᾶσαι γὰρ ὕστεραι γενέσεως, ὥστ' εἰ μηδὲ γένεσις προτέρα φορᾶς, οὐδὲ τῶν ἄλλων οὐδεμία μεταβολῶν.
134Aristoteles, Physica, 8, 10; 9
οὐδὲν γὰρ διαφέ ρει ἐναντίας ἢ μὴ ἐναντίας εἶναι τὰς κατ' ἀντίφασιν μετα βολάς, εἰ μόνον ἀδύνατον ἅμα τῷ αὐτῷ παρεῖναι (τοῦτο γὰρ τῷ λόγῳ οὐδὲν χρήσιμον), οὐδ' εἰ μὴ ἀνάγκη ἠρεμῆσαι ἐν τῇ ἀντιφάσει, μηδ' ἐστὶν μεταβολὴ ἠρεμίᾳ ἐναντίον (οὐ γὰρ ἴσως ἠρεμεῖ τὸ μὴ ὄν, ἡ δὲ φθορὰ εἰς τὸ μὴ ὄν), ἀλλ' εἰ μόνον μεταξὺ γίγνεται χρόνος· οὕτω γὰρ οὐκ ἔστιν ἡ με ταβολὴ συνεχής· οὐδὲ γὰρ ἐν τοῖς πρότερον ἡ ἐναντίωσις χρήσιμον, ἀλλὰ τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι ἅμα ὑπάρχειν.
135Aristoteles, Physica, 8, 11; 2
πᾶν μὲν γὰρ κινεῖται τὸ φερόμενον ἢ κύκλῳ ἢ εὐθεῖαν ἢ μικτήν, ὥστ' εἰ μηδ' ἐκείνων ἡ ἑτέρα συνεχής, οὐδὲ τὴν ἐξ ἀμφοῖν οἷόν τ' εἶναι συγκειμένην· ὅτι δὲ τὸ φερόμενον τὴν εὐθεῖαν καὶ πεπερασμένην οὐ φέρεται συνεχῶς, δῆλον· ἀνακάμπτει γάρ, τὸ δ' ἀνακάμπτον τὴν εὐθεῖαν τὰς ἐναντίας κινεῖται κινήσεις· ἐναντία γὰρ κατὰ τόπον ἡ ἄνω τῇ κάτω καὶ ἡ εἰς τὸ πρόσθεν τῇ εἰς τοὔπισθεν καὶ ἡ εἰς ἀριστερὰ τῇ εἰς δεξιά· τόπου γὰρ ἐναντιώσεις αὗται.
136Aristoteles, Physica, 8, 13; 17
ἡ δ' ἐπὶ τῆς περιφεροῦς ἔσται μία καὶ συνεχής· οὐθὲν γὰρ ἀδύνατον συμβαίνει· τὸ γὰρ ἐκ τοῦ Α κινούμενον ἅμα κινήσεται εἰς τὸ Α κατὰ τὴν αὐτὴν πρόθεσιν (εἰς ὃ γὰρ ἥξει, καὶ κινεῖται εἰς τοῦτο), ἀλλ' οὐχ ἅμα κινήσεται τὰς ἐναντίας οὐδὲ τὰς ἀντικειμένας· οὐ γὰρ ἅπασα ἡ εἰς τοῦτο τῇ ἐκ τούτου ἐναντία οὐδ' ἀντικειμένη, ἀλλ' ἐναντία μὲν ἡ κατ' εὐθεῖαν (ταύτῃ γὰρ ἔστιν ἐναντία κατὰ τόπον, οἷον τὰ κατὰ διάμε τρον· ἀπέχει γὰρ πλεῖστον), ἀντικειμένη δὲ ἡ κατὰ τὸ αὐτὸ μῆκος.
137Aristoteles, Physica, 8, 13; 22
φανερὸν δὲ ἐκ ταύτης τῆς διαιρέσεως ὅτι οὐδὲ τὰς ἄλλας ἐνδέχεται κινή σεις εἶναι συνεχεῖς· ἐν ἁπάσαις γὰρ ταὐτὰ συμβαίνει κι νεῖσθαι πολλάκις, οἷον ἐν ἀλλοιώσει τὰ μεταξύ, καὶ ἐν τῇ τοῦ ποσοῦ τὰ ἀνὰ μέσον μεγέθη, καὶ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ ὡσαύτως· οὐδὲν γὰρ διαφέρει ὀλίγα ἢ πολλὰ ποιῆσαι, ἐν οἷς ἐστὶν ἡ μεταβολή, οὐδὲ μεταξὺ θεῖναί τι ἢ ἀφελεῖν· ἀμ φοτέρως γὰρ συμβαίνει ταὐτὰ κινεῖσθαι πολλάκις.
138Aristoteles, Physica, 8, 19; 4
δεῖ δὲ οὐδὲ τὸ κινούμενον πρὸς ἐκεῖνο ἔχειν μεταβολήν, ἵνα ὁμοία ᾖ ἡ κίνησις.
139Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 11 (auctor 384BC-322BC)
Πρότερα δ᾿ ἐστί καί γνωριμώτερα διχῶς· οὐ γάρ ταὐτόν πρότερον τῇ φύσει καί πρός ἡμᾶς πρότερον, οὐδέ γνωριμώτερον καί ἡμῖν γνωριμώτερον.
140Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἴ τε ἵσταται καί εἰσίν ἀρχαί, ταύτας ἀγνώστους εἶναι ἀποδείξεώς γε μή οὔσης αὐτῶν, ὅπερ φασίν εἶναι τό ἐπίστασθαι μόνον· εἰ δέ μή ἔστι τά πρῶτα εἰδέναι, οὐδέ τά ἐκ τούτων εἶναι ἐπίστασθαι ἁπλῶς οὐδέ κυρίως, ἀλλ᾿ ἐξ ὑποθέσεως, εἰ ἐκεῖνά ἐστιν.
141Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 3; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μήν ἀλλ᾿ οὐδέ τοῦτο δυνατόν, πλήν ἐπί τούτων ὅσα ἀλλήλοις ἕπεται, ὥσπερ τά ἴδια.
142Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 22 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον τό δύο ὀρθάς ἔχειν οὔτε τῷ σχήματί ἐστι καθόλου· καίτοι ἔστι δεῖξαι κατά σχήματος ὅτι δύο ὀρθάς ἔχει, ἀλλ᾿ οὐ τοῦ τυχόντος σχήματος· οὐδέ χρῆται τῷ τυχόντι σχήματι ὁ δεικνύς· τό γάρ τετράγωνον σχῆμα μέν, οὐκ ἔχει δέ δύο ὀρθαῖς ἴσας.
143Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὃ τοίνυν τό τυχόν πρῶτον δείκνυται δύο ὀρθάς ἔχον ἢ ὁτιοῦν ἄλλο, τούτῳ πρώτῳ ὑπάρχει καθόλου, καί ἡ ἀπόδειξις καθ᾿ αὑτό τούτου καθόλου ἐστί, τῶν δ᾿ ἄλλων τρόπον τινά οὐ καθ᾿ αὑτό· οὐδέ τοῦ ἰσοσκελοῦς οὐκ ἔστι καθόλου ἀλλ᾿ ἐπί πλέον.
144Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διά τοῦτο οὐδ᾿ ἄν τις δείξῃ καθ᾿ ἕκαστον τό τρίγωνον ἀποδείξει ἢ μιᾷ ἢ ἑτέρᾳ ὅτι δύο ὀρθάς ἔχει ἕκαστον, τό ἰσόπλευρον χωρίς καί τό σκαληνές καί τό ἰσοσκελές, οὔπω οἶδε τό τρίγωνον ὅτι δύο ὀρθαῖς, εἰ μή τόν σοφιστικόν τρόπον, οὐδέ καθόλου τρίγωνον, οὐδ᾿ εἰ μηδέν ἐστι παρά ταῦτα τρίγωνον ἕτερον.
145Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 11 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γάρ ᾗ τρίγωνον οἶδεν, οὐδέ πᾶν τρίγωνον, ἀλλ᾿ ἢ κατ᾿ ἀριθμόν· κατ᾿ εἶδος δ᾿ οὐ πᾶν, καί εἰ μηδέν ἐστιν ὃ οὐκ οἶδεν.
146Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἴ τις μή οἶδε νῦν ἔχων τόν λόγον καί σωζόμενος, σωζομένου τοῦ πράγματος, μή ἐπιλελησμένος, οὐδέ πρότερον ᾔδει.
147Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ μή ἀναγκαῖον ᾖ τό συμπέρασμα, οὐδέ τό μέσον ἀναγκαῖον οἷόν τ᾿ εἶναι.
148Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 29 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ καθ᾿ αὑτό οὐ καθ᾿ αὑτό ἐπιστήσεται, οὐδέ διότι.
149Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 10; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἐνίας μέντοι ἐπιστήμας οὐδέν κωλύει ἔνια τούτων παρορᾶν, οἷον τό γένος μή ὑποτίθεσθαι εἶναι, ἂν ᾖ φανερόν ὅτι ἔστιν (οὐ γάρ ὁμοίως δῆλον ὅτι ἀριθμός ἐστι καί ὅτι ψυχρόν καί θερμόν), καί τά πάθη μή λαμβάνειν τί σημαίνει, ἂν ᾖ δῆλα· ὥσπερ οὐδέ τά κοινά οὐ λαμβάνει τί σημαίνει τό ἴσα ἀπό ἴσων ἀφελεῖν, ὅτι γνώριμον.
150Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 10; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γάρ πρός τόν ἔξω λόγον ἡ ἀπόδειξις, ἀλλά πρός τόν ἐν τῇ ψυχῇ, ἐπεί οὐδέ συλλογισμός.
151Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 10; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μέν οὖν ὅροι οὐκ εἰσίν ὑποθέσεις (οὐδέ γάρ εἶναι ἢ μή λέγονται), ἀλλ᾿ ἐν ταῖς προτάσεσιν αἱ ὑποθέσεις.
152Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ διαλεκτική οὐκ ἔστιν οὕτως ὡρισμένων τινῶν, οὐδέ γένους τινός ἑνός.
153Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γάρ οὐδέ πρότασίς ἐστιν ἣ μή ἐστιν ἐπί πλειόνων (οὐ γάρ ἔσται ἐπί πάντων, ἐκ τῶν καθόλου δ᾿ ὁ συλλογισμός), δῆλον ὅτι οὐδ᾿ ἔνστασις.
154Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 13; 22 (auctor 384BC-322BC)
Τῷ μέν οὖν Β παντί ὑπάρχει τό Α (πᾶν γάρ τό ἀναπνέον ζῷον), τῷ δέ Γ οὐθενί, ὥστε οὐδέ τό Β τῷ Γ οὐθενί· οὐκ ἄρα ἀναπνεῖ ὁ τοῖχος.
155Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 13; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἐοίκασι δ᾿ αἱ τοιαῦται τῶν αἰτιῶν τοῖς καθ᾿ ὑπερβολήν εἰρημένοις· τοῦτο δ᾿ ἔστι τό πλέον ἀποστήσαντα τό μέσον εἰπεῖν, οἷον τό τοῦ Ἀναχάρσιος, ὅτι ἐν Σκύθαις οὐκ εἰσίν αὐληταί, οὐδέ γάρ ἄμπελοι.
156Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 24 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν ὃ τῷ Β μηδενί ὑπάρχει, οὐδέ τῷ Α παντί ὑπάρξει· εἰ γάρ τῷ Α, καί τῷ Β· ἀλλ᾿ οὐχ ὑπῆρχεν.
157Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ὃ γάρ μηδενί ὑπάρχει τῷ Α, οὐδέ τῷ Β οὐδενί ὑπάρξει· ἐάν οὖν ληφθῇ τό Γ τῷ μέν Α ὅλῳ μή ὑπάρχειν, τῷ δέ Β ὅλῳ ὑπάρχειν, ἡ μέν Α Γ πρότασις ἀληθής ἔσται, ἡ ἑτέρα δέ ψευδής.
158Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 20; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ γάρ εἴ τις λέγοι ὅτι τά μέν ἐστι τῶν Α Β ἐχόμενα ἀλλήλων ὥστε μή εἶναι μεταξύ, τά δ᾿ οὐκ ἔστι λαβεῖν, οὐδέν διαφέρει.
159Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 20 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον ἄνθρωπος δίπουν, τοῦτο ζῷον, τοῦτο δ᾿ ἕτερον· οὐδέ τό ζῷον κατ᾿ ἀνθρώπου, τοῦτο δέ κατά Καλλίου, τοῦτο δέ κατ᾿ ἄλλου ἐν τῷ τί ἐστιν.
160Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 24 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ μήν τοῦ ποιοῦ ἢ τῶν ἄλλων οὐδέν, ἂν μή κατά συμβεβηκός κατηγορηθῇ· πάντα γάρ ταῦτα συμβέβηκε καί κατά τῶν οὐσιῶν κατηγορεῖται.
161Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 34 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τόδε διά τῶνδε γνώριμον, τάδε δέ μή ἴσμεν μηδέ βέλτιον ἔχομεν πρός αὐτά τοῦ εἰδέναι, οὐδέ τό διά τούτων γνώριμον ἐπιστησόμεθα.
162Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 44 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ μήν ὅσα ἐν τῷ τί ἐστιν ἐνυπάρχει, οὐδέ ταῦτα ἄπειρα· οὐδέ γάρ ἂν εἴη ὁρίσασθαι.
163Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 1 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ δι᾿ αἰσθήσεως ἔστιν ἐπίστασθαι.
164Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ καθόλου καί ἐπί πᾶσιν ἀδύνατον αἰσθάνεσθαι· οὐ γάρ τόδε οὐδέ νῦν· οὐ γάρ ἂν ἦν καθόλου· τό γάρ ἀεί καί πανταχοῦ καθόλου φαμέν εἶναι.
165Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 32; 6 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτα οὐδέ τά ψευδῆ ἐκ τῶν αὐτῶν ἑαυτοῖς· ἔστι γάρ ψευδῆ ἀλλήλοις καί ἐναντία καί ἀδύνατα ἅμα εἶναι, οἷον τό τήν δικαιοσύνην εἶναι ἀδικίαν ἢ δειλίαν, καί τόν ἄνθρωπον ἵππον ἢ βοῦν, ἢ τό ἴσον μεῖζον ἢ ἔλαττον.
166Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 32; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκ δέ τῶν κειμένων ὧδε· οὐδέ γάρ τῶν ἀληθῶν αἱ αὐταί ἀρχαί πάντων.
167Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 32; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ οὐδέ τῶν κοινῶν ἀρχῶν οἷόν τ᾿ εἶναί τινας, ἐξ ὧν ἅπαντα δειχθήσεται· λέγω δέ κοινάς οἷον τό πᾶν φάναι ἢ ἀποφάναι.
168Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 32; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ τό ἐξ ἁπάντων δείκνυσθαι ὁτιοῦν, τοῦτ᾿ ἐστί τό ζητεῖν ἁπάντων εἶναι τάς αὐτάς ἀρχάς· λίαν γάρ εὔηθες.
169Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ νοῦς· λέγω γάρ νοῦν ἀρχήν ἐπιστήμης.
170Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 19 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν δ᾿ ἐκ τούτων ὅτι οὐδέ δοξάζειν ἅμα τό αὐτό καί ἐπίστασθαι ἐνδέχεται.
171Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτα οὐδέ τῶν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι κατηγορικῶν ἁπάντων ἐστίν ὁρισμός, οἷον ὅτι πᾶν τρίγωνον δυσίν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει.
172Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι πᾶσα ἀπόδειξις τί κατά τινος δείκνυσιν, οἷον ὅτι ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν· ἐν δέ τῷ ὁρισμῷ οὐδέν ἕτερον ἑτέρου κατηγορεῖται, οἷον οὔτε τό ζῷον κατά τοῦ δίποδος οὔτε τοῦτο κατά τοῦ ζῴου, οὐδέ δή κατά τοῦ ἐπιπέδου τό σχῆμα· οὐ γάρ ἐστι τό ἐπίπεδον σχῆμα, οὐδέ τό σχῆμα ἐπίπεδον.
173Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δῆλον ὡς οὐδέ ὁρισμός καί ἀπόδειξις οὔτε τό αὐτό ἂν εἴη οὔτε θάτερον ἐν θατέρῳ· καί γάρ ἂν τά ὑποκείμενα ὁμοίως εἶχεν.
174Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γάρ δεῖ τό συμπέρασμα ἐρωτᾶν, οὐδέ τῷ δοῦναι εἶναι· ἀλλ᾿ ἀνάγκη εἶναι ἐκείνων ὄντων, κἂν μή φῇ ὁ ἀποκρινόμενος.
175Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καί τοῦτο μέν οὐδέν ἄτοπον· οὐδέ γάρ ὁ ἐπάγων ἴσως ἀποδείκνυσιν, ἀλλ᾿ ὅμως δηλοῖ τι.
176Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ὥσπερ οὐδ᾿ ἐν συλλογισμῷ λαμβάνεται τί ἐστι τό συλλελογίσθαι (ἀεί γάρ ὅλη ἢ μέρος ἡ πρότασις, ἐξ ὧν ὁ συλλογισμός), οὕτως οὐδέ τό τί ἦν εἶναι δεῖ ἐνεῖναι ἐν τῷ συλλογισμῷ, ἀλλά χωρίς τοῦτο τῶν κειμένων εἶναι, καί πρός τόν ἀμφισβητοῦντα εἰ συλλελόγισται ἢ μή τοῦτο, ἀπαντᾶν ὅτι· τοῦτο γάρ ἦν συλλογισμός.
177Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα μέν οὖν κατά συμβεβηκός οἴδαμεν ὅτι ἔστιν, ἀναγκαῖον μηδαμῶς ἔχειν πρός τό τί ἐστιν· οὐδέ γάρ ὅτι ἔστιν ἴσμεν· τό δέ ζητεῖν τί ἐστι μή ἔχοντας ὅτι ἔστι, μηδέν ζητεῖν ἐστίν.
178Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ δῆλον ὅτι οὐκ ἔστιν ἐχόμενον γεγονότος γινόμενον οὐδέ γάρ γενόμενον γενομένου· πέρατα γάρ καί ἄτομα.
179Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ οὖν οὐδέ στιγμαί εἰσιν ἀλλήλων ἐχόμεναι, οὐδέ γενόμενα· ἄμφω γάρ ἀδιαίρετα.
180Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 22 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ δή γινόμενον γεγενημένου διά τό αὐτό· τό μέν γάρ γινόμενον διαιρετόν, τό δέ γεγονός ἀδιαίρετον.
181Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 34 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον μέν οὖν τοῦτο ψεῦδος· οὐ γάρ κατά πᾶσαν διαφοράν ἕτερον· πολλαί γάρ διαφοραί ὑπάρχουσι τοῖς αὐτοῖς τῷ εἴδει, ἀλλ᾿ οὐ κατ᾿ οὐσίαν οὐδέ καθ᾿ αὑτά.
182Aristoteles, Analytica priora, 1, I 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν μηδενί τῷ Β τό Α ὑπάρχει, οὐδέ τῶν Α οὐδενί ὑπάρξει τό Β.
183Aristoteles, Analytica priora, 1, I 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ μηδενί, οὐδέ τό Α οὐδενί τῷ Β ὑπάρξει· ἀλλ᾿ ὑπέκειτο παντί ὑπάρχειν.
184Aristoteles, Analytica priora, 1, I 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ μηδενί, οὐδέ τό Α οὐδενί τῶν Β ὑπάρξει.
185Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 27 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ γ᾿ ἐάν ἄμφω τά διαστήματα κατά μέρος ἢ κατηγορικῶς ἢ στερητικῶς, ἢ τό μέν κατηγορικῶς τό δέ στερητικῶς λέγηται, ἢ τό μέν ἀδιόριστον τό δέ διωρισμένον, ἢ ἄμφω ἀδιόριστα, οὐκ ἔσται συλλογισμός οὐδαμῶς.
186Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν εἰ τό Μ τῷ μέν Ν παντί τῷ δέ Ξ μηδενί, οὐδέ τό Ξ τῷ Ν οὐδενί ὑπάρξει.
187Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ τό Μ οὐδενί τῷ Ξ, οὐδέ τό Ξ οὐδενί τῷ Μ· τό δέ γε Μ παντί τῷ Ν ὑπῆρχεν· τό ἄρα Ξ οὐδενί τῷ Ν ὑπάρξει· γεγένηται γάρ πάλιν τό πρῶτον σχῆμα.
188Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ ἀντιστρέφει τό στερητικόν, οὐδέ τό Ν οὐδενί τῷ Ξ ὑπάρξει, ὥστ᾿ ἔσται ὁ αὐτός συλλογισμός.
189Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 30 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτω μέν οὖν οὐκ ἐγχωρεῖ λαβεῖν ὅρους, ἐκ δέ τοῦ ἀδιορίστου δεικτέον· ἐπεί γάρ ἀληθεύεται τό τινί μή ὑπάρχειν τό Μ τῷ Ξ καί εἰ μηδενί ὑπάρχει, μηδενί δέ ὑπάρχοντος οὐκ ἦν συλλογισμός, φανερόν ὅτι οὐδέ νῦν ἔσται.
190Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν ἀντιστρέφει τό στερητικόν, οὐδέ τό Β τῷ Α οὐδενί ἐνδέχεται· τό δέ Α παντί τῷ Γ ὑπάρχει, ὥστ᾿ οὐδενί τῷ Γ τό Β ἐνδέχεται· τό γάρ Γ ὑπό τό Α ἐστίν.
191Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως δέ καί εἰ πρός τῷ Γ τεθῇ τό στερητικόν· εἰ γάρ τό Α μηδενί τῷ Γ ἐνδέχεται, οὐδέ τό Γ οὐδενί τῷ Α ἐγχωρεῖ· τό δέ Α παντί τῷ Β ὑπάρχει, ὥστ᾿ οὐδενί τῶν Β τό Γ ἐνδέχεται· γίνεται γάρ τό πρῶτον σχῆμα πάλιν.
192Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἄρα οὐδέ τό Β τῷ Γ.
193Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἀντιστραφέντος οὖν τοῦ στερητικοῦ τό πρῶτον γίνεται σχῆμα· δέδεικται δ᾿ ἐν τῷ πρώτῳ ὅτι μή ἀναγκαίας οὔσης τῆς πρός τό μεῖζον στερητικῆς οὐδέ τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον, ὥστ᾿ οὐδ᾿ ἐπί τούτων ἔσται ἐξ ἀνάγκης.
194Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 11 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ τό Β τῷ Γ μηδενί ὑπάρχει ἐξ ἀνάγκης, οὐδέ τό Γ τῷ Β οὐδενί ὑπάρξει ἐξ ἀνάγκης.
195Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν ἀντιστρέφει τό στερητικόν, οὐδέ τό Β τῷ Α οὐδενί ἐνδέχοιτ᾿ ἂν ὑπάρχειν· τό δέ γε Α τινί τῷ Γ ὑπάρχει, ὥστ᾿ ἐξ ἀνάγκης τινί τῶν Γ οὐχ ὑπάρχει τό Β.
196Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν ἀντιστρέφει τινί τῷ Β τό Γ, τό δέ Α οὐδενί τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης, οὐδέ τῷ Β τινί ὑπάρξει ἐξ ἀνάγκης τό Α· τό γάρ Β ὑπό τό Γ ἐστίν.
197Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν ἀντιστρέφει τό καταφατικόν, ὑπάρξει καί τό Γ τινί τῷ Β ἐξ ἀνάγκης, ὥστ᾿ εἰ τό μέν Α μηδενί τῶν Γ τό δέ Γ τινί τῶν Β, τό Α τινί τῶν Β οὐχ ὑπάρξει· ἀλλ᾿ οὐκ ἐξ ἀνάγκης· δέδεικται γάρ ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι ὅτι τῆς στερητικῆς προτάσεως μή ἀναγκαίας οὔσης οὐδέ τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον.
198Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 68 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι τοῦ μέν πρός τό μεῖζον ἄκρον καθόλου τεθέντος ἀεί γίνεται συλλογισμός, τοῦ δέ πρός τό ἔλαττον οὐδέ ποτ᾿ οὐδενός.
199Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί οὖν ἀντιστρέφει τό στερητικόν, οὐδέ τό Β τῷ Α οὐδενί ἐνδέχεται· τό δέ Α τῷ Γ ἢ παντί ἢ τινί κεῖται ὑπάρχειν· ὥστ᾿ οὐδενί ἢ οὐ παντί τῷ Γ τό Β ἐνδέχοιτ᾿ ἂν ὑπάρχειν· ὑπέκειτο δέ παντί ἐξ ἀρχῆς.
200Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 23 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ παντί ὑπάρχει, τῷ δέ Β μηδενί ἐνδέχεται, οὐδέ τό Β οὐδενί τῷ Α ἐνδέχεται ὑπάρχειν.
201Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 12 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ μή ἐνδέχεσθαι μηδενί διχῶς λέγεται, τό μέν εἰ ἐξ ἀνάγκης τινί ὑπάρχει, τό δ᾿ εἰ ἐξ ἀνάγκης τινί μή ὑπάρχει· τό γάρ ἐξ ἀνάγκης τινί τῶν Α μή ὑπάρχον οὐκ ἀληθές εἰπεῖν ὡς παντί ἐνδέχεται μή ὑπάρχειν, ὥσπερ οὐδέ τό τινί ὑπάρχον ἐξ ἀνάγκης ὅτι παντί ἐνδέχεται ὑπάρχειν.
202Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ οὐδέ διά τοῦ ἀδυνάτου· τεθέντος γάρ τοῦ Β παντί τῷ Γ ἐνδέχεσθαι ὑπάρχειν οὐδέν συμβαίνει ψεῦδος· ἐνδέχοιτο γάρ ἂν τό Α τῷ Γ καί παντί καί μηδενί ὑπάρχειν.
203Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἀντιστραφείσης οὖν τῆς στερητικῆς οὐδέ τό Β τῷ Α οὐδενί ὑπάρξει· τό δέ Α παντί τῷ Γ ἐνεδέχετο· γίνεται δή πάλιν διά τοῦ πρώτου σχήματος ὁ συλλογισμός ὅτι τό Β τῷ Γ ἐνδέχεται μηδενί ὑπάρχειν.
204Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ τοῦ ἀναγκαίου· τό γάρ ἀναγκαῖον ἢ ἐξ ἀμφοτέρων ἀναγκαίων ἢ ἐκ τῆς στερητικῆς συνέβαινεν.
205Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 15 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι οὐδέ τοῦ μή ὑπάρχειν, εἴπερ οὕτως ἐχόντων ἀνάγκη ὑπάρχειν.
206Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 16 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ δή τῶν ἀντικειμένων φάσεων, ὥστ᾿ οὐδείς ἔσται συλλογισμός.
207Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ τοῦ ἐνδέχεσθαι μή ὑπάρχειν· ἐξ ἀνάγκης γάρ οὕτως ἐχόντων τό Β τῷ Γ οὐχ ὑπάρξει, οἷον εἰ τό μέν Α τεθείη λευκόν, ἐφ᾿ ᾧ δέ τό Β κύκνος, τό δέ Γ ἄνθρωπος.
208Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 24 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ γε τῶν ἀντικειμένων ἀποφάνσεων, ἐπεί δέδεικται τό Β τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης οὐχ ὑπάρχον.
209Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 5 (auctor 384BC-322BC)
Κατά μέν οὖν τούτων οὐκ ἔστιν ἀποδεῖξαι κατηγορούμενον ἕτερον, πλήν εἰ μή κατά δόξαν, ἀλλά ταῦτα κατ᾿ ἄλλων· οὐδέ τά καθ᾿ ἕκαστα κατ᾿ ἄλλων, ἀλλ᾿ ἕτερα κατ᾿ ἐκείνων.
210Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 16 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ δή τῷ καθόλου ἐκλεκτέον οἷς ἕπεται τό περιεχόμενον, οἷον ζῴῳ οἷς ἕπεται ἄνθρωπος· ἀνάγκη γάρ, εἰ ἀνθρώπῳ ἀκολουθεῖ τό ζῷον, καί τούτοις ἅπασιν ἀκολουθεῖν.
211Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 12 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τό Δ καί τό Η ταὐτόν, τό Α τινί τῶν Ε οὐχ ὑπάρξει· τῷ γάρ Η οὐχ ὑπάρξει, ὅτι οὐδέ τῷ Δ· τό δέ Η ἐστίν ὑπό τό Ε, ὥστε τινί τῶν Ε οὐχ ὑπάρξει.
212Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἅπας μέν γάρ συλλογισμός δέδεικται διά τινος τῶν προειρημένων σχημάτων γινόμενος, ταῦτα δ᾿ οὐκ ἐγχωρεῖ δι᾿ ἄλλων συσταθῆναι πλήν διά τῶν ἑπομένων καί οἷς ἕπεται ἕκαστον· ἐκ τούτων γάρ αἱ προτάσεις καί ἡ τοῦ μέσου λῆψις, ὥστ᾿ οὐδέ συλλογισμόν ἐγχωρεῖ γίνεσθαι δι᾿ ἄλλων.
213Aristoteles, Analytica priora, 1, I 31; 11 (auctor 384BC-322BC)
Τέλος δέ, ὅτι τοῦτ᾿ ἔστιν ἄνθρωπος ἢ ὅ τι ποτ᾿ ἂν ᾖ τό ζητούμενον, οὐδέν λέγουσι σαφές, ὥστ᾿ ἀναγκαῖον εἶναι· καί γάρ τήν ἄλλην ὁδόν ποιοῦνται πᾶσαν, οὐδέ τάς ἐνδεχομένας εὐπορίας ὑπολαμβάνοντες ὑπάρχειν.
214Aristoteles, Analytica priora, 1, I 36; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὁτέ δέ τό μέν μέσον ἐπί τοῦ τρίτου λέγεται, τό δέ πρῶτον ἐπί τοῦ μέσου οὐ λέγεται, οἷον εἰ τοῦ ποιοῦ παντός ἐστιν ἐπιστήμη ἢ ἐναντίου, τό δ᾿ ἀγαθόν καί ἐναντίον καί ποιόν, συμπέρασμα μέν ὅτι τοῦ ἀγαθοῦ ἐστίν ἐπιστήμη, οὐκ ἔστι δέ τό ἀγαθόν ἐπιστήμη οὐδέ τό ποιόν οὐδέ τό ἐναντίον, ἀλλά τό ἀγαθόν ταῦτα.
215Aristoteles, Analytica priora, 1, I 41; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως γάρ ὃ μή ἐστιν ὡς ὅλον πρός μέρος καί ἄλλο πρός τοῦτο ὡς μέρος πρός ὅλον, ἐξ οὐδενός τῶν τοιούτων δείκνυσιν ὁ δεικνύων, ὥστε οὐδέ γίνεται συλλογισμός.
216Aristoteles, Analytica priora, 1, I 44; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν διά τοῦ ἀδυνάτου περαινομένων· οὐδέ γάρ τούτους οὐκ ἔστιν ἀναλύειν, ἀλλά τήν μέν εἰς τό ἀδύνατον ἀπαγωγήν ἔστι (συλλογισμῷ γάρ δείκνυται), θάτερον δ᾿ οὐκ ἔστιν· ἐξ ὑποθέσεως γάρ περαίνεται.
217Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ ἐπίσταται τἀγαθόν ἢ ἔστιν ἐπιστάμενος τἀγαθόν οὐδέν διαφέρει, οὐδέ τό δύναται βαδίζειν ἢ ἔστι δυνάμενος βαδίζειν· ὥστε καί τά ἀντικείμενα, οὐ δύναται βαδίζειν—οὐκ ἔστι δυνάμενος βαδίζειν.
218Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ τό εἶναι μή ἴσον καί τό μή εἶναι ἴσον· τῷ μέν γάρ ὑπόκειταί τι, τῷ ὄντι μή ἴσῳ, καί τοῦτ᾿ ἔστι τό ἄνισον, τῷ δ᾿ οὐδέν.
219Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 21 (auctor 384BC-322BC)
Τῷ δέ Β τό Γ οὐκ ἀεί· ὃ γάρ ὅλως μή ξύλον, οὐδέ ξύλον ἔσται οὐ λευκόν.
220Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 42 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι οὐδέ τῷ Δ τό Β ἀντιστρέφει, ἐπείπερ ἐγχωρεῖ ἅμα τό Δ καί τό Α ὑπάρχειν.
221Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 53 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γάρ ἴσως ἀνάγκη παντί τό Α ἢ τό Ζ, οὐδέ τό Ζ ἢ τό Β· οὐ γάρ ἐστιν ἀπόφασις τοῦ Α τό Ζ.
222Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ μέν γάρ ἄλλαι προτάσεις ἀντιστρέφουσιν, ἡ δέ στερητική οὐκ ἀντιστρέφει· τό δέ συμπέρασμα τί κατά τινός ἐστιν· Ὥσθ᾿ οἱ μέν ἄλλοι συλλογισμοί πλείω συλλογίζονται, οἷον εἰ τό Α δέδεικται παντί τῷ Β ἢ τινί, καί τό Β τινί τῷ Α ἀναγκαῖον ὑπάρχειν· καί εἰ μηδενί τῷ Β τό Α, οὐδέ τό Β οὐδενί τῷ Α.
223Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἐνδέχεται δέ τοῦτο, οἷον λίθῳ οὐδενί ζῷον, οὐδέ λίθος οὐδενί ἀνθρώπῳ.
224Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 34 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δ᾿ ὅτι ὅταν δύο ἔχῃ οὕτω πρός ἄλληλα ὥστε θατέρου ὄντος ἐξ ἀνάγκης εἶναι θάτερον, τούτου μή ὄντος μέν οὐδέ θάτερον ἔσται, ὄντος δ᾿ οὐκ ἀνάγκη εἶναι θάτερον.
225Aristoteles, Analytica priora, 2, II 5; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ὅλως οὐδέ γίνεται συλλογισμός ἀντιστραφείσης τῆς προτάσεως· ἐν μέρει γάρ ἀμφότεραι γίνονται αἱ προτάσεις.
226Aristoteles, Analytica priora, 2, II 8; 27 (auctor 384BC-322BC)
Τῆς δέ καθόλου, τῆς Α Β, ὅλως οὐδέ γίνεται συλλογισμός· εἰ γάρ τό μέν Α τινί τῶν Γ μή ὑπάρχει, τό δέ Β τινί ὑπάρχει, οὐδετέρα καθόλου τῶν προτάσεων.
227Aristoteles, Analytica priora, 2, II 14; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἔνθα μέν οὐκ ἀνάγκη γνώριμον εἶναι τό συμπέρασμα, οὐδέ προϋπολαμβάνειν ὡς ἔστιν ἢ οὔ· ἔνθα δέ ἀνάγκη ὡς οὐκ ἔστιν.
228Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἐνδέχεται τἀντικείμενα περαίνεσθαι, πλήν οὐκ ἀεί οὐδέ πάντως, ἀλλ᾿ ἐάν οὕτως ἔχῃ τά ὑπό τό μέσον ὥστ᾿ ἢ ταὐτά εἶναι ἢ ὅλον πρός μέρος.
229Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐπί τοῦ μή ὑπάρχειν ὡσαύτως, οἷον εἰ τό Β τῷ Γ ὑπάρχει, τῷ δέ Β τό Α οὐχ ὑπάρχει, οὐδέ τό Α τῷ Γ οὐχ ὑπάρξει.
230Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 12, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
οὐ χρεών· ἃ μὲν γὰρ εἶπα, σὺν θεοῖσιν ἤνυσα, ἄλλα δ' οὐ μάτην ἔερδον, οὐδέ μοι τυραννίδος ἁνδάνει βίᾳ τι ῥέζειν, οὐδὲ πιείρας χθονὸς πατρίδος κακοῖσιν ἐσθλοὺς ἰσομοιρίαν ἔχειν.
231Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 34, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἔτει δ' ἕκτῳ μετὰ τὴν τῶν τετρακοσίων κατάλυσιν, ἐπὶ Καλλίου τοῦ Ἀγγελῆθεν ἄρχοντος, γενομένης τῆς ἐν Ἀργινούσσαις ναυμαχίας, πρῶτον μὲν τοὺς δέκα στρατηγοὺς τοὺς τῇ ναυμαχίᾳ νικῶντας συνέβη κριθῆναι μιᾷ χειροτονίᾳ πάντας, τοὺς μὲν οὐδὲ συνναυμαχήσαντας, τοὺς δ' ἐπ' ἀλλοτρίας νεὼς σωθέντας, ἐξαπατηθέντος τοῦ δήμου διὰ τοὺς παροργίσαντας· ἔπειτα βουλομένων Λακεδαιμονίων ἐκ Δεκελείας ἀπιέναι καὶ ἐφ' οἷς ἔχουσιν ἑκάτεροι εἰρήνην ἄγειν, ἔνιοι μὲν ἐσπούδαζον, τὸ δὲ πλῆθος ‖ ‖ οὐχ ὑπήκουσεν ἐξαπατηθέντες ὑπὸ Κλεοφῶντος, ὃς ἐκώλυσε γενέσθαι τὴν εἰρήνην, ἐλθὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν μεθύων καὶ θώρακα ἐνδεδυκώς, οὐ φάσκων ἐπιτρέψειν ἐὰν μὴ πάσας ἀφῶσι Λακεδαιμόνιοι τὰς πόλεις.
232Aristoteles, Categoriae, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δὲ φανερὸν ἐκ τῶν καθ᾿ ἕκαστα προχειριζομένων, οἷον τὸ ζῷον κατὰ τοῦ ἀνθρώπου κατηγορεῖται· οὐκοῦν καὶ κατὰ τοῦ τινὸς ἀνθρώπου κατηγορηθήσεται τὸ ζῷον· εἰ γὰρ κατὰ μηδενὸς τῶν τινῶν ἀνθρώπων, οὐδὲ κατὰ ἀνθρώπου ὅλως.
233Aristoteles, Categoriae, 5; 9 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν τὸ χρῶμα ἐν σώματι· οὐκοῦν καὶ ἐν τινὶ σώματι· εἰ γὰρ μὴ ἐν τινὶ τῶν καθ᾿ ἕκαστα, οὐδὲ ἐν σώματι ὅλως.
234Aristoteles, Categoriae, 5; 54 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ γε τῷ ἀνθρώπῳ ἢ τῷ ζῴῳ οὐδέν ἐστιν ἐναντίον.
235Aristoteles, Categoriae, 5; 55 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἴδιον δὲ τοῦτο τῆς οὐσίας, ἀλλὰ καὶ ἐπ᾿ ἄλλων πολλῶν, οἷον ἐπὶ τοῦ ποσοῦ· τῷ γὰρ διπήχει ἢ τριπήχει οὐδέν ἐστιν ἐναντίον, οὐδέ γε τοῖς δέκα, οὐδὲ τῶν τοιούτων οὐδενί, εἰ μή τις τὸ πολὺ τῷ ὀλίγῳ φαίη ἐναντίον εἶναι ἢ τὸ μέγα τῷ μικρῷ.
236Aristoteles, Categoriae, 5; 61 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ γε οὐσία οὐδὲν μᾶλλον καὶ ἧττον λέγεται· οὐδὲ γὰρ ἄνθρωπος μᾶλλον νῦν ἄνθρωπος ἢ πρότερον λέγεται, οὐδέ γε τῶν ἄλλων οὐδέν, ὅσα ἐστὶν οὐσίαι.
237Aristoteles, Categoriae, 6; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ τὰ τοῦ χρόνου· ὑπομένει γὰρ οὐδὲν τῶν τοῦ χρόνου μορίων· ὃ δὲ μή ἐστιν ὑπομένον, πῶς ἂν τοῦτο θέσιν τινὰ ἔχοι; ἀλλὰ μᾶλλον τάξιν τινὰ εἴποις ἂν ἔχειν τῷ τὸ μὲν πρότερον εἶναι τοῦ χρόνου τὸ δ᾿ ὕστερον.
238Aristoteles, Categoriae, 6; 37 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ οὐδὲ λευκὸν καὶ μέλαν ἐστὶν ἅμα.
239Aristoteles, Categoriae, 6; 38 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ οὐδὲ τῶν ἄλλων οὐδέν ἐστιν ὃ ἅμα τὰ ἐναντία ἐπιδέχεται.
240Aristoteles, Categoriae, 6; 42 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔστιν ἄρα τὸ μέγα τῷ μικρῷ ἐναντίον, οὐδὲ τὸ πολὺ τῷ ὀλίγῳ.
241Aristoteles, Categoriae, 6; 48 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦ, οἷον τὰ τρία τῶν πέντε οὐδὲν μᾶλλον τὰ τρία, οὐδὲ τὰ πέντε τῶν τριῶν.
242Aristoteles, Categoriae, 6; 49 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ χρόνος ἕτερος ἑτέρου μᾶλλον χρόνος εἶναι λέγεται.
243Aristoteles, Categoriae, 7; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ πᾶσι δὲ τοῖς πρός τι ὑπάρχει τὸ ἐναντίον· τῷ γὰρ διπλασίῳ οὐδέν ἐστιν ἐναντίον, οὐδὲ τῷ τριπλασίῳ, οὐδὲ τῶν τοιούτων οὐδενί.
244Aristoteles, Categoriae, 7; 11 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ πάντα δὲ τὰ πρός τι ἐπιδέχεται τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον· τὸ γὰρ διπλάσιον οὐ λέγεται μᾶλλον καὶ ἧττον διπλάσιον, οὐδὲ τῶν τοιούτων οὐδέν.
245Aristoteles, Categoriae, 7; 24 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δὲ ὅτι οὐδὲ τῶν ὁμολογουμένως πρὸς ἀντιστρέφοντα λεγομένων, καὶ ὀνομάτων αὐτοῖς κειμένων, οὐδὲν ἀντιστρέφει, ἐὰν πρός τι τῶν συμβεβηκότων ἀποδιδῶται καὶ μὴ πρὸς αὐτὸ ὃ λέγεται, οἷον ὁ δοῦλος ἐὰν μὴ δεσπότου ἀποδοθῇ ἀλλ᾿ ἀνθρώπου ἢ δίποδος ἢ ὁτουοῦν τῶν τοιούτων, οὐκ ἀντιστρέφει· οὐ γὰρ οἰκεία ἡ ἀπόδοσίς ἐστιν.
246Aristoteles, Categoriae, 7; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἀποδεδόσθω γὰρ ὁ δοῦλος ἀνθρώπου καὶ τὸ πτερὸν ὄρνιθος, καὶ περιῃρήσθω τοῦ ἀνθρώπου τὸ δεσπότην αὐτὸν εἶναι· οὐ γὰρ ἔτι ὁ δοῦλος πρὸς ἄνθρωπον ῥηθήσεται· μὴ γὰρ ὄντος δεσπότου οὐδὲ δοῦλός ἐστιν.
247Aristoteles, Categoriae, 7; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως καὶ τοῦ ὄρνιθος περιῃρήσθω τὸ πτερωτῷ εἶναι· οὐ γὰρ ἔτι ἔσται τὸ πτερὸν τῶν πρός τι· μὴ γὰρ ὄντος πτερωτοῦ οὐδὲ πτερὸν ἔσται τινός.
248Aristoteles, Categoriae, 7; 47 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ γάρ τις ἄνθρωπος οὐ λέγεται τινός τις ἄνθρωπος, οὐδὲ ὁ τὶς βοῦς τινός τις βοῦς.
249Aristoteles, Categoriae, 7; 49 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν δευτέρων οὐσιῶν, ἐπί γε τῶν πλείστων, οἷον ὁ ἄνθρωπος οὐ λέγεται τινὸς ἄνθρωπος, οὐδὲ ὁ βοῦς τινὸς βοῦς, οὐδὲ τὸ ξύλον τινὸς ξύλον, ἀλλά τινος κτῆμα λέγεται.
250Aristoteles, Categoriae, 8; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα δὲ ἀπὸ ταχὺ ἀποκαθισταμένων γίνεται, πάθη λέγεται, οἷον εἰ λυπούμενός τις ὀργιλώτερός ἐστιν· οὐδὲ γὰρ λέγεται ὀργίλος ὁ ἐν τῷ τοιούτῳ πάθει ὀργιλώτερος ὤν, ἀλλὰ μᾶλλον πεπονθέναι τι.
251Aristoteles, Categoriae, 8; 53 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνιοι γὰρ διαμφισβητοῦσι περὶ τῶν τοιούτων· δικαιοσύνην μὲν γὰρ δικαιοσύνης οὐ πάνυ φασὶ δεῖν λέγεσθαι μᾶλλον καὶ ἧττον, οὐδὲ ὑγίειαν ὑγιείας, ἧττον μέντοι ἔχειν ἕτερον ἑτέρου ὑγίειαν, καὶ δικαιοσύνην ἕτερον ἑτέρου, ὡσαύτως δὲ καὶ γραμματικὴν καὶ τὰς ἄλλας διαθέσεις.
252Aristoteles, Categoriae, 8; 55 (auctor 384BC-322BC)
Τρίγωνον δὲ καὶ τετράγωνον οὐ δοκεῖ τὸ μᾶλλον ἐπιδέχεσθαι, οὐδὲ τῶν ἄλλων σχημάτων οὐδέν.
253Aristoteles, Categoriae, 10; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἕξις μὲν γάρ ἐστιν ἡ ὄψις, στέρησις δὲ ἡ τυφλότης· τὸ δὲ ἔχειν τὴν ὄψιν οὐκ ἔστιν ὄψις, οὐδὲ τὸ τυφλὸν εἶναι τυφλότης.
254Aristoteles, Categoriae, 10; 26 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔστι δὲ οὐδὲ τὸ ὑπὸ τὴν ἀπόφασιν καὶ κατάφασιν ἀπόφασις καὶ κατάφασις· ἡ μὲν γὰρ κατάφασις λόγος ἐστὶ καταφατικὸς καὶ ἡ ἀπόφασις λόγος ἀποφατικός, τῶν δὲ ὑπὸ τὴν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν οὐδέν ἐστι λόγος.
255Aristoteles, Categoriae, 10; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως δὲ οὐδὲ ἡ τυφλότης λέγοιτ᾿ ἂν τυφλότης ὄψεως, ἀλλὰ στέρησις μὲν ὄψεως ἡ τυφλότης λέγεται, τυφλότης δὲ ὄψεως οὐ λέγεται.
256Aristoteles, Categoriae, 10; 38 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπὶ δὲ τούτων ἀφωρισμένως ἀναγκαῖον θάτερον ὑπάρχειν, καὶ οὐχ ὁπότερον ἔτυχεν· οὐ γὰρ ἐνδέχεται τὸ πῦρ ψυχρὸν εἶναι οὐδὲ τὴν χιόνα μέλαιναν.
257Aristoteles, Categoriae, 10; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπὶ δὲ τῆς στερήσεως καὶ τῆς ἕξεως οὐδέτερον τῶν εἰρημένων ἀληθές· οὐδὲ γὰρ ἀεὶ τῷ δεκτικῷ ἀναγκαῖον θάτερον αὐτῶν ὑπάρχειν· τὸ γὰρ μήπω πεφυκὸς ὄψιν ἔχειν οὔτε τυφλὸν οὔτε ὄψιν ἔχον λέγεται, ὥστε οὐκ ἂν εἴη ταῦτα τῶν τοιούτων ἐναντίων ὧν οὐδέν ἐστιν ἀνὰ μέσον.
258Aristoteles, Categoriae, 10; 55 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ γε τὰ κατὰ στέρησιν καὶ ἕξιν, οἷον ἡ ὄψις καὶ ἡ τυφλότης.
259Aristoteles, Categoriae, 13; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἄμα δὲ λέγεται ἁπλῶς μὲν καὶ κυριώτατα, ὧν ἡ γένεσίς ἐστιν ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ· οὐδέτερον γὰρ πρότερον οὐδὲ ὕστερόν ἐστιν αὐτῶν.
260Aristoteles, Categoriae, 14; 2 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ μὲν οὖν ἄλλαι κινήσεις φανερὸν ὅτι ἕτεραι ἀλλήλων εἰσίν· οὐ γὰρ ἐστιν ἡ γένεσις φθορὰ οὐδέ γε ἡ αὔξησις μείωσις οὐδὲ ἡ κατὰ τόπον μεταβολή, ὡσαύτως δὲ καὶ αἱ ἄλλαι· ἐπὶ δὲ τῆς ἀλλοιώσεως ἔχει τινὰ ἀπορίαν, μή ποτε ἀναγκαῖον ᾖ τὸ ἀλλοιούμενον κατά τινα τῶν λοιπῶν κινήσεων ἀλλοιοῦσθαι.
261Aristoteles, De anima, 1, I 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Φαίνεται δέ τῶν πλείστων οὐθέν ἄνευ σώματος πάσχειν οὐδέ ποιεῖν, οἷον ὀργίζεσθαι, θαρρεῖν, ἐπιθυμεῖν, ὅλως αἰσθάνεσθαι.
262Aristoteles, De anima, 1, I 1; 19 (auctor 384BC-322BC)
Μάλιστα δ’ ἔοικεν ἴδιον τό νοεῖν· εἰ δ’ ἐστί καί τοῦτο φαντασία τις ἢ μή ἄνευ φαντασίας, οὐκ ἐνδέχοιτ’ ἂν οὐδέ τοῦτ’ ἄνευ σώματος εἶναι.
263Aristoteles, De anima, 1, I 2; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ φαίνεται δ’ ὅ γε κατά φρόνησιν λεγόμενος νοῦς πᾶσιν ὁμοίως ὑπάρχειν τοῖς ζῴοις, ἀλλ’ οὐδέ τοῖς ἀνθρώποις πᾶσιν.
264Aristoteles, De anima, 1, I 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ποῖαι δέ βίαιοι τῆς ψυχῆς κινήσεις ἔσονται καί ἠρεμίαι, οὐδέ πλάττειν βουλομένοις ῥᾴδιον ἀποδοῦναι.
265Aristoteles, De anima, 1, I 3; 19 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δέ ᾧ τό ὑφ’ ἑαυτοῦ κινεῖσθαι ἐν τῇ οὐσίᾳ, τοῦθ’ ὑπ’ ἄλλου κινεῖσθαι, πλήν εἰ μή κατά συμβεβηκός, ὥσπερ οὐδέ τό καθ’ αὑτό ἀγαθόν ἢ δι’ αὑτό, τό μέν δι’ ἄλλο εἶναι, τό δ’ ἑτέρου ἕνεκεν.
266Aristoteles, De anima, 1, I 3; 45 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ μακάριόν γε τό μή ῥᾴδιον ἀλλά βίαιον· εἰ δ’ ἐστίν ἡ κίνησις αὐτῆς μή οὐσία, παρά φύσιν ἂν κινοῖτο.
267Aristoteles, De anima, 1, I 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δ’ εἴ τις ἐπιχειρήσειεν ἐκ τοῦ λόγου τούτου τά πάθη καί τά ἔργα τῆς ψυχῆς ἀποδιδόναι, οἷον λογισμούς, αἰσθήσεις, ἡδονάς, λύπας, ὅσα ἄλλα τοιαῦτα· ὥσπερ γάρ εἴπομεν πρότερον, οὐδέ μαντεύσασθαι ῥᾴδιον ἐξ αὐτῶν.
268Aristoteles, De anima, 1, I 5; 21 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάς δ’ ἀπορίας καί δυσχερείας ἔχοντος τοῦ λέγειν, καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς, ὡς τοῖς σωματικοῖς στοιχείοις ἕκαστα γνωρίζεται καί πρός τό ὅμοιον, μαρτυρεῖ τό νῦν λεχθέν· ὅσα γάρ ἔνεστιν ἐν τοῖς τῶν ζῴων σώμασιν ἁπλῶς γῆς, οἷον ὀστᾶ νεῦρα τρίχες, οὐθενός αἰσθάνεσθαι δοκεῖ, ὥστ’ οὐδέ τῶν ὁμοίων.
269Aristoteles, De anima, 1, I 5; 30 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τις καί ταῦτα παραχωρήσειε, καί θείη τόν νοῦν μέρος τι τῆς ψυχῆς, ὁμοίως δέ καί τό αἰσθητικόν, οὐδ’ ἂν οὕτω λέγοιεν καθόλου περί πάσης ψυχῆς οὐδέ περί ὅλης οὐδέ μιᾶς.
270Aristoteles, De anima, 1, I 5; 32 (auctor 384BC-322BC)
Οὐχ οἷόν τε δή τοῖς φυτοῖς τοῦτο συμβαίνειν οὐδέ τῶν ζῴων ἐνίοις, εἴπερ μή πάντα ἀναπνέουσιν.
271Aristoteles, De anima, 2, II 1; 19 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί οὐ δεῖ ζητεῖν εἰ ἓν ἡ ψυχή καί τό σῶμα, ὥσπερ οὐδέ τόν κηρόν καί τό σχῆμα, οὐδ’ ὅλως τήν ἑκάστου ὕλην καί τό οὗ ὕλη· τό γάρ ἓν καί τό εἶναι ἐπεί πλεοναχῶς λέγεται, τό κυρίως ἡ ἐντελέχειά ἐστιν.
272Aristoteles, De anima, 2, II 2; 26 (auctor 384BC-322BC)
Καί διά τοῦτο καλῶς ὑπολαμβάνουσιν οἷς δοκεῖ μήτ’ ἄνευ σώματος εἶναι μήτε σῶμά τι ἡ ψυχή· σῶμα μέν γάρ οὐκ ἔστι, σώματος δέ τι, καί διά τοῦτο ἐν σώματι ὑπάρχει, καί ἐν σώματι τοιούτῳ, καί οὐχ ὥσπερ οἱ πρότερον εἰς σῶμα ἐνήρμοζον αὐτήν, οὐθέν προσδιορίζοντες ἐν τίνι καί ποίῳ, καίπερ οὐδέ φαινομένου τοῦ τυχόντος δέχεσθαι τό τυχόν.
273Aristoteles, De anima, 2, II 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ τῆς τροφῆς αἴσθησιν ἔχουσιν· ἡ γάρ ἁφή τῆς τροφῆς αἴσθησις· ξηροῖς γάρ καί ὑγροῖς καί θερμοῖς καί ψυχροῖς τρέφεται τά ζῷα πάντα, τούτων δ’ αἴσθησις ἁφή· τῶν δ’ ἄλλων αἰσθητῶν κατά συμβεβηκός· οὐθέν γάρ εἰς τροφήν συμβάλλεται ψόφος οὐδέ χρῶμα οὐδέ ὀσμή.
274Aristoteles, De anima, 2, II 3; 14 (auctor 384BC-322BC)
Διό γελοῖον ζητεῖν τόν κοινόν λόγον καί ἐπί τούτων καί ἐφ’ ἑτέρων, ὃς οὐδενός ἔσται τῶν ὄντων ἴδιος λόγος, οὐδέ κατά τό οἰκεῖον καί ἄτομον εἶδος, ἀφέντας τόν τοιοῦτον.
275Aristoteles, De anima, 2, II 3; 21 (auctor 384BC-322BC)
Τελευταῖον δέ καί ἐλάχιστα λογισμόν καί διάνοιαν· οἷς μέν γάρ ὑπάρχει λογισμός τῶν φθαρτῶν, τούτοις καί τά λοιπά πάντα, οἷς δ’ ἐκείνων ἕκαστον, οὐ πᾶσι λογισμός, ἀλλά τοῖς μέν οὐδέ φαντασία, τά δέ ταύτῃ μόνῃ ζῶσιν.
276Aristoteles, De anima, 2, II 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔστι δ’ ἁπλοῦν οὐδέ τό πάσχειν, ἀλλά τό μέν φθορά τις ὑπό τοῦ ἐναντίου, τό δέ σωτηρία μᾶλλον τοῦ δυνάμει ὄντος ὑπό τοῦ ἐντελεχείᾳ ὄντος καί ὁμοίου, οὕτως ὡς δύναμις ἔχει πρός ἐντελέχειαν· θεωροῦν γάρ γίγνεται τό ἔχον τήν ἐπιστήμην, ὅπερ ἢ οὐκ ἔστιν ἀλλοιοῦσθαι (εἰς αὐτό γάρ ἡ ἐπίδοσις καί εἰς ἐντελέχειαν) ἢ ἕτερον γένος ἀλλοιώσεως.
277Aristoteles, De anima, 2, II 5; 18 (auctor 384BC-322BC)
Διό οὐ καλῶς ἔχει λέγειν τό φρονοῦν, ὅταν φρονῇ, ἀλλοιοῦσθαι, ὥσπερ οὐδέ τόν οἰκοδόμον ὅταν οἰκοδομῇ.
278Aristoteles, De anima, 2, II 5; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν οὖν εἰς ἐντελέχειαν ἄγον ἐκ δυνάμει ὄντος κατά τό νοοῦν καί φρονοῦν οὐ διδασκαλίαν ἀλλ’ ἑτέραν ἐπωνυμίαν ἔχειν δίκαιον· τό δ’ ἐκ δυνάμει ὄντος μανθάνον καί λαμβάνον ἐπιστήμην ὑπό τοῦ ἐντελεχείᾳ ὄντος καί διδασκαλικοῦ ἤτοι οὐδέ πάσχειν φατέον, ὥσπερ εἴρηται, ἢ δύο τρόπους εἶναι ἀλλοιώσεως, τήν τε ἐπί τάς στερητικάς διαθέσεις μεταβολήν καί τήν ἐπί τάς ἕξεις καί τήν φύσιν.
279Aristoteles, De anima, 2, II 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τί μέν οὖν τό διαφανές καί τί τό φῶς, εἴρηται, ὅτι οὔτε πῦρ οὔθ’ ὅλως σῶμα οὐδ’ ἀπορροή σώματος οὐδενός (εἴη γάρ ἂν σῶμά τι καί οὕτως), ἀλλά πυρός ἢ τοιούτου τινός παρουσία ἐν τῷ διαφανεῖ· οὐδέ γάρ δύο σώματα ἅμα δυνατόν ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι.
280Aristoteles, De anima, 2, II 8; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔστι δέ ψόφου κύριος ὁ ἀήρ οὐδέ τό ὕδωρ· ἀλλά δεῖ στερεῶν πληγήν γενέσθαι πρός ἄλληλα καί πρός τόν ἀέρα.
281Aristoteles, De anima, 2, II 8; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε δ’ ἀεί γίνεσθαι ἠχώ, ἀλλ’ οὐ σαφής, ἐπεί συμβαίνει γε ἐπί τοῦ ψόφου καθάπερ καί ἐπί τοῦ φωτός· καί γάρ τό φῶς ἀεί ἀνακλᾶται (οὐδέ γάρ ἂν ἐγίνετο πάντῃ φῶς, ἀλλά σκότος ἔξω τοῦ ἡλιουμένου), ἀλλ’ οὐχ οὕτως ἀνακλᾶται ὥσπερ ἀφ’ ὕδατος ἢ χαλκοῦ ἢ καί τινος ἄλλου τῶν λείων, ὥστε σκιάν ποιεῖν, ᾗ τό φῶς ὁρίζομεν.
282Aristoteles, De anima, 2, II 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ οὐ πάντῃ τό ζῷον ἀκούει, οὐδέ πάντῃ διέρχεται ὁ ἀήρ· οὐ γάρ πάντῃ ἔχει ἀέρα τό κινησόμενον μέρος καί ἔμψυχον.
283Aristoteles, De anima, 2, II 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ γευστόν ἐστιν ἁπτόν τι· καί τοῦτ’ αἴτιον τοῦ μή εἶναι αἰσθητόν διά τοῦ μεταξύ ἀλλοτρίου ὄντος σώματος· οὐδέ γάρ ἡ ἁφή.
284Aristoteles, De anima, 2, II 10; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ χρῶμα οὐχ οὕτως ὁρᾶται τῷ μίγνυσθαι, οὐδέ ταῖς ἀπορροίαις.
285Aristoteles, De anima, 2, II 11; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τό δ’ ὑγρόν οὐκ ἔστιν ἄνευ σώματος, οὐδέ τό διερόν, ἀλλ’ ἀναγκαῖον ὕδωρ εἶναι ἢ ἔχειν ὕδωρ.
286Aristoteles, De anima, 2, II 12; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε τῶν ἀδυνάτων ὀσφρανθῆναι οὐθέν οἷόν τε πάσχειν ὑπ’ ὀδμῆς· ὁ δ’ αὐτός λόγος καί ἐπί τῶν ἄλλων· οὐδέ τῶν δυνατῶν, ἀλλ’ ᾗ αἰσθητικόν ἕκαστον.
287Aristoteles, De anima, 3, III 1; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ τῶν κοινῶν οἷόν τ’ εἶναι αἰσθητήριόν τι ἴδιον, ὧν ἑκάστῃ αἰσθήσει αἰσθανόμεθα κατά συμβεβηκός, οἷον κινήσεως, στάσεως, σχήματος, μεγέθους, ἀριθμοῦ ἑνός· ταῦτα γάρ πάντα κινήσει αἰσθανόμεθα, οἷον μέγεθος κινήσει.
288Aristoteles, De anima, 3, III 2; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ μία μέν ἐστιν ἐνέργεια ἡ τοῦ αἰσθητοῦ καί ἡ τοῦ αἰσθητικοῦ, τό δ’ εἶναι ἕτερον, ἀνάγκη ἅμα φθείρεσθαι καί σώζεσθαι τήν οὕτω λεγομένην ἀκοήν καί ψόφον, καί χυμόν δή καί γεῦσιν καί τά ἄλλα ὁμοίως· τά δέ κατά δύναμιν λεγόμενα οὐκ ἀνάγκη, ἀλλ’ οἱ πρότερον φυσιολόγοι τοῦτο οὐ καλῶς ἔλεγον, οὐθέν οἰόμενοι οὔτε λευκόν οὔτε μέλαν εἶναι ἄνευ ὄψεως, οὐδέ χυμόν ἄνευ γεύσεως.
289Aristoteles, De anima, 3, III 2; 44 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ’ οὐδέ τά εἴδη πάσχειν αὐτῶν, εἰ τοιοῦτον ἡ αἴσθησις καί ἡ νόησις, ἀλλ’ ὥσπερ ἣν καλοῦσί τινες στιγμήν, ᾗ μία καί ᾗ δύο, ταύτῃ καί διαιρετή.
290Aristoteles, De anima, 3, III 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ οὐδέ τό νοεῖν, ἐν ᾧ ἐστί τό ὀρθῶς καί τό μή ὀρθῶς, τό μέν ὀρθῶς φρόνησις καί ἐπιστήμη καί δόξα ἀληθής, τό δέ μή ὀρθῶς τἀναντία τούτων· οὐδέ τοῦτο δ’ ἐστί ταὐτό τῷ αἰσθάνεσθαι· ἡ μέν γάρ αἴσθησις τῶν ἰδίων ἀεί ἀληθής, καί πᾶσιν ὑπάρχει τοῖς ζῴοις, διανοεῖσθαι δ’ ἐνδέχεται καί ψευδῶς, καί οὐδενί ὑπάρχει ᾧ μή καί λόγος· φαντασία γάρ ἕτερον καί αἰσθήσεως καί διανοίας· αὐτή τε οὐ γίγνεται ἄνευ αἰσθήσεως, καί ἄνευ ταύτης οὐκ ἔστιν ὑπόληψις.
291Aristoteles, De anima, 3, III 3; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτ’ οὐδέ λέγομεν, ὅταν ἐνεργῶμεν ἀκριβῶς περί τό αἰσθητόν, ὅτι φαίνεται τοῦτο ἡμῖν ἄνθρωπος· ἀλλά μᾶλλον ὅταν μή ἐναργῶς αἰσθανώμεθα, τότε ἢ ἀληθής ἢ ψευδής.
292Aristoteles, De anima, 3, III 3; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ τῶν ἀεί ἀληθευόντων οὐδεμία ἔσται, οἷον ἐπιστήμη ἢ νοῦς· ἔστι γάρ φαντασία καί ψευδής.
293Aristoteles, De anima, 3, III 3; 26 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν τοίνυν ὅτι οὐδέ δόξα μετ’ αἰσθήσεως, οὐδέ δι’ αἰσθήσεως, οὐδέ συμπλοκή δόξης καί αἰσθήσεως φαντασία ἂν εἴη, διά τε ταῦτα καί δῆλον ὅτι οὐκ ἄλλου τινός ἐστιν ἡ δόξα, ἀλλ’ ἐκείνου ἐστίν οὗ καί αἴσθησις· λέγω δ’, ἐκ τῆς τοῦ λευκοῦ δόξης καί αἰσθήσεως ἡ συμπλοκή φαντασία ἐστίν· οὐ γάρ δή ἐκ τῆς δόξης μέν τῆς τοῦ ἀγαθοῦ, αἰσθήσεως δέ τῆς τοῦ λευκοῦ.
294Aristoteles, De anima, 3, III 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Διό οὐδέ μεμῖχθαι εὔλογον αὐτόν τῷ σώματι· ποιός τις γάρ ἂν γίγνοιτο, ψυχρός ἢ θερμός, ἢ κἂν ὄργανόν τι εἴη, ὥσπερ τῷ αἰσθητικῷ· νῦν δ’ οὐθέν ἐστιν.
295Aristoteles, De anima, 3, III 7; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ κατά δύναμιν χρόνῳ προτέρα ἐν τῷ ἑνί, ὅλως δέ οὐδέ χρόνῳ· ἔστι γάρ ἐξ ἐντελεχείᾳ ὄντος πάντα τά γιγνόμενα.
296Aristoteles, De anima, 3, III 8; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ οὐδέ πρᾶγμα οὐθέν ἐστι παρά τά μεγέθη, ὡς δοκεῖ, τά αἰσθητά κεχωρισμένον, ἐν τοῖς εἴδεσι τοῖς αἰσθητοῖς τά νοητά ἐστι, τά τε ἐν ἀφαιρέσει λεγόμενα, καί ὅσα τῶν αἰσθητῶν ἕξεις καί πάθη.
297Aristoteles, De anima, 3, III 8; 8 (auctor 384BC-322BC)
Καί διά τοῦτο οὔτε μή αἰσθανόμενος μηθέν οὐθέν ἂν μάθοι οὐδέ ξυνείη· ὅταν τε θεωρῇ, ἀνάγκη ἅμα φάντασμά τι θεωρεῖν· τά γάρ φαντάσματα ὥσπερ αἰσθήματά ἐστι, πλήν ἄνευ ὕλης.
298Aristoteles, De anima, 3, III 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ πρῶτα νοήματα τίνι διοίσει τοῦ μή φαντάσματα εἶναι; Ἢ οὐδέ τἆλλα φαντάσματα, ἀλλ’ οὐκ ἄνευ φαντασμάτων.
299Aristoteles, De anima, 3, III 9; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δέ οὐδέ τό αἰσθητικόν· πολλά γάρ ἐστι τῶν ζῴων ἃ αἴσθησιν μέν ἔχει, μόνιμα δ’ ἐστί καί ἀκίνητα διά τέλους.
300Aristoteles, De anima, 3, III 9; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ τό λογιστικόν καί ὁ καλούμενος νοῦς ἐστίν ὁ κινῶν· ὁ μέν γάρ θεωρητικός οὐθέν νοεῖ πρακτόν, οὐδέ λέγει περί φευκτοῦ καί διωκτοῦ οὐθέν, ἡ δέ κίνησις ἢ φεύγοντός τι ἢ διώκοντός τί ἐστιν.
301Aristoteles, De anima, 3, III 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Φαίνεται δέ γε δύο ταῦτα κινοῦντα, ἢ ὄρεξις ἢ νοῦς, εἴ τις τήν φαντασίαν τιθείη ὡς νόησίν τινα· πολλά γάρ παρά τήν ἐπιστήμην ἀκολουθοῦσι ταῖς φαντασίαις, καί ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις οὐ νόησις οὐδέ λογισμός ἐστιν, ἀλλά φαντασία.
302Aristoteles, De anima, 3, III 12; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ ἀγέννητον· διά τί γάρ ἕξει; Ἢ γάρ τῇ ψυχῇ βέλτιον ἢ τῷ σώματι.
303Aristoteles, De anima, 3, III 12; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ψόφος δέ καί χρῶμα καί ὀσμή οὐ τρέφει, οὐδέ ποιεῖ οὔτ’ αὔξησιν οὔτε φθίσιν.
304Aristoteles, De anima, 3, III 13; 7 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ δή γήϊνον.
305Aristoteles, De arte poetica, 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέν γάρ ἂν ἔχοιμεν ὀνομάσαι κοινόν τούς Σώφρονος καί Ξενάρχου μίμους καί τούς Σωκρατικούς λόγους, οὐδέ εἴ τις διά τριμέτρων ἢ ἐλεγείων ἢ τῶν ἄλλων τινῶν τῶν τοιούτων ποιοῖτο τήν μίμησιν· πλήν οἱ ἄνθρωποί γε συνάπτοντες τῷ μέτρῳ τό ποιεῖν ἐλεγειοποιούς τούς δέ ἐποποιούς ὀνομάζουσιν, οὐχ ὡς τούς κατά μίμησιν ποιητάς ἀλλά κοινῇ κατά τό μέτρον προσαγορεύοντες.
306Aristoteles, De arte poetica, 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
Χρή οὖν, καθάπερ καί ἐν ταῖς ἄλλαις μιμητικαῖς ἡ μία μίμησις ἑνός ἐστιν, οὕτω καί τόν μῦθον, ἐπεί πράξεως μίμησίς ἐστι, μιᾶς τε εἶναι καί ταύτης ὅλης, καί τά μέρη συνεστάναι τῶν πραγμάτων οὕτως ὥστε μετατιθεμένου τινός μέρους ἢ ἀφαιρουμένου διαφέρεσθαι καί κινεῖσθαι τό ὅλον· ὃ γάρ προσόν ἢ μή προσόν μηδέν ποιεῖ ἐπίδηλον, οὐδέ μόριον τοῦ ὅλου ἐστίν.
307Aristoteles, De arte poetica, 13; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπειδή οὖν δεῖ τήν σύνθεσιν εἶναι τῆς καλλίστης τραγῳδίας μή ἁπλῆν ἀλλά πεπλεγμένην, καί ταύτην φοβερῶν καί ἐλεεινῶν εἶναι μιμητικήν (τοῦτο γάρ ἴδιον τῆς τοιαύτης μιμήσεώς ἐστιν), πρῶτον μέν δῆλον ὅτι οὔτε τούς ἐπιεικεῖς ἄνδρας δεῖ μεταβάλλοντας φαίνεσθαι ἐξ εὐτυχίας εἰς δυστυχίαν (οὐ γάρ φοβερόν οὐδέ ἐλεεινόν τοῦτο, ἀλλά μιαρόν ἐστιν) οὔτε τούς μοχθηρούς ἐξ ἀτυχίας εἰς εὐτυχίαν (ἀτραγῳδότατον γάρ τοῦτ᾿ ἐστί πάντων· οὐδέν γάρ ἔχει ὧν δεῖ· οὔτε γάρ φιλάνθρωπον οὔτε ἐλεεινόν οὔτε φοβερόν ἐστιν), οὐδ᾿ αὖ τόν σφόδρα πονηρόν ἐξ εὐτυχίας εἰς δυστυχίαν μεταπίπτειν.
308Aristoteles, De arte poetica, 21; 19 (auctor 384BC-322BC)
Εἰς δέ ἄφωνον οὐδέν ὄνομα τελευτᾷ, οὐδέ εἰς φωνῆεν βραχύ.
309Aristoteles, De arte poetica, 25; 5 (auctor 384BC-322BC)
Πρός δέ τούτοις οὐχ ἡ αὐτή ὀρθότης ἐστί τῆς πολιτικῆς καί τῆς ποιητικῆς, οὐδέ ἄλλης τέχνης καί ποιητικῆς.
310Aristoteles, De arte poetica, 26; 10 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτα οὐδέ κίνησις ἅπασα ἀποδοκιμαστέα, εἴπερ μηδ᾿ ὄρχησις, ἀλλ᾿ ἡ φαύλων, ὅπερ καί Καλλιππίδῃ ἐπετιμᾶτο καί νῦν ἄλλοις, ὡς οὐκ ἐλευθέρας γυναῖκας μιμουμένων.
311Aristoteles, De caelo, 1, 1, 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὴ τῶν ἀδυνάτων ἐστὶν ἑκατέρου μέρους μηδὲν ἔχοντος βάρος τὰ ἄμφω ἔχειν βάρος, τὰ δ´ αἰσθητὰ σώματα ἢ πάντα ἢ ἔνια βάρος ἔχει, οἷον ἡ γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, ὡς κἂν αὐτοὶ φαῖεν, εἰ ἡ στιγμὴ μηδὲν ἔχει βάρος, δῆλον ὅτι οὐδ´ αἱ γραμμαί, εἰ δὲ μὴ αὗται, οὐδὲ τὰ ἐπίπεδα· ὥστ´ οὐδὲ τῶν σωμάτων οὐθέν.
312Aristoteles, De caelo, 1, 2, 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς δ´ ἄπειρα ἐν ἀπείρῳ τὰ κινούμενα ποιοῦσιν, εἰ μὲν ἓν τὸ κινοῦν, ἀνάγκη μίαν φέρεσθαι φοράν, ὥστ´ οὐκ ἀτάκτως κινηθήσεται, εἰ δ´ ἄπειρα τὰ κινοῦντα, καὶ τὰς φορὰς ἀναγκαῖον ἀπείρους εἶναι· εἰ γὰρ πεπερασμέναι, τάξις τις ἔσται· οὐ γὰρ τῷ μὴ φέρεσθαι εἰς τὸ αὐτὸ ἡ ἀταξία συμβαίνει· οὐδὲ γὰρ νῦν εἰς τὸ αὐτὸ φέρεται πάντα, ἀλλὰ τὰ συγγενῆ μόνον.
313Aristoteles, De caelo, 1, 2, 9; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν ἐστι φυσική τις κίνησις ἑκάστου τῶν σωμάτων, ἣν οὐ βίᾳ κινοῦνται οὐδὲ παρὰ φύσιν, φανερὸν ἐκ τούτων.
314Aristoteles, De caelo, 1, 4, 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι οὐδὲ κατὰ τὴν τούτων ὑπόληψιν δόξειεν ἂν ἄπειρα γίγνεσθαι τὰ στοιχεῖα, εἴπερ τὰ μὲν σώματα διαφέρει σχήμασι, τὰ δὲ σχήματα πάντα σύγκειται ἐκ πυραμίδων, τὰ μὲν εὐθύγραμμα ἐξ εὐθυγράμμων, ἡ δὲ σφαῖρα ἐξ ὀκτὼ μορίων.
315Aristoteles, De caelo, 1, 6, 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἄτομον μὲν οὖν οὐκ ἔσται διὰ τοὺς πρότερον εἰρημένους λόγους· ἀλλὰ μὴν οὐδὲ διαιρετὸν μὲν οὐδέποτε δὲ διαλυθησόμενον.
316Aristoteles, De caelo, 1, 7, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν οὖν περὶ Ἐμπεδοκλέα καὶ Δημόκριτον λανθάνουσιν αὐτοὶ αὑτοὺς οὐ γένεσιν ἐξ ἀλλήλων ποιοῦντες, ἀλλὰ φαινομένην γένεσιν· ἐνυπάρχον γὰρ ἕκαστον ἐκκρίνεσθαί φασιν, ὥσπερ ἐξ ἀγγείου τῆς γενέσεως οὔσης, ἀλλ´ οὐκ ἔκ τινος ὕλης, οὐδὲ γίγνεσθαι μεταβάλλοντος.
317Aristoteles, De caelo, 1, 7, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν τῇ μετασχηματίσει γίνεται, συμβαίνει ἐξ ἀνάγκης ἄτομα λέγειν τὰ σώματα· διαιρετῶν γὰρ ὄντων οὐκ ἔσται τὸ τοῦ πυρὸς μέρος πῦρ, οὐδὲ τὸ τῆς γῆς γῆ, διὰ τὸ μὴ εἶναι μήτε τὸ τῆς πυραμίδος μέρος πάντως πυραμίδα μήτε τὸ τοῦ κύβου κύβον.
318Aristoteles, De caelo, 1, 7, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς δὲ τούτοις ἀνάγκη μὴ πᾶν σῶμα λέγειν διαιρετόν, ἀλλὰ μάχεσθαι ταῖς ἀκριβεστάταις ἐπιστήμαις· αἱ μὲν γὰρ καὶ τὸ νοητὸν λαμβάνουσι διαιρετόν, αἱ μαθηματικαί, οἱ δὲ οὐδὲ τὸ αἰσθητὸν ἅπαν συγχωροῦσι διὰ τὸ βούλεσθαι σῴζειν τὴν ὑπόθεσιν.
319Aristoteles, De caelo, 2, 1, 6; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ὑπὸ ψυχῆς εὔλογον ἀναγκαζούσης μένειν ἀΐδιον· οὐδὲ γὰρ τῆς ψυχῆς οἷόν τ´ εἶναι τὴν τοιαύτην ζωὴν ἄλυπον καὶ μακαρίαν· ἀνάγκη γὰρ καὶ τὴν κίνησιν μετὰ βίας οὖσαν, εἴπερ κινεῖ φέρεσθαι πεφυκότος τοῦ πρώτου σώματος ἄλλως καὶ κινεῖ συνεχῶς, ἄσχολον εἶναι καὶ πάσης ἀπηλλαγμένην ῥαστώνης ἔμφρονος, εἴ γε μηδ´ ὥσπερ τῇ ψυχῇ τῇ τῶν θνητῶν ζῴων ἐστὶν ἀνάπαυσις ἡ περὶ τὸν ὕπνον γινομένη τοῦ σώματος ἄνεσις, ἀλλ´ ἀναγκαῖον Ἰξίονός τινος μοῖραν κατέχειν αὐτὴν ἀΐδιον καὶ ἄτρυτον.
320Aristoteles, De caelo, 2, 6, 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὴν ὅλην ἐγχωρεῖ μεταβάλλειν· ἡ γὰρ ἄνεσις ἑκάστου γίνεται δι´ ἀδυναμίαν, ἡ δ´ ἀδυναμία παρὰ φύσιν· καὶ γὰρ αἱ ἐν τοῖς ζῴοις ἀδυναμίαι πᾶσαι παρὰ φύσιν εἰσίν, οἷον γῆρας καὶ φθίσις.
321Aristoteles, De caelo, 2, 6, 4; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δὲ καὶ ἄλογον ἄπειρον χρόνον ἀδύνατον εἶναι τὸ κινοῦν, καὶ πάλιν ἄλλον ἄπειρον δυνατόν· οὐθὲν γὰρ φαίνεται ὂν ἄπειρον χρόνον παρὰ φύσιν (ἡ δ´ ἀδυναμία παρὰ φύσιν), οὐδὲ τὸν ἴσον χρόνον παρὰ φύσιν καὶ κατὰ φύσιν, οὐδ´ ὅλως δυνατὸν καὶ ἀδύνατον· ἀνάγκη δ´, εἰ ἀνίησιν ἡ κίνησις, ἄπειρον ἀνιέναι χρόνον.
322Aristoteles, De caelo, 2, 6, 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ εἴ τις λάβοι εἶναί τινα χρόνον ἐλάχιστον, οὗ οὐκ ἐνδέχεται ἐν ἐλάττονι κινηθῆναι τὸν οὐρανόν (ὥσπερ γὰρ οὐδὲ κιθαρίσαι οὐδὲ βαδίσαι ἐν ὁτῳοῦν χρόνῳ δυνατόν, ἀλλ´ ἔστιν ἑκάστης πράξεως ὡρισμένος ὁ ἐλάχιστος χρόνος κατὰ τὸ μὴ ὑπερβάλλειν, οὕτως οὐδὲ κινηθῆναι τὸν οὐρανὸν ἐν ὁτῳοῦν χρόνῳ δυνατόν)· εἰ οὖν τοῦτ´ ἀληθές, οὐκ ἂν εἴη ἀεὶ ἐπίτασις τῆς φορᾶς (εἰ δὲ μὴ ἐπίτασις, οὐδ´ ἄνεσις· ὁμοίως γὰρ ἄμφω καὶ θάτερον), εἴπερ τῷ αὐτῷ τε ἐπιτείνει τάχει ἢ μείζονι, καὶ ἄπειρον χρόνον.
323Aristoteles, De caelo, 2, 8, 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἅμα δὲ καὶ οὐκ ἔστιν ἐν τοῖς φύσει τὸ ὡς ἔτυχεν, οὐδὲ τὸ πανταχοῦ καὶ πᾶσιν ὑπάρχον τὸ ἀπὸ τύχης.
324Aristoteles, De caelo, 2, 8, 7; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν ὅτι οὐδὲ κυλίεται τὰ ἄστρα, φανερόν· τὸ μὲν γὰρ κυλιόμενον στρέφεσθαι ἀνάγκη, τῆς δὲ σελήνης ἀεὶ δῆλόν ἐστι τὸ καλούμενον πρόσωπον.
325Aristoteles, De caelo, 2, 8, 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς δὲ τούτοις ἄλογον τὸ μηθὲν ὄργανον αὐτοῖς ἀποδοῦναι τὴν φύσιν πρὸς τὴν κίνησιν (οὐθὲν γὰρ ὡς ἔτυχε ποιεῖ ἡ φύσις), οὐδὲ τῶν μὲν ζῴων φροντίσαι, τῶν δ´ οὕτω τιμίων ὑπεριδεῖν, ἀλλ´ ἔοικεν ὥσπερ ἐπίτηδες ἀφελεῖν πάντα δι´ ὧν ἐνεδέχετο προϊέναι καθ´ αὑτά, καὶ ὅτι πλεῖστον ἀποστῆσαι τῶν ἐχόντων ὄργανα πρὸς κίνησιν.
326Aristoteles, De caelo, 2, 8, 9; 22 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς μὲν γὰρ τὴν ἐν ἑαυτῷ κίνησιν ἡ σφαῖρα τῶν σχημάτων χρησιμώτατον (οὕτω γὰρ ἂν καὶ τάχιστα κινοῖτο καὶ μάλιστα κατέχοι τὸν αὐτὸν τόπον), πρὸς δὲ τὴν εἰς τὸ πρόσθεν ἀχρηστότατον· ἥκιστα γὰρ ὅμοιον τοῖς δι´ αὑτῶν κινητικοῖς· οὐδὲν γὰρ ἀπηρτημένον ἔχει οὐδὲ προέχον, ὥσπερ τὸ εὐθύγραμμον, ἀλλὰ πλεῖστον ἀφέστηκε τῷ σχήματι τῶν πορευτικῶν σωμάτων.
327Aristoteles, De caelo, 2, 11, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ γὰρ δέδεικται ὅτι οὐ πεφύκασι κινεῖσθαι δι´ αὑτῶν, ἡ δὲ φύσις οὐδὲν ἀλόγως οὐδὲ μάτην ποιεῖ, δῆλον ὅτι καὶ σχῆμα τοιοῦτον ἀπέδωκε τοῖς ἀκινήτοις ὃ ἥκιστά ἐστι κινητικόν.
328Aristoteles, De caelo, 2, 12, 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε γὰρ τῷ μὲν ἄριστα ἔχοντι ὑπάρχειν τὸ εὖ ἄνευ πράξεως, τῷ δ´ ἐγγύτατα διὰ ὀλίγης καὶ μιᾶς, τοῖς δὲ πορρωτέρω διὰ πλειόνων, ὥσπερ ἐπὶ σώματος τὸ μὲν οὐδὲ γυμναζόμενον εὖ ἔχει, τὸ δὲ μικρὰ περιπατῆσαν, τῷ δὲ καὶ δρόμου δεῖ καὶ πάλης καὶ κονίσεως, πάλιν δ´ ἑτέρῳ οὐδ´ ὁποσαοῦν πονοῦντι τοῦτό γ´ ἂν ἔτι ὑπάρξαι τἀγαθόν, ἀλλ´ ἕτερόν τι.
329Aristoteles, De caelo, 2, 13, 4; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἔστιν ἡ γῆ κέντρον, ἀλλ´ ἀπέχει τὸ ἡμισφαίριον αὐτῆς ὅλον, οὐθὲν κωλύειν οἴονται τὰ φαινόμενα συμβαίνειν ὁμοίως μὴ κατοικοῦσιν ἡμῖν ἐπὶ τοῦ κέντρου, ὥσπερ κἂν εἰ ἐπὶ τοῦ μέσου ἦν ἡ γῆ· οὐθὲν γὰρ οὐδὲ νῦν ποιεῖν ἐπίδηλον τὴν ἡμίσειαν ἀπεχόντων τῆς διαμέτρου.
330Aristoteles, De caelo, 2, 13, 8; 25 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτον γὰρ ἀρχαιότατον παρειλήφαμεν τὸν λόγον, ὅν φασιν εἰπεῖν Θαλῆν τὸν Μιλήσιον, ὡς διὰ τὸ πλωτὴν εἶναι μένουσαν ὥσπερ ξύλον ἤ τι τοιοῦτον ἕτερον (καὶ γὰρ τούτων ἐπ´ ἀέρος μὲν οὐθὲν πέφυκε μένειν, ἀλλ´ ἐφ´ ὕδατος), ὥσπερ οὐ τὸν αὐτὸν λόγον ὄντα περὶ τῆς γῆς καὶ τοῦ ὕδατος τοῦ ὀχοῦντος τὴν γῆν· οὐδὲ γὰρ τὸ ὕδωρ πέφυκε μένειν μετέωρον, ἀλλ´ ἐπί τινός ἐστιν.
331Aristoteles, De caelo, 2, 13, 13; 40 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γὰρ μηδεμία φύσει κίνησίς ἐστιν αὐτῶν, οὐδὲ βίαιος ἔσται· εἰ δὲ μή ἐστι μήτε φύσει μήτε βίᾳ, ὅλως οὐδὲν κινηθήσεται· περὶ γὰρ τούτων ὅτι ἀναγκαῖον συμβαίνειν, διώρισται πρότερον, καὶ πρὸς τούτοις ὅτι οὐδ´ ἠρεμεῖν ἐνδέχεται· ὥσπερ γὰρ κίνησις ὑπάρχει ἢ βίᾳ ἢ φύσει, οὕτω καὶ ἠρεμία.
332Aristoteles, De caelo, 2, 13, 18; 50 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῇ δίνῃ γε τὸ βαρὺ καὶ κοῦφον ὥρισται, ἀλλὰ τῶν πρότερον ὑπαρχόντων βαρέων καὶ κούφων τὰ μὲν εἰς τὸ μέσον ἔρχεται, τὰ δ´ ἐπιπολάζει διὰ τὴν κίνησιν.
333Aristoteles, De caelo, 2a, 1, 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὴ τῶν ἀδυνάτων ἐστὶν ἑκατέρου μέρους μηδὲν ἔχοντος βάρος τὰ ἄμφω ἔχειν βάρος, τὰ δ´ αἰσθητὰ σώματα ἢ πάντα ἢ ἔνια βάρος ἔχει, οἷον ἡ γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, ὡς κἂν αὐτοὶ φαῖεν, εἰ ἡ στιγμὴ μηδὲν ἔχει βάρος, δῆλον ὅτι οὐδ´ αἱ γραμμαί, εἰ δὲ μὴ αὗται, οὐδὲ τὰ ἐπίπεδα· ὥστ´ οὐδὲ τῶν σωμάτων οὐθέν.
334Aristoteles, De caelo, 2a, 2, 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς δ´ ἄπειρα ἐν ἀπείρῳ τὰ κινούμενα ποιοῦσιν, εἰ μὲν ἓν τὸ κινοῦν, ἀνάγκη μίαν φέρεσθαι φοράν, ὥστ´ οὐκ ἀτάκτως κινηθήσεται, εἰ δ´ ἄπειρα τὰ κινοῦντα, καὶ τὰς φορὰς ἀναγκαῖον ἀπείρους εἶναι· εἰ γὰρ πεπερασμέναι, τάξις τις ἔσται· οὐ γὰρ τῷ μὴ φέρεσθαι εἰς τὸ αὐτὸ ἡ ἀταξία συμβαίνει· οὐδὲ γὰρ νῦν εἰς τὸ αὐτὸ φέρεται πάντα, ἀλλὰ τὰ συγγενῆ μόνον.
335Aristoteles, De caelo, 2a, 2, 9; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν ἐστι φυσική τις κίνησις ἑκάστου τῶν σωμάτων, ἣν οὐ βίᾳ κινοῦνται οὐδὲ παρὰ φύσιν, φανερὸν ἐκ τούτων.
336Aristoteles, De caelo, 2a, 4, 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι οὐδὲ κατὰ τὴν τούτων ὑπόληψιν δόξειεν ἂν ἄπειρα γίγνεσθαι τὰ στοιχεῖα, εἴπερ τὰ μὲν σώματα διαφέρει σχήμασι, τὰ δὲ σχήματα πάντα σύγκειται ἐκ πυραμίδων, τὰ μὲν εὐθύγραμμα ἐξ εὐθυγράμμων, ἡ δὲ σφαῖρα ἐξ ὀκτὼ μορίων.
337Aristoteles, De caelo, 2a, 6, 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἄτομον μὲν οὖν οὐκ ἔσται διὰ τοὺς πρότερον εἰρημένους λόγους· ἀλλὰ μὴν οὐδὲ διαιρετὸν μὲν οὐδέποτε δὲ διαλυθησόμενον.
338Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν οὖν περὶ Ἐμπεδοκλέα καὶ Δημόκριτον λανθάνουσιν αὐτοὶ αὑτοὺς οὐ γένεσιν ἐξ ἀλλήλων ποιοῦντες, ἀλλὰ φαινομένην γένεσιν· ἐνυπάρχον γὰρ ἕκαστον ἐκκρίνεσθαί φασιν, ὥσπερ ἐξ ἀγγείου τῆς γενέσεως οὔσης, ἀλλ´ οὐκ ἔκ τινος ὕλης, οὐδὲ γίγνεσθαι μεταβάλλοντος.
339Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν τῇ μετασχηματίσει γίνεται, συμβαίνει ἐξ ἀνάγκης ἄτομα λέγειν τὰ σώματα· διαιρετῶν γὰρ ὄντων οὐκ ἔσται τὸ τοῦ πυρὸς μέρος πῦρ, οὐδὲ τὸ τῆς γῆς γῆ, διὰ τὸ μὴ εἶναι μήτε τὸ τῆς πυραμίδος μέρος πάντως πυραμίδα μήτε τὸ τοῦ κύβου κύβον.
340Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς δὲ τούτοις ἀνάγκη μὴ πᾶν σῶμα λέγειν διαιρετόν, ἀλλὰ μάχεσθαι ταῖς ἀκριβεστάταις ἐπιστήμαις· αἱ μὲν γὰρ καὶ τὸ νοητὸν λαμβάνουσι διαιρετόν, αἱ μαθηματικαί, οἱ δὲ οὐδὲ τὸ αἰσθητὸν ἅπαν συγχωροῦσι διὰ τὸ βούλεσθαι σῴζειν τὴν ὑπόθεσιν.
341Aristoteles, De caelo, 4, 2, 9; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνιοι μὲν οὖν τῶν μὴ φασκόντων εἶναι κενὸν οὐδὲν διώρισαν περὶ κούφου καὶ βαρέος, οἷον Ἀναξαγόρας καὶ Ἐμπεδοκλῆς· οἱ δὲ διορίσαντες μέν, οὐ φάσκοντες δὲ εἶναι κενόν, οὐδὲν εἶπον διὰ τί τὰ μὲν ἁπλῶς κοῦφα τὰ δὲ βαρέα τῶν σωμάτων, καὶ φέρεται τὰ μὲν ἀεὶ ἄνω τὰ δὲ κάτω, οὐδὲ περὶ τοῦ ἔνια μείζω τὸν ὄγκον ὄντα κουφότερα τῶν ἐλαττόνων εἶναι σωμάτων οὐδὲν ἐπεμνήσθησαν, οὐδὲ δῆλον πῶς ἐκ τῶν εἰρημένων ὁμολογούμενα τοῖς φαινομένοις συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς.
342Aristoteles, De caelo, 4, 2, 11; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ τὸ κενὸν ἀνάλογον ἔχειν πρὸς τὸ πλῆρες ἱκανὸν λῦσαι τὴν λεγομένην νῦν ἀπορίαν.
343Aristoteles, De caelo, 4, 3, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ γάρ εἰσι τρεῖς αἱ κινήσεις (ἡ μὲν κατὰ μέγεθος, ἡ δὲ κατ´ εἶδος, ἡ δὲ κατὰ τόπον), ἐν ἑκάστῃ τούτων τὴν μεταβολὴν ὁρῶμεν γινομένην ἐκ τῶν ἐναντίων εἰς τὰ ἐναντία καὶ τὰ μεταξύ, καὶ οὐκ εἰς τὸ τυχὸν τῷ τυχόντι μεταβολὴν οὖσαν· ὁμοίως δὲ οὐδὲ κινητικὸν τὸ τυχὸν τοῦ τυχόντος· ἀλλ´ ὥσπερ τὸ ἀλλοιωτὸν καὶ τὸ αὐξητὸν ἕτερον, οὕτω καὶ τὸ ἀλλοιωτικὸν καὶ τὸ αὐξητικόν.
344Aristoteles, De caelo, 4, 4, 8; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ ἄρα πῦρ οὐδὲν ἔχει βάρος, οὐδὲ ἡ γῆ κουφότητα οὐδεμίαν, εἴπερ ὑφίσταται πᾶσι καὶ τὸ ὑφιστάμενον φέρεται ἐπὶ τὸ μέσον.
345Aristoteles, De caelo, 4, 4, 8; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γὰρ οὐκ ἔστιν οὐθὲν ἀδύνατον, οὕτως οὐδὲ γίγνεται· ἡ δὲ φορὰ γένεσίς ποθέν ποι.
346Aristoteles, De caelo, 4, 4, 10; 32 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ γὰρ εἶναι οὐ ταὐτόν· διόπερ οὐδὲ τὸ νοσώδει εἶναι ἢ ὑγιεινῷ.
347Aristoteles, De caelo, 4, 5, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ τὸ ὕδωρ εἰς τὴν τοῦ ἀέρος, ἀλλ´ ἢ ὡς νῦν εἴρηται.
348Aristoteles, De caelo, 4, 5, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δὲ οὐδ´ ἡ γῆ ἄνω, οὐδὲ τὸ πῦρ κάτω εἶσιν ὑφαιρουμένου τοῦ ἀέρος· οὐδὲν γὰρ ἔχει βάρος οὐδ´ ἐν τῇ αὑτοῦ χώρᾳ, ὥσπερ οὐδ´ ἡ γῆ κουφότητα.
349Aristoteles, De caelo, 4, 5, 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ φαίνεται δ´ οὐδὲ ἓν μόριον ἀέρος κάτω φερόμενον.
350Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ οὖν οὐδὲ τὸ μνησθῆναι περὶ τοῦδε σημεῖον οὐδ’ αἴτιον τοῦ παραγενέσθαι αὐτόν, οὕτως οὐδ’ ἐκεῖ τοῦ ἀποβῆναι τὸ ἐνύπνιον τῷ ἰδόντι οὔτε σημεῖον οὔτ’ αἴτιον, ἀλλὰ σύμπτωμα.
351Aristoteles, De divinatione per somnum, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δ’ ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων ζῴων ὀνειρώττει τινά, θεόπεμπτα μὲν οὐκ ἂν εἴη τὰ ἐνύπνια, οὐδὲ γέγονε τούτου χάριν, δαιμόνια μέντοι· ἡ γὰρ φύσις δαιμονία, ἀλλ’ οὐ θεία.
352Aristoteles, De divinatione per somnum, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ’ οὐκ ἀποβαίνει πολλὰ τῶν ἐνυπνίων, οὐδὲν ἄτοπον· οὐδὲ γὰρ τῶν ἐν τοῖς σώμασι σημείων καὶ τῶν οὐρανίων, οἷον τὰ τῶν ὑδάτων καὶ τὰ τῶν πνευμάτων· ἂν γὰρ ἄλλη κυριωτέρα ταύτης συμβῇ κίνησις, ἀφ’ ἧς μελλούσης ἐγένετο τὸ σημεῖον, οὐ γίνεται.
353Aristoteles, De divinatione per somnum, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως γὰρ οὐ πᾶν γίνεται τὸ μελλῆσαν, οὐδὲ ταὐτὸ τὸ ἐσόμενον καὶ τὸ μέλλον· ἀλλ’ ὅμως ἀρχάς τε λεκτέον εἶναι, ἀφ’ ὧν οὐκ ἐπετελέσθη, καὶ σημεῖα πέφυκε ταῦτα τινῶν οὐ γενομένων.
354Aristoteles, De generatione animalium, 1, 2; 12 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δὲ τοῦτο ἐπὶ τῶν ἐκτεμνομένων· τοῦ γεννητικοῦ γὰρ μορίου διαφθειρομένου μόνον ὅλη σχεδὸν ἡ μορφὴ συμμεταβάλλει τοσοῦτον ὥστε ἢ θῆλυ δοκεῖν εἶναι ἢ μικρὸν ἀπολείπειν, ὡς οὐ κατὰ τὸ τυχὸν μόριον οὐδὲ κατὰ τὴν τυχοῦσαν δύναμιν θῆλυ ὂν καὶ ἄρρεν τὸ ζῷον.
355Aristoteles, De generatione animalium, 1, 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δὲ ὄφεις ὀχεύονται περιελιττόμενοι ἀλλήλοις, οὐκ ἔχουσι δ' ὄρχεις οὐδ' αἰδοῖον ὥσπερ εἴρηται πρότερον, -αἰδοῖον μὲν ὅτι οὐδὲ σκέλη, ὄρχεις δὲ διὰ τὸ μῆκος-ἀλλὰ πόρους ὥσπερ οἱ ἰχθύες· διὰ γὰρ τὸ εἶναι αὐτῶν προμήκη τὴν φύσιν, εἰ ἔτι ἐπίστασις ἐγίγνετο περὶ τοὺς ὄρχεις ἐψύχετ' ἂν ἡ γονὴ διὰ τὴν βραδυτῆτα.
356Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δ' εὐθὺς ζῳοτοκοῦντα πάντα κάτω· οὐ γὰρ ἐμποδίζει τῆς φύσεως οὐδὲν ἔργον οὐδὲ διττογονεῖ.
357Aristoteles, De generatione animalium, 1, 12; 6 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τὴν αὐτὴν δ' αἰτίαν καὶ ὁ ἐλέφας καὶ ὁ ἐχῖνος ἔχουσιν ἐντὸς τοὺς ὄρχεις· οὐδὲ γὰρ τούτοις εὐφυὲς τὸ δέρμα πρὸς τὸ χωριστὸν ἔχειν τὸ σκεπαστικὸν μόριον.
358Aristoteles, De generatione animalium, 1, 16; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δ' ἐντόμων τὰ μὲν συνδυάζεται καὶ ἡ γένεσις αὐτῶν ἐστιν ἐκ ζῴων συνωνύμων καθάπερ ἐπὶ τῶν ἐναίμων, οἷον αἵ τε ἀκρίδες καὶ οἱ τέττιγες καὶ τὰ φαλάγγια καὶ οἱ σφῆκες καὶ οἱ μύρμηκες, -τὰ δὲ συνδυάζεται μὲν καὶ γεννῶσιν, οὐχ ὁμογενῆ δ' αὑτοῖς ἀλλὰ σκώληκας μόνον, οὐδὲ γίγνονται ἐκ ζῴων ἀλλ' ἐκ σηπομένων ὑγρῶν, τὰ δὲ ξηρῶν, οἷον αἵ τε ψύλλαι καὶ αἱ μυῖαι καὶ αἱ κανθαρίδες, -τὰ δ' οὔτ' ἐκ ζῴων γίγνονται οὔτε συνδυάζονται καθάπερ ἐμπίδες τε καὶ κώνωπες καὶ πολλὰ τοιαῦτα γένη.
359Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 23 (auctor 384BC-322BC)
οὐ πάντως οὖν ἔχον αἷμα οὐδὲ σάρξ.
360Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 27 (auctor 384BC-322BC)
ἔπειτα τίνα τρόπον αὐξηθήσεται ταῦτα τὰ ἀπελθόντα ἀπὸ παντός; Ἀναξαγόρας μὲν γὰρ εὐλόγως φησὶ σάρκας ἐκ τῆς τροφῆς προσιέναι ταῖς σαρξίν· τοῖς δὲ ταῦτα μὲν μὴ λέγουσιν ἀπὸ παντὸς δ' ἀπιέναι φάσκουσι, πῶς ἑτέρου προσγενομένου ἔσται μεῖζον εἰ μὴ μεταβάλλει τὸ προσελθόν; ἀλλὰ μὴν εἴ γε δύναται μεταβάλλειν τὸ προσελθόν, διὰ τί οὐκ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὸ σπέρμα τοιοῦτόν ἐστιν ὥστ' ἐξ αὐτοῦ δυνατὸν εἶναι γίγνεσθαι αἷμα καὶ σάρκας, ἀλλὰ μὴ αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο καὶ αἷμα καὶ σάρκας; οὐ γὰρ δὴ οὐδὲ τοῦτο ἐνδέχεται λέγειν ὡς τῇ κατακεράσει αὐξάνεται ὕστερον οἷον οἶνος ὕδατος προσεγχυθέντος· αὐτὸ γὰρ ἂν πρῶτον μάλιστα ἦν ἕκαστον ἄκρατον ὄν· νῦν δὲ ὕστερον μᾶλλον καὶ σὰρξ καὶ ὀστοῦν καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστόν ἐστι μορίων.
361Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 30 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον τοίνυν, εἰ τοῦτο θήσομεν οὕτως ὅτι οὐ τῷ ἀπελθεῖν ἀπό τινος τὸ θῆλυ, ὥστ' οὐδὲ τὸ μέρος ὃ ἔχει ἴδιον τό τε ἄρρεν καὶ τὸ θῆλυ, εἴπερ τὸ αὐτὸ σπέρμα καὶ θῆλυ καὶ ἄρρεν δύναται γίγνεσθαι ὡς οὐκ ὄντος τοῦ μορίου ἐν τῷ σπέρματι.
362Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 65 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ οὐδὲ κεχωρισμένον, τὰ δ' ἄλλα πάντα μέρη.
363Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 66 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῶν παρὰ φύσιν οὐδὲ πήρωμα· ἐν ἅπασί τε γὰρ ὑπάρχει, καὶ ἡ φύσις ἐκ τούτου γίγνεται.
364Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 94 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνια δ' ὅλως οὐδὲ φέρει σπέρμα οἷον ἰτέα καὶ αἴγειρος.
365Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 2 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τούτων γὰρ φανερὸν ἔσται καὶ περὶ τοῦ θήλεος πότερον προΐεται σπέρμα ὥσπερ τὸ ἄρρεν καὶ ἔστιν μίγμα τὸ γιγνόμενον ἐκ δυοῖν σπερμάτοιν, ἢ οὐθὲν σπέρμα ἀποκρίνεται ἀπὸ τοῦ θήλεος· καὶ εἰ μηθέν, πότερον οὐδὲ ἄλλο οὐθὲν συμβάλλεται εἰς τὴν γένεσιν ἀλλὰ μόνον παρέχει τόπον, ἢ συμβάλλεταί τι, καὶ τοῦτο πῶς καὶ τίνα τρόπον.
366Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 6 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε τὸ σπέρμα ἐστὶ τὸ τῆς χειρὸς ἢ τὸ τοῦ προσώπου ἢ ὅλου τοῦ ζῴου ἀδιορίστως χεὶρ ἢ πρόσωπον ἢ ὅλον ζῷον· καὶ οἷον ἐκείνων ἕκαστον ἐνεργείᾳ τοιοῦτον τὸ σπέρμα δυνάμει, ἢ κατὰ τὸν ὄγκον τὸν ἑαυτοῦ, ἢ ἔχει τινὰ δύναμιν ἐν ἑαυτῷ (τοῦτο γὰρ οὔπω δῆλον ἡμῖν ἐκ τῶν διωρισμένων πότερον τὸ σῶμα τοῦ σπέρματός ἐστι τὸ αἴτιον τῆς γενέσεως ἢ ἔχει τινὰ ἕξιν καὶ ἀρχὴν κινήσεως γεννητικήν)· οὐδὲ γὰρ ἡ χεὶρ οὐδ' ἄλλο τῶν μορίων οὐθὲν ἄνευ ψυχικῆς ἢ ἄλλης τινὸς δυνάμεώς ἐστι χεὶρ οὐδὲ μόριον οὐθὲν ἀλλὰ μόνον ὁμώνυμον.
367Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 21 (auctor 384BC-322BC)
σημεῖον δ' ὅτι οὐ τοιοῦτον σπέρμα προΐεται τὸ θῆλυ οἷον τὸ ἄρρεν, οὐδὲ μιγνυμένων ἀμφοῖν γίγνεται, ὥσπερ τινές φασιν, ὅτι πολλάκις τὸ θῆλυ συλλαμβάνει οὐ γενομένης αὐτῇ τῆς ἐν τῇ ὁμιλίᾳ ἡδονῆς· καὶ γιγνομένης πάλιν οὐδὲν ἧττον, καὶ ἰσοδρομησάντων [παρὰ] τοῦ ἄρρενος καὶ τοῦ θήλεος οὐθὲν γεννᾶται ἐὰν μὴ ἡ τῶν καλουμένων καταμηνίων ἰκμὰς ὑπάρχῃ σύμμετρος.
368Aristoteles, De generatione animalium, 1, 20; 14 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δ' οὐ πᾶσι γίγνεται τοῖς θήλεσιν αὕτη ἡ ἔκκρισις ἀλλὰ τοῖς αἱματικοῖς, καὶ οὐδὲ τούτοις πᾶσιν ἀλλ' ὅσων αἱ ὑστέραι μὴ πρὸς τῷ ὑποζώματί εἰσι μηδ' ᾠοτοκοῦσιν, ἔτι δ' οὐδὲ τοῖς αἷμα μὴ ἔχουσιν ἀλλὰ τὸ ἀνάλογον· ὅπερ γὰρ ἐν ἐκείνοις τὸ αἷμα, ἐν τούτοις ἑτέρα ὑπάρχει σύγκρισις.
369Aristoteles, De generatione animalium, 1, 20; 20 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ οὐδὲ τὰ τοιαῦτ' ἔχει ἐν τῷ σώματι μέρη εἰς ἃ τρέπεται ἡ περίττωσις ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις· οὐ γὰρ ἔχει οὔτε τριχῶν πλῆθος κατὰ τὸ σῶμα οὔτε ὀστῶν καὶ κεράτων καὶ ὀδόντων ἐκκρίσεις.
370Aristoteles, De generatione animalium, 1, 21; 9 (auctor 384BC-322BC)
διὰ τοῦτο γὰρ ἔνια τῶν ἀρρένων καὶ συνδυαζομένων τοῖς θήλεσιν οὐδὲ μόριον οὐθὲν φαίνεται προϊέμενα εἰς τὸ θῆλυ ἀλλὰ τοὐναντίον τὸ θῆλυ εἰς τὸ ἄρρεν, οἷον συμβαίνει ἐν ἐνίοις τῶν ἐντόμων.
371Aristoteles, De generatione animalium, 1, 22; 4 (auctor 384BC-322BC)
λάβοι δ' ἄν τις ἐκ τούτων καὶ τὸ ἄρρεν πῶς συμβάλλεται πρὸς τὴν γένεσιν· οὐδὲ γὰρ τὸ ἄρρεν ἅπαν προΐεται σπέρμα, ὅσα τε προΐεται τῶν ἀρρένων, οὐθὲν μόριον τοῦτ' ἔστι τοῦ γιγνομένου κυήματος, ὥσπερ οὐδ' ἀπὸ τοῦ τέκτονος πρὸς τὴν τῶν ξύλων ὕλην οὔτ' ἀπέρχεται οὐθέν, οὔτε μόριον οὐθέν ἐστιν ἐν τῷ γιγνομένῳ τῆς τεκτονικῆς, ἀλλ' ἡ μορφὴ καὶ τὸ εἶδος ἀπ' ἐκείνου ἐγγίγνεται διὰ τῆς κινήσεως ἐν τῇ ὕλῃ, καὶ ἡ μὲν ψυχὴ ἐν ᾗ τὸ εἶδος καὶ ἡ ἐπιστήμη κινοῦσι τὰς χεῖρας ἤ τι μόριον ἕτερον ποιάν τινα κίνησιν, ἑτέραν μὲν ἀφ' ὧν τὸ γιγνόμενον ἕτερον, τὴν αὐτὴν δὲ ἀφ' ὧν τὸ αὐτό, αἱ δὲ χεῖρες τὰ ὄργανα, τὰ δ' ὄργανα τὴν ὕλην.
372Aristoteles, De generatione animalium, 1, 23; 10 (auctor 384BC-322BC)
τῆς μὲν γὰρ τῶν φυτῶν οὐσίας οὐθέν ἐστιν ἄλλο ἔργον οὐδὲ πρᾶξις οὐδεμία πλὴν ἡ τοῦ σπέρματος γένεσις, ὥστ' ἐπεὶ τοῦτο διὰ τοῦ θήλεος γίγνεται καὶ τοῦ ἄρρενος συνδεδυασμένων, μίξασα ταῦτα διέθηκε μετ' ἀλλήλων· διὸ ἐν τοῖς φυτοῖς ἀχώριστον τὸ θῆλυ καὶ τὸ ἄρρεν.
373Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 79 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γάρ ἐστι πρόσωπον μὴ ἔχον ψυχὴν οὐδὲ σάρξ, ἀλλὰ φθαρέντα ὁμωνύμως λεχθήσεται τὸ μὲν εἶναι πρόσωπον τὸ δὲ σάρξ, ὥσπερ κἂν εἰ ἐγίγνετο λίθινα ἢ ξύλινα.
374Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 80 (auctor 384BC-322BC)
ἅμα δὲ τὰ ὁμοιομερῆ γίγνεται καὶ τὰ ὀργανικά· καὶ ὥσπερ οὐδ' ἂν πέλεκυν οὐδ' ἄλλο ὄργανον φήσαιμεν ἂν ποιῆσαι τὸ πῦρ μόνον οὕτως οὐδὲ πόδα οὐδὲ χεῖρα.
375Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 81 (auctor 384BC-322BC)
τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον οὐδὲ σάρκα· καὶ γὰρ ταύτης ἔργον τί ἐστιν.
376Aristoteles, De generatione animalium, 2, 2; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε δὲ οὐδὲ τοὺς ἀρχαίους λανθάνειν ἀφρώδης ἡ τοῦ σπέρματος οὖσα φύσις· τὴν γοῦν κυρίαν θεὸν τῆς μίξεως ἀπὸ τῆς δυνάμεως ταύτης προσηγόρευσαν.
377Aristoteles, De generatione animalium, 2, 2; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μὲν οὖν αἰτία τῆς λεχθείσης ἀπορίας εἴρηται, φανερὸν δὲ ὅτι διὰ τοῦτ' οὐδὲ πήγνυται· ὁ γὰρ ἀὴρ ἄπηκτος.
378Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν τὴν θρεπτικὴν ἔχουσι ψυχὴν φανερόν (δι' ὅτι δὲ ταύτην πρῶτον ἀναγκαῖόν ἐστι λαβεῖν ἐκ τῶν περὶ ψυχῆς διωρισμένων ἐν ἄλλοις φανερόν), προϊόντα δὲ καὶ τὴν αἰσθητικὴν καθ' ἣν ζῷον * * *· οὐ γὰρ ἅμα γίγνεται ζῷον καὶ ἄνθρωπος οὐδὲ ζῷον καὶ ἵππος, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων· ὕστατον γὰρ γίγνεται τὸ τέλος, τὸ δ' ἴδιόν ἐστι τὸ ἑκάστου τῆς γενέσεως τέλος.
379Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 13 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δ' οὐ πῦρ οὐδὲ τοιαύτη δύναμίς ἐστιν ἀλλὰ τὸ ἐμπεριλαμβανόμενον ἐν τῷ σπέρματι καὶ ἐν τῷ ἀφρώδει πνεῦμα καὶ ἡ ἐν τῷ πνεύματι φύσις, ἀνάλογον οὖσα τῷ τῶν ἄστρων στοιχείῳ.
380Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 14 (auctor 384BC-322BC)
διὸ πῦρ μὲν οὐθὲν γεννᾷ ζῷον, οὐδὲ φαίνεται συνιστάμενον ἐν πυρουμένοις οὔτ' ἐν ὑγροῖς οὔτ' ἐν ξηροῖς οὐθέν· ἡ δὲ τοῦ ἡλίου θερμότης καὶ ἡ τῶν ζῴων οὐ μόνον ἡ διὰ τοῦ σπέρματος, ἀλλὰ κἄν τι περίττωμα τύχῃ τῆς φύσεως ὂν ἕτερον, ὅμως ἔχει καὶ τοῦτο ζωτικὴν ἀρχήν.
381Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 17 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ οὐ δεῖ ζητεῖν ἀεὶ θύραζε αὐτὸ ἐξιέναι, οὐδὲ μόριον οὐθὲν εἶναι τῆς συστάσης μορφῆς ὥσπερ οὐδὲ τὸν ὀπὸν τὸν τὸ γάλα συνιστάντα· καὶ γὰρ οὗτος μεταβάλλει καὶ μόριον οὐθέν ἐστι τῶν συνισταμένων ὄγκων.
382Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 25 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ καλῶς δὲ λέγουσιν οὐδὲ τοῦ διὰ τί τὴν ἀνάγκην ὅσοι λέγουσι ὅτι οὕτως ἀεὶ γίγνεται, καὶ ταύτην εἶναι νομίζουσιν ἀρχὴν ἐν αὐτοῖς, ὥσπερ Δημόκριτος ὁ Ἀβδηρίτης, ὅτι τοῦ μὲν ἀεὶ καὶ ἀπείρου οὐκ ἔστιν ἀρχή, τὸ δὲ διὰ τί ἀρχή, τὸ δ' ἀεὶ ἄπειρον, ὥστε τὸ ἐρωτᾶν τὸ διὰ τί περὶ τῶν τοιούτων τινὸς τὸ ζητεῖν εἶναί φησι τοῦ ἀπείρου ἀρχήν.
383Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 69 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' οὐθὲν ποιεῖ περίεργον οὐδὲ μάτην ἡ φύσις δῆλον ὡς οὐδ' ὕστερον οὐδὲ πρότερον· ἔσται γὰρ τὸ γεγονὸς ἢ μάτην ἢ περίεργον.
384Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δὲ ψυχρὸν [τὸ] ζῷον ὁ ὄνος ἐστί, διόπερ ἐν τοῖς χειμερινοῖς οὐ θέλει γίγνεσθαι τόποις διὰ τὸ δύσριγον εἶναι τὴν φύσιν, οἷον περὶ Σκύθας καὶ τὴν ὅμορον χώραν, οὐδὲ περὶ Κελτοὺς τοὺς ὑπὲρ τῆς Ἰβηρίας· ψυχρὰ γὰρ καὶ αὕτη ἡ χώρα.
385Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 31 (auctor 384BC-322BC)
ταῖς δ' ἡμιόνοις οὐ γίγνεται, ἀλλὰ τὸ μὲν ἄχρηστον μετὰ τοῦ περιττώματος τοῦ ἐκ τῆς κύστεως ἐκκρίνεται (διόπερ οὐδὲ τῶν ἄρθρων οἱ ἡμίονοι οἱ ἄρρενες ὀσφραίνονται τῶν θηλειῶν ὥσπερ τἆλλα τὰ μώνυχα, ἀλλ' αὐτοῦ τοῦ περιττώματος), τὰ δ' ἄλλα τρέπεται εἰς τὴν τοῦ σώματος αὔξησιν καὶ τὸ μέγεθος.
386Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 28 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δ' οὐδὲ τοῖς ἰχθύσι καθάπερ οὐδὲ τοῖς ὄρνισιν· διὸ καὶ τούτοις γίγνεται μὲν ἄνευ ὀχείας σύστασις κυημάτων ὁμοίως καὶ τοῖς ὄρνισιν, ἧττον δ' ἐπιδήλως· ψυχροτέρα γὰρ ἡ φύσις αὐτῶν.
387Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 30 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γίγνεται δὲ τὰ ὑπηνέμια τοῖς πτητικοῖς τῶν ὀρνίθων διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν δι' ἥνπερ οὐδὲ πολυτοκεῖ τὰ τοιαῦτα· τοῖς γὰρ γαμψώνυξιν ὀλίγον τὸ περίττωμα καὶ προσδέονται τοῦ ἄρρενος πρὸς τὴν ὁρμὴν τῆς τοῦ περιττώματος ἐκκρίσεως.
388Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 34 (auctor 384BC-322BC)
ὅλως δ' ἔν γε τοῖς ὄρνισιν οὐδὲ τὰ γιγνόμενα διὰ τῆς ὀχείας ᾠὰ θέλει ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λαμβάνειν αὔξησιν ἐὰν μὴ ὀχεύηται ἡ ὄρνις συνεχῶς.
389Aristoteles, De generatione animalium, 3, 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ οὐδ' ἱστορικῶς οὐδὲ ταύτῃ φαίνονται λέγοντες οἱ φάσκοντες τοὺς ἰχθῦς πάντας εἶναι θήλεις καὶ τίκτειν οὐκ ἐξ ὀχείας· τὸ γὰρ ταῦτα μὲν ἐξ ὀχείας οἴεσθαι ἐκεῖνα δὲ μὴ θαυμαστόν, εἴ τε τοῦτ' ἐλελήθει σημεῖον ἀπειρίας.
390Aristoteles, De generatione animalium, 3, 9; 9 (auctor 384BC-322BC)
καίτοι δόξειεν ἂν ᾠοῖς ἐοικέναι διὰ τὴν τοῦ σχήματος περιφέρειαν καὶ τούτων [δὲ] ἔνια καὶ πολλὰ τῶν ἄλλων· ἀλλ' οὐ τῷ σχήματι λεκτέον οὐδὲ τῇ μαλακότητι καὶ σκληρότητι (καὶ γὰρ σκληρὰ τὰ κυήματα γίγνεται ἐνίων) ἀλλὰ τῷ ὅλον μεταβάλλειν καὶ μὴ ἐκ μορίου τινὸς γίγνεσθαι τὸ ζῷον.
391Aristoteles, De generatione animalium, 3, 10; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὰς μὲν μελίττας θηλείας εἶναι τοὺς δὲ κηφῆνας ἄρρενας εὔλογον· οὐδενὶ γὰρ τὸ πρὸς ἀλκὴν ὅπλον τῶν θηλειῶν ἀποδίδωσιν ἡ φύσις, εἰσὶ δ' οἱ μὲν κηφῆνες ἄκεντροι, αἱ δὲ μέλιτται πᾶσαι κέντρον ἔχουσιν.
392Aristoteles, De generatione animalium, 3, 10; 11 (auctor 384BC-322BC)
οὐδὲ τοὐναντίον εὔλογον, τὰς μὲν μελίττας ἄρρενας τοὺς δὲ κηφῆνας θήλεις· οὐδὲν γὰρ τῶν ἀρρένων εἴωθε διαπονεῖσθαι περὶ τὰ τέκνα, νῦν δ' αἱ μέλιτται τοῦτο ποιοῦσιν.
393Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 7 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ ὅσα ἄναιμα καὶ μὴ θερμὰ τὴν φύσιν οὐ γίγνεται ἐν ταῖς λίμναις οὐδὲ τῶν ἁλμυρῶν ἐν τοῖς ποτιμωτέροις ἀλλ' ἧττον, οἷον τὰ ὀστρακόδερμα καὶ τὰ μαλάκια καὶ τὰ μαλακόστρακα (πάντα γὰρ ἄναιμα καὶ ψυχρὰ ταῦτα τὴν φύσιν ἐστίν), ἐν δὲ ταῖς λιμνοθαλάτταις καὶ πρὸς ταῖς ἐκβολαῖς τῶν ποταμῶν γίγνονται· ζητοῦσι γὰρ ἅμα τήν τ' ἀλέαν καὶ τὴν τροφήν, ἡ δὲ θάλαττα ὑγρά τε καὶ σωματώδης πολλῷ μᾶλλον τοῦ ποτίμου καὶ θερμὴ τὴν φύσιν ἐστί, καὶ κεκοινώνηκε πάντων τῶν μορίων, ὑγροῦ καὶ πνεύματος καὶ γῆς, ὥστε καὶ πάντων μετέχειν τῶν καθ' ἕκαστον γιγνομένων ἐν τοῖς τόποις ζῴων.
394Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 56 (auctor 384BC-322BC)
θῆλυ δ' ἤδη καὶ ἄρρεν ἐστὶν ὅταν ἔχῃ καὶ τὰ μόρια οἷς διαφέρει τὸ θῆλυ τοῦ ἄρρενος· οὐ γὰρ καθ' ὁτιοῦν μέρος ἄρρεν οὐδὲ θῆλυ ὥσπερ οὐδ' ὁρῶν καὶ ἀκοῦον.
395Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
εὐπέπτου μὲν γὰρ οὔσης τῆς περιττώσεως ἐν τοῖς καταμηνίοις τῆς σπερματικῆς καθ' αὑτὴν ποιήσει τὴν μορφὴν ἡ τοῦ ἄρρενος κίνησις· τὸ γὰρ γονὴν λέγειν ἢ κίνησιν τὴν αὔξουσαν ἕκαστον τῶν μορίων οὐθὲν διαφέρει, οὐδὲ τὴν αὔξουσαν ἢ τὴν συνιστᾶσαν ἐξ ἀρχῆς· ὁ γὰρ αὐτὸς λόγος τῆς κινήσεως.
396Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 33 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δὲ τοῦτ' ἔστι ψεῦδος καὶ μὴ ἀπὸ παντὸς ἀπέρχεται δῆλον ὡς οὐδὲ τῆς ὁμοιότητος καὶ ἀνομοιότητος αἴτιον ἂν εἴη τὸ λεχθέν.
397Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 39 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ ῥᾴδιον δὲ οὐδὲ τρόπον ἕνα τῆς αἰτίας ἀποδιδόντας τὰς αἰτίας εἰπεῖν περὶ πάντων· τοῦ τε γίγνεσθαι θῆλυ καὶ ἄρρεν, καὶ διὰ τί τὸ μὲν θῆλυ τῷ πατρὶ πολλάκις ὅμοιον τὸ δ' ἄρρεν τῇ μητρί, καὶ πάλιν τῆς πρὸς τοὺς προγόνους ὁμοιότητος, ἔτι δὲ διὰ τίν' αἰτίαν ὁτὲ μὲν ἄνθρωπος μὲν τούτων δ' οὐθενὶ προσόμοιος, ὁτὲ δὲ προϊὸν οὕτω τέλος οὐδὲ ἄνθρωπος ἀλλὰ ζῷόν τι μόνον φαίνεται τὸ γιγνόμενον, ἃ δὴ καὶ λέγεται τέρατα.
398Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 56 (auctor 384BC-322BC)
ὅσα γοῦν τῶν ζῴων διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν πλεῖον προΐεται περίττωμα ἢ εἰς ἑνὸς ζῴου ἀρχήν, οὐκ ἐνδέχεται ἐκ ταύτης ἓν γίγνεσθαι πάσης ἀλλὰ τοσαῦτα ὅσα τοῖς μεγέθεσιν ὥρισται τοῖς ἱκνουμένοις, οὐδὲ τὸ τοῦ ἄρρενος σπέρμα ἢ ἡ δύναμις ἡ ἐν τῷ σπέρματι οὐθὲν συστήσει πλεῖον ἢ ἔλαττον τοῦ πεφυκότος.
399Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 58 (auctor 384BC-322BC)
οὐδὲ γὰρ τὸ πῦρ θερμαίνει τὸ ὕδωρ μᾶλλον, ὅσῳπερ ἂν ᾖ πλεῖον, ἀλλ' ἔστιν ὅρος τις τῆς θερμότητος, ἧς ὑπαρχούσης ἐὰν αὔξῃ τις τὸ πῦρ, θερμὸν μὲν οὐκέτι γίγνεται μᾶλλον, ἐξατμίζει δὲ μᾶλλον καὶ τέλος ἀφανίζεται καὶ γίγνεται ξηρόν.
400Aristoteles, De generatione animalium, 4, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δὲ τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν ἑπταμήνων· διὰ γὰρ τὸ ἀτελῆ εἶναι πολλάκις ἔνια αὐτῶν γίγνεται οὐδὲ τοὺς πόρους ἔχοντά πω διηρθρωμένους, οἷον ὤτων καὶ μυκτήρων, ἀλλ' ἐπαυξανομένοις διαρθροῦται, καὶ βιοῦσι πολλὰ τῶν τοιούτων.
401Aristoteles, De generatione animalium, 5, 3; 62 (auctor 384BC-322BC)
τοῖς δ' ἀνθρώποις κατὰ τὴν ἡλικίαν γίγνεται χειμὼν καὶ θέρος καὶ ἔαρ καὶ μετόπωρον, ὥστ' ἐπεὶ αἱ ἡλικίαι οὐ μεταβάλλουσιν οὐδὲ τὰ πάθη τὰ διὰ ταύτας μεταβάλλει, καίπερ τῆς αἰτίας ὁμοίας οὔσης.
402Aristoteles, De generatione animalium, 5, 7; 9 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ τοῦτο, καὶ μικρὸν καὶ βαρὺ φθέγξασθαι οὐ ῥᾴδιον, ὁμοίως δὲ οὐδὲ μέγα καὶ ὀξύ.
403Aristoteles, De generatione animalium, 5, 8; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περὶ δὲ ὀδόντων, ὅτι μὲν οὐχ ἑνὸς χάριν οὐδὲ πάντα τοῦ αὐτοῦ ἕνεκα τὰ ζῷα ἔχουσιν ἀλλὰ τὰ μὲν διὰ τὴν τροφὴν τὰ δὲ καὶ πρὸς ἀλκὴν καὶ πρὸς τὸν ἐν τῇ φωνῇ λόγον, εἴρηται πρότερον· διότι δ' οἱ μὲν πρόσθιοι γίγνονται πρότερον οἱ δὲ γόμφιοι ὕστερον, καὶ οὗτοι μὲν οὐκ ἐκπίπτουσιν ἐκεῖνοι δ' ἐκπίπτουσι καὶ φύονται πάλιν, τοῖς περὶ γενέσεως λόγοις τὴν αἰτίαν συγγενῆ δεῖ νομίζειν.
404Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γὰρ περὶ αὐξήσεως οὐδεὶς οὐδὲν διώρισεν, ὥσπερ λέγομεν, ὅ τι μὴ κἂν ὁ τυχὼν εἴπειεν, ὅτι προσιόντος αὐξάνονται τῷ ὁμοίῳ (πῶς δὲ τοῦτο, οὐκέτι), οὐδὲ περὶ μίξεως, οὔτε περὶ τῶν ἄλλων ὡς εἰπεῖν οὐδενός, οἷον [5] τοῦ ποιεῖν καὶ τοῦ πάσχειν, τίνα τρόπον τὸ μὲν ποιεῖ τὸ δὲ πάσχει τὰς φυσικὰς ποιήσεις.
405Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 12; 31 (auctor 384BC-322BC)
Διαιρεθέντος γὰρ εἰς δύο καὶ πλείω, οὐδὲν ἔλαττον οὐδὲ μεῖζον τὸ πᾶν τοῦ πρότερον, ὥστε κἂν πᾶσαι συντεθῶσιν, οὐδὲν ποιήσουσι μέγεθος.
406Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὧι δὲ μὴ ὑπάρχει οὐσία μηδὲ τὸ τόδε, δῆλον ὡς οὐδὲ τῶν ἄλλων οὐδεμία κατηγοριῶν, οἷον οὔτε ποιὸν οὔτε ποσὸν οὔτε τὸ ποῦ· χωριστὰ γὰρ ἂν εἴη τὰ πάθη τῶν οὐσιῶν.
407Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Σκεπτέον δὴ πρῶτον πότερον μόνως ἐν τῷ περὶ ὅ ἐστιν αὐτῶν ἡ πρὸς ἄλληλα διαφορά, οἷον ὅτι ἡ μὲν ἐκ τοῦδε εἰς τόδε μεταβολή, οἷον ἐκ δυνάμει οὐσίας εἰς ἐντελεχείᾳ οὐσίαν, γένεσίς ἐστιν, ἡ δὲ περὶ μέγεθος αὔξησις, ἡ δὲ περὶ πάθος ἀλλοίωσις· ἀμφότερα δὲ ἐκ δυνάμει ὄντων εἰς ἐντελέχειαν μεταβολὴ τῶν εἰρημένων ἐστίν, ἢ καὶ ὁ τρόπος διαφέρει τῆς μεταβολῆς· φαίνεται γὰρ τὸ μὲν ἀλλοιούμενον οὐκ ἐξ ἀνάγκης μεταβάλλον κατὰ τόπον, οὐδὲ τὸ γινόμενον, τὸ δ´ αὐξανόμενον καὶ τὸ φθῖνον, ἄλλον δὲ τρόπον τοῦ φερομένου.
408Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 6; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐ δὲ στιγμὰς θετέον οὐδὲ γραμμὰς τὴν τοῦ σώματος ὕλην διὰ τὰς αὐτὰς αἰτίας.
409Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 17; 54 (auctor 384BC-322BC)
Ποσὸν δὲ τὸ μὲν καθόλου οὐ γίνεται, ὥσπερ οὐδὲ ζῷον ὃ μήτ´ ἄνθρωπος μήτε τῶν καθ´ ἕκαστα· ἀλλ´ ὡς ἐνταῦθα τὸ καθόλου, κἀκεῖ τὸ ποσόν.
410Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 6, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ἀλλοιοῦσθαι δυνατόν, οὐδὲ διακρίνεσθαι καὶ συγκρίνεσθαι, μηδενὸς ποιοῦντος μηδὲ πάσχοντος· καὶ γὰρ οἱ πλείω τὰ στοιχεῖα ποιοῦντες γεννῶσι τῷ ποιεῖν καὶ πάσχειν ὑπ´ ἀλλήλων, καὶ τοῖς ἐξ ἑνὸς ἀνάγκη λέγειν τὴν ποίησιν, καὶ τοῦτ´ ὀρθῶς λέγει Διογένης, ὅτι εἰ μὴ ἐξ ἑνὸς ἦν ἅπαντα, οὐκ ἂν ἦν τὸ ποιεῖν καὶ τὸ πάσχειν ὑπ´ ἀλλήλων, οἷον τὸ θερμὸν ψύχεσθαι καὶ τοῦτο θερμαίνεσθαι πάλιν· οὐ γὰρ ἡ θερμότης μεταβάλλει καὶ ἡ ψυχρότης εἰς ἄλληλα, ἀλλὰ δῆλον ὅτι τὸ ὑποκείμενον, ὥστε ἐν οἷς τὸ ποιεῖν ἐστι καὶ τὸ πάσχειν, ἀνάγκη τούτων μίαν εἶναι τὴν ὑποκειμένην φύσιν.
411Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 13; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν γὰρ πάντῃ διαιρετόν, οὐδὲν εἶναι ἕν, ὥστε οὐδὲ πολλά, ἀλλὰ κενὸν τὸ ὅλον· εἰ δὲ τῇ μὲν τῇ δὲ μή, πεπλασμένῳ τινὶ τοῦτ´ ἐοικέναι· μέχρι πόσου γὰρ καὶ διὰ τί τὸ μὲν οὕτως ἔχει τοῦ ὅλου καὶ πλῆρές ἐστι, τὸ δὲ διῃρημένον; ἔτι ὁμοίως φάναι ἀναγκαῖον μὴ εἶναι κίνησιν.
412Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 12; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν ἄτοπον καὶ εἰ μηθὲν ὑπάρχει ἀλλ´ ἢ μόνον σχῆμα· καὶ εἰ ὑπάρχει, ἓν δὲ μόνον, οἷον τὸ μὲν ψυχρὸν τὸ δὲ θερμόν· οὐδὲ γὰρ ἂν μία τις εἴη ἡ φύσις αὐτῶν.
413Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δὲ τὸ πόρους ποιεῖν περίεργον· εἰ μὲν γὰρ μηδὲν ποιεῖ κατὰ τὴν ἁφήν, οὐδὲ διὰ τῶν πόρων ποιήσει διιόν· εἰ δὲ τῷ ἅπτεσθαι, καὶ μὴ πόρων ὄντων τὰ μὲν πείσεται τὰ δὲ ποιήσει τῶν πρὸς ἄλληλα τοῦτον τὸν τρόπον πεφυκότων.
414Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 48 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν γὰρ μὴ πάντῃ διαιρετὸν τὸ μέγεθος, ἀλλ´ ἔστι σῶμα ἀδιαίρετον ἢ πλάτος, οὐκ ἂν εἴη πάντῃ παθητικόν, ἀλλ´ οὐδὲ συνεχὲς οὐδέν· εἰ δὲ τοῦτο ψεῦδος καὶ πᾶν σῶμα διαιρετόν, οὐδὲν διαφέρει διῃρῆσθαι μὲν ἅπτεσθαι δέ, ἢ διαιρετὸν εἶναι· εἰ γὰρ διακρίνεσθαι δύναται κατὰ τὰς ἁφάς, ὥσπερ φασί τινες, κἂν μήπω ᾖ διῃρημένον, ἔσται διῃρημένον· δυνατὸν γὰρ διαιρεθῆναι· γίνεται γὰρ οὐθὲν ἀδύνατον.
415Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 49 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δὲ τὸ τοῦτον γίνεσθαι τὸν τρόπον μόνον σχιζομένων τῶν σωμάτων ἄτοπον· ἀναιρεῖ γὰρ οὗτος ὁ λόγος ἀλλοίωσιν, ὁρῶμεν δὲ τὸ αὐτὸ σῶμα συνεχὲς ὂν ὁτὲ μὲν ὑγρὸν ὁτὲ δὲ πεπηγός, οὐ διαιρέσει καὶ συνθέσει τοῦτο παθόν, οὐδὲ τροπῇ καὶ διαθιγῇ, καθάπερ λέγει Δημόκριτος· οὔτε γὰρ μεταταχθὲν οὔτε μετατεθὲν τὴν φύσιν πεπηγὸς ἐξ ὑγροῦ γέγονεν· οὐδ´ ἐνυπάρχει τὰ σκληρὰ καὶ πεπηγότα ἀδιαίρετα τοὺς ὄγκους· ἀλλ´ ὁμοίως ἅπαν ὑγρόν, ὁτὲ δὲ σκληρὸν καὶ πεπηγός ἐστιν.
416Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 56 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὴν ὕλην τῷ πυρὶ μεμίχθαι φαμὲν οὐδὲ μίγνυσθαι καιομένην, οὔτ´ αὐτὴν αὑτῆς τοῖς μορίοις οὔτε τῷ πυρί, ἀλλὰ τὸ μὲν πῦρ γίνεσθαι, τὴν δὲ φθείρεσθαι.
417Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 57 (auctor 384BC-322BC)
Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον οὔτε τῷ σώματι τὴν τροφὴν οὔτε τὸ σχῆμα τῷ κηρῷ μιγνύμενον σχηματίζειν τὸν ὄγκον· οὐδὲ τὸ σῶμα καὶ τὸ λευκὸν οὐδ´ ὅλως τὰ πάθη καὶ τὰς ἕξεις οἷόν τε μίγνυσθαι τοῖς πράγμασιν· σωζόμενα γὰρ ὁρᾶται.
418Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 58 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὸ λευκόν γε καὶ τὴν ἐπιστήμην ἐνδέχεται μιχθῆναι, οὐδ´ ἄλλο τῶν μὴ χωριστῶν οὐδέν.
419Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 64 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ οὐκ ἔστιν εἰς τἀλάχιστα διαιρεθῆναι, 〈οὐδὲ〉 σύνθεσις ταὐτὸ καὶ μίξις ἀλλ´ ἕτερον, δῆλον ὡς οὔτε κατὰ μικρὰ σωζόμενα δεῖ τὰ μιγνύμενα φάναι μεμίχθαι.
420Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 65 (auctor 384BC-322BC)
Σύνθεσις γὰρ ἔσται καὶ οὐ κρᾶσις οὐδὲ μίξις, οὐδ´ ἕξει τὸν αὐτὸν λόγον τῷ ὅλῳ τὸ μόριον.
421Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 67 (auctor 384BC-322BC)
Ἂν δ´ ᾖ κατὰ μικρὰ σύνθεσις ἡ μίξις, οὐθὲν συμβήσεται τούτων, ἀλλὰ μόνον μεμιγμένα πρὸς τὴν αἴσθησιν (καὶ τὸ αὐτὸ τῷ μὲν μεμιγμένον, ἐὰν μὴ βλέπῃ ὀξύ, τῷ Λυγκεῖ δ´ οὐθὲν μεμιγμένον), 〈οὐδὲ〉 τῇ διαιρέσει, ὥστε ὁτιοῦν παρ´ ὁτιοῦν μέρος, ἀδύνατον γὰρ οὕτω διαιρεθῆναι.
422Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 1, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ χρῆται οὐδέν, φήσας εἶναι ὑποκείμενόν τι τοῖς καλουμένοις στοιχείοις πρότερον, οἷον χρυσὸν τοῖς ἔργοις τοῖς χρυσοῖς.
423Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 1, 7; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε πρῶτον μὲν τὸ δυνάμει σῶμα αἰσθητὸν ἀρχή, δεύτερον δ´ αἱ ἐναντιώσεις, λέγω δ´ οἷον θερμότης καὶ ψυχρότης, τρίτον δ´ ἤδη πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ τὰ τοιαῦτα· ταῦτα μὲν γὰρ μεταβάλλει εἰς ἄλληλα, καὶ οὐχ ὡς Ἐμπεδοκλῆς καὶ ἕτεροι λέγουσιν (οὐδὲ γὰρ ἂν ἦν ἀλλοίωσις), αἱ δ´ ἐναντιώσεις οὐ μεταβάλλουσιν.
424Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 2, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ οὔτε λευκότης καὶ μελανία οὔτε γλυκύτης καὶ πικρότης, ὁμοίως δ´ οὐδὲ τῶν ἄλλων τῶν αἰσθητῶν ἐναντιώσεων οὐδὲν ποιεῖ στοιχεῖον.
425Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 2, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τούτων δὲ βαρὺ μὲν καὶ κοῦφον οὐ ποιητικὰ οὐδὲ παθητικά· οὐ γὰρ τῷ ποιεῖν τε ἕτερον ἢ πάσχειν ὑφ´ ἑτέρου λέγονται.
426Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 5, 6; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ´ οὐδὲ μέσον, ὥσπερ δοκεῖ τισιν ἀὴρ μὲν καὶ εἰς πῦρ μεταβάλλειν καὶ εἰς ὕδωρ, ὕδωρ δὲ καὶ εἰς ἀέρα καὶ εἰς γῆν· τὰ δ´ ἔσχατα οὐκέτι εἰς ἄλληλα· δεῖ μὲν γὰρ στῆναι καὶ μὴ εἰς ἄπειρον τοῦτο ἰέναι ἐπ´ εὐθείας ἐφ´ ἑκάτερα.
427Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 6, 9; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἁπλῶς δὲ εἰ μὴ ἡ φιλία ἢ τὸ νεῖκος κινοῖ, αὐτῶν τῶν σωμάτων οὐδεμία κίνησίς ἐστιν οὐδὲ μονή· ἀλλ´ ἄτοπον.
428Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 9, 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δὲ καὶ ἐπὶ τῶν τέχνῃ καὶ ἐπὶ τῶν φύσει γινομένων· οὐ γὰρ αὐτὸ ποιεῖ τὸ ὕδωρ ζῷον ἐξ αὑτοῦ, οὐδὲ τὸ ξύλον κλίνην, ἀλλ´ ἡ τέχνη.
429Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ´ εἰ μή ἐστιν ἀρχὴ τοῦ ἀπείρου, οὐδὲ πρῶτον ἔσται οὐδὲν δι´ ὃ ἀναγκαῖον ἔσται γενέσθαι.
430Aristoteles, De incessu animalium, 17, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δ' αἴτιον ὅτι οὐ κάμπτει εἰς τὸ πρόσθεν οὐδὲ βεβλαίσωται.
431Aristoteles, De insomniis, 1; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῇ δόξῃ.
432Aristoteles, De insomniis, 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἔστι τοῦ δοξάζοντος οὐδὲ τοῦ διανοουμένου τὸ πάθος τοῦτο ὃ καλοῦμεν ἐνυπνιάζειν φανερόν.
433Aristoteles, De insomniis, 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ οὐδὲ τοῦ αἰσθανομένου ἁπλῶς· ὁρᾶν γὰρ ἂν ἦν καὶ ἀκούειν ἁπλῶς.
434Aristoteles, De insomniis, 3; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκ δὴ τούτων ἁπάντων δεῖ συλλογίσασθαι ὅτι ἐστὶ τὸ ἐνύπνιον φάντασμα μέν τι καὶ ἐν ὕπνῳ· τὰ γὰρ ἄρτι λεχθέντα εἴδωλα οὐκ ἔστιν ἐνύπνια, οὐδ’ εἴ τι ἄλλο λελυμένων τῶν αἰσθήσεων φαίνεται· οὐδὲ τὸ ἐν ὕπνω φάντασμα πᾶν.
435Aristoteles, De insomniis, 3; 31 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δ’ αἴτιον τοῦ μὴ γίνεσθαι παραπλήσιόν τι δεῖ νομίζειν, ὅτι οὐδὲ μετὰ τὴν τροφὴν καθυπνώσασιν οὐδὲ τοῖς παιδίοις γίνεται ἐνύπνιον· ὅσοις γὰρ τοῦτον τὸν τρόπον συνέστηκεν ἡ φύσις ὥστε πολλὴν προσπίπτειν ἀναθυμίασιν πρὸς τὸν ἄνω τόπον, ἣ πάλιν καταφερομένη ποιεῖ πλῆθος κινήσεως, εὐλόγως τούτοις οὐδὲν φαίνεται φάντασμα.
436Aristoteles, De interpretatione, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ ὥσπερ οὐδὲ γράμματα πᾶσι τὰ αὐτά, οὐδὲ φωναὶ αἱ αὐταί· ὧν μέντοι ταῦτα σημεῖα πρώτως, ταὐτὰ πᾶσι παθήματα τῆς ψυχῆς, καὶ ὧν ταῦτα ὁμοιώματα, πράγματα ἤδη ταὐτά.
437Aristoteles, De interpretatione, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν οὐδὲ κεῖται ὄνομα ὅ τι δεῖ καλεῖν αὐτό· οὔτε γὰρ λόγος οὔτε ἀπόφασίς ἐστιν.
438Aristoteles, De interpretatione, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Αὐτὰ μὲν οὖν καθ᾿ ἑαυτὰ λεγόμενα τὰ ῥήματα ὀνόματά ἐστι καὶ σημαίνει τι (ἵστησι γὰρ ὁ λέγων τὴν διάνοιαν, καὶ ὁ ἀκούσας ἠρέμησεν), ἀλλ᾿ εἰ ἔστιν ἢ μή, οὔπω σημαίνει· οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι ἢ μὴ εἶναι σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος, οὐδ᾿ ἐὰν τὸ ὂν εἴπῃς αὐτὸ καθ᾿ ἑαυτὸ ψιλόν.
439Aristoteles, De interpretatione, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ γὰρ ἐν τῷ μῦς τὸ ῦς σημαντικόν, ἀλλὰ φωνή ἐστι νῦν μόνον.
440Aristoteles, De interpretatione, 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ δυοῖν ἓν ὄνομα κεῖται, ἐξ ὧν μή ἐστιν ἕν, οὐ μία κατάφασις οὐδὲ ἀπόφασις μία, οἷον εἴ τις θεῖτο ὄνομα ἱμάτιον ἵππῳ καὶ ἀνθρώπῳ, τὸ ἔστιν ἱμάτιον λευκόν, αὕτη οὐ μία κατάφασις οὐδὲ ἀπόφασις μία.
441Aristoteles, De interpretatione, 9; 6 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲν ἄρα οὔτε ἔστιν οὔτε γίνεται οὔτε ἀπὸ τύχης οὔθ᾿ ὁπότερ᾿ ἔτυχεν, οὐδὲ ἔσται ἢ οὐκ ἔσται, ἀλλ᾿ ἐξ ἀνάγκης ἅπαντα καὶ οὐχ ὁπότερ᾿ ἔτυχεν.
442Aristoteles, De interpretatione, 9; 10 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ ἀεὶ ἀληθὲς ἦν εἰπεῖν ὅτι ἔστιν ἢ ἔσται, οὐχ οἷόν τε τοῦτο μὴ εἶναι οὐδὲ μὴ ἔσεσθαι.
443Aristoteles, De interpretatione, 9; 13 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲν ἄρα ὁπότερ᾿ ἔτυχεν οὐδὲ ἀπὸ τύχης ἔσται· εἰ γὰρ ἀπὸ τύχης, οὐκ ἐξ ἀνάγκης.
444Aristoteles, De interpretatione, 9; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦτο διαφέρει, εἴ τινες εἶπον τὴν ἀντίφασιν ἢ μὴ εἶπον· δῆλον γὰρ ὅτι οὕτως ἔχει τὰ πράγματα, κἂν μὴ ὁ μὲν καταφήσῃ τι ὁ δὲ ἀποφήσῃ οὐδὲ γὰρ διὰ τὸ καταφαθῆναι ἢ ἀποφαθῆναι ἔσται ἢ οὐκ ἔσται, οὐδ᾿ εἰς μυριοστὸν ἔτος μᾶλλον ἢ ἐν ὁποσῳοῦν χρόνῳ.
445Aristoteles, De interpretatione, 9; 35 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δὲ οἷον ἀνάγκη μὲν ἔσεσθαι ναυμαχίαν αὔριον ἢ μὴ ἔσεσθαι, οὐ μέντοι ἔσεσθαί γε αὔριον ναυμαχίαν ἀναγκαῖον οὐδὲ μὴ γενέσθαι· γενέσθαι μέντοι ἢ μὴ γενέσθαι ἀναγκαῖον.
446Aristoteles, De interpretatione, 10; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἄνευ δὲ ῥήματος οὐδεμία κατάφασις οὐδὲ ἀπόφασις· τὸ γὰρ ἔστιν ἢ ἔσται ἢ ἦν ἢ γίνεται, ἢ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα, ῥήματα ἐκ τῶν κειμένων ἐστί· προσσημαίνει γὰρ χρόνον.
447Aristoteles, De interpretatione, 10; 38 (auctor 384BC-322BC)
Σημαίνει δὲ τὸ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος δίκαιος οὐδεμιᾷ ἐκείνων ταὐτόν, οὐδὲ ἡ ἀντικειμένη ταύτῃ ἡ οὐκ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος δίκαιος· τὸ δὲ πᾶς οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος τῷ οὐδεὶς δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος ταὐτὸν σημαίνει.
448Aristoteles, De interpretatione, 11; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δὲ ἓν κατὰ πολλῶν ἢ πολλὰ καθ᾿ ἑνὸς καταφάναι ἢ ἀποφάναι, ἐὰν μὴ ἕν τι ᾖ τὸ ἐκ τῶν πολλῶν δηλούμενον, οὐκ ἔστι κατάφασις μία οὐδὲ ἀπόφασις.
449Aristoteles, De interpretatione, 11; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν ἡ ἐρώτησις ἡ διαλεκτικὴ ἀποκρίσεώς ἐστιν αἴτησις, ἢ τῆς προτάσεως ἢ θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως, ἡ δὲ πρότασις ἀντιφάσεως μιᾶς μόριον, οὐκ ἂν εἴη ἀπόκρισις μία πρὸς ταῦτα· οὐδὲ γὰρ ἡ ἐρώτησις μία, οὐδ᾿ ἐὰν ᾖ ἀληθής.
450Aristoteles, De interpretatione, 11; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἅμα δὲ δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ τί ἐστιν ἐρώτησίς ἐστι διαλεκτική· δεῖ γὰρ δεδόσθαι ἐκ τῆς ἐρωτήσεως ἑλέσθαι ὁπότερον βούλεται τῆς ἀντιφάσεως μόριον ἀποφήνασθαι.
451Aristoteles, De interpretatione, 12; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδέ γε τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι καὶ οὐ δυνατὸν μὴ εἶναι οὐδέποτε ἅμα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀληθεύονται.
452Aristoteles, De interpretatione, 13; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὸ ἀναγκαῖον εἶναι ἀκολουθεῖ τῷ δυνατὸν εἶναι, οὐδὲ τὸ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι· τῷ μὲν γὰρ ἄμφω ἐνδέχεται συμβαίνειν, τούτων δὲ ὁπότερον ἂν ἀληθὲς ᾖ, οὐκέτι ἔσται ἐκεῖνα ἀληθῆ.
453Aristoteles, De interpretatione, 14; 2 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ μὴ ἐκεῖ ἡ τοῦ ἐναντίου δόξα ἐναντία ἐστίν, οὐδὲ ἡ κατάφασις τῇ καταφάσει ἔσται ἐναντία, ἀλλ᾿ ἡ εἰρημένη ἀπόφασις.
454Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δ’ ἔντομα μέχρι μὲν τοῦ ζῆν ἦλθεν, πολὺν δ’ οὐ δύναται χρόνον· οὐ γὰρ ἔχει ὄργανα, οὐδὲ δύναται ποιεῖν αὐτὰ ἡ ἀρχὴ ἡ ἐν ἑκάστῳ.
455Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
ὁρᾷ, οὐδεὶς ἂν φαίη μνημονεύειν, οὐδὲ τὸ θεωρούμενον, ὅτε θεωρῶν τυγχάνει καὶ ἐννοῶν· ἀλλὰ τὸ μὲν αἰσθάνεσθαί φησι, τὸ δ’ ἐπίστασθαι μόνον· ὅταν δ’ ἄνευ τῶν ἐνεργειῶν ἔχῃ τὴν ἐπιστήμην καὶ τὴν αἴσθησιν, οὕτω μέμνηται τὰς τοῦ τριγώνου ὅτι δύο ὀρθαῖς ἴσαι, τὸ μὲν ὅτι ἔμαθεν ἢ ἐθεώρησεν, τὸ δὲ ὅτι ἤκουσεν ἢ εἶδεν ἢ ὅ τι τοιοῦτον· ἀεὶ γὰρ ὅταν ἐνεργῇ κατὰ τὸ μνημονεύειν, οὕτως ἐν τῇ ψυχῇ λέγει, ὅτι πρότερον τοῦτο ἤκουσεν ἢ ᾔσθετο ἢ ἐνόησεν.
456Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ τῶν νοητικῶν τι μορίων ἦν, οὐκ ἂν ὑπῆρχε πολλοῖς τῶν ἄλλων ζῴων, ἴσως δ’ οὐδενὶ τῶν θνητῶν, ἐπεὶ οὐδὲ νῦν πᾶσι διὰ τὸ μὴ πάντα χρόνου αἴσθησιν ἔχειν· ἀεὶ γὰρ ὅταν ἐνεργῇ τῇ μνήμῃ, καθάπερ καὶ πρότερον εἴπομεν, ὅτι εἶδε τοῦτο ἢ ἤκουσεν ἢ ἔμαθε, προσαισθάνεται ὅτι πρότερον· τὸ δὲ πρότερον καὶ ὕστερον ἐν χρόνῳ ἐστίν.
457Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ δὴ ταῦτα ἁπλῶς, ἐὰν ἔμπροσθεν ὑπάρξαντα πάλιν ἐγγένηται, ἀλλ’ ἔστιν ὡς, ἔστι δ’ ὡς οὔ.
458Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε δὴ καθόλου ἀρχὴ καὶ τὸ μέσον πάντων· εἰ γὰρ μὴ πρότερον, ὅταν ἐπὶ τοῦτο ἔλθῃ, μνησθήσεται, ἢ οὐκέτ’ οὐδὲ ἄλλοθεν, οἷον εἴ τις νοήσειεν ἐφ’ ὧν Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ· εἰ γὰρ μὴ ἐπὶ τοῦ Ε μέμνηται, ἐπὶ τοῦ Ε Θ ἐμνήσθη· ἐντεῦθεν γὰρ ἐπ’ ἄμφω κινηθῆναι ἐνδέχεται, καὶ ἐπὶ τὸ Δ καὶ ἐπὶ τὸ Ε.
459Aristoteles, De motu animalium, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἡ ἰσχὺς δ' ἀφ' ἧς αὕτη ἡ δύναμις, ὅτι οὐκ ἄπειρος, φανερόν· οὐδὲ γὰρ ἡ γῆ ἄπειρος, ὥστ' οὐδὲ τὸ βάρος αὐτῆς.
460Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 7; 11 (auctor 384BC-322BC)
Νῦν γὰρ οὐ διώρισται περὶ αὐτοῦ οὐδέ γε τὸ νῦν ῥηθησόμενον, οἷον πότερον καθάπερ οἱ μαθηματικοὶ τὰ περὶ τὴν ἀστρολογίαν δεικνύουσιν, οὕτω δεῖ καὶ τὸν φυσικὸν τὰ φαινόμενα πρῶτον τὰ περὶ τὰ ζῷα θεωρήσαντα καὶ τὰ μέρη τὰ περὶ ἕκαστον, ἔπειθ´ οὕτω λέγειν τὸ διὰ τί καὶ τὰς αἰτίας, ἢ ἄλλως πως.
461Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 22; 53 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δὲ τούτοις οὐδὲ τῶν τοῦ τεθνηκότος μορίων οὐδὲν ἔτι τῶν τοιούτων ἐστί, λέγω δ´ οἷον ὀφθαλμός, χείρ.
462Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 25; 58 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὴ τοῦτό ἐστι ψυχὴ ἢ ψυχῆς μέρος ἢ μὴ ἄνευ ψυχῆς (ἀπελθούσης γοῦν οὐκέτι ζῷόν ἐστιν, οὐδὲ τῶν μορίων οὐδὲν τὸ αὐτὸ λείπεται, πλὴν τῷ σχήματι μόνον, καθάπερ τὰ μυθευόμενα λιθοῦσθαι), εἰ δὴ ταῦτα οὕτως, τοῦ φυσικοῦ περὶ ψυχῆς ἂν εἴη λέγειν καὶ εἰδέναι, καὶ εἰ μὴ πάσης, κατ´ αὐτὸ τοῦτο καθ´ ὃ τοιοῦτο τὸ ζῷον, καὶ τί ἐστιν ἡ ψυχή, ἢ αὐτὸ τοῦτο τὸ μόριον, καὶ περὶ τῶν συμβεβηκότων κατὰ τὴν τοιαύτην αὐτῆς οὐσίαν, ἄλλως τε καὶ τῆς φύσεως διχῶς λεγομένης καὶ οὔσης τῆς μὲν ὡς ὕλης τῆς δ´ ὡς οὐσίας.
463Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 28; 67 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ οὐκ ἔστι πᾶσα ἡ ψυχὴ κινήσεως ἀρχή, οὐδὲ τὰ μόρια ἅπαντα, ἀλλ´ αὐξήσεως μὲν ὅπερ καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς, ἀλλοιώσεως δὲ τὸ αἰσθητικόν, φορᾶς δ´ ἕτερόν τι καὶ οὐ τὸ νοητικόν· ὑπάρχει γὰρ ἡ φορὰ καὶ ἐν ἑτέροις τῶν ζῴων, διάνοια δ´ οὐδενί.
464Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 29; 68 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον οὖν ὡς οὐ περὶ πάσης ψυχῆς λεκτέον· οὐδὲ γὰρ πᾶσα ψυχὴ φύσις, ἀλλά τι μόριον αὐτῆς ἓν ἢ καὶ πλείω.
465Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 31; 75 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γὰρ δὴ ὅ τι ἔτυχεν ἐξ ἑκάστου γίνεται σπέρματος, ἀλλὰ τόδε ἐκ τοῦδε, οὐδὲ σπέρμα τὸ τυχὸν ἐκ τοῦ τυχόντος σώματος.
466Aristoteles, De partibus animalium, 1, 3, 8; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γὰρ ἄνευ ὕλης οὐδὲν ζῴου μόριον, οὔτε μόνη ἡ ὕλη· οὐ γὰρ πάντως ἔχον σῶμα ἔσται ζῷον, οὐδὲ τῶν μορίων οὐδέν, ὥσπερ πολλάκις εἴρηται.
467Aristoteles, De partibus animalium, 1, 3, 14; 29 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ´ οἷον συμβαίνει τοῖς διαιρουμένοις τὸ μὲν ἄπτερον τὸ δὲ πτερωτόν, πτερωτοῦ δὲ τὸ μὲν ἥμερον τὸ δ´ ἄγριον, ἢ τὸ μὲν λευκὸν τὸ δὲ μέλαν· οὐ γὰρ διαφορὰ τοῦ πτερωτοῦ τὸ ἥμερον οὐδὲ τὸ λευκόν, ἀλλ´ ἑτέρας ἀρχὴ διαφορᾶς, ἐκεῖ δὲ κατὰ συμβεβηκός.
468Aristoteles, De partibus animalium, 2, 2, 10; 18 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δεῖ μὴ λανθάνειν πῶς δεῖ τῶν φύσει συνεστώτων τὰ μὲν θερμὰ λέγειν τὰ δὲ ψυχρὰ καὶ τὰ μὲν ξηρὰ τὰ δ´ ὑγρά, ἐπεὶ ὅτι γ´ αἴτια ταῦτα σχεδὸν καὶ θανάτου καὶ ζωῆς ἔοικεν εἶναι φανερόν, ἔτι δ´ ὕπνου καὶ ἐγρηγόρσεως καὶ ἀκμῆς καὶ γήρως καὶ νόσου καὶ ὑγιείας, ἀλλ´ οὐ τραχύτητες καὶ λειότητες οὐδὲ βαρύτητες καὶ κουφότητες οὐδ´ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδὲν ὡς εἰπεῖν.
469Aristoteles, De partibus animalium, 2, 3, 13; 24 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ γὰρ συνεχές ἐστι τὸ αἷμα ταύτῃ οὐδὲ συμπεφυκός, ἀλλ´ οἷον ἐν ἀγγείῳ τυγχάνει κείμενον ἔν τε τῇ καρδίᾳ καὶ ταῖς φλεψίν.
470Aristoteles, De partibus animalium, 2, 5, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δ´ ἀμφώδοντα καὶ ἀκέρατα καὶ πολυσχιδῆ πιμελὴν ἔχει ἀντὶ στέατος, ἣ οὐ πήγνυται οὐδὲ θρύπτεται ξηραινομένη διὰ τὸ μὴ εἶναι γεώδη τὴν φύσιν αὐτῆς.
471Aristoteles, De partibus animalium, 2, 5, 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ζῷον μὲν γάρ ἐστι κατὰ τὸ αἰσθητικὸν μόριον, ἡ δὲ σὰρξ καὶ τὸ ἀνάλογον αἰσθητικόν· τὸ δ´ αἷμα, ὥσπερ εἴρηται καὶ πρότερον, οὐκ ἔχει αἴσθησιν, διὸ οὐδὲ πιμελὴ οὐδὲ στέαρ· αἷμα γὰρ πεπεμμένον ἐστίν.
472Aristoteles, De partibus animalium, 2, 7, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἔχει συνέχειαν οὐδεμίαν πρὸς τὰ αἰσθητικὰ μόρια, δῆλον μὲν καὶ διὰ τῆς ὄψεως, ἔτι δὲ μᾶλλον τῷ μηδεμίαν ποιεῖν αἴσθησιν θιγγανόμενος, ὥσπερ οὐδὲ τὸ αἷμα οὐδὲ τὸ περίττωμα τῶν ζῴων.
473Aristoteles, De partibus animalium, 2, 8, 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δ´ ἔντομα τῶν ζῴων καὶ τὰ μαλάκια τούτοις τ´ ἐναντίως καὶ αὑτοῖς ἀντικειμένως συνέστηκεν· οὐδὲν γὰρ ὀστῶδες ἔχειν ἔοικεν οὐδὲ γεηρὸν ἀποκεκριμένον, ὅ τι καὶ ἄξιον εἰπεῖν, ἀλλὰ τὰ μὲν μαλάκια σχεδὸν ὅλα σαρκώδη καὶ μαλακά, πρὸς δὲ τὸ μὴ εὔφθαρτον εἶναι τὸ σῶμα αὐτῶν, καθάπερ τὰ σαρκώδη, μεταξὺ σαρκὸς καὶ νεύρου τὴν φύσιν ἔχει.
474Aristoteles, De partibus animalium, 2, 10, 13; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ἄλλον οὖν ἂν τρόπον κειμένη καὶ διεσπασμένη, καθάπερ ἡ τῆς ἀκοῆς, οὐκ ἂν ἐποίει τὸ αὑτῆς ἔργον, οὐδὲ τὸ μόριον ἐν ᾧ ἐστιν· διὰ γὰρ τῆς ἀναπνοῆς ἡ αἴσθησις τοῖς ἔχουσι μυκτῆρας, τοῦτο δὲ τὸ μόριον κατὰ μέσον καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθέν ἐστιν.
475Aristoteles, De partibus animalium, 3, 4, 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δὲ πέρας ᾗ τὰ περιττώματα ἀποκρίνεται· τὰ δὲ κῶλα πέφυκεν ἄλλοις ἄλλως, καὶ οὐκ ἔστι τῶν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων, διὸ καὶ ἀφαιρουμένων ζῶσιν· δῆλον δ´ ὡς οὐδὲ προστιθέμενα φθείρει.
476Aristoteles, De partibus animalium, 3, 4, 22; 58 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ αἱ ἀλλότριαι κινήσεις ἕκαστον τῶν θερμῶν καταψύχουσιν, ἐν δὲ ταῖς εὐρυχωρεστέραις τὸ πνεῦμα πλεῖον καὶ ἐνισχύει μᾶλλον· διὸ τῶν μεγαλοκοιλίων οὐδὲν οὐδὲ τῶν μεγαλοφλέβων πῖόν ἐστι κατὰ σάρκα, ἀλλὰ πάντα ἢ τὰ πλεῖστα τῶν τοιούτων ἀδηλόφλεβα καὶ μικροκοίλια φαίνεται.
477Aristoteles, De partibus animalium, 3, 9, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ γὰρ νεφροὺς οὔτε τῶν πτερωτῶν καὶ λεπιδωτῶν οὐδὲν ἔχει οὔτε τῶν φολιδωτῶν, πλὴν αἱ θαλάττιαι χελῶναι καὶ αἱ χερσαῖαι· ἀλλ´ ὡς τῆς εἰς τοὺς νεφροὺς τεταγμένης σαρκὸς οὐκ ἐχούσης χώραν ἀλλὰ διεσπαρμένης εἰς πολλά, πλατέα νεφροειδῆ ἐν ἐνίοις τῶν ὀρνίθων ἐστίν.
478Aristoteles, De partibus animalium, 3, 9, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δ´ ἀπὸ τῆς φλεβὸς τείνων πόρος οὐκ εἰς τὸ κοῖλον τῶν νεφρῶν κατατελευτᾷ ἀλλ´ εἰς τὸ σῶμα καταναλίσκεται τῶν νεφρῶν· διόπερ ἐν τοῖς κοίλοις αὐτῶν οὐκ ἐγγίνεται αἷμα, οὐδὲ πήγνυται τελευτώντων.
479Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 10; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ γὰρ οὐδὲ ταῦτα ὅλως τὴν τοῦ στόματος ἀποδίδωσι λειτουργίαν (ἀνόδοντα γάρ) καὶ οὔτε ᾧ διαιρήσει, οὔτε ᾧ λεανεῖ τὴν τροφὴν ἔχουσι, διὰ τοῦτο τὰ μὲν πρὸ τῆς κοιλίας ἔχουσι τὸν καλούμενον πρόλοβον ἀντὶ τῆς τοῦ στόματος ἐργασίας, οἱ δὲ τὸν οἰσοφάγον πλατύν, ἢ πρὸ τῆς κοιλίας αὐτοῦ μέρος τι ὀγκῶδες ἐν ᾧ προθησαυρίζουσι τὴν ἀκατέργαστον τροφήν, ἢ τῆς κοιλίας αὐτῆς τι ἐπανεστηκός, οἱ δ´ αὐτὴν τὴν κοιλίαν ἰσχυρὰν καὶ σαρκώδη πρὸς τὸ δύνασθαι πολὺν χρόνον θησαυρίζειν καὶ πέττειν ἀλείαντον οὖσαν τὴν τροφήν· τῇ δυνάμει -γὰρ καὶ τῇ θερμότητι τῆς κοιλίας ἡ φύσις ἀναλαμβάνει τὴν τοῦ στόματος ἔνδειαν.
480Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 12; 22 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ οὐδὲ πλατεῖς ἔχουσιν ὀδόντας, οὐδ´ ἐνδέχεται λεαίνειν· μάτην ἂν οὖν εἶχον.
481Aristoteles, De partibus animalium, 4, 2, 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔχει δὲ οὐδὲ ἡ κάμηλος ἀποκεκριμένην, ἀλλὰ φλεβία χολώδη μᾶλλον.
482Aristoteles, De partibus animalium, 4, 2, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔχει δ´ οὐδ´ ἡ φώκη χολήν, οὐδὲ τῶν θαλαττίων δελφίς.
483Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δ´ οὐδὲ τῶν ἄλλων ἀναίμων οὐδέν.
484Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 7; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δ´ ἔχει τὰ μόρια τοῦτον τὸν τρόπον διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν ὥσπερ καὶ οἱ ὄρνιθες· οὐδὲ γὰρ τούτων οὐδὲν ἐνδέχεται λεαίνειν τὴν τροφήν, διόπερ ὁ πρόλοβός ἐστι πρὸ τῆς κοιλίας.
485Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 22; 64 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ συνεχὲς οἷόν τ´ εἶναι τὸ ᾠόν· οὐδὲ γὰρ τοῖς ἄλλοις, ἀλλ´ ἐπὶ θάτερα τοῦ κύκλου μόνον.
486Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 30; 89 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ μάλιστα καὶ τοῦτο, κἂν εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον τῶν ζῴων, φυτικὸν δίκαιον καλεῖν· οὐδὲ γὰρ τῶν φυτῶν οὐδὲν ἔχει περίττωμα.
487Aristoteles, De partibus animalium, 4, 11, 13; 41 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δ´ οὐδὲ ταῦτα οὔτ´ ἄλλο τῶν μὴ ζῳοτοκούντων ἐν αὑτοῖς οὐδὲν γάλα, διότι ᾠοτοκοῦσιν, ἐν δὲ τῷ ᾠῷ ἐγγίνεται ἡ γαλακτώδης ὑπάρχουσα ἐν τοῖς ζῳοτόκοις τροφή.
488Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 177 (auctor 384BC-322BC)
Διοριστέον δὲ πῶς ἔστι καὶ πῶς οὐκ ἔστιν· τὸ μὲν γάρ ἐστι κατὰ τοὺς χυμοὺς τεταγμένον αὐτῶν, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ τὸ ἡδὺ καὶ τὸ λυπηρὸν κατὰ συμβεβηκὸς ἔχουσιν· διὰ γὰρ τὸ τοῦ θρεπτικοῦ πάθη εἶναι, ἐπιθυμούντων μὲν ἡδεῖαι αἱ ὀσμαὶ τούτων εἰσί, πεπληρωμένοις δὲ καὶ μηδὲν δεομένοις οὐχ ἡδεῖαι, οὐδ’ ὅσοις μὴ καὶ ἡ τροφὴ ἡ ἔχουσα τὰς ὀσμὰς ἡδεῖα, οὐδὲ τούτοις.
489Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 178 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε αὗται μέν, καθάπερ εἴπομεν, κατὰ συμβεβηκὸς ἔχουσι τὸ ἡδὺ καὶ λυπηρόν, διὸ καὶ πάντων εἰσὶ κοιναὶ τῶν ζῴων· αἱ δὲ καθ’ αὑτὰς ἡδεῖαι τῶν ὀσμῶν εἰσίν, οἷον αἱ τῶν ἀνθῶν· οὐδὲν γὰρ μᾶλλον οὐδ’ ἦττον πρὸς τὴν τροφὴν παρακαλοῦσιν, οὐδὲ συμβάλλεται πρὸς ἐπιθυμίαν οὐδέν, ἀλλὰ τοὐναντίον μᾶλλον· ἀληθὲς γὰρ ὅπερ Εὐριπίδην σκώπτων εἶπε Στράττις, ὅταν φακῆν ἕψητε, μὴ ἐπιχεῖν μύρον.
490Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 201 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ’ οὐδὲ τὸ ὕδωρ ἐθέλει αὐτὸ μόνον ἄμικτον ὂν τρέφειν· σωματῶδες γάρ τι δεῖ εἶναι τὸ συστησόμενον.
491Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 212 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τίνι κρινοῦμεν ταῦτα ἢ γνωσόμεθα; ἢ τῷ νῷ; Ἀλλ’ οὐ νοητά, οὐδὲ νοεῖ ὁ νοῦς τὰ ἐκτὸς μὴ μετ’ αἰσθήσεως ὄντα.
492Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 223 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐδ’ ἡ τῆς αἰσθήσεως ὑπεροχὴ καθ’ αὑτὴν αἰσθητὴ οὐδὲ χωριστή (δυνάμει γὰρ ἐνυπάρχει ἐν τῇ ἀκριβεστέρᾳ ἡ ὑπεροχή), οὐδὲ τὸ τηλικοῦτον αἰσθητὸν χωριστὸν ἔσται ἐνεργείᾳ αἰσθέσθαι, ἀλλ’ ὅμως ἔσται αἰσθητόν· δυνάμει τε γάρ ἐστιν ἤδη, καὶ ἐνεργείᾳ ἔσται προσγενόμενον.
493Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 238 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δὲ οὐδὲ ὁμοίως ἐπί τε ἀλλοιώσεως ἔχει καὶ φορᾶς· αἱ μὲν γὰρ φοραὶ εὐλόγως εἰς τὸ μεταξὺ πρῶτον ἀφικνοῦνται (δοκεῖ δ’ ὁ ψόφος εἶναι φερομένου τινὸς κίνησις), ὅσα δ’ ἀλλοιοῦται, οὐκέτι ὁμοίως· ἐνδέχεται γὰρ ἀθρόον ἀλλοιοῦσθαι, καὶ μὴ τὸ ἥμισυ πρότερον, οἷον τὸ ὕδωρ ἅμα πᾶν πήγνυσθαι.
494Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 265 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δὲ δῆλον ὅτι οὐδὲ τὰ μὴ ἐναντία· τὰ μὲν γὰρ τοῦ λευκοῦ τὰ δὲ τοῦ μέλανός ἐστιν, καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ὁμοίως, οἷον τῶν χυμῶν οἱ μὲν τοῦ γλυκέος οἱ δὲ τοῦ πικροῦ.
495Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 266 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ τὰ μεμιγμένα ἅμα· λόγοι γάρ εἰσιν ἀντικειμένων, οἷον τὸ διὰ πασῶν καὶ τὸ διὰ πέντε, ἂν μὴ ὡς ἓν αἰσθάνηται.
496Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 271 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ τοῦτ’ οὐκ ἀληθές, οὐδ’ ἐνδέχεται χρόνον εἶναι ἀναίσθητον οὐδένα οὐδὲ λανθάνειν, ἀλλὰ παντὸς ἐνδέχεται αἰσθάνεσθαι.
497Aristoteles, De somno et vigilia, 1; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἐνδέχεται δὲ οὐδὲ θάτερον τούτων ἀεὶ ὑπάρχειν τῷ αὐτῷ, οἷον ἀεί τι γένος ζῴων καθεύδειν ἢ ἀεί τι ἐγρηγορέναι.
498Aristoteles, De somno et vigilia, 1; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δὲ οὐδὲ καθεύδειν οὐδὲν ἀεὶ ἐνδέχεται.
499Aristoteles, De somno et vigilia, 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δ’ ὀστρακοδέρμων κατὰ μὲν τὴν αἴσθησιν οὐδέ πω γέγονε φανερὸν εἰ καθεύδουσιν· εἰ δέ τῳ πιθανὸς ὁ λεχθεὶς λόγος, τούτῳ πεισθήσεται.
500Aristoteles, De somno et vigilia, 3; 22 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ τοῖς παιδίοις οὐ συμφέρουσιν οἱ οἶνοι, οὐδὲ ταῖς τίτθαις (διαφέρει γὰρ ἴσως οὐδὲν αὐτὰ πίνειν ἢ τὰς τίτθας), ἀλλὰ δεῖ πίνειν ὑδαρῆ καὶ ὀλίγον· πνευματῶδες γὰρ ὁ οἶνος, καὶ τούτου μᾶλλον ὁ μέλας.