'ούτως' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 4957 hits      Show next 500

1Adrianus I, Epistolae, 96, 1218D
Τοῦτο δὲ ἐν πληροφορίᾳ καὶ πάσῃ βεβαιώσει ἔστω εἰδυῖα ἡ Θεοπόβλητος ὑμῶν βασιλεία, ὅτι τὸ μέγα ἔργον τοῦτο, ὃ ἐπεχειρήσατε, εἰ τελειωθῇ διὰ τῆς μεσιτείας ὑμῶν, καὶ ἀποκατασταθῇ ἡ ἀρχαία ὀρθοδοξία ἐν τοῖς μέρεσιν αὐτοῖς, καὶ σταθῶσιν αἱ σεβάσμιαι εἰκόνες ἐν τῇ ἀρχαίᾳ αὐτῶν ἀποκαταστάσει, μέτοχοι γενήσεσθε τοῦ ἐν θείᾳ τῇ λήξει πάλαι βασιλέως κυροῦ Κωνσταντίνου, καὶ τῆς κυρᾶς [L., μακαρίας] Ἑλένης, τῶν τὴν ὀρθόδοξον πίστιν τρανωσάντων καὶ βεβαιωσάντων, καὶ ἐπὶ πλέον τὴν ἁγίαν μητέρα ὑμῶν καθολικὴν καὶ Ῥωμαϊκὴν καὶ πνευματικὴν Ἐκκλησίαν ὑψωσάντων, καὶ μετ' ἐκείνους πάλιν τῶν ὀρθοδόξως προβεβασιλευκότων ὑμῶν καὶ κρατησάντων [L., καὶ τὴν ἁγίαν καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν, πνευματικὴν ὑμῶν μητέρα, Ῥωμαϊκὴν Ἐκκλησίαν ὑψωσάντων· καὶ μετὰ τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων βασιλέων, οἷα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν κεφαλὴν, σεβασαμένον]· καὶ οὕτως ἀναδειχθήσεται καὶ τὸ ὑμέτερον εὐσεβέστατον καὶ Θεοδώρητον ὄνομα νέου Κωνσταντίνου καὶ νέας Ἑλένης, ἐν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ ἐπαινετῶς διαφημιζόμενον, δι' ὧν ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία ἀνακαινίζεται.
2Adrianus I, Epistolae, 96, 1219A
Αὐτοὶ γὰρ οἱ ἅγιοι καὶ κορυφαῖοι τῶν ἀποστόλων, οἱ τὴν καθολικὴν καὶ ὀρθόδοξον πίστιν ἐναρξάμενοι, ἐγγράφως ἐθεσμοθέτησαν τὴν αὐτῶν πίστιν κρατεῖν πάντας τοὺς μετ' αὐτοὺς διαδόχους μέλλοντας γίνεσθαι τῶν θρόνων αὐτῶν, ἐν αὐτῇ διαμένειν ἕως τῆς συντελείας· Καὶ οὕτως κρατεῖ ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία, καὶ τιμᾷ τοὺς ἁγίους χαρακτῆρας αὐτῶν.
3Agapetus I, Epistolae, 66, 0049C
Ἐπειδὴ καθάπερ συγγνώμης ἀξία ἐστὶν ἡ πλάνη τοῦ ἅπαξ ἁμαρτάνειν, οὕτως ἡ συχνὴ παράβασις, κίνησιν αὐστηρίας ἀπαιτεῖ.
4Agapetus I, Epistolae, 66, 0057A
μικρᾶς γὰρ ἀντέχεσθαι ἐκκλησίας ὑπερηφανήσας εὐθὺς εἰς τοσοῦτον ἀσύγκριτον ἐκκλησίαν ἐκείνης ἑαυτὸν ἐπέδωκεν, ὡς ἱκανὸν ὄντα ταύτης ἐπιμελεῖσθαι· ἐπειδὴ οὖν δικαίως οὕτως ἐπιτετίμηται παρ' ὑμῶν, καὶ ἐκβέβληται τοῦ θρόνου τῆς βασιλίδος ταύτης πόλεως τοῦ πιστοτάτου ἡμῶν βασιλέως τὴν δικαίαν ὑμῶν ἐπὶ τούτων ἀγανάκτησιν προσδεξαμένου, καὶ συνεπαμύναντος τοῖς τε θείοις κανόσι καὶ τῇι καθολικῇ πίστει, οὐ βούλεσθε δὴ τὴν παντελῆ τούτου ἀπώλειαν, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι αὐτόν.
5Agapetus I, Epistolae, 66, 0075D
Φιλούμενος ἀναγνώστης τῆς Ταρσέων ἐκκλησίας, ἀξιώσας ὑπέγραψα Καὶ μετὰ τὴν ἀνὰγνωσιν τῶν λιβέλλων ὁ θεοσεβέστατος ἀναγνώστης, καὶ νοταρίων σεκουνδοκήριος τῆς πρεσβύτιδος Ῥώμης προκομίσας τὸ ἄκτον τῆς γραφείσης παρὰ Ἀγαπητοῦ τοῦ τῆς ἁγίας μνήμης συνοδικῆς ἐπιστολῆς, ἀνέγνω διὰ Ῥωμαϊκῶν λέξεων· τὴν δὲ ἑρμηνείαν ταύτης ἀνέγνω Χριστόδωρος διάκονος, καὶ νοτάριος σηκρητάριος ἔχουσαν οὕτως.
6Agatho papa, Epistolae, 87, 1218C
Ἐπεὶ δὲ, εὐσεβέστατοι καὶ ἀνδρειότατοι βασιλέων, τῆς σεβασμίας ὑμῶν εὐσεβείας σὺν ἐπαίνῳ θαυμάζομεν τὴν Θεάρεστον πρόθεσιν, ἥνπερ πρὸς τὴν ἀποστολικὴν ἡμῶν πίστιν ἔχειν κατηξιώσατε, τοῦ Θεοῦ μυστικῶς πληροφοροῦντος, οὐ ῥήμασι ῥευστοῖς, οὔτε λαλιᾷ ἀπάτης, ἀλλὰ τῇ αὐτοῦ θείᾳ χάριτι ὑπομιμνήσκοντος, καὶ πάσης ἀμφιβολίας περιαιρεθείσης ἐπιθυμεῖτε ἐπιγνῶναι, ἅπερ ἡ ἀλήθεια τῆς ὀρθοδόξου καὶ ἀποστολικῆς περιέχει πίστεως· ἡμεῖς πάντες οἱ ἐλάχιστοι τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ πρόεδροι, οἱ δοῦλοι τοῦ Χριστιανικωτάτου ὑμῶν κράτους, ἔν τε τοῖς δυτικοῖς καὶ ἀρκτῴοις μέρεσι τυγχάνοντες, εἰ καὶ ὀλίγοι καὶ ἁπλούστεροι τῇ γνώσει, τῆς πίστεως [τῇ πίστει, ex L.] ὅμως διὰ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος σταθεροὶ, ἕνεκεν τῶν προσταχθέντων διὰ τῆς θειώδους σάκρας, ἐγνωκότες τὸν συμβασιλεύοντα καὶ διοικοῦντα σὺν ὑμῖν, τὴν κτίστην καὶ πρύτανιν τῶν πάντων Θεὸν, ἱλαρευόμενοι πηρὶ τῆς τοιαύτης εὐσεβοῦς προθέσεως μετὰ τῶν ἐκ βάθους τῆς καρδίας ὀδυρμῶν εὐχαριστεῖν ἀπηρξάμεθα, ὅτι τὸ οὕτως ἀξιεπαίνετον, τὸ οὕτω θαυμαστὸν καὶ σωτηριῶδες, οὕτω μονογενῶς τῷ Θεῷ ὑπὲρ πάσας τὰς γηΐνας θυσίας εὐπρόσδεκτον ἔργον ἡ ὑμετέρα φιλανθρωπία καταπιστεύεται ἐπιθυμῆσαι, ὅπερ πολλοῖς μὲν εὐσεβεία καὶ δικαιοσύνῃ προὔχουσι βασιλεῦσιν ἐπεθυμεῖτο, ὅμως ὀλίγοις καὶ ἀραιοῖς πρὸς Θεάρεστον ἀποτέλεσμα μετὰ ἀκεραιότητος τῆς ἀποστολικῆς πίστεως διασωθῆναι δυνατὸν ἀπεδείχθη.
7Agatho papa, Epistolae, 87, 1223A
Ὅθεν ἀκολούθως καθὼς δύο φύσεις ἤτοι οὐσίας, τουτέστι θεότητα καὶ ἀνθρωπότητα ἀσυγχύτως, ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως αὐτὸν ἔχειν ἀληθῶς ὁμολογοῦμεν, οὕτως ὁμοίως καὶ δύο φυσικά θελήματα, καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας ἔχειν, ἅτε δὴ τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρωπον, ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν τοῦτον τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸυ, ὁ τῆς εὐσεβείας καταρτίζει κανών· ἐπειδὴ τοῦτο ἡμᾶς [ἡμῖν] ἡ ἀποστολικὴ καὶ εὐαγγελικὴ παράδοσις, καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων ἡ διδασκαλία, οὕστινας ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, καὶ αἱ σεβάσμιαι σύνοδοι δέχονται, ὁρίσαι δείκνυνται.
8Agatho papa, Epistolae, 87, 1247C
Ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ σύνοδος, ἡ κατὰ Θεοῦ χάριν καὶ πανευσεβὲς θέσπισμα τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ πιστοτάτου μεγάλου βασιλέως Κωνσταντίνου συναχθεῖσα ἐν ταύτῃ τῇ Θεοφυλάκτῳ καὶ βασιλίδι Κωνσταντινουπόλει νέᾳ Ῥώμῃ ἐν τῷ σεκρέτῳ τοῦ θείου παλατίου τῷ οὕτως ἐπιλεγομένῳ Τρούλλῳ, τῷ ἁγιωτάτῳ καὶ μακαριωτάτῳ πάπᾳ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης Ἀγάθωνι ἐν Κυρίῳ χαίρειν.
9Agatho papa, Epistolae, 87, 1250C
Οὐ γὰρ ἐγελάσαμεν τῶν πέλας τὰ πτώματα, οὐδὲ τῆς ἐκείνων ἐξοιστρήσεως ἐπιχαρέντες κατεσκιρτήσαμεν, οὐδὲ μέγα διὰ τοῦτο ἐπήρθημεν, ἵνα καὶ μεῖζον ἐπὶ τούτῳ κατενεχθείημεν· οὐχ οὕτως ἡμεῖς περὶ τούτων, ὦ σεβασμία καὶ ἱερὰ κεφαλὴ, ἐπαιδεύθημεν, τὸν τῶν ὅλων δεσπότην Χριστὸν κεκτημένοι φιλάνθρωπόν τε καὶ ὑπεράγαθον· ὃς καὶ μιμητὰς ἡμᾶς, ὡς ἐφικτὸν, τῆς ἱεραρχικῆς αὐτοῦ νομοθεσίας ἀγαθοπρεπῶς γενέσθαι παρακελεύεται, καὶ τύπον ἐπέχοντας τῆς αὐτοῦ ποιμαντικῆς τε καὶ συστατικῆς κυβερνήσεως.
10Agatho papa, Epistolae, 87, 1251A
Οὕτως ἡμεῖς τῷ ἁγίῳ Πνεύματι λαμπρυνόμενοι, καὶ ταῖς ὑμετέραις διδασκαλίαις ὁδηγούμενοι τὰ δυσχερῆ τῆς δυσσεβείας ἀπεκρουσάμεθα δόγματα, τὴν εὐθυτάτην τῆς ὀρθοδοξίας τρίβον ἐξομαλίσαντες, ἐν ὅλοις τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ γαληνοτάτου ἡμῶν βασιλέως Κωνσταντίνου θεοσόφως ἡμᾶς περιθάλψαντός τε καὶ κυβερνήσαντος· εἶτά τε καὶ τοῦ ἑνὸς ἡμῶν τῆς βασιλευούσης ταύτης Κωνσταντινουπόλεως ἁγιωτάτου προέδρου συνθεμένου πρώτου τοῦ πρὸς τὸν εὐσεβέστατον ἡμῶν βασιλέα παρ' ὑμῶν τῆς ὀρθοδοξίας σταλέντι συντάγματι, ἅτε κατὰ πάντα τοῖς ἐκκρίτοις καὶ Θεοφόροις Πατράσι, καὶ ταῖς ἁγίαις πέντε οἰκουμενικαῖς συνόδοις ὁμοφωνήσαντι, καὶ δὴ πάντας ἡμᾶς Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ περιέχοντος τὸ σπουδαζόμενον εὐμαρῶς διηνύσαμεν.
11Agatho papa, Epistolae, 87, 1162C
Καὶ μήπως τινὰ τῶν ἀκουόντων ὁ οὕτως εὐσεβὴς διαλάθῃ σκοπὸς, ἢ ἀνθρωπίνη ὑποψία καταπτοήσῃ λόγιζομένων ἐξουσίᾳ ἡμᾶς εἶναι συνωθησθέντας, καὶ οὐχὶ πληρεστάτῃ γαληνότητι πρὸς τὸ ἀπολογήσασθαι περὶ τοῦ κηρύγματος τῆς εὐαγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἡμῶν πίστεως ὑπομνησθέντας, αἱ θειώδεις κεραῖαι πρὸς τὸν τῆς ἀποστολικῆς μνήμης Δῶνον τὸν ἀρχιερέα καὶ προηγησάμενον τὴν ἡμετέραν μετριότητα, πᾶσι τοῖς λαοῖς καὶ ἔθνεσι διὰ τῆς ἡμῶν διακονίας ἐφανεροποίησαν, καὶ πληροφοροῦσιν· ἅστινας κεραίας ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος τῷ καλάμῳ τῆς βασιλικῆς γλώττης ἐκ τοῦ καθαροῦ τῆς καρδίας θησαυροῦ ὑπηγόρευσεν, ὑπομιμνησκούσας, καὶ μὴ καταθλιβούσας· ἀπολογουμένας καὶ μὴ καταφοβούσας· μὴ καταπονούσας, ἀλλὰ προτρεπούσας· πρὸς ταῦτα, ἅπερ εἰσὶ τοῦ Θεοῦ, κατὰ Θεὸν προτρεπούσας.
12Agatho papa, Epistolae, 87, 1166D
Οὕτως ἠνεῳγμένα τὰ ὦτα τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ πρὸς τὸ εἰσακοῦσαι τῶν ἱκεσιῶν ἡμῶν εὑρήσαι ἡ ὑμετέρα ἡμερωτάτη εὐσέβεια, καὶ ἀβλαβεῖς περί τε τὴν ὀρθότητα τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, περί τε τὴν τῶν σωμάτων ὁλοκληρίαν τοῖς οἰκείοις ἀποκαταστῆσαι κελεύσῃ· οὕτως ἀποκαταστήσαι ἡ ὑπερτάτη μεγαλειότης διὰ τῶν ἀνδρειοτάτων, καὶ ἀηττήτων καμάτων τῆς ὑμῶν θεοστηρίκτου φιλανθρωπίας ὑπὸ τὸ ἀγαθοθελὲς διάδημα τῆς ὑμῶν βασιλείας πᾶσαν τὴν τῶν Χριστιανῶν πολιτείαν, καὶ τοῖς ἀνδρειοτάτοις ὑμῶν σκήπροις τὰ ἀντιτασσόμενα, ὑποτάξαι ἔθνη, ἵνα ἐκ τούτου πάσῃ ψυχῇ, καὶ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι πληροφορία γένηται, ὅτι ὅπερ διὰ τῶν σεβασμίων κεραιῶν περὶ ἀβλαβησίας, καὶ τοῦ μὴ ἔν τινι βαρυνθῆναι τοὺς ἐρχομένους, τοῦ Θεοῦ αὐτῇ ἐνηχήσαντος, ὑποσχέσθαι κατηξίωσεν, ἐν πᾶσιν ἐπλήρωσεν, Οὔτε γὰρ ἡ εἴδησις αὐτῶν παῤῥησίαν δέδωκεν, ἵνα τολμήσωμεν πρὸς τὰ εὐσεβῆ ὑμῶν ἴχνη τούτους στεῖλαι, ἀλλὰ τοῦτο ἡ βασιλικὴ ὑμῶν εὐμένεια φιλανθρώπως κελεύουσα προετρέψατο, καὶ ἡ ἡμῶν σμικρότης τὸ κελευθὲν μεθ' ὑπακοῆς ἐπλήρωσεν.
13Agatho papa, Epistolae, 87, 1183A
Καὶ πάλιν φησί· Διὰ τί οὖν ἀρνῆσαι κεκλεισμένοις ὀφθαλμοῖς πράγματα φανερὰ, ἀπὸ τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀναφύεσθαι θέλημα τῷ ἀνθρώπῳ; Ὡσαύτως· Αὐτὴ ἡ κίνησις τῆς ψυχῆς μηδενὸς ἀναγκάζοντος θέλημα ἐστι . . . Καὶ πάλιν· Οὕτως οὐκ ἀληθῶς ἄρα [οὕτως ἄρα ex Lat.], Ἰουλιανὲ, ἐξ ἀνθρώπου θέλημα ἀνθρώπου οὐκ ἀναφύεται, ὁπόταν ὁ ἀνθρωπος ἀγαθὸν ποίημα Θεοῦ εἴη; Ἔπειτα δὲ [μὴ] ἠδυνήθη ἀνελθεῖν εἰς τὴν καρδίαν σου, φύεσθαι μὲν ἐξ ἀνθρώπου θέλημα, ἀλλ' οὐχὶ ἐκ τοῦ αὐτεξουσίου αὐτοῦ; Εἰπὲ οὖν πόθεν, ἐὰν οὐχὶ ἀπὸ τῆς φύσεως, τουτέστιν, ἐὰν οὐχὶ ἀπ' αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου; Αἷστισι μαρτυρίαις φαίνεται μίαν ἑκάστην αὐτῶν, ἅς τινας ἐνταῦθα ὁ πνευματικὸς Πατὴρ ἀπηρίθμησε φύσεις, ἴδιον φυσικὸν ἔχειν, καὶ ἑνὶ ἑκάστῳ προσκυροῦσθαι ὀφείλειν θέλημα.
14Agatho papa, Epistolae, 87, 1183C
Ὁπόταν ταῦτα οὕτως ἔχει, ἀκριβέστατα φαίνεται, ὅτι ἐν τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ δύο, τουτέστι, Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου φύσεις, ἤτοι οὐσίας ὁμολογοῦντες εἰς μίαν αὐτοῦ συνεληλυθέναι τὴν ὑπόστασιν, ἤτοι πρόσωπον, ἀναγκαῖόν ἐστι καὶ δύο ἡμᾶς φυσικὰ ἐν αὐτῷ ὁμολογεῖν θελήματα, θεῖον δηλονότι καὶ ἀνθρώπινον· ἐπειδὴ οὔτε τὴν αὐτοῦ θεότητα, ὅσον πρὸς τὸν τῆς φύσεως λόγον ἀνήκει, ἀνθρώπινον ἐσχηκέναι θέλημα λέγειν ἐστίν· οὔτε τὴν ἀνθρωπότητα αὐτοῦ θεῖον φυσικῶς ἐσχηκέναι θέλημα πιστεύειν ἐστίν· οὔτε δὲ πάλιν τινὰ ἐκ τῶν αὐτῶν δύο τοῦ Χριστοῦ οὐσιῶν ἐκτὸς τοῦ φυσικοῦ θελήματος ὑπάρχειν ὁμολογεῖν ἐστίν· ὁπόταν καὶ τὸ ἀνθρώπινον διὰ τῆς παντοκρατορίας τῆς αὐτοῦ θεότητος ὑψηλόν ἐστι, καὶ τὸ θεῖον διὰ τῆς ἀνθρωπότητος φανερὸν τοῖς ἀνθρώποις.
15Agatho papa, Epistolae, 87, 1190D
Ὅθεν ὁ ἅγιος Ἱλάριος ὁ τῆς ἀληθείας ἐξοχώτατος ἐκδικητὴς ἐν τῷ ἐννάτῳ λόγῳ περὶ πίστεως κατὰ Ἀρειανῶν οὕτως ἡμᾶς κατήρτισεν· Ἐτέχθη τοίνυν ὁ μονογενὴς Θεὸς ἐκ Παρθένου ἄνθρωπος, καὶ κατὰ τὸ πλήρωμα τῶν χρόνων, ἐν ἑαυτῷ μέλλων προάγεσθαι εἰς Θεὸν τὸν ἄνθρωπον, τοῦτον κατὰ πὰντα τὸν τρόπον τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου ἐκράτησεν, ὅπως ἑαυτὸν Υἱὸν Θεοῦ πιστεύεσθαι διδάξῃ, ὡς ἀνθρώπου Υἱὸν κηρύττεσθαι ὑπομνήσῃ· λαλῶν καὶ πράττων ὁ ἄνθρωπος [καὶ πράττων ἄνθρωπος] ἅπαντα τὰ τοῦ Θεοῦ, εἶτα φθεγγόμενος, καὶ πράττων ὁ Θεὸς [καὶ πράττων Θεὸς] ἅπαντα ἅπερ εἰσὶν ἀνθρώπου.
16Agatho papa, Epistolae, 87, 1191C
Ὡς γὰρ ὁ Κύριος ἐνδυσάμενος τὸ σῶμα γέγονεν ἄνθρωπος· οὕτως ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι παρ' αὐτοῦ τοῦ Λόγου τεθεοποιήμεθα προσληφθέντες διὰ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, καὶ λοιπὸν ζωὴν αἰώνιον κληρονομοῦμεν.
17Agatho papa, Epistolae, 87, 1199D
] κατ' ἄλλο δηλονότι καὶ ἄλλο ἐνήργησεν ὁ Χριστός· ἵνα κατὰ τὴν θεότητα, ἃ ποιεῖ ὁ Πατὴρ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιῇ, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα, ἅ εἰσι τοῦ ἀνθρώπου ἴδια, ὁ αὐτὸς οὗτος [οὕτως] ἐνήργει ὡς ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἀληθής ἐστι καὶ Θεὸς καὶ ἄνθρωπος.
18Agatho papa, Epistolae, 87, 1203C
Καὶ μετὰ ταῦτα ἐν τῷ λιβέλλῳ τῆς πίστεως, ὃν εἰς ὁμολογίαν [ἐν τῷ σηκῷ. Lat.] τοῦ μακαρίου Πέτρου τοῦ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων προσήγαγε, δύο θελήματα, καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας ὁμολογεῖ ἐν τῷ ἑνὶ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ, ἐν ᾧ καὶ ταῖς μαρτυρίαις τῶν ἁγίων Πατέρων οὕτως ἑαυτὸν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τὴν ἀλήθειαν ἔχειν διαβεβαιοῦται.
19Agatho papa, Epistolae, 87, 1214B
Παρακαλῶ τοίνυν, εὐσεβέστατοι καὶ φιλανθρωπότατοι βασιλέων, καὶ Αὔγουστοι, καὶ ἅμα σὺν τῇ ἐμῇ ἐλαχιστίᾳ πᾶσα ψυχὴ Χριστιανῶν γονυπετοῦσα δέεται, ἵνα πᾶσι τοῖς θεαρέστοις ἀγαθοῖς, καὶ ταῖς θαυμασταῖς καὶ βασιλικαῖς εὐεργεσίαις, ἅστινας διὰ τῆς ὑμῶν Θεαρέστου σπουδῆς ἡ ὕψιστος ῥοπὴ τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει χαρίσασθαι κατηξίωσε, καὶ τοῦτο εἰς ὁλόκληρον ἀποκατάστασιν τῆς τελείας εὐσεβείας τῷ συμβασιλεύοντι Δεσπότῃ Χριστῷ εὐπρόσδεκτον θυσίαν προσαγαγεῖν κελεύσητε, τὸν λόγον τῆς ἀτιμωρησίας χαρισάμενοι, καὶ ἐλευθέραν τοῦ λαλεῖν ἄδειαν ἑνὶ ἑκάστῳ τῷ λαλεῖν ἐθέλοντι, καὶ λόγον ὑπὲρ τῆς πίστεως ἧς πιστεύει καὶ κρατεῖ, ἀποδοῦναι, ἵνα ἀπὸ πάντων φανερῶς ἐπιγνωσθῇ, ὅτι οὐδενὶ φόβῳ, οὐδεμιᾷ δυναστείᾳ, οὐδεμιᾷ ἀπειλῇ, ἢ ἀποστροφῇ, τίς ποτε ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τῆς καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς πίστεως λαλεῖν θέλων ἐκωλύθη, ἢ ἀπεβλήθη, ὅπως πάντες ὁμοθυμαδὸν ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καὶ οὕτως ἀνεικάστου ἀγαθοῦ εἰς πάντα τὸν χρόνον τῆς ἑαυτῶν ζωῆς τὴν θείαν μεγαλοσύνην δοξάζωσι, καὶ ὑπὲρ ῥώσεως καὶ ὑψώσεως τοῦ ἀνδρειοτάτου ὑμῶν κράτους ἀκαταπαύστους ὁμοθυμαδὸν τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ δεήσηις ἐκχέωσιν.
20Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0569D
Τρανώτερον δὲ κᾂν τοῖς ἑξῆς παρίστησιν, ὡς ὁ λόγος ἦν αὑτῷ μόνον τὸ ἐμπαθὲς, ἀλλ' οὐ τὸ φυσικὸν ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος ἀποδιορίσασθαι θέλημα· καὶ ὅτιπερ, κᾂν τῷ φυσικῷ καὶ ἀνθρωπίνῷ, πρὸς τὸ πατρικὸν καὶ θεῖον συνέβαινε μὲν, οὐδεμίαν τὴν ἐξ ἀντιπράξεως ἔχων πρὸς ἐκεῖνο διαφορὰν, ὑποτύπωσιν δὲ διδοὺς ἡμῖν ἑαυτὸν, τὸ οἰκεῖον ἑκουσίως ὑπέταττεν· συνίστα δὲ τὸ πατρικὸν, ᾧ ἂν καὶ ἡμεῖς ἐκμιμούμενοι, τὸ ἑαυτῶν ἀθετήσαντες, τὸ θεῖον διὰ πάσης σπουδῆς ἐκπληρώσωμεν, λέγων οὕτως· « κᾂν γέγραπται, ὅτι οὐκ ἦλθον ποιῆσαι τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με πατρός· » καὶ, « οὐχ ὃ ἐγὸ θέλω, ἀλλ' ὅ τι σὺ, Πάτερ· οὔκ εἰσι ταῦτα διαφόρου θελήματος, τουτέστιν ἐναντίου καὶ ἀντιπράττοντος· ἀλλὰ τῆς προσληφθείσης ἀνθρωπίνης οἰκονομίας οἰκειουμένης συμπαθῶς τὰ ἡμέτερα.
21Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0613C
Καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Οἴδαμεν ὄντως ὅτι οὕτως ἦν· πλὴν μὴ λυπήσης τὸν βασιλέα, διὰ τὴν εἰρήνην καὶ μόνον ποιήσαντα τὸν τύπον, οὐκ ἐπ' ἀναιρέσει τινὸς τῶν ἐπὶ Χριστοῦ νοουμέμένων, ἀλλ' ἐπὶ εἰρήνῃ, τὴν σιωπὴν τῶν ποιουσῶν τὴν διάστασιν φωνῶν οἰκονομοῦντα.
22Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0619D
Καὶ οὕτως εἰσὶ γυμνοὶ καὶ ἄτροφοι, μόνην ἔχοντες τὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ παρακαλοῦντες πάντας τοὺς Χριστιανοὺς, τοῦτο βοῶντες· Εὔξασθαι διὰ τὸν Κύριον, ἵνα τελειώσῃ ὁ Θεὸς τὸ ἔλεος αὐτοῦ μετὰ τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν, καὶ διδάξῃ ἡμᾶς.
23Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0627A
Ὡς προώρισεν ὁ Θεὸς πρὸ πάντων τῶν αἰώνων τὴν περὶ ἐμὲ προνοητικήν διεξαγωγὴν, οὕτως ἔχω.
24Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0631B
Οὐδὲν γὰρ τῶν ὄντων, εἴτε νοερόν ἐστιν, ἀφήρηται θελητικῆς δυνάμεως καὶ ἐνεργείας, εἴτε αἰσθητικὸν αἰσθητικῆς ἐνεργείας, εἴτε φυτικὸν, αὐξητικῆς καὶ θρεπτικῆς ἐνεργείας· εἴτε παντελῶς ἄψυχον, καὶ πάσης ἄμοιρον ζωῆς, τῆς καθ' ἐξιν λεγομένης ἐνεργείας καὶ ἐπιτηδειότητος Καὶ δηλοῦσι πάντα τὰ οὕτως ὄντα, ἀντιληπτὰ τυγχάνοντα ταῖς τῶν αἰσθητικῶν αἰσθήσεσιν.
25Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0631B
Ὥσπερ γὰρ ἐνέργειαν λέγομεν τῆς ὁράσεως τὸ ὁρᾷν, οὕτως καὶ τῶν ὁρωμένων τὸ ὁρᾶσθαι· καὶ τὰ λοιπὰ πάντα κατὰ τὸν αὐτὸν θεωροῦμεν γενόμενα τρόπον.
26Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0633B
Οὕτως καὶ ὁ τοὺς ψευδαποστόλους καὶ ψευδοπροφήτας καὶ ψευδοδιδασκάλους δεχόμενος, τὸν διάβολον δέχεται.
27Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0639D
Κατὰ τὴν ἁγίαν γραφὴν, καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρας, οὐδὲν τοιοῦτον λέγειν παρελάβομεν· ἀλλ' ὥσπερ δὺο φύσεις τὸν Χριστὸν τὰς ἐξ ὧν ἐστιν, οὕτως καὶ τὰς φυσικὰς αὐτοῦ θλήσεις καὶ ἐνεργείας καταλλήλως αὐτῷ, ὁμοῦ τε φύσει Θεῷ καὶ ἀνθρώπῳ ὅντι τῶ αὐτῷ, πιστεύειν καὶ ὁμολογεῖν ἐπετράπημεν.
28Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0647A
Καὶ οὕτως ἐπὶ πάσης φύσεως, πολλῶν τῷ ἀριθμῷ κατηγορουμένης, κοινὴν, ἀλλ' οὐχὶ μόνην τὴν ἐνέργειαν θεωροῦμεν.
29Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0647D
Μετὰ δὲ τὸ ἀπελθεῖν τοὺς εἰρημένους ἄνδρας τῇ ὀγδόῃ τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς τῆς παρούσης πεντεκαιδεκάτης ἰνδικτιῶνος, ἐξῆλθεν αὖθις Παῦλος ὁ ὕπατος ἐν Βιζύῃ πρὸς τὸν ἀββᾶν Μάξιμον, κέλευσιν ἐπιφερόμενος περιέχουσαν οὕτως· « Κελεύομεν τῇ σῇ ἐνδοξότητι ἀπελθεῖν ἐν Βιζύῃ, καὶ ἀγαγεῖν Μάξιμον τὸν μοναχὸν μετὰ πολλῆς τιμῆς καὶ κολακείας, διά τε τὸ γῆρας καὶ τὴν ἀσθένειαν· καὶ τὸ εἶναι αὐτὸν προγονικὸν ἡμῶν, καὶ γενόμενον αὐτοῖς τίμιον' καὶ θέσθαι τοῦτον ἐν τῷ εὐαγεῖ μοναστερίῳ τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, τῷ διακειμένῳ πλησίον τοῦ Ῥηγίου· καὶ ἐλθεῖν, καὶ μηνύσαι ὑμῖν.
30Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0649B
ὁ ἐπὶσκοπος· Εἴπατε αὐτῷ τὴν ἀπόκρισιν, καὶ γνῶτε τι λέγει· ἐπεὶ τὸ οὕτως ἐξελθεῖν μηδὲν εἰρηκότας καὶ μηδὲν ἀκούσαντας, οὐκ ἔστιν εὔλογον.
31Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0651A
Καὶ ἀναστὰς ὁ ἐπίσκοπος εἶπεν· Οὕτως οὐκ ἔδει γενέσθαι, ἀλλ' ἀκοῦσαι μόνον παρ' αὐτοῦ τὴν ἀπόκρισιν, καὶ εἰσελθεῖν ἀναγγεῖλαι τῷ δεσπότῃ ἡμῶν τῷ ἀγγαθῷ.
32Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0657A
Καὶ μετὰ ταῦτα ἤγαγον αὐτοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ ἐποίησαν κατ' αὐτῶν πρᾶξιν, καὶ μετὰ τὸ ἀναθεματίσαι καὶ ἀνασκάψαι αὐτοὺς τὸν ἐν ἁγίοις Μάξιμον, καὶ τὸν μακάριον Ἀναστάσιον τὸν μαθητὴν αὐτοῦ, τόντε ἁγιώτατον πάπαν Μαρτῖνον, τὸν ἅγιον Σωφρόνιον τὸν πατριάρχην Ἱεροσολύμων, καὶ πάντας τοὺς ὀρθοδόξους, καὶ σύμφρονας αὐτῶν, ἤνεγκαν καὶ τὸν ἄλλον μακάριον Ἀναστάσιον, καὶ τοῖς αὐτοῖς ἀναθέμασι καὶ ὕβρεσι χρησάμενοι καὶ ἐπ' αὐτὸν, παρέδωκαν τοῖς ἄρχουσιν, εἰπόντες οὕτως· Σὺ μὲν οὗν Ἀναστάσιε, τὸ φαῖον τῆς πανδήμου τῶν ἀναθεμάτων τῆς ἀρᾶς ἐνδυσάμενος περιβόλαιον, ἀπαλλάσσου τῆς κανονικῆς ἀκροάσεως, πρὸς ἣν ᾑρετίσω στάσιν τῆς γεέννης, ἀποφερόμενος, συνούσης ἡμῖν τῆς εὐκλεοῦς καὶ πάντα συνδιαιτησάσης τιμίας τε καὶ ἱερᾶς συγκλήτου, παραχρῆμα τὴν μεθ' ἡμᾶς παραληψομένης κρίσιν, καὶ τὰ τοῖς πολιτικοῖς δοκοῦντα νόμοις ἐπὶ σοὶ διαπραξομένης, ὡς αὐτοὶ δοκιμάσειεν, τῶν τηλικούτων σου βλασφημιῶν ἕνεκα καὶ τυραννίδων.
33Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 570, l. 34
et siqua inueniri possunt {καὶ εἴ τινα εὑρίσκοιντο ἕτερα }, sic figurantur {ὁμοίως ἢ οὕτως σχηματίζεται }.
34Aristoteles, Physica, 1, 2; 1
Ἀνάγκη δ' ἤτοι μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν ἢ πλείους, καὶ εἰ μίαν, ἤτοι ἀκίνητον, ὥς φησι Παρμενίδης καὶ Μέλισσος, ἢ κι νουμένην, ὥσπερ οἱ φυσικοί, οἱ μὲν ἀέρα φάσκοντες εἶναι οἱ δ' ὕδωρ τὴν πρώτην ἀρχήν· εἰ δὲ πλείους, ἢ πεπερασμένας ἢ ἀπεί ρους, καὶ εἰ πεπερασμένας πλείους δὲ μιᾶς, ἢ δύο ἢ τρεῖς ἢ τέτ ταρας ἢ ἄλλον τινὰ ἀριθμόν, καὶ εἰ ἀπείρους, ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος, τὸ γένος ἕν, σχήματι δὲ , ἢ εἴδει διαφερούσας ἢ καὶ ἐναντίας.
35Aristoteles, Physica, 1, 2; 3
τὸ μὲν οὖν εἰ ἓν καὶ ἀκίνητον τὸ ὂν σκοπεῖν οὐ περὶ φύσεώς ἐστι σκο πεῖν· ὥσπερ γὰρ καὶ τῷ γεωμέτρῃ οὐκέτι λόγος ἔστι πρὸς τὸν ἀνελόντα τὰς ἀρχάς, ἀλλ' ἤτοι ἑτέρας ἐπιστήμης ἢ πα σῶν κοινῆς, οὕτως οὐδὲ τῷ περὶ ἀρχῶν· οὐ γὰρ ἔτι ἀρχὴ ἔστιν, εἰ ἓν μόνον καὶ οὕτως ἓν ἔστιν.
36Aristoteles, Physica, 1, 2; 5
ὅμοιον δὴ τὸ σκοπεῖν εἰ οὕτως ἓν καὶ πρὸς ἄλλην θέσιν ὁποιανοῦν διαλέγεσθαι τῶν λόγου ἕνεκα λεγομένων (οἷον τὴν Ἡρακλείτειον, ἢ εἴ τις φαίη ἄνθρωπον ἕνα τὸ ὂν εἶναι), ἢ λύειν λόγον ἐριστικόν, ὅπερ ἀμφότεροι μὲν ἔχουσιν οἱ λόγοι, καὶ ὁ Μελίσσου καὶ ὁ Παρμενίδου· καὶ γὰρ ψευδῆ λαμ βάνουσι καὶ ἀσυλλόγιστοί εἰσιν· μᾶλλον δ' ὁ Μελίσσου φορ τικὸς καὶ οὐκ ἔχων ἀπορίαν, ἀλλ' ἑνὸς ἀτόπου δοθέντος τὰ ἄλλα συμβαίνει· τοῦτο δὲ οὐδὲν χαλεπόν.
37Aristoteles, Physica, 1, 3; 6
ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ εἴδει οἷόν τε ἓν εἶναι, πλὴν τῷ ἐξ οὗ (οὕτως δὲ ἓν καὶ τῶν φυσικῶν τινες λέγουσιν, ἐκείνως δ' οὔ)· ἄνθρωπος γὰρ ἵππου ἕτερον τῷ εἴδει καὶ τἀναντία ἀλ λήλων.
38Aristoteles, Physica, 1, 3; 14
οὐ γὰρ ἔσται ὄν τι αὐτὸ εἶναι, εἰ μὴ πολλὰ τὸ ὂν σημαίνει οὕτως ὥστε εἶναί τι ἕκαστον.
39Aristoteles, Physica, 1, 3; 34
ὅτι μὲν οὖν οὕτως ἓν εἶναι τὸ ὂν ἀδύνα τον, δῆλον.
40Aristoteles, Physica, 1, 4; 3
ἔοικε δὲ Ἀναξα γόρας ἄπειρα οὕτως οἰηθῆναι διὰ τὸ ὑπολαμβάνειν τὴν κοι νὴν δόξαν τῶν φυσικῶν εἶναι ἀληθῆ, ὡς οὐ γιγνομένου οὐδε νὸς ἐκ τοῦ μὴ ὄντος (διὰ τοῦτο γὰρ οὕτω λέγουσιν, ἦν ὁμοῦ πάντα, καὶ τὸ γίγνεσθαι τοιόνδε καθέστηκεν ἀλλοιοῦσθαι, οἱ δὲ σύγκρισιν καὶ διάκρισιν)· ἔτι δ' ἐκ τοῦ γίγνεσθαι ἐξ ἀλ λήλων τἀναντία· ἐνυπῆρχεν ἄρα· εἰ γὰρ πᾶν μὲν τὸ γι γνόμενον ἀνάγκη γίγνεσθαι ἢ ἐξ ὄντων ἢ ἐκ μὴ ὄντων, τούτων δὲ τὸ μὲν ἐκ μὴ ὄντων γίγνεσθαι ἀδύνατον (περὶ γὰρ ταύτης ὁμογνωμονοῦσι τῆς δόξης ἅπαντες οἱ περὶ φύσεως), τὸ λοι πὸν ἤδη συμβαίνειν ἐξ ἀνάγκης ἐνόμισαν, ἐξ ὄντων μὲν καὶ ἐνυπαρχόντων γίγνεσθαι, διὰ μικρότητα δὲ τῶν ὄγκων ἐξ ἀναισθήτων ἡμῖν.
41Aristoteles, Physica, 1, 7; 26
ὡς γὰρ πρὸς ἀνδριάντα χαλκὸς ἢ πρὸς κλίνην ξύλον ἢ πρὸς τῶν ἄλλων τι τῶν ἐχόντων μορφὴν [ἡ ὕλη καὶ] τὸ ἄμορφον ἔχει πρὶν λαβεῖν τὴν μορφήν, οὕτως αὕτη πρὸς οὐσίαν ἔχει καὶ τὸ τόδε τι καὶ τὸ ὄν.
42Aristoteles, Physica, 1, 7; 27
μία μὲν οὖν ἀρχὴ αὕτη, οὐχ οὕτω μία οὖσα οὐδὲ οὕτως ὂν ὡς τὸ τόδε τι, μία δὲ ἧς ὁ λόγος, ἔτι δὲ τὸ ἐναντίον τούτῳ, ἡ στέρησις.
43Aristoteles, Physica, 1, 9; 16
ὅτι μὲν οὖν εἰσὶν ἀρ χαί, καὶ τίνες, καὶ πόσαι τὸν ἀριθμόν, διωρίσθω ἡμῖν οὕτως· πάλιν δ' ἄλλην ἀρχὴν ἀρξάμενοι λέγωμεν.
44Aristoteles, Physica, 2, 1; 15
ἕνα μὲν οὖν τρόπον οὕτως ἡ φύσις λέγεται, ἡ πρώτη ἑκάστῳ ὑποκειμένη ὕλη τῶν ἐχόντων ἐν αὑτοῖς ἀρ χὴν κινήσεως καὶ μεταβολῆς, ἄλλον δὲ τρόπον ἡ μορφὴ καὶ τὸ εἶδος τὸ κατὰ τὸν λόγον.
45Aristoteles, Physica, 2, 3; 6
φαμέν “ἵνα ὑγιαίνῃ”, καὶ εἰπόντες οὕτως οἰόμεθα ἀπο δεδωκέναι τὸ αἴτιον.
46Aristoteles, Physica, 2, 3; 24
δεῖ δ' ἀεὶ τὸ αἴτιον ἑκάστου τὸ ἀκρότατον ζητεῖν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων (οἷον ἅνθρωπος οἰκοδομεῖ ὅτι οἰκοδόμος, ὁ δ' οἰκο δόμος κατὰ τὴν οἰκοδομικήν· τοῦτο τοίνυν πρότερον τὸ αἴ τιον, καὶ οὕτως ἐπὶ πάντων)· ἔτι τὰ μὲν γένη τῶν γενῶν, τὰ δὲ καθ' ἕκαστον τῶν καθ' ἕκαστον (οἷον ἀνδριαντο ποιὸς μὲν ἀνδριάντος, ὁδὶ δὲ τουδί)· καὶ τὰς μὲν δυνάμεις τῶν δυνατῶν, τὰ δ' ἐνεργοῦντα πρὸς τὰ ἐνεργούμενα.
47Aristoteles, Physica, 2, 4; 9
καίτοι εἰ οὕτως ἔχει, τοῦτ' αὐτὸ ἄξιον ἐπιστάσεως, καὶ καλῶς ἔχει λεχ θῆναί τι περὶ αὐτοῦ.
48Aristoteles, Physica, 2, 5; 14
ὥστ' ἐπεὶ ἀόριστα τὰ οὕτως αἴτια, καὶ ἡ τύχη ἀόριστον.
49Aristoteles, Physica, 2, 7; 6
περὶ γενέσεως γὰρ μάλιστα τοῦτον τὸν τρόπον τὰς αἰτίας σκοποῦσι, τί μετὰ τί γίγνεται, καὶ τί πρῶτον ἐποίησεν ἢ τί ἔπαθεν, καὶ οὕτως αἰεὶ τὸ ἐφεξῆς.
50Aristoteles, Physica, 2, 7; 8
τοιοῦτον δ' ἐστὶν εἴ τι κι νεῖ μὴ κινούμενον, ὥσπερ τό τε παντελῶς ἀκίνητον καὶ [τὸ] πάντων πρῶτον καὶ τὸ τί ἐστιν καὶ ἡ μορφή· τέλος γὰρ καὶ οὗ ἕνεκα· ὥστε ἐπεὶ ἡ φύσις ἕνεκά του, καὶ ταύτην εἰδέναι δεῖ, καὶ πάντως ἀποδοτέον τὸ διὰ τί, οἷον ὅτι ἐκ τοῦδε ἀνάγκη τόδε (τὸ δὲ ἐκ τοῦδε ἢ ἁπλῶς ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ), καὶ εἰ μέλλει τοδὶ ἔσεσθαι (ὥσπερ ἐκ τῶν προτάσεων τὸ συμπέρασμα), καὶ ὅτι τοῦτ' ἦν τὸ τί ἦν εἶναι, καὶ διότι βέλ τιον οὕτως, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ τὸ πρὸς τὴν ἑκάστου οὐσίαν.
51Aristoteles, Physica, 2, 8; 2
ὅπου μὲν οὖν ἅπαντα συνέβη ὥσπερ κἂν εἰ ἕνεκά του ἐγί γνετο, ταῦτα μὲν ἐσώθη ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου συστάντα ἐπι τηδείως· ὅσα δὲ μὴ οὕτως, ἀπώλετο καὶ ἀπόλλυται, κα θάπερ Ἐμπεδοκλῆς λέγει τὰ βουγενῆ ἀνδρόπρῳρα.
52Aristoteles, Physica, 2, 8; 12
οἷον εἰ οἰκία τῶν φύσει γιγνομένων ἦν, οὕτως ἂν ἐγίγνετο ὡς νῦν ὑπὸ τῆς τέχνης· εἰ δὲ τὰ φύσει μὴ μόνον φύσει ἀλλὰ καὶ τέχνῃ γίγνοιτο, ὡσαύτως ἂν γίγνοιτο ᾗ πέ φυκεν.
53Aristoteles, Physica, 2, 8; 25
ἔτι ἔδει καὶ ἐν τοῖς σπέρμασι γίγνεσθαι ὅπως ἔτυχεν· ὅλως δ' ἀναιρεῖ ὁ οὕτως λέγων τὰ φύσει τε καὶ φύσιν· φύσει γάρ, ὅσα ἀπό τινος ἐν αὑτοῖς ἀρχῆς συνεχῶς κινούμενα ἀφικνεῖται εἴς τι τέλος· ἀφ' ἑκάστης δὲ οὐ τὸ αὐτὸ ἑκάστοις οὐδὲ τὸ τυχόν, ἀεὶ μέντοι ἐπὶ τὸ αὐτό, ἂν μή τι ἐμποδίσῃ.
54Aristoteles, Physica, 2, 8; 27
καὶ τοῦτο κατὰ συμβεβηκός (ἡ γὰρ τύχη τῶν κατὰ συμβεβηκὸς αἰτίων, καθάπερ καὶ πρότερον εἴπομεν), ἀλλ' ὅταν τοῦτο αἰεὶ ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γέ νηται, οὐ συμβεβηκὸς οὐδ' ἀπὸ τύχης· ἐν δὲ τοῖς φυσι κοῖς ἀεὶ οὕτως, ἂν μή τι ἐμποδίσῃ.
55Aristoteles, Physica, 2, 8; 31
ὅτι μὲν οὖν αἰτία ἡ φύσις, καὶ οὕτως ὡς ἕνεκά του, φανερόν.
56Aristoteles, Physica, 2, 9; 14
καὶ ἄμφω μὲν τῷ φυσικῷ λεκτέαι αἱ αἰτίαι, μᾶλλον δὲ ἡ τίνος ἕνεκα· αἴτιον γὰρ τοῦτο τῆς ὕλης, ἀλλ' οὐχ αὕτη τοῦ τέλους· καὶ τὸ τέλος τὸ οὗ ἕνεκα, καὶ ἡ ἀρχὴ ἀπὸ τοῦ ὁρισμοῦ καὶ τοῦ λόγου, ὥσπερ ἐν τοῖς κατὰ τέχνην, ἐπεὶ ἡ οἰκία τοιόνδε, τάδε δεῖ γενέσθαι καὶ ὑπάρ χειν ἐξ ἀνάγκης, καὶ ἐπεὶ ἡ ὑγίεια τοδί, τάδε δεῖ γενέ σθαι ἐξ ἀνάγκης καὶ ὑπάρχειν – οὕτως καὶ εἰ ἄνθρωπος τοδί, ταδί· εἰ δὲ ταδί, ταδί.
57Aristoteles, Physica, 3, 4; 5
τῶν δὲ πε περασμένα ποιούντων στοιχεῖα οὐθεὶς ἄπειρα ποιεῖ· ὅσοι δ' ἄπειρα ποιοῦσι τὰ στοιχεῖα, καθάπερ Ἀναξαγόρας καὶ Δη μόκριτος, ὁ μὲν ἐκ τῶν ὁμοιομερῶν, ὁ δ' ἐκ τῆς πανσπερ μίας τῶν σχημάτων, τῇ ἁφῇ συνεχὲς τὸ ἄπειρον εἶναι φασίν· καὶ ὁ μὲν ὁτιοῦν τῶν μορίων εἶναι μίγμα ὁμοίως τῷ παντὶ διὰ τὸ ὁρᾶν ὁτιοῦν ἐξ ὁτουοῦν γιγνόμενον· ἐντεῦθεν γὰρ ἔοικε καὶ ὁμοῦ ποτὲ πάντα χρήματα φάναι εἶναι, οἷον ἥδε ἡ σὰρξ καὶ τόδε τὸ ὁστοῦν, καὶ οὕτως ὁτιοῦν· καὶ πάντα ἄρα· καὶ ἅμα τοίνυν· ἀρχὴ γὰρ οὐ μόνον ἐν ἑκάστῳ ἔστι τῆς δια κρίσεως, ἀλλὰ καὶ πάντων.
58Aristoteles, Physica, 3, 5; 5
τοῦ δ' εἶναί τι ἄπειρον ἡ πίστις ἐκ πέντε μάλιστ' ἂν συμβαίνοι σκοποῦσιν, ἔκ τε τοῦ χρόνου (οὗτος γὰρ ἄπειρος) καὶ ἐκ τῆς ἐν τοῖς μεγέθεσι διαιρέσεως (χρῶνται γὰρ καὶ οἱ μαθηματικοὶ τῷ ἀπείρῳ)· ἔτι τῷ οὕτως ἂν μό νως μὴ ὑπολείπειν γένεσιν καὶ φθοράν, εἰ ἄπειρον εἴη ὅθεν ἀφαιρεῖται τὸ γιγνόμενον· ἔτι τῷ τὸ πεπερασμένον ἀεὶ πρός τι περαίνειν, ὥστε ἀνάγκη μηδὲν εἶναι πέρας, εἰ ἀεὶ πε ραίνειν ἀνάγκη ἕτερον πρὸς ἕτερον.
59Aristoteles, Physica, 3, 6; 3
ἀλλ' οὐχ οὕτως οὔτε φασὶν εἶναι οἱ φάσκοντες εἶναι τὸ ἄπειρον οὔτε ἡμεῖς ζητοῦμεν, ἀλλ' ὡς ἀδιεξίτητον.
60Aristoteles, Physica, 3, 6; 10
ἀλλ' εἰ οὕτως, εἴρηται ὅτι οὐκ ἐνδέχεται αὐτὸ λέ γειν ἀρχήν, ἀλλ' ᾧ συμβέβηκε, τὸν ἀέρα ἢ τὸ ἄρτιον.
61Aristoteles, Physica, 3, 6; 11
ὥστε ἀτόπως ἂν ἀποφαίνοιντο οἱ λέγοντες οὕτως ὥσπερ οἱ Πυθαγόρειοί φασιν· ἅμα γὰρ οὐσίαν ποιοῦσι τὸ ἄπειρον καὶ μερίζουσιν.
62Aristoteles, Physica, 3, 6; 13
λογικῶς μὲν οὖν σκοπουμένοις ἐκ τῶν τοι ῶνδε δόξειεν ἂν οὐκ εἶναι· εἰ γάρ ἐστι σώματος λόγος τὸ ἐπιπέδῳ ὡρισμένον, οὐκ ἂν εἴη σῶμα ἄπειρον, οὔτε νοητὸν οὔτε αἰσθητόν (ἀλλὰ μὴν οὐδ' ἀριθμὸς οὕτως ὡς κεχωρισμένος καὶ ἄπειρος· ἀριθμητὸν γὰρ ἀριθμὸς ἢ τὸ ἔχον ἀριθμόν· εἰ οὖν τὸ ἀριθμητὸν ἐνδέχεται ἀριθμῆσαι, καὶ διεξελθεῖν ἂν εἴη δυνατὸν τὸ ἄπειρον)· φυσικῶς δὲ μᾶλλον θεωροῦσιν ἐκ τῶνδε.
63Aristoteles, Physica, 3, 6; 37
οὐ γὰρ ἱκανὸν τὸ οὕτως εἰπόντα ἀπηλλάχθαι· εἴη γὰρ ἂν καὶ ὅτι οὐκ ἔχει ἀλλαχῆ κινεῖσθαι οὐ κινούμενον, ἀλλὰ πεφυκέναι οὐδὲν κωλύει· ἐπεὶ καὶ ἡ γῆ οὐ φέρεται, οὐδ' εἰ ἄπειρος ἦν, εἰργμένη μέντοι ὑπὸ τοῦ μέ σου· ἀλλ' οὐχ ὅτι οὐκ ἔστιν ἄλλο οὗ ἐνεχθήσεται, μείνειεν ἄν [ἐπὶ τοῦ μέσου], ἀλλ' ὅτι πέφυκεν οὕτω.
64Aristoteles, Physica, 3, 6; 40
ἅμα δὲ δῆλον ὅτι κἂν ὁτιοῦν μέρος δέοι μένειν· ὡς γὰρ τὸ ἄπειρον ἐν ἑαυτῷ μένει στη ρίζον, οὕτως κἂν ὁτιοῦν ληφθῇ μέρος ἐν ἑαυτῷ μενεῖ· τοῦ γὰρ ὅλου καὶ τοῦ μέρους ὁμοειδεῖς οἱ τόποι, οἷον ὅλης γῆς καὶ βώλου κάτω καὶ παντὸς πυρὸς καὶ σπινθῆρος ἄνω.
65Aristoteles, Physica, 3, 7; 3
ὅταν δὲ διωρισμένων οὕτως μηδετέρως φαί νηται ἐνδέχεσθαι, διαιτητοῦ δεῖ, καὶ δῆλον ὅτι πὼς μὲν ἔστιν πὼς δ' οὔ.
66Aristoteles, Physica, 3, 7; 7
ὅλως μὲν γὰρ οὕτως ἔστιν τὸ ἄπειρον, τῷ ἀεὶ ἄλλο καὶ ἄλλο λαμβάνεσθαι, καὶ τὸ λαμβανόμενον μὲν ἀεὶ εἶναι πεπερασμένον, ἀλλ' ἀεί γε ἕτερον καὶ ἕτερον· [ἔτι τὸ εἶναι πλεοναχῶς λέγεται, ὥστε τὸ ἄπειρον οὐ δεῖ λαμβάνειν ὡς τόδε τι, οἷον ἄνθρωπον ἢ οἰκίαν, ἀλλ' ὡς ἡ ἡμέρα λέγεται καὶ ὁ ἀγών, οἷς τὸ εἶναι οὐχ ὡς οὐσία τις γέγονεν, ἀλλ' ἀεὶ ἐν γενέσει ἢ φθορᾷ, πεπερασμένον, ἀλλ' ἀεί γε ἕτερον καὶ ἕτερον·] ἀλλ' ἐν τοῖς μεγέθεσιν ὑπομένοντος τοῦ ληφθέντος [τοῦτο συμβαί νει], ἐπὶ δὲ τοῦ χρόνου καὶ τῶν ἀνθρώπων φθειρομένων οὕτως ὥστε μὴ ἐπιλείπειν.
67Aristoteles, Physica, 3, 7; 10
ἄλλως μὲν οὖν οὐκ ἔστιν, οὕτως δ' ἔστι τὸ ἄπειρον, δυνάμει τε καὶ ἐπὶ καθαιρέσει (καὶ ἐντελεχείᾳ δὲ ἔστιν, ὡς τὴν ἡμέραν εἶναι λέγομεν καὶ τὸν ἀγῶνα)· καὶ δυ νάμει οὕτως ὡς ἡ ὕλη, καὶ οὐ καθ' αὑτό, ὡς τὸ πεπερασμέ νον.
68Aristoteles, Physica, 3, 7; 11
καὶ κατὰ πρόσθεσιν δὴ οὕτως ἄπειρον δυνάμει ἔστιν, ὃ ταὐτὸ λέγομεν τρόπον τινὰ εἶναι τῷ κατὰ διαίρεσιν· ἀεὶ μὲν γάρ τι ἔξω ἔσται λαμβάνειν, οὐ μέντοι ὑπερβαλεῖ παντὸς μεγέθους, ὥσπερ ἐπὶ τὴν διαίρεσιν ὑπερ βάλλει παντὸς ὡρισμένου καὶ ἀεὶ ἔσται ἔλαττον.
69Aristoteles, Physica, 3, 7; 17
σημεῖον δέ· καὶ γὰρ τοὺς δακτυλίους ἀπείρους λέγουσι τοὺς μὴ ἔχοντας σφενδόνην, ὅτι αἰεί τι ἔξω ἔστι λαμβάνειν, καθ' ὁμοιότητα μέν τινα λέγοντες, οὐ μέντοι κυρίως· δεῖ γὰρ τοῦτό τε ὑπάρχειν καὶ μηδέ ποτε τὸ αὐτὸ λαμβά νεσθαι· ἐν δὲ τῷ κύκλῳ οὐ γίγνεται οὕτως, ἀλλ' αἰεὶ τὸ ἐφεξῆς μόνον ἕτερον.
70Aristoteles, Physica, 3, 8; 1
Κατὰ λόγον δὲ συμβαίνει καὶ τὸ κατὰ πρόσθεσιν μὲν μὴ εἶναι δοκεῖν ἄπειρον οὕτως ὥστε παντὸς ὑπερβάλλειν με γέθους, ἐπὶ τὴν διαίρεσιν δὲ εἶναι (περιέχεται γὰρ ἡ ὕλη ἐντὸς καὶ τὸ ἄπειρον, περιέχει δὲ τὸ εἶδος)· εὐλόγως δὲ καὶ τὸ ἐν μὲν τῷ ἀριθμῷ εἶναι ἐπὶ μὲν τὸ ἐλάχιστον πέρας ἐπὶ δὲ τὸ πλεῖον ἀεὶ παντὸς ὑπερβάλλειν πλήθους, ἐπὶ δὲ τῶν μεγεθῶν τοὐναντίον ἐπὶ μὲν τὸ ἔλαττον παντὸς ὑπερβάλλειν μεγέθους ἐπὶ δὲ τὸ μεῖζον μὴ εἶναι μέγεθος ἄπειρον.
71Aristoteles, Physica, 3, 8; 10
οὐκ ἀφαιρεῖται δ' ὁ λόγος οὐδὲ τοὺς μαθηματικοὺς τὴν θεωρίαν, ἀναιρῶν οὕτως εἶναι ἄπειρον ὥστε ἐνεργείᾳ εἶναι ἐπὶ τὴν αὔξησιν ἀδιεξίτητον· οὐδὲ γὰρ νῦν δέονται τοῦ ἀπείρου (οὐ γὰρ χρῶνται), ἀλλὰ μόνον εἶναι ὅσην ἂν βούλωνται πεπερασμένην· τῷ δὲ μεγίστῳ μεγέθει τὸν αὐτὸν ἔστι τετμῆσθαι λόγον ὁπηλικονοῦν μέγεθος ἕτερον.
72Aristoteles, Physica, 4, 6; 22
ἔστι δ' ὥσπερ τὸ ἀγγεῖον τόπος μεταφορητός, οὕτως καὶ ὁ τόπος ἀγγεῖον ἀμετακί νητον.
73Aristoteles, Physica, 4, 9; 13
αἴτιον δὲ κινήσεως οἴονται εἶναι τὸ κενὸν οὕτως ὡς ἐν ᾧ κινεῖται· τοῦτο δ' ἂν εἴη οἷον τὸν τόπον φασί τινες εἶναι.
74Aristoteles, Physica, 4, 11; 3
εἰ μὲν οὖν τὸ μανὸν λέγουσι τὸ πολλὰ κενὰ κεχωρι σμένα ἔχον, φανερὸν ὡς εἰ μηδὲ κενὸν ἐνδέχεται εἶναι χω ριστὸν ὥσπερ μηδὲ τόπον ἔχοντα διάστημα αὑτοῦ, οὐδὲ μανὸν οὕτως· εἰ δὲ μὴ χωριστόν, ἀλλ' ὅμως ἐνεῖναί τι κενόν, ἧττον μὲν ἀδύνατον, συμβαίνει δὲ πρῶτον μὲν οὐ πάσης κινήσεως αἴτιον τὸ κενόν, ἀλλὰ τῆς ἄνω (τὸ γὰρ μανὸν κοῦφον, διὸ καὶ τὸ πῦρ μανὸν εἶναί φασιν), ἔπειτα κινήσεως αἴτιον οὐχ οὕτω τὸ κενὸν ὡς ἐν ᾧ, ἀλλ' ὥσπερ οἱ ἀσκοὶ τῷ φέρεσθαι αὐ τοὶ ἄνω φέρουσι τὸ συνεχές, οὕτω τὸ κενὸν ἄνω φέρει.
75Aristoteles, Physica, 4, 13; 2
ὥσπερ οὖν εἰ μὴ ἦν ἕτερον τὸ νῦν ἀλλὰ ταὐτὸ καὶ ἕν, οὐκ ἂν ἦν χρόνος, οὕτως καὶ ἐπεὶ λανθάνει ἕτερον ὄν, οὐ δοκεῖ εἶναι τὸ μεταξὺ χρόνος.
76Aristoteles, Physica, 4, 13; 29
φανερὸν δὲ καὶ ὅτι εἴτε χρόνος μὴ εἴη, τὸ νῦν οὐκ ἂν εἴη, εἴτε τὸ νῦν μὴ εἴη, χρόνος οὐκ ἂν εἴη· ἅμα γὰρ ὥσπερ τὸ φερόμενον καὶ ἡ φορά, οὕτως καὶ ὁ ἀριθμὸς ὁ τοῦ φερο μένου καὶ ὁ τῆς φορᾶς.
77Aristoteles, Physica, 4, 14; 19
ἐπεὶ δ' ἀριθμὸς ὁ χρόνος, τὸ μὲν νῦν καὶ τὸ πρότερον καὶ ὅσα τοιαῦτα οὕτως ἐν χρόνῳ ὡς ἐν ἀριθμῷ μονὰς καὶ τὸ περιττὸν καὶ ἄρτιον (τὰ μὲν γὰρ τοῦ ἀριθμοῦ τι, τὰ δὲ τοῦ χρόνου τί ἐστιν)· τὰ δὲ πράγματα ὡς ἐν ἀριθμῷ τῷ χρόνῳ ἐστίν.
78Aristoteles, Physica, 4, 15; 14
ἐπεὶ δὲ τὸ νῦν τελευτὴ καὶ ἀρχὴ χρόνου, ἀλλ' οὐ τοῦ αὐτοῦ, ἀλλὰ τοῦ μὲν παρήκοντος τελευτή, ἀρχὴ δὲ τοῦ μέλλοντος, ἔχοι ἂν ὥσπερ ὁ κύκλος ἐν τῷ αὐτῷ πως τὸ κυρτὸν καὶ τὸ κοῖλον, οὕτως καὶ ὁ χρό νος ἀεὶ ἐν ἀρχῇ καὶ τελευτῇ.
79Aristoteles, Physica, 5, 3; 8
δὲ οὗ μετὰ τὴν ἀρχὴν ὄντος ἢ θέσει ἢ εἴδει ἢ ἄλλῳ τινὶ οὕτως ἀφορισθέντος μηδὲν μεταξύ ἐστι τῶν ἐν ταὐτῷ γένει καὶ οὗ ἐφεξῆς ἐστιν (λέγω δ' οἷον γραμμὴ γραμμῆς ἢ γραμμαί, ἢ μονάδος μο νὰς ἢ μονάδες, ἢ οἰκίας οἰκία· ἄλλο δ' οὐδὲν κωλύει με ταξὺ εἶναι).
80Aristoteles, Physica, 5, 4; 8
γένει μὲν οὖν καὶ εἴδει κίνησις μία οὕτως, ἁπλῶς δὲ μία κίνησις ἡ τῇ οὐσίᾳ μία καὶ τῷ ἀριθμῷ· τίς δ' ἡ τοιαύτη, δῆλον διελομένοις.
81Aristoteles, Physica, 5, 5; 15
κίνησις μὲν δὴ κινήσει ἐναντία οὕτως ἡ ἐξ ἐναντίου εἰς ἐναντίον τῇ ἐξ ἐναντίου εἰς ἐναντίον.
82Aristoteles, Physica, 5, 6; 23
ὥστε κινήσει μονὴ ἐναντία ἡ παρὰ φύσιν τῇ κατὰ φύσιν τοῦ αὐτοῦ· καὶ γὰρ ἡ κίνησις ἡ τοῦ αὐτοῦ ἐναντία οὕτως· ἡ μὲν γὰρ κατὰ φύσιν [ἔσται] αὐτῶν, ἡ ἄνω ἢ ἡ κάτω, ἡ δὲ παρὰ φύσιν.
83Aristoteles, Physica, 6, 1; 7
τὸ γὰρ συνεχὲς ἔχει τὸ μὲν ἄλλο τὸ δ' ἄλλο μέρος, καὶ διαιρεῖται εἰς οὕτως ἕτερα καὶ τόπῳ κεχωρισμένα.
84Aristoteles, Physica, 6, 3; 5
τῶν μὲν οὖν κατὰ τὸ ποσὸν ἀπείρων οὐκ ἐνδέχεται ἅψα σθαι ἐν πεπερασμένῳ χρόνῳ, τῶν δὲ κατὰ διαίρεσιν ἐνδέ χεται· καὶ γὰρ αὐτὸς ὁ χρόνος οὕτως ἄπειρος.
85Aristoteles, Physica, 6, 6; 11
εἰ οὖν τὴν ὅλην ἐν τῷ παντὶ χρόνῳ κεκίνηται, ἐν τῷ ἡμίσει ἐλάττω, καὶ πάλιν τούτου διαιρεθέντος ἐλάττω ταύτης, καὶ ἀεὶ οὕτως.
86Aristoteles, Physica, 6, 6; 15
κατὰ δὴ τὴν ἡμίσειαν κίνησιν ἔλαττον ἔσται τοῦ ὅλου, καὶ πάλιν κατὰ τὴν τῆς ἡμισείας ἡμίσειαν, καὶ αἰεὶ οὕτως.
87Aristoteles, Physica, 6, 7; 32
εἰ οὖν ἐν τῷ παντὶ τὸ ΔΖ μεταβέβληκεν, ἐν τῷ ἡμίσει ἔλαττον ἔσται τι μεταβεβληκὸς καὶ πρότερον τοῦ ΔΖ, καὶ πάλιν τούτου ἄλλο, κἀκείνου ἕτερον, καὶ αἰεὶ οὕτως.
88Aristoteles, Physica, 6, 7; 39
οὐκοῦν εἰ μὲν ἀδιαί ρετον ἔσται τὸ ΒΓ, ἀμερὲς ἀμεροῦς ἔσται ἐχόμενον· εἰ δὲ δι αιρετόν, ἔσται τι τοῦ Γ πρότερον, εἰς ὃ μεταβέβληκεν, κἀ κείνου πάλιν ἄλλο, καὶ ἀεὶ οὕτως διὰ τὸ μηδέποτε ὑπολεί πειν τὴν διαίρεσιν.
89Aristoteles, Physica, 6, 8; 2
δῆλον μὲν οὖν καὶ ἐκ τοῦ ὁρισμοῦ (τὸ γὰρ πρῶτον οὕτως ἐλέγομεν), οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶνδε φανερόν.
90Aristoteles, Physica, 6, 8; 16
ἐπεὶ οὖν ἐν χρόνῳ με ταβέβληκεν, χρόνος δ' ἅπας διαιρετός, ἐν τῷ ἡμίσει ἄλλο ἔσται μεταβεβληκός, καὶ πάλιν ἐν τῷ ἐκείνου ἡμίσει ἄλλο, καὶ αἰεὶ οὕτως· ὥστε μεταβάλλοι ἂν πρότερον.
91Aristoteles, Physica, 6, 10; 7
ὅταν γὰρ κινῆται τὸ ἄπειρον ἐφ' ᾧ τὸ Α, ἔσται τι αὐτοῦ κατὰ τὸ Β τὸ πεπερασμένον, οἷον τὸ ΓΔ, καὶ πάλιν ἄλλο καὶ ἄλλο, καὶ αἰεὶ οὕτως.
92Aristoteles, Physica, 6, 12; 5
ὥσπερ δὲ τὸ κινούμενον οὐκ ἔστιν ἐν ᾧ πρώτῳ κινεῖται, οὕτως οὐδ' ἐν ᾧ ἵσταται τὸ ἱστάμενον· οὔτε γὰρ τοῦ κινεῖσθαι οὔτε τοῦ ἵστασθαί ἐστίν τι πρῶτον.
93Aristoteles, Physica, 6, 13; 3
οὕτως γὰρ λέγομεν ἠρε μεῖν, ὅταν ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ τῶν νῦν ἀληθὲς ᾖ εἰπεῖν ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ καὶ αὐτὸ καὶ τὰ μέρη.
94Aristoteles, Physica, 6, 13; 5
εἰ γὰρ μὴ οὕτως ἀλλ' ἐν ἑνὶ μόνῳ τῶν νῦν, οὐκ ἔσται χρόνον οὐδένα κατά τι, ἀλλὰ κατὰ τὸ πέρας τοῦ χρόνου.
95Aristoteles, Physica, 6, 16; 7
οὐκοῦν ἀνάγκη αὐτὸ καθ' ὃν μεταβάλλει χρόνον ἢ ἐν τῷ ΑΒ εἶναι ἢ ἐν τῷ ΒΓ, ἢ τὸ μέν τι αὐτοῦ ἐν τούτῳ τὸ δ' ἐν θατέρῳ· πᾶν γὰρ τὸ μεταβάλλον οὕτως εἶχεν.
96Aristoteles, Physica, 6, 16; 12
ὥστ' οὐκ ἐν δέχεται τὸ ἀμερὲς κινεῖσθαι οὐδ' ὅλως μεταβάλλειν· μο ναχῶς γὰρ ἂν οὕτως ἦν αὐτοῦ κίνησις, εἰ ὁ χρόνος ἦν ἐκ τῶν νῦν· αἰεὶ γὰρ ἐν τῷ νῦν κεκινημένον ἂν ἦν καὶ μετα βεβληκός, ὥστε κινεῖσθαι μὲν μηδέποτε, κεκινῆσθαι δ' ἀεί.
97Aristoteles, Physica, 6, 17; 9
ἡ δὲ φορὰ οὕτω μὲν οὐκ ἔσται πεπερα σμένη· οὐ γὰρ πᾶσα ἐν ἐναντίοις· ἀλλ' ἐπειδὴ τὸ ἀδύνα τον τμηθῆναι οὕτω, τῷ μὴ ἐνδέχεσθαι τμηθῆναι (πλεονα χῶς γὰρ λέγεται τὸ ἀδύνατον), οὐκ ἐνδέχεται τὸ οὕτως ἀδύνατον τέμνεσθαι, οὐδὲ ὅλως τὸ ἀδύνατον γενέσθαι γίγνε σθαι, οὐδὲ τὸ μεταβαλεῖν ἀδύνατον ἐνδέχοιτ' ἂν μετα βάλλειν εἰς ὃ ἀδύνατον μεταβαλεῖν.
98Aristoteles, Physica, 6, 17; 12
ὅτι μὲν οὖν οὕτως οὐκ ἔστιν ἄπει ρος μεταβολὴ ὥστε μὴ ὡρίσθαι πέρασι, φανερόν.
99Aristoteles, Physica, 6, 17; 13
ἀλλ' εἰ οὕτως ἐνδέχεται ὥστε τῷ χρόνῳ εἶναι ἄπειρον τὴν αὐτὴν οὖσαν καὶ μίαν, σκεπτέον.
100Aristoteles, Physica, 7, 1; 10
ἐπεὶ δὲ πᾶν τὸ κι νούμενον ἀνάγκη κινεῖσθαι ὑπό τινος, ἐάν γέ τι κινῆται τὴν ἐν τόπῳ κίνησιν ὑπ' ἄλλου κινουμένου, καὶ πάλιν τὸ κινοῦν ὑπ' ἄλλου κινουμένου κινῆται κἀκεῖνο ὑφ' ἑτέρου καὶ ἀεὶ οὕτως, ἀνάγκη εἶναί τι τὸ πρῶτον κινοῦν, καὶ μὴ βαδίζειν εἰς ἄπειρον· μὴ γὰρ ἔστω, ἀλλὰ γενέσθω ἄπει ρον.
101Aristoteles, Physica, 7, 4; 4
τὸ δὲ πεπονθὸς καὶ ἠλλοιωμένον προσαγορεύομεν· ὑγρὸν γὰρ καὶ θερμὸν καὶ σκληρὸν τὸν χαλκὸν λέγομεν καὶ τὸν κηρόν (καὶ οὐ μόνον οὕτως, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑγρὸν καὶ τὸ θερμὸν χαλκὸν λέγομεν), ὁμωνύμως τῷ πάθει προσαγορεύοντες τὴν ὕλην.
102Aristoteles, Physica, 7, 4; 6
ἔτι δὲ καὶ εἰπεῖν οὕτως ἄτοπον ἂν δόξειεν, ἠλλοιῶσθαι τὸν ἄνθρωπον ἢ τὴν οἰκίαν ἢ ἄλλο ὁτιοῦν τῶν γεγενημένων· ἀλλὰ γίγνεσθαι μὲν ἴσως ἕκαστον ἀναγ καῖον ἀλλοιουμένου τινός, οἷον τῆς ὕλης πυκνουμένης ἢ μα νουμένης ἢ θερμαινομένης ἢ ψυχομένης, οὐ μέντοι τὰ γιγνό μενά γε ἀλλοιοῦται, οὐδ' ἡ γένεσις αὐτῶν ἀλλοίωσίς ἐστιν.
103Aristoteles, Physica, 7, 6; 7
ἔτι δ' ὥσπερ ὅταν ἐκ τοῦ μεθύειν ἢ καθεύδειν ἢ νοσεῖν εἰς τἀναντία μεταστῇ τις, οὔ φαμεν ἐπιστήμονα γεγονέναι πάλιν (καίτοι ἀδύνατος ἦν τῇ ἐπιστήμῃ χρῆσθαι πρότερον), οὕτως οὐδ' ὅταν ἐξ ἀρχῆς λαμ βάνῃ τὴν ἕξιν· τῷ γὰρ καθίστασθαι τὴν ψυχὴν ἐκ τῆς φυ σικῆς ταραχῆς φρόνιμόν τι γίγνεται καὶ ἐπιστῆμον.
104Aristoteles, Physica, 8, 1; 1
Πότερον γέγονέ ποτε κίνησις οὐκ οὖσα πρότερον, καὶ φθείρεται πάλιν οὕτως ὥστε κινεῖσθαι μηδέν, ἢ οὔτ' ἐγένετο οὔτε φθείρεται, ἀλλ' ἀεὶ ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται, καὶ τοῦτ' ἀθάνατον καὶ ἄπαυστον ὑπάρχει τοῖς οὖσιν, οἷον ζωή τις οὖσα τοῖς φύσει συνεστῶσι πᾶσιν;
105Aristoteles, Physica, 8, 1; 3
εἰ δὴ ἐνδέχεταί ποτε μηδὲν κινεῖσθαι, διχῶς ἀνάγκη τοῦτο συμβαίνειν· ἢ γὰρ ὡς Ἀναξαγόρας λέγει (φησὶν γὰρ ἐκεῖνος, ὁμοῦ πάντων ὄντων καὶ ἠρεμούντων τὸν ἄπειρον χρό νον, κίνησιν ἐμποιῆσαι τὸν νοῦν καὶ διακρῖναι), ἢ ὡς Ἐμπε δοκλῆς ἐν μέρει κινεῖσθαι καὶ πάλιν ἠρεμεῖν, κινεῖσθαι μὲν ὅταν ἡ φιλία ἐκ πολλῶν ποιῇ τὸ ἓν ἢ τὸ νεῖκος πολλὰ ἐξ ἑνός, ἠρεμεῖν δ' ἐν τοῖς μεταξὺ χρόνοις, λέγων οὕτως ᾗ μὲν ἓν ἐκ πλεόνων μεμάθηκε φύεσθαι, ἠδὲ πάλιν διαφύντος ἑνὸς πλέον' ἐκτελέθουσιν, τῇ μὲν γίγνονταί τε καὶ οὔ σφισιν ἔμπεδος αἰών· ᾗ δὲ τάδ' ἀλλάσσοντα διαμπερὲς οὐδαμὰ λήγει, ταύτῃ δ' αἰὲν ἔασιν ἀκίνητοι κατὰ κύκλον.
106Aristoteles, Physica, 8, 1; 29
ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ ἄφθαρτον εἶναι τὴν κίνησιν· καθάπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ γενέσθαι κίνησιν συνέβαινεν προτέραν εἶναί τινα μεταβολὴν τῆς πρώ της, οὕτως ἐνταῦθα ὑστέραν τῆς τελευταίας· οὐ γὰρ ἅμα παύεται κινούμενον καὶ κινητὸν ὄν, οἷον καιόμενον καὶ καυ στὸν ὄν (ἐνδέχεται γὰρ καυστὸν εἶναι μὴ καιόμενον), οὐδὲ κινητικὸν καὶ κινοῦν.
107Aristoteles, Physica, 8, 1; 32
ὁμοίως δὲ καὶ τὸ λέγειν ὅτι πέφυκεν οὕτως καὶ ταύτην δεῖ νομίζειν εἶ ναι ἀρχήν, ὅπερ ἔοικεν Ἐμπεδοκλῆς ἂν εἰπεῖν, ὡς τὸ κρα τεῖν καὶ κινεῖν ἐν μέρει τὴν φιλίαν καὶ τὸ νεῖκος ὑπάρχει τοῖς πράγμασιν ἐξ ἀνάγκης, ἠρεμεῖν δὲ τὸν μεταξὺ χρό νον.
108Aristoteles, Physica, 8, 1; 33
τάχα δὲ καὶ οἱ μίαν ἀρχὴν ποιοῦντες, ὥσπερ Ἀναξα γόρας, οὕτως ἂν εἴποιεν.
109Aristoteles, Physica, 8, 1; 37
ἢ γὰρ ἁπλῶς ἔχει τὸ φύσει, καὶ οὐχ ὁτὲ μὲν οὕτως ὁτὲ δ' ἄλλως, οἷον τὸ πῦρ ἄνω φύσει φέρεται καὶ οὐχ ὁτὲ μὲν ὁτὲ δ' οὔ· ἢ λόγον ἔχει τὸ μὴ ἁπλοῦν.
110Aristoteles, Physica, 8, 1; 38
διόπερ βέλτιον ὡς Ἐμπεδοκλῆς, κἂν εἴ τις ἕτερος εἴρηκεν οὕτως ἔχειν, ἐν μέ ρει τὸ πᾶν ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι πάλιν· τάξιν γὰρ ἤδη τιν' ἔχει τὸ τοιοῦτον.
111Aristoteles, Physica, 8, 1; 40
εἰ δὲ προσοριεῖται τὸ ἐν μέρει, λεκτέον ἐφ' ὧν οὕτως, ὥσπερ ὅτι ἔστιν τι ὃ συ νάγει τοὺς ἀνθρώπους, ἡ φιλία, καὶ φεύγουσιν οἱ ἐχθροὶ ἀλλήλους· τοῦτο γὰρ ὑποτίθεται καὶ ἐν τῷ ὅλῳ εἶναι· φαί νεται γὰρ ἐπί τινων οὕτως.
112Aristoteles, Physica, 8, 1; 42
ὅλως δὲ τὸ νομίζειν ἀρχὴν εἶναι ταύτην ἱκανήν, εἴ τι αἰεὶ ἢ ἔστιν οὕτως ἢ γίγνεται, οὐκ ὀρθῶς ἔχει ὑπολαβεῖν, ἐφ' ὃ Δημόκριτος ἀνάγει τὰς περὶ φύσεως αἰ τίας, ὡς οὕτω καὶ τὸ πρότερον ἐγίγνετο· τοῦ δὲ ἀεὶ οὐκ ἀξιοῖ ἀρχὴν ζητεῖν, λέγων ἐπί τινων ὀρθῶς, ὅτι δ' ἐπὶ πάν των, οὐκ ὀρθῶς.
113Aristoteles, Physica, 8, 3; 5
ἔτι δ' αἱ περὶ τῶν ἀρχῶν ἐνστάσεις, ὥσπερ ἐν τοῖς περὶ τὰ μαθήματα λόγοις οὐδέν εἰσιν πρὸς τὸν μαθη ματικόν, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, οὕτως οὐδὲ περὶ τοῦ νῦν ῥηθέντος πρὸς τὸν φυσικόν· ὑπόθεσις γὰρ ὅτι ἡ φύ σις ἀρχὴ τῆς κινήσεως.
114Aristoteles, Physica, 8, 3; 28
εἰ γὰρ καὶ κατ' ἀλήθειαν οὕτως ἔχει καθάπερ φασί τινες, εἶναι τὸ ὂν ἄπειρον καὶ ἀκίνητον, ἀλλ' οὔτι φαίνεταί γε κατὰ τὴν αἴσθησιν, ἀλλὰ κινεῖσθαι πολλὰ τῶν ὄντων.
115Aristoteles, Physica, 8, 3; 29
εἴπερ οὖν ἔστιν δόξα ψευδὴς ἢ ὅλως δόξα, καὶ κίνησις ἔστιν, κἂν εἰ φαντασία, κἂν εἰ ὁτὲ μὲν οὕτως δοκεῖ ὁτὲ δ' ἑτέρως· ἡ γὰρ φαντασία καὶ ἡ δόξα κινήσεις τινὲς εἶναι δοκοῦσιν.
116Aristoteles, Physica, 8, 3; 34
λοιπὸν οὖν θεωρῆσαι πότερον πάντα τοιαῦτα οἷα κινεῖ σθαι καὶ ἠρεμεῖν, ἢ ἔνια μὲν οὕτως, ἔνια δ' ἀεὶ ἠρεμεῖ, ἔνια δ' ἀεὶ κινεῖται· τοῦτο γὰρ δεικτέον ἡμῖν.
117Aristoteles, Physica, 8, 4; 21
ἀεὶ δ', ὅταν ἅμα τὸ ποι ητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν ὦσιν, γίγνεται ἐνεργείᾳ τὸ δυ νατόν, οἷον τὸ μανθάνον ἐκ δυνάμει ὄντος ἕτερον γίγνεται δυ νάμει (ὁ γὰρ ἔχων ἐπιστήμην μὴ θεωρῶν δὲ δυνάμει ἐστὶν ἐπιστήμων πως, ἀλλ' οὐχ ὡς καὶ πρὶν μαθεῖν), ὅταν δ' οὕτως ἔχῃ, ἐάν τι μὴ κωλύῃ, ἐνεργεῖ καὶ θεωρεῖ, ἢ ἔσται ἐν τῇ ἀντιφάσει καὶ ἐν ἀγνοίᾳ.
118Aristoteles, Physica, 8, 5; 19
τὸ μὲν οὖν κινούμενον ἀνάγκη κινεῖσθαι, κινεῖν δ' οὐκ ἀνάγκη· τὸ δ' ᾧ κινεῖ, καὶ κινεῖν καὶ κινεῖσθαι (συμμεταβάλλει γὰρ τοῦτο ἅμα καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ τῷ κινουμένῳ ὄν· δῆλον δ' ἐπὶ τῶν κατὰ τόπον κινούντων· ἅπτεσθαι γὰρ ἀλλήλων ἀνάγκη μέχρι τι νός)· τὸ δὲ κινοῦν οὕτως ὥστ' εἶναι μὴ ᾧ κινεῖ, ἀκίνητον.
119Aristoteles, Physica, 8, 5; 24
ἀλλὰ φανερὸν ὅτι ἀδύνατον· δεῖ γὰρ μέχρι τῶν ἀτόμων διαιροῦντα λέγειν, οἷον εἴ τι διδάσκει γεω μετρεῖν, τοῦτο διδάσκεσθαι γεωμετρεῖν τὸ αὐτό, ἢ εἰ ῥι πτεῖ, ῥιπτεῖσθαι τὸν αὐτὸν τρόπον τῆς ῥίψεως· ἢ οὕτως μὲν μή, ἄλλο δ' ἐξ ἄλλου γένους, οἷον τὸ φέρον μὲν αὐξάνε σθαι, τὸ δὲ τοῦτο αὖξον ἀλλοιοῦσθαι ὑπ' ἄλλου, τὸ δὲ τοῦτο ἀλλοιοῦν ἑτέραν τινὰ κινεῖσθαι κίνησιν.
120Aristoteles, Physica, 8, 5; 41
ὅτι δ' οὐκ ἔστιν αὐτὸ αὑτὸ κινοῦν οὕτως ὥσθ' ἑκάτερον ὑφ' ἑκατέρου κινεῖσθαι, ἐκ τῶνδε φανερόν.
121Aristoteles, Physica, 8, 5; 50
τῆς ὅλης ἄρα τὸ μὲν κινήσει ἀκίνητον ὂν τὸ δὲ κινηθήσεται· μόνως γὰρ οὕτως οἷόν τέ τι αὐτοκίνητον εἶναι.
122Aristoteles, Physica, 8, 6; 8
τοῦ γὰρ ἀεὶ καὶ συνεχοῦς οὔτε ἕκαστον αὐτῶν οὔτε πάντα αἴτια· τὸ μὲν γὰρ οὕτως ἔχειν ἀΐδιον καὶ ἐξ ἀνάγκης, τὰ δὲ πάντα ἄπειρα, καὶ οὐχ ἅμα πάντα ὄντα.
123Aristoteles, Physica, 8, 8; 22
τὸ δ' ἐφ' ἑνὸς μὲν ὁτουοῦν τῶν γιγνομένων οὕτως ἔχει, ἀλλ' ἕτερον ἀναγκαῖον πρότερόν τι κινεῖσθαι τῶν γιγνομένων ὂν αὐτὸ καὶ μὴ γιγνόμενον, καὶ τούτου ἕτερον πρότερον.
124Aristoteles, Physica, 8, 11; 24
ἐνταῦθα μὲν οὖν ἀδύνατον οὕτως λέγειν ἐπὶ τῆς συνεχοῦς· ἐπὶ δὲ τοῦ ἀνακάμπτοντος ἀνάγκη λέγειν οὕτως.
125Aristoteles, Physica, 8, 14; 4
ἄπειρον μὲν γὰρ οὐκ ἔστιν εὐθεῖαν φέρεσθαι (τὸ γὰρ οὕτως ἄπειρον οὐκ ἔστιν· ἅμα δ' οὐδ' εἰ ἦν, ἐκινεῖτ' ἂν οὐδέν· οὐ γὰρ γίγνεται τὸ ἀδύνατον, διελθεῖν δὲ τὴν ἄπειρον ἀδύνατον)· ἡ δ' ἐπὶ τῆς πεπερασμένης ἀνακάμπτουσα μὲν συνθετὴ καὶ δύο κινήσεις, μὴ ἀνακάμ πτουσα δὲ ἀτελὴς καὶ φθαρτή.
126Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον τοίνυν ὅτι τοιοῦτόν τι τό ἐπίστασθαί ἐστι· καί γάρ οἱ μή ἐπιστάμενοι καί οἱ ἐπιστάμενοι οἱ μέν οἴονται αὐτοί οὕτως ἔχειν, οἱ δ᾿ ἐπιστάμενοι καί ἔχουσιν, ὥστε οὗ ἁπλῶς ἐστίν ἐπιστήμη, τοῦτ᾿ ἀδύνατον ἄλλως ἔχειν.
127Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ οὕτως, οὐκ ἂν εἴη τό ἁπλῶς εἰδέναι καλῶς ὡρισμένον, ἀλλά διττόν· ἢ οὐχ ἁπλῶς ἡ ἑτέρα ἀπόδειξις γινομένη ἐκ τῶν ἡμῖν γνωριμωτέρων.
128Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τά ἄρα λεγόμενα ἐπί τῶν ἁπλῶς ἐπιστητῶν καθ᾿ αὑτά οὕτως ὡς ἐνυπάρχειν τοῖς κατηγορουμένοις ἢ ἐνυπάρχεσθαι δι᾿ αὑτά τέ ἐστι καί ἐξ ἀνάγκης.
129Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν ἐστίν ἡ ἀποδεικτική ἐπιστήμη ἐξ ἀναγκαίων ἀρχῶν (ὃ γάρ ἐπίσταται, οὐ δυνατόν ἄλλως ἔχειν), τά δέ καθ᾿ αὑτά ὑπάρχοντα ἀναγκαῖα τοῖς πράγμασιν (ἃ μέν γάρ ἐν τῷ τί ἐστιν ὑπάρχει· τοῖς δ᾿ αὐτά ἐν τῷ τί ἐστιν ὑπάρχει κατηγορουμένοις αὐτῶν, ὧν θάτερον τῶν ἀντικειμένων ἀνάγκη ὑπάρχειν), φανερόν ὅτι ἐκ τοιούτων τινῶν ἂν εἴη ὁ ἀποδεικτικός συλλογισμός· ἅπαν γάρ ἢ οὕτως ὑπάρχει ἢ κατά συμβεβηκός, τά δέ συμβεβηκότα οὐκ ἀναγκαῖα.
130Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ ἔστιν ἀδύνατον οὕτως ἔχοντα εἰδέναι.
131Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 7; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διά τοῦτο τῇ γεωμετρίᾳ οὐκ ἔστι δεῖξαι ὅτι τῶν ἐναντίων μία ἐπιστήμη, ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ὅτι οἱ δύο κύβοι κύβος· οὐδ᾿ ἄλλῃ ἐπιστήμῃ τό ἑτέρας, ἀλλ᾿ ἢ ὅσα οὕτως ἔχει πρός ἄλληλα ὥστ᾿ εἶναι θάτερον ὑπό θάτερον, οἷον τά ὀπτικά πρός γεωμετρίαν καί τά ἁρμονικά πρός ἀριθμητικήν.
132Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 8; 2 (auctor 384BC-322BC)
οὐκ ἔστιν ἄρα ἀπόδειξις τῶν φθαρτῶν οὐδ᾿ ἐπιστήμη ἁπλῶς, ἀλλ᾿ οὕτως ὥσπερ κατά συμβεβηκός, ὅτι οὐ καθόλου αὐτοῦ ἐστίν ἀλλά ποτέ καί πῶς.
133Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ μή ἐνδέχεσθαι ἅμα φάναι καί ἀποφάναι οὐδεμία λαμβάνει ἀπόδειξις, ἀλλ᾿ ἢ ἐάν δέῃ δεῖξαι καί τό συμπέρασμα οὕτως.
134Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 11; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ διαλεκτική οὐκ ἔστιν οὕτως ὡρισμένων τινῶν, οὐδέ γένους τινός ἑνός.
135Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 12; 6 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ διαλέξεται γεωμέτρῃ ᾗ γεωμέτρης οὕτως, φανερόν ὅτι καί καλῶς, ἐάν ἐκ τούτων τι δεικνύῃ, εἰ δέ μή, οὐ καλῶς.
136Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 13; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν οὕτως ἀποδεδομένων οὐ συμβαίνει τό λεχθέν· οὐ γάρ ἅπαν ἀναπνεῖ ζῷον.
137Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 13; 25 (auctor 384BC-322BC)
τοιαῦτα δ᾿ ἐστίν ὅσα οὕτως ἔχει πρός ἄλληλα ὥστ᾿ εἶναι θάτερον ὑπό θάτερον, οἷον τά ὀπτικά πρός γεωμετρίαν καί τά μηχανικά πρός στερεομετρίαν καί τά ἁρμονικά πρός ἀριθμητικήν καί τά φαινόμενα πρός ἀστρολογικήν.
138Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 13; 31 (auctor 384BC-322BC)
Πολλαί δέ καί τῶν μή ὑπ᾿ ἀλλήλας ἐπιστημῶν ἔχουσιν οὕτως, οἷον ἰατρική πρός γεωμετρίαν· ὅτι μέν γάρ τά ἕλκη τά περιφερῆ βραδύτερον ὑγιάζεται, τοῦ ἰατροῦ εἰδέναι, διότι δέ τοῦ γεωμέτρου.
139Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐγχωρεῖ δ᾿ οὕτως ἔχειν τό Γ πρός τό Α καί Β ὥστε μήτε ὑπό τό Α εἶναι μήτε καθόλου τῷ Β.
140Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 2 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι αἱ μέν ἀρχαί καί αἱ λεγόμεναι ὑποθέσεις αὗταί εἰσι· λαβόντα γάρ ταῦτα οὕτως ἀνάγκη δεικνύναι, οἷον ὅτι τό Α τῷ Γ ὑπάρχει διά τοῦ Β, πάλιν δ᾿ ὅτι τό Α τῷ Β δι᾿ ἄλλου μέσου, καί ὅτι τό Β τῷ Γ ὡσαύτως.
141Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 19; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δ᾿ οὕτως.
142Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἕτερον δή ἐστι τό οὕτως εἰπεῖν καί τό ἐκείνως.
143Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ μή ἐστι τοῦτο τουδί ποιότης κἀκεῖνο τούτου, μηδέ ποιότητος ποιότης, ἀδύνατον ἀντικατηγορεῖσθαι ἀλλήλων οὕτως.
144Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ᾿ οὐκ ἀεί οὕτως ἔχει.
145Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 16 (auctor 384BC-322BC)
Καί οὕτως ἀεί βαδίζοντι οὐδέποτ᾿ ἐξωτέρω πρότασις οὐδ᾿ ὑπάρχον λαμβάνεται τοῦ Α ἐν τῷ δεικνύναι, ἀλλ᾿ ἀεί τό μέσον πυκνοῦται, ἕως ἀδιαίρετα γένηται καί ἕν.
146Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 18 (auctor 384BC-322BC)
Καί ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις ἡ ἀρχή ἁπλοῦν, τοῦτο δ᾿ οὐ ταὐτό πανταχοῦ, ἀλλ᾿ ἐν βάρει μέν μνᾶ, ἐν δέ μέλει δίεσις, ἄλλο δ᾿ ἐν ἄλλῳ, οὕτως ἐν συλλογισμῷ τό ἓν πρότασις ἄμεσος, ἐν δ᾿ ἀποδείξει καί ἐπιστήμῃ ὁ νοῦς.
147Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 20 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ τῷ μέν Β παντί τό Γ, τῷ δέ Γ μηδενί τό Α, πάλιν ἂν δέῃ ὅτι τῷ Γ τό Α οὐδενί ὑπάρχει, μέσον ληπτέον τοῦ Α καί Γ, καί οὕτως ἀεί πορεύσεται.
148Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι μέχρι τούτου ζητοῦμεν τό διά τί, καί τότε οἰόμεθα εἰδέναι, ὅταν μή ᾖ ὅτι τι ἄλλο τοῦτο ἢ γινόμενον ἢ ὄν· τέλος γάρ καί πέρας τό ἔσχατον ἤδη οὕτως ἐστίν.
149Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον τίνος ἕνεκα ἦλθεν; ὅπως λάβῃ τἀργύριον, τοῦτο δ᾿, ὅπως ἀποδῷ ὃ ὤφειλε, τοῦτο δ᾿, ὅπως μή ἀδικήσῃ· καί οὕτως ἰόντες, ὅταν μηκέτι δι᾿ ἄλλο μηδ᾿ ἄλλου ἕνεκα, διά τοῦτο ὡς τέλος φαμέν ἐλθεῖν καί εἶναι καί γίνεσθαι, καί τότε εἰδέναι μάλιστα διά τί ἦλθεν.
150Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 19 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δή ὁμοίως ἔχει ἐπί πασῶν τῶν αἰτιῶν καί τῶν διά τί, ἐπί δέ τῶν ὅσα αἴτια οὕτως ὡς οὗ ἕνεκα οὕτως ἴσμεν μάλιστα, καί ἐπί τῶν ἄλλων ἄρα τότε μάλιστα ἴσμεν, ὅταν μηκέτι ὑπάρχῃ τοῦτο ὅτι ἄλλο.
151Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε κἂν οὕτως αἱρετωτέρα εἴη.
152Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 26; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά τό μέν ἐξ οὗ, συλλογισμός ἐστιν, ὃ ἂν οὕτως ἔχῃ ὥστε ἢ ὅλον πρός μέρος ἢ μέρος πρός ὅλον ἔχειν, αἱ δέ τό Α Γ καί Α Β προτάσεις οὐκ ἔχουσιν οὕτω πρός ἀλλήλας.
153Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 13 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον εἰ τήν ὕελον τετρυπημένην ἑωρῶμεν καί τό φῶς διιόν, δῆλον ἂν ἦν καί διά τί καίει, τῷ ὁρᾶν μέν χωρίς ἐφ᾿ ἑκάστης, νοῆσαι δ᾿ ἅμα ὅτι ἐπί πασῶν οὕτως.
154Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 32; 20 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ μήτ᾿ ἐξ ἁπασῶν ὡς δέον δείκνυσθαι ὁτιοῦν μήθ᾿ οὕτως ἑτέρας ὥσθ᾿ ἑκάστης ἐπιστήμης εἶναι ἑτέρας, λείπεται εἰ συγγενεῖς αἱ ἀρχαί πάντων, ἀλλ᾿ ἐκ τωνδί μέν ταδί, ἐκ δέ τωνδί ταδί.
155Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 9 (auctor 384BC-322BC)
Πρός δέ τούτοις οὐδείς οἴεται δοξάζειν, ὅταν οἴηται ἀδύνατον ἄλλως ἔχειν, ἀλλ᾿ ἐπίστασθαι· ἀλλ᾿ ὅταν εἶναι μέν οὕτως, οὐ μήν ἀλλά καί ἄλλως οὐδέν κωλύειν, τότε δοξάζειν, ὡς τοῦ μέν τοιούτου δόξαν οὖσαν, τοῦ δ᾿ ἀναγκαίου ἐπιστήμην.
156Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ εἰ μέν οὕτως ὑπολήψεται τά μή ἐνδεχόμενα ἄλλως ἔχειν ὥσπερ ἔχειν τούς ὁρισμούς δι᾿ ὧν αἱ ἀποδείξεις, οὐ δοξάσει ἀλλ᾿ ἐπιστήσεται· εἰ δ᾿ ἀληθῆ μέν εἶναι, οὐ μέντοι ταῦτά γε αὐτοῖς ὑπάρχειν κατ᾿ οὐσίαν καί κατά τό εἶδος, δοξάσει καί οὐκ ἐπιστήσεται ἀληθῶς, καί τό ὅτι καί τό διότι, ἐάν μέν διά τῶν ἀμέσων δοξάσῃ· ἐάν δέ μή διά τῶν ἀμέσων, τό ὅτι μόνον δοξάσει; τοῦ δ᾿ αὐτοῦ δόξα καί ἐπιστήμη οὐ πάντως ἐστίν, ἀλλ᾿ ὥσπερ καί ψευδής καί ἀληθής τοῦ αὐτοῦ τρόπον τινά, οὕτω καί ἐπιστήμη καί δόξα τοῦ αὐτοῦ.
157Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μέν γάρ οὕτως τοῦ ζῴου ὥστε μή ἐνδέχεσθαι μή εἶναι ζῷον, ἡ δ᾿ ὥστ᾿ ἐνδέχεσθαι.
158Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν ἄλλῳ μέν γάρ ἑκάτερον εἶναι ἐνδέχεται τοῦ αὐτοῦ, ὡς εἴρηται, ἐν δέ τῷ αὐτῷ οὐδ᾿ οὕτως οἷόν τε· ἕξει γάρ ὑπόληψιν ἅμα, οἷον ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὅπερ ζῷον (τοῦτο γάρ ἦν τό μή ἐνδέχεσθαι εἶναι μή ζῷον) καί μή ὅπερ ζῷον· τοῦτο γάρ ἔσται τό ἐνδέχεσθαι.
159Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 1; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα μέν οὖν οὕτως, ἔνια δ᾿ ἄλλον τρόπον ζητοῦμεν, οἷον εἰ ἔστιν ἢ μή ἐστι κένταυρος ἢ θεός.
160Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 3; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δέ πρός ἄλληλα οὐκ ἔχει οὕτως, τό ὅτι ἔστι καί τί ἐστιν· οὐ γάρ ἐστι θατέρου θάτερον μέρος.
161Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 4; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μέν οὖν διά τοῦ ἀντιστρέφειν δεικνύντες τί ἐστι ψυχή ἢ τί ἐστιν ἄνθρωπος ἢ ἄλλο ὁτιοῦν τῶν ὄντων, τό ἐξ ἀρχῆς αἰτοῦνται, οἷον εἴ τις ἀξιώσειε ψυχήν εἶναι τό αὐτό αὑτῷ αἴτιον τοῦ ζῆν, τοῦτο δ᾿ ἀριθμόν αὐτόν αὑτόν κινοῦντα· ἀνάγκη γάρ αἰτῆσαι τήν ψυχήν ὅπερ ἀριθμόν εἶναι αὐτόν αὑτόν κινοῦντα, οὕτως ὡς τό αὐτό ὄν.
162Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 4; 17 (auctor 384BC-322BC)
Καί γάρ τό ζῴῳ εἶναι κατηγορεῖται κατά τοῦ ἀνθρώπῳ εἶναι· ἀληθές γάρ πᾶν τό ἀνθρώπῳ εἶναι ζῴῳ εἶναι, ὥσπερ καί πάντα ἄνθρωπον ζῷον, ἀλλ᾿ οὐχ οὕτως ὥστε ἓν εἶναι.
163Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γάρ ἐν τοῖς συμπεράσμασι τοῖς ἄνευ τῶν μέσων, ἐάν τις εἴπῃ ὅτι τούτων ὄντων ἀνάγκη τοδί εἶναι, ἐνδέχεται ἐρωτῆσαι διά τί, οὕτως καί ἐν τοῖς διαιρετικοῖς ὅροις.
164Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ὥσπερ οὐδ᾿ ἐν συλλογισμῷ λαμβάνεται τί ἐστι τό συλλελογίσθαι (ἀεί γάρ ὅλη ἢ μέρος ἡ πρότασις, ἐξ ὧν ὁ συλλογισμός), οὕτως οὐδέ τό τί ἦν εἶναι δεῖ ἐνεῖναι ἐν τῷ συλλογισμῷ, ἀλλά χωρίς τοῦτο τῶν κειμένων εἶναι, καί πρός τόν ἀμφισβητοῦντα εἰ συλλελόγισται ἢ μή τοῦτο, ἀπαντᾶν ὅτι· τοῦτο γάρ ἦν συλλογισμός.
165Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πῶς οὖν δή ὁ ὁριζόμενος δείξει τήν οὐσίαν ἢ τό τί ἐστιν; οὔτε γάρ ὡς ἀποδεικνύς ἐξ ὁμολογουμένων εἶναι δῆλον ποιήσει ὅτι ἀνάγκη ἐκείνων ὄντων ἕτερόν τι εἶναι, ἀπόδειξις γάρ τοῦτο, οὔθ᾿ ὡς ὁ ἐπάγων διά τῶν καθ᾿ ἕκαστα δήλων ὄντων, ὅτι πᾶν οὕτως τῷ μηδέν ἄλλως· οὐ γάρ τί ἐστι δείκνυσιν, ἀλλ᾿ ὅτι ἢ ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν.
166Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 8; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε ὡς ἔχομεν ὅτι ἔστιν, οὕτως ἔχομεν καί πρός τό τί ἐστιν.
167Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 10; 3 (auctor 384BC-322BC)
Χαλεπόν δ᾿ οὕτως ἐστί λαβεῖν ἃ μή ἴσμεν ὅτι ἔστιν.
168Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 22 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ᾿ ἐστίν ὥσπερ ἐκείνου λόγος· τό γάρ Α οὕτως ἀποδοθήσεται.
169Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 23 (auctor 384BC-322BC)
Διά τί τό Β τῷ Γ ἐστίν; ὅτι τοῦτ᾿ ἔστι τό ὑγιαίνειν, τό οὕτως ἔχειν.
170Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 24 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ μεταλαμβάνειν τούς λόγους, καί οὕτως μᾶλλον ἕκαστα φανεῖται.
171Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν οὖν οὕτως αἴτιον καί οὗ αἴτιον ἅμα γίνεται, ὅταν γίνηται, καί ἔστιν, ὅταν ᾖ· καί ἐπί τοῦ γεγονέναι καί ἔσεσθαι ὡσαύτως.
172Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δέ οὕτως ἐπί τῶν ἔργων.
173Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 50 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ᾿ ἔνια μέν γινόμενα καθόλου (ἀεί τε γάρ καί ἐπί παντός οὕτως ἢ ἔχει ἢ γίνεται), τά δέ ἀεί μέν οὔ, ὡς ἐπί τό πολύ δέ, οἷον οὐ πᾶς ἄνθρωπος ἄρρην τό γένειον τριχοῦται, ἀλλ᾿ ὡς ἐπί τό πολύ.
174Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 54 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσονται τοίνυν καί τῶν ὡς ἐπί τό πολύ ἀρχαί ἄμεσοι, ὅσα ὡς ἐπί τό πολύ οὕτως ἔστιν ἢ γίνεται.
175Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ δεδήλωται ἡμῖν ἐν τοῖς ἄνω ὅτι ἀναγκαῖα μέν ἐστι τά ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενα, τά καθόλου δέ ἀναγκαῖα, τῇ δέ τριάδι καί ἐφ᾿ οὗ ἄλλου οὕτω λαμβάνεται ἐν τῷ τί ἐστι τά λαμβανόμενα, οὕτως ἐξ ἀνάγκης μέν ἂν εἴη τριάς ταῦτα.
176Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 19 (auctor 384BC-322BC)
Χρή δέ, ὅταν ὅλον τι πραγματεύηταί τις, διελεῖν τό γένος εἰς τά ἄτομα τῷ εἴδει τά πρῶτα, οἷον ἀριθμόν εἰς τριάδα καί δυάδα, εἶθ᾿ οὕτως ἐκείνων ὁρισμούς πειρᾶσθαι λαμβάνειν, οἷον εὐθείας γραμμῆς καί κύκλου καί ὀρθῆς γωνίας, μετά δέ τοῦτο λαβόντα τί τό γένος, οἷον πότερον τῶν ποσῶν ἢ τῶν ποιῶν, τά ἴδια πάθη θεωρεῖν διά τῶν κοινῶν πρώτων.
177Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 59 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ᾿ ἔσται, ἐάν διά τῶν καθ᾿ ἕκαστον εἰρημένων ᾖ τό ἐν ἑκάστῳ γένει ὁρίζεσθαι χωρίς, οἷον τό ὅμοιον μή πᾶν ἀλλά τό ἐν χρώμασι καί σχήμασι, καί ὀξύ τό ἐν φωνῇ, καί οὕτως ἐπί τό κοινόν βαδίζειν, εὐλαβούμενον μή ὁμωνυμίᾳ ἐντύχῃ.
178Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 14; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί οὕτως ἀεί τῷ ἐγγύτατα· δῆλον γάρ ὅτι ἕξομεν ἤδη λέγειν τό διά τί ὑπάρχει τά ἑπόμενα τοῖς ὑπό τό κοινόν, οἷον διά τί ἀνθρώπῳ ἢ ἵππῳ ὑπάρχει.
179Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 15; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα γάρ οὕτως ἔχει πρός ἄλληλα.
180Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 16; 5 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ οὕτως, ἅμ᾿ ἂν εἴη καί δεικνύοιτο δι᾿ ἀλλήλων.
181Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον δ᾿ ἐνδέχεται μή τό αὐτό αἴτιον εἶναι τοῦ αὐτοῦ πᾶσιν ἀλλ᾿ ἕτερον, ἢ οὔ; ἢ εἰ μέν καθ᾿ αὑτό ἀποδέδεικται καί μή κατά σημεῖον ἢ συμβεβηκός, οὐχ οἷόν τε· ὁ γάρ λόγος τοῦ ἄκρου τό μέσον ἐστίν· εἰ δέ μή οὕτως, ἐνδέχεται.
182Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 17; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως ἐπί πάντων.
183Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν οὖν ὅροι τρεῖς οὕτως ἔχωσι πρός ἀλλήλους ὥστε τόν ἔσχατον ἐν ὅλῳ εἶναι τῷ μέσῳ καί τόν μέσον ἐν ὅλῳ τῷ πρώτῳ ἢ εἶναι ἢ μή εἶναι, ἀνάγκη τῶν ἄκρων εἶναι συλλογισμόν τέλειον.
184Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν μήτε τό πρῶτον τῷ μέσῳ μήτε τό μέσον τῷ ἐσχάτῳ μηδενί ὑπάρχῃ, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
185Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Καθόλου μέν οὖν ὄντων τῶν ὅρων, δῆλον ἐν τούτῳ τῷ σχήματι πότε ἔσται καί πότε οὐκ ἔσται συλλογισμός, καί ὅτι ὄντος τε συλλογισμοῦ τούς ὅρους ἀναγκαῖον ἔχειν ὡς εἴπομεν, ἄν θ᾿ οὕτως ἔχωσιν, ὅτι ἔσται συλλογισμός.
186Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 19 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν εἰ τό μέν Β μηδενί τῷ Γ, τό δέ Α τινί τῷ Β ἢ ὑπάρχει ἢ μή ὑπάρχει ἢ μή παντί ὑπάρχει, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
187Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ἐπεί ἀδιόριστον τό τινί τῷ Γ τό Β μή ὑπάρχειν, ἀληθεύεται δέ, καί εἰ μηδενί ὑπάρχει καί εἰ μή παντί, ὅτι τινί οὐχ ὑπάρχει, ληφθέντων δέ τοιούτων ὅρων ὥστε μηδενί ὑπάρχειν οὐ γίνεται συλλογισμός (τοῦτο γάρ εἴρηται πρότερον), φανερόν οὖν ὅτι τῷ οὕτως ἔχειν τούς ὅρους οὐκ ἔσται συλλογισμός· ἦν γάρ ἂν καί ἐπί τούτων.
188Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 29 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων ὡς ἐάν ᾖ συλλογισμός ἐν τούτῳ τῷ σχήματι κατά μέρος, ὅτι ἀνάγκη τούς ὅρους οὕτως ἔχειν ὡς εἴπομεν· ἄλλως γάρ ἐχόντων οὐδαμῶς γίνεται.
189Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν γίνεται συλλογισμός οὕτως ἐχόντων τῶν ὅρων, φανερόν, ἀλλ᾿ οὐ τέλειος· οὐ γάρ μόνον ἐκ τῶν ἐξ ἀρχῆς ἀλλά καί ἐξ ἄλλων ἐπιτελεῖται τό ἀναγκαῖον.
190Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 40 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι ἐάν τε οὕτως ἔχωσιν οἱ ὅροι πρός ἀλλήλους ὡς ἐλέχθη, γίνεται συλλογισμός ἐξ ἀνάγκης, ἄν τ᾿ ᾖ συλλογισμός, ἀνάγκη τούς ὅρους οὕτως ἔχειν.
191Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 40 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν καί ἐν τούτῳ τῷ σχήματι πότ᾿ ἔσται καί πότ᾿ οὐκ ἔσται συλλογισμός, καί ὅτι ἐχόντων τε τῶν ὅρων ὡς ἐλέχθη γίνεται συλλογισμός ἐξ ἀνάγκης, ἄν τ᾿ ᾖ συλλογισμός, ἀνάγκη τούς ὅρους οὕτως ἔχειν.
192Aristoteles, Analytica priora, 1, I 9; 1 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δέ ποτε καί τῆς ἑτέρας προτάσεως ἀναγκαίας οὔσης ἀναγκαῖον γίνεσθαι τόν συλλογισμόν, πλήν οὐχ ὁποτέρας ἔτυχεν, ἀλλά τῆς πρός τό μεῖζον ἄκρον, οἷον εἰ τό μέν Α τῷ Β ἐξ ἀνάγκης εἴληπται ὑπάρχον ἢ μή ὑπάρχον, τό δέ Β τῷ Γ ὑπάρχον μόνον· οὕτως γάρ εἰλημμένων τῶν προτάσεων ἐξ ἀνάγκης τό Α τῷ Γ ὑπάρξει ἢ οὐχ ὑπάρξει.
193Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτε δ᾿ οὕτως ἔχοιεν αἱ προτάσεις, οὐκ ἦν τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον, ὥστ᾿ οὐδ᾿ ἐπί τούτων.
194Aristoteles, Analytica priora, 1, I 13; 11 (auctor 384BC-322BC)
Διωρισμένων δέ τούτων πάλιν λέγομεν ὅτι τό ἐνδέχεσθαι κατά δύο λέγεται τρόπους, ἕνα μέν τό ὡς ἐπί τό πολύ γίνεσθαι καί διαλείπειν τό ἀναγκαῖον, οἷον τό πολιοῦσθαι ἄνθρωπον ἢ τό αὐξάνεσθαι ἢ φθίνειν, ἢ ὅλως τό πεφυκός ὑπάρχειν (τοῦτο γάρ οὐ συνεχές μέν ἔχει τό ἀναγκαῖον διά τό μή ἀεί εἶναι ἄνθρωπον, ὄντος μέντοι ἀνθρώπου ἢ ἐξ ἀνάγκης ἢ ὡς ἐπί τό πολύ ἐστιν), ἄλλον δέ τό ἀόριστον, ὃ καί οὕτως καί μή οὕτως δυνατόν, οἷον τό βαδίζειν ζῷον ἢ τό βαδίζοντος γενέσθαι σεισμόν, ἢ ὅλως τό ἀπό τύχης γινόμενον· οὐδέν γάρ μᾶλλον οὕτως πέφυκεν ἢ ἐναντίως.
195Aristoteles, Analytica priora, 1, I 13; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἀντιστρέφει μέν οὖν καί κατά τάς ἀντικειμένας προτάσεις ἑκάτερον τῶν ἐνδεχομένων, οὐ μήν τόν αὐτόν γε τρόπον, ἀλλά τό μέν πεφυκός εἶναι τῷ μή ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν (οὕτω γάρ ἐνδέχεται μή πολιοῦσθαι ἄνθρωπον), τό δ᾿ ἀόριστον τῷ μηδέν μᾶλλον οὕτως ἢ ἐκείνως.
196Aristoteles, Analytica priora, 1, I 13; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπιστήμη δέ καί συλλογισμός ἀποδεικτικός τῶν μέν ἀορίστων οὐκ ἔστι διά τό ἄτακτον εἶναι τό μέσον, τῶν δέ πεφυκότων ἔστι, καί σχεδόν οἱ λόγοι καί αἱ σκέψεις γίνονται περί τῶν οὕτως ἐνδεχομένων· ἐκείνων δ᾿ ἐγχωρεῖ μέν γενέσθαι συλλογισμόν, οὐ μήν εἴωθέ γε ζητεῖσθαι.
197Aristoteles, Analytica priora, 1, I 14; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δέ φανερόν ἐκ τοῦ ὁρισμοῦ· τό γάρ ἐνδέχεσθαι παντί ὑπάρχειν οὕτως ἐλέγομεν.
198Aristoteles, Analytica priora, 1, I 14; 23 (auctor 384BC-322BC)
Λείπεται δή τοῦ ἐνδέχεσθαι εἶναι· τοῦτο δ᾿ ἀδύνατον· δέδεικται γάρ ὅτι οὕτως ἐχόντων τῶν ὅρων καί παντί τῷ ἐσχάτῳ τό πρῶτον ἀνάγκη καί οὐδενί ἐνδέχεται ὑπάρχειν.
199Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστω γάρ οὕτως ἐχόντων τό μέν ἐφ᾿ ᾧ τό Α δυνατόν, τό δ᾿ ἐφ᾿ ᾧ τό Β ἀδύνατον.
200Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τό ὄντος τοῦ Α τό Β εἶναι, οὐχ ὡς ἑνός τινος ὄντος τοῦ Α τό Β ἔσται δεῖ ὑπολαβεῖν· οὐ γάρ ἐστιν οὐδέν ἐξ ἀνάγκης ἑνός τινος ὄντος, ἀλλά δυοῖν ἐλαχίστοιν, οἷον ὅταν αἱ προτάσεις οὕτως ἔχωσιν ὡς ἐλέχθη κατά τόν συλλογισμόν.
201Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 65 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἐν μέρει ἢ ἀδιόριστοι τεθῶσιν αἱ προτάσεις, εἴτ᾿ ἐνδέχεσθαι λαμβάνουσαι εἴθ᾿ ὑπάρχειν εἴτ᾿ ἐναλλάξ, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
202Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ μέν οὖν συλλογισμός ἔσται τέλειος, ἀλλ᾿ οὐ τοῦ μή ὑπάρχειν ἀλλά τοῦ ἐνδέχεσθαι μή ὑπάρχειν· ἥ τε γάρ πρότασις οὕτως ἐλήφθη ἡ ἀπό τοῦ μείζονος ἄκρου, καί εἰς τό ἀδύνατον οὐκ ἔστιν ἀγαγεῖν· εἰ γάρ ὑποτεθείη τό Α τῷ Γ τινί ὑπάρχειν, κεῖται δέ καί τῷ Β ἐνδέχεσθαι μηδενί ὑπάρχειν, οὐδέν συμβαίνει διά τούτων ἀδύνατον.
203Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 31 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἀδιόριστοι ληφθῶσιν αἱ προτάσεις ἢ ἀμφότεραι κατά μέρος, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
204Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 16 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον οὖν ὅτι πρός τό οὕτως ἐνδεχόμενον καί μή ἐνδεχόμενον, ὡς ἐν ἀρχῇ διωρίσαμεν, οὐ τό ἐξ ἀνάγκης τινί ὑπάρχειν ἀλλά τό ἐξ ἀνάγκης τινί μή ὑπάρχειν ληπτέον.
205Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως οὖν ἐχόντων τῶν ὅρων οὐδείς ἔσται συλλογισμός· συμβαίνει γάρ τό Β τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης μή ὑπάρχειν.
206Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 15 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι οὐδέ τοῦ μή ὑπάρχειν, εἴπερ οὕτως ἐχόντων ἀνάγκη ὑπάρχειν.
207Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδέ τοῦ ἐνδέχεσθαι μή ὑπάρχειν· ἐξ ἀνάγκης γάρ οὕτως ἐχόντων τό Β τῷ Γ οὐχ ὑπάρξει, οἷον εἰ τό μέν Α τεθείη λευκόν, ἐφ᾿ ᾧ δέ τό Β κύκνος, τό δέ Γ ἄνθρωπος.
208Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 7 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι τό συμπέρασμα ἔσται ἐνδεχόμενον· ὅτε γάρ οὕτως ἔχοιεν αἱ προτάσεις ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι, καί τό συμπέρασμα ἦν ἐνδεχόμενον.
209Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτε δ᾿ οὕτως εἶχον αἱ προτάσεις, συνέβαινε τό Α τῷ Γ καί ἐνδέχεσθαι τινί μή ὑπάρχειν καί μή ὑπάρχειν, ὥστε καί τό Α τῷ Β ἀνάγκη τινί μή ὑπάρχειν.
210Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν οἱ ἐν τούτοις τοῖς σχήμασι συλλογισμοί τελειοῦνται διά τῶν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι καθόλου συλλογισμῶν καί εἰς τούτους ἀνάγονται, δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων· ὅτι δ᾿ ἁπλῶς πᾶς συλλογισμός οὕτως ἕξει, νῦν ἔσται φανερόν, ὅταν δειχθῇ πᾶς γινόμενος διά τούτων τινός τῶν σχημάτων.
211Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 10 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν τό Γ ἑτέρῳ, κἀκεῖνο ἄλλῳ, καί τοῦτο ἑτέρῳ, μή συνάπτῃ δέ πρός τό Β, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται πρός τό Β συλλογισμός τοῦ Α.
212Aristoteles, Analytica priora, 1, I 24; 7 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι ἐν ἅπαντι δεῖ τό καθόλου ὑπάρχειν, καί ὅτι τό μέν καθόλου ἐξ ἁπάντων τῶν ὅρων καθόλου δείκνυται, τό δ᾿ ἐν μέρει καί οὕτως κἀκείνως, ὥστ᾿ ἐάν μέν ᾖ τό συμπέρασμα καθόλου, καί τούς ὅρους ἀνάγκη καθόλου εἶναι, ἐάν δ᾿ οἱ ὅροι καθόλου, ἐνδέχεται τό συμπέρασμα μή εἶναι καθόλου.
213Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά καί οὕτως πλείους οἱ συλλογισμοί· πλείω γάρ τά συμπεράσματά ἐστιν, οἷον τό τε Α καί τό Β καί τό Γ.
214Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκοῦν ἀνάγκη τι αὐτῶν ἄλλο πρός ἄλλο εἰλῆφθαι, τό μέν ὡς ὅλον τό δ᾿ ὡς μέρος· τοῦτο γάρ δέδεικται πρότερον, ὅτι ὄντος συλλογισμοῦ ἀναγκαῖον οὕτως τινάς ἔχειν τῶν ὅρων.
215Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἐχέτω οὖν τό Α οὕτως πρός τό Β.
216Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ Γ Δ εἰ μέν ἔχει οὕτως ὥστ᾿ εἶναι τό μέν ὡς ὅλον τό δ᾿ ὡς μέρος, ἔσται τι καί ἐξ ἐκείνων, καί ἤτοι τό Ε ἢ τῶν Α Β θάτερον ἢ ἄλλο τι παρά ταῦτα.
217Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 15 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ μή οὕτως ἔχοι τό Γ πρός τό Δ ὥστε ποιεῖν συλλογισμόν, μάτην ἔσται εἰλημμένα, εἰ μή ἐπαγωγῆς ἢ κρύψεως ἤ τινος ἄλλου τῶν τοιούτων χάριν.
218Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 7 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δή τάς προτάσεις περί ἕκαστον οὕτως ἐκλαμβάνειν, ὑποθέμενον αὐτό πρῶτον καί τούς ὁρισμούς τε καί ὅσα ἴδια τοῦ πράγματός ἐστιν, εἶτα μετά τοῦτο ὅσα ἕπεται τῷ πράγματι, καί πάλιν οἷς τό πρᾶγμα ἀκολουθεῖ, καί ὅσα μή ἐν δέχεται αὐτῷ ὑπάρχειν.
219Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 32 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως δ᾿ οὐδαμῶς συλλογισμός.
220Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 35 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν εἰ τό Β καί Η μή ἐγχωρεῖ τῷ αὐτῷ παρεῖναι, ὅτι τινί τῶν Ε οὐχ ὑπάρξει τό Α· καί γάρ οὕτως τό μέσον ἔσται σχῆμα· τό γάρ Β τῷ μέν Α παντί τῷ δέ Η οὐδενί ὑπάρξει, ὥστ᾿ ἀνάγκη τό Β ταὐτόν τινι εἶναι τῶν Θ.
221Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 38 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δή τοῖς οὕτως ἐπισκοποῦσι προσεπιβλέπειν ἄλλην ὁδόν τῆς ἀναγκαίας διά τό λανθάνειν τήν ταὐτότητα τῶν Β καί τῶν Θ.
222Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 13 (auctor 384BC-322BC)
Δείκνυται μέν οὖν ἕκαστον τῶν προβλημάτων οὕτως, ἔστι δέ καί ἄλλον τρόπον ἔνια συλλογίσασθαι τούτων, οἷον τά καθόλου διά τῆς κατά μέρος ἐπιβλέψεως ἐξ ὑποθέσεως.
223Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 15 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι καί οὕτως ἐπιβλεπτέον.
224Aristoteles, Analytica priora, 1, I 30; 5 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δ᾿ οἷον τήν ἀστρολογικήν μέν ἐμπειρίαν τῆς ἀστρολογικῆς ἐπιστήμης· ληφθέντων γάρ ἱκανῶς τῶν φαινομένων οὕτως εὑρέθησαν αἱ ἀστρολογικαί ἀποδείξεις.
225Aristoteles, Analytica priora, 1, I 31; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὤστ᾿ οὔτε ὅ τι ἐνδέχεται συλλογίσασθαι διαιρούμενοι ξυνίεσαν, οὔτε ὅτι οὕτως ἐνεδέχετο ὥσπερ εἰρήκαμεν.
226Aristoteles, Analytica priora, 1, I 32; 3 (auctor 384BC-322BC)
Συμβήσεται δ᾿ ἅμα καί τά πρότερον εἰρημένα ἐπιβεβαιοῦσθαι καί φανερώτερα εἶναι, ὅτι οὕτως ἔχει, διά τῶν νῦν λεχθησομένων· δεῖ γάρ πᾶν τό ἀληθές αὐτό ἑαυτῷ ὁμολογούμενον εἶναι πάντῃ.
227Aristoteles, Analytica priora, 1, I 32; 6 (auctor 384BC-322BC)
Σκεπτέον οὖν εἴ τι περίεργον εἴληπται καί τι τῶν ἀναγκαίων παραλέλειπται, καί τό μέν θετέον τό δ᾿ ἀφαιρετέον, ἕως ἂν ἔλθῃ τις εἰς τάς δύο προτάσεις· ἄνευ γάρ τούτων οὐκ ἔστιν ἀγαγεῖν τούς οὕτως ἠρωτημένους λόγους.
228Aristoteles, Analytica priora, 1, I 33; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον εἰ τό Α κατά τοῦ Β λέγεται καί τό Β κατά τοῦ Γ· δόξειε γάρ ἂν οὕτως ἐχόντων τῶν ὅρων εἶναι συλλογισμός, οὐ γίνεται δ᾿ οὔτ᾿ ἀναγκαῖον οὐδέν οὔτε συλλογισμός.
229Aristoteles, Analytica priora, 1, I 33; 7 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἄρα ἐγίνετο συλλογισμός οὕτως ἐχόντων τῶν ὅρων, ἀλλ᾿ ἔδει καθόλου τήν Α Β ληφθῆναι πρότασιν.
230Aristoteles, Analytica priora, 1, I 35; 6 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν γάρ ὅτι τό μέσον οὐχ οὕτως ἀεί ληπτέον ὡς τόδε τι, ἀλλ᾿ ἐνίοτε λόγον, ὅπερ συμβαίνει κἀπί τοῦ λεχθέντος.
231Aristoteles, Analytica priora, 1, I 38; 15 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι ἐν τοῖς ἐν μέρει συλλογισμοῖς οὕτως ληπτέον τούς ὅρους.
232Aristoteles, Analytica priora, 1, I 40; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως κἀπί τῶν ἄλλων.
233Aristoteles, Analytica priora, 1, I 41; 8 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ μέν κατά παντός τό Β, καί τό Α οὕτως· εἰ δέ μή κατά παντός, οὐκ ἀνάγκη τό Α κατά παντός.
234Aristoteles, Analytica priora, 1, I 41; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δ᾿ οἴεσθαι παρά τό ἐκτίθεσθαί τι συμβαίνειν ἄτοπον· οὐδέν γάρ προσχρώμεθα τῷ τόδε τι εἶναι, ἀλλ᾿ ὥσπερ ὁ γεωμέτρης τήν ποδιαίαν καί εὐθεῖαν τήνδε καί ἀπλατῆ εἶναι λέγει οὐκ οὖσαν, ἀλλ᾿ οὐχ οὕτως χρῆται ὡς ἐκ τούτων συλλογιζόμενος.
235Aristoteles, Analytica priora, 1, I 41; 11 (auctor 384BC-322BC)
Τῷ δ᾿ ἐκτίθεσθαι οὕτω χρώμεθα ὥσπερ καί τῷ αἰσθάνεσθαι, τόν μανθάνοντα λέγοντες· οὐ γάρ οὕτως ὡς ἄνευ τούτων οὐχ οἷόν τ᾿ ἀποδειχθῆναι, ὥσπερ ἐξ ὧν ὁ συλλογισμός.
236Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 37 (auctor 384BC-322BC)
Ἁπλῶς δ᾿ ὅταν οὕτως ἔχῃ τό Α καί τό Β ὥσθ᾿ ἅμα μέν τῷ αὐτῷ μή ἐνδέχεσθαι, παντί δέ ἐξ ἀνάγκης θάτερον, καί πάλιν τό Γ καί τό Δ ὡσαύτως, ἕπηται δέ τῷ Γ τό Α καί μή ἀντιστρέφῃ, καί τῷ Β τό Δ ἀκολουθήσει καί οὐκ ἀντιστρέψει· καί τό μέν Α καί Δ ἐνδέχεται τῳ αὐτῷ, τό δέ Β καί οὐκ ἐνδέχεται.
237Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 52 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δέ ψεῦδος· ἀνάπαλιν γάρ ἦν ἐν τοῖς οὕτως ἔχουσιν ἡ ἀκολούθησις.
238Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι μέν οὖν οὕτως ἔχειν ὥστ᾿ ἀληθεῖς εἶναι τάς προτάσεις δι᾿ ὧν ὁ συλλογισμός, ἔστι δ᾿ ὥστε ψευδεῖς, ἔστι δ᾿ ὥστε τήν μέν ἀληθῆ τήν δέ ψευδῆ.
239Aristoteles, Analytica priora, 2, II 2; 34 (auctor 384BC-322BC)
Καί εἰ μή ὅλη ψευδής ἡ Β Γ ἀλλ᾿ ἐπί τι, καί οὕτως ἔσται τό συμπέρασμα ἀληθές.
240Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί γάρ ἐγχωρεῖ τό μέν Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχειν, τό δέ Α τινί, καί ὅταν οὕτως ἔχωσιν, οὐ παντί τῷ Β τό Α, ἐάν ληφθῇ τό μέν Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχειν, τό δέ Α μηδενί, ἡ μέν στερητική ἐπί τι ψευδής, ἡ δ᾿ ἑτέρα ὅλη ἀληθής καί τό συμπέρασμα.
241Aristoteles, Analytica priora, 2, II 8; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστω γάρ κατηγορικός ὁ συλλογισμός, καί ἀντιστρεφέσθω οὕτως.
242Aristoteles, Analytica priora, 2, II 10; 24 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τό Α τινί τῷ Β καί τό Β τινί τῷ Γ, οὐ γίνεται συλλογισμός· οὐδ᾿ εἰ τό Α τινί τῷ Β, τῷ δέ Γ μηδενί, οὐδ᾿ οὕτως.
243Aristoteles, Analytica priora, 2, II 11; 26 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ οὕτως, ἀληθές τό μηδενί ὑπάρχειν.
244Aristoteles, Analytica priora, 2, II 13; 14 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ οὕτως, ἀληθές τό μή παντί.
245Aristoteles, Analytica priora, 2, II 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ᾿ ἐνδέχεται τἀντικείμενα περαίνεσθαι, πλήν οὐκ ἀεί οὐδέ πάντως, ἀλλ᾿ ἐάν οὕτως ἔχῃ τά ὑπό τό μέσον ὥστ᾿ ἢ ταὐτά εἶναι ἢ ὅλον πρός μέρος.
246Aristoteles, Analytica priora, 2, II 16; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέντοι τό Β πρός τό Γ οὕτως ἔχει ὥστε ταὐτόν εἶναι, ἢ δῆλον ὅτι ἀντιστρέφουσιν, ἢ ὑπάρχει θάτερον θατέρῳ, τό ἐν ἀρχῇ αἰτεῖται.
247Aristoteles, Analytica priora, 2, II 16; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ τό ἐν ἀρχῇ αἰτεῖσθαι ἐν μέν ταῖς ἀποδείξεσι τά κατ᾿ ἀλήθειαν οὕτως ἔχοντα, ἐν δέ τοῖς διαλεκτικοῖς τά κατά δόξαν.
248Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 5 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι ἐν τοῖς εἰς τό ἀδύνατον λέγεται τό μή παρά τοῦτο, καί ὅταν οὕτως ἔχῃ πρός τό ἀδύνατον ἡ ἐξ ἀρχῆς ὑπόθεσις, ὥστε καί οὔσης καί μή οὔσης ταύτης οὐδέν ἧττον συμβαίνειν τό ἀδύνατον.
249Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ πάλιν εἴ τις ἐπί τό ἄνω λαμβάνοι τό συνεχές, οἷον εἰ τό μέν Α τῷ Β, τῷ δέ Α τό Ε καί τῷ Ε τό Ζ, ψεῦδος δ᾿ εἴη τό ὑπάρχειν τῷ Α τό Ζ· καί γάρ οὕτως οὐδέν ἂν ἧττον εἴη τό ἀδύνατον ἀναιρεθείσης τῆς ἐξ ἀρχῆς ὑποθέσεως.
250Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ οὐδ᾿ οὕτως ἀεί διά τήν ὑπόθεσιν ἔσται τό ψεῦδος.
251Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 10 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν εἰ τό Α καί τό Β ἀντιστρέφει, καί τό Γ καί τό Δ ὡσαύτως, ἅπαντι δ᾿ ἀνάγκη τό Α ἢ τό Γ ὑπάρχειν, καί τό Β καί Δ οὕτως ἕξει ὥστε παντί θάτερον ὑπάρχειν.
252Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 30 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή ἕλοιτο πᾶς ὁ ἐρῶν κατά τόν ἔρωτα τό Α τό οὕτως ἔχειν ὥστε χαρίζεσθαι, καί τό μή χαρίζεσθαι τό ἐφ᾿ οὗ Γ, ἢ τό χαρίζεσθαι τό ἐφ᾿ οὗ Δ, καί τό μή τοιοῦτον εἶναι οἷον χαρίζεσθαι τό ἐφ᾿ οὗ Β, δῆλον ὅτι τό Α τό τοιοῦτον εἶναι αἱρετώτερόν ἐστιν ἢ τό χαρίζεσθαι.
253Aristoteles, Analytica priora, 2, II 25; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἤ πάλιν εἰ ὀλίγα τά μέσα τῶν Β Γ· καί γάρ οὕτως ἐγγύτερον τοῦ εἰδέναι.
254Aristoteles, Analytica priora, 2, II 27; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ διά τοῦ μέσου σχήματος ἀεί καί πάντως λύσιμος· οὐδέποτε γάρ γίνεται συλλογισμός οὕτως ἐχόντων τῶν ὅρων· οὐ γάρ εἰ ἡ κύουσα ὠχρά, ὠχρά δέ καί ἥδε, κύειν ἀνάγκη ταύτην.
255Aristoteles, Analytica priora, 2, II 27; 20 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ σημεῖον οὕτως ἴδιόν ἐστιν, ὅτι ὅλου γένους ἴδιόν ἐστι τό πάθος, καί οὐ μόνου ἴδιον, ὥσπερ εἰώθαμεν λέγειν.
256Aristoteles, Athenaion Politeia, Frag., 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὡς ἱστορεῖ ἐν τῇ Ἀθηναίων πολιτείᾳ Ἀριστοτέλης λέγων οὕτως.
257Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 7, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
οἱ δ' ἐννέα ἄρχοντες ὀμνύντες πρὸς τῷ λίθῳ κατεφάτιζον ἀναθήσειν ἀνδριάντα χρυσοῦν, ἐάν τινα παραβῶσι τῶν νόμων· ὅθεν ἔτι καὶ νῦν οὕτως ὀμνύουσι.
258Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 8, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Σόλων μὲν οὖν οὕτως ἐνομοθέτησεν περὶ τῶν ἐννέα ἀρχόντων· τὸ γὰρ ἀρχαῖον ἡ ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλή, ἀνακαλεσαμένη καὶ κρίνασα καθ' αὑτήν, τὸν ἐπιτήδειον ἐφ' ἑκάστῃ τῶν ἀρχῶν ἐπ' ἐνιαυτὸν διατάξασα ἀπέστελλεν.
259Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 32, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
γενομένης ‖ ‖ δὲ ταύτης τῆς πολιτείας, οἱ μὲν πεντακισχίλιοι λόγῳ μόνον ᾑρέθησαν, οἱ δὲ τετρακόσιοι μετὰ τῶν δέκα τῶν αὐτοκρατόρων εἰσελθόντες εἰς τὸ βουλευτήριον ἦρχον τῆς πόλεως, καὶ πρὸς Λακεδαιμονίους πρεσβευσάμενοι κατελύοντο τὸν πόλεμον, ἐφ' οἷς ἑκάτεροι τυγχάνουσιν ἔχοντες· οὐχ ὑπακουόντων δ' ἐκείνων, εἰ μὴ καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς θαλάττης ἀφήσουσιν, οὕτως ἀπέστησαν.
260Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 36, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
οὕτως δὲ τῆς πόλεως ὑποφερομένης, Θηραμένης ἀγανακτῶν ἐπὶ τοῖς γιγνομένοις, τῆς μὲν ἀσελγείας αὐτοῖς παρῄνει παύσασθαι, μεταδοῦναι δὲ τῶν πραγμάτων τοῖς βελτίστοις.
261Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 39, 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
εἶθ' οὕτως ἐξοικεῖν τοὺς ἐθέλοντας.
262Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 42, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὸν μὲν πρῶτον ἐνιαυτὸν οὕτως διάγουσι· τὸν δ' ὕστερον ἐκκλησίας ἐν τῷ θεάτρῳ γενομένης, ἀποδειξάμενοι τῷ δήμῳ ‖ ‖ τὰ περὶ τὰς τάξεις, καὶ λαβόντες ἀσπίδα καὶ δόρυ παρὰ τῆς πόλεως, περιπολοῦσι τὴν χώραν καὶ διατρίβουσιν ἐν τοῖς φυλακτηρίοις.
263Aristoteles, Categoriae, 5; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μὲν γὰρ πρώτη οὐσία οὔτε ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν οὔτε καθ᾿ ὑποκειμένου λέγεται· τῶν δὲ δευτέρων οὐσιῶν φανερὸν μὲν καὶ οὕτως ὅτι οὐκ εἰσὶν ἐν ὑποκειμένῳ.
264Aristoteles, Categoriae, 7; 59 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γὰρ οὕτως ἔτυχεν, οὐδέν ἐστι χεῖρον αὐτοῦ.
265Aristoteles, De anima, 1, I 1; 22 (auctor 384BC-322BC)
Μηνύει δέ τό ποτέ μέν ἰσχυρῶν καί ἐναργῶν παθημάτων συμβαινόντων μηδέν παροξύνεσθαι ἢ φοβεῖσθαι, ἐνίοτε δ’ ὑπό μικρῶν καί ἀμαυρῶν κινεῖσθαι, ὅταν ὀργᾷ τό σῶμα καί οὕτως ἔχῃ ὥσπερ ὅταν ὀργίζηται.
266Aristoteles, De anima, 1, I 1; 24 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ’ οὕτως ἔχει, δῆλον ὅτι τά πάθη λόγοι ἔνυλοί εἰσιν.
267Aristoteles, De anima, 1, I 2; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ καί κινητικόν ἐδόκει ἡ ψυχή εἶναι καί γνωριστικόν, οὕτως ἔνιοι συνέπλεξαν ἐξ ἀμφοῖν, ἀποφηνάμενοι τήν ψυχήν ἀριθμόν κινοῦνθ’ ἑαυτόν.
268Aristoteles, De anima, 1, I 3; 48 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδ’ ὅτι βέλτιον λέγεται· καίτοι γ’ ἐχρῆν διά τοῦτο τόν θεόν κύκλῳ ποιεῖν φέρεσθαι τήν ψυχήν, ὅτι βέλτιον αὐτῇ τό κινεῖσθαι τοῦ μένειν, κινεῖσθαι δ’ οὕτως ἢ ἄλλως.
269Aristoteles, De anima, 1, I 5; 33 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δέ λέληθε τούς οὕτως ὑπειληφότας.
270Aristoteles, De anima, 2, II 1; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε πᾶν σῶμα φυσικόν μετέχον ζωῆς οὐσία ἂν εἴη, οὐσία δ’ οὕτως ὡς συνθέτη.
271Aristoteles, De anima, 2, II 1; 26 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δή λαβεῖν τό ἐπί μέρους ἐφ’ ὅλου τοῦ ζῶντος σώματος· ἀνάλογον γάρ ἔχει ὡς τό μέρος πρός τό μέρος, οὕτως ἡ ὅλη αἴσθησις πρός τό ὅλον σῶμα τό αἰσθητικόν, ᾗ τοιοῦτο.
272Aristoteles, De anima, 2, II 1; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ ἄδηλον εἰ οὕτως ἐντελέχεια τοῦ σώματος ἡ ψυχή ὥσπερ πλωτήρ πλοίου.
273Aristoteles, De anima, 2, II 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ’ ἐκ τῶν ἀσαφῶν μέν φανερωτέρων δέ γίγνεται τό σαφές καί κατά τόν λόγον γνωριμώτερον, πειρατέον πάλιν οὕτως ἐπελθεῖν περί αὐτῆς· οὐ γάρ μόνον τό ὅτι δεῖ τόν ὁριστικόν λόγον δηλοῦν, ὥσπερ οἱ πλεῖστοι τῶν ὅρων λέγουσιν, ἀλλά καί τήν αἰτίαν ἐνυπάρχειν καί ἐμφαίνεσθαι.
274Aristoteles, De anima, 2, II 2; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δέ τό θρεπτικόν δύναται χωρίζεσθαι τῆς ἁφῆς καί πάσης αἰσθήσεως, οὕτως ἡ ἁφή τῶν ἄλλων αἰσθήσεων.
275Aristoteles, De anima, 2, II 2; 15 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον δέ τούτων ἕκαστόν ἐστι ψυχή ἢ μόριον ψυχῆς, καί εἰ μόριον, πότερον οὕτως ὥστ’ εἶναι χωριστόν λόγῳ μόνον ἢ καί τόπῳ, περί μέν τινῶν τούτων οὐ χαλεπόν ἰδεῖν, ἔνια δέ ἀπορίαν ἔχει.
276Aristoteles, De anima, 2, II 2; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γάρ ἐπί τῶν φυτῶν ἔνια διαιρούμενα φαίνεται ζῶντα καί χωριζόμενα ἀπ’ ἀλλήλων, ὡς οὔσης τῆς ἐν τούτοις ψυχῆς ἐντελεχείᾳ μέν μιᾶς ἐν ἑκάστῳ φυτῷ, δυνάμει δέ πλειόνων, οὕτως ὁρῶμεν καί περί ἑτέρας διαφοράς τῆς ψυχῆς συμβαῖνον ἐπί τῶν ἐντόμων ἐν τοῖς διατεμνομένοις· καί γάρ αἴσθησιν ἑκάτερον τῶν μερῶν ἔχει καί κίνησιν τήν κατά τόπον, εἰ δ’ αἴσθησιν, καί φαντασίαν καί ὄρεξιν· ὅπου μέν γάρ αἴσθησις, καί λύπη τε καί ἡδονή, ὅπου δέ ταῦτα, ἐξ ἀνάγκης καί ἐπιθυμία.
277Aristoteles, De anima, 2, II 3; 17 (auctor 384BC-322BC)
Διά τίνα δ’ αἰτίαν τῷ ἐφεξῆς οὕτως ἔχουσι, σκεπτέον.
278Aristoteles, De anima, 2, II 4; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἀναγκαῖον δέ τόν μέλλοντα περί τούτων σκέψιν ποιεῖσθαι λαβεῖν ἕκαστον αὐτῶν τί ἐστιν, εἶθ’ οὕτως περί τῶν ἐχομένων ἢ καί περί τῶν ἄλλων ἐπιζητεῖν.
279Aristoteles, De anima, 2, II 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ’ οὕτως, τούτων δ’ ἔτι πρότερα τά ἀντικείμενα δεῖ τεθεωρηκέναι, περί ἐκείνων πρῶτον ἂν δέοι διορίσαι διά τήν αὐτήν αἰτίαν, οἷον περί τροφῆς καί αἰσθητοῦ καί νοητοῦ.
280Aristoteles, De anima, 2, II 4; 20 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γάρ τό ἄνω καί κάτω καλῶς λαμβάνει· οὐ γάρ ταὐτό πᾶσι τό ἄνω καί κάτω καί τῷ παντί, ἀλλ’ ὡς ἡ κεφαλή τῶν ζῴων, οὕτως αἱ ῥίζαι τῶν φυτῶν, εἰ χρή τά ὄργανα λέγειν ἕτερα καί ταὐτά τοῖς ἔργοις.
281Aristoteles, De anima, 2, II 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι μέν γάρ οὕτως ἐπιστῆμόν τι ὡς ἂν εἴποιμεν ἄνθρωπον ἐπιστήμονα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος τῶν ἐπιστημόνων καί ἐχόντων ἐπιστήμην· ἔστι δ’ ὡς ἤδη λέγομεν ἐπιστήμονα τόν ἔχοντα τήν γραμματικήν.
282Aristoteles, De anima, 2, II 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκ ἔστι δ’ ἁπλοῦν οὐδέ τό πάσχειν, ἀλλά τό μέν φθορά τις ὑπό τοῦ ἐναντίου, τό δέ σωτηρία μᾶλλον τοῦ δυνάμει ὄντος ὑπό τοῦ ἐντελεχείᾳ ὄντος καί ὁμοίου, οὕτως ὡς δύναμις ἔχει πρός ἐντελέχειαν· θεωροῦν γάρ γίγνεται τό ἔχον τήν ἐπιστήμην, ὅπερ ἢ οὐκ ἔστιν ἀλλοιοῦσθαι (εἰς αὐτό γάρ ἡ ἐπίδοσις καί εἰς ἐντελέχειαν) ἢ ἕτερον γένος ἀλλοιώσεως.
283Aristoteles, De anima, 2, II 5; 26 (auctor 384BC-322BC)
Νῦν δέ διωρίσθω τοσοῦτον, ὅτι οὐχ ἁπλοῦ ὄντος τοῦ δυνάμει λεγομένου, ἀλλά τοῦ μέν ὥσπερ ἂν εἴποιμεν τόν παῖδα δύνασθαι στρατηγεῖν, τοῦ δέ ὡς τόν ἐν ἡλικίᾳ ὄντα, οὕτως ἔχει τό αἰσθητικόν.
284Aristoteles, De anima, 2, II 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τί μέν οὖν τό διαφανές καί τί τό φῶς, εἴρηται, ὅτι οὔτε πῦρ οὔθ’ ὅλως σῶμα οὐδ’ ἀπορροή σώματος οὐδενός (εἴη γάρ ἂν σῶμά τι καί οὕτως), ἀλλά πυρός ἢ τοιούτου τινός παρουσία ἐν τῷ διαφανεῖ· οὐδέ γάρ δύο σώματα ἅμα δυνατόν ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι.
285Aristoteles, De anima, 2, II 7; 16 (auctor 384BC-322BC)
Καί οὐκ ὀρθῶς Ἐμπεδοκλῆς, οὐδ’ εἴ τις ἄλλος οὕτως εἴρηκεν, ὡς φερομένου τοῦ φωτός καί γιγνομένου ποτέ μεταξύ τῆς γῆς καί τοῦ περιέχοντος, ἡμᾶς δέ λανθάνοντος· τοῦτο γάρ ἐστι καί παρά τήν ἐν τῷ λόγῳ ἀλήθειαν καί παρά τά φαινόμενα· ἐν μικρῷ μέν γάρ διαστήματι λάθοι ἄν, ἀπ’ ἀνατολῆς δ’ ἐπί δυσμάς τό λανθάνειν μέγα λίαν τό αἴτημα.
286Aristoteles, De anima, 2, II 8; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε δ’ ἀεί γίνεσθαι ἠχώ, ἀλλ’ οὐ σαφής, ἐπεί συμβαίνει γε ἐπί τοῦ ψόφου καθάπερ καί ἐπί τοῦ φωτός· καί γάρ τό φῶς ἀεί ἀνακλᾶται (οὐδέ γάρ ἂν ἐγίνετο πάντῃ φῶς, ἀλλά σκότος ἔξω τοῦ ἡλιουμένου), ἀλλ’ οὐχ οὕτως ἀνακλᾶται ὥσπερ ἀφ’ ὕδατος ἢ χαλκοῦ ἢ καί τινος ἄλλου τῶν λείων, ὥστε σκιάν ποιεῖν, ᾗ τό φῶς ὁρίζομεν.
287Aristoteles, De anima, 2, II 8; 28 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ διαφοραί τῶν ψοφούντων ἐν τῷ κατ’ ἐνέργειαν ψόφῳ δηλοῦνται· ὥσπερ γάρ ἄνευ φωτός οὐχ ὁρᾶται τά χρώματα, οὕτως οὐδ’ ἄνευ ψόφου τό ὀξύ καί τό βαρύ.
288Aristoteles, De anima, 2, II 9; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περί δέ ὀσμῆς καί ὀσφραντοῦ ἧττον εὐδιόριστόν ἐστι τῶν εἰρημένων· οὐ γάρ δῆλον ποῖόν τί ἐστιν ἡ ὀσμή, οὕτως ὡς ὁ ψόφος ἢ τό χρῶμα.
289Aristoteles, De anima, 2, II 9; 23 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως οὖν καί τό ὀσφραντικόν αἰσθητήριον τοῖς μέν ἀκάλυφες εἶναι, ὥσπερ τό ὄμμα, τοῖς δέ τόν ἀέρα δεχομένοις ἔχειν ἐπικάλυμμα, ὃ ἀναπνεόντων ἀποκαλύπτεσθαι, διευρυνομένων τῶν φλεβίων καί τῶν πόρων.
290Aristoteles, De anima, 2, II 10; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ χρῶμα οὐχ οὕτως ὁρᾶται τῷ μίγνυσθαι, οὐδέ ταῖς ἀπορροίαις.
291Aristoteles, De anima, 2, II 11; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διό τό τοιοῦτο μόριον τοῦ σώματος ἔοικεν οὕτως ἔχειν ὥσπερ ἂν εἰ κύκλῳ ἡμῖν περιεπεφύκει ὁ ἀήρ· ἐδοκοῦμεν γάρ ἂν ἑνί τινι αἰσθάνεσθαι καί ψόφου καί χρώματος καί ὀσμῆς, καί μία τις αἴσθησις εἶναι ὄψις ἀκοή ὄσφρησις.
292Aristoteles, De anima, 2, II 11; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δ’ ἔοικεν ἡ σάρξ καί ἡ γλῶττα, ὡς ὁ ἀήρ καί τό ὕδωρ πρός τήν ὄψιν καί τήν ἀκοήν καί τήν ὄσφρησιν ἔχουσιν, οὕτως ἔχειν πρός τό αἰσθητήριον ὥσπερ ἐκείνων ἕκαστον.
293Aristoteles, De anima, 2, II 12; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἅμα δέ δῆλον καί οὕτως.
294Aristoteles, De anima, 3, III 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔχει δ’ οὕτως, ὥστ’ εἰ μέν δι’ ἑνός πλείω αἰσθητά ἕτερα ὄντα ἀλλήλων τῷ γένει, ἀνάγκη τόν ἔχοντα τό τοιοῦτον αἰσθητήριον ἀμφοῖν αἰσθητικόν εἶναι· οἷον εἰ ἐξ ἀέρος ἐστί τό αἰσθητήριον, καί ἔστιν ὁ ἀήρ καί ψόφου καί χρόας.
295Aristoteles, De anima, 3, III 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δέ κοινῶν ἤδη ἔχομεν αἴσθησιν κοινήν, οὐ κατά συμβεβηκός· οὐκ ἄρ’ ἐστίν ἰδία· οὐδαμῶς γάρ ἂν ᾐσθανόμεθα ἀλλ’ ἢ οὕτως ὥσπερ εἴρηται τόν Κλέωνος υἱόν ἡμᾶς ὁρᾶν.
296Aristoteles, De anima, 3, III 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ’ οὕτως ἕκαστα γένηται ὡς ἐπιστήμων λέγεται ὁ κατ’ ἐνέργειαν (τοῦτο δέ συμβαίνει, ὅταν δύνηται ἐνεργεῖν δι’ αὑτοῦ), ἔστι μέν ὁμοίως καί τότε δυνάμει πως, οὐ μήν ὁμοίως καί πρίν μαθεῖν ἢ εὑρεῖν· καί αὐτός δέ αὑτόν τότε δύναται νοεῖν.
297Aristoteles, De anima, 3, III 4; 21 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ’ οὕτως ὥσπερ ἐν γραμματείῳ ᾧ μηθέν ὑπάρχει ἐντελεχείᾳ γεγραμμένον.
298Aristoteles, De anima, 3, III 4; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί μέν γάρ τῶν ἄνευ ὕλης τό αὐτό ἐστι τό νοοῦν καί τό νοούμενον· ἡ γάρ ἐπιστήμη ἡ θεωρητική καί τό οὕτως ἐπιστητόν τό αὐτό ἐστιν· τοῦ δέ μή ἀεί νοεῖν τό αἴτιον ἐπισκεπτέον.
299Aristoteles, De anima, 3, III 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ στιγμή καί πᾶσα διαίρεσις, καί τό οὕτως ἀδιαίρετον, δηλοῦται ὥσπερ ἡ στέρησις.
300Aristoteles, De anima, 3, III 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ’ ἡ μέν φάσις τι κατά τινος, ὥσπερ ἡ κατάφασις, καί ἀληθής ἢ ψευδής πᾶσα· ὁ δέ νοῦς οὐ πᾶς, ἀλλ’ ὁ τοῦ τί ἐστι κατά τό τί ἦν εἶναι ἀληθής, καί οὐ τί κατά τινος· ἀλλ’ ὥσπερ τό ὁρᾶν τοῦ ἰδίου ἀληθές, εἰ δ’ ἄνθρωπος τό λευκόν ἢ μή, οὐκ ἀληθές ἀεί, οὕτως ἔχει ὅσα ἄνευ ὕλης.
301Aristoteles, De anima, 3, III 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή τά Γ Δ ἑνί εἴη ὑπάρχοντα, οὕτως ἕξει ὥσπερ καί τά Α Β, τό αὐτό μέν καί ἕν, τό δ’ εἶναι οὐ τό αὐτό, κἀκεῖνο ὁμοίως.
302Aristoteles, De anima, 3, III 12; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσ περ γάρ τό κινοῦν κατά τόπον μέχρι τοῦ μεταβάλλειν ποιεῖ, καί τό ὦσαν ἕτερον ποιεῖ ὥστε ὠθεῖν, καί ἔστι διά μέσου ἡ κίνησις, καί δή τό μέν πρῶτον κινοῦν ὠθεῖ οὐκ ὠθούμενον, τό δ’ ἔσχατον μόνον ὠθεῖται οὐκ ὦσαν, τό δέ μέσον ἄμφω, πολλά δέ μέσα, οὕτως ἐπ’ ἀλλοιώσεως, πλήν ὅτι μένοντος ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ ἀλλοιοῖ, οἷον εἰ εἰς κηρόν βάψειέ τις, μέχρι τούτου ἐκινήθη, ἕως ἔβαψεν· λίθος δέ οὐδέν, ἀλλ’ ὕδωρ μέχρι πόρρω.
303Aristoteles, De arte poetica, 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
Χρή οὖν, καθάπερ καί ἐν ταῖς ἄλλαις μιμητικαῖς ἡ μία μίμησις ἑνός ἐστιν, οὕτω καί τόν μῦθον, ἐπεί πράξεως μίμησίς ἐστι, μιᾶς τε εἶναι καί ταύτης ὅλης, καί τά μέρη συνεστάναι τῶν πραγμάτων οὕτως ὥστε μετατιθεμένου τινός μέρους ἢ ἀφαιρουμένου διαφέρεσθαι καί κινεῖσθαι τό ὅλον· ὃ γάρ προσόν ἢ μή προσόν μηδέν ποιεῖ ἐπίδηλον, οὐδέ μόριον τοῦ ὅλου ἐστίν.
304Aristoteles, De arte poetica, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ οὐ μόνον τελείας ἐστί πράξεως ἡ μίμησις ἀλλά καί φοβερῶν καί ἐλεεινῶν, ταῦτα δέ γίνεται καί μάλιστα, καί μᾶλλον ὅταν γένηται παρά τήν δόξαν, δι᾿ ἄλληλα· τό γάρ θαυμαστόν οὕτως ἕξει μᾶλλον ἢ εἰ ἀπό τοῦ αὐτομάτου καί τῆς τύχης, ἐπεί καί τῶν ἀπό τύχης ταῦτα θαυμασιώτατα δοκεῖ, ὅσα ὥσπερ ἐπίτηδες φαίνεται γεγονέναι, οἷον ὡς ὁ ἀνδριάς ὁ τοῦ Μίτυος ἐν Ἄργει ἀπέκτεινε τόν αἴτιον τοῦ θανάτου τῷ Μίτυϊ, θεωροῦντι ἐμπεσών· ἔοικε γάρ τά τοιαῦτα οὐκ εἰκῇ γενέσθαι, ὥστε ἀνάγκη τούς τοιούτους εἶναι καλλίους μύθους.
305Aristoteles, De arte poetica, 17; 6 (auctor 384BC-322BC)
Τούς τε λόγους τούς πεποιημένους δεῖ καί αὐτόν ποιοῦντα ἐκτίθεσθαι καθόλου, εἶθ᾿ οὕτως ἐπεισοδιοῦν καί παρατείνειν.
306Aristoteles, De arte poetica, 17; 7 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δέ οὕτως ἂν θεωρεῖσθαι τό καθόλου, οἷον τῆς Ἰφιγενείας.
307Aristoteles, De arte poetica, 17; 14 (auctor 384BC-322BC)
Τῆς γάρ Ὀδυσσείας μακρός ὁ λόγος ἐστίν, ἀποδημοῦντός τινος ἔτη πολλά καί παραφυλαττομένου ὑπό τοῦ Ποσειδῶνος καί μόνου ὄντος, ἔτι δέ τῶν οἴκοι οὕτως ἐχόντων ὥστε τά χρήματα ὑπό μνηστήρων ἀναλίσκεσθαι καί τόν υἱόν ἐπιβουλεύεσθαι· αὐτός δέ ἀφικνεῖται χειμασθείς, καί ἀναγνωρίσας τινάς αὐτοῖς ἐπιθέμενος αὐτός μέν ἐσώθη, τούς δ᾿ ἐχθρούς διέφθειρεν.
308Aristoteles, De arte poetica, 25; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ ὀρθῶς ἔχει, εἰ τυγχάνει τοῦ τέλους τοῦ αὑτῆς· τό γάρ τέλος εἴρηται, εἰ οὕτως ἐκπληκτικώτερον ἢ αὐτό ἢ ἄλλο ποιεῖ μέρος.
309Aristoteles, De arte poetica, 25; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἴσως δέ οὐ βέλτιον μέν, ἀλλ᾿ οὕτως εἶχεν, οἷον τά περί τῶν ὅπλων, ἔγχεα δέ σφιν ὄρθ᾿ ἐπί σαυρωτῆρος· οὕτω γάρ τότ᾿ ἐνόμιζον, ὥσπερ καί νῦν Ἰλλυριοί.
310Aristoteles, De caelo, 1, 2, 9; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἐὰν δὴ διαιρεθῇ τὸ σῶμα τὸ ἔχον βάρος ὡς ἡ ΓΕ πρὸς τὴν ΓΔ (δυνατὸν γὰρ οὕτως ἔχειν πρός τι τῶν ἐν αὐτῷ μορίων), εἰ τὸ ὅλον φέρεται τὴν ὅλην τὴν ΓΕ, τὸ μόριον ἀνάγκη ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ τὴν ΓΔ φέρεσθαι, ὥστε ἴσον οἰσθήσεται τὸ ἀβαρὲς καὶ τὸ βάρος ἔχον· ὅπερ ἀδύνατον.
311Aristoteles, De caelo, 1, 4, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Οὐθεὶς γὰρ τῶν οὕτως ἀξιούντων ὀρθῶς λαμβάνει τὸ στοιχεῖον· ὁρῶμεν γὰρ πολλὰ καὶ τῶν μικτῶν σωμάτων εἰς ὁμοιομερῆ διαιρούμενα, λέγω δ´ οἷον σάρκα καὶ ὀστοῦν καὶ ξύλον καὶ λίθον.
312Aristoteles, De caelo, 1, 4, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ οὐδ´ οὕτως λαμβάνοντας τὸ στοιχεῖον ἀνάγκη ποιεῖν ἄπειρα· πάντα γὰρ ταὐτὰ ἀποδοθήσεται καὶ πεπερασμένων ὄντων, ἐάν τις λάβῃ· τὸ αὐτὸ γὰρ ποιήσει, κἂν δύο ἢ τρία μόνον ᾖ τοιαῦτα, καθάπερ ἐγχειρεῖ καὶ Ἐμπεδοκλῆς.
313Aristoteles, De caelo, 1, 4, 9; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ εἰ ἑκάστῳ μὲν τῶν στοιχείων ἐστί τις οἰκεία κίνησις, καὶ ἡ τοῦ ἁπλοῦ σώματος ἁπλῆ, μή εἰσι δ´ αἱ ἁπλαῖ κινήσεις ἄπειροι διὰ τὸ μήτε τὰς ἁπλᾶς φορὰς πλείους εἶναι δυοῖν μήτε τοὺς τόπους ἀπείρους, οὐκ ἂν εἴη οὐδ´ οὕτως ἄπειρα τὰ στοιχεῖα.
314Aristoteles, De caelo, 1, 7, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτα κἂν οὕτως οὐδὲν ἧττον ἄλογα τὰ συμβαίνοντα.
315Aristoteles, De caelo, 2, 1, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν οὔτε γέγονεν ὁ πᾶς οὐρανὸς οὔτ´ ἐνδέχεται φθαρῆναι, καθάπερ τινές φασιν αὐτόν, ἀλλ´ ἔστιν εἷς καὶ ἀΐδιος, ἀρχὴν μὲν καὶ τελευτὴν οὐκ ἔχων τοῦ παντὸς αἰῶνος, ἔχων δὲ καὶ περιέχων ἐν αὑτῷ τὸν ἄπειρον χρόνον, ἔκ τε τῶν εἰρημένων ἔξεστι λαμβάνειν τὴν πίστιν, καὶ διὰ τῆς δόξης τῆς παρὰ τῶν ἄλλως λεγόντων καὶ γεννώντων αὐτόν· εἰ γὰρ οὕτως μὲν ἔχειν ἐνδέχεται, καθ´ ὃν δὲ τρόπον ἐκεῖνοι γενέσθαι λέγουσιν οὐκ ἐνδέχεται, μεγάλην ἂν ἔχοι καὶ τοῦτο ῥοπὴν εἰς πίστιν περὶ τῆς ἀθανασίας αὐτοῦ καὶ τῆς ἀϊδιότητος.
316Aristoteles, De caelo, 2, 1, 6; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δή, καθάπερ εἴπομεν, ἐνδέχεται τὸν εἰρημένον ἔχειν τρόπον περὶ τῆς πρώτης φορᾶς, οὐ μόνον αὐτοῦ περὶ τῆς ἀϊδιότητος οὕτως ὑπολαβεῖν ἐμμελέστερον, ἀλλὰ καὶ τῇ μαντείᾳ τῇ περὶ τὸν θεὸν μόνως ἂν ἔχοιμεν οὕτως ὁμολογουμένως ἀποφαίνεσθαι συμφώνους λόγους.
317Aristoteles, De caelo, 2, 2, 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς δὲ τούτοις, εἰ τὸ μὲν ἄνω ἐστὶ τὸ ὅθεν ἡ κίνησις, τὸ δὲ δεξιὸν ἀφ´ οὗ, τὸ δ´ ἔμπροσθεν ἐφ´ ὅ, κἂν οὕτως ἔχοι τινὰ δύναμιν ἀρχῆς τὸ ἄνω πρὸς τὰς ἄλλας ἰδέας.
318Aristoteles, De caelo, 2, 4, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ σφαῖρα τῶν στερεῶν· μόνη γὰρ περιέχεται μιᾷ ἐπιφανείᾳ, τὰ δ´ εὐθύγραμμα πλείοσιν· ὡς γὰρ ἔχει ὁ κύκλος ἐν τοῖς ἐπιπέδοις, οὕτως ἡ σφαῖρα ἐν τοῖς στερεοῖς.
319Aristoteles, De caelo, 2, 4, 11; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν σφαιροειδής ἐστιν ὁ κόσμος, δῆλον ἐκ τούτων, καὶ ὅτι κατ´ ἀκρίβειαν ἔντορνος οὕτως ὥστε μηθὲν μήτε χειρόκμητον ἔχειν παραπλησίως μήτ´ ἄλλο μηθὲν τῶν ἡμῖν ἐν ὀφθαλμοῖς φαινομένων.
320Aristoteles, De caelo, 2, 6, 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ εἴ τις λάβοι εἶναί τινα χρόνον ἐλάχιστον, οὗ οὐκ ἐνδέχεται ἐν ἐλάττονι κινηθῆναι τὸν οὐρανόν (ὥσπερ γὰρ οὐδὲ κιθαρίσαι οὐδὲ βαδίσαι ἐν ὁτῳοῦν χρόνῳ δυνατόν, ἀλλ´ ἔστιν ἑκάστης πράξεως ὡρισμένος ὁ ἐλάχιστος χρόνος κατὰ τὸ μὴ ὑπερβάλλειν, οὕτως οὐδὲ κινηθῆναι τὸν οὐρανὸν ἐν ὁτῳοῦν χρόνῳ δυνατόν)· εἰ οὖν τοῦτ´ ἀληθές, οὐκ ἂν εἴη ἀεὶ ἐπίτασις τῆς φορᾶς (εἰ δὲ μὴ ἐπίτασις, οὐδ´ ἄνεσις· ὁμοίως γὰρ ἄμφω καὶ θάτερον), εἴπερ τῷ αὐτῷ τε ἐπιτείνει τάχει ἢ μείζονι, καὶ ἄπειρον χρόνον.
321Aristoteles, De caelo, 2, 7, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Πέφυκε γὰρ ἡ κίνησις ἐκπυροῦν καὶ ξύλα καὶ λίθους καὶ σίδηρον· εὐλογώτερον οὖν τὸ ἐγγύτερον τοῦ πυρός, ἐγγύτερον δὲ ὁ ἀήρ· οἷον καὶ ἐπὶ τῶν φερομένων βελῶν· ταῦτα γὰρ αὐτὰ ἐκπυροῦται οὕτως ὥστε τήκεσθαι τὰς μολυβδίδας, καὶ ἐπείπερ αὐτὰ ἐκπυροῦται, ἀνάγκη καὶ τὸν κύκλῳ αὐτῶν ἀέρα τὸ αὐτὸ τοῦτο πάσχειν.
322Aristoteles, De caelo, 2, 8, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τοὺς μὲν γὰρ κύκλους οὐθὲν ἄτοπον ἀλλ´ ἀναγκαῖον ἀνάλογον ἔχειν τὰ τάχη τοῖς μεγέθεσι, τῶν δ´ ἄστρων ἕκαστον τῶν ἐν τούτοις οὐθαμῶς εὔλογον· εἴτε γὰρ ἐξ ἀνάγκης τὸ τὸν μείζω κύκλον φερόμενον θᾶττον ἔσται, δῆλον ὅτι κἂν μετατεθῇ τὰ ἄστρα εἰς τοὺς ἀλλήλων κύκλους, τὸ μὲν ἔσται θᾶττον τὸ δὲ βραδύτερον (οὕτω δ´ οὐκ ἂν ἔχοιεν οἰκείαν κίνησιν, ἀλλὰ φέροιντ´ ἂν ὑπὸ τῶν κύκλων), εἴτε ἀπὸ ταὐτομάτου συνέπεσεν, οὐδ´ οὕτως εὔλογον ὥστ´ ἐν ἅπασιν ἅμα τόν τε κύκλον εἶναι μείζω καὶ τὴν φορὰν θάττω τοῦ ἐν αὐτῷ ἄστρου· τὸ μὲν γὰρ ἓν ἢ δύο τοῦτον τὸν τρόπον ἔχειν οὐθὲν ἄτοπον, τὸ δὲ πάνθ´ ὁμοίως πλάσματι ἔοικεν.
323Aristoteles, De caelo, 2, 8, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ τοίνυν οὔτ´ ἀμφότερα κινεῖσθαι εὔλογον οὔτε τὸ ἕτερον μόνον, λείπεται τοὺς μὲν κύκλους κινεῖσθαι, τὰ δὲ ἄστρα ἠρεμεῖν καὶ ἐνδεδεμένα τοῖς κύκλοις φέρεσθαι· μόνως γὰρ οὕτως οὐθὲν ἄλογον συμβαίνει· τό τε γὰρ θᾶττον εἶναι τοῦ μείζονος κύκλου τὸ τάχος εὔλογον περὶ τὸ αὐτὸ κέντρον ἐνδεδεμένων (ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ μεῖζον σῶμα θᾶττον φέρεται τὴν οἰκείαν φοράν, οὕτως καὶ ἐν τοῖς ἐγκυκλίοις· μεῖζον γὰρ τῶν ἀφαιρουμένων ὑπὸ τῶν ἐκ τοῦ κέντρου τὸ τοῦ μείζονος κύκλου τμῆμα, ὥστ´ εὐλόγως ἐν τῷ ἴσῳ χρόνῳ ὁ μείζων περιοισθήσεται κύκλος), τό τε μὴ διασπᾶσθαι τὸν οὐρανὸν διά τε τοῦτο συμβήσεται καὶ ὅτι δέδεικται συνεχὲς ὂν τὸ ὅλον.
324Aristoteles, De caelo, 2, 9, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Φανερὸν δ´ ἐκ τούτων ὅτι καὶ τὸ φάναι γίνεσθαι φερομένων ἁρμονίαν, ὡς συμφώνων γινομένων τῶν ψόφων, κομψῶς μὲν εἴρηται καὶ περιττῶς ὑπὸ τῶν εἰπόντων, οὐ μὴν οὕτως ἔχει τἀληθές.
325Aristoteles, De caelo, 2, 13, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
Καίτοι καθάπερ ἐν τοῖς ζῴοις οὐ ταὐτὸν τοῦ ζῴου καὶ τοῦ σώματος μέσον, οὕτως ὑποληπτέον μᾶλλον καὶ περὶ τὸν ὅλον οὐρανόν.
326Aristoteles, De caelo, 2, 13, 7; 23 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν γὰρ διὰ ταῦτα ἄπειρον τὸ κάτω τῆς γῆς εἶναί φασιν, ἐπ´ ἄπειρον αὐτὴν ἐρριζῶσθαι λέγοντες, ὥσπερ Ξενοφάνης ὁ Κολοφώνιος, ἵνα μὴ πράγματ´ ἔχωσι ζητοῦντες τὴν αἰτίαν· διὸ καὶ Ἐμπεδοκλῆς οὕτως ἐπέπληξεν, εἰπὼν ὡς εἴ περ ἀπείρονα γῆς τε βάθη καὶ δαψιλὸς αἰθήρ, ὡς διὰ πολλῶν δὴ γλώσσης ῥηθέντα ματαίως ἐκκέχυται στομάτων, ὀλίγον τοῦ παντὸς ἰδόντων.
327Aristoteles, De caelo, 2a, 2, 9; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἐὰν δὴ διαιρεθῇ τὸ σῶμα τὸ ἔχον βάρος ὡς ἡ ΓΕ πρὸς τὴν ΓΔ (δυνατὸν γὰρ οὕτως ἔχειν πρός τι τῶν ἐν αὐτῷ μορίων), εἰ τὸ ὅλον φέρεται τὴν ὅλην τὴν ΓΕ, τὸ μόριον ἀνάγκη ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ τὴν ΓΔ φέρεσθαι, ὥστε ἴσον οἰσθήσεται τὸ ἀβαρὲς καὶ τὸ βάρος ἔχον· ὅπερ ἀδύνατον.
328Aristoteles, De caelo, 2a, 4, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Οὐθεὶς γὰρ τῶν οὕτως ἀξιούντων ὀρθῶς λαμβάνει τὸ στοιχεῖον· ὁρῶμεν γὰρ πολλὰ καὶ τῶν μικτῶν σωμάτων εἰς ὁμοιομερῆ διαιρούμενα, λέγω δ´ οἷον σάρκα καὶ ὀστοῦν καὶ ξύλον καὶ λίθον.
329Aristoteles, De caelo, 2a, 4, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ οὐδ´ οὕτως λαμβάνοντας τὸ στοιχεῖον ἀνάγκη ποιεῖν ἄπειρα· πάντα γὰρ ταὐτὰ ἀποδοθήσεται καὶ πεπερασμένων ὄντων, ἐάν τις λάβῃ· τὸ αὐτὸ γὰρ ποιήσει, κἂν δύο ἢ τρία μόνον ᾖ τοιαῦτα, καθάπερ ἐγχειρεῖ καὶ Ἐμπεδοκλῆς.
330Aristoteles, De caelo, 2a, 4, 9; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ εἰ ἑκάστῳ μὲν τῶν στοιχείων ἐστί τις οἰκεία κίνησις, καὶ ἡ τοῦ ἁπλοῦ σώματος ἁπλῆ, μή εἰσι δ´ αἱ ἁπλαῖ κινήσεις ἄπειροι διὰ τὸ μήτε τὰς ἁπλᾶς φορὰς πλείους εἶναι δυοῖν μήτε τοὺς τόπους ἀπείρους, οὐκ ἂν εἴη οὐδ´ οὕτως ἄπειρα τὰ στοιχεῖα.
331Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτα κἂν οὕτως οὐδὲν ἧττον ἄλογα τὰ συμβαίνοντα.
332Aristoteles, De caelo, 4, 2, 10; 26 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν τοῦτο φήσουσιν, ἔσται τι πλῆθος γῆς οὕτως ὀλίγον ἐν ᾧ στερεὸν ἔσται ἔλαττον ἢ ἐν πολλῷ πλήθει πυρός.
333Aristoteles, De caelo, 4, 3, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάπαλιν δὲ λέγειν τοῖς μέσοις ἔστι, τοῖς δ´ ἄκροις οὔ, οἷον ἀέρα μὲν ὕδατι, ὕδωρ δὲ γῇ· ἀεὶ γὰρ τὸ ἀνώτερον πρὸς τὸ ὑφ´ αὑτὸ, ὡς εἶδος πρὸς ὕλην, οὕτως ἔχει πρὸς ἄλληλα), τὸ δὲ ζητεῖν διὰ τί φέρεται τὸ πῦρ ἄνω καὶ ἡ γῆ κάτω, τὸ αὐτό ἐστι καὶ διὰ τί τὸ ὑγιαστὸν ἂν κινῆται καὶ μεταβάλλῃ ᾗ ὑγιαστόν, εἰς ὑγίειαν ἔρχεται ἀλλ´ οὐκ εἰς λευκότητα.
334Aristoteles, De caelo, 4, 4, 8; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γὰρ οὐκ ἔστιν οὐθὲν ἀδύνατον, οὕτως οὐδὲ γίγνεται· ἡ δὲ φορὰ γένεσίς ποθέν ποι.
335Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἆρ’ οὖν ἐστὶ τῶν ἐνυπνίων τὰ μὲν αἴτια, τὰ δὲ σημεῖα, οἷον τῶν περὶ τὸ σῶμα συμβαινόντων; Λέγουσι γοῦν καὶ τῶν ἰατρῶν οἱ χαρίεντες ὅτι δεῖ σφόδρα προσέχειν τοῖς ἐνυπνίοις· εὔλογον δ’ οὕτως ὑπολαβεῖν καὶ τοῖς μὴ τεχνίταις μέν, σκοπουμένοις δέ τι καὶ φιλοσοφοῦσιν.
336Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ πολλὰ συμπτώμασιν ἔοικε, μάλιστα δὲ τά τε ὑπερβατὰ πάντα καὶ ὧν μὴ ἐν αὐτοῖς ἡ ἀρχὴ ἀλλὰ περὶ ναυμαχίας καὶ τῶν πόρρω συμβαινόντων ἐστίν· περὶ γὰρ τούτων τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχειν εἰκὸς οἷον ὅταν μεμνημένῳ τινὶ περί τινος τύχῃ τοῦτο γινόμενον· τί γὰρ κωλύει καὶ ἐν τοῖς ὕπνοις οὕτως; Μᾶλλον δ’ εἰκὸς πολλὰ τοιαῦτα συμβαίνειν.
337Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ οὖν οὐδὲ τὸ μνησθῆναι περὶ τοῦδε σημεῖον οὐδ’ αἴτιον τοῦ παραγενέσθαι αὐτόν, οὕτως οὐδ’ ἐκεῖ τοῦ ἀποβῆναι τὸ ἐνύπνιον τῷ ἰδόντι οὔτε σημεῖον οὔτ’ αἴτιον, ἀλλὰ σύμπτωμα.
338Aristoteles, De divinatione per somnum, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γὰρ ὅταν κινήσῃ τι τὸ ὕδωρ ἢ τὸν ἀέρα, τοῦθ’ ἕτερον ἐκίνησε, καὶ παυσαμένου ἐκείνου συμβαίνει τὴν τοιαύτην κίνησιν προϊέναι μέχρι τινός, τοῦ κινήσαντος οὐ παρόντος, οὕτως οὐδὲν κωλύει κίνησίν τινα καὶ αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι πρὸς τὰς ψυχὰς τὰς ἐνυπνιαζούσας, ἀφ’ ὧν ἐκεῖνος τὰ εἴδωλα ποιεῖ καὶ τὰς ἀπορροίας, καὶ ὅπῃ δὴ ἔτυχεν ἀφικνουμένας μᾶλλον αἰσθητὰς εἶναι νύκτωρ διὰ τὸ μεθ’ ἡμέραν φερομένας διαλύεσθαι μᾶλλον (ἀταραχωδέστερος γὰρ ὁ ἀὴρ τῆς νυκτὸς διὰ τὸ νηνεμωτέρας εἶναι τὰς νύκτας), καὶ ἐν τῷ σώματι ποιεῖν αἴσθησιν διὰ τὸν ὕπνον, διὰ τὸ καὶ τῶν μικρῶν κινήσεων τῶν ἐντὸς αἰσθάνεσθαι καθεύδοντας μᾶλλον ἢ ἐγρηγορότας.
339Aristoteles, De generatione animalium, 1, 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτο συμβέβηκεν εὐλόγως· εἰ γὰρ ὅσα μὴ γίγνεται ἐκ ζῴων, ἐκ τούτων ἐγίγνετο ζῷα συνδυαζομένων, εἰ μὲν ὁμογενῆ, καὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς τοιαύτην ἔδει τῶν τεκνωσάντων εἶναι γένεσιν (τοῦτο δ' εὐλόγως ἀξιοῦμεν· φαίνεται γὰρ συμβαῖνον οὕτως ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων), εἰ δ' ἀνόμοια μὲν δυνάμενα δὲ συνδυάζεσθαι, πάλιν ἐκ τούτων ἑτέρα τις ἂν ἐγίγνετο φύσις καὶ πάλιν ἄλλη τις ἐκ τούτων, καὶ τοῦτ' ἐπορεύετ' ἂν εἰς ἄπειρον.
340Aristoteles, De generatione animalium, 1, 8; 9 (auctor 384BC-322BC)
εἰ οὖν τὰ ᾠὰ ἀνάγκη ἐν τῇ ὑστέρᾳ εἶναι καὶ τὴν ὑστέραν ἀνάγκη πρὸς τῷ ὑποζώματι εἶναι τοῖς τέλεια τὰ ᾠὰ τίκτουσι, τοῖς δ' ἀτελῆ κάτω· πρὸ ὁδοῦ γὰρ οὕτως ἔσται.
341Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 16 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ Ἐμπεδοκλῆς ἔοικεν, εἴπερ οὕτω λεκτέον, μάλιστα λέγειν ὁμολογούμενα τούτῳ τῷ λόγῳ [τό γε τοσοῦτον, ἀλλ' εἴπερ ἑτέρᾳ πῃ, οὐ καλῶς]· φησὶ γὰρ ἐν τῷ ἄρρενι καὶ τῷ θήλει οἷον σύμβολον ἐνεῖναι, ὅλον δ' ἀπ' οὐδετέρου ἀπιέναι, ἀλλὰ διέσπασται μελέων φύσις, ἡ μὲν ἐν ἀνδρός ... διὰ τί γὰρ τὰ θήλεα οὐ γεννᾷ ἐξ αὑτῶν εἴπερ ἀπὸ παντός τε ἀπέρχεται καὶ ἔχει ὑποδοχήν; ἀλλ' ὡς ἔοικεν ἢ οὐκ ἀπέρχεται ἀπὸ παντὸς ἢ οὕτως ὥσπερ ἐκεῖνος λέγει, οὐ ταὐτὰ ἀφ' ἑκατέρου, διὸ καὶ δέονται τῆς ἀλλήλων συνουσίας.
342Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 30 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον τοίνυν, εἰ τοῦτο θήσομεν οὕτως ὅτι οὐ τῷ ἀπελθεῖν ἀπό τινος τὸ θῆλυ, ὥστ' οὐδὲ τὸ μέρος ὃ ἔχει ἴδιον τό τε ἄρρεν καὶ τὸ θῆλυ, εἴπερ τὸ αὐτὸ σπέρμα καὶ θῆλυ καὶ ἄρρεν δύναται γίγνεσθαι ὡς οὐκ ὄντος τοῦ μορίου ἐν τῷ σπέρματι.
343Aristoteles, De generatione animalium, 1, 20; 9 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ οὖν ἐν ταῖς κοιλίαις διὰ τὴν ἀπεψίαν γίγνεται διάρροια οὕτως ἐν ταῖς φλεψὶν αἵ τ' ἄλλαι αἱμορροΐδες καὶ αἱ τῶν καταμηνίων· καὶ γὰρ αὕτη αἱμορροΐς ἐστιν, ἀλλ' ἐκεῖναι μὲν διὰ νόσον αὕτη δὲ φυσική.
344Aristoteles, De generatione animalium, 1, 21; 6 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε ἂν ληφθῇ τὰ ἄκρα ἑκατέρων, ᾗ τὸ μὲν ποιητικὸν καὶ κινοῦν τὸ δὲ παθητικὸν καὶ κινούμενον, οὐκ ἔστιν ἐκ τούτων τὸ γιγνόμενον ἕν, ἀλλ' ἢ οὕτως ὡς ἐκ τοῦ τέκτονος καὶ ξύλου ἡ κλίνη ἢ ὡς ἐκ τοῦ κηροῦ καὶ τοῦ εἴδους ἡ σφαῖρα.
345Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 76 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν ἔστι τι ὃ ποιεῖ, οὐχ οὕτως δὲ ὡς τόδε τι οὐδ' ἐνυπάρχον ὡς τετελεσμένον τὸ πρῶτον, δῆλον.
346Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 80 (auctor 384BC-322BC)
ἅμα δὲ τὰ ὁμοιομερῆ γίγνεται καὶ τὰ ὀργανικά· καὶ ὥσπερ οὐδ' ἂν πέλεκυν οὐδ' ἄλλο ὄργανον φήσαιμεν ἂν ποιῆσαι τὸ πῦρ μόνον οὕτως οὐδὲ πόδα οὐδὲ χεῖρα.
347Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 54 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτο οὐ μόνον ἐπὶ τῆς αἰσθήσεως δῆλον (συμβαίνει γὰρ οὕτως) ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου· ὅταν γὰρ ἀπ' ἀμφοῖν ἀποκριθῇ δεῖ αὐτὸ αὑτὸ διοικεῖν τὸ γενόμενον καθάπερ ἀποικισθὲν τέκνον ἀπὸ πατρός.
348Aristoteles, De generatione animalium, 2, 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δ' ἔχει καὶ τοῦτο ἀπορίαν πῶς τις αὐτῶν τὰ ᾠὰ φήσει ζῆν· οὔτε γὰρ οὕτως ὡς τὰ γόνιμα ᾠὰ ἐνδέχεται (ἐγίγνετο γὰρ ἂν ἐξ αὐτῶν ἐνεργείᾳ ἔμψυχον) οὔθ' οὕτως ὥσπερ ξύλον ἢ λίθος.
349Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 25 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ καλῶς δὲ λέγουσιν οὐδὲ τοῦ διὰ τί τὴν ἀνάγκην ὅσοι λέγουσι ὅτι οὕτως ἀεὶ γίγνεται, καὶ ταύτην εἶναι νομίζουσιν ἀρχὴν ἐν αὐτοῖς, ὥσπερ Δημόκριτος ὁ Ἀβδηρίτης, ὅτι τοῦ μὲν ἀεὶ καὶ ἀπείρου οὐκ ἔστιν ἀρχή, τὸ δὲ διὰ τί ἀρχή, τὸ δ' ἀεὶ ἄπειρον, ὥστε τὸ ἐρωτᾶν τὸ διὰ τί περὶ τῶν τοιούτων τινὸς τὸ ζητεῖν εἶναί φησι τοῦ ἀπείρου ἀρχήν.
350Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 51 (auctor 384BC-322BC)
ἅπαντα δὲ ταῖς περιγραφαῖς διορίζεται πρότερον, ὕστερον δὲ λαμβάνει τὰ χρώματα καὶ τὰς μαλακότητας καὶ τὰς σκληρότητας, ἀτεχνῶς ὥσπερ ἂν ὑπὸ ζωγράφου τῆς φύσεως δημιουργούμενα· καὶ γὰρ οἱ γραφεῖς ὑπογράψαντες ταῖς γραμμαῖς οὕτως ἐναλείφουσι τοῖς χρώμασι τὸ ζῷον.
351Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 77 (auctor 384BC-322BC)
καθάπερ οὖν εἰς τὴν αὔξησιν ὁ †θύραθεν ταῦτα ποιεῖ νοῦς οὕτως ἐν τοῖς γιγνομένοις αὐτοῖς ἡ φύσις ἐκ μὲν τῆς καθαρωτάτης ὕλης σάρκας καὶ τῶν ἄλλων αἰσθητηρίων τὰ σώματα συνίστησιν, ἐκ δὲ τῶν περιττωμάτων ὀστᾶ καὶ νεῦρα καὶ τρίχας, ἔτι δ' ὄνυχας καὶ ὁπλὰς καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα· διὸ τελευταῖα ταῦτα λαμβάνει τὴν σύστασιν ὅταν ἤδη γίγνηται περίττωμα τῆς φύσεως.
352Aristoteles, De generatione animalium, 2, 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δὲ λέγοντες τρέφεσθαι τὰ παιδία ἐν ταῖς ὑστέραις διὰ τοῦ σαρκίδιόν τι βδάλλειν οὐκ ὀρθῶς λέγουσιν· ἐπί τε γὰρ τῶν ἄλλων ζῴων ταὐτὸν συνέβαινεν ἄν, νῦν δ' οὐ φαίνεται (θεωρῆσαι γὰρ τοῦτο ῥᾴδιον διὰ τῶν ἀνατομῶν), καὶ περὶ ἅπαντα τὰ ἔμβρυα καὶ τὰ πτηνὰ καὶ τὰ πλωτὰ καὶ τὰ τῶν πεζῶν ὁμοίως λεπτοὶ περιέχουσιν ὑμένες χωρίζοντες ἀπό τε τῆς ὑστέρας καὶ τῶν ἐγγιγνομένων ὑγρῶν ἐν οἷς οὔτ' αὐτοῖς ἔνεστι τοιοῦτον οὐθέν, οὔτε διὰ τούτων οὐθενὸς ἐνδέχεται ποιεῖσθαι τὴν ἀπόλαυσιν· τὰ δ' ᾠοτοκούμενα πάντα ὅτι λαμβάνει τὴν αὔξησιν χωρισθέντα τῆς μήτρας ἔξω φανερόν, ὥστε λέγουσιν οὐκ ὀρθῶς οἱ λέγοντες οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος.
353Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δ' ἐπειδὴ συμβαίνει καὶ ἐξ ἵππων γίγνεσθαι ἵππον καὶ ἐξ ὄνων ὄνον καὶ ἐξ ἵππου καὶ ὄνου ἡμίονον, ἀμφοτέρως ἄρρενος καὶ θήλεος ὁποτερουοῦν ὄντος, διὰ τί ἐκ μὲν τούτων γίγνεται πυκνὸν οὕτως ὥστ' ἄγονον εἶναι τὸ γενόμενον, ἐκ δὲ ἵππου θήλεος καὶ ἄρρενος ἢ ὄνου θήλεος καὶ ἄρρενος οὐ γίγνεται ἄγονον; καίτοι μαλακὸν καὶ τὸ τοῦ ἄρρενος ἵππου ἐστὶ καὶ τὸ τοῦ θήλεος, μίγνυται δὲ καὶ ὁ θῆλυς ἵππος καὶ ὁ ἄρρην τῷ ὄνῳ, καὶ τῷ ἄρρενι καὶ τῷ θήλει.
354Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δ' ὑπάρχοντος ἑκατέρου εὐφυοῦς πρὸς ἀγονίαν, τῷ τε γὰρ ὄνῳ ὑπάρχει τὰ ἄλλα τὰ εἰρημένα, καὶ ἐὰν μὴ μετὰ τὸν βόλον τὸν πρῶτον ἄρξηται γεννᾶν οὐκέτι γεννᾷ τὸ παράπαν· οὕτως ἐπὶ μικροῦ ἔχεται τὸ ἄγονον εἶναι τὸ σῶμα τῶν ὄνων.
355Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 23 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τῶν ἀλεκτορίδων ἔνιαι πολυτοκήσασαι λίαν οὕτως ὥστε καὶ δύο τεκεῖν ἐν ἡμέρᾳ μετὰ τὴν πολυτοκίαν ἀπέθανον.
356Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 32 (auctor 384BC-322BC)
πυρούμενον δὲ καὶ ὀπτώμενον οὐ γίγνεται σκληρὸν διὰ τὸ εἶναι τὴν φύσιν γεῶδες οὕτως ὥσπερ κηρός· καὶ διὰ τοῦτο θερμαινόμενα μᾶλλον †ἐὰν ᾖ μὴ† ἐξ ὑγροῦ περιττώματος διοροῦται καὶ γίγνεται οὔρια.
357Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 40 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ ὑπολαβεῖν τὰ ᾠοτοκούμενα τῶν ζῴων πρὸς μὲν τὸ ὠχρὸν οὕτως ἔχειν [τὸν νεοττὸν] ὥσπερ πρὸς τὴν μητέρα τὰ ζῳοτοκούμενα ἔμβρυα ὅταν ἐν τῇ μητρὶ ᾖ (ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἐκτρέφονταί γε ἐν τῇ μητρὶ τὰ ᾠοτοκούμενα ἐκλαμβάνει τι μέρος αὐτῆς), πρὸς δὲ τὸν ἐξωτάτω ὑμένα τὸν αἱματώδη ὡς πρὸς τὴν ὑστέραν.
358Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 42 (auctor 384BC-322BC)
ἔχει δ' οὕτως διότι δεῖ τὸ ἔμβρυον ἔν τε τῇ ὑστέρᾳ εἶναι καὶ πρὸς τῇ μητρί.
359Aristoteles, De generatione animalium, 3, 3; 18 (auctor 384BC-322BC)
τόν τε γὰρ ὀμφαλὸν ἔχουσι τὸν ἕτερον ὡσαύτως, ὥσπερ οἱ ὄρνιθες πρὸς τὸ ὠχρὸν οὕτως οἱ ἰχθύες πρὸς τὸ ὅλον ᾠόν (οὐ γάρ ἐστιν αὐτοῦ τὸ μὲν λευκὸν τὸ δ' ὠχρὸν ἀλλὰ μονόχρων πᾶν), καὶ τρέφονται ἐκ τούτου, καταναλισκομένου τε ἐπέρχεται καὶ περιφύεται ἡ σὰρξ ὁμοίως.
360Aristoteles, De generatione animalium, 3, 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἡ δ' ἀπορία δι' ἣν οὕτως ὑπολαμβάνουσιν εὔλυτος τὸ συμβαῖνον ἀκούσασιν.
361Aristoteles, De generatione animalium, 3, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
οὐθὲν γὰρ τῶν ὀχευομένων πολλά φασι τίκτειν, λέγοντες ὀρθῶς· ὅσα γὰρ ἐξ αὑτῶν γεννᾷ τέλεια ἢ ζῷα ἢ ᾠὰ οὐ πολυτοκεῖ οὕτως ὥσπερ οἱ ᾠοτοκοῦντες τῶν ἰχθύων· ἄπλετον γάρ τι τὸ τούτων πλῆθος τῶν ᾠῶν ἐστιν.
362Aristoteles, De generatione animalium, 3, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ οἱ λέγοντες τὰς κυήσεις εἶναι ἐκ τοῦ ἀνακάπτειν τὸ σπέρμα τοὺς θήλεις τῶν ἰχθύων οὐ κατανενοηκότες ἔνια λέγουσιν οὕτως.
363Aristoteles, De generatione animalium, 3, 7; 4 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δ' ἄρρεν γένος ἐν τοῖς ᾠοτόκοις, καθάπερ αἱ θήλειαι τὰ ᾠὰ διὰ πλῆθος ἀποτίκτουσιν, οὕτως ἐκεῖνοι ἀπορραίνουσιν· πλείω γὰρ ἔχουσι θορὸν ἢ ὅσον πρὸς τὴν ὀχείαν ἱκανόν· μᾶλλον γὰρ βούλεται ἡ φύσις δαπανᾶν τὸν θορὸν πρὸς τὸ συναύξειν τὰ ᾠά, ὅταν ἀποτέκῃ ἡ θήλεια, ἢ πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς σύστασιν.
364Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 3 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτ' εὐλόγως συμβαίνει· πρὸς μὲν γὰρ τὰ ζῷα φυτοῖς ἐοίκασι πρὸς δὲ τὰ φυτὰ ζῴοις, ὥστε τρόπον μέν τινα ἀπὸ σπέρματος φαίνεσθαι γιγνόμενα, τρόπον δ' ἄλλον οὐκ ἀπὸ σπέρματος, καὶ τῇ μὲν αὐτόματα τῇ δ' ἀφ' αὑτῶν, ἢ τὰ μὲν οὕτως τὰ δ' ἐκείνως.
365Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 5 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ τῶν φυτῶν γένος ἐν μὲν τῇ θαλάττῃ καὶ τοῖς τοιούτοις μικρὸν καὶ πάμπαν ὡς εἰπεῖν οὐθέν, ἐν δὲ τῇ γῇ τὰ τοιαῦτα γίγνεται πάντα· τὴν γὰρ φύσιν ἀνάλογον ἔχει, καὶ διέστηκεν ὅσῳ ζωτικώτερον τὸ ὑγρὸν τοῦ ξηροῦ καὶ γῆς ὕδωρ τοσοῦτον ἡ τῶν ὀστρακοδέρμων φύσις τῆς τῶν φυτῶν, ἐπεὶ βούλεταί γε ὡς τὰ φυτὰ πρὸς τὴν γῆν οὕτως ἔχειν τὰ ὀστρακόδερμα πρὸς τὸ ὑγρόν, ὡς ὄντα τὰ μὲν φυτὰ ὡσπερανεὶ ὄστρεα χερσαῖα τὰ δὲ ὄστρεα ὡσπερανεὶ φυτὰ ἔνυδρα.
366Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 46 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτό γε ὁμοίως ἔχει τοῖς ἐκ τῶν ᾠῶν, πλὴν ἐκεῖνα μὲν καταναλίσκει πᾶν, ἐν δὲ τοῖς σκωληκοτοκουμένοις ὅταν αὐξηθῇ ἐκ τῆς ἐν τῷ κάτω μορίῳ συστάσεως τὸ ἄνω μόριον, οὕτως ἐκ τῆς ὑπολοίπου διαρθροῦται τὸ κάτωθεν.
367Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δ' ἐστὶ περὶ σπέρματος οὕτως ἔχον ὥσπερ τυγχάνομεν εἰρηκότες, καὶ μήτ' ἀπὸ παντὸς ἀπέρχεται μήθ' ὅλως τὸ ἀπὸ τοῦ ἄρρενος παρέχει τοῖς γιγνομένοις ὕλην μηδεμίαν, καὶ πρὸς τοῦτον καὶ πρὸς Δημόκριτον καὶ εἴ τις ἄλλος οὕτω τυγχάνει λέγων ὁμοίως ἀπαντητέον.
368Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 26 (auctor 384BC-322BC)
εἴτε γὰρ μηδεμίαν ὕλην συμβάλλεται τὸ ἄρρεν οὐθὲν ἂν λέγοιεν οἱ λέγοντες οὕτως· εἴτε καὶ συμβάλλεται καθάπερ φασίν, ὁμοίως ἀναγκαῖον ἀπαντᾶν καὶ πρὸς τὸν Ἐμπεδοκλέους λόγον ὃς διορίζει τὸ θῆλυ πρὸς τὸ ἄρρεν θερμότητι καὶ ψυχρότητι τῆς ὑστέρας.
369Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 30 (auctor 384BC-322BC)
ἐπί τε τῶν ἐκτεμνομένων τὸν ἕτερον ὄρχιν τὸ αὐτὸ τοῦτο συμβαίνειν τινές φασιν, οὐκ ἀληθῆ λέγοντες ἀλλὰ μαντευόμενοι τὸ συμβησόμενον ἐκ τῶν εἰκότων καὶ προλαμβάνοντες ὡς οὕτως ἔχον πρὶν γιγνόμενον οὕτως ἰδεῖν, ἔτι δ' ἀγνοοῦντες ὡς οὐθὲν συμβάλλεται πρὸς τὴν γένεσιν τῆς ἀρρενογονίας καὶ θηλυγονίας τὰ μόρια ταῦτα τοῖς ζῴοις.
370Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 42 (auctor 384BC-322BC)
ἅμα δ' ἡ φύσις τήν τε δύναμιν ἀποδίδωσιν ἑκάστῳ καὶ τὸ ὄργανον· βέλτιον γὰρ οὕτως.
371Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 57 (auctor 384BC-322BC)
Ἀναλαβόντες δὲ πάλιν λέγομεν ὅτι τὸ μὲν σπέρμα ὑπόκειται περίττωμα τροφῆς ὂν τὸ ἔσχατον (ἔσχατον δὲ λέγω τὸ πρὸς ἕκαστον φερόμενον, διὸ καὶ ἔοικε τὸ γεννώμενον τῷ γεννήσαντι· οὐθὲν γὰρ διαφέρει ἀφ' ἑκάστου τῶν μορίων ἀπελθεῖν ἢ πρὸς ἕκαστον προσελθεῖν-ὀρθότερον δ' οὕτως).
372Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ἐξίσταται δὲ τὸ πάσχον καὶ οὐ κρατεῖται ἢ δι' ἔλλειψιν δυνάμεως τοῦ πέττοντος καὶ κινοῦντος ἢ διὰ πλῆθος καὶ ψυχρότητα τοῦ πεττομένου καὶ διοριζομένου· τῇ μὲν γὰρ κρατοῦν τῇ δὲ οὐ κρατοῦν ποιεῖ πολύμορφον τὸ συνιστάμενον, οἷον ἐπὶ τῶν ἀθλητῶν συμβαίνει διὰ τὴν πολυφαγίαν· διὰ πλῆθος γὰρ τροφῆς οὐ δυναμένης τῆς φύσεως κρατεῖν ὥστ' ἀνάλογον αὔξειν καὶ διαμένειν ὁμοίαν τὴν μορφήν, ἀλλοῖα γίγνεται τὰ μέρη καὶ σχεδὸν ἐνίοθ' οὕτως ὥστε μηθὲν ἐοικέναι τῷ πρότερον.
373Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 38 (auctor 384BC-322BC)
οὗτοςδὲ ὁ λόγος οὐ σαφὴς μὲν καὶ πλασματίας ἐστὶ πολλαχῇ, βούλεται δὲ καὶ βέλτιον λέγειν μὴ ἐνεργείᾳ ὑπάρχειν ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ἣν λέγει πανσπερμίαν· ἐκείνως μὲν γὰρ ἀδύνατον, οὕτως δὲ δυνατόν.
374Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 48 (auctor 384BC-322BC)
οὐ μὴν ἔχει γ' οὕτως ἐπὶ πάντων· αἴτιον γὰρ μέγεθος καὶ μικρότης τῶν σωμάτων τῆς ὀλιγοτοκίας καὶ πολυτοκίας ἀλλ' οὐ τὸ μώνυχον ἢ πολυσχιδὲς ἢ δίχηλον εἶναι τὸ γένος.
375Aristoteles, De generatione animalium, 4, 7; 5 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δὲ θύραζε ἐξιόντα τῶν τοιούτων γίγνεται σκληρὰ οὕτως ὥστε μόλις διακόπτεσθαι καὶ σιδήρῳ.
376Aristoteles, De generatione animalium, 4, 8; 24 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γίγνονται δὲ οὔτε θηλαζομέναις αἱ καθάρσεις κατὰ φύσιν οὔτε συλλαμβάνουσι θηλαζόμεναι· κἂν συλλάβωσιν, ἀποσβέννυται τὸ γάλα διὰ τὸ τὴν αὐτὴν εἶναι φύσιν τοῦ γάλακτος καὶ τῶν καταμηνίων· ἡ δὲ φύσις οὐ δύναται πολυχοεῖν οὕτως ὥστ' ἐπαμφοτερίζειν, ἀλλ' ἂν ἐπὶ θάτερα γένηται ἡ ἀπόκρισις ἀναγκαῖον ἐπὶ θάτερα ἐκλείπειν, ἐὰν μὴ γίγνηταί τι βίαιον καὶ παρὰ τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ.
377Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 33 (auctor 384BC-322BC)
ὥστε τὰ μὲν ἄλλα ὥσπερ οὐδ' ἀλλήλων διαφέρουσιν οὕτως οὐδ' αὐτὰ αὑτῶν· οὐ γὰρ πέφυκε πλείους μιᾶς ἴσχειν χρόας.
378Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 66 (auctor 384BC-322BC)
-τοῦ μὲν γὰρ οὕτως ὀξὺ ὁρᾶν ὥστε διαισθάνεσθαι τὰς διαφορὰς ἐν αὐτῷ τῷ ὄμματί ἐστιν ἡ αἰτία· ὥσπερ γὰρ ἐν ἱματίῳ καθαρῷ καὶ αἱ μικραὶ κηλῖδες ἔνδηλοι γίγνονται οὕτω καὶ ἐν τῇ καθαρᾷ ὄψει καὶ αἱ μικραὶ κινήσεις δῆλαι καὶ ποιοῦσιν αἴσθησιν.
379Aristoteles, De generatione animalium, 5, 4; 24 (auctor 384BC-322BC)
αἱ δ' ἐν τοῖς κροτάφοις τρίχες οὔθ' οὕτως ὀλίγον ἔχουσιν ὑγρὸν ὥστε πέττειν οὔτε πολὺ ὥστε μὴ σήπεσθαι· μέσος γὰρ ὢν ὁ τόπος ἀμφοτέρων ἐκτὸς ἀμφοτέρων τῶν παθῶν ἐστιν.
380Aristoteles, De generatione animalium, 5, 5; 3 (auctor 384BC-322BC)
τεκμήριον δ' ὅτι καίριος ἡ πληγὴ εἰς τὸν τόπον τοῦτον γίγνεται αὐτοῖς· διὸ καὶ Ὅμηρος οὕτως ἐποίησεν· ἵνα τε πρῶται τρίχες ἵππων κρανίῳ ἐμπεφύασι, μάλιστα δὲ καίριόν ἐστιν.
381Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 13; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν καὶ εἴ τι διαιρουμένου οἷον ἔκπρισμα γίνεται τοῦ σώματος, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ μεγέθους σῶμά τι ἀπέρχεται, ὁ αὐτὸς λόγος, ἐκεῖνο πῶς διαιρετόν.
382Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 15; 37 (auctor 384BC-322BC)
Οὐκοῦν οὕτως ἔχει δηλονότι κἂν τέμω τὸ ξύλον καθ´ ὁτιοῦν σημεῖον.
383Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 20; 55 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστ´ ἔστι καὶ διάκρισις καὶ σύγκρισις, ἀλλ´ οὔτ´ εἰς ἄτομα καὶ ἐξ ἀτόμων (πολλὰ γὰρ τὰ ἀδύνατα) οὔτε οὕτως ὥστε πάντῃ διαίρεσιν γενέσθαι (εἰ γὰρ ἦν ἐχομένη στιγμὴ στιγμῆς, τοῦτ´ ἂν ἦν), ἀλλ´ εἰς μικρὰ καὶ ἐλάττω ἐστί, καὶ σύγκρισις ἐξ ἐλαττόνων.
384Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον οὖν ὑπάρξει τι τούτῳ τῶν ἄλλων ἐντελεχείᾳ; λέγω δ´ οἷον ἆρ´ ἔσται ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ ποῦ τὸ δυνάμει μόνον τόδε καὶ ὄν, ἁπλῶς δὲ μὴ τόδε μηδ´ ὄν; εἰ γὰρ μηδὲν ἀλλὰ πάντα δυνάμει, χωριστόν τε συμβαίνει τὸ μὴ οὕτως ὄν, καὶ ἔτι, ὃ μάλιστα φοβούμενοι διετέλεσαν οἱ πρῶτοι φιλοσοφήσαντες, τὸ ἐκ μηδενὸς γίνεσθαι προυπάρχοντος· εἰ δὲ τὸ μὲν εἶναι τόδε τι ἢ οὐσίαν οὐχ ὑπάρξει, τῶν δ´ ἄλλων τι τῶν εἰρημένων, ἔσται, καθάπερ εἴπομεν, χωριστὰ τὰ πάθη τῶν οὐσιῶν.
385Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
[5] Ἀλλὰ μὴν εἴ γ´ ἔν τινι ὑπάρξει, εἰ μὲν κεχωρισμένον οὕτως ὥστε μὴ ἐκείνου καθ´ αὑτὸ ἢ κατὰ συμβεβηκός τι εἶναι, συμβήσεται πολλὰ καὶ ἀδύνατα.
386Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 9; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ οὕτως ἐνδέχεται λέγειν γίνεσθαι τὴν αὔξησιν ἢ τὴν φθίσιν, ὥσπερ ὅταν ἐξ ὕδατος ἀήρ· τότε γὰρ μείζων ὁ ὄγκος γέγονεν· οὐ γὰρ αὔξησις τοῦτο ἀλλὰ γένεσις μὲν τοῦ εἰς ὃ μεταβάλλει ἔσται, φθορὰ δὲ τοῦ ἐναντίου, αὔξησις δὲ οὐδετέρου, ἀλλ´ ἢ οὐδενὸς ἢ εἴ τι κοινὸν ἀμφοῖν ὑπάρχει, τῷ γινομένῳ καὶ τῷ φθαρέντι, οἷον εἰ σῶμα.
387Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 16; 50 (auctor 384BC-322BC)
Τί οὖν παθὸν ὑπὸ τούτου [ηὐξήθη]; ἢ μιχθέν, ὥσπερ οἴνῳ εἴ τις ἐπιχέοι ὕδωρ, ὁ δὲ δύναιτο οἶνον ποιεῖν τὸ μιχθέν; καὶ ὥσπερ τὸ πῦρ ἁψάμενον τοῦ καυστοῦ, οὕτως ἐν τῷ αὐξανομένῳ καὶ ὄντι ἐντελεχείᾳ σαρκὶ τὸ ἐνὸν αὐξητικὸν προσελθόντος δυνάμει σαρκὸς ἐποίησεν ἐντελεχείᾳ σάρκα.
388Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 6, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
Σχεδὸν μὲν οὖν, ὥσπερ καὶ τῶν ἄλλων ὀνομάτων ἕκαστον λέγεται πολλαχῶς, καὶ τὰ μὲν ὁμωνύμως τὰ δὲ θάτερα ἀπὸ τῶν ἑτέρων καὶ τῶν προτέρων, οὕτως ἔχει καὶ περὶ ἁφῆς.
389Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 7, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δὲ τῆς ἐναντιολογίας ὅτι δέον ὅλον τι θεωρῆσαι μέρος τι τυγχάνουσι λέγοντες ἑκάτεροι· τό τε γὰρ ὅμοιον καὶ τὸ πάντῃ πάντως ἀδιάφορον εὔλογον μὴ πάσχειν ὑπὸ τοῦ ὁμοίου μηθέν· τί γὰρ μᾶλλον θάτερον ἔσται ποιητικὸν ἢ θάτερον; εἴ τε ὑπὸ τοῦ ὁμοίου τι πάσχειν δυνατόν, καὶ αὐτὸ ὑφ´ αὑτοῦ· καίτοι τούτων οὕτως ἐχόντων οὐδὲν ἂν εἴη οὔτε ἄφθαρτον οὔτε ἀκίνητον, εἴπερ τὸ ὅμοιον ᾗ ὅμοιον ποιητικόν· αὐτὸ γὰρ αὑτὸ κινήσει πᾶν, τό τε παντελῶς ἕτερον καὶ τὸ μηθαμῇ ταὐτὸν ὡσαύτως· οὐδὲν γὰρ ἂν πάθοι λευκότης ὑπὸ γραμμῆς ἢ γραμμὴ ὑπὸ λευκότητος, πλὴν εἰ μή που κατὰ συμβεβηκός, οἷον εἰ συμβέβηκε λευκὴν ἢ μέλαιναν εἶναι τὴν γραμμήν· οὐκ ἐξίστησι γὰρ ἄλληλα τῆς φύσεως ὅσα μήτ´ ἐναντία μήτ´ ἐξ ἐναντίων ἐστίν.
390Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 13; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν γὰρ πάντῃ διαιρετόν, οὐδὲν εἶναι ἕν, ὥστε οὐδὲ πολλά, ἀλλὰ κενὸν τὸ ὅλον· εἰ δὲ τῇ μὲν τῇ δὲ μή, πεπλασμένῳ τινὶ τοῦτ´ ἐοικέναι· μέχρι πόσου γὰρ καὶ διὰ τί τὸ μὲν οὕτως ἔχει τοῦ ὅλου καὶ πλῆρές ἐστι, τὸ δὲ διῃρημένον; ἔτι ὁμοίως φάναι ἀναγκαῖον μὴ εἶναι κίνησιν.
391Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μὲν οὖν οὕτως καὶ διὰ ταύτας τὰς αἰτίας ἀπεφήναντο περὶ τῆς ἀληθείας· ἐπεὶ δὲ ἐπὶ μὲν τῶν λόγων δοκεῖ ταῦτα συμβαίνειν, ἐπὶ δὲ τῶν πραγμάτων μανίᾳ παραπλήσιον εἶναι τὸ δοξάζειν οὕτως· οὐδένα γὰρ τῶν μαινομένων ἐξεστάναι τοσοῦτον ὥστε τὸ πῦρ ἓν εἶναι δοκεῖν καὶ τὸν κρύσταλλον, ἀλλὰ μόνον τὰ καλὰ καὶ τὰ φαινόμενα διὰ συνήθειαν, ταῦτ´ ἐνίοις διὰ τὴν μανίαν οὐθὲν δοκεῖ διαφέρειν.
392Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως δὲ καὶ Λεύκιππος λέγει περὶ τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν.
393Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 21; 41 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μὲν οὖν οὕτως λέγειν τοὺς πόρους, ὥς τινες ὑπολαμβάνουσιν, ἢ ψεῦδος ἢ μάταιον, φανερὸν ἐκ τούτων ἐστίν· διαιρετῶν δ´ ὄντων πάντῃ τῶν σωμάτων πόρους ποιεῖν γελοῖον· ᾗ γὰρ διαιρετά, δύναται χωρίζεσθαι.
394Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 62 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γὰρ οὕτως εἰς μικρὰ διαιρεθῇ τὰ μιγνύμενα, καὶ τεθῇ παρ´ ἄλληλα τοῦτον τὸν τρόπον ὥστε μὴ δῆλον ἕκαστον εἶναι τῇ αἰσθήσει, τότε μέμικται ἢ οὔ, ἀλλ´ ἔστιν ὥστε ὁτιοῦν εἶναι μόριον τῶν μιχθέντων; λέγεται μὲν οὖν ἐκείνως, οἷον κριθὰς μεμίχθαι πυροῖς, ὅταν ἡτισοῦν παρ´ ὁντινοῦν τεθῇ.
395Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 1, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Καίτοι καὶ τοῦτο οὐ καλῶς λέγεται τοῦτον τὸν τρόπον λεγόμενον, ἀλλ´ ὧν μὲν ἀλλοίωσις, ἐστὶν οὕτως, ὧν δὲ γένεσις καὶ φθορά, ἀδύνατον ἐκεῖνο προσαγορεύεσθαι ἐξ οὗ γέγονεν.
396Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 6, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ μὴ οὕτω κατὰ τὸ ποσὸν συμβλητὰ ὡς ποσὸν ἐκ ποσοῦ, ἀλλ´ ὅσον δύναται, οἷον εἰ κοτύλη ὕδατος ἴσον δύναται ψύχειν καὶ δέκα ἀέρος, καὶ οὕτως κατὰ τὸ ποσὸν οὐχ ᾗ ποσὸν συμβλητά, ἀλλ´ ᾗ δύναταί τι.
397Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 6, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δὲ προστίθεται· δοκεῖ δ´ οὐχ οὕτως αὔξεσθαι τὰ αὐξανόμενα.
398Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 6, 7; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δὴ φύσει ὄντων αἴτιον τὸ οὕτως ἔχειν, καὶ ἡ ἑκάστου φύσις αὕτη, περὶ ἧς οὐδὲν λέγει.
399Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅλως δ´, ἐπεὶ ἐνδέχεται ἔνια τῶν ὄντων καὶ μὴ εἶναι, δῆλον ὅτι καὶ τὰ γινόμενα οὕτως ἕξει, καὶ οὐκ ἐξ ἀνάγκης τοῦτ´ ἔσται.
400Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον οὖν ἅπαντα τοιαῦτα ἢ οὔ, ἀλλ´ ἔνια ἀναγκαῖον ἁπλῶς γίνεσθαι, καὶ ἔστιν ὥσπερ ἐπὶ τοῦ εἶναι τὰ μὲν ἀδύνατα μὴ εἶναι τὰ δὲ δυνατά, οὕτως καὶ περὶ τὴν γένεσιν; οἷον τροπὰς ἆρα ἀνάγκη γενέσθαι, καὶ οὐχ οἷόν τε μὴ ἐνδέχεσθαι; Εἰ δὴ τὸ πρότερον ἀνάγκη γενέσθαι, εἰ τὸ ὕστερον ἔσται, οἷον εἰ οἰκία, θεμέλιον, εἰ δὲ τοῦτο, πηλόν, ἆρ´ οὖν καὶ εἰ θεμέλιος γέγονεν, ἀνάγκη οἰκίαν γενέσθαι; ἢ οὐκέτι, εἰ μὴ κἀκεῖνο ἀνάγκη γενέσθαι ἁπλῶς· εἰ δὲ τοῦτο, ἀνάγκη καὶ θεμελίου γενομένου γενέσθαι οἰκίαν· οὕτω γὰρ ἦν τὸ πρότερον ἔχον πρὸς τὸ ὕστερον, ὥστ´ εἰ ἐκεῖνο ἔσται, ἀνάγκη ἐκεῖνο πρότερον.
401Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 8; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα μὲν δὴ εὐλόγως, ἐπεὶ ἀίδιος καὶ ἄλλως ἐφάνη ἡ κύκλῳ κίνησις καὶ ἡ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι ταῦτα ἐξ ἀνάγκης γίνεται καὶ ἔσται, ὅσαι ταύτης κινήσεις καὶ ὅσαι διὰ ταύτην· εἰ γὰρ τὸ κύκλῳ κινούμενον ἀεί τι κινεῖ, ἀνάγκη καὶ τούτων κύκλῳ εἶναι τὴν κίνησιν, οἷον τῆς ἄνω φορᾶς οὔσης κύκλῳ ὁ ἥλιος ὡδί, ἐπεὶ δ´ οὕτως, αἱ ὧραι διὰ τοῦτο κύκλῳ γίνονται καὶ ἀνακάμπτουσιν, [5] τούτων δ´ οὕτω γινομένων πάλιν τὰ ὑπὸ τούτων.
402Aristoteles, De incessu animalium, 2, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἀρχὴ δὲ τῆς σκέψεως ὑποθεμένοις οἷς εἰώθαμεν χρῆσθαι πολλάκις πρὸς τὴν μέθοδον τὴν φυσικήν, λαβόντες τὰ τοῦτον ἔχοντα τὸν τρόπον ἐν πᾶσι τοῖς τῆς φύσεως ἔργοις, τούτων δ' ἓν μέν ἐστιν ὅτι ἡ φύσις οὐθὲν ποιεῖ μάτην, ἀλλ' ἀεὶ ἐκ τῶν ἐνδεχομένων τῇ οὐσίᾳ περὶ ἕκαστον γένος ζῴου τὸ ἄριστον· διόπερ εἰ βέλτιον ὡδί, οὕτως καὶ ἔχει κατὰ φύσιν.
403Aristoteles, De incessu animalium, 4, 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ' ἐκ τῶν δεξιῶν ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεώς ἐστι, σημεῖον καὶ τὸ φέρειν τὰ φορτία πάντας ἐπὶ τοῖς ἀριστεροῖς· οὕτως γὰρ ἐνδέχεται κινεῖσθαι τὸ φέρον, λελυμένου τοῦ κινήσοντος.
404Aristoteles, De incessu animalium, 7, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δὲ τοῦ διαιρούμενα ζῆν ὅτι, καθάπερ ἂν εἴ τι συνεχὲς ἐκ πολλῶν εἴη ζῴων συγκείμενον, οὕτως ἕκαστον αὐτῶν συνέστηκε.
405Aristoteles, De incessu animalium, 8, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ οὔτε τρισὶ μὲν οὐθὲν οὔθ' ἑνὶ χρώμενον βαδίζειν οἷόν τε· τὸ μὲν γὰρ οὐθὲν ὅλως ὑπόστημα ἔχει ἐφ' ᾧ τὸ τοῦ σώματος ἕξει βάρος, τὸ δὲ κατὰ τὴν ἑτέραν ἀντίθεσιν μόνην, ὥστ' ἀναγκαῖον αὐτὸ οὕτως ἐπιχειροῦν κινεῖσθαι πίπτειν.
406Aristoteles, De incessu animalium, 9, 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δ' ὅτι οὕτως ἔχει· εἰ γάρ τις ἐν γῇ βαδίζοι παρὰ τοῖχον, ἡ γραφομένη ἔσται οὐκ εὐθεῖα ἀλλὰ σκολιά, διὰ τὸ ἐλάττω μὲν κάμπτοντος γίνεσθαι τὴν γραφομένην, μείζω δ' ἱσταμένου καὶ ἐξαίροντος.
407Aristoteles, De incessu animalium, 11, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ περὶ μὲν τούτων διωρίσθω τὸν τρόπον τοῦτον, τὸ δὲ μέλλον ζῷον ὀρθὸν βαδιεῖσθαι διότι δίπουν τε ἀναγκαῖόν ἐστιν εἶναι, καὶ τὰ μὲν ἄνω μέρη τοῦ σώματος κουφότερα ἔχειν τὰ δ' ὑφεστῶτα τούτοις βαρύτερα, δῆλον· μόνως γὰρ ἂν οὕτως ἔχον οἷόν τ' εἴη φέρειν ἑαυτὸ ῥᾳδίως.
408Aristoteles, De incessu animalium, 11, 5; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ γὰρ τῶν πτερῶν φύσις ὡς ἔχουσι τὸ σῶμα νῦν οὕτως αὐτοῖς χρήσιμός ἐστιν, ὀρθοῖς δ' οὖσιν ἄχρηστος ἂν ἦν, ὥσπερ γράφουσι τοὺς ἔρωτας ἔχοντας πτέρυγας.
409Aristoteles, De incessu animalium, 12, 8; 11 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ γὰρ οὕτως μὲν αὐτῶν τῆς κάμψεως γινομένης ἐπὶ πολὺ δυνήσονται τοὺς πόδας μετεωρίζειν· ἐναντίως δὲ κάμπτοντες μικρὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἂν αὐτοὺς ἐμετεώριζον διὰ τὸ τόν τε μηρὸν ὅλον καὶ τὴν καμπήν, ἀφ' ἧς ἡ κνήμη πέφυκεν, ὑπὸ τῇ γαστρὶ γίγνεσθαι προϊόντος αὐτοῦ.
410Aristoteles, De incessu animalium, 15, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δίποδος ὄντος καὶ οὐκ ὀρθοῦ, καὶ τὰ ἔμπροσθεν μέρη τοῦ σώματος κουφότερα ἔχοντος, ἢ ἀναγκαῖον ἢ βέλτιον πρὸς τὸ ἑστάναι δύνασθαι τὸν μηρὸν οὕτως ὑποκείμενον ἔχειν ὡς νῦν ἔχει, λέγω δ' ὅτι εἰς τὸ ὄπισθεν πεφυκότα.
411Aristoteles, De incessu animalium, 16, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δὲ κέκαμπται τὸν τρόπον τοῦτον καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν σκελῶν· ἧττον γὰρ ἂν οὕτως ἐν τῇ πορείᾳ ἐμπόδιά τε αὐτὰ αὑτοῖς εἴη καὶ προσκόπτοι.
412Aristoteles, De insomniis, 2; 31 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ ταῦτ’ ἐνίοτε συνεπιτείνει τοῖς πάθεσιν οὕτως ὥστ’ ἐὰν μὲν μὴ σφόδρα κάμνωσι, μὴ λανθάνειν ὅτι ψεῦδος, ἐὰν δὲ μεῖζον ᾖ τὸ πάθος, καὶ κινεῖσθαι πρὸς αὐτά.
413Aristoteles, De insomniis, 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δ’ εἴπομεν ὅτι ἄλλοι δι’ ἄλλο πάθος εὐαπάτητοι, οὕτως ὁ καθεύδων διὰ τὸν ὕπνον καὶ τὸ κινεῖσθαι τὰ αἰσθητήρια καὶ τἆλλα τὰ συμβαίνοντα περὶ τὴν αἴσθησιν, ὥστε τὸ μικρὰν ἔχον ὁμοιότητα φαίνεται ἐκεῖνο.
414Aristoteles, De insomniis, 3; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως ἔνεισι δυνάμει, ἀνειμένου δὲ τοῦ κωλύοντος ἐνεργοῦσιν· καὶ λυόμεναι ἐν ὀλίγῳ τῷ λοιπῷ αἵματι τῷ ἐν τοῖς αἰσθητηρίοις κινοῦνται, ἔχουσαι ὁμοιότητα ὥσπερ τὰ ἐν τοῖς νέφεσιν, ἃ παρεικάζουσιν ἀνθρώποις καὶ κενταύροις ταχέως μεταβάλλοντα.
415Aristoteles, De interpretatione, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν οὐδ᾿ ὥσπερ ἐν τοῖς ἁπλοῖς ὀνόμασιν, οὕτως ἔχει καὶ ἐν τοῖς συμπεπλεγμένοις· ἐν ἐκείνοις μὲν γὰρ τὸ μέρος οὐδαμῶς σημαντικόν, ἐν δὲ τούτοις βούλεται μέν, ἀλλ᾿ οὐδενὸς κεχωρισμένον, οἷον ἐν τῷ ἐπακτροκέλης τὸ κέλης οὐδὲν σημαίνει καθ᾿ ἑαυτό.
416Aristoteles, De interpretatione, 9; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως γὰρ ἂν ἐγίνετο ἢ οὐκ ἐγίνετο· τὸ γὰρ ὁπότερ᾿ ἔτυχεν οὐδὲν μᾶλλον οὕτως ἢ μὴ οὕτως ἔχει ἢ ἕξει.
417Aristoteles, De interpretatione, 9; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦτο διαφέρει, εἴ τινες εἶπον τὴν ἀντίφασιν ἢ μὴ εἶπον· δῆλον γὰρ ὅτι οὕτως ἔχει τὰ πράγματα, κἂν μὴ ὁ μὲν καταφήσῃ τι ὁ δὲ ἀποφήσῃ οὐδὲ γὰρ διὰ τὸ καταφαθῆναι ἢ ἀποφαθῆναι ἔσται ἢ οὐκ ἔσται, οὐδ᾿ εἰς μυριοστὸν ἔτος μᾶλλον ἢ ἐν ὁποσῳοῦν χρόνῳ.
418Aristoteles, De interpretatione, 9; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε εἰ ἐν ἅπαντι τῷ χρόνῳ οὕτως εἶχεν ὥστε τὸ ἕτερον ἀληθεύεσθαι, ἀναγκαῖον ἦν τοῦτο γενέσθαι, καὶ ἕκαστον τῶν γενομένων ἀεὶ οὕτως εἶχεν ὥστε ἐξ ἀνάγκης γενέσθαι.
419Aristoteles, De interpretatione, 9; 26 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ πολλὰ ἡμῖν δῆλά ἐστιν οὕτως ἔχοντα, οἷον ὅτι τουτὶ τὸ ἱμάτιον δυνατόν ἐστι διατμηθῆναι καὶ οὐ διατμηθήσεται, ἀλλ᾿ ἔμπροσθεν κατατριβήσεται.
420Aristoteles, De interpretatione, 9; 36 (auctor 384BC-322BC)
Ὤστ᾿ ἐπεὶ ὁμοίως οἱ λόγοι ἀληθεῖς ὥσπερ τὰ πράγματα, δῆλον ὅτι ὅσα οὕτως ἔχει ὥστε ὁπότερ᾿ ἔτυχε καὶ τἀναντία ἐνδέχεσθαι, ἀνάγκη ὁμοίως ἔχειν καὶ τὴν ἀντίφασιν.
421Aristoteles, De interpretatione, 9; 39 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δῆλον ὅτι οὐκ ἀνάγκη πάσης καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως τῶν ἀντικειμένων τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ εἶναι· οὐ γὰρ ὥσπερ ἐπὶ τῶν ὄντων, οὕτως ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν μὴ ὄντων μὲν δυνατῶν δὲ εἶναι ἢ μὴ εἶναι, ἀλλ᾿ ὥσπερ εἴρηται.
422Aristoteles, De interpretatione, 12; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ τοῦτο οὕτως, καὶ ὅσοις τὸ εἶναι μὴ προστίθεται, τὸ αὐτὸ ποιήσει τὸ ἀντὶ τοῦ εἶναι λεγόμενον, οἷον τοῦ ἄνθρωπος βαδίζει οὐ τὸ οὐκ ἄνθρωπος βαδίζει ἀπόφασις ἔσται, ἀλλὰ τὸ οὐ βαδίζει ἄνθρωπος· οὐδὲν γὰρ διαφέρει εἰπεῖν ἄνθρωπον βαδίζειν ἢ ἄνθρωπον βαδίζοντα εἶναι.
423Aristoteles, De interpretatione, 12; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε εἰ οὕτως πανταχοῦ, καὶ τοῦ δυνατὸν εἶναι ἀπόφασις ἔσται τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι, ἀλλ᾿ οὐ τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι.
424Aristoteles, De interpretatione, 12; 14 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται γὰρ ὥσπερ ἐπ᾿ ἐκείνων τὸ εἶναι καὶ τὸ μὴ εἶναι προσθέσεις, τὰ δ᾿ ὑποκείμενα πράγματα τὸ μὲν λευκὸν τὸ δ᾿ ἄνθρωπος; οὕτως ἐνταῦθα τὸ μὲν εἶναι καὶ μὴ εἶναι ὡς ὑποκείμενον γίνεται, τὸ δὲ δύνασθαι καὶ τὸ ἐνδέχεσθαι προσθέσεις διορίζουσαι, ὥσπερ ἐπ᾿ ἐκείνων τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι, τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος, ὁμοίως αὗται ἐπὶ τοῦ εἶναι δυνατὸν καὶ εἶναι οὐ δυνατόν.
425Aristoteles, De interpretatione, 13; 5 (auctor 384BC-322BC)
Φανερὸν δὴ ὅτι οὐχ οὕτως ἔχει, ἀλλ᾿ αἱ ἐναντίαι ἕπονται· αἱ δ᾿ ἀντιφάσεις χωρίς.
426Aristoteles, De interpretatione, 13; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἣ ἀδύνατον οὕτως κεῖσθαι τὰς τοῦ ἀναγκαίου ἀντιφάσεις; τὸ μὲν γὰρ ἀναγκαῖον εἶναι δυνατὸν εἶναι· εἰ γὰρ μή, ἡ ἀπόφασις ἀκολουθήσει· ἀνάγκη γὰρ ἢ φάναι ἢ ἀποφάναι· ὥστ᾿ εἰ μὴ δυνατὸν εἶναι, ἀδύνατον εἶναι· ἀδύνατον ἄρα εἶναι τὸ ἀναγκαῖον εἶναι, ὅπερ ἄτοπον.
427Aristoteles, De interpretatione, 13; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἀκολουθοῦσί τε ἄρα καὶ αὗται αἱ ἀντιφάσεις κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον, καὶ οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει τιθεμένων οὕτως.
428Aristoteles, De interpretatione, 14; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε εἴπερ ἐπὶ δόξης οὕτως ἔχει, εἰσὶ δὲ αἱ ἐν τῇ φωνῇ καταφάσεις καὶ ἀποφάσεις σύμβολα τῶν ἐν τῇ ψυχῇ, δῆλον ὅτι καὶ καταφάσει ἐναντία μὲν ἀπόφασις ἡ περὶ τοῦ αὐτοῦ καθόλου, οἷον τῇ ὅτι πᾶν ἀγαθὸν ἀγαθὸν ἢ ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἀγαθὸς ἡ ὅτι οὐδὲν ἢ οὐδείς, ἀντιφατικῶς δὲ ὅτι ἢ οὐ πᾶν ἢ οὐ πᾶς.
429Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 4; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τῆς οὐσίας τῆς ἀρχῆς οὔσης ἑκατέρας μάλιστα μὲν ἀποτελεῖ τῶν μορίων ἑκάτερον τὸ αὑτοῦ ἔργον, τό τε κατεργαζόμενον τὴν ἐσχάτην τροφὴν καὶ τὸ δεκτικόν· πρὸς ἑκατέρῳ γὰρ αὐτῶν οὕτως ἔσται, καὶ ἔστιν ἡ τοῦ τοιούτου μέση χώρα ἄρχοντος χώρα.
430Aristoteles, De iuventute et senectute De vita et morte, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δὲ τὴν δύναμιν, οὕτως ἂν ἐνδέχοιτο καὶ τὸν τρόπον, ὥσπερ οἵ τ’ αὐλοὶ καὶ τὸ κινοῦν τοὺς αὐλούς, ἡ χείρ.
431Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ γὰρ λαβεῖν ὅτι τὸ ζῷόν ἐστι φύσει ὑγρὸν καὶ θερμόν, καὶ τὸ ζῆν τοιοῦτον, τὸ δὲ γῆρας ψυχρὸν καὶ ξηρόν, καὶ τὸ τεθνηκός· φαίνεται γὰρ οὕτως.
432Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 6; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ οὐχ ἅμα, ἀλλ’ ὁτὲ μὲν μόνον τὸ στέλεχος καὶ οἱ κλάδοι ἀπώλοντο, ἕτεροι δὲ παρεφύησαν· ὅταν δ’ οὕτως ὦσιν, αἱ ῥίζαι ἄλλαι ἐκ τοῦ ὑπάρχοντος γίνονται, καὶ οὕτως ἀεὶ διατελεῖ τὸ μὲν φθειρόμενον τὸ δὲ γινόμενον· διὸ καὶ μακρόβια.
433Aristoteles, De longitudine et brevitate vitae, 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ ἀπὸ ταύτης ἀεὶ προέρχεται τὸ μὲν νέον τὸ δὲ γηράσκον, μικρόν τι διαφέροντα τῷ εἶναι μακρόβια, οὕτως ὥσπερ τὰ ἀποφυτευόμενα.
434Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
ὁρᾷ, οὐδεὶς ἂν φαίη μνημονεύειν, οὐδὲ τὸ θεωρούμενον, ὅτε θεωρῶν τυγχάνει καὶ ἐννοῶν· ἀλλὰ τὸ μὲν αἰσθάνεσθαί φησι, τὸ δ’ ἐπίστασθαι μόνον· ὅταν δ’ ἄνευ τῶν ἐνεργειῶν ἔχῃ τὴν ἐπιστήμην καὶ τὴν αἴσθησιν, οὕτω μέμνηται τὰς τοῦ τριγώνου ὅτι δύο ὀρθαῖς ἴσαι, τὸ μὲν ὅτι ἔμαθεν ἢ ἐθεώρησεν, τὸ δὲ ὅτι ἤκουσεν ἢ εἶδεν ἢ ὅ τι τοιοῦτον· ἀεὶ γὰρ ὅταν ἐνεργῇ κατὰ τὸ μνημονεύειν, οὕτως ἐν τῇ ψυχῇ λέγει, ὅτι πρότερον τοῦτο ἤκουσεν ἢ ᾔσθετο ἢ ἐνόησεν.
435Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ζητοῦσι μὲν οὖν οὕτω, καὶ μὴ ζητοῦντες δ’ οὕτως ἀναμιμνήσκονται, ὅταν μεθ’ ἑτέραν κίνησιν ἐκείνη γένηται· ὡς δὲ τὰ πολλὰ ἑτέρων γενομένων κινήσεων οἵων εἴπομεν, ἐγένετο ἐκείνη.
436Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 32 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ μή, ἐπὶ τὸ Α· καὶ οὕτως ἀεί.
437Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 44 (auctor 384BC-322BC)
Τί οὖν μᾶλλον τὴν Γ Δ ἢ τὴν Ζ Η ποιεῖ; Ἢ ὡς ἡ Α Γ πρὸς τὴν Α Β ἔχει, οὕτως ἡ τὸ Θ πρὸς τὴν Μ ἔχει.
438Aristoteles, De motu animalium, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ γὰρ καὶ ἐν αὐτῷ δεῖ τι ἀκίνητον εἶναι, εἰ μέλλει κινεῖσθαι, οὕτως ἔτι μᾶλλον ἔξω δεῖ τι εἶναι τοῦ ζῴου ἀκίνητον, πρὸς ὃ ἀπερειδόμενον κινεῖται τὸ κινούμενον.
439Aristoteles, De motu animalium, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἀνάγκη δὲ τοῦτο ἕτερον εἶναι τοῦ κινουμένου, καὶ ὅλον ὅλου, καὶ μόριον μηδὲν εἶναι τοῦ κινουμένου τὸ οὕτως ἀκίνητον· εἰ δὲ μή, οὐ κινηθήσεται.
440Aristoteles, De motu animalium, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἐάν τε γὰρ ἠρέμα ῥιπτῇ τὸ πνεῦμά τις ἐάν τ' ἰσχυρῶς οὕτως ὥστ' ἄνεμον ποιεῖν τὸν μέγιστον, ἐάν τε ἄλλο τι ᾖ τὸ ῥιπτούμενον ἢ ὠθούμενον, ἀνάγκη πρῶτον μὲν πρὸς ἠρεμοῦν τι τῶν αὑτοῦ μορίων ἀπερειδόμενον ὠθεῖν, εἶτα πάλιν τοῦτο τὸ μόριον, ἢ αὐτὸ ἢ οὗ τυγχάνει μόριον ὄν, πρὸς τῶν ἔξωθέν τι ἀποστηριζόμενον μένειν.
441Aristoteles, De motu animalium, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν οὖν ἔχει τι καὶ πρὸς τὴν ὅλην φύσιν οὕτως ὥσπερ ἡ γῆ πρὸς τὰ ζῷα καὶ τὰ κινούμενα δι' αὐτῶν, ἐκ τῶν τοιούτων ἄν τις διαπορήσειεν.
442Aristoteles, De motu animalium, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ περὶ μὲν τῆς ἀπορίας ταύτης ἕτερος ἔστω λόγος· ἆρα δὲ δεῖ τι ἀκίνητον εἶναι καὶ ἠρεμοῦν ἔξω τοῦ κινουμένου, μηδὲν ὂν ἐκείνου μόριον, ἢ οὔ; καὶ τοῦτο πότερον καὶ ἐπὶ τοῦ παντὸς οὕτως ὑπάρχειν ἀναγκαῖον; ἴσως γὰρ ἂν δόξειεν ἄτοπον εἶναι, εἰ ἡ ἀρχὴ τῆς κινήσεως ἐντός.
443Aristoteles, De motu animalium, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
διὸ δόξειεν ἂν τοῖς οὕτως ὑπολαμβάνουσιν εὖ εἰρῆσθαι Ὁμήρῳ ἀλλ' οὐκ ἂν ἐρύσαιτ' ἐξ οὐρανόθεν πεδίονδε Ζῆν' ὕπατον πάντων, οὐδ' εἰ μάλα πολλὰ κάμοιτε· πάντες δ' ἐξάπτεσθε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι.
444Aristoteles, De motu animalium, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἐπὶ δὲ τῶν ζῴων οὐ μόνον τὸ οὕτως ἀκίνητον δεῖ ὑπάρχειν, ἀλλὰ καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς κινουμένοις κατὰ τόπον ὅσα κινεῖ αὐτὰ αὑτά.
445Aristoteles, De motu animalium, 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
πάντα γὰρ ὑπ' ἄλλου κινεῖται τὰ ἄψυχα, ἀρχὴ δὲ πάντων τῶν οὕτως κινουμένων τὰ αὐτὰ αὑτὰ κινοῦντα.
446Aristoteles, De motu animalium, 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
οὕτως μὲν οὖν ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι καὶ πράττειν τὰ ζῷα ὁρμῶσι, τῆς μὲν ἐσχάτης αἰτίας τοῦ κινεῖσθαι ὀρέξεως οὔσης, ταύτης δὲ γινομένης ἢ δι' αἰσθήσεως ἢ διὰ φαντασίας καὶ νοήσεως.
447Aristoteles, De motu animalium, 8; 15 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἐνδέχεται καὶ πρὸς τὴν χεῖρα ἔχειν τι οὕτως τῶν ἀψύχων, οἷον εἰ κινοίη τὴν βακτηρίαν ἐν τῇ χειρί, φανερὸν ὅτι οὐκ ἂν εἴη ἐν οὐδετέρῳ ἡ ψυχὴ τῶν ἐσχάτων, οὔτ' ἐν τῷ ἐσχάτῳ τοῦ κινουμένου οὔτ' ἐν τῇ ἑτέρᾳ ἀρχῇ.
448Aristoteles, De motu animalium, 11; 8 (auctor 384BC-322BC)
αἱ δὲ κινήσεις τῇ τε ἀρχῇ ἀπὸ τῶν μορίων καὶ τοῖς μορίοις ἀπὸ τῆς ἀρχῆς εὐλόγως συμβαίνουσι, καὶ πρὸς ἀλλήλας οὕτως ἀφικνοῦνται.
449Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε δῆλον ὅτι καὶ τῆς περὶ φύσιν ἱστορίας δεῖ τινας ὑπάρχειν ὅρους τοιούτους πρὸς οὓς ἀναφέρων ἀποδέξεται τὸν τρόπον τῶν δεικνυμένων, χωρὶς τοῦ πῶς ἔχει τἀληθές, εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως.
450Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 8; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ γὰρ τῇ διανοίᾳ ἢ τῇ αἰσθήσει ὁρισάμενος ὁ μὲν ἰατρὸς τὴν ὑγίειαν, ὁ δ´ οἰκοδόμος τὴν οἰκίαν, ἀποδιδόασι τοὺς λόγους καὶ τὰς αἰτίας οὗ ποιοῦσιν ἑκάστου, καὶ διότι ποιητέον οὕτως.
451Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 14; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἔοικε δ´ ἐντεῦθεν ἀρκτέον εἶναι, καθάπερ καὶ πρότερον εἴπομεν, ὅτι πρῶτον τὰ φαινόμενα ληπτέον περὶ ἕκαστον γένος, εἶθ´ οὕτω τὰς αἰτίας τούτων λεκτέον, καὶ περὶ γενέσεως· μᾶλλον γὰρ τάδε συμβαίνει καὶ περὶ τὴν οἰκοδόμησιν, ἐπεὶ τοιόνδ´ ἐστὶ τὸ εἶδος τῆς οἰκίας, ἢ τοιόνδ´ ἐστὶν ἡ οἰκία, ὅτι γίνεται οὕτως.
452Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 15; 29 (auctor 384BC-322BC)
Διόπερ Ἐμπεδοκλῆς οὐκ ὀρθῶς εἴρηκε λέγων ὑπάρχειν πολλὰ τοῖς ζῴοις διὰ τὸ συμβῆναι οὕτως ἐν τῇ γενέσει, οἷον καὶ τὴν ῥάχιν τοιαύτην ἔχειν, ὅτι στραφέντος καταχθῆναι συνέβη, ἀγνοῶν πρῶτον μὲν ὅτι δεῖ τὸ σπέρμα τὸ συνιστὰν ὑπάρχειν τοιαύτην ἔχον δύναμιν, εἶτα ὅτι τὸ ποιῆσαν πρότερον ὑπῆρχεν οὐ μόνον τῷ λόγῳ ἀλλὰ καὶ τῷ χρόνῳ· γεννᾷ γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπον, ὥστε διὰ τὸ ἐκεῖνον τοιόνδ´ εἶναι ἡ γένεσις τοιάδε συμβαίνει τῳδί.
453Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 17; 35 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ μή, ὅτι ἐγγύτατα τούτου, καὶ ἢ ὅλως (ὅτι ἀδύνατον ἄλλως) ἢ καλῶς γε οὕτως.
454Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 19; 41 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως γὰρ καὶ τὸν κόσμον γεννῶσιν.
455Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 21; 48 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μὲν οὖν τῷ σχήματι καὶ τῷ χρώματι ἕκαστόν ἐστι τῶν τε ζῴων καὶ τῶν μορίων, ὀρθῶς ἂν Δημόκριτος λέγοι· φαίνεται γὰρ οὕτως ὑπολαβεῖν.
456Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 23; 55 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως γὰρ καὶ οἱ φυσιολόγοι τὰς γενέσεις καὶ τὰς αἰτίας τοῦ σχήματος λέγουσιν· ὑπό τινων γὰρ ἐδημιουργήθησαν δυνάμεων.
457Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 25; 58 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὴ τοῦτό ἐστι ψυχὴ ἢ ψυχῆς μέρος ἢ μὴ ἄνευ ψυχῆς (ἀπελθούσης γοῦν οὐκέτι ζῷόν ἐστιν, οὐδὲ τῶν μορίων οὐδὲν τὸ αὐτὸ λείπεται, πλὴν τῷ σχήματι μόνον, καθάπερ τὰ μυθευόμενα λιθοῦσθαι), εἰ δὴ ταῦτα οὕτως, τοῦ φυσικοῦ περὶ ψυχῆς ἂν εἴη λέγειν καὶ εἰδέναι, καὶ εἰ μὴ πάσης, κατ´ αὐτὸ τοῦτο καθ´ ὃ τοιοῦτο τὸ ζῷον, καὶ τί ἐστιν ἡ ψυχή, ἢ αὐτὸ τοῦτο τὸ μόριον, καὶ περὶ τῶν συμβεβηκότων κατὰ τὴν τοιαύτην αὐτῆς οὐσίαν, ἄλλως τε καὶ τῆς φύσεως διχῶς λεγομένης καὶ οὔσης τῆς μὲν ὡς ὕλης τῆς δ´ ὡς οὐσίας.
458Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 26; 61 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε καὶ οὕτως ἂν λεκτέον εἴη τῷ περὶ φύσεως θεωρητικῷ περὶ ψυχῆς μᾶλλον ἢ περὶ τῆς ὕλης, ὅσῳ μᾶλλον ἡ ὕλη δι´ ἐκείνην φύσις ἐστὶν ἤ περ ἀνάπαλιν.
459Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 29; 70 (auctor 384BC-322BC)
Φαίνεται γάρ, ὥσπερ ἐν τοῖς τεχναστοῖς ἐστιν ἡ τέχνη, οὕτως ἐν αὐτοῖς τοῖς πράγμασιν ἄλλη τις ἀρχὴ καὶ αἰτία τοιαύτη, ἣν ἔχομεν καθάπερ τὸ θερμὸν καὶ τὸ ψυχρὸν ἐκ τοῦ παντός.
460Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 35; 85 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ´ ἐστὶν ὥσπερ ἐξ ὑποθέσεως· ὥσπερ γὰρ ἐπεὶ δεῖ σχίζειν τῷ πελέκει, ἀνάγκη σκληρὸν εἶναι, εἰ δὲ σκληρόν, χαλκοῦν ἢ σιδηροῦν, οὕτως καὶ ἐπεὶ τὸ σῶμα ὄργανον (ἕνεκά τινος γὰρ ἕκαστον τῶν μορίων, ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ὅλον), ἀνάγκη ἄρα τοιονδὶ εἶναι καὶ ἐκ τοιωνδί, εἰ ἐκεῖνο ἔσται.
461Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 38; 90 (auctor 384BC-322BC)
Δεικτέον δ´ οὕτως, οἷον ὅτι ἔστι μὲν ἡ ἀναπνοὴ τουδὶ χάριν, τοῦτο δὲ γίγνεται διὰ τάδε ἐξ ἀνάγκης.
462Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 38; 91 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δ´ ἀνάγκη ὁτὲ μὲν σημαίνει ὅτι εἰ ἐκεῖνο ἔσται τὸ οὗ ἕνεκα, ταῦτα ἀνάγκη ἐστὶν ἔχειν, ὁτὲ δ´ ὅτι ἔστιν οὕτως ἔχοντα καὶ πεφυκότα.
463Aristoteles, De partibus animalium, 1, 2, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
Εἴπερ οὖν μηδὲν τῶν ὁμογενῶν διασπαστέον, ἡ εἰς δύο διαίρεσις μάταιος ἂν εἴη· οὕτως γὰρ διαιροῦντας ἀναγκαῖον χωρίζειν καὶ διασπᾶν· τῶν πολυπόδων γάρ ἐστι τὰ μὲν ἐν τοῖς πεζοῖς τὰ δ´ ἐν τοῖς ἐνύδροις.
464Aristoteles, De partibus animalium, 1, 3, 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ μὴ ἐνδέχεται τοῖς εἴδει διαφέρουσιν ὑπάρχειν εἶδός τι τῆς οὐσίας ἄτομον καὶ ἕν, ἀλλ´ ἀεὶ διαφορὰν ἕξει (οἷον ὄρνις ἀνθρώπου· ἡ διποδία γὰρ ἄλλη καὶ διάφορος· κἂν εἰ ἔναιμα, τὸ αἷμα διάφορον, ἢ οὐδὲν τῆς οὐσίας τὸ αἷμα θετέον· εἰ δ´ οὕτως ἐστίν, ἡ μία διαφορὰ δυσὶν ὑπάρξει)· εἰ δὲ τοῦτο, δῆλον ὅτι ἀδύνατον στέρησιν εἶναι διαφοράν.
465Aristoteles, De partibus animalium, 1, 3, 7; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὄντος γὰρ τοῦδέ τινος γένους, οὗ διαφοραὶ πρῶται τὰ λευκά, τούτων δ´ ἑκατέρου ἄλλαι, καὶ οὕτως εἰς τὸ πρόσω ἕως τῶν ἀτόμων, αἱ τελευταῖαι τέτταρες ἔσονται ἢ ἄλλο τι πλῆθος τῶν ἀφ´ ἑνὸς διπλασιαζομένων· τοσαῦτα δὲ καὶ τὰ εἴδη.
466Aristoteles, De partibus animalium, 1, 3, 14; 31 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ γὰρ οὕτως μὲν αἱ στερήσεις ποιήσουσι διαφοράν, ἐν δὲ τῇ διχοτομίᾳ οὐ ποιήσουσιν.
467Aristoteles, De partibus animalium, 1, 3, 17; 37 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ´ ἦν ὁ ἄνθρωπος σχιζόπουν μόνον, οὕτως ἐγίγνετ´ ἂν αὕτη μία διαφορά.
468Aristoteles, De partibus animalium, 2, 1, 10; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὡς μὲν οὖν ἕνεκά τινος διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ἔχει περὶ τούτων τὸν εἰρημένον τρόπον· ἐπεὶ δὲ ζητεῖται καὶ πῶς ἀναγκαῖον ἔχειν οὕτως, φανερὸν ὅτι προυπῆρχεν οὕτω πρὸς ἄλληλα ἔχοντα ἐξ ἀνάγκης.
469Aristoteles, De partibus animalium, 2, 2, 15; 32 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς δὲ τούτοις τῶν λεγομένων θερμῶν τὰ μὲν ἀλλοτρίαν ἔχει τὴν θερμότητα τὰ δ´ οἰκείαν, διαφέρει δὲ τὸ θερμὸν εἶναι οὕτως ἢ ἐκείνως πλεῖστον· ἐγγὺς γὰρ τοῦ κατὰ συμβεβηκὸς εἶναι θερμὸν ἀλλὰ μὴ καθ´ αὑτὸ θάτερον αὐτῶν, ὥσπερ ἂν εἴ τις λέγοι, εἰ συμβεβηκὸς εἴη τῷ πυρέττοντι εἶναι μουσικῷ, τὸν μουσικὸν εἶναι θερμότερον ἢ τὸν μεθ´ ὑγιείας θερμόν.
470Aristoteles, De partibus animalium, 2, 3, 9; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δὲ καὶ τὸ στόμα τῆς ἀκατεργάστου τροφῆς πόρος ἐστί, καὶ τὸ συνεχὲς αὐτῷ μόριον ὃ καλοῦσιν οἰσοφάγον, ὅσα τῶν ζῴων ἔχει τοῦτο τὸ μόριον, ἕως εἰς τὴν κοιλίαν, οὕτως καὶ ἄλλας ἀρχὰς δεῖ πλείους εἶναι, δι´ ὧν ἅπαν λήψεται τὸ σῶμα τὴν τροφήν, ὥσπερ ἐκ φάτνης, ἐκ τῆς κοιλίας καὶ τῆς τῶν ἐντέρων φύσεως.
471Aristoteles, De partibus animalium, 2, 8, 6; 9 (auctor 384BC-322BC)
Μαλακὸν μὲν γὰρ ὥσπερ σάρξ ἐστιν, ἔχει δὲ τάσιν ὥσπερ νεῦρον· τὴν δὲ σχίσιν ἔχει τῆς σαρκὸς οὐ κατ´ εὐθυωρίαν ἀλλὰ κατὰ κύκλους διαιρετήν· οὕτως γὰρ ἂν ἔχον χρησιμώτατον ἂν εἴη πρὸς τὴν ἰσχύν.
472Aristoteles, De partibus animalium, 2, 15, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Εἰσὶ δ´ αἱ μὲν ὀφρύες ἐπὶ συνθέσει ὀστῶν, διὸ καὶ δασύνονται πολλοῖς ἀπογηράσκουσιν οὕτως ὥστε δεῖσθαι κουρᾶς, αἱ δὲ βλεφαρίδες ἐπὶ πέρατι φλεβίων· ᾗ γὰρ τὸ δέρμα περαίνει, καὶ τὰ φλέβια πέρας ἔχει τοῦ μήκους.
473Aristoteles, De partibus animalium, 3, 2, 7; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γὰρ καὶ εἰ ἑτέρωθί που τοῦ σώματος κέρατα ἐπεφύκει, βάρος ἂν παρεῖχεν ἄλλως οὐδὲν ὄντα χρήσιμα κἂν ἐμπόδια τῶν ἔργων πολλοῖς ἦν, οὕτως καὶ ἐπὶ τῶν ὤμων πεφυκότα.
474Aristoteles, De partibus animalium, 3, 3, 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ γὰρ εἶναί τινα κοινὸν οἷον αὐλῶνα, δι´ οὗ μεριεῖται τὸ πνεῦμα κατὰ τὰς ἀρτηρίας εἰς τὰς σύριγγας, διμερῆ ὄντα· καὶ κάλλιστ´ ἂν οὕτως ἀποτελοῖ τὴν ἀναπνοὴν καὶ ἐκπνοήν.
475Aristoteles, De partibus animalium, 3, 4, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μόνον δὲ κατὰ τὸν λόγον οὕτως ἔχειν φαίνεται, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν· ἐν γὰρ τοῖς ἐμβρύοις εὐθέως ἡ καρδία φαίνεται κινουμένη τῶν μορίων καθάπερ εἰ ζῷον, ὡς ἀρχὴ τῆς φύσεως τοῖς ἐναίμοις οὖσα.
476Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 20; 37 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτ´ ἐντεῦθεν πάλιν, ὥσπερ ἀπὸ τῆς ἄνω κοιλίας δέχεται στενώτερον ἔντερον, οὕτως ἐκ τοῦ κώλου καὶ τῆς εὐρυχωρίας ἐν τῇ κάτω κοιλίᾳ πάλιν εἰς στενώτερον ἔρχεται καὶ εἰς τὴν ἕλικα τὸ περίττωμα ἐξικμασμένον πάμπαν, ὅπως ταμιεύηται ἡ φύσις καὶ μὴ ἀθρόος ᾖ ἡ ἔξοδος τοῦ περιττώματος.
477Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 22; 67 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως δ´ ἐχόντων ἐπ´ ἀμφότερα ἂν τοῦ κύκλου εἶχον τὸ ᾠόν.
478Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 24; 78 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ γὰρ ὅμοιον οὕτως ἂν ἡ φύσις εἴη ἀποδεδωκυῖα τοῖς εἰρημένοις μορίοις.
479Aristoteles, De partibus animalium, 4, 5, 26; 83 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ γὰρ φύσις μεταβαίνει συνεχῶς ἀπὸ τῶν ἀψύχων εἰς τὰ ζῷα διὰ τῶν ζώντων μὲν οὐκ ὄντων δὲ ζῴων, οὕτως ὥστε δοκεῖν πάμπαν μικρὸν διαφέρειν θατέρου θάτερον τῷ σύνεγγυς ἀλλήλοις.
480Aristoteles, De partibus animalium, 4, 6, 5; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γὰρ τοῖς ἐλέφασι τὸ τῶν ὀσμῶν αἰσθητήριον γεγένηται χρήσιμον πρός τε τὴν ἀλκὴν καὶ τὴν τῆς τροφῆς χρῆσιν, οὕτως τῶν ἐντόμων ἐνίοις τὸ κατὰ τὴν γλῶτταν τεταγμένον· αἰσθάνονταί τε γὰρ τούτῳ τῆς τροφῆς καὶ ἀναλαμβάνουσι καὶ προσάγονται αὐτήν.
481Aristoteles, De partibus animalium, 4, 8, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως γὰρ χρήσιμαι πρὸς τὸ λαβοῦσαι προσφέρεσθαι τὴν τροφήν.
482Aristoteles, De partibus animalium, 4, 9, 4; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως γὰρ κειμένων νῦν τῶν ἐντοσθίων, περίκειται τοῖς μὲν μαλακίοις τὸ κύτος, ὃ καλεῖται μόνον ἐπὶ τῶν πολυπόδων κεφαλή· τοῖς δ´ ὀστρακοδέρμοις τὸ τοιοῦτόν ἐστιν ὁ στρόμβος.
483Aristoteles, De partibus animalium, 4, 9, 10; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσοις δὲ κοτυληδόνες πρὸς τοῖς ποσὶ καὶ πλεκτάναι πρόσεισι, δύναμιν ἔχουσι καὶ σύνθεσιν τοιαύτην οἵανπερ τὰ πλεγμάτια οἷς οἱ ἀτροὶ οἱ ἀρχαῖοι τοὺς δακτύλους ἐνέβαλλον· οὕτως καὶ ἐκ τῶν ἰνῶν πεπλεγμέναι εἰσίν, αἷς ἕλκουσι τὰ σαρκία καὶ τὰ ἐνδιδόντα.
484Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 15; 35 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν οὕτως βέλτιον, ἡ δὲ φύσις ἐκ τῶν ἐνδεχομένων ποιεῖ τὸ βέλτιστον, οὐ διὰ τὰς χεῖράς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος φρονιμώτατος, ἀλλὰ διὰ τὸ φρονιμώτατον εἶναι τῶν ζῴων ἔχει χεῖρας.
485Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 19; 46 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ ἐκ πλαγίου εἷς, καὶ οὗτος βραχὺς καὶ παχὺς ἀλλ´ οὐ μακρός· ὥσπερ γὰρ εἰ μὴ ἦν χεὶρ ὅλως, οὐκ ἂν ἦν λῆψις, οὕτως κἂν εἰ μὴ ἐκ πλαγίου οὗτος ἦν.
486Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 34; 85 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν θήλεα τῶν τετραπόδων πάντ´ ἐστὶν ὀπισθουρητικὰ διὰ τὸ πρὸς τὴν ὀχείαν οὕτως εἶναι αὐτοῖς χρησίμην τὴν θέσιν, τῶν δ´ ἀρρένων ὀλίγα ἐστὶν ὀπισθουρητικά, οἷον λὺγξ λέων κάμηλος δασύπους· μώνυχον δ´ οὐδέν ἐστιν ὀπισθουρητικόν.
487Aristoteles, De partibus animalium, 4, 12, 23; 69 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπὶ μὲν οὖν τῶν ἄλλων οὕτως ἡ τῶν δακτύλων ἔχει θέσις, ἡ δ´ ἴυγξ δύο μόνον ἔχει τοὺς ὄπισθεν καὶ δύο τοὺς ἔμπροσθεν.
488Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἐμπεδοκλῆς δ’ ἔοικε νομίζοντι ὁτὲ μὲν ἐξιόντος τοῦ φωτός, ὥσπερ εἴρηται πρότερον, βλέπειν· λέγει γοῦν οὕτως.
489Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 34 (auctor 384BC-322BC)
Ὁτε μὲν οὖν οὕτως ὁρᾶν φησίν, ὁτὲ δὲ ταῖς ἀπορροίαις ταῖς ἀπὸ τῶν ὁρωμένων.
490Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 53 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν συμβαινόντων δῆλον· ἤδη γάρ τισι πληγεῖσιν ἐν πολέμῳ παρὰ τὸν κρόταφον οὕτως ὥστ’ ἐκτμηθῆναι τοὺς πόρους τοῦ ὄμματος, ἔδοξε γενέσθαι σκότος ὥσπερ λύχνου ἀποσβεσθέντος, διὰ τὸ οἷον λαμπτῆρά τινα ἀποτμηθῆναι τὸ διαφανές, τὴν καλουμένην κόρην.
491Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 82 (auctor 384BC-322BC)
οὕτως ἐν τοῖς σώμασιν ἐγγίνεται τὸ λευκὸν καὶ τὸ μέλαν.
492Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 86 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι μὲν οὖν οὕτως ὑπολαβεῖν πλείους εἶναι χρόας παρὰ τὸ λευκὸν καὶ τὸ μέλαν, πολλὰς δὲ τῷ λόγῳ· τρία γὰρ πρὸς δύο, καὶ τρία πρὸς τέτταρα, καὶ κατ’ ἄλλους ἀριθμοὺς ἔστι παρ’ ἄλληλα κεῖσθαι, τὰ δ’ ὅλως κατὰ μὲν λόγον μηδένα, καθ’ ὑπεροχὴν δέ τινα καὶ ἔλλειψιν ἀσύμμετρον, καὶ τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον ἔχειν ταῦτα ταῖς συμφωνίαις· τὰ μὲν γὰρ ἐν ἀριθμοῖς εὐλογίστοις χρώματα, καθάπερ ἐκεῖ τὰς συμφωνίας, τὰ ἥδιστα τῶν χρωμάτων εἶναι δοκοῦντα, οἷον τὸ ἁλουργὸν καὶ φοινικοῦν καὶ ὀλίγ’ ἄττα τοιαῦτα, δι’ ἥνπερ αἰτίαν καὶ αἱ συμφωνίαι ὀλίγαι, τὰ δὲ μὴ ἐν ἀριθμοῖς τἆλλα χρώματα, ἢ καὶ πάσας τὰς χρόας ἐν ἀριθμοῖς εἶναι, τὰς μὲν τεταγμένας τὰς δὲ ἀτάκτους, καὶ αὐτὰς ταύτας, ὅταν μὴ καθαραὶ ὦσι, διὰ τὸ μὴ ἐν ἀριθμοῖς εἶναι τοιαύτας γίνεσθαι.
493Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 88 (auctor 384BC-322BC)
Πολλαὶ δὲ καὶ οὕτως ἔσονται χρόαι τὸν αὐτὸν τρόπον τῷ πρότερον εἰρημένῳ· λόγος γὰρ ἂν εἴη τις τῶν ἐπιπολῆς πρὸς τὰ ἐν βάθει, τὰ δὲ καὶ ὅλως οὐκ ἐν λόγῳ.
494Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 134 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δὲ τὰ χρώματα ἐκ λευκοῦ καὶ μέλανος μίξεώς ἐστιν, οὕτως οἱ χυμοὶ ἐκ γλυκέος καὶ πικροῦ.
495Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 162 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ πάντες ἐπιφέρονται ἐπὶ τοῦτο περὶ ὀσμῆς· διὸ καὶ Ἡράκλειτος οὕτως εἴρηκεν, ὡς εἰ πάντα τὰ ὄντα καπνὸς γένοιτο, ῥῖνες ἂν διαγνοῖεν.
496Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 193 (auctor 384BC-322BC)
Ὑπὸ τούτων δ’ ὁμοίως φθείρεται καθάπερ καὶ οἱ ἄνθρωποι ὑπὸ τῆς τῶν ἀνθράκων ἀτμίδος καρηβαροῦσι καὶ φθείρονται πολλάκις· οὕτως ὑπὸ τῆς τοῦ θείου δυνάμεως καὶ τῶν ἀσφαλτωδῶν φθείρεται τἆλλα ζῷα, καὶ φεύγει διὰ τὸ πάθος.
497Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 208 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γὰρ μὴ οὕτως, ἐνδέχοιτ’ ἂν εἶναί τι σῶμα μηδὲν ἔχον χρῶμα μηδὲ βάρος μηδ’ ἄλλο τι τοιοῦτον πάθος.
498Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 213 (auctor 384BC-322BC)
Ἅμα δ’ εἰ ταῦτ’ ἔχει οὕτως, ἔοικε μαρτυρεῖν τοῖς τὰ ἄτομα ποιοῦσι μεγέθη· οὕτω γὰρ ἂν λύοιτο ὁ λόγος.
499Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 263 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἴσως τὸ λευκὸν καὶ τὸ μέλαν, ἕτερον τῷ εἴδει ὄν, ἡ αὐτὴ κρίνει, καὶ τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν, ἡ αὐτὴ μὲν ἑαυτῇ, ἐκείνης δ’ ἄλλη, ἀλλ’ ἑτέρως ἑκάτερον τῶν ἐναντίων, ὡς δ’ αὕτως ἑαυταῖς τὰ σύστοιχα, οἷον ὡς ἡ γεῦσις τὸ γλυκύ, οὕτως ἡ ὄψις τὸ λευκόν· ὡς δ’ αὕτη τὸ μέλαν, οὕτως ἐκείνη τὸ πικρόν.
500Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 267 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτως δ’ εἶς λόγος ὁ τῶν ἄκρων γίνεται, ἄλλως δ’ οὔ· ἔσται γὰρ ἅμα ὁ μὲν πολλοῦ πρὸς ὀλίγον ἢ περιττοῦ πρὸς ἄρτιον, ὁ δ’ ὀλίγου πρὸς πολὺ ἢ ἀρτίου πρὸς περιττόν.