'παχύς' - search in All Authors, Showing 1 to 18 of 18 hits

1Aristoteles, De incessu animalium, 10, 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἀκόλουθα δ' αὐτῶν ἔοικεν εἶναι καὶ τὰ λοιπὰ μόρια τοῦ σώματος πρὸς τὴν ὠκεῖαν κίνησιν, κεφαλὴ μὲν ἁπάντων μικρὰ καὶ αὐχὴν οὐ παχύς, στῆθος δ' ἰσχυρὸν καὶ ὀξύ, ὀξὺ μὲν πρὸς τὸ εὔτονον εἶναι, καθάπερ ἂν εἰ πλοίου πρώρα λεμβώδους, ἰσχυρὸν δὲ τῇ φύσει τῆς σαρκός, ἵν' ἀπωθεῖν τε δύνηται τὸν προσπίπτοντα ἀέρα· καὶ τοῦτο δρᾷ ῥᾳδίως καὶ μὴ μετὰ πόνου· τὰ δ' ὄπισθεν κοῦφα καὶ συνήκοντα πάλιν εἰς στενόν, ἵν' ἐπακολουθῇ τοῖς ἔμπροσθεν, μὴ σύροντα τὸν ἀέρα διὰ τὸ πλάτος.
2Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 19; 46 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ ἐκ πλαγίου εἷς, καὶ οὗτος βραχὺς καὶ παχὺς ἀλλ´ οὐ μακρός· ὥσπερ γὰρ εἰ μὴ ἦν χεὶρ ὅλως, οὐκ ἂν ἦν λῆψις, οὕτως κἂν εἰ μὴ ἐκ πλαγίου οὗτος ἦν.
3Aristoteles, Historia animalium, 2, II 17; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰσί δέ καί ἄλλοι πόροι τεταμένοι ἐξ αὐτῆς εἰς ἕκαστον τῶν βραγχίων, μείζους μέν τοῖς μείζοσιν, ἐλάττους δέ τοῖς ἐλάττοσιν· ὁ δ’ ἐπ’ ἄκρας τῆς καρδίας τοῖς μεγάλοις αὐτῶν σφόδρα παχύς αὐλός ἐστι καί λευκός.
4Aristoteles, Historia animalium, 5, V 27; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ χυμός ὅμοιος ἐν τοῖς σκώληξι θλιβομένοις καί ἐν αὐτοῖς νέοις οὖσι, παχύς καί λευκός.
5Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ ὁ ἄρρην ὅταν γένηται παχύς (γίνεται δέ σφόδρα πίων ὀπώρας οὔσης), οὐδαμοῦ ποιεῖ αὑτόν φανερόν ἀλλ’ ἐκτοπίζει ὡς διά τήν παχύτητα εὐάλωτος ὤν.
6Aristoteles, Problemata, 23; 24 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ἡ θάλαττα λευκοτέρα ἡ ἐν τῷ Πόντῳ ἢ ἡ ἐν τῷ Αἰγαίῳ; πότερον διὰ τὴν ἀνάκλασιν τῆς ὄψεως τὴν γινομένην ἀπὸ τῆς θαλάττης εἰς τὸν ἀέρα; ὁ μὲν γὰρ περὶ τὸν Πόντον ἀὴρ παχὺς καὶ λευκός, ὥστε καὶ τῆς θαλάττης ἡ ἐπιφάνεια τοιαύτη φαίνεται, ὁ δὲ ἐν τῷ Αἰγαίῳ κυανοῦς διὰ τὸ μέχρι πόρρω εἶναι καθαρός, ὥστε καὶ ἡ θάλαττα ἀνταυγοῦσα τοιαύτη φαίνεται.
7Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 401; 22 (opus 1508)
Ἐκλίνθη δ’ ἑτέρωσε, δέπας δέ οἱ ἔκπεσε χειρός Βλημένου, αὐτίκα δ’ αὐλός ἀνά ῥῖνας παχύς ἦλθεν Αἵματος ἀνδρομέοιο, id est: Telum haec fatus in Antinoum contorsit amarum.
8Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1168; 8 (opus 1508)
Plutarchus in vita Niciae ex Diphilo refert: Παχύς, ὠνθυλευμένος, στέατι Σικελικῷ, id est Pinguis, et abdomine Siculo stercoratus, sive saginatus; quod miror, quare Latinus interpres vertendum putarit delibutus, cum ὄνθος significet stercus bubulum, utilissimum agrorum laetamen.
9Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1471; 14 (opus 1508)
Meminit huiusce proverbii et Aristoteles libro De natura animantium nono, cuius verba non pigebit adscribere: Ἔτι δέ ὁ ἄρρην, ὅταν γένηται παχύς, γίνεται δέ σφόδρα πίων ὀπώρης οὔσης, οὐδαμοῦ ποιεῖ ἑαυτόν φανερόν, ἀλλ’ ἐκτοπίζει, ὡς διά τήν παχύτητα εὐάλωτος ὤν.
10Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2518; 8 (opus 1508)
Et ibidem Menander de quodam obeso loquitur: Παχύς γάρ ὗς ἔκειτ’ ἐπί στόμα, id est Obesus etenim sus premebat os viri.
11Homerus, Ilias, 12, 442; 1 (auctor fl.700BC)
ὣς φάτ' ἐποτρύνων, οἳ δ' οὔασι πάντες ἄκουον, ἴθυσαν δ' ἐπί τεῖχος ἀολλέες· οἳ μέν ἔπειτα κροσσάων ἐπέβαινον ἀκαχμένα δούρατ' ἔχοντες, Ἕκτωρ δ' ἁρπάξας λᾶαν φέρεν, ὅς ῥα πυλάων ἑστήκει πρόσθε πρυμνός παχύς, αὐτάρ ὕπερθεν ὀξύς ἔην· τόν δ' οὔ κε δύ' ἀνέρε δήμου ἀρίστω ῥηϊδίως ἐπ' ἄμαξαν ἀπ' οὔδεος ὀχλίσσειαν, οἷοι νῦν βροτοί εἰσ'· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καί οἶος.
12Homerus, Odyssea, 22, 1; 4 (auctor fl.700BC)
ἐκλίνθη δ' ἑτέρωσε, δέπας δέ οἱ ἔκπεσε χειρός βλημένου, αὐτίκα δ' αὐλός ἀνά ῥῖνας παχύς ἦλθεν αἵματος ἀνδρομέοιο· θοῶς δ' ἀπό εἷο τράπεζαν ὦσε ποδί πλήξας, ἀπό δ' εἴδατα χεῦεν ἔραζε· σῖτός τε κρέα τ' ὀπτά φορύνετο.
13Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 82, 0521A (auctor 565-636)
Nam παχὺς est pinguis, et crassus, Austro enim perflatur 6. Lilybaeum promontorium Siciliae, solis Occasum intendens, vocatum ab eiusdem nominis civitate, quae ibi est sita.
14Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 14, 7, 5; 10 (auctor 565-636)
Pachynum promuntorium Siciliae Austrum spectans, ab aeris crassitudine dictum, nam παχὺς est pinguis et crassus: Austro enim perflatur.
15Plato, Gorgias, p1, 524; 5 (auctor c.425BC-347BC)
οἷον εἴ τινος μέγα ἦν τὸ σῶμα φύσει ἢ τροφῇ ἢ ἀμφότερα ζῶντος, τούτου καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνῃ ὁ νεκρὸς μέγας, καὶ εἰ παχύς, παχὺς καὶ ἀποθανόντος, καὶ τἆλλα οὕτως· καὶ εἰ αὖ ἐπετήδευε κομᾶν, κομήτης τούτου καὶ ὁ νεκρός.
16Plato, Respublica, 1f, 523; 14 (auctor c.425BC-347BC)
τὸ ποῖον· δάκτυλος μέν που αὐτῶν φαίνεται ὁμοίως ἕκαστος, καὶ ταύτῃ γε οὐδὲν διαφέρει, ἐάντε ἐν μέσῳ ὁρᾶται ἐάντ' ἐπ' ἐσχάτῳ, ἐάντε λευκὸς ἐάντε μέλας, ἐάντε παχὺς ἐάντε λεπτός, καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον.
17Servius, Commentarius in Vergilii Aeneidos libros, p4, 699; 2 (auctor fl.c.400)
Vnde et ‘Pachynum’ dictum ab aeris crassitudine; nam παχὺς est crassus, pinguis.
18Servius, In Vergilii Aeneide comentarii, 3, 699; 2 (auctor fl.c.400)
pachyni promunctorium est austrum spectans: unde et Pachynum dictum ab aeris crassitudine; nam παχὺς est pinguis et crassus.