'πολλάκις' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 866 hits      Show next 366

1Adrianus I, Epistolae, 96, 1222C
Ὅθεν ἐν μεγάλῃ θλίψει γεγόνασι Γρηγόριος καὶ Γρηγόριος οἱ μακαριώτατοι ἀρχιερεῖς τοῦ καθ' ἡμᾶς Ῥωμαϊκοῦ θρόνου, οἵτινες ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις ἦσαν, καὶ πολλάκις τὸν πρόπαππον τῆς ὑμετέρας εὐσεβοῦς γαλήνης ἐδυσώπησαν, ἵνα αἱ αὐταὶ σεβάσμιαι εἰκόνες ἐν τῇ ἰδίᾳ στάσει ἀποκατασταθῶσιν.
2Adrianus I, Epistolae, 96, 1227C
Πάλιν δὲ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἁγίου, ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εἰς τοὺς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας· Ἐπεὶ καὶ πολέμων τρόπαια καὶ νίκας καὶ λογογράφοι πολλάκις, καὶ ζωγράφοι διασημαίνουσιν· οἱ μὲν τῷ λόγῳ κοσμοῦντες, οἱ δὲ τοῖς πίναξιν ἐγχαράττοντες.
3Agapetus I, Epistolae, 66, 0047B
Ἠβουλόμεθα μὲν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ, διὰ τὴν τῆς ἡμετέρας ἀγάπης συνάφειαν, πάντας τοὺς τοῦ Κυρίου ἱερεῖς κατὰ τὴν ἀποστολικὴν παράδοσιν ἀνεπιλήπτους εὑρίσκεσθαι, καὶ μηδένα ἢ διὰ χάριν, ἢ διὰ φόβον, τῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων ἐκκλίνειν· ἀλλ' ἐπεὶ πολλὰ πολλάκις παρακολουθεῖ, ἅ τινα μεταμέλειαν τίκτειν δύναται, καὶ νικᾷ τὰ πλημμελήματα τῶν ἁμαρτανόντων τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καὶ διὰ τοῦτο ὑπερτίθεται ἡ τιμωρία, ὡς ἄν τόπον εὑρεῖν ἡ διόρθωσις δυνηθείη, παραινέσαι ἀναγκαῖον ἐκρίναμεν, ἵνα τὰ παραληφθέντα, κᾂν τὸ λοιπὸν, ἀπαράβατα φυλαχθείη· ἐχρῆν μὲν γὰρ τὴν ὑμετέραν ἀγάπην, μεμνημένην τῶν πατρικῶν παραδόσεων, μηδένα συγχωρεῖν τὰ κεκωλυμένα ποιεῖν, ἀλλὰ καὶ εἴ τις τολμηρὸς φανείη, πάσῃ δυνάμει ἐναντιοῦσθαι.
4Agatho papa, Epistolae, 87, 1194D
Ἄνθρωπος γέγονεν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος οὐχ ἵνα πάλιν ὡς Θεὸς πρὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως πάντα πράττῃ καὶ λαλῇ, ἀλλ' ἵνα πολλάκις καὶ διὰ τὴν χρείαν τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας καὶ ὡς ἄνθρωπος λέγῃ τινά.
5Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0615B
Ὁ δὲ κῦρις Σέργιος εἶπεν αὐτῷ· Ὅτι πολλάκις ἦλθον εἰς τὸ κέλλιόν σου εἰς Βέββας, καὶ ἠκροασάμην τῆς διδασκαλίας σου, καὶ ὁ Χριστὸς ἔχει βοηθῆσαί σοι, καὶ μὴ ἀγωνιάσῇς.
6Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0617D
Καὶ λὲγει αὐτῷ· Οὐκ ἀνεθεμάτισας τὸν τύπον; Ἀπεκρίθη· Πολλάκις εἶπον, ὅτι ἀνεθεμάτισα.
7Aristoteles, Physica, 2, 7; 4
ἔρχεται δὲ τὰ τρία εἰς [τὸ] ἓν πολλάκις· τὸ μὲν γὰρ τί ἐστι καὶ τὸ οὗ ἕνεκα ἕν ἐστι, τὸ δ' ὅθεν ἡ κίνησις πρῶτον τῷ εἴδει ταὐτὸ τούτοις· ἄν θρωπος γὰρ ἄνθρωπον γεννᾷ – καὶ ὅλως ὅσα κινούμενα κινεῖ (ὅσα δὲ μή, οὐκέτι φυσικῆς· οὐ γὰρ ἐν αὑτοῖς ἔχοντα κίνησιν οὐδ' ἀρχὴν κινήσεως κινεῖ, ἀλλ' ἀκίνητα ὄντα· διὸ τρεῖς αἱ πραγματεῖαι, ἡ μὲν περὶ ἀκινήτων, ἡ δὲ περὶ κινουμένων μὲν ἀφθάρτων δέ, ἡ δὲ περὶ τὰ φθαρτά).
8Aristoteles, Physica, 2, 8; 5
οὐ γὰρ ἀπὸ τύχης οὐδ' ἀπὸ συμπτώματος δοκεῖ ὕειν πολλάκις τοῦ χειμῶνος, ἀλλ' ἐὰν ὑπὸ κύνα· οὐδὲ καύματα ὑπὸ κύνα, ἀλλ' ἂν χειμῶνος.
9Aristoteles, Physica, 3, 1; 3
δοκεῖ δ' ἡ κίνησις εἶναι τῶν συνεχῶν, τὸ δ' ἄπειρον ἐμφαίνεται πρῶ τον ἐν τῷ συνεχεῖ· διὸ καὶ τοῖς ὁριζομένοις τὸ συνεχὲς συμ βαίνει προσχρήσασθαι πολλάκις τῷ λόγῳ τῷ τοῦ ἀπείρου, ὡς τὸ εἰς ἄπειρον διαιρετὸν συνεχὲς ὄν.
10Aristoteles, Physica, 4, 1; 9
ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα οὐ μόνον πρὸς ἡμᾶς, τὸ ἄνω καὶ κάτω καὶ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν· ἡμῖν μὲν γὰρ οὐκ ἀεὶ τὸ αὐτό, ἀλλὰ κατὰ τὴν θέσιν, ὅπως ἂν στραφῶμεν, γίγνεται (διὸ καὶ ταὐτὸ πολλάκις δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ πρόσθεν καὶ ὄπισθεν), ἐν δὲ τῇ φύσει διώρισται χωρὶς ἕκαστον.
11Aristoteles, Physica, 4, 6; 11
διὰ δὲ τὸ μεταβάλ λειν πολλάκις μένοντος τοῦ περιέχοντος τὸ περιεχόμενον καὶ διῃρημένον, οἷον ἐξ ἀγγείου ὕδωρ, τὸ μεταξὺ εἶναί τι δοκεῖ διάστημα, ὡς ὄν τι παρὰ τὸ σῶμα τὸ μεθιστάμενον.
12Aristoteles, Physica, 4, 15; 12
ἄλλος οὖν ἢ ὁ αὐτὸς πολλάκις;
13Aristoteles, Physica, 5, 4; 16
εἰ δ' οὖν μία καὶ ἡ αὐτή, ἐνδέχοιτ' ἂν τὸ αὐτὸ καὶ ἓν καὶ φθείρεσθαι καὶ εἶναι πολλάκις.
14Aristoteles, Physica, 8, 3; 11
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπ' ἀλλοιώσεως ὁποιασοῦν· οὐ γὰρ εἰ μεριστὸν εἰς ἄπειρα τὸ ἀλλοιούμενον, διὰ τοῦτο καὶ ἡ ἀλλοίωσις, ἀλλ' ἀθρόα γίγνεται πολλάκις, ὥσπερ ἡ πῆ ξις.
15Aristoteles, Physica, 8, 4; 3
τό τε γὰρ αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ κινούμενον φύ σει κινεῖται, οἷον ἕκαστον τῶν ζῴων (κινεῖται γὰρ τὸ ζῷον αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ, ὅσων δ' ἡ ἀρχὴ ἐν αὐτοῖς τῆς κινήσεως, ταῦτα φύσει φαμὲν κινεῖσθαι· διὸ τὸ μὲν ζῷον ὅλον φύσει αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ, τὸ μέντοι σῶμα ἐνδέχεται καὶ φύσει καὶ παρὰ φύσιν κινεῖσθαι· διαφέρει γὰρ ὁποίαν τε ἂν κίνησιν κινούμενον τύχῃ καὶ ἐκ ποίου στοιχείου συνεστηκός), καὶ τῶν ὑπ' ἄλλου κινουμένων τὰ μὲν φύσει κινεῖται τὰ δὲ παρὰ φύσιν, παρὰ φύσιν μὲν οἷον τὰ γεηρὰ ἄνω καὶ τὸ πῦρ κάτω, ἔτι δὲ τὰ μόρια τῶν ζῴων πολλάκις κινεῖται παρὰ φύσιν, παρὰ τὰς θέσεις καὶ τοὺς τρόπους τῆς κινήσεως.
16Aristoteles, Physica, 8, 13; 19
τὴν μὲν οὖν ἀεὶ ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ γιγνομένην ἐνδέχεται κινεῖσθαι συνεχῶς, τὴν δ' ἐν τοῖς αὐ τοῖς πολλάκις οὐκ ἐνδέχεται· ἀνάγκη γὰρ ἅμα κινεῖσθαι τὰς ἀντικειμένας.
17Aristoteles, Physica, 8, 13; 20
ὥστ' οὐδ' ἐν τῷ ἡμικυκλίῳ οὐδ' ἐν ἄλλῃ περιφερείᾳ οὐδεμιᾷ ἐνδέχεται συνεχῶς κινεῖσθαι· πολλάκις γὰρ ἀνάγκη ταὐτὰ κινεῖσθαι καὶ τὰς ἐναντίας μεταβάλλειν μεταβολάς· οὐ γὰρ συνάπτει τῇ ἀρχῇ τὸ πέρας.
18Aristoteles, Physica, 8, 13; 22
φανερὸν δὲ ἐκ ταύτης τῆς διαιρέσεως ὅτι οὐδὲ τὰς ἄλλας ἐνδέχεται κινή σεις εἶναι συνεχεῖς· ἐν ἁπάσαις γὰρ ταὐτὰ συμβαίνει κι νεῖσθαι πολλάκις, οἷον ἐν ἀλλοιώσει τὰ μεταξύ, καὶ ἐν τῇ τοῦ ποσοῦ τὰ ἀνὰ μέσον μεγέθη, καὶ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ ὡσαύτως· οὐδὲν γὰρ διαφέρει ὀλίγα ἢ πολλὰ ποιῆσαι, ἐν οἷς ἐστὶν ἡ μεταβολή, οὐδὲ μεταξὺ θεῖναί τι ἢ ἀφελεῖν· ἀμ φοτέρως γὰρ συμβαίνει ταὐτὰ κινεῖσθαι πολλάκις.
19Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 1 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ μή λανθάνειν ὅτι πολλάκις συμβαίνει διαμαρτάνειν καί μή ὑπάρχειν τό δεικνύμενον πρῶτον καθόλου, ᾗ δοκεῖ δείκνυσθαι καθόλου πρῶτον.
20Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ τῶν πολλάκις γινομένων ἀποδείξεις καί ἐπιστῆμαι, οἷον σελήνης ἐκλείψεως, δῆλον ὅτι ᾗ μέν τοιαίδ᾿ εἰσίν, ἀεί εἰσιν, ᾗ δ᾿ οὐκ ἀεί, κατά μέρος εἰσίν.
21Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 13; 27 (auctor 384BC-322BC)
Ἐνταῦθα γάρ τό μέν ὅτι τῶν αἰσθητικῶν εἰδέναι, τό δέ διότι τῶν μαθηματικῶν· οὗτοι γάρ ἔχουσι τῶν αἰτίων τάς ἀποδείξεις, καί πολλάκις οὐκ ἴσασι τό ὅτι, καθάπερ οἱ τό καθόλου θεωροῦντες πολλάκις ἔνια τῶν καθ᾿ ἕκαστον οὐκ ἴσασι δι᾿ ἀνεπισκεψίαν.
22Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 31; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μήν ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ θεωρεῖν τοῦτο πολλάκις συμβαῖνον τό καθόλου ἂν θηρεύσαντες ἀπόδειξιν εἴχομεν· ἐκ γάρ τῶν καθ᾿ ἕκαστα πλειόνων τό καθόλου δῆλον.
23Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 19; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκ μέν οὖν αἰσθήσεως γίνεται μνήμη, ὥσπερ λέγομεν, ἐκ δέ μνήμης πολλάκις τοῦ αὐτοῦ γινομένης ἐμπειρία· αἱ γάρ πολλαί μνῆμαι τῷ ἀριθμῷ ἐμπειρία μία ἐστίν.
24Aristoteles, Analytica priora, 1, I 33; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις μέν οὖν ἀπατᾶσθαι συμβαίνει περί τούς συλλογισμούς διά τό ἀναγκαῖον, ὥσπερ εἴρηται πρότερον, ἐνίοτε δέ παρά τήν ὁμοιότητα τῆς τῶν ὅρων θέσεως· ὅπερ οὐ χρή λανθάνειν ἡμᾶς.
25Aristoteles, Analytica priora, 1, I 34; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ διαψεύδεσθαι συμπεσεῖται παρά τό μή καλῶς ἐκτίθεσθαι τούς κατά τήν πρότασιν ὅρους, οἷον εἰ τό μέν Α εἴη ὑγίεια, τό δ᾿ ἐφ᾿ ᾧ Β νόσος, ἐφ᾿ ᾧ δέ Γ ἄνθρωπος.
26Aristoteles, Analytica priora, 1, I 35; 1 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ δεῖ δέ τούς ὅρους ἀεί ζητεῖν ὀνόματι ἐκτίθεσθαι· πολλάκις γάρ ἔσονται λόγοι οἷς οὐ κεῖται ὄνομα.
27Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ μή παρά τοῦτο συμβαίνειν τό ψεῦδος, ὃ πολλάκις ἐν τοῖς λόγοις εἰώθαμεν λέγειν, πρῶτον μέν ἐστιν ἐν τοῖς εἰς τό ἀδύνατον συλλογισμοῖς, ὅταν πρός ἀντίφασιν ᾖ τούτου ὃ ἐδείκνυτο τῇ εἰς τό ἀδύνατον.
28Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 8, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
ὁρῶν δὲ τὴν μὲν πόλιν πολλάκις στασιάζουσαν, τῶν δὲ πολιτῶν ἐνίους διὰ τὴν ῥᾳθυμίαν ἀγαπῶντας τὸ αὐτόματον, νόμον ἔθηκεν πρὸς αὐτοὺς ἴδιον, ὃς ἂν στασιαζούσης τῆς πόλεως μὴ θῆται τὰ ὅπλα μηδὲ μεθ' ἑτέρων, ἄτιμον εἶναι καὶ τῆς πόλεως μὴ μετέχειν.
29Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 16, 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ τοὺς κατὰ δήμους κατεσκεύασε δικαστάς, καὶ αὐτὸς ἐξῄει πολλάκις εἰς τὴν χώραν, ἐπισκοπῶν καὶ διαλύων τοὺς διαφερομένους, ὅπως μὴ καταβαίνοντες εἰς τὸ ἄστυ παραμελῶσι τῶν ἔργων.
30Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 16, 7; 12 (auctor 384BC-322BC)
οὐδὲν δὲ τὸ πλῆθος οὐδ' ἐν τοῖς ἄλλοις παρώχλει κατὰ τὴν ἀρχήν, ἀλλ' αἰεὶ παρεσκεύαζεν εἰρήνην καὶ ἐτήρει τὴν ἡσυχίαν· διὸ καὶ πολλάκις ἐθρύλλουν ὡς ἡ Πεισιστράτου τυραννὶς ὁ ἐπὶ Κρόνου βίος εἴη· συνέβη γὰρ ὕστερον διαδεξαμένων τῶν υἱέων πολλῷ γενέσθαι τραχυτέραν τὴν ἀρχήν.
31Aristoteles, Categoriae, 7; 65 (auctor 384BC-322BC)
Ἴσως δὲ χαλεπὸν ὑπὲρ τῶν τοιούτων σφοδρῶς ἀποφαίνεσθαι μὴ πολλάκις ἐπεσκεμμένον· τὸ μέντοι διηπορηκέναι ἐφ᾿ ἑκάστου αὐτῶν οὐκ ἄχρηστόν ἐστιν.
32Aristoteles, De anima, 1, I 3; 34 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέν οὖν κατά στιγμήν, αὗται δ’ ἄπειροι, δῆλον ὡς οὐδέποτε διέξεισιν, εἰ δέ κατά μέγεθος, πολλάκις ἢ ἀπειράκις νοήσει τό αὐτό.
33Aristoteles, De anima, 1, I 3; 43 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι εἰ ἡ αὐτή περιφορά πολλάκις, δεήσει πολλάκις νοεῖν τό αὐτό.
34Aristoteles, De anima, 2, II 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἀμφότεροι μέν οὖν οἱ πρῶτοι κατά δύναμιν ἐπιστήμονες, ἀλλ’ ὁ μέν διά μαθήσεως ἀλλοιωθείς καί πολλάκις ἐξ ἐναντίας μεταβαλών ἕξεως, ὁ δ’ ἐκ τοῦ ἔχειν τήν αἴσθησιν ἢ τήν γραμματικήν, μή ἐνεργεῖν δ’ εἰς τό ἐνεργεῖν ἄλλον τρόπον.
35Aristoteles, De anima, 3, III 9; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ οὐδ’ ὅταν θεωρῇ τι τοιοῦτον, ἤδη κελεύει φεύγειν ἢ διώκειν, οἷον πολλάκις διανοεῖται φοβερόν τι ἢ ἡδύ, οὐ κελεύει δέ φοβεῖσθαι, ἡ δέ καρδία κινεῖται, ἂν δ’ ἡδύ, ἕτερόν τι μόριον.
36Aristoteles, De arte poetica, 9; 15 (auctor 384BC-322BC)
Τοιαῦται δέ ποιοῦνται ὑπό μέν τῶν φαύλων ποιητῶν δι᾿ αὐτούς, ὑπό δέ τῶν ἀγαθῶν διά τούς ὑποκριτάς· ἀγωνίσματα γάρ ποιοῦντες, καί παρά τήν δύναμιν παρατείναντες μῦθον, πολλάκις διαστρέφειν ἀναγκάζονται τό ἐφεξῆς.
37Aristoteles, De arte poetica, 15; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα δή δεῖ διατηρεῖν, καί πρός τούτοις τά παρά τάς ἐξ ἀνάγκης ἀκολουθούσας αἰσθήσεις τῇ ποιητικῇ· καί γάρ κατ᾿ αὐτάς ἔστιν ἁμαρτάνειν πολλάκις.
38Aristoteles, De arte poetica, 18; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ πάσης τραγῳδίας τό μέν δέσις τό δέ λύσις, τά μέν ἔξωθεν καί ἔνια τῶν ἔσωθεν πολλάκις ἡ δέσις, τό δέ λοιπόν ἡ λύσις.
39Aristoteles, De arte poetica, 18; 9 (auctor 384BC-322BC)
Χρή δέ, ὅπερ εἴρηται πολλάκις, μεμνῆσθαι καί μή ποιεῖν ἐποποιικόν σύστημα τραγῳδίαν.
40Aristoteles, De caelo, 2, 12, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δὲ τὸ κατορθοῦν χαλεπὸν ἢ τὸ πολλὰ ἢ τὸ πολλάκις, οἷον μυρίους ἀστραγάλους Χίους βαλεῖν ἀμήχανον, ἀλλ´ ἕνα ἢ δύο ῥᾷον.
41Aristoteles, De caelo, 2, 13, 14; 42 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ δὴ τὴν γῆν πάντες ὅσοι τὸν οὐρανὸν γεννῶσιν, ἐπὶ τὸ μέσον συνελθεῖν φασίν· ὅτι δὲ μένει, ζητοῦσι τὴν αἰτίαν, καὶ λέγουσιν οἱ μὲν τοῦτον τὸν τρόπον, ὅτι τὸ πλάτος καὶ τὸ μέγεθος αὐτῆς αἴτιον, οἱ δ´ ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς, τὴν τοῦ οὐρανοῦ φορὰν κύκλῳ περιθέουσαν καὶ θᾶττον φερομένην ἢ τὴν τῆς γῆς φορὰν κωλύειν, καθάπερ τὸ ἐν τοῖς κυάθοις ὕδωρ· καὶ γὰρ τοῦτο κύκλῳ τοῦ κυάθου φερομένου πολλάκις κάτω τοῦ χαλκοῦ γινόμενον ὅμως οὐ φέρεται κάτω, πεφυκὸς φέρεσθαι, διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν.
42Aristoteles, De caelo, 4, 2, 7; 17 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ τὸν ὄγκον εἶναι μείζω συγκείμενα πολλάκις ἐξ ἴσων στερεῶν ἢ καὶ ἐλαττόνων.
43Aristoteles, De caelo, 4, 5, 6; 22 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ ἦν ἕν τι ἄμφω ἢ δύο, ἄμφω δ´ ὑπάρξει ταῦτα ἑκατέρῳ, ἔσται τι πλῆθος ἑκατέρου ὃ ὑπερέξει ὕδωρ τε ἀέρος ὀλίγου τῷ ἄνω καὶ ἀὴρ ὕδατος τῷ κάτω, καθάπερ εἴρηται πολλάκις.
44Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 11 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δ’ ἐπὶ τῶν συμβαινόντων κατὰ τοὺς ὕπνους πολλάκις· οἴονται γὰρ κεραυνοῦσθαι καὶ βροντᾶσθαι μικρῶν ἤχων ἐν τοῖς ὠσὶ γινομένων, καὶ μέλιτος καὶ γλυκέων χυμῶν ἀπολαύειν ἀκαριαίου φλέγματος καταρρέοντος, καὶ βαδίζειν διὰ πυρὸς καὶ θερμαίνεσθαι σφόδρα μικρᾶς θερμασίας περί τινα μέρη γιγνομένης.
45Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν καὶ ἔνιά γε τῶν καθ’ ὕπνον φαντασμάτων αἴτια εἶναι τῶν οἰκείων ἑκάστῳ πράξεων οὐκ ἄλογον· ὥσπερ γὰρ μέλλοντες πράττειν καὶ ἐν ταῖς πράξεσιν ὄντες ἢ πεπραχότες πολλάκις εὐθυονειρίᾳ τούτοις σύνεσμεν καὶ πράττομεν (αἴτιον δ’ ὅτι προωδοποιημένη τυγχάνει ἡ κίνησις ἀπὸ τῶν μεθ’ ἡμέραν ἀρχῶν), οὕτω πάλιν ἀναγκαῖον καὶ τὰς καθ’ ὕπνον κινήσεις πολλάκις ἀρχὴν εἶναι τῶν μεθ’ ἡμέραν πράξεων διὰ τὸ προωδοποιῆσθαι πάλιν καὶ τούτων τὴν διάνοιαν ἐν τοῖς φαντάσμασι τοῖς νυκτερινοῖς.
46Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 42 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ' ἡδονὴ σφοδροτέρα γίγνεται ἐν τῇ ὁμιλίᾳ τῇ τῶν ἀφροδισίων, οὐ τὸ ἀπὸ παντὸς ἀπιέναι αἴτιον ἀλλ' ὅτι κνησμός ἐστιν ἰσχυρός· διὸ καὶ εἰ πολλάκις συμβαίνει ἡ ὁμιλία αὕτη ἧττον γίγνεται τὸ χαίρειν τοῖς πλησιάζουσιν.
47Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 83 (auctor 384BC-322BC)
εὐλογώτερον γὰρ ὅμοιον εἶναι τὸ προσιὸν ἔσχατον καὶ τὸ περιγιγνόμενον τοῦ τοιούτου, οἷον τοῖς γραφεῦσι τοῦ ἀνδρεικέλου πολλάκις περιγίγνεται ὅμοιον τῷ ἀναλωθέντι.
48Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 21 (auctor 384BC-322BC)
σημεῖον δ' ὅτι οὐ τοιοῦτον σπέρμα προΐεται τὸ θῆλυ οἷον τὸ ἄρρεν, οὐδὲ μιγνυμένων ἀμφοῖν γίγνεται, ὥσπερ τινές φασιν, ὅτι πολλάκις τὸ θῆλυ συλλαμβάνει οὐ γενομένης αὐτῇ τῆς ἐν τῇ ὁμιλίᾳ ἡδονῆς· καὶ γιγνομένης πάλιν οὐδὲν ἧττον, καὶ ἰσοδρομησάντων [παρὰ] τοῦ ἄρρενος καὶ τοῦ θήλεος οὐθὲν γεννᾶται ἐὰν μὴ ἡ τῶν καλουμένων καταμηνίων ἰκμὰς ὑπάρχῃ σύμμετρος.
49Aristoteles, De generatione animalium, 2, 5; 20 (auctor 384BC-322BC)
αὕτη δ' ἐστὶν ἡ καρδία τοῖς ἐναίμοις, τοῖς δ' ἄλλοις τὸ ἀνάλογον, ὥσπερ εἴρηται πολλάκις.
50Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 92 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δ' ἦν μυριετὴς ὁ βίος ἢ χιλιετής, παμμεγέθεις τ' ἂν ἔδει γίγνεσθαι τοὺς ἐξ ἀρχῆς καὶ φύεσθαι πολλάκις· καὶ γὰρ εἰ συνεχῆ τὴν αὔξησιν εἶχον, ὅμως ἂν ἄχρηστοι λεαινόμενοι πρὸς τὴν ἐργασίαν ἦσαν.
51Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
γίγνεται μὲν οὖν ἀπὸ συνδυασμοῦ πάντα ὅλως καὶ προϊεμένου γονὴν εἰς τὸ θῆλυ τοῦ ἄρρενος· τῶν δ' ᾠοτόκων αἱ μὲν ὄρνιθες προΐενται τέλειον ᾠὸν καὶ σκληρόδερμον, ἐὰν μή τι πηρωθῇ διὰ νόσον, καὶ πάντα δίχροα τὰ τῶν ὀρνίθων ἐστίν, τῶν δ' ἰχθύων οἱ μὲν σελαχώδεις, ὥσπερ εἴρηται πολλάκις, ἐν αὑτοῖς ᾠοτοκήσαντες ζῳοτοκοῦσι μεταστάντος τοῦ ᾠοῦ ἐξ ἄλλου τόπου τῆς ὑστέρας εἰς ἄλλον, μαλακόδερμον δὲ τὸ ᾠὸν καὶ ὁμόχρων ἐστὶν αὐτῶν.
52Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 10 (auctor 384BC-322BC)
τοῖς μὲν γὰρ βαρέσι καὶ μὴ πτητικοῖς οἷον ἀλεκτορίσι καὶ πέρδιξι καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς τοιούτοις πολὺ γίγνεται περίττωμα τοιοῦτον· διὸ τά τε ἄρρενα αὐτῶν ὀχευτικὰ καὶ τὰ θήλεα προΐεται πολλὴν ὕλην καὶ τίκτει τῶν τοιούτων τὰ μὲν πολλὰ τὰ δὲ πολλάκις, πολλὰ μὲν οἷον ἀλεκτορὶς καὶ πέρδιξ καὶ στρουθὸς ὁ Λιβυκός, τὰ δὲ περιστερώδη πολλὰ μὲν οὔ, πολλάκις δέ· μεταξὺ γάρ ἐστι ταῦτα τῶν γαμψωνύχων καὶ τῶν βαρέων· πτητικὰ μὲν γάρ ἐστιν ὥσπερ τὰ γαμψώνυχα, πλήθη δ' ἔχει τοῦ σώματος ὥσπερ τὰ βαρέα, ὥστε διὰ μὲν τὸ πτητικὰ εἶναι καὶ ἐνταῦθα τρέπεσθαι τὸ περίττωμα ὀλίγα τίκτουσι, διὰ δὲ τὸ πλῆθος τοῦ σώματος καὶ διὰ τὸ θερμὴν ἔχειν τὴν κοιλίαν καὶ πεπτικωτάτην, πρὸς δὲ τούτοις καὶ διὰ τὸ ῥᾳδίως πορίζεσθαι τὴν τροφήν, τὰ δὲ γαμψώνυχα χαλεπῶς, πολλάκις.
53Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 20 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ περιστερώδη δύο ὡς τὰ πολλὰ τίκτειν εἴωθεν· οὔτε γὰρ μονοτόκοι εἰσίν (οὐθεὶς γὰρ μονοτόκος ὄρνις πλὴν ὁ κόκκυξ, καὶ οὗτος ἐνίοτε διτοκεῖ) οὔτε πολλὰ τίκτουσιν ἀλλὰ πολλάκις δύο ἢ τρία τὰ πλεῖστα γεννῶσι, τὰ δὲ πολλὰ δύο· οὗτοι γὰρ οἱ ἀριθμοὶ μεταξὺ τοῦ ἑνὸς καὶ πολλῶν.
54Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 47 (auctor 384BC-322BC)
γίγνεται μὲν γὰρ ἡ ἀπόκρισις ἐκ τοῦ αἵματος (οὐθὲν γὰρ ἄναιμον ᾠοτοκεῖ ζῷον), τὸ δ' αἷμα ὅτι ἐστὶν ὕλη τοῖς σώμασιν εἴρηται πολλάκις.
55Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 29 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς μὲν οὖν πολυτόκοις συμβαίνει τὸ τοιοῦτον εὐλόγως (οὐ γὰρ ῥᾴδιον τὴν ἁρμόττουσαν πᾶσιν ἀποδιδόναι θερμασίαν, ἀλλὰ τοῖς μὲν ἐλλείπειν τοῖς δὲ πλεονάζειν καὶ ἀναθολοῦν οἷον σήπουσαν), -τοῖς δὲ γαμψώνυξιν ὀλιγοτόκοις οὖσιν οὐδὲν ἧττον συμβαίνει τοῦτο· πολλάκις μὲν γὰρ καὶ τοῖν δυοῖν θάτερον οὔριον γίγνεται, τὸ δὲ τρίτον ὡς εἰπεῖν ἀεί· θερμὰ γὰρ ὄντα τὴν φύσιν οἷον ὑπερζεῖν ποιεῖ τὴν ὑγρότητα τὴν ἐν τοῖς ᾠοῖς.
56Aristoteles, De generatione animalium, 3, 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
ταῦτα γὰρ καὶ Ἀναξαγόρας καὶ τῶν ἄλλων τινὲς φυσικῶν λέγουσι λίαν ἁπλῶς καὶ ἀσκέπτως λέγοντες, περὶ μὲν οὖν τῶν ὀρνίθων ἐκ συλλογισμοῦ διαψευδόμενοι τῷ τὴν μὲν ὀχείαν ὀλιγάκις ὁρᾶσθαι τὴν τῶν κοράκων, τὴν δὲ τοῖς ῥύγχεσι πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν πολλάκις ἣν πάντα ποιεῖται τὰ κορακώδη τῶν ὀρνέων· δῆλον δὲ τοῦτο ἐπὶ τῶν τιθασευομένων κολοιῶν.
57Aristoteles, De generatione animalium, 3, 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἡ γαλῆ καθάπερ τἆλλα τετράποδα τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχει ἐκείνοις τὰς ὑστέρας-ἐξ ὧν εἰς τὸ στόμα πῇ βαδιεῖται τὸ ἔμβρυον; ἀλλὰ διὰ τὸ τίκτειν πάμπαν μικρὰ τὴν γαλῆν καθάπερ καὶ τἆλλα σχιζόποδα, περὶ ὧν ὕστερον ἐροῦμεν, τῷ δὲ στόματι πολλάκις μεταφέρειν τοὺς νεοττούς, ταύτην πεποίηκε τὴν δόξαν.
58Aristoteles, De generatione animalium, 3, 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
τὰ μὲν οὖν ὑπηνέμια λαμβάνει τὴν γένωσιν μέχρι τοῦ ἐνδεχομένου αὐτοῖς· τελεωθῆναι μὲν γὰρ εἰς ζῷον ἀδύνατον (δεῖ γὰρ αἰσθήσεως), τὴν δὲ θρεπτικὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς ἔχει καὶ τὰ θήλεα καὶ τὰ ἄρρενα καὶ πάντα τὰ ζῶντα, καθάπερ εἴρηται πολλάκις· διόπερ αὐτὸ τὸ ᾠὸν ὡς μὲν φυτοῦ κύημα τέλειόν ἐστιν, ὡς δὲ ζῴου ἀτελές.
59Aristoteles, De generatione animalium, 3, 8; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ τὰ μαλάκια ποιεῖται τὸν τόκον οἷον σηπίαι καὶ τὰ τοιαῦτα, καὶ τὰ μαλακόστρακα οἷον κάραβοι καὶ τὰ συγγενῆ τούτοις· τίκτει γὰρ ἐξ ὀχείας καὶ ταῦτα καὶ συνδυαζόμενον τὸ ἄρρεν τῷ θήλει πολλάκις ὦπται.
60Aristoteles, De generatione animalium, 3, 9; 5 (auctor 384BC-322BC)
μετὰ δὲ τοῦτο τὰ μὲν ᾠοτοκεῖ τὸ κύημα τέλειον τὰ δ' ἀτελές, ἔξω δὲ γίγνεται τέλειον, καθάπερ ἐπὶ τῶν ἰχθύων εἴρηται πολλάκις.
61Aristoteles, De generatione animalium, 3, 10; 16 (auctor 384BC-322BC)
κοινὸν δὲ καὶ πρὸς τὴν ἐξ ἀλλήλων γένεσιν καὶ πρὸς τὴν ἐκ τῶν κηφήνων, καὶ χωρὶς καὶ μετ' ἀλλήλων, τὸ μηδέποτε ὦφθαι ὀχευόμενον μηθὲν αὐτῶν· εἰ δ' ἦν ἐν αὐτοῖς τὸ μὲν θῆλυ τὸ δ' ἄρρεν πολλάκις ἂν τοῦτο συνέβαινεν.
62Aristoteles, De generatione animalium, 3, 10; 45 (auctor 384BC-322BC)
γεννῶσι μὲν γὰρ αἱ μῆτραι καλούμεναι καὶ τὰ πρῶτα συμπλάττουσι τῶν κηρίων, ὀχευόμεναι δὲ γεννῶσιν ὑπ' ἀλλήλων· ὦπται γὰρ πολλάκις ὁ συνδυασμὸς αὐτῶν.
63Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δὲ τῶν ὀστρακοδέρμων συνίσταται φύσις τῶν μὲν αὐτόματος, ἐνίων δὲ προϊεμένων τινὰ δύναμιν ἀφ' αὑτῶν, πολλάκις δὲ γιγνομένων καὶ τούτων ἀπὸ συστάσεως αὐτομάτου.
64Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δὲ γίγνεται δίδυμα θῆλυ καὶ ἄρρεν ἅμα ἐν τῷ αὐτῷ μορίῳ πολλάκις τῆς ὑστέρας-καὶ τοῦθ' ἱκανῶς τεθεωρήκαμεν ἐκ τῶν ἀνατομῶν ἐν πᾶσι τοῖς ζῳοτοκοῦσι, καὶ ἐν τοῖς πεζοῖς καὶ ἐν τοῖς ἰχθύσιν· περὶ ὧν εἰ μὲν μὴ συνεωράκει εὐλόγως ἡμάρτανε ταύτην τὴν αἰτίαν εἰπών, εἰ δ' ἑωρακώς, ἄτοπον τὸ ἔτι νομίζειν αἰτίαν εἶναι τὴν τῆς ὑστέρας θερμότητα ἢ ψυχρότητα· ἄμφω γὰρ ἂν ἐγίγνετο ἢ θήλεα ἢ ἄρρενα, νῦν δὲ τοῦτ' οὐχ ὁρῶμεν συμβαῖνον.
65Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 23 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δ' αὐτὸς τρόπος καὶ ἐπὶ τῶν μορίων· καὶ γὰρ τῶν μορίων τὰ μὲν τῷ πατρὶ ἔοικε πολλάκις τὰ δὲ τῇ μητρὶ τὰ δὲ τῶν προγόνων τισίν· ἔνεισι γὰρ καὶ τῶν μορίων αἱ μὲν ἐνεργείᾳ κινήσεις αἱ δὲ δυνάμει, καθάπερ εἴρηται πολλάκις.
66Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 39 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ ῥᾴδιον δὲ οὐδὲ τρόπον ἕνα τῆς αἰτίας ἀποδιδόντας τὰς αἰτίας εἰπεῖν περὶ πάντων· τοῦ τε γίγνεσθαι θῆλυ καὶ ἄρρεν, καὶ διὰ τί τὸ μὲν θῆλυ τῷ πατρὶ πολλάκις ὅμοιον τὸ δ' ἄρρεν τῇ μητρί, καὶ πάλιν τῆς πρὸς τοὺς προγόνους ὁμοιότητος, ἔτι δὲ διὰ τίν' αἰτίαν ὁτὲ μὲν ἄνθρωπος μὲν τούτων δ' οὐθενὶ προσόμοιος, ὁτὲ δὲ προϊὸν οὕτω τέλος οὐδὲ ἄνθρωπος ἀλλὰ ζῷόν τι μόνον φαίνεται τὸ γιγνόμενον, ἃ δὴ καὶ λέγεται τέρατα.
67Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 44 (auctor 384BC-322BC)
διὸ πολλάκις οἱ σκώπτοντες εἰκάζουσι τῶν μὴ καλῶν ἐνίους τοὺς μὲν αἰγὶ φυσῶντι πῦρ τοὺς δ' οἰῒ κυρίττοντι.
68Aristoteles, De generatione animalium, 4, 3; 45 (auctor 384BC-322BC)
φυσιογνώμων δέ τις ἀνῆγε πάσας εἰς δύο ζῴων ἢ τριῶν ὄψεις, καὶ συνέπειθε πολλάκις λέγων.
69Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ γίγνονται τὰ τοιαῦτα τῶν τεράτων ἐν μὲν τοῖς μονοτόκοις σπάνια πάμπαν, ἐν δὲ τοῖς πολυτόκοις μᾶλλον, καὶ μάλιστ' ἐν ὄρνισι, τῶν δ' ὀρνίθων ἐν ταῖς ἀλεκτορίσιν· αὗται γὰρ πολυτοκοῦσιν οὐ μόνον τῷ πολλάκις τίκτειν ὥσπερ τὸ τῶν περιστερῶν γένος ἀλλὰ καὶ τῷ πολλὰ ἅμα ἔχειν κυήματα καὶ πᾶσαν ὥραν ὀχεύεσθαι.
70Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 52 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί μὲν οὖν τῶν ζῴων τὰ μὲν πολυτόκα τὰ δ' ὀλιγοτόκα τὰ δὲ μονοτόκα τὴν φύσιν ἐστὶν εἴρηται-τῆς δὲ νῦν ῥηθείσης ἀπορίας μᾶλλον ἄν τις εὐλόγως θαυμάσειεν ἐπὶ τῶν πολυτοκούντων, ἐπειδὴ φαίνεται πολλάκις ἀπὸ μιᾶς ὀχείας κυϊσκόμενα τὰ τοιαῦτα τῶν ζῴων.
71Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 53 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ σπέρμα τὸ τοῦ ἄρρενος, -εἴτε συμβάλλεται πρὸς τὴν ὕλην μόριον γιγνόμενον τοῦ κυήματος καὶ τῷ τοῦ θήλεος σπέρματι μιγνύμενον, εἴτε καὶ μὴ τοῦτον τὸν τρόπον ἀλλ' ὥσπερ φαμὲν συνάγον καὶ δημιουργοῦν τὴν ὕλην τὴν ἐν τῷ θήλει καὶ τὸ περίττωμα τὸ σπερματικόν, καθάπερ ὁ ὀπὸς τὴν ὑγρότητα τοῦ γάλακτος, -διὰ τίνα ποτ' αἰτίαν οὐχ ἓν ἀποτελεῖ ζῷον μέγεθος ἔχον, ὥσπερ ἐνταῦθα ὁ ὀπὸς οὐ κεχώρισται τῷ συνιστάναι ποσόν τι, ἀλλ' ὅσῳπερ ἂν εἰς πλεῖον ἔλθῃ καὶ πλείων τοσούτῳ τὸ πηγνύμενόν ἐστι μεῖζον; τὸ μὲν οὖν ἕλκειν φάναι τοὺς τόπους τῆς ὑστέρας τὸ σπέρμα καὶ διὰ τοῦτο πλείω γίγνεσθαι, διὰ τὸ τῶν τόπων πλῆθος καὶ τὰς κοτυληδόνας οὐχ ἓν οὔσας, οὐθέν ἐστιν· ἐν ταὐτῷ γὰρ γίγνονται τόπῳ ὑστέρας δύο πολλάκις, ἐν δὲ τοῖς πολυτόκοις ὅταν πληρωθῇ τῶν ἐμβρύων ἐφεξῆς κείμενα φαίνεται.
72Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 81 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δὲ πολλάκις καὶ τῶν οὐ δοκούντων ἀναπήρων εἶναι ζῴων πολλοῖς ἤδη τετελειωμένοις τοὺς μὲν συμπεφυκέναι τῶν πόρων τοὺς δὲ παρεκτετράφθαι.
73Aristoteles, De generatione animalium, 4, 5; 25 (auctor 384BC-322BC)
ὁ μὲν οὖν δασύπους τὰ μὲν τῶν κυημάτων ἀτελῆ πολλάκις ἔχει, τὰ δὲ προΐεται τετελειωμένα τῶν τέκνων.
74Aristoteles, De generatione animalium, 4, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δὲ τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν ἑπταμήνων· διὰ γὰρ τὸ ἀτελῆ εἶναι πολλάκις ἔνια αὐτῶν γίγνεται οὐδὲ τοὺς πόρους ἔχοντά πω διηρθρωμένους, οἷον ὤτων καὶ μυκτήρων, ἀλλ' ἐπαυξανομένοις διαρθροῦται, καὶ βιοῦσι πολλὰ τῶν τοιούτων.
75Aristoteles, De generatione animalium, 4, 10; 15 (auctor 384BC-322BC)
βούλεται μὲν οὖν ἡ φύσις τοῖς τούτων ἀριθμοῖς ἀριθμεῖν τὰς γενέσεις καὶ τὰς τελευτάς, οὐκ ἀκριβοῖ δὲ διά τε τὴν τῆς ὕλης ἀοριστίαν καὶ διὰ τὸ γίγνεσθαι πολλὰς ἀρχὰς αἳ τὰς γενέσεις τὰς κατὰ φύσιν καὶ τὰς φθορὰς ἐμποδίζουσαι πολλάκις αἴτιαι τῶν παρὰ φύσιν συμπιπτόντων εἰσίν.
76Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 10; 25 (auctor 384BC-322BC)
Καθάπερ οὖν πολλάκις διορίζομεν λέγοντες ὅτι τὰ μὲν τόδε τι σημαίνει τὰ δ´ οὔ, διὰ τοῦτο συμβαίνει τὸ ζητούμενον.
77Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 21; 42 (auctor 384BC-322BC)
Τίνα δὲ τρόπον ὑπάρχει τοῖς οὖσι γεννᾶν καὶ ποιεῖν καὶ πάσχειν, λέγωμεν λαβόντες ἀρχὴν τὴν πολλάκις εἰρημένην.
78Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 10, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
[5] Ἀνίσου δὲ τοῦ διαστήματος ὄντος ἀνώμαλος ἔσται ἡ κίνησις· ὥστ´ εἰ τῷ προσιέναι καὶ ἐγγὺς εἶναι γεννᾷ, τῷ ἀπιέναι ταὐτὸν τοῦτο καὶ πόρρω γίνεσθαι φθείρει, καὶ εἰ τῷ πολλάκις προσελθεῖν γεννᾷ, καὶ τῷ πολλάκις ἀπελθεῖν φθείρει· τῶν γὰρ ἐναντίων τἀναντία αἴτια.
79Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 10, 6; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ συμβαίνει πολλάκις ἐν ἐλάττονι φθείρεσθαι διὰ τὴν πρὸς ἄλληλα σύγκρασιν· ἀνωμάλου γὰρ οὔσης τῆς ὕλης καὶ οὐ πανταχοῦ τῆς αὐτῆς ἀνάγκη καὶ τὰς γενέσεις ἀνωμάλους εἶναι καὶ τὰς μὲν θάττους τὰς δὲ βραδυτέρας, ὥστε συμβαίνει διὰ τὴν τούτων γένεσιν ἄλλοις γίνεσθαι φθοράν.
80Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 10, 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δ´ αἴτιον, ὥσπερ εἴρηται πολλάκις, ἡ κύκλῳ φορά· μόνη γὰρ συνεχής.
81Aristoteles, De incessu animalium, 2, 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἀρχὴ δὲ τῆς σκέψεως ὑποθεμένοις οἷς εἰώθαμεν χρῆσθαι πολλάκις πρὸς τὴν μέθοδον τὴν φυσικήν, λαβόντες τὰ τοῦτον ἔχοντα τὸν τρόπον ἐν πᾶσι τοῖς τῆς φύσεως ἔργοις, τούτων δ' ἓν μέν ἐστιν ὅτι ἡ φύσις οὐθὲν ποιεῖ μάτην, ἀλλ' ἀεὶ ἐκ τῶν ἐνδεχομένων τῇ οὐσίᾳ περὶ ἕκαστον γένος ζῴου τὸ ἄριστον· διόπερ εἰ βέλτιον ὡδί, οὕτως καὶ ἔχει κατὰ φύσιν.
82Aristoteles, De insomniis, 1; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι παρὰ τὸ ἐνύπνιον ἐννοοῦμεν ἄλλο τι, καθάπερ ἐν τῷ ἐγρηγορέναι αἰσθανόμενοί τι· περὶ οὗ γὰρ αἰσθανόμεθα, πολλάκις καὶ διανοούμεθά τι.
83Aristoteles, De insomniis, 1; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἤδη δέ τινες καὶ ἑωράκασιν ἐνύπνια τοιαῦτα οἷον οἱ δοκοῦντες κατὰ τὸ μνημονικὸν παράγγελμα τίθεσθαι τὰ προβαλλόμενα· συμβαίνει γὰρ αὐτοῖς πολλάκις ἄλλο τι παρὰ τὸ ἐνύπνιον τίθεσθαι πρὸ ὀμμάτων εἰς τὸν τόπον φάντασμα.
84Aristoteles, De insomniis, 2; 33 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δὲ σημεῖον ὅτι φαίνεται μὲν ὁ ἥλιος ποδιαῖος, ἀντίφησι δὲ πολλάκις ἕτερόν τι πρὸς τὴν φαντασίαν.
85Aristoteles, De insomniis, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δ’ ὑπολαβεῖν ὥσπερ τὰς μικρὰς δίνας τὰς ἐν τοῖς ποταμοῖς γινομένας, οὕτω τὴν κίνησιν ἑκάστην γίνεσθαι συνεχῶς, πολλάκις μὲν ὁμοίως, πολλάκις δὲ διαλυομένας εἰς ἄλλα σχήματα διὰ τὴν ἀντίκρουσιν.
86Aristoteles, De insomniis, 3; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ οὖν εἴ τινα λανθάνοι ὑποβαλλόμενος ὁ δάκτυλος τῷ ὀφθαλμῷ, οὐ μόνον φανεῖται ἀλλὰ καὶ δόξει εἶναι δύο τὸ ἕν, ἂν δὲ μὴ λανθάνῃ, φανεῖται μὲν οὐ δόξει δέ, οὕτω καὶ ἐν τοῖς ὕπνοις, ἐὰν μὲν αἰσθάνηται ὅτι καθεύδει, καὶ τοῦ πάθους ἐν ᾧ ἡ αἴσθησις τοῦ ὑπνωτικοῦ, φαίνεται μέν, λέγει δέ τι ἐν αὐτῷ ὅτι φαίνεται μὲν Κορίσκος, οὐκ ἔστι δὲ Κορίσκος (πολλάκις γὰρ καθεύδοντος λέγει τι ἐν τῇ ψυχῇ ὅτι ἐνύπνιον τὸ φαινόμενον)· ἐὰν δὲ λανθάνῃ ὅτι καθεύδει, οὐδὲν ἀντίφησι τῇ φαντασίᾳ.
87Aristoteles, De insomniis, 3; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δ’ ἀληθῆ λέγομεν καὶ εἰσὶ κινήσεις φανταστικαὶ ἐν τοῖς αἰσθητηρίοις, δῆλον, ἐάν τις προσέχων πειρᾶται μνημονεύειν ἃ πάσχομεν καταφερόμενοί τε καὶ ἐγειρόμενοι· ἐνίοτε γὰρ τὰ φαινόμενα εἴδωλα καθεύδοντι φωράσει ἐγειρόμενος κινήσεις οὔσας ἐν τοῖς αἰσθητηρίοις· ἐνίοις γὰρ τῶν νεωτέρων καὶ πάμπαν διαβλέπουσιν, ἐὰν ᾖ σκότος, φαίνεται εἴδωλα πολλὰ κινούμενα, ὥστ’ ἐγκαλύπτεσθαι πολλάκις φοβουμένους.
88Aristoteles, De interpretatione, 11; 13 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ πάλιν μουσικὸς λευκὸς βαδίζων· καὶ ταῦτα πολλάκις πεπλεγμένα εἰς ἄπειρον.
89Aristoteles, De interpretatione, 11; 21 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ οὔτε τὸ λευκὸν πολλάκις οὔτε ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος ζῷόν ἐστιν ἢ δίπουν· ἐνυπάρχει γὰρ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τὸ ζῷον καὶ τὸ δίπουν.
90Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον μὲν οὖν ληπτέον ποῖά ἐστι τὰ μνημονευτά· πολλάκις γὰρ ἐξαπατᾷ τοῦτο.
91Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 1; 34 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δὲ μελέται τὴν μνήμην σώζουσι τῷ ἐπαναμιμνήσκειν· τοῦτο δ’ ἐστὶν οὐδὲν ἕτερον ἢ τὸ θεωρεῖν πολλάκις ὡς εἰκόνα καὶ μὴ ὡς καθ’ αὑτό.
92Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 12 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δ’ ἐνίους ἅπαξ ἐθισθῆναι μᾶλλον ἢ ἄλλους πολλάκις κινουμένους· διὸ ἔνια ἅπαξ ἰδόντες μᾶλλον μνημονεύομεν ἢ ἕτερα πολλάκις.
93Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 24 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δ’ ἤδη μὲν ἀδυνατεῖ ἀναμνησθῆναι, ζητεῖν δὲ δύναται καὶ εὑρίσκει.
94Aristoteles, De memoria et reminiscentia, 2; 35 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ ἃ πολλάκις ἐννοοῦμεν, ταχὺ ἀναμιμνησκόμεθα· ὥσπερ γὰρ φύσει τόδε μετὰ τόδε ἐστίν, οὕτω καὶ ἐνεργείᾳ· τὸ δὲ πολλάκις φύσιν ποιεῖ.
95Aristoteles, De motu animalium, 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
λέγω δ' ἀκουσίους μὲν οἷον τὴν τῆς καρδίας τε καὶ τὴν τοῦ αἰδοίου (πολλάκις γὰρ φανέντος τινός, οὐ μέντοι κελεύσαντος τοῦ νοῦ κινοῦνται), οὐχ ἑκουσίους δ' οἷον ὕπνον καὶ ἐγρήγορσιν καὶ ἀναπνοήν, καὶ ὅσαι ἄλλαι τοιαῦταί εἰσιν.
96Aristoteles, De partibus animalium, 1, 1, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
Φανερὸν δ´ ὅτι καὶ κατὰ μέρος μὲν λέγοντες περὶ πολλῶν ἐροῦμεν πολλάκις ταὐτά· καὶ γὰρ ἵπποις καὶ κυσὶ καὶ ἀνθρώποις ὑπάρχει τῶν εἰρημένων ἕκαστον, ὥστε ἐὰν καθ´ ἕκαστον τῶν συμβεβηκότων λέγῃ τις, πολλάκις ἀναγκασθήσεται περὶ τῶν αὐτῶν λέγειν, ὅσα ταὐτὰ μὲν ὑπάρχει τοῖς εἴδει διαφέρουσι τῶν ζῴων, αὐτὰ δὲ μηδεμίαν ἔχει διαφοράν.
97Aristoteles, De partibus animalium, 1, 2, 1; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δὲ μή, ταὐτὸν πολλάκις ἀναγκαῖον λέγειν.
98Aristoteles, De partibus animalium, 1, 3, 8; 17 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γὰρ ἄνευ ὕλης οὐδὲν ζῴου μόριον, οὔτε μόνη ἡ ὕλη· οὐ γὰρ πάντως ἔχον σῶμα ἔσται ζῷον, οὐδὲ τῶν μορίων οὐδέν, ὥσπερ πολλάκις εἴρηται.
99Aristoteles, De partibus animalium, 1, 4, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ οὐσίαι μέν εἰσι τὰ ἔσχατα εἴδη, ταῦτα δὲ κατὰ τὸ εἶδος ἀδιάφορα, οἷον Σωκράτης, Κορίσκος, ἀναγκαῖον ἢ τὰ καθόλου ὑπάρχοντα πρότερον εἰπεῖν ἢ πολλάκις ταὐτὸν λέγειν, καθάπερ εἴρηται.
100Aristoteles, De partibus animalium, 1, 4, 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἧι δὲ συμβήσεται λέγειν πολλάκις περὶ τοῦ αὐτοῦ πάθους διὰ τὸ κοινῇ πλείοσιν ὑπάρχειν, ταύτῃ δ´ ἐστὶν ὑπάτοπον καὶ μακρὸν τὸ περὶ ἑκάστου λέγειν χωρίς.
101Aristoteles, De partibus animalium, 1, 5, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δὲ λέγειν χωρὶς περὶ ἑκάστων τῶν καθ´ ἕκαστα, καὶ ἔμπροσθεν εἴπομεν ὅτι πολλάκις συμβήσεται ταὐτὰ λέγειν, ἐπειδὰν λέγωμεν περὶ πάντων τῶν ὑπαρχόντων· ὑπάρχει δὲ πολλοῖς ταὐτά.
102Aristoteles, De partibus animalium, 2, 2, 16; 33 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ ἐστὶ τὸ μὲν καθ´ αὑτὸ θερμὸν τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκός, ψύχεται μὲν βραδύτερον τὸ καθ´ αὑτό, θερμαίνει δὲ μᾶλλον πολλάκις τὴν αἴσθησιν τὸ κατὰ συμβεβηκός· καὶ πάλιν καίει μὲν μᾶλλον τὸ καθ´ αὑτὸ θερμόν, οἷον ἡ φλὸξ τοῦ ὕδατος τοῦ ζέοντος, θερμαίνει δὲ κατὰ τὴν ἁφὴν τὸ ζέον μᾶλλον, τὸ κατὰ συμβεβηκὸς θερμόν.
103Aristoteles, De partibus animalium, 2, 2, 21; 46 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δὲ τί θερμὸν καὶ ποῖον θερμότερον, ἐπειδὴ λέγεται πλεοναχῶς, οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον ὑπάρξει πᾶσιν, ἀλλὰ προσδιοριστέον ὅτι καθ´ αὑτὸ μὲν τόδε, κατὰ συμβεβηκὸς δὲ πολλάκις θάτερον, ἔτι δὲ δυνάμει μὲν τοδί, τοδὶ δὲ κατ´ ἐνέργειαν, καὶ τόνδε μὲν τὸν τρόπον τοδί, τῷ μᾶλλον τὴν ἁφὴν θερμαίνειν, τοδὶ δὲ τῷ φλόγα ποιεῖν καὶ πυροῦν.
104Aristoteles, De partibus animalium, 3, 3, 6; 18 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δὲ καὶ ὅτι οὐκ εὐθέως εἰς τὴν κύστιν συλλέγεται τὸ ὑγρόν, ἀλλ´ εἰς τὴν κοιλίαν πρότερον· τὰ γὰρ τῆς κοιλίας περιττώματα φαίνεται χρωματίζειν ἡ ἰλὺς τοῦ μέλανος οἴνου· συμβέβηκε δὲ τοῦτο πολλάκις φανερὸν καὶ ἐπὶ τῶν εἰς τὴν κοιλίαν τραυμάτων.
105Aristoteles, De partibus animalium, 3, 4, 17; 43 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι δὲ πρῶτον ἐν τῇ καρδίᾳ γίνεται τὸ αἷμα, πολλάκις εἰρήκαμεν, διὰ τὸ τὰς ἀρχηγοὺς φλέβας δύο εἶναι, τήν τε μεγάλην καλουμένην καὶ τὴν ἀορτήν.
106Aristoteles, De partibus animalium, 3, 4, 23; 61 (auctor 384BC-322BC)
Οἵ τε γὰρ νεφροὶ πολλάκις φαίνονται λίθων μεστοὶ καὶ φυμάτων καὶ δοθιήνων καὶ τὸ ἧπαρ, ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ πλεύμων, μάλιστα δὲ ὁ σπλήν.
107Aristoteles, De partibus animalium, 3, 9, 10; 25 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς μὲν οὖν ἄλλοις ζῴοις συμφέρει τε τοὺς νεφροὺς ἔχειν πίονας, καὶ πολλάκις ἔχουσιν ὅλους περίπλεως· τὸ δὲ πρόβατον ὅταν τοῦτο πάθῃ, ἀποθνήσκει.
108Aristoteles, De partibus animalium, 3, 10, 7; 20 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ γὰρ ἱερέως τοῦ Ὁπλοσμίου Διὸς ἀποθανόντος, ὑφ´ ὅτου δὲ δὴ ἀδήλως, ἔφασάν τινες ἀκοῦσαι τῆς κεφαλῆς ἀποκεκομμένης λεγούσης πολλάκις· ἐπ´ ἀνδρὸς ἄνδρα Κερκιδᾶς ἀπέκτεινεν.
109Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 24; 58 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ διὰ τοῦτο τὰ μὲν τετράποδα τῶν ζῴων οὐκ ἔχει μαστοὺς ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ· τοῖς δ´ ἀνθρώποις διὰ τὴν εὐρυχωρίαν καὶ τὸ σκεπάζεσθαι δεῖν τὰ περὶ τὴν καρδίαν, διὰ τοῦτο ὑπάρχοντος τοῦ τόπου σαρκώδους οἱ μαστοὶ διήρθρωνται, σαρκώδεις ὄντες τοῖς μὲν ἄρρεσι διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν, ἐπὶ δὲ τῶν θηλειῶν παρακέχρηται καὶ πρὸς ἕτερον ἔργον ἡ φύσις, ὅπερ φαμὲν αὐτὴν πολλάκις ποιεῖν· ἀποτίθεται γὰρ ἐνταῦθα τοῖς γεννωμένοις τροφήν.
110Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 183 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δὲ ποιεῖ φανερῶς· ἡ μὲν γὰρ τροφὴ ἡδεῖα οὖσα, καὶ ἡ ξηρὰ καὶ ἡ ὑγρά, πολλάκις νοσώδης ἐστίν, ἡ δ’ ἀπὸ τῆς ὀσμῆς τῆς καθ’ αὑτὴν εὐώδους ὁπωσοῦν ἔχουσιν ὠφέλιμος ὡς εἰπεῖν ἀεί.
111Aristoteles, De sensu et sensibilibus, 1; 193 (auctor 384BC-322BC)
Ὑπὸ τούτων δ’ ὁμοίως φθείρεται καθάπερ καὶ οἱ ἄνθρωποι ὑπὸ τῆς τῶν ἀνθράκων ἀτμίδος καρηβαροῦσι καὶ φθείρονται πολλάκις· οὕτως ὑπὸ τῆς τοῦ θείου δυνάμεως καὶ τῶν ἀσφαλτωδῶν φθείρεται τἆλλα ζῷα, καὶ φεύγει διὰ τὸ πάθος.
112Aristoteles, De somno et vigilia, 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν οὖν ἄλλα σχεδὸν πάντα δῆλα κοινωνοῦνθ’ ὕπνου, καὶ πλωτὰ καὶ πτηνὰ καὶ πεζά· καὶ γὰρ τὰ τῶν ἰχθύων γένη πάντα καὶ τὰ τῶν μαλακίων ὦπται καθεύδοντα, καὶ τἆλλα πάνθ’ ὅσα περ ἔχει ὀφθαλμούς· καὶ γὰρ τὰ σκληρόφθαλμα φανερὰ καὶ τὰ ἔντομα κοιμώμενα· βραχύυπνα δὲ τὰ τοιαῦτα πάντα, διὸ καὶ λάθοι ἄν τινα πολλάκις πότερον μετέχουσι τοῦ καθεύδειν ἢ οὔ.
113Aristoteles, De sophisticis elenchis, 3; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ πέντε ταῦτα τόν ἀριθμόν, ἔλεγχος καί ψεῦδος καί παράδοξον καί σολοικισμός καί πέμπτον τό ποιῆσαι ἀδολεσχῆσαι τόν προσδιαλεγόμενον· τοῦτο δ᾿ ἐστί τό πολλάκις ἀναγκάζεσθαι ταὐτό λέγειν· ἢ τό μή ὄν, ἀλλά τό φαινόμενον ἕκαστον εἶναι τούτων.
114Aristoteles, De sophisticis elenchis, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Διττόν γάρ τό δέον, τό τ᾿ ἀναγκαῖον, ὃ συμβαίνει πολλάκις καί ἐπί τῶν κακῶν (ἔστι γάρ κακόν τι ἀναγκαῖον), καί τἀγαθά δέ δέοντά φαμεν εἶναι.
115Aristoteles, De sophisticis elenchis, 5; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπ᾿ ἐνίων δέ λανθάνει πολλάκις, ἐφ᾿ ὅσων, ὅταν πῇ λέγηται, κἂν τό ἁπλῶς δόξειεν ἀκολουθεῖν, καί ἐν ὅσοις μή ῥᾴδιον θεωρῆσαι πότερον αὐτῶν κυρίως ἀποδοτέον.
116Aristoteles, De sophisticis elenchis, 5; 23 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις γάρ τήν χολήν μέλι ὑπέλαβον διά τό ἕπεσθαι τό ξανθόν χρῶμα τῷ μέλιτι· καί ἐπεί συμβαίνει τήν γῆν ὕσαντος γίνεσθαι διάβροχον, κἂν ᾖ διάβροχος, ὑπολαμβάνομεν ὗσαι.
117Aristoteles, De sophisticis elenchis, 5; 33 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν οὖν ἐγκαταριθμηθῇ ἐν τοῖς ἀναγκαίοις ἐρωτήμασι πρός τό συμβαῖνον ἀδύνατον, δόξει παρά τοῦτο γίνεσθαι πολλάκις ὁ ἔλεγχος, οἷον ὅτι οὐκ ἔστι ψυχή καί ζωή ταὐτόν· εἰ γάρ φθορᾷ γένεσις ἐναντίον, καί τῇ τινί φθορᾷ ἔσται τις γένεσις ἐναντίον· ὁ δέ θάνατος φθορά τις καί ἐναντίον ζωῇ, ὥστε γένεσις ἡ ζωή καί τό ζῆν γίνεσθαι· τοῦτο δ᾿ ἀδύνατον· οὐκ ἄρα ταὐτόν ἡ ψυχή καί ἡ ζωή.
118Aristoteles, De sophisticis elenchis, 5; 36 (auctor 384BC-322BC)
Καί λανθάνει πολλάκις οὐχ ἧττον αὐτούς τούς ἐρωτῶντας τό τοιοῦτον.
119Aristoteles, De sophisticis elenchis, 14; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν οὗτος ἄρρεν σημαίνει, τό δ᾿ αὕτη θῆλυ· τό δέ τοῦτο θέλει μέν τό μεταξύ σημαίνειν, πολλάκις δέ σημαίνει κἀκείνων ἑκάτερον, οἷον τί τοῦτο; Καλλιόπη, ξύλον, Κορίσκος.
120Aristoteles, De sophisticis elenchis, 14; 7 (auctor 384BC-322BC)
Δοθέντος δή πολλάκις τοῦτο, συλλογίζονται ὡς εἰρημένου τοῦτον· ὁμοίως δέ καί ἄλλην πτῶσιν ἀντ᾿ ἄλλης.
121Aristoteles, De sophisticis elenchis, 15; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν τ᾿ ἐπί τῶν μερῶν διδῷ τις τό καθ᾿ ἕκαστον, ἐπάγοντα τό καθόλου πολλάκις οὐκ ἐρωτητέον, ἀλλ᾿ ὡς δεδομένῳ χρηστέον· ἐνίοτε γάρ οἴονται καί αὐτοί δεδωκέναι καί τοῖς ἀκούουσι φαίνονται διά τήν τῆς ἐπαγωγῆς μνείαν, ὡς οὐκ ἂν ἠρωτημένα μάτην.
122Aristoteles, De sophisticis elenchis, 15; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν οἷς τε μή ὀνόματι σημαίνεται τό καθόλου, ἀλλά τῇ ὁμοιότητι χρηστέον πρός τό συμφέρον· λανθάνει γάρ ἡ ὁμοιότης πολλάκις.
123Aristoteles, De sophisticis elenchis, 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον εἰ δέοι λαβεῖν ὅτι δεῖ πάντα τῷ πατρί πείθεσθαι, πότερον ἅπαντα δεῖ πείθεσθαι τοῖς γονεῦσιν ἢ πάντ᾿ ἀπειθεῖν; καί τό πολλάκις πολλά, πότερον πολλά συγχωρητέον ἢ ὀλίγα; μᾶλλον γάρ, εἴπερ ἀνάγκη, δόξειεν ἂν εἶναι πολλά· παρατιθεμένων γάρ ἐγγύς τῶν ἐναντίων, καί μείζων καί μεγάλα φαίνεται καί χείρω καί βελτίω τοῖς ἀνθρώποις.
124Aristoteles, De sophisticis elenchis, 15; 13 (auctor 384BC-322BC)
Σφόδρα δέ καί πολλάκις ποιεῖ δοκεῖν ἐληλέγχθαι τό μάλιστα σοφιστικόν συκοφάντημα τῶν ἐρωτώντων, τό μηδέν συλλογισαμένους μή ἐρώτημα ποιεῖν τό τελευταῖον, ἀλλά συμπεραντικῶς εἰπεῖν, ὡς συλλελογισμένους, οὐκ ἄρα τό καί τό.
125Aristoteles, De sophisticis elenchis, 15; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ τε καί ἀποκρινόμενοι πολλάκις, ὅταν ἐλέγχωνται, ποιοῦσι διττόν, ἂν μέλλῃ συμβαίνειν ἐλεγχθήσεσθαι, καί ἐρωτῶντας χρηστέον ποτέ τούτῳ πρός τούς ἐνισταμένους, ἂν ὡδί μέν συμβαίνῃ ὡδί δέ μή, ὅτι οὕτως εἴληφεν, οἷον ὁ Κλεοφῶν ποιεῖ ἐν τῷ Μανδροβούλῳ.
126Aristoteles, De sophisticis elenchis, 16; 4 (auctor 384BC-322BC)
Δεύτερον δέ πρός τάς καθ᾿ αὑτόν ζητήσεις· ὁ γάρ ὑφ᾿ ἑτέρου ῥᾳδίως παραλογιζόμενος καί τοῦτο μή αἰσθανόμενος κἂν αὐτός ὑφ᾿ αὑτοῦ τοῦτο πάθοι πολλάκις.
127Aristoteles, De sophisticis elenchis, 16; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὃ γάρ ἴσμεν, πολλάκις μετατιθέμενον ἀγνοοῦμεν.
128Aristoteles, De sophisticis elenchis, 16; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ᾿, ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις τό θᾶττον καί τό βραδύτερον ἐκ τοῦ γεγυμνάσθαι γίνεται μᾶλλον, οὕτω καί ἐπί τῶν λόγων ἔχει, ὥστε, ἂν δῆλον μέν ἡμῖν ᾖ, ἀμελέτητοι δ᾿ ὦμεν, ὑστεροῦμεν τῶν καιρῶν πολλάκις.
129Aristoteles, De sophisticis elenchis, 17; 18 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει μέντοι πολλάκις ὁρῶντας τήν ἀμφιβολίαν ὀκνεῖν διαιρεῖσθαι διά τήν πυκνότητα τῶν τά τοιαῦτα προτεινόντων, ὅπως μή πρός ἅπαν δοκῶσι δυσκολαίνειν· εἶτ᾿ οὐκ ἂν οἰηθέντων παρά τοῦτο γενέσθαι τόν λόγον, πολλάκις ἀπήντησε παράδοξον.
130Aristoteles, De sophisticis elenchis, 17; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι ὅταν τό καθόλου μή ὀνόματι ληφθῇ ἀλλά παραβολῇ, λεκτέον ὅτι οὐχ ὡς ἐδόθη οὐδ᾿ ὡς προὔτεινε λαμβάνει· καί γάρ παρά τοῦτο γίνεται πολλάκις ἔλεγχος.
131Aristoteles, De sophisticis elenchis, 31; 1 (auctor 384BC-322BC)
Περί δέ τῶν ἀπαγόντων εἰς ταὐτό πολλάκις εἰπεῖν, φανερόν ὡς οὐ δοτέον τῶν πρός τι λεγομένων σημαίνειν τι χωριζομένας καθ᾿ αὑτάς τάς κατηγορίας, οἷον διπλάσιον ἄνευ τοῦ διπλάσιον ἡμίσεος, ὅτι ἐμφαίνεται.
132Aristoteles, De sophisticis elenchis, 33; 1 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ καί κατανοεῖν ὅτι πάντων τῶν λόγων οἱ μέν εἰσι ῥᾴους κατιδεῖν οἱ δέ χαλεπώτεροι, παρά τί καί ἐν τίνι παραλογίζονται τόν ἀκούοντα, πολλάκις οἱ αὐτοί ἐκείνοις ὄντες.
133Aristoteles, De sophisticis elenchis, 33; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ καί τούς ἐμπειροτάτους φαίνεται λανθάνειν· σημεῖον δέ τούτων ὅτι μάχονται πολλάκις περί τῶν ὀνομάτων, οἷον πότερον ταὐτόν σημαίνει κατά πάντων τό ὂν καί τό ἓν ἢ ἕτερον.
134Aristoteles, Ethica Eudemia, 1; 54 (auctor 384BC-322BC)
εἰσὶ γάρ τινες οἳ διὰ τὸ δοκεῖν φιλοσόφου εἶναι τὸ μηθὲν εἰκῇ λέγειν ἀλλὰ μετὰ λόγου, πολλάκις λανθάνουσι λέγοντες ἀλλοτρίους λόγους τῆς πραγματείας καὶ κενούς.
135Aristoteles, Ethica Eudemia, 1; 57 (auctor 384BC-322BC)
καλῶς δ' ἔχει καὶ τὸ χωρὶς κρίνειν τὸν τῆς αἰτίας λόγον καὶ τὸ δεικνύμενον, διά τε τὸ ῥηθὲν ἀρτίως, ὅτι προσέχειν οὐ δεῖ πάντα τοῖς διὰ τῶν λόγων, ἀλλὰ πολλάκις μᾶλλον τοῖς φαινομένοις (νῦν δ' ὁπότ' ἂν λύειν μὴ ἔχωσιν, ἀναγκάζονται πιστεύειν τοῖς εἰρημένοις) , καὶ διότι πολλάκις τὸ μὲν ὑπὸ τοῦ λόγου δεδεῖχθαι δοκοῦν ἀληθὲς μὲν ἐστίν, οὐ μέντοι διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν δι' ἥν φησιν ὁ λόγος.
136Aristoteles, Ethica Eudemia, 2; 51 (auctor 384BC-322BC)
ὅτι μὲν τοίνυν ἡ ἠθικὴ ἀρετὴ περὶ ἡδέα καὶ λυπηρά ἐστι, δῆλον· ἐπεὶ δ' ἐστὶ τὸ ἦθος, ὥσπερ καὶ τὸ ὄνομα σημαίνει ὅτι ἀπὸ ἔθους ἔχει τὴν ἐπίδοσιν, ἐθίζεται δὲ τὸ ὑπ' ἀγωγῆς μὴ ἐμφύτου τῷ πολλάκις κινεῖσθαι πώς, οὕτως ἤδη τὸ ἐνεργητικόν, ὃ ἐν τοῖς ἀψύχοις οὐχ ὁρῶμεν (οὐδὲ γὰρ ἂν μυριάκις ῥίψῃς ἄνω τὸν λίθον, οὐδέποτε ποιήσει τοῦτο μὴ βίᾳ) , διὸ ἔστω τὸ ἦθος τοῦτο ψυχῆς κατὰ ἐπιτακτικὸν λόγον τοῦ ἀλόγου μέν, δυναμένου δ' ἀκολουθεῖν τῷ λόγῳ ποιότης.
137Aristoteles, Ethica Eudemia, 3; 32 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλη δ' ἡ κατ' ἐλπίδα, καθ' ἣν οἵ τε κατευτυχηκότες πολλάκις ὑπομένουσι τοὺς κινδύνους καὶ οἱ μεθύοντες· εὐέλπιδας γὰρ ποιεῖ ὁ οἶνος.
138Aristoteles, Ethica Eudemia, 3; 57 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ ἦν ἡδὺ τὸ ἀποθνήσκειν, πολλάκις ἂν δι' ἀκρασίαν ἀπέθνησκον οἱ ἀκόλαστοι, ὥσπερ καὶ νῦν αὐτοῦ μὲν τοῦ ἀποθνήσκειν οὐκ ὄντος ἡδέος, τῶν ποιητικῶν δ' αὐτοῦ, πολλοὶ δι' ἀκρασίαν περιπίπτουσιν εἰδότες, ὧν οὐθεὶς ἂν ἀνδρεῖος εἶναι δόξειεν, εἰ καὶ πάνυ ἑτοίμως ἀποθνήσκειν.
139Aristoteles, Ethica Eudemia, 3; 183 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δ' ἐναντιώτερον τοῖς ἄκροις τὸ μέσον ἢ ἐκεῖνα ἀλλήλοις, διότι τὸ μὲν μετ' οὐδετέρου γίνεται αὐτῶν, τὰ δὲ πολλάκις μετ' ἀλλήλων καί εἰσιν ἐνίοτε οἱ αὐτοὶ θρασύδειλοι, καὶ τὰ μὲν ἄσωτοι τὰ δὲ ἀνελεύθεροι, καὶ ὅλως ἀνώμαλοι κακῶς.
140Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 161 (auctor 384BC-322BC)
δῆλον δ' ἐν τοῖς ἐρωτικοῖς· τοῦτο γὰρ αἴτιον τοῦ μάχεσθαι ἀλλήλοις πολλάκις.
141Aristoteles, Ethica Eudemia, 8; 27 (auctor 384BC-322BC)
οἷον πλοῖον κακῶς νεναυπηγημένον ἄμεινον πολλάκις [δὲ] πλεῖ, ἀλλ' οὐ δι' αὑτό, ἀλλ' ὅτι ἔχει κυβερνήτην ἀγαθόν, [ἀλλ'] οὗτος εὐτυχὴς τὸν δαίμον' ἔχει κυβερνήτην ἀγαθόν.
142Aristoteles, Ethica Eudemia, 8; 40 (auctor 384BC-322BC)
τί οὖν κωλύει συμβῆναί τινι ἐφεξῆς τὰ τοιαῦτα πολλάκις, οὐχ ὅτι οὕτως δεῖ, ἀλλ' οἷον ἂν εἴη τὸ κύβους ἀεὶ μακαρίαν βάλλειν· τί δὲ δή· ἆρ' οὐκ ἔνεισιν ὁρμαὶ ἐν τῇ ψυχῇ αἱ μὲν ἀπὸ λογισμοῦ, αἱ δὲ ἀπὸ ὀρέξεως ἀλόγου, καὶ πρότεραι αὗται· εἰ γάρ ἐστι φύσει ἡ δι' ἐπιθυμίαν ἡδέος [καὶ ἡ] ὄρεξις, φύσει γε ἐπὶ τὸ ἀγαθὸν βαδίζοι ἂν πᾶν.
143Aristoteles, Ethica Nicomachea, 1, 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
οἳ μὲν γὰρ τῶν ἐναργῶν τι καὶ φανερῶν, οἷον ἡδονὴν ἢ πλοῦτον ἢ τιμήν, ἄλλοι δ' ἄλλο – πολλάκις δὲ καὶ ὁ αὐτὸς ἕτερον· νοσήσας μὲν γὰρ ὑγίειαν, πενόμενος δὲ πλοῦτον· συνειδότες δ' ἑαυτοῖς ἄγνοιαν τοὺς μέγα τι καὶ ὑπὲρ αὐτοὺς λέγοντας θαυμάζουσιν.
144Aristoteles, Ethica Nicomachea, 1, 11; 5 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δὴ τὸ τέλος ὁρᾶν δεῖ καὶ τότε μακαρίζειν ἕκαστον οὐχ ὡς ὄντα μακάριον ἀλλ' ὅτι πρότερον ἦν, πῶς οὐκ ἄτοπον, εἰ ὅτ' ἔστιν εὐδαίμων, μὴ ἀληθεύσεται κατ' αὐτοῦ τὸ ὑπάρχον διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι τοὺς ζῶντας εὐδαιμονίζειν διὰ τὰς μεταβολάς, καὶ διὰ τὸ μόνιμόν τι τὴν εὐδαιμονίαν ὑπειληφέναι καὶ μηδαμῶς εὐμετάβολον, τὰς δὲ τύχας πολλάκις ἀνακυκλεῖσθαι περὶ τοὺς αὐτούς· δῆλον γὰρ ὡς εἰ συνακολουθοίημεν ταῖς τύχαις, τὸν αὐτὸν εὐδαίμονα καὶ πάλιν ἄθλιον ἐροῦμεν πολλάκις, χαμαιλέοντά τινα τὸν εὐδαίμονα ἀποφαίνοντες καὶ σαθρῶς ἱδρυμένον.
145Aristoteles, Ethica Nicomachea, 2, 1; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι ὅσα μὲν φύσει ἡμῖν παραγίνεται, τὰς δυνάμεις τούτων πρότερον κομιζόμεθα, ὕστερον δὲ τὰς ἐνεργείας ἀποδίδομεν (ὅπερ ἐπὶ τῶν αἰσθήσεων δῆλον· οὐ γὰρ ἐκ τοῦ πολλάκις ἰδεῖν ἢ πολλάκις ἀκοῦσαι τὰς αἰσθήσεις ἐλάβομεν, ἀλλ' ἀνάπαλιν ἔχοντες ἐχρησάμεθα, οὐ χρησάμενοι ἔσχομεν) · τὰς δ' ἀρετὰς λαμβάνομεν ἐνεργήσαντες πρότερον, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν· ἃ γὰρ δεῖ μαθόντας ποιεῖν, ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν, οἷον οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι γίνονται καὶ κιθαρίζοντες κιθαρισταί· οὕτω δὴ καὶ τὰ μὲν δίκαια πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες, τὰ δ' ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι.
146Aristoteles, Ethica Nicomachea, 2, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
ταῦτα δὲ πρὸς μὲν τὸ τὰς ἄλλας τέχνας ἔχειν οὐ συναριθμεῖται, πλὴν αὐτὸ τὸ εἰδέναι· πρὸς δὲ τὸ τὰς ἀρετὰς τὸ μὲν εἰδέναι οὐδὲν ἢ μικρὸν ἰσχύει, τὰ δ' ἄλλα οὐ μικρὸν ἀλλὰ τὸ πᾶν δύναται, ἅπερ ἐκ τοῦ πολλάκις πράττειν τὰ δίκαια καὶ σώφρονα περιγίνεται.
147Aristoteles, Ethica Nicomachea, 3, 11; 20 (auctor 384BC-322BC)
οὐδὲ δὴ οἱ εὐέλπιδες ὄντες ἀνδρεῖοι· διὰ γὰρ τὸ πολλάκις καὶ πολλοὺς νενικηκέναι θαρροῦσιν ἐν τοῖς κινδύνοις· παρόμοιοι δέ, ὅτι ἄμφω θαρραλέοι· ἀλλ' οἱ μὲν ἀνδρεῖοι διὰ τὰ πρότερον εἰρημένα θαρραλέοι, οἳ δὲ διὰ τὸ οἴεσθαι κράτιστοι εἶναι καὶ μηθὲν ἂν παθεῖν.
148Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 3; 4 (auctor 384BC-322BC)
καὶ διὰ τοῦτο πολλάκις κρατίστη τῶν ἀρετῶν εἶναι δοκεῖ ἡ δικαιοσύνη, καὶ οὔθ' ἕσπερος οὔθ' ἑῷος οὕτω θαυμαστός· καὶ παροιμιαζόμενοί φαμεν ἐν δὲ δικαιοσύνῃ συλλήβδην πᾶσ' ἀρετὴ ἔνι καὶ τελεία μάλιστα ἀρετή, ὅτι τῆς τελείας ἀρετῆς χρῆσίς ἐστιν.
149Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
σημεῖον δ' ὅτι ἔστιν· κατὰ μὲν γὰρ τὰς ἄλλας μοχθηρίας ὁ ἐνεργῶν ἀδικεῖ μέν, πλεονεκτεῖ δ' οὐδέν, οἷον ὁ ῥίψας τὴν ἀσπίδα διὰ δειλίαν ἢ κακῶς εἰπὼν διὰ χαλεπότητα ἢ οὐ βοηθήσας χρήμασι δι' ἀνελευθερίαν· ὅταν δὲ πλεονεκτῇ, πολλάκις κατ' οὐδεμίαν τῶν τοιούτων, ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ πάσας, κατὰ πονηρίαν δέ γε τινά (ψέγομεν γάρ) καὶ κατ' ἀδικίαν.
150Aristoteles, Ethica Nicomachea, 5, 12; 7 (auctor 384BC-322BC)
πολλάκις μὲν οὖν γνωρίζεται ἡ ἐναντία ἕξις ἀπὸ τῆς ἐναντίας, πολλάκις δὲ αἱ ἕξεις ἀπὸ τῶν ὑποκειμένων· ἐάν τε γὰρ ἡ εὐεξία ᾖ φανερά, καὶ ἡ καχεξία φανερὰ γίνεται, καὶ ἐκ τῶν εὐεκτικῶν ἡ εὐεξία καὶ ἐκ ταύτης τὰ εὐεκτικά.
151Aristoteles, Ethica Nicomachea, 6, 11; 6 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἐντεῦθεν ἐλήλυθε τοὔνομα ἡ σύνεσις, καθ' ἣν εὐσύνετοι, ἐκ τῆς ἐν τῷ μανθάνειν· λέγομεν γὰρ τὸ μανθάνειν συνιέναι πολλάκις.
152Aristoteles, Ethica Nicomachea, 8, 3; 15 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἐρωτικοὶ δ' οἱ νέοι· κατὰ πάθος γὰρ καὶ δι' ἡδονὴν τὸ πολὺ τῆς ἐρωτικῆς· διόπερ φιλοῦσι καὶ ταχέως παύονται, πολλάκις τῆς αὐτῆς ἡμέρας μεταπίπτοντες.
153Aristoteles, Ethica Nicomachea, 8, 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
μάλιστα μὲν οὖν ἐστὶ φιλία ἡ τῶν ἀγαθῶν, καθάπερ πολλάκις εἴρηται· δοκεῖ γὰρ φιλητὸν μὲν καὶ αἱρετὸν τὸ ἁπλῶς ἀγαθὸν ἢ ἡδύ, ἑκάστῳ δὲ τὸ αὑτῷ τοιοῦτον· ὁ δ' ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ δι' ἄμφω ταῦτα.
154Aristoteles, Ethica Nicomachea, 9, 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
ὅπερ οὖν πολλάκις εἴρηται, οἱ περὶ τὰ πάθη καὶ τὰς πράξεις λόγοι ὁμοίως ἔχουσι τὸ ὡρισμένον τοῖς περὶ ἅ εἰσιν.
155Aristoteles, Ethica Nicomachea, 9, 13; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἐνταῦθα μὲν οὖν πεπόρισται κοινὸν μέτρον τὸ νόμισμα, καὶ πρὸς τοῦτο δὴ πάντα ἀναφέρεται καὶ τούτῳ μετρεῖται· ἐν δὲ τῇ ἐρωτικῇ ἐνίοτε μὲν ὁ ἐραστὴς ἐγκαλεῖ ὅτι ὑπερφιλῶν οὐκ ἀντιφιλεῖται, οὐδὲν ἔχων φιλητόν, εἰ οὕτως ἔτυχεν, πολλάκις δ' ὁ ἐρώμενος ὅτι πρότερον ἐπαγγελλόμενος πάντα νῦν οὐδὲν ἐπιτελεῖ.
156Aristoteles, Ethica Nicomachea, 10, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
καθάπερ οὖν πολλάκις εἴρηται, καὶ τίμια καὶ ἡδέα ἐστὶ τὰ τῷ σπουδαίῳ τοιαῦτα ὄντα· ἑκάστῳ δ' ἡ κατὰ τὴν οἰκείαν ἕξιν αἱρετωτάτη ἐνέργεια, καὶ τῷ σπουδαίῳ δὴ ἡ κατὰ τὴν ἀρετήν.
157Aristoteles, Historia animalium, 1, I 17; 4 (auctor 384BC-322BC)
Πᾶσι δ’ ὁμοίως καί τοῖς ἔχουσι καί τοῖς μή ἔχουσι τοῦτο τό μόριον εἰς τό πρόσθεν ἔχει ἡ καρδία τό ὀξύ· λάθοι δ’ ἂν πολλάκις διά τό μεταπίπτειν διαιρουμένων.
158Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ταὐτά δέ καί ἕτερά ἐστιν ἀλλήλων τόν ἤδη πολλάκις εἰρημένον τρόπον.
159Aristoteles, Historia animalium, 2, II 15; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μέν οὖν ἀμία παρά τό ἔντερον παρατεταμένην ἰσομήκη ἔχει, πολλάκις δέ καί ἐπαναδίπλωμα· οἱ δ’ ἄλλοι πρός τοῖς ἐντέροις, οἱ μέν πορρώτερον οἱ δ’ ἐγγύτερον, οἷον βάτραχος, ἔλλοψ, συναγρίς, σμύραινα, ξιφίας.
160Aristoteles, Historia animalium, 2, II 15; 24 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί τό αὐτό γένος ἐπ’ ἀμφότερα φαίνεται ἔχον, οἷον γόγγροι οἱ μέν πρός τῷ ἥπατι, οἱ δέ κάτω ἀπηρτημένην.
161Aristoteles, Historia animalium, 2, II 17; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τείνει δ’ ἡ μέν ἀρτηρία πᾶσιν εἰς τόν πλεύμονα (ὃν δέ τρόπον, ὕστερον ἐροῦμεν), ὁ δέ στόμαχος εἰς τήν κοιλίαν διά τοῦ διαζώματος, ὅσα ἔχει στόμαχον· οἱ γάρ ἰχθύες, ὥσπερ εἴρηται πρότερον, οἱ πλεῖστοι οὐκ ἔχουσιν, ἀλλ’ εὐθύς πρός τό στόμα συνάπτει ἡ κοιλία, διό πολλάκις ἐνίοις τῶν μεγάλων διώκουσι τούς ἐλάττους προπίπτει ἡ κοιλία εἰς τό στόμα.
162Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 1; 52 (auctor 384BC-322BC)
Οὗτος νέμεται πολλάκις παρά τήν γῆν, εἶθ’ ὑπό τῶν κυμάτων ἐκκλύζεται εἰς τό ξηρόν, καί περιπεσόντος τοῦ ὀστρέου ἁλίσκεται καί ἐν τῇ γῇ ἀποθνήσκει.
163Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τά μέν κινητικά αὑτῶν ἐστίν, οἷον ὁ κτείς (ἔνιοι γάρ καί πέτεσθαι λέγουσι τούς κτένας, ἐπεί καί ἐκ τοῦ ὀργάνου ᾧ θηρεύονται ἐξάλλονται πολλάκις), τά δ’ ἀκίνητα ἐκ τῆς προσφυῆς, οἷον ἡ πίννα.
164Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
Γίνονται δ’ ἐν τῷ βυθῷ τῆς θαλάττης, καί τοσοῦτοι τό πλῆθος ὥστε καί τό δέλεαρ, ὅ τι ἂν ἰχθύος ᾖ, ἐάν χρονίσῃ ἐπί τῆς γῆς, κατεσθίουσιν· καί ἀνέλκουσι πολλάκις οἱ ἁλιεῖς περί τό δέλεαρ ὥσπερ σφαῖραν συνεχομένων αὐτῶν.
165Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 10; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ ἐκ τῶν τοιῶνδε μᾶλλον ἔστι τεκμήρασθαι ὅτι καθεύδουσιν· πολλάκις γάρ ἔστιν ἐπιπεσόντα τοῖς ἰχθύσι λαθεῖν οὕτως ὥστε καί τῇ χειρί λαβεῖν ἢ πατάξαντα λαθεῖν· ὑπό δέ τόν καιρόν τοῦτον ἠρεμοῦσι σφόδρα, καί κινοῦσιν οὐθέν πλήν ἠρέμα τό οὐραῖον.
166Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 10; 13 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί οἱ θυννοσκόποι περιβάλλονται καθεύδοντας· δῆλον δ’ ἐκ τοῦ ἡσυχάζοντας καί τά λευκά ὑποφαίνοντας ἁλίσκεσθαι.
167Aristoteles, Historia animalium, 4, IV 10; 16 (auctor 384BC-322BC)
Λαμβάνονται δέ καί λάβραξ καί χρύσοφρυς καί κεστρεύς καί ὅσοι τοιοῦτοι τριώδοντι ἡμέρας πολλάκις διά τό καθεύδειν· εἰ δέ μή, οὐθέν δοκεῖ τῶν τοιούτων ληφθῆναι ἂν τριώδοντι.
168Aristoteles, Historia animalium, 5, V 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν γάρ ζῳοτόκα καί πεζά τῶν ἐναίμων ἔχει μέν ὄργανα πάντα τά ἄρρενα πρός τήν πρᾶξιν τήν γεννητικήν, οὐ μήν ὁμοίως γε πάντα πλησιάζουσιν, ἀλλά τά μέν ὀπισθουρητικά συνιόντα πυγηδόν, οἷον λέοντες καί δασύποδες καί λύγκες· τῶν δέ δασυπόδων καί πολλάκις ἡ θήλεια προτέρα ἀναβαίνει ἐπί τόν ἄρρενα.
169Aristoteles, Historia animalium, 5, V 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο γάρ πολλάκις ὁρᾶται γινόμενον· περί μέν γάρ τήν τῆς ὀχείας ὥραν αἱ θήλειαι τοῖς ἄρρεσιν ἑπόμεναι τοῦτο δρῶσι, καί κόπτουσιν ὑπό τήν γαστέρα τοῖς στόμασιν, οἱ δέ θᾶττον προΐενται καί μᾶλλον· κατά δέ τόν τόκον οἱ ἄρρενες τοῖς θήλεσι, καί ἀποτικτουσῶν δ’ ἀνακάπτουσι τά ᾠά· ἐκ δέ τῶν παραλειπομένων γίνονται οἱ ἰχθύες.
170Aristoteles, Historia animalium, 5, V 5; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο μέν οὖν διά τό πολλάκις ὁρᾶσθαι τήν δόξαν ἐποίησε τῆς ὀχείας ταύτην, ποιεῖ δέ τοῦτο καί τά τετράποδα τῶν ζῴων· περί γάρ τήν ὥραν τῆς ὀχείας ἀπορραίνουσι καί τά ἄρρενα καί τά θήλεα, καί τῶν αἰδοίων ὀσμῶνται ἀλλήλων.
171Aristoteles, Historia animalium, 5, V 5; 20 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ πέρδικες ἂν κατά ἄνεμον στῶσιν αἱ θήλειαι τῶν ἀρρένων, ἔγκυοι γίνονται· πολλάκις δέ καί τῆς φωνῆς, ἐάν ὀργῶσαι τύχωσι, καί ὑπερπετομένων ἐκ τοῦ καταπνεῦσαι τόν ἄρρενα· χάσκει δέ καί ἡ θήλεια καί ὁ ἄρρην, καί τήν γλῶτταν ἔξω ἔχουσι περί τήν τῆς ὀχείας ποίησιν.
172Aristoteles, Historia animalium, 5, V 8; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ποιοῦνται δέ τά φαλάγγια τήν ὀχείαν τόνδε τόν τρόπον, ὅσα γε ὑφαίνει ἀράχνια· ὅταν ἡ θήλεια σπάσῃ τῶν ἀποτεταμένων ἀραχνίων ἀπό τοῦ μέσου, πάλιν ὁ ἄρρην ἀντισπᾷ· τοῦτο δέ ποιήσαντα πολλάκις οὕτω συνέρχεται καί συμπλέκεται ἀντίπυγα· διά γάρ τήν περιφέρειαν τῆς κοιλίας οὗτος ἁρμόττει ὁ συνδυασμός αὐτοῖς.
173Aristoteles, Historia animalium, 5, V 10; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐξέρχεται δέ ταῦτα εἰς τήν ξηράν, καί λαμβάνονται πολλάκις.
174Aristoteles, Historia animalium, 5, V 14; 44 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δ’ οἱ ἀδύνατοι ἢ διά τήν ἡλικίαν ἢ δι’ ἀσθένειαν, οὐ δυνάμενοι ταχέως ὀχεύειν, κατακλινομένης τῆς θηλείας διά τό κάμνειν τῇ στάσει συγκατακλιθέντες πλησιάζουσιν.
175Aristoteles, Historia animalium, 5, V 15; 20 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ μέν οὖν ἀρχαῖοι πρός τοῖς δελέασιν οὐ καθίεσαν οὐδέ προσῆπτον τούς κύρτους, ὥστε συνέβαινεν ἀνεσπασμένην ἤδη πολλάκις ἀποπίπτειν· οἱ δέ νῦν προσάπτουσιν, ὅπως ἐάν ἀποπέσῃ, μή ἀπολλύηται.
176Aristoteles, Historia animalium, 5, V 15; 46 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ καρκίνιον γίνεται μέν τήν ἀρχήν ἐκ τῆς γῆς καί ἰλύος, εἶτ’ εἰς τά κενά τῶν ὀστράκων εἰσδύεται, καί αὐξανόμενον μετεισδύνει πάλιν εἰς ἄλλο μεῖζον ὄστρακον, οἷον εἴς τε τό τοῦ νηρείτου καί τό τοῦ στρόμβου καί τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων, πολλάκις δ’ εἰς τούς κήρυκας τούς μικρούς.
177Aristoteles, Historia animalium, 5, V 17; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἀποτίκτει μέν οὖν τοῦτον τόν τρόπον, συμπέψασα δ’ ἐνταῦθα μάλιστα ἐν εἴκοσιν ἡμέραις ἀποβάλλει συνεστηκός καί ἀθρόον, ὥσπερ φαίνεται καί ἐκτός· εἶτ’ ἐκ τούτων γίνονται οἱ κάραβοι ἐν ἡμέραις μάλιστα πεντεκαίδεκα, καί λαμβάνονται πολλάκις ἐλάττους ἢ δακτυλιαῖοι.
178Aristoteles, Historia animalium, 5, V 18; 18 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν οὖν μαλακόστρακα αὐτά ὑφ’ αὑτά θέμενα τά ᾠά ἐπῳάζει, ὁ δέ πολύπους καί ἡ σηπία καί τἆλλα τά τοιαῦτα ἐκτεκόντα, οὗ ἂν τά κυήματα αὐτῶν ᾖ, μάλιστα μέν ἡ σηπία· πολλάκις γάρ ὑπερφαίνεται πρός τῇ γῇ τό κύτος αὐτῆς.
179Aristoteles, Historia animalium, 5, V 19; 4 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται δέ αὐτῶν τά μέν ἐκ ζῴων τῶν συγγενῶν, οἷον φαλάγγιά τε καί ἀράχνια ἐκ φαλαγγίων καί ἀραχνίων, καί ἀττέλαβοι καί ἀκρίδες καί τέττιγες· τά δ’ οὐκ ἐκ ζῴων ἀλλ’ αὐτόματα, τά μέν ἐκ τῆς δρόσου τῆς ἐπί τοῖς φύλλοις πιπτούσης, κατά φύσιν μέν ἐν τῷ ἔαρι, πολλάκις δέ καί τοῦ χειμῶνος, ὅταν εὐδία καί νοτία γένηται πλείω χρόνον· τά δ’ ἐν βορβόρῳ καί κόπρῳ σηπομένοις, τά δ’ ἐν ξύλοις, τά μέν φυτῶν, τά δ’ ἐν αὔοις ἤδη, τά δ’ ἐν θριξί ζῴων, τά δέ ἐν σαρκί τῶν ζῴων, τά δ’ ἐν τοῖς περιττώμασι, καί τούτων τά μέν ἐκκεχωρισμένων, τά δ’ ἔτι ὄντων ἐν τοῖς ζῴοις, οἷον αἱ καλούμεναι ἕλμινθες.
180Aristoteles, Historia animalium, 5, V 26; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τελειωθῇ, ἐκβάλλονται, ὥσπερ οἱ ἀράχναι, καί ἀπόλλυνται ὑπό τῶν τέκνων· πολλάκις γάρ γίγνονται περί ἕνδεκα τόν ἀριθμόν.
181Aristoteles, Historia animalium, 5, V 27; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τίκτουσι δ’ αἱ μέν γλαφυραί ἐλάττω τό πλῆθος, τά δέ φαλάγγια πολύ πλῆθος· καί αὐξηθέντα περιέχει κύκλῳ τό φαλάγγιον, καί ἀποκτείνει τήν τεκοῦσαν ἐκβάλλοντα, πολλάκις δέ καί τόν ἄρρενα, ἐάν λάβωσιν· συνεπῳάζει γάρ τῇ θηλείᾳ.
182Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ Ἀδριαναί ἀλεκτορίδες εἰσί· μέν μικραί τό μέγεθος, τίκτουσι δ’ ἀν’ ἑκάστην ἡμέραν· εἰσί δέ χαλεπαί, καί κτείνουσι τούς νεοττούς πολλάκις· χρώματα δέ παντοδαπά ἔχουσιν.
183Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δέ πλεῖστοι τῶν ὀρνίθων τίκτουσι τήν ἐαρινήν ὥραν, καί εἰσίν οἱ μέν πολύγονοι αὐτῶν, πολύγονοι δέ διχῶς, οἱ μέν τῷ πολλάκις, ὥσπερ αἱ περιστεραί, οἱ δέ τῷ πολλά, ὥσπερ αἱ ἀλεκτορίδες.
184Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 2; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὀχευθεῖσαι δέ αἱ μέν ὄρνιθες φρίττουσί τε καί ἀποσείονται καί πολλάκις κάρφος περιβάλλονται (ποιοῦσι δέ τό αὐτό τοῦτο καί τεκοῦσαι ἐνίοτε), αἱ δέ περιστεραί ἐφέλκουσι τό ὀρροπύγιον, οἱ δέ χῆνες κατακολυμβῶσιν.
185Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ποιεῖ δέ καί ἄλλα τῶν ὀρνέων τό αὐτό τοῦτο· πολλάκις γάρ, ὅσα πλείω τίκτει, ἕνα ἐκβάλλουσιν.
186Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 10; 28 (auctor 384BC-322BC)
Πάντα δέ τά σελαχώδη ἅμα ἔχουσιν ἄνω μέν πρός τῷ ὑποζώματι ᾠά, τά μέν μείζω τά δ’ ἐλάττω, πολλά, κάτω δ’ ἔμβρυα ἤδη· διό πολλοί κατά μῆνα τίκτειν καί ὀχεύεσθαι οἴονται τούς τοιούτους τῶν ἰχθύων, ὅτι οὐχ ἅμα πάντα προΐενται, ἀλλά πολλάκις καί πολύν χρόνον.
187Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 12; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἄγει δέ περί δωδεκαταῖα ὄντα τά τέκνα εἰς τήν θάλατταν πολλάκις τῆς ἡμέρας, συνεθίζουσα κατά μικρόν· τά δέ κατάντη φέρεται, ἀλλ’ οὐ βαδίζει, διά τό μή δύνασθαι ἀπερείδεσθαι τοῖς ποσίν.
188Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 14; 18 (auctor 384BC-322BC)
Κυπρῖνος δέ καί βάλερος καί οἱ ἄλλοι πάντες ὡς εἰπεῖν ὠθοῦνται μέν εἰς τά βραχέα πρός τόν τόκον, μιᾷ δέ θηλείᾳ πολλάκις ἀκολουθοῦσιν ἄρρενες καί τρισκαίδεκα καί τεσσαρεσκαίδεκα· τῆς θηλείας δ’ ἀφιείσης τό ᾠόν καί ὑποχωρούσης ἐπακολουθοῦντες ἐπιρραίνουσι τόν θορόν.
189Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 18; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οἵ τε γάρ ἵπποι δάκνουσι τούς ἵππους καί καταβάλλουσι καί διώκουσι τούς ἱππέας, καί οἱ ὕες οἱ ἄγριοι χαλεπώτατοι, καίπερ ἀσθενέστατοι περί τόν καιρόν τοῦτον ὄντες, διά τήν ὀχείαν, καί πρός ἀλλήλους μέν ποιοῦνται μάχας θαυμαστάς, θωρακίζοντες ἑαυτούς καί ποιοῦντες τό δέρμα ὡς παχύτατον ἐκ παρασκευῆς, πρός τά δένδρα τρίβοντες καί τῷ πηλῷ μολύνοντες πολλάκις καί ξηραίνοντες ἑαυτούς· μάχονται δέ πρός ἀλλήλους, ἐξελαύνοντες ἐκ τῶν συοφορβίων, οὕτω σφοδρῶς ὥστε πολλάκις ἀμφότεροι ἀποθνήσκουσιν.
190Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 18; 12 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ πολλάκις ποιούμενα τάς ὀχείας καί μή κατά μίαν ὥραν, οἷον τά συνανθρωπευόμενα, ὕες τε καί κύνες, ἧττον τοιαῦτα ποιοῦντα φαίνεται διά τήν ἀφθονίαν τῆς ὁμιλίας.
191Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 18; 22 (auctor 384BC-322BC)
Καί οὐροῦσι δέ πολλάκις, ὅταν σκυζῶσι, καί πρός αὑτάς παίζουσιν.
192Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 18; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ ταῦρος, ὅταν ὥρα τῆς ὀχείας ᾖ, τότε γίνεται σύννομος καί μάχεται τοῖς ἄλλοις, τόν δέ πρότερον χρόνον μετ’ ἀλλήλων εἰσίν, ὃ καλεῖται ἀτιμαγελεῖν· πολλάκις γάρ οἵ γ’ ἐν τῇ Ἠπείρῳ οὐ φαίνονται τριῶν μηνῶν.
193Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 18; 51 (auctor 384BC-322BC)
Γηράσκουσαι δέ τίκτουσι μέν ὁμοίως, ὀχεύονται δέ βραδύτερον· κυΐσκονται δ’ ἐκ μιᾶς ὀχείας, ἀλλά πολλάκις ἐπιβιβάσκουσι διά τό ἐκβάλλειν μετά τήν ὀχείαν τήν καλουμένην ὑπό τινων καπρίαν.
194Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 21; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὀχεύει δ’ ὁ νικῶν τῶν ταύρων· ὅταν δ’ ἐξαδυνατήσῃ διά τήν λαγνείαν, ἐπιτίθεται ὁ ἡττώμενος, καί κρατεῖ πολλάκις.
195Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 29; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δ’ ἔλαφος τήν μέν ὀχείαν ποιεῖται, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον, τά πλεῖστα μέν ἐξ ὑπαγωγῆς (οὐ γάρ ὑπομένει ἡ θήλεια τόν ἄρρενα πολλάκις διά τήν συντονίαν), οὐ μήν ἀλλά καί ὑπομένουσαι ἐνίοτε ὀχεύονται, καθάπερ τά πρόβατα· καί ὅταν ὀργῶσι, παρεκκλίνουσιν ἀλλήλας.
196Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Πολλαῖς δέ καί διά τό δεῖσθαι τῆς συνουσίας ἢ διά τήν νεότητα καί τήν ἡλικίαν, ἢ διά τό χρόνον ἀπέχεσθαι πολύν, καταβαίνουσιν αἱ ὑστέραι κάτω, καί τά γυναικεῖα γίνεται πολλάκις τρίς τοῦ μηνός, ἕως ἂν συλλάβωσιν· τότε δ’ ἀπέρχονται πάλιν εἰς τόν ἄνω τόπον τόν οἰκεῖον.
197Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔνιαι μέν οὖν ἀρχόμεναι μᾶλλον πονοῦσι τῶν γυναικῶν, ἔνιαι δ’ ὕστερον, ἤδη τοῦ κυήματος ἔχοντος αὔξησιν μᾶλλον· πολλαῖς δέ καί πολλάκις καί στραγγουρίαι γίνονται τό τελευταῖον.
198Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 4; 20 (auctor 384BC-322BC)
Τόν αὐτόν δέ τρόπον δοκεῖ λανθάνειν καί ὅσα φαίνεται τίκτεσθαι πολυχρονιώτερα τῶν ἕνδεκα μηνῶν· καί γάρ τούτων ἡ τῆς συλλήψεως ἀρχή λανθάνει τάς γυναῖκας· πολλάκις γάρ πνευματικῶν γενομένων ἔμπροσθεν τῶν ὑστερῶν, μετά ταῦτα πλησιάσασαι καί συλλαβοῦσαι ἐκείνην οἴονται τήν ἀρχήν εἶναι τῆς συλλήψεως, δι’ ἣν ἐχρήσαντο τοῖς σημείοις ὁμοίοις.
199Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 4; 22 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν γάρ πλεῖστον καί παρά τοῖς πλείστοις ἓν τίκτουσιν αἱ γυναῖκες, πολλάκις δέ καί πολλαχοῦ δίδυμα, οἷον καί περί Αἴγυπτον.
200Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 4; 35 (auctor 384BC-322BC)
Καί τῶν ἐδεσμάτων δέ τῶν προσφερομένων περίπλεων φαίνεται πολλάκις.
201Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
Γίνονται δέ καί ἐξ ἀναπήρων ἀνάπηροι, οἷον ἐκ χωλῶν χωλοί καί τυφλῶν τυφλοί, καί ὅλως τά παρά φύσιν ἐοικότες πολλάκις, καί σημεῖα ἔχοντες συγγενῆ, οἷον φύματα καί οὐλάς.
202Aristoteles, Historia animalium, 7, VII 10; 5 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δ’ ἔδοξε τεθνεός τίκτεσθαι τό παιδίον, ὅταν ἀσθενικοῦ ὄντος, πρίν ἀποδεθῆναι τόν ὀμφαλόν, τό αἷμα ἔξω εἰς τόν ὀμφαλόν καί τό πέριξ τύχῃ ἐξερρυηκός· ἀλλά τεχνικαί τινες ἤδη τῶν μαιῶν γενόμεναι ἀπέθλιψαν εἴσω ἐκ τοῦ ὀμφαλοῦ, καί εὐθύς τό παιδίον, ὥσπερ ἔξαιμον γενόμενον πρότερον, πάλιν ἀνεβίωσεν.
203Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 2; 34 (auctor 384BC-322BC)
Πονοῦσι δέ καί ἀπόλλυνται πολλάκις, ὅταν ἐπιπολάζουσαι ξηρανθῶσιν ὑπό τοῦ ἡλίου· καταφέρεσθαι γάρ πάλιν οὐ δύνανται ῥᾳδίως.
204Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 2; 40 (auctor 384BC-322BC)
Μάχονται δέ πρός ἀλλήλους ὥσπερ οἱ κριοί τοῖς κέρασιν, ἐξαίροντες καί τύπτοντες· ὁρῶνται δέ μετ’ ἀλλήλων καί ἀθρόοι πολλάκις ὥσπερ ἀγέλη.
205Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 2; 50 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δέ κέφαλοι νέμονται τήν ἰλύν, διό καί βαρεῖς καί βλεννώδεις εἰσίν, ἰχθύν δ’ ὅλως οὐκ ἐσθίουσιν· διά τε τό ἐν τῇ ἰλύϊ διατρίβειν ἐξανακολυμβῶσι πολλάκις, ἵνα περιπλύνωνται τό βλέννος.
206Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 2; 54 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί οὗτος καί ἡ χάννα ἐκβάλλουσι τάς κοιλίας διώκοντες τούς ἐλάττους ἰχθῦς, διά τό πρός τῷ στόματι τάς κοιλίας τῶν ἰχθύων εἶναι καί στόμαχον μή ἔχειν.
207Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 2; 56 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί ἀλλήλων ἅπτονται, καθάπερ εἴρηται, καί τῶν ἐλαττόνων οἱ μείζους.
208Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 2; 70 (auctor 384BC-322BC)
Καί τάς μεταβολάς δ’ οὐχ ὑπομένουσι τάς ἰσχυράς, οἷον καί τοῖς φέρουσιν ἐάν βάπτωσιν εἰς ψυχρόν· ἀπόλλυνται γάρ ἀθρόαι πολλάκις.
209Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 3; 39 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δέ γαμψώνυχοι καί τῶν ἄλλων ἅπτονται ζῴων, ὅσων ἂν κρατῶσι, καί τῶν ὀρνέων· πλήν οὐκ ἀλληλοφάγοι τοῦ γένους τοῦ οἰκείου εἰσίν, ὥσπερ οἱ ἰχθύες ἅπτονται πολλάκις καί ἑαυτῶν.
210Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
Τοιαῦτα δ’ ἐστίν ὅ τε καλούμενος κάστωρ-καί τό σαθέριον καί τό σατύριον καί ἐνυδρίς καί ἡ καλουμένη λάταξ· ἔστι δέ τοῦτο πλατύτερον τῆς ἐνυδρίδος, καί ὀδόντας ἔχει ἰσχυρούς· ἐξιοῦσα γάρ νύκτωρ πολλάκις τάς περί τόν ποταμόν κερκίδας ἐκτέμνει τοῖς ὀδοῦσιν.
211Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 13; 26 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί ὅταν πνεῦμα ἀντικόψῃ νότιον ἐκπλέουσι τοῖς κολίαις καί τοῖς σκόμβροις, κάτω ἁλίσκονται μᾶλλον ἢ περί Βυζάντιον.
212Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 15; 18 (auctor 384BC-322BC)
Φασί δέ καί πολλάκις τριβομένου τοῦ βυθοῦ ἁλίσκεσθαι πλείους ἐν τῷ αὐτῷ βόλῳ τό δεύτερον ἢ τό πρῶτον.
213Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 15; 19 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐπειδάν ὄμβροι γένωνται μεγάλοι, πολλά φαίνεται ζῷα τῶν πρότερον ἢ ὅλως οὐχ ἑωραμένων ἢ οὐ πολλάκις.
214Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 17; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκδύνει δέ τά τοιαῦτα οὐχ ἅπαξ ἀλλά πολλάκις.
215Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 19; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δέ θύννοι καί οἱ ξιφίαι οἰστρῶσι περί κυνός ἐπιτολήν· ἔχουσι γάρ ἀμφότεροι τηνικαῦτα παρά τά πτερύγια οἷον σκωλήκιον τό καλούμενον οἶστρον, ὅμοιον μέν σκορπίῳ, μέγεθος δ’ ἡλίκον ἀράχνης· ποιοῦσι δέ ταῦτα πόνον τοιοῦτον ὥστ’ ἐξάλλεσθαι οὐκ ἔλαττον ἐνίοτε τόν ξιφίαν τοῦ δελφῖνος, διό καί τοῖς πλοίοις πολλάκις ἐμπίπτουσιν.
216Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 19; 24 (auctor 384BC-322BC)
Νόσημα δέ λοιμῶδες μέν οὐδέν εἰς τούς ἰχθῦς φαίνεται ἐμπῖπτον, οἷον ἐπί τῶν ἀνθρώπων συμβαίνει πολλάκις καί τῶν ζῳοτόκων καί τετραπόδων εἰς ἵππους καί βοῦς, καί τῶν ἄλλων εἰς ἔνια καί ἥμερα καί ἄγρια· νοσεῖν μέντοι γε δοκοῦσιν· τεκμαίρονται δ’ οἱ ἁλιεῖς τῷ ἐνίους ἁλίσκεσθαι λεπτούς καί ἠσθενηκόσιν ὁμοίους καί τό χρῶμα μεταβεβληκότας ἐν πολλοῖς καί πίοσιν ἑαλωκότας καί τῷ γένει τῷ αὐτῷ.
217Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 21; 2 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται δέ καί ὅπου ἂν τύχῃ τοῦ σώματος· πολλάκις γάρ τοῦ ποδός λαμβάνεται, ὁτέ δ’ ἐν τῷ ὠτί.
218Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 1; 51 (auctor 384BC-322BC)
Μάχεται δέ καί ἀετῷ αἰγυπιός καί κύκνος· κρατεῖ δ’ ὁ κύκνος πολλάκις· εἰσί δ’ οἱ κύκνοι καί ἀλληλοφάγοι μάλιστα τῶν ὀρνέων.
219Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Λάβραξ δέ καί κεστρεύς πολεμιώτατοι ὄντες κατ’ ἐνίους καιρούς συναγελάζονται ἀλλήλοις· συναγελάζονται γάρ πολλάκις οὐ μόνον τά ὁμόγονα, ἀλλά καί οἷς ἡ αὐτή καί ἡ παραπλήσιός ἐστι νομή, ἂν ᾖ ἄφθονος.
220Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 2; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ζῶσι δέ πολλάκις ἀφῃρημένοι οἱ κεστρεῖς τήν κέρκον καί οἱ γόγγροι μέχρι τῆς ἐξόδου τῆς περιττώσεως· ἀπεσθίεται δ’ ὁ μέν κεστρεύς ὑπό λάβρακος, ὁ δέ γόγγρος ὑπό μυραίνης.
221Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 3; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τό τε γάρ τῶν προβάτων ἦθος, ὥσπερ λέγεται, εὔηθες καί ἀνόητον· πάντων γάρ τῶν τετραπόδων κάκιστόν ἐστι, καί ἕρπει εἰς τάς ἐρημίας πρός οὐδέν, καί πολλάκις χειμῶνος ὄντος ἐξέρχεται ἔνδοθεν, καί ὅταν ὑπό νιφετοῦ ληφθῶσιν, ἂν μή κινήσῃ ὁ ποιμήν, οὐκ ἐθέλουσιν ἀπιέναι, ἀλλ’ ἀπόλλυνται καταλειπόμενα, ἐάν μή ἄρρενας κομίσωσιν οἱ ποιμένες· τότε δ’ ἀκολουθοῦσιν.
222Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δέ· πολλάκις γάρ αἱ στέριφαι ἀφαιρούμεναι τάς μητέρας τά πωλία αὐταί στέργουσι, διά δέ τό μή ἔχειν γάλα διαφθείρουσιν.
223Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 6; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἤδη κατιδών τις τοῦτο πολλάκις ποιοῦσαν αὐτήν καί ὅτε σπάσαι τῆς ὀριγάνου πάλιν ἐπί τόν ἔχιν πορευομένην, ἐξέτιλε τήν ὀρίγανον· τούτου δέ συμβάντος ἀπέθανεν ἡ χελώνη.
224Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 8; 6 (auctor 384BC-322BC)
Τίκτει μέν οὖν ᾠά ἡ πέρδιξ οὐκ ἐλάττω ἢ δέκα, πολλάκις δ’ ἑκκαίδεκα· ὥσπερ δ’ εἴρηται, κακόηθες τό ὄρνεόν ἐστι καί πανοῦργον.
225Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 8; 8 (auctor 384BC-322BC)
Διά δέ τό εἶναι ἀφροδισιαστικοί, ὅπως μή ἐπῳάζῃ ἡ θήλεια, οἱ ἄρρενες τά ᾠά διακυλινδοῦσι καί συντρίβουσιν, ἐάν εὕρωσιν· ἡ δέ θήλεια ἀντιμηχανωμένη ἀποδιδράσκουσα τίκτει, καί πολλάκις διά τό ὀργᾶν τεκεῖν, ὅπου ἂν τύχῃ, ἐκβάλλει, ἂν μή παρῇ ὁ ἄρρην· καί ὅπως σώζηται ἀθρόα, οὐκ ἔρχεται πρός αὐτά.
226Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 8; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ πολλάκις διά ταῦτα σιωπῇ προσέρχεται, ὅπως μή ἄλλος τῆς φωνῆς ἀκούσας ἔλθῃ μαχούμενος αὐτῷ.
227Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 8; 22 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί ἡ θήλεια ἐπῳάζουσα ἀνίσταται, ὅταν τῇ θηρευούσῃ θηλείᾳ αἴσθηται προσέχοντα τόν ἄρρενα, καί ἀντᾴσασα ὑπομένει, ἵν’ ὀχευθῇ καί ἀποσπάσῃ ἀπό τῆς θηρευούσης.
228Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 8; 23 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτω δέ σφόδρα καί οἱ πέρδικες καί οἱ ὄρτυγες ἐπτόηνται περί τήν ὀχείαν, ὥστ’ εἰς τούς θηρεύοντας ἐμπίπτουσι καί πολλάκις καθιζάνουσιν ἐπί τάς κεφαλάς.
229Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 12; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δ’ ὑβρίς, φασί δέ τινες εἶναι τόν αὐτόν τοῦτον ὄρνιθα τῷ πτυγγί, οὗτος ἡμέρας μέν οὖν φαίνεται διά τό μή βλέπειν ὀξύ, τάς δέ νύκτας θηρεύει ὥσπερ οἱ ἀετοί· καί μάχονται δέ πρός τόν ἀετόν οὕτω σφόδρα ὥστ’ ἄμφω λαμβάνεσθαι πολλάκις ζῶντας ὑπό τῶν νομέων.
230Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 32; 10 (auctor 384BC-322BC)
Οὗτοι δ’ ἔχουσιν αὐχένα τε μέγαν καί παχύν καί πτερά καμπύλα, οὐροπύγιον δέ πλατύ· οἰκοῦσι δέ περί θάλατταν καί ἀκτάς, ἁρπάζοντες δέ καί οὐ δυνάμενοι φέρειν πολλάκις καταφέρονται εἰς βυθόν.
231Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 37; 6 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δ’ ὅτι τοῦτον τόν τρόπον ζῶσιν· ἁλίσκονται γάρ ἔχοντες κεστρέας πολλάκις ὄντες αὐτοί βραδύτατοι, τόν τάχιστον τῶν ἰχθύων.
232Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 37; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ δέ σηπία, ὥσπερ εἴρηται, τῷ τε θόλῳ πολλάκις χρῆται κρύψεως χάριν, καί προδείξασα εἰς τό πρόσθεν ἀναστρέφεται εἰς τόν θόλον· ἔτι δέ θηρεύει τοῖς μακροῖς τοῖς ἀποτείνουσιν οὐ μόνον τά μικρά τῶν ἰχθυδίων, ἀλλά καί κεστρέας πολλάκις.
233Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 40; 46 (auctor 384BC-322BC)
Διαφθείρουσι δέ καί τά τῶν κηφήνων, ἐάν ὑποφαίνῃ ἀπορία μέλιτος καί μή εὐμελιτῇ τά σμήνη· καί τοῖς ἐξαιροῦσι περί τοῦ μέλιτος τότε μάχονται μάλιστα, καί τούς ὑπάρχοντας τῶν κηφήνων ἐκβάλλουσι, καί πολλάκις ὁρῶνται ἐν τῷ τεύχει ἀποκαθήμεναι.
234Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 40; 71 (auctor 384BC-322BC)
Αἱ δέ τύπτουσαι ἀπόλλυνται διά τό μή δύνασθαι τό κέντρον ἄνευ τοῦ ἐντέρου ἐξαιρεῖσθαι· πολλάκις γάρ σώζεται, ἐάν ὁ πληγείς ἐπιμελῆται καί τό κέντρον ἐκθλίψῃ· τό δέ κέντρον ἀποβαλοῦσα ἡ μέλιττα ἀποθνήσκει.
235Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 40; 75 (auctor 384BC-322BC)
Καί τἆλλα δέ καθαριώτατόν ἐστι τό ζῷον· διό καί τό περίττωμα πολλάκις ἀφιᾶσιν ἀποπετόμεναι, διά τό δυσῶδες εἶναι.
236Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 42; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ πλανηθῶσί τινες τῶν ἀνθρηνῶν ἀπό τοῦ σμήνους, συστραφεῖσαι πρός τινα ὕλην ποιοῦσι κηρία, οἷάπερ καί ὁρᾶται ἐπιπολῆς ὄντα πολλάκις, καί ἐν τούτῳ ἐργάζονται ἡγεμόνα ἕνα· οὗτος δ’ ἐπάν ἐξέλθῃ καί αὐξήσῃ, ἀπάγει λαβών καί κατοικίζει μεθ’ αὑτοῦ εἰς σμῆνος.
237Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 45; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἀμύνεται δέ λακτίζων καί προσαφοδεύων καί εἰς τέτταρας ὀργυιάς ἀφ’ ἑαυτοῦ ῥίπτων· ῥᾳδίως δέ χρῆται τούτῳ καί πολλάκις, καί ἐπικαίει ὥστε ἀποψήχεσθαι τάς τρίχας τῶν κυνῶν.
238Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 49; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ δέ τάς πράξεις κατά τά πάθη συμβαίνει ποιεῖσθαι πᾶσι τοῖς ζῴοις, οὕτω πάλιν καί τά ἤθη μεταβάλλουσι κατά τάς πράξεις, πολλάκις δέ καί τῶν μορίων ἔνια, οἷον ἐπί τῶν ὀρνίθων συμβαίνει.
239Aristoteles, Historia animalium, 10, X 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἐν τῇ πρός τόν ἄνδρα συνουσίᾳ μεταξύ ὑγραίνεσθαι, μή πολλάκις δέ μηδέ σφόδρα.
240Aristoteles, Magna moralia, 1, 6, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
οἷον ὁ λίθος καὶ ὅλως τὰ βαρέα πέφυκε κάτω φέρεσθαι ἄν τις οὖν ἄνω ῥίπτῃ πολλάκις καὶ ἐθίζῃ ἄνω φέρεσθαι, ὅμως οὐκ ἄν ποτε ἄνω ἐνεχθείη, ἀλλ' ἀεὶ κάτω.
241Aristoteles, Magna moralia, 1, 17, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ οὖν ἡ προαίρεσις οὐθὲν τούτων ἐστίν, ἆρά γέ ἐστιν τὸ κατὰ διάνοιαν ἐν προαιρέσει; ἢ οὐδὲ τοῦτο; πολλὰ γὰρ διανοούμεθα καὶ δοξάζομεν κατὰ διάνοιαν ἆρ' οὖν ἃ διανοούμεθα, ταῦτα καὶ προαιρούμεθα; ἢ οὔ; πολλάκις γὰρ διανοούμεθα ὑπὲρ τῶν ἐν Ἰνδοῖς, ἀλλ' οὔτι καὶ προαιρούμεθα.
242Aristoteles, Magna moralia, 1, 33, 14; 33 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γάρ ἐστι δίκαιον οἰκέτῃ πρὸς ἐλεύθερον ταὐτόν ὁ οἰκέτης γὰρ ἐὰν πατάξῃ τὸν ἐλεύθερον, οὐκ ἔστιν δίκαιος ἀντιπληγῆναι, ἀλλὰ πολλάκις.
243Aristoteles, Magna moralia, 2, 6, 24; 60 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπειδὴ δέ ἐστι τῶν περὶ τὰ ἄλλα ἀκρασιῶν λεγομένων ἡ περὶ τὴν ὀργὴν οὖσα ἀκρασία ψεκτοτάτη, πότερον ψεκτοτέρα ἐστὶν ἡ περὶ τὴν ὀργὴν ἢ ἡ περὶ τὰς ἡδονάς; Ἔστιν οὖν ἡ περὶ τὴν ὀργὴν ἀκρασία ὁμοία τῶν παίδων τοῖς πρὸς τὸ διακονεῖν προθύμως ἔχουσιν καὶ γὰρ οὗτοι, ὅταν εἴπῃ ὁ δεσπότης "δός μοι," τῇ προθυμίᾳ ἐξενεχθέντες, πρὸ τοῦ ἀκοῦσαι ὃ δεῖ δοῦναι, ἔδωκαν, καὶ ἐν τῇ δόσει διήμαρτον πολλάκις γὰρ δέον βιβλίον δοῦναι γραφεῖον ἔδωκαν.
244Aristoteles, Magna moralia, 2, 7, 31; 84 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλ' οὐκ ἐὰν ἀπὸ τοῦ λόγου τὴν ἀρχὴν λάβῃ πρὸς τὰ καλά, οὐκ ἀκολουθεῖ τὰ πάθη ὁμογνωμονοῦντα, ἀλλὰ πολλάκις ἐναντιοῦται διὸ μᾶλλον ἀρχῇ ἔοικεν πρὸς τὴν ἀρετὴν τὸ πάθος εὖ διακείμενον ἢ ὁ λόγος.
245Aristoteles, Magna moralia, 2, 8, 10; 24 (auctor 384BC-322BC)
Τὴν δ' εὐτυχίαν οὐκ ἔχομεν οἰκείῳ καὶ ἰδίῳ ὀνόματι προσαγορεύειν, ἀλλ' αἰτίαν πολλάκις φαμὲν εἶναι αὐτήν ἡ δ' αἰτία ἀλλότριον τοῦ ὀνόματος.
246Aristoteles, Magna moralia, 2, 11, 24; 42 (auctor 384BC-322BC)
πολλάκις δὲ μένει μὲν ἡ φιλία, κακῶς δ' ἐχρήσατο τῷ φίλῳ, διὸ ἀγανακτοῦσιν ἔστι δὲ οὐδὲ τοῦτο ἄλογον.
247Aristoteles, Magna moralia, 2, 11, 41; 73 (auctor 384BC-322BC)
οὐκ ἔστιν δὲ ἡ ἐπὶ τούτων γινομένη φιλία πάντα ταῦτα ἔχουσα πολλάκις γὰρ ἄλλῳ μὲν εἶναι βουλόμεθα τἀγαθά, συζῆν μέντοι μετ' ἄλλου.
248Aristoteles, Magna moralia, 2, 12, 8; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἁπλῶς μὲν οὖν οὐκ ἂν δόξειεν εἶναι ἡ εὔνοια φιλία (πολλοῖς γὰρ πολλάκις ἢ ἀπὸ τοῦ ἰδεῖν ἢ ἀπὸ τοῦ ἀκοῦσαί τι ὑπέρ τινος ἀγαθὸν εὖνοι γινόμεθα ἆρ' οὖν ἤδη καὶ φίλοι; ἢ οὔ; οὐ γὰρ εἴ τις ἦν Δαρείῳ εὔνους ἐν Πέρσαις ὄντι, ὥσπερ ἴσως ἦν, εὐθέως καὶ φιλία ἦν αὐτῷ πρὸς Δαρεῖον) ἀλλ' ἀρχὴ μὲν ἄν ποτε φιλίας ἡ εὔνοια δόξειεν εἶναι, γένοιτο δ' ἂν ἡ εὔνοια φιλία, εἰ προσλάβοι βούλησιν τοῦ τἀγαθὰ δυνατὸς ὢν πρᾶξαι πράττειν ἐκείνου ἕνεκεν ᾧ ἐστιν εὔνους.
249Aristoteles, Metaphysica, 1, 1; 12 (auctor 384BC-322BC)
πρὸς μὲν οὖν τὸ πράττειν ἐμπειρία τέχνης οὐδὲν δοκεῖ διαφέρειν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἐπιτυγχάνουσιν οἱ ἔμπειροι τῶν ἄνευ τῆς ἐμπειρίας λόγον ἐχόντων (αἴτιον δ' ὅτι ἡ μὲν ἐμπειρία τῶν καθ' ἕκαστόν ἐστι γνῶσις ἡ δὲ τέχνη τῶν καθόλου, αἱ δὲ πράξεις καὶ αἱ γενέσεις πᾶσαι περὶ τὸ καθ' ἕκαστόν εἰσιν· οὐ γὰρ ἄνθρωπον ὑγιάζει ὁ ἰατρεύων ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός, ἀλλὰ Καλλίαν ἢ Σωκράτην ἢ τῶν ἄλλων τινὰ τῶν οὕτω λεγομένων ᾧ συμβέβηκεν ἀνθρώπῳ εἶναι· ἐὰν οὖν ἄνευ τῆς ἐμπειρίας ἔχῃ τις τὸν λόγον, καὶ τὸ καθόλου μὲν γνωρίζῃ τὸ δ' ἐν τούτῳ καθ' ἕκαστον ἀγνοῇ, πολλάκις διαμαρτήσεται τῆς θεραπείας· θεραπευτὸν γὰρ τὸ καθ' ἕκαστον) · ἀλλ' ὅμως τό γε εἰδέναι καὶ τὸ ἐπαΐειν τῇ τέχνῃ τῆς ἐμπειρίας ὑπάρχειν οἰόμεθα μᾶλλον, καὶ σοφωτέρους τοὺς τεχνίτας τῶν ἐμπείρων ὑπολαμβάνομεν, ὡς κατὰ τὸ εἰδέναι μᾶλλον ἀκολουθοῦσαν τὴν σοφίαν πᾶσι· τοῦτο δ' ὅτι οἱ μὲν τὴν αἰτίαν ἴσασιν οἱ δ' οὔ.
250Aristoteles, Metaphysica, 1, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
οὗτοι μὲν οὖν, ὥσπερ λέγομεν, καὶ μέχρι τούτου δυοῖν αἰτίαιν ὧν ἡμεῖς διωρίσαμεν ἐν τοῖς περὶ φύσεως ἡμμένοι φαίνονται, τῆς τε ὕλης καὶ τοῦ ὅθεν ἡ κίνησις, ἀμυδρῶς μέντοι καὶ οὐθὲν σαφῶς ἀλλ' οἷον ἐν ταῖς μάχαις οἱ ἀγύμναστοι ποιοῦσιν· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι περιφερόμενοι τύπτουσι πολλάκις καλὰς πληγάς, ἀλλ' οὔτε ἐκεῖνοι ἀπὸ ἐπιστήμης οὔτε οὗτοι ἐοίκασιν εἰδέναι ὅ τι λέγουσιν· σχεδὸν γὰρ οὐθὲν χρώμενοι φαίνονται τούτοις ἀλλ' ἢ κατὰ μικρόν.
251Aristoteles, Metaphysica, 1, 9; 41 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι αἱ στιγμαὶ ἐκ τίνος ἐνυπάρξουσιν· τούτῳ μὲν οὖν τῷ γένει καὶ διεμάχετο Πλάτων ὡς ὄντι γεωμετρικῷ δόγματι, ἀλλ' ἐκάλει ἀρχὴν γραμμῆς – τοῦτο δὲ πολλάκις ἐτίθει – τὰς ἀτόμους γραμμάς.
252Aristoteles, Metaphysica, 4, 5; 48 (auctor 384BC-322BC)
ἐνδέχεται γὰρ τὸ αὐτὸ κατὰ μὲν τὴν ὄψιν μέλι φαίνεσθαι τῇ δὲ γεύσει μή, καὶ τῶν ὀφθαλμῶν δυοῖν ὄντοιν μὴ ταὐτὰ ἑκατέρᾳ τῇ ὄψει, ἂν ὦσιν ἀνόμοιαι· ἐπεὶ πρός γε τοὺς διὰ τὰς πάλαι εἰρημένας αἰτίας τὸ φαινόμενον φάσκοντας ἀληθὲς εἶναι, καὶ διὰ τοῦτο πάνθ' ὁμοίως εἶναι ψευδῆ καὶ ἀληθῆ· οὔτε γὰρ ἅπασι ταὐτὰ φαίνεσθαι οὔτε ταὐτῷ ἀεὶ ταὐτά, ἀλλὰ πολλάκις τἀναντία κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον (ἡ μὲν γὰρ ἁφὴ δύο λέγει ἐν τῇ ἐπαλλάξει τῶν δακτύλων ἡ δ' ὄψις ἕν) · ἀλλ' οὔ τι τῇ αὐτῇ γε καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ αἰσθήσει καὶ ὡσαύτως καὶ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ, ὥστε τοῦτ' ἂν εἴη ἀληθές.
253Aristoteles, Metaphysica, 7, 3; 14 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δ' ἑκάστοις γνώριμα καὶ πρῶτα πολλάκις ἠρέμα ἐστὶ γνώριμα, καὶ μικρὸν ἢ οὐθὲν ἔχει τοῦ ὄντος· ἀλλ' ὅμως ἐκ τῶν φαύλως μὲν γνωστῶν αὐτῷ δὲ γνωστῶν τὰ ὅλως γνωστὰ γνῶναι πειρατέον, μεταβαίνοντας, ὥσπερ εἴρηται, διὰ τούτων αὐτῶν.
254Aristoteles, Metaphysica, 7, 12; 13 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δὴ ταῦτα οὕτως ἔχει, φανερὸν ὅτι ἡ τελευταία διαφορὰ ἡ οὐσία τοῦ πράγματος ἔσται καὶ ὁ ὁρισμός, εἴπερ μὴ δεῖ πολλάκις ταὐτὰ λέγειν ἐν τοῖς ὅροις· περίεργον γάρ.
255Aristoteles, Metaphysica, 9, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
εἰ οὖν τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς δὲ καὶ ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι ὄν, οἱ αὐτοὶ τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί.
256Aristoteles, Metaphysica, 11, 6; 1 (auctor 384BC-322BC)
παραπλήσιον δὲ τοῖς εἰρημένοις ἐστὶ καὶ τὸ λεχθὲν ὑπὸ τοῦ Πρωταγόρου· καὶ γὰρ ἐκεῖνος ἔφη πάντων εἶναι χρημάτων μέτρον ἄνθρωπον, οὐδὲν ἕτερον λέγων ἢ τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ τοῦτο καὶ εἶναι παγίως· τούτου δὲ γιγνομένου τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι, καὶ κακὸν καὶ ἀγαθὸν εἶναι, καὶ τἆλλα τὰ κατὰ τὰς ἀντικειμένας λεγόμενα φάσεις, διὰ τὸ πολλάκις τοισδὶ μὲν φαίνεσθαι τόδε εἶναι καλὸν τοισδὶ δὲ τοὐναντίον, μέτρον δ' εἶναι τὸ φαινόμενον ἑκάστῳ.
257Aristoteles, Metaphysica, 12, 8; 22 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δὲ λοιπὰ μυθικῶς ἤδη προσῆκται πρὸς τὴν πειθὼ τῶν πολλῶν καὶ πρὸς τὴν εἰς τοὺς νόμους καὶ τὸ συμφέρον χρῆσιν· ἀνθρωποειδεῖς τε γὰρ τούτους καὶ τῶν ἄλλων ζῴων ὁμοίους τισὶ λέγουσι, καὶ τούτοις ἕτερα ἀκόλουθα καὶ παραπλήσια τοῖς εἰρημένοις, ὧν εἴ τις χωρίσας αὐτὸ λάβοι μόνον τὸ πρῶτον, ὅτι θεοὺς ᾤοντο τὰς πρώτας οὐσίας εἶναι, θείως ἂν εἰρῆσθαι νομίσειεν, καὶ κατὰ τὸ εἰκὸς πολλάκις εὑρημένης εἰς τὸ δυνατὸν ἑκάστης καὶ τέχνης καὶ φιλοσοφίας καὶ πάλιν φθειρομένων καὶ ταύτας τὰς δόξας ἐκείνων οἷον λείψανα περισεσῶσθαι μέχρι τοῦ νῦν.
258Aristoteles, Meteorologica, 1, I 3; 34 (auctor 384BC-322BC)
Ὁρῶμεν δή τήν κίνησιν ὅτι δύναται διακρίνειν τόν ἀέρα καί ἐκπυροῦν, ὥστε καί τά φερόμενα τηκόμενα φαίνεσθαι πολλάκις.
259Aristoteles, Meteorologica, 1, I 3; 39 (auctor 384BC-322BC)
Διά τε ταύτην οὖν τήν αἰτίαν ἀφικνεῖται πρός τόνδε τόν τόπον ἡ θερμότης, καί διά τό τό περιέχον πῦρ τόν ἀέρα διαρραίνεσθαι τῇ κινήσει πολλάκις καί φέρεσθαι κάτω βίᾳ.
260Aristoteles, Meteorologica, 1, I 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ νοῆσαι οἷον ὑπέκκαυμα τοῦτο ὃ νῦν εἴπομεν πῦρ περιτετάσθαι τῆς περί τήν γῆν σφαίρας ἔσχατον, ὥστε μικρᾶς κινήσεως τυχόν ἐκκάεσθαι πολλάκις ὥσπερ τόν καπνόν· ἔστι γάρ ἡ φλόξ πνεύματος ξηροῦ ζέσις.
261Aristoteles, Meteorologica, 1, I 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Διαφέρει δ’ ἤδη κατά τήν τοῦ ὑπεκκαύματος θέσιν ἢ τό πλῆθος· ἂν μέν γάρ πλάτος ἔχῃ καί μῆκος τό ὑπέκκαυμα, πολλάκις ὁρᾶται καιομένη φλόξ ὥσπερ ἐν ἀρούρᾳ καιομένης καλάμης, ἂν δέ κατά μῆκος μόνον, οἱ καλούμενοι δαλοί καί αἶγες καί ἀστέρες.
262Aristoteles, Meteorologica, 1, I 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δ’ ἐκ τῶν τοιούτων καί δαλοί ἐκπίπτουσιν, ὅταν συγκριθῇ μᾶλλον· συνιόν δέ τι χάσμα δοκεῖ.
263Aristoteles, Meteorologica, 1, I 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτα καί πλείους ἑνός ἅμα γεγένηνται πολλάκις.
264Aristoteles, Meteorologica, 1, I 6; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οὗτοι δέ πολλάκις ἅμα πάντες μετέωροι φαίνονται ὑπέρ τοῦ ὁρίζοντος.
265Aristoteles, Meteorologica, 1, I 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
Καί φανερῶν δ’ αὐτῶν ὄντων ἁπάντων καί μή φαινομένων ἁπάντων, ἀλλ’ ἐνίων ὄντων πρός τῷ ἡλίῳ, οὐθέν ἧττον κομῆται φαίνονται γιγνόμενοι πολλάκις.
266Aristoteles, Meteorologica, 1, I 7; 3 (auctor 384BC-322BC)
Αὕτη δέ αὐτή τε καί τοῦ συνεχοῦς ὑπ’ αὐτήν ἀέρος ἐπί πολύ συμπεριάγεται περί τήν γῆν ὑπό τῆς φορᾶς καί τῆς κινήσεως τῆς κύκλῳ· φερομένη δέ καί κινουμένη τοῦτον τόν τρόπον, ᾗ ἂν τύχῃ εὔκρατος οὖσα, πολλάκις ἐκπυροῦται, διό φαμεν γίγνεσθαι καί τάς τῶν σποράδων ἀστέρων διαδρομάς.
267Aristoteles, Meteorologica, 1, I 7; 12 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο γάρ μάλιστα μηνύει μή εἶναι ἀνάκλασίν τινα τόν κομήτην, ὡς ἅλω ἐν ὑπεκκαύματι καθαρῷ πρός αὐτόν τόν ἀστέρα γιγνομένην, καί μή ὡς λέγουσιν οἱ περί Ἱπποκράτην, πρός τόν ἥλιον, ὅτι καί καθ’ αὑτόν γίγνεται κομήτης πολλάκις καί πλεονάκις ἢ περί τῶν ὡρισμένων τινάς ἀστέρων.
268Aristoteles, Meteorologica, 1, I 7; 18 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δέ μή γίνεσθαι πολλούς μηδέ πολλάκις κομήτας, καί μᾶλλον ἐκτός τῶν τροπικῶν ἢ ἐντός, αἴτιος ἥ τε τοῦ ἡλίου καί ἡ τῶν ἀστέρων κίνησις, οὐ μόνον ἐκκρίνουσα τό θερμόν, ἀλλά καί διακρίνουσα τό συνιστάμενον.
269Aristoteles, Meteorologica, 1, I 8; 35 (auctor 384BC-322BC)
Διό καθάπερ εἴπομεν πρότερον, οὐ πολλοί οὐδέ πολλάκις γίγνονται κομῆται, διά τό συνεχῶς ἀποκεκρίσθαι τε καί ἀποκρίνεσθαι καθ’ ἑκάστην περίοδον εἰς τοῦτον τόν τόπον ἀεί τήν τοιαύτην σύστασιν.
270Aristoteles, Meteorologica, 1, I 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ τοῦτο καί ἐν τοῖς ἔξω τόποις ἰδεῖν γινόμενον ἔστιν· ἀτμίζειν γάρ τά φρέατα βορείοις μᾶλλον ἢ νοτίοις.
271Aristoteles, Meteorologica, 1, I 12; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλά μήν οὐδ’ ὥσπερ αἱ ψακάδες ἄνω μέν ὀχοῦνται διά μικρότητα, ἐνδιατρίψασαι δ’ ἐπί τοῦ ἀέρος, ὥσπερ καί ἐπί τοῦ ὕδατος γῆ καί χρυσός διά μικρομέρειαν πολλάκις ἐπιπλέουσιν, οὕτως ἐπί τοῦ ἀέρος τό ὕδωρ, συνελθόντων δέ πολλῶν μικρῶν μεγάλαι καταφέρονται ψακάδες· τοῦτο γάρ οὐκ ἐνδέχεται γενέσθαι ἐπί τῆς χαλάζης· οὐ γάρ συμφύεται τά πεπηγότα ὥσπερ τά ὑγρά.
272Aristoteles, Meteorologica, 1, I 12; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ πολλάκις ὦπται νέφη φερόμενα σύν ψόφῳ πολλῷ παρ’ αὐτήν τήν γῆν, ὥστε φοβερόν εἶναι τοῖς ἀκούουσι καί ὁρῶσιν ὡς ἐσομένου τινός μείζονος.
273Aristoteles, Meteorologica, 1, I 12; 28 (auctor 384BC-322BC)
Γίνεται δέ καί περί τήν Ἀραβίαν καί τήν Αἰθιοπίαν τοῦ θέρους τά ὕδατα καί οὐ τοῦ χειμῶνος, καί ταῦτα ῥαγδαῖα, καί τῆς αὐτῆς ἡμέρας πολλάκις, διά τήν αὐτήν αἰτίαν· ταχύ γάρ ψύχεται τῇ ἀντιπεριστάσει, ἣ γίνεται διά τό ἀλεεινήν εἶναι τήν χώραν ἰσχυρῶς.
274Aristoteles, Meteorologica, 1, I 14; 33 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ’ ὁ Βόσπορος ἀεί μέν ῥεῖ διά τό προσχοῦσθαι, καί ἔστιν ἔτι ταῦτα καί τοῖς ὄμμασιν ἰδεῖν ὅν τινα συμβαίνει τρόπον· ὅτε γάρ ἀπό τῆς Ἀσίας ᾐόνα ποιήσειεν ὁ ῥοῦς, τό ὄπισθεν λίμνη ἐγίγνετο μικρά τό πρῶτον, εἶτ’ ἐξηράνθη, μετά δέ τοῦτο ἄλλη ἀπό ταύτης ᾐών, καί λίμνη ἀπ’ αὐτῆς· καί τοῦτο ἀεί οὕτω συνέβαινεν ὁμοίως· τούτου δέ γινομένου πολλάκις ἀνάγκη προϊόντος τοῦ χρόνου ὥσπερ ποταμόν γενέσθαι, τέλος δέ καί τοῦτον ξηρόν.
275Aristoteles, Meteorologica, 2, II 1; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ῥέουσα δ’ ἡ θάλαττα φαίνεται κατά τάς στενότητας, εἴ που διά τήν περιέχουσαν γῆν εἰς μικρόν ἐκ μεγάλου συνάγεται πελάγους, διά τό ταλαντεύεσθαι δεῦρο κἀκεῖσε πολλάκις.
276Aristoteles, Meteorologica, 2, II 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε οὐδέ ποτε ξηρανεῖται· πάλιν γάρ ἐκεῖνο φθήσεται καταβάν εἰς τήν αὐτήν τό προανελθόν· διαφέρει γάρ οὐθέν ἅπαξ τοῦτ’ εἰπεῖν ἢ πολλάκις.
277Aristoteles, Meteorologica, 2, II 4; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὁτέ μέν οὖν συμβαίνει καί τούς αὐχμούς καί τάς ἐπομβρίας πολλούς ἅμα καί κατά συνεχῆ γίνεσθαι χώραν, ὁτέ δέ καί κατά μέρη· πολλάκις γάρ ἡ μέν κύκλῳ χώρα λαμβάνει τούς ὡραίους ὄμβρους ἢ καί πλείους, ἐν δέ τινι μέρει ταύτης αὐχμός ἐστιν· ὁτέ δέ τοὐναντίον τῆς κύκλῳ πάσης ἢ μετρίοις χρωμένης ὕδασιν ἢ καί μᾶλλον αὐχμώσης, ἕν τι μόριον ὕδατος ἄφθονον λαμβάνει πλῆθος.
278Aristoteles, Meteorologica, 2, II 4; 17 (auctor 384BC-322BC)
Καί συμβαίνει τοῦτο πολλάκις, ὥσπερ ἐπί τοῦ σώματος, ἐάν ἡ ἄνω κοιλία ξηρά ᾖ, τήν κάτω ἐναντίως διακεῖσθαι, καί ταύτης ξηρᾶς οὔσης ὑγράν εἷναι τήν ἄνω καί ψυχράν, οὕτω καί περί τούς τόπους ἀντιπεριίστασθαι καί μεταβάλλειν τάς ἀναθυμιάσεις.
279Aristoteles, Meteorologica, 2, II 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ’ αὐτήν τήν γῆν φθάνει ξηραίνων πρίν γενέσθαι ἔκκρισιν ἀθρόαν, ὥσπερ εἰς πολύ πῦρ ἐάν ὀλίγον ἐμπέσῃ ὑπέκκαυμα, φθάνει πολλάκις πρίν καπνόν ποιῆσαι κατακαυθέν.
280Aristoteles, Meteorologica, 2, II 6; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ ἀπό τοῦ Δ εὖρος· οὗτος γάρ ἀπ’ ἀνατολῆς χειμερινῆς πνεῖ, γειτνιῶν τῷ νότῳ, διό καί πολλάκις εὐρόνοτοι λέγονται πνεῖν.
281Aristoteles, Meteorologica, 2, II 7; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ διά τίν’ αἰτίαν περί τόπους τινάς πολλάκις γίνεται τοῦτο τό πάθος οὐδεμιᾷ διαφέροντας ὑπερβολῇ τοιαύτῃ παρά τούς ἄλλους; καίτοι ἐχρῆν.
282Aristoteles, Meteorologica, 2, II 8; 19 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ γάρ νοεῖν ὅτι ὥσπερ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν καί τρόμων καί σφυγμῶν αἴτιόν ἐστιν ἡ τοῦ πνεύματος ἐναπολαμβανομένη δύναμις, οὕτω καί ἐν τῇ γῇ τό πνεῦμα παραπλήσια ποιεῖν, καί τόν μέν τῶν σεισμῶν οἷον τρόμον εἶναι τόν δ’ οἷον σφυγμόν, καί καθάπερ συμβαίνει πολλάκις μετά τήν οὔρησιν διά τοῦ σώματος (γίνεται γάρ ὥσπερ τρόμος τις ἀντιμεθισταμένου τοῦ πνεύματος ἔξωθεν ἔσω ἀθρόου), τοιαῦτα γίνεσθαι καί περί τήν γῆν.
283Aristoteles, Meteorologica, 2, II 8; 37 (auctor 384BC-322BC)
Γίνονται γάρ καί ἄνεμοι πρό τῶν ἐκλείψεων πολλάκις, ἀκρόνυχοι μέν πρός τῶν μεσονυκτίων ἐκλείψεων, μεσονύκτιοι δέ πρό τῶν ἑῴων.
284Aristoteles, Meteorologica, 2, II 8; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ’ ἰσχυρός γένηται σεισμός, οὐκ εὐθύς οὐδ’ εἰσάπαξ παύεται σείσας, ἀλλά τό πρῶτον μέν μέχρι περί τετταράκοντα πρόεισι πολλάκις ἡμέρας, ὕστερον δέ καί ἐφ’ ἓν καί ἐπί δύο ἔτη ἐπισημαίνει κατά τούς αὐτούς τόπους.
285Aristoteles, Meteorologica, 2, II 8; 53 (auctor 384BC-322BC)
Κατά μέρος δέ γίγνονται οἱ σεισμοί τῆς γῆς, καί πολλάκις ἐπί μικρόν τόπον, οἱ δ’ ἄνεμοι οὐ κατά μέρος· κατά μέρος μέν, ὅταν αἱ ἀναθυμιάσεις αἱ κατά τόν τόπον αὐτόν καί τόν γειτνιῶντα συνέλθωσιν εἰς ἕν, ὥσπερ καί τούς αὐχμούς ἔφαμεν γίγνεσθαι καί τάς ὑπερομβρίας τάς κατά μέρος.
286Aristoteles, Meteorologica, 2, II 9; 3 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί οἱ κεραυνοί καί οἱ ἐκνεφίαι καί πάντα τά τοιαῦτα φέρεται κάτω, καί τοι πεφυκότος ἄνω τοῦ θερμοῦ φέρεσθαι παντός· ἀλλ’ εἰς τοὐναντίον τῆς πυκνότητος ἀναγκαῖον γίγνεσθαι τήν ἔκθλιψιν, οἷον οἱ πυρῆνες οἱ ἐκ τῶν δακτύλων πηδῶντες· καί γάρ ταῦτα βάρος ἔχοντα φέρεται πολλάκις ἄνω.
287Aristoteles, Meteorologica, 3, III 1; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ πνεῦμα τοῦτο ἐκκρινόμενον κατά μικρά μέν καί σποράδην διαχεόμενον καί πολλάκις γιγνόμενον καί διαπνέον καί λεπτομερέστερον ὂν βροντάς ποιεῖ καί ἀστραπάς· ἂν δ’ ἀθρόον καί πυκνότερον, ἧττον δ’ ἐκκριθῇ λεπτόν, ἐκνεφίας ἄνεμος γίνεται.
288Aristoteles, Meteorologica, 3, III 1; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό ἐκκρινόμενον πνεῦμα τό ἐν τῷ νέφει ἑτέρῳ ἀντιτυπήσῃ οὕτως, ὥσπερ ὅταν ἐξ εὐρέος εἰς στενόν βιάζηται ὁ ἄνεμος ἐν πύλαις ἢ ὁδοῖς· συμβαίνει γάρ πολλάκις ἐν τοῖς τοιούτοις ἀπωσθέντος τοῦ πρώτου μορίου τοῦ ῥέοντος σώματος διά τό μή ὑπείκειν, ἢ διά στενότητα ἢ διά τό ἀντιπνεῖν, κύκλον καί δίνην γίνεσθαι τοῦ πνεύματος· τό μέν γάρ εἰς τό πρόσθεν κωλύει προϊέναι, τό δ’ ὄπισθεν ἐπωθεῖ, ὥστ’ ἀναγκάζεται εἰς τό πλάγιον, ᾗ οὐ κωλύεται, φέρεσθαι, καί οὕτως ἀεί τό ἐχόμενον, ἕως ἂν ἓν γένηται, τοῦτο δ’ ἐστί κύκλος· οὗ γάρ μία φορά σχήματος, τοῦτο καί αὐτό ἀνάγκη κύκλον εἶναι.
289Aristoteles, Meteorologica, 3, III 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τῆς μέν οὖν ἅλω φαίνεται πολλάκις κύκλος ὅλος, καί γίγνεται περί ἥλιον καί σελήνην καί περί τά λαμπρά τῶν ἄστρων, ἔτι δ’ οὐθέν ἧττον νυκτός ἢ ἡμέρας καί περί μεσημβρίαν ἢ δείλην· ἕωθεν δ’ ἐλαττονάκις καί περί δύσιν.
290Aristoteles, Meteorologica, 3, III 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ μεταξύ τοῦ φοινικοῦ καί πρασίνου φαίνεται πολλάκις ξανθόν.
291Aristoteles, Meteorologica, 3, III 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
Διά δέ τήν τῆς ὄψεως ἀσθένειαν πολλάκις καί ἄνευ συστάσεως ποιεῖ ἀνάκλασιν, οἷόν ποτε συνέβαινέ τινι πάθος ἠρέμα καί οὐκ ὀξύ βλέποντι· ἀεί γάρ εἴδωλον ἐδόκει προηγεῖσθαι βαδίζοντι αὐτῷ, ἐξ ἐναντίας βλέπον πρός αὐτόν.
292Aristoteles, Meteorologica, 3, III 4; 48 (auctor 384BC-322BC)
Γίγνεται δέ τοῦτο τό πάθος καταφανές καί ἐπί τῶν ἀνθῶν· ἐν γάρ τοῖς ὑφάσμασι καί ποικίλμασιν ἀμύθητον διαφέρει τῇ φαντασίᾳ ἄλλα παρ’ ἄλλα τιθέμενα ἔνια τῶν χρωμάτων, οἷον καί τά πορφυρᾶ ἐν λευκοῖς ἢ μέλασιν ἐρίοις, ἔτι δ’ ἐν αὐγῇ τοιᾳδί ἢ τοιᾳδί· διό καί οἱ ποικιλταί φασι διαμαρτάνειν ἐργαζόμενοι πρός τόν λύχνον πολλάκις τῶν ἀνθῶν, λαμβάνοντες ἕτερα ἀνθ’ ἑτέρων.
293Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 6; 15 (auctor 384BC-322BC)
Καί τά στομώματα ποιοῦσιν οὕτως· ὑφίσταται γάρ καί ἀποκαθαίρεται κάτω ἡ σκωρία· ὅταν δέ πολλάκις πάθῃ καί καθαρός γένηται, τοῦτο στόμωμα γίγνεται.
294Aristoteles, Meteorologica, 4, IV 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ ποιοῦσι δέ πολλάκις αὐτό διά τό ἀπουσίαν γίγνεσθαι πολλήν καί τόν σταθμόν ἐλάττω ἀποκαθαιρομένου.
295Aristoteles, Oeconomica, 1; 62 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτο ποιητέον ἐν μικραῖς οἰκονομίαις ὀλιγάκις, ἐν δ' ἐπιτροπευομέναις πολλάκις.
296Aristoteles, Physica, 1, 9; 7 (auctor 384BC-322BC)
ἡ μὲν γὰρ ὑπομένουσα συναιτία τῇ μορφῇ τῶν γιγνομένων ἐστίν, ὥσπερ μήτηρ· ἡ δ' ἑτέρα μοῖρα τῆς ἐναντιώσεως πολλάκις ἂν φαντασθείη τῷ πρὸς τὸ κακοποιὸν αὐτῆς ἀτενίζοντι τὴν διάνοιαν οὐδ' εἶναι τὸ παράπαν.
297Aristoteles, Physica, 2, 7; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔρχεται δὲ τὰ τρία εἰς [τὸ] ἓν πολλάκις· τὸ μὲν γὰρ τί ἐστι καὶ τὸ οὗ ἕνεκα ἕν ἐστι, τὸ δ' ὅθεν ἡ κίνησις πρῶτον τῷ εἴδει ταὐτὸ τούτοις· ἄνθρωπος γὰρ ἄνθρωπον γεννᾷ-καὶ ὅλως ὅσα κινούμενα κινεῖ (ὅσα δὲ μή, οὐκέτι φυσικῆς· οὐ γὰρ ἐν αὑτοῖς ἔχοντα κίνησιν οὐδ' ἀρχὴν κινήσεως κινεῖ, ἀλλ' ἀκίνητα ὄντα· διὸ τρεῖς αἱ πραγματεῖαι, ἡ μὲν περὶ ἀκινήτων, ἡ δὲ περὶ κινουμένων μὲν ἀφθάρτων δέ, ἡ δὲ περὶ τὰ φθαρτά).
298Aristoteles, Physica, 2, 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
οὐ γὰρ ἀπὸ τύχης οὐδ' ἀπὸ συμπτώματος δοκεῖ ὕειν πολλάκις τοῦ χειμῶνος, ἀλλ' ἐὰν ὑπὸ κύνα· οὐδὲ καύματα ὑπὸ κύνα, ἀλλ' ἂν χειμῶνος.
299Aristoteles, Physica, 3, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
δοκεῖ δ' ἡ κίνησις εἶναι τῶν συνεχῶν, τὸ δ' ἄπειρον ἐμφαίνεται πρῶτον ἐν τῷ συνεχεῖ· διὸ καὶ τοῖς ὁριζομένοις τὸ συνεχὲς συμβαίνει προσχρήσασθαι πολλάκις τῷ λόγῳ τῷ τοῦ ἀπείρου, ὡς τὸ εἰς ἄπειρον διαιρετὸν συνεχὲς ὄν.
300Aristoteles, Physica, 4, 1; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα οὐ μόνον πρὸς ἡμᾶς, τὸ ἄνω καὶ κάτω καὶ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν· ἡμῖν μὲν γὰρ οὐκ ἀεὶ τὸ αὐτό, ἀλλὰ κατὰ τὴν θέσιν, ὅπως ἂν στραφῶμεν, γίγνεται (διὸ καὶ ταὐτὸ πολλάκις δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ πρόσθεν καὶ ὄπισθεν), ἐν δὲ τῇ φύσει διώρισται χωρὶς ἕκαστον.
301Aristoteles, Physica, 4, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
διὰ δὲ τὸ μεταβάλλειν πολλάκις μένοντος τοῦ περιέχοντος τὸ περιεχόμενον καὶ διῃρημένον, οἷον ἐξ ἀγγείου ὕδωρ, τὸ μεταξὺ εἶναί τι δοκεῖ διάστημα, ὡς ὄν τι παρὰ τὸ σῶμα τὸ μεθιστάμενον.
302Aristoteles, Physica, 4, 13; 11 (auctor 384BC-322BC)
ἆρ' οὖν ὑπολείψει; ἢ οὔ, εἴπερ αἰεὶ ἔστι κίνησις; ἄλλος οὖν ἢ ὁ αὐτὸς πολλάκις; δῆλον ὅτι ὡς ἂν ἡ κίνησις, οὕτω καὶ ὁ χρόνος· εἰ μὲν γὰρ ἡ αὐτὴ καὶ μία γίγνεταί ποτε, ἔσται καὶ χρόνος εἷς καὶ ὁ αὐτός, εἰ δὲ μή, οὐκ ἔσται.
303Aristoteles, Physica, 5, 4; 13 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δ' οὖν μία καὶ ἡ αὐτή, ἐνδέχοιτ' ἂν τὸ αὐτὸ καὶ ἓν καὶ φθείρεσθαι καὶ εἶναι πολλάκις.
304Aristoteles, Physica, 8, 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπ' ἀλλοιώσεως ὁποιασοῦν· οὐ γὰρ εἰ μεριστὸν εἰς ἄπειρα τὸ ἀλλοιούμενον, διὰ τοῦτο καὶ ἡ ἀλλοίωσις, ἀλλ' ἀθρόα γίγνεται πολλάκις, ὥσπερ ἡ πῆξις.
305Aristoteles, Physica, 8, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
τό τε γὰρ αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ κινούμενον φύσει κινεῖται, οἷον ἕκαστον τῶν ζῴων (κινεῖται γὰρ τὸ ζῷον αὐτὸ ὑφ' αὑτοῦ, ὅσων δ' ἡ ἀρχὴ ἐν αὐτοῖς τῆς κινήσεως, ταῦτα φύσει φαμὲν κινεῖσθαι· διὸ τὸ μὲν ζῷον ὅλον φύσει αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ, τὸ μέντοι σῶμα ἐνδέχεται καὶ φύσει καὶ παρὰ φύσιν κινεῖσθαι· διαφέρει γὰρ ὁποίαν τε ἂν κίνησιν κινούμενον τύχῃ καὶ ἐκ ποίου στοιχείου συνεστηκός), καὶ τῶν ὑπ' ἄλλου κινουμένων τὰ μὲν φύσει κινεῖται τὰ δὲ παρὰ φύσιν, παρὰ φύσιν μὲν οἷον τὰ γεηρὰ ἄνω καὶ τὸ πῦρ κάτω, ἔτι δὲ τὰ μόρια τῶν ζῴων πολλάκις κινεῖται παρὰ φύσιν, παρὰ τὰς θέσεις καὶ τοὺς τρόπους τῆς κινήσεως.
306Aristoteles, Physica, 8, 8; 63 (auctor 384BC-322BC)
ὥστ' οὐδὲν κωλύει συνεχῶς κινεῖσθαι καὶ μηδένα χρόνον διαλείπειν· ἡ μὲν γὰρ κύκλῳ κίνησίς ἐστιν ἀφ' αὑτοῦ εἰς αὑτό, ἡ δὲ κατ' εὐθεῖαν ἀφ' αὑτοῦ εἰς ἄλλο· καὶ ἡ μὲν ἐν τῷ κύκλῳ οὐδέποτε ἐν τοῖς αὐτοῖς, ἡ δὲ κατ' εὐθεῖαν πολλάκις ἐν τοῖς αὐτοῖς.
307Aristoteles, Physica, 8, 8; 64 (auctor 384BC-322BC)
τὴν μὲν οὖν ἀεὶ ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ γιγνομένην ἐνδέχεται κινεῖσθαι συνεχῶς, τὴν δ' ἐν τοῖς αὐτοῖς πολλάκις οὐκ ἐνδέχεται· ἀνάγκη γὰρ ἅμα κινεῖσθαι τὰς ἀντικειμένας.
308Aristoteles, Physica, 8, 8; 65 (auctor 384BC-322BC)
ὥστ' οὐδ' ἐν τῷ ἡμικυκλίῳ οὐδ' ἐν ἄλλῃ περιφερείᾳ οὐδεμιᾷ ἐνδέχεται συνεχῶς κινεῖσθαι· πολλάκις γὰρ ἀνάγκη ταὐτὰ κινεῖσθαι καὶ τὰς ἐναντίας μεταβάλλειν μεταβολάς· οὐ γὰρ συνάπτει τῇ ἀρχῇ τὸ πέρας.
309Aristoteles, Physica, 8, 8; 67 (auctor 384BC-322BC)
φανερὸν δὲ ἐκ ταύτης τῆς διαιρέσεως ὅτι οὐδὲ τὰς ἄλλας ἐνδέχεται κινήσεις εἶναι συνεχεῖς· ἐν ἁπάσαις γὰρ ταὐτὰ συμβαίνει κινεῖσθαι πολλάκις, οἷον ἐν ἀλλοιώσει τὰ μεταξύ, καὶ ἐν τῇ τοῦ ποσοῦ τὰ ἀνὰ μέσον μεγέθη, καὶ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ ὡσαύτως· οὐδὲν γὰρ διαφέρει ὀλίγα ἢ πολλὰ ποιῆσαι, ἐν οἷς ἐστὶν ἡ μεταβολή, οὐδὲ μεταξὺ θεῖναί τι ἢ ἀφελεῖν· ἀμφοτέρως γὰρ συμβαίνει ταὐτὰ κινεῖσθαι πολλάκις.
310Aristoteles, Politica, 1, 1254B; 62 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ δὲ σκοπεῖν ἐν τοῖς κατὰ φύσιν ἔχουσι μᾶλλον τὸ φύσει, καὶ μὴ ἐν τοῖς διεφθαρμένοις· διὸ καὶ τὸν βέλτιστα διακείμενον καὶ κατὰ σῶμα καὶ κατὰ ψυχὴν ἄνθρωπον θεωρητέον, ἐν ᾧ τοῦτο δῆλον· τῶν γὰρ μοχθηρῶν ἢ μοχθηρῶς ἐχόντων δόξειεν ἂν ἄρχειν πολλάκις τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς διὰ τὸ φαύλως καὶ παρὰ φύσιν ἔχειν.
311Aristoteles, Politica, 1; 71 (auctor 384BC-322BC)
βούλεται μὲν οὖν ἡ φύσις καὶ τὰ σώματα διαφέροντα ποιεῖν τὰ τῶν ἐλευθέρων καὶ τῶν δούλων, τὰ μὲν ἰσχυρὰ πρὸς τὴν ἀναγκαίαν χρῆσιν, τὰ δ' ὀρθὰ καὶ ἄχρηστα πρὸς τὰς τοιαύτας ἐργασίας, ἀλλὰ χρήσιμα πρὸς πολιτικὸν βίον (οὗτος δὲ καὶ γίνεται διῃρημένος εἴς τε τὴν πολεμικὴν χρείαν καὶ τὴν εἰρηνικήν) , συμβαίνει δὲ πολλάκις καὶ τοὐναντίον, τοὺς μὲν τὰ σώματα ἔχειν ἐλευθέρων τοὺς δὲ τὰς ψυχάς· ἐπεὶ τοῦτό γε φανερόν, ὡς εἰ τοσοῦτον γένοιντο διάφοροι τὸ σῶμα μόνον ὅσον αἱ τῶν θεῶν εἰκόνες, τοὺς ὑπολειπομένους πάντες φαῖεν ἂν ἀξίους εἶναι τούτοις δουλεύειν.
312Aristoteles, Politica, 1; 85 (auctor 384BC-322BC)
ἡ δὲ φύσις βούλεται μὲν τοῦτο ποιεῖν πολλάκις, οὐ μέντοι δύναται.
313Aristoteles, Politica, 1; 131 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ τὸν πλοῦτον πολλάκις τιθέασι νομίσματος πλῆθος, διὰ τὸ περὶ τοῦτ' εἶναι τὴν χρηματιστικὴν καὶ τὴν καπηλικήν.
314Aristoteles, Politica, 1; 132 (auctor 384BC-322BC)
ὁτὲ δὲ πάλιν λῆρος εἶναι δοκεῖ τὸ νόμισμα καὶ νόμος παντάπασι, φύσει δ' οὐθέν, ὅτι μεταθεμένων τε τῶν χρωμένων οὐθενὸς ἄξιον οὐδὲ χρήσιμον πρὸς οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων ἐστί, καὶ νομίσματος πλουτῶν πολλάκις ἀπορήσει τῆς ἀναγκαίας τροφῆς· καίτοι ἄτοπον τοιοῦτον εἶναι πλοῦτον οὗ εὐπορῶν λιμῷ ἀπολεῖται, καθάπερ καὶ τὸν Μίδαν ἐκεῖνον μυθολογοῦσι διὰ τὴν ἀπληστίαν τῆς εὐχῆς πάντων αὐτῷ γιγνομένων τῶν παρατιθεμένων χρυσῶν.
315Aristoteles, Politica, 1; 199 (auctor 384BC-322BC)
ἀπορήσειε δ' ἄν τις, τὸ νῦν εἰρημένον εἰ ἀληθές, ἆρα καὶ τοὺς τεχνίτας δεήσει ἔχειν ἀρετήν· πολλάκις γὰρ δι' ἀκολασίαν ἐλλείπουσι τῶν ἔργων.
316Aristoteles, Politica, 2, 1267B; 148 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ [ἂν] οἱ χαρίεντες ἀγανακτοῖεν ὡς οὐκ ἴσων ὄντες ἄξιοι, διὸ καὶ φαίνονται πολλάκις ἐπιτιθέμενοι καὶ στασιάζοντες· ἔτι δ' ἡ πονηρία τῶν ἀνθρώπων ἄπληστον, καὶ τὸ πρῶτον μὲν ἱκανὸν διωβελία μόνον, ὅταν δ' ἤδη τοῦτ' ᾖ πάτριον, ἀεὶ δέονται τοῦ πλείονος, ἕως εἰς ἄπειρον ἔλθωσιν.
317Aristoteles, Politica, 2; 192 (auctor 384BC-322BC)
ἥ τε γὰρ Θετταλῶν πενεστεία πολλάκις ἐπέθετο τοῖς Θετταλοῖς, ὁμοίως δὲ καὶ τοῖς Λάκωσιν οἱ εἵλωτες (ὥσπερ γὰρ ἐφεδρεύοντες τοῖς ἀτυχήμασι διατελοῦσιν) · περὶ δὲ τοὺς Κρῆτας οὐδέν πω τοιοῦτον συμβέβηκεν.
318Aristoteles, Politica, 2; 222 (auctor 384BC-322BC)
ἡ γὰρ ἀρχὴ κυρία μὲν αὐτὴ τῶν μεγίστων αὐτοῖς ἐστιν, γίνονται δ' ἐκ τοῦ δήμου παντός, ὥστε πολλάκις ἐμπίπτουσιν ἄνθρωποι σφόδρα πένητες εἰς τὸ ἀρχεῖον, οἳ διὰ τὴν ἀπορίαν ὤνιοι ἦσαν.
319Aristoteles, Politica, 2; 223 (auctor 384BC-322BC)
ἐδήλωσαν δὲ πολλάκις μὲν καὶ πρότερον, καὶ νῦν δὲ ἐν τοῖς Ἀνδρίοις· διαφθαρέντες γὰρ ἀργυρίῳ τινές, ὅσον ἐφ' ἑαυτοῖς, ὅλην τὴν πόλιν ἀπώλεσαν, καὶ διὰ τὸ τὴν ἀρχὴν εἶναι λίαν μεγάλην καὶ ἰσοτύραννον δημαγωγεῖν [αὐτοὺς] ἠναγκάζοντο καὶ οἱ βασιλεῖς, ὥστε καὶ ταύτῃ συνεπιβλάπτεσθαι τὴν πολιτείαν· δημοκρατία γὰρ ἐξ ἀριστοκρατίας συνέβαινεν.
320Aristoteles, Politica, 2; 267 (auctor 384BC-322BC)
πολλάκις γὰρ ἐκβάλλουσι συστάντες τινὲς τοὺς κόσμους ἢ τῶν συναρχόντων αὐτῶν ἢ τῶν ἰδιωτῶν· ἔξεστι δὲ καὶ μεταξὺ τοῖς κόσμοις ἀπειπεῖν τὴν ἀρχήν.
321Aristoteles, Politica, 2; 269 (auctor 384BC-322BC)
πάντων δὲ φαυλότατον τὸ τῆς ἀκοσμίας τῶν δυνατῶν, ἣν καθιστᾶσι πολλάκις οἳ ἂν μὴ δίκας βούλωνται δοῦναι τῶν δυνατῶν· ᾗ καὶ δῆλον ὡς ἔχει τι πολιτείας ἡ τάξις, ἀλλ' οὐ πολιτεία ἐστὶν ἀλλὰ δυναστεία μᾶλλον.
322Aristoteles, Politica, 2; 272 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ τὸ τῶν περιοίκων μένει τοῖς Κρησίν, οἱ δ' εἵλωτες ἀφίστανται πολλάκις.
323Aristoteles, Politica, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ ὁ πολίτης ἀμφισβητεῖται πολλάκις· οὐ γὰρ τὸν αὐτὸν ὁμολογοῦσι πάντες εἶναι πολίτην· ἔστι γάρ ὅστις ἐν δημοκρατίᾳ πολίτης ὢν ἐν ὀλιγαρχίᾳ πολλάκις οὐκ ἔστι πολίτης.
324Aristoteles, Politica, 3, 1276B; 37 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ περὶ μὲν ταύτης τῆς ἀπορίας εἰς ἄλλον καιρὸν χρήσιμος ἡ σκέψις (περὶ γὰρ μεγέθους τῆς πόλεως, τό τε πόσον καὶ πότερον ἔθνος ἓν ἢ πλείω συμφέρει, δεῖ μὴ λανθάνειν τὸν πολιτικόν) · ἀλλὰ τῶν αὐτῶν κατοικούντων τὸν αὐτὸν τόπον, πότερον ἕως ἂν ᾖ τὸ γένος ταὐτὸ τῶν κατοικούντων, τὴν αὐτὴν εἶναι φατέον πόλιν, καίπερ αἰεὶ τῶν μὲν φθειρομένων τῶν δὲ γινομένων, ὥσπερ καὶ ποταμοὺς εἰώθαμεν λέγειν τοὺς αὐτοὺς καὶ κρήνας τὰς αὐτάς, καίπερ αἰεὶ τοῦ μὲν ἐπιγινομένου νάματος τοῦ δ' ὑπεξιόντος, ἢ τοὺς μὲν ἀνθρώπους φατέον εἶναι τοὺς αὐτοὺς διὰ τὴν τοιαύτην αἰτίαν, τὴν δὲ πόλιν ἑτέραν· εἴπερ γάρ ἐστι κοινωνία τις ἡ πόλις, ἔστι δὲ κοινωνία πολιτῶν πολιτείας, γινομένης ἑτέρας τῷ εἴδει καὶ διαφερούσης τῆς πολιτείας ἀναγκαῖον εἶναι δόξειεν ἂν καὶ τὴν πόλιν εἶναι μὴ τὴν αὐτήν, ὥσπερ γε καὶ χορὸν ὁτὲ μὲν κωμικὸν ὁτὲ δὲ τραγικὸν ἕτερον εἶναί φαμεν, τῶν αὐτῶν πολλάκις ἀνθρώπων ὄντων, ὁμοίως δὲ καὶ πᾶσαν ἄλλην κοινωνίαν καὶ σύνθεσιν ἑτέραν, ἂν εἶδος ἕτερον ᾖ τῆς συνθέσεως, οἷον ἁρμονίαν τῶν αὐτῶν φθόγγων ἑτέραν εἶναι λέγομεν, ἂν ὁτὲ μὲν ᾖ Δώριος ὁτὲ δὲ Φρύγιος.
325Aristoteles, Politica, 3; 103 (auctor 384BC-322BC)
ἀλλὰ μὴν καὶ τῆς ἀρχῆς γε τοὺς λεγομένους τρόπους ῥᾴδιον διελεῖν· καὶ γὰρ ἐν τοῖς ἐξωτερικοῖς λόγοις διοριζόμεθα περὶ αὐτῶν πολλάκις.
326Aristoteles, Politica, 3, 1284B; 230 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δ' αὐτὸ καὶ περὶ τὰς πόλεις καὶ τὰ ἔθνη ποιοῦσιν οἱ κύριοι τῆς δυνάμεως, οἷον Ἀθηναῖοι μὲν περὶ Σαμίους καὶ Χίους καὶ Λεσβίους (ἐπεὶ γὰρ θᾶττον ἐγκρατῶς ἔσχον τὴν ἀρχήν, ἐταπείνωσαν αὐτοὺς παρὰ τὰς συνθήκας) , ὁ δὲ Περσῶν βασιλεὺς Μήδους καὶ Βαβυλωνίους καὶ τῶν ἄλλων τοὺς πεφρονηματισμένους διὰ τὸ γενέσθαι ποτ' ἐπ' ἀρχῆς ἐπέκοπτε πολλάκις.
327Aristoteles, Politica, 4; 37 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ αἱ πόλεις οὐκ ἐξ ἑνὸς ἀλλ' ἐκ πολλῶν σύγκεινται μερῶν, ὥσπερ εἴρηται πολλάκις.
328Aristoteles, Politica, 4; 45 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ταῦτ' εἴτε κεχωρισμένως ὑπάρχει τισὶν εἴτε τοῖς αὐτοῖς, οὐθὲν διαφέρει πρὸς τὸν λόγον· καὶ γὰρ ὁπλιτεύειν καὶ γεωργεῖν συμβαίνει τοῖς αὐτοῖς πολλάκις.
329Aristoteles, Politica, 4; 89 (auctor 384BC-322BC)
καὶ μάλιστα δὲ σχολάζει τὸ τοιοῦτον πλῆθος· οὐ γὰρ ἐμποδίζει αὐτοὺς οὐθὲν ἡ τῶν ἰδίων ἐπιμέλεια, τοὺς δὲ πλουσίους ἐμποδίζει, ὥστε πολλάκις οὐ κοινωνοῦσι τῆς ἐκκλησίας οὐδὲ τοῦ δικάζειν.
330Aristoteles, Politica, 4; 94 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι δ' εἰσὶ δύο πολιτεῖαι παρὰ δημοκρατίαν τε καὶ ὀλιγαρχίαν, ὧν τὴν μὲν ἑτέραν λέγουσί τε πάντες καὶ εἴρηται τῶν τεττάρων πολιτειῶν εἶδος ἕν (λέγουσι δὲ τέτταρας μοναρχίαν ὀλιγαρχίαν δημοκρατίαν, τέταρτον δὲ τὴν καλουμένην ἀριστοκρατίαν) · πέμπτη δ' ἐστὶν ἣ προσαγορεύεται τὸ κοινὸν ὄνομα πασῶν (πολιτείαν γὰρ καλοῦσιν) , ἀλλὰ διὰ τὸ μὴ πολλάκις γίνεσθαι λανθάνει τοὺς πειρωμένους ἀριθμεῖν τὰ τῶν πολιτειῶν εἴδη, καὶ χρῶνται ταῖς τέτταρσι μόνον (ὥσπερ Πλάτων) ἐν ταῖς πολιτείαις.
331Aristoteles, Politica, 4; 155 (auctor 384BC-322BC)
διὰ γὰρ τὸ ἐν ταύταις πολλάκις ὀλίγον εἶναι τὸ μέσον, αἰεὶ ὁπότεροι ἂν ὑπερέχωσιν, εἴθ' οἱ τὰς οὐσίας ἔχοντες εἴθ' ὁ δῆμος, οἱ τὸ μέσον ἐκβαίνοντες καθ' αὑτοὺς ἄγουσι τὴν πολιτείαν, ὥστε ἢ δῆμος γίγνεται ἢ ὀλιγαρχία.
332Aristoteles, Politica, 4; 160 (auctor 384BC-322BC)
λέγω δὲ τὸ πρὸς ὑπόθεσιν, ὅτι πολλάκις, οὔσης ἄλλης πολιτείας αἱρετωτέρας, ἐνίοις οὐδὲν κωλύει συμφέρειν ἑτέραν μᾶλλον εἶναι πολιτείαν.
333Aristoteles, Politica, 4; 211 (auctor 384BC-322BC)
εἰσὶ δὲ αἱ μὲν πολιτικαὶ τῶν ἐπιμελειῶν, ἢ πάντων τῶν πολιτῶν πρός τινα πρᾶξιν, οἷον στρατηγὸς στρατευομένων, ἢ κατὰ μέρος, οἷον ὁ γυναικονόμος ἢ παιδονόμος· αἱ δ' οἰκονομικαί (πολλάκις γὰρ αἱροῦνται σιτομέτρας) · αἱ δ' ὑπηρετικαὶ καὶ πρὸς ἅς, ἂν εὐπορῶσι, τάττουσι δούλους.
334Aristoteles, Politica, 4; 216 (auctor 384BC-322BC)
δέονται δ' ἐνίοτε τῶν αὐτῶν ἀρχῶν καὶ νόμων αἱ μικραὶ ταῖς μεγάλαις· πλὴν αἱ μὲν δέονται πολλάκις τῶν αὐτῶν, ταῖς δ' ἐν πολλῷ χρόνῳ τοῦτο συμβαίνει, διόπερ οὐθὲν κωλύει πολλὰς ἐπιμελείας ἅμα προστάττειν (οὐ γὰρ ἐμποδιοῦσιν ἀλλήλαις) , καὶ πρὸς τὴν ὀλιγανθρωπίαν ἀναγκαῖον τὰ ἀρχεῖα οἷον ὀβελισκολύχνια ποιεῖν.
335Aristoteles, Politica, 4, 1300A; 223 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δὲ συμβαίνειν εἴωθεν ὅταν εὐπορία τις ᾖ μισθοῦ τοῖς ἐκκλησιάζουσιν· σχολάζοντες γὰρ συλλέγονταί τε πολλάκις καὶ ἅπαντα αὐτοὶ κρίνουσιν.
336Aristoteles, Politica, 5, 1303A; 36 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ γὰρ σῶμα ἐκ μερῶν σύγκειται καὶ δεῖ αὐξάνεσθαι ἀνάλογον ἵνα μένῃ ἡ συμμετρία, εἰ δὲ μή, φθείρεται, ὅταν ὁ μὲν ποὺς τεττάρων πηχῶν ᾖ τὸ δ' ἄλλο σῶμα δυοῖν σπιθαμαῖν, ἐνίοτε δὲ κἂν εἰς ἄλλου ζῴου μεταβάλοι μορφήν, εἰ μὴ μόνον κατὰ τὸ ποσὸν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ ποιὸν αὐξάνοιτο παρὰ τὸ ἀνάλογον, οὕτω καὶ πόλις σύγκειται ἐκ μερῶν, ὧν πολλάκις λανθάνει τι αὐξανόμενον, οἷον τὸ τῶν ἀπόρων πλῆθος ἐν ταῖς δημοκρατίαις καὶ πολιτείαις.
337Aristoteles, Politica, 5; 41 (auctor 384BC-322BC)
λέγω δὲ παρὰ μικρόν, ὅτι πολλάκις λανθάνει μεγάλη γινομένη μετάβασις τῶν νομίμων, ὅταν παρορῶσι τὸ μικρόν, ὥσπερ ἐν Ἀμβρακίᾳ μικρὸν ἦν τὸ τίμημα, τέλος δ' ἀπ' οὐθενὸς ἦρχον, ὡς ἔγγιον ἢ μηθὲν διαφέρον τοῦ μηθὲν τὸ μικρόν.
338Aristoteles, Politica, 5; 91 (auctor 384BC-322BC)
γίγνεται δὲ μεταβολὴ τῶν ὀλιγαρχιῶν καὶ ἐν πολέμῳ καὶ ἐν εἰρήνῃ, ἐν μὲν πολέμῳ διὰ τὴν πρὸς τὸν δῆμον ἀπιστίαν στρατιώταις ἀναγκαζομένων χρῆσθαι (ᾧ γὰρ ἂν ἐγχειρίσωσιν, οὗτος πολλάκις γίνεται τύραννος, ὥσπερ ἐν Κορίνθῳ Τιμοφάνης· ἂν δὲ πλείους, οὗτοι αὑτοῖς περιποιοῦνται δυναστείαν· ὁτὲ δὲ ταῦτα δεδιότες μεταδιδόασι τῷ πλήθει τῆς πολιτείας διὰ τὸ ἀναγκάζεσθαι τῷ δήμῳ χρῆσθαι) · ἐν δὲ τῇ εἰρήνῃ διὰ τὴν ἀπιστίαν τὴν πρὸς ἀλλήλους ἐγχειρίζουσι τὴν φυλακὴν στρατιώταις καὶ ἄρχοντι μεσιδίῳ, ὃς ἐνίοτε γίνεται κύριος ἀμφοτέρων, ὅπερ συνέβη ἐν Λαρίσῃ ἐπὶ τῆς τῶν Ἀλευαδῶν ἀρχῆς τῶν περὶ Σῖμον, καὶ ἐν Ἀβύδῳ ἐπὶ τῶν ἑταιριῶν ὧν ἦν μία ἡ Ἰφιάδου.
339Aristoteles, Politica, 5; 95 (auctor 384BC-322BC)
πολλάκις γὰρ τὸ ταχθὲν πρῶτον τίμημα πρὸς τοὺς παρόντας καιρούς, ὥστε μετέχειν ἐν μὲν τῇ ὀλιγαρχίᾳ ὀλίγους ἐν δὲ τῇ πολιτείᾳ τοὺς μέσους, εὐετηρίας γιγνομένης δι' εἰρήνην ἢ δι' ἄλλην τιν' εὐτυχίαν συμβαίνει πολλαπλασίου γίγνεσθαι τιμήματος ἀξίας τὰς αὐτὰς κτήσεις, ὥστε πάντας πάντων μετέχειν, ὁτὲ μὲν ἐκ προσαγωγῆς καὶ κατὰ μικρὸν γινομένης τῆς μεταβολῆς καὶ λανθανούσης, ὁτὲ δὲ καὶ θᾶττον.
340Aristoteles, Politica, 5; 115 (auctor 384BC-322BC)
ἐν μὲν οὖν ταῖς εὖ κεκραμέναις πολιτείαις, εἰπερ ἄλλο τι δεῖ τηρεῖν ὅπως μηθὲν παρανομῶσι, καὶ μάλιστα τὸ μικρὸν φυλάττειν· λανθάνει γὰρ παραδυομένη ἡ παρανομία, ὥσπερ τὰς οὐσίας τὸ μικρὸν δαπάνημα ἀναιρεῖ πολλάκις γινόμενον.
341Aristoteles, Politica, 5; 120 (auctor 384BC-322BC)
διὸ ἐὰν πλείους ὦσιν ἐν τῷ πολιτεύματι, πολλὰ συμφέρει τῶν δημοτικῶν νομοθετημάτων, οἷον τὸ ἑξαμήνους τὰς ἀρχὰς εἶναι, ἵνα πάντες οἱ ὅμοιοι μετέχωσιν· ἔστι γὰρ ὥσπερ δῆμος ἤδη οἱ ὅμοιοι (διὸ καὶ ἐν τούτοις ἐγγίγνονται δημαγωγοὶ πολλάκις, ὥσπερ εἴρηται πρότερον) , ἔπειθ' ἧττον εἰς δυναστείας ἐμπίπτουσιν αἱ ὀλιγαρχίαι καὶ ἀριστοκρατίαι (οὐ γὰρ ὁμοίως ῥᾴδιον κακουργῆσαι ὀλίγον χρόνον ἄρχοντας καὶ πολύν, ἐπεὶ διὰ τοῦτο ἐν ταῖς ὀλιγαρχίαις καὶ δημοκρατίαις γίγνονται τυραννίδες· ἢ γὰρ οἱ μέγιστοι ἐν ἑκατέρᾳ ἐπιτίθενται τυραννίδι, ἔνθα μὲν οἱ δημαγωγοὶ ἔνθα δ' οἱ δυνάσται, ἢ οἱ τὰς μεγίστας ἔχοντες ἀρχάς, ὅταν πολὺν χρόνον ἄρχωσιν) .
342Aristoteles, Politica, 5; 140 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι ἐνδέχεται τοὺς τὰ δύο ταῦτα ἔχοντας ἀκρατεῖς εἶναι, ὥστε καθάπερ καὶ αὑτοῖς οὐχ ὑπηρετοῦσιν εἰδότες καὶ φιλοῦντες αὑτούς, οὕτω καὶ πρὸς τὸ κοινὸν οὐθὲν κωλύει ἔχειν ἐνίους· ἁπλῶς δέ, ὅσα ἐν τοῖς νόμοις ὡς συμφέροντα λέγομεν ταῖς πολιτείαις, ἅπαντα ταῦτα σῴζει τὰς πολιτείας, καὶ τὸ πολλάκις εἰρημένον μέγιστον στοιχεῖον, τὸ τηρεῖν ὅπως κρεῖττον ἔσται τὸ βουλόμενον τὴν πολιτείαν πλῆθος τοῦ μὴ βουλομένου.
343Aristoteles, Politica, 5, 1311A; 165 (auctor 384BC-322BC)
βούλεται δ' ὁ βασιλεὺς εἶναι φύλαξ, ὅπως οἱ μὲν κεκτημένοι τὰς οὐσίας μηθὲν ἄδικον πάσχωσιν, ὁ δὲ δῆμος μὴ ὑβρίζηται μηθέν· ἡ δὲ τυραννίς, ὥσπερ εἴρηται πολλάκις, πρὸς οὐδὲν ἀποβλέπει κοινόν, εἰ μὴ τῆς ἰδίας ὠφελείας χάριν.
344Aristoteles, Politica, 5; 199 (auctor 384BC-322BC)
πολλάκις δὲ καὶ πρακτικώτερον τοῦ μίσους· συντονώτερον γὰρ ἐπιτίθενται διὰ τὸ μὴ χρῆσθαι λογισμῷ τὸ πάθος (μάλιστα δὲ συμβαίνει τοῖς θυμοῖς ἀκολουθεῖν διὰ τὴν ὕβριν, δι' ἣν αἰτίαν ἥ τε τῶν Πεισιστρατιδῶν κατελύθη τυραννὶς καὶ πολλαὶ τῶν ἄλλων) , ἀλλὰ μᾶλλον τὸ μῖσος· ἡ μὲν γὰρ ὀργὴ μετὰ λύπης πάρεστιν, ὥστε οὐ ῥᾴδιον λογίζεσθαι, ἡ δ' ἔχθρα ἄνευ λύπης.
345Aristoteles, Politica, 6; 30 (auctor 384BC-322BC)
διὰ μὲν γὰρ τὸ μὴ πολλὴν οὐσίαν ἔχειν ἄσχολος, ὥστε μὴ πολλάκις ἐκκλησιάζειν διὰ δὲ τὸ ἔχειν τἀνακαῖα πρὸς τοῖς ἔργοις διατρίβουσι καὶ τῶν ἀλλοτρίων οὐκ ἐπιθυμοῦσιν, ἀλλ' ἥδιον αὐτοῖς τὸ ἐργάζεσθαι τοῦ πολιτεύεσθαι καὶ ἄρχειν, ὅπου ἂν μὴ ᾖ λήμματα μεγάλα ἀπὸ τῶν ἀρχῶν.
346Aristoteles, Politica, 6; 73 (auctor 384BC-322BC)
νῦν μὲν οὖν ὅπου τοιοῦτον πολὺ πλῆθος ἔστιν, ὅταν διαστῶσι, πολλάκις ἀγωνίζονται χεῖρον· δεῖ δὲ πρὸς τοῦτο φάρμακον παρὰ τῶν πολεμικῶν λαμβάνειν στρατηγῶν, οἳ συνδυάζουσι πρὸς τὴν ἱππικὴν δύναμιν καὶ τὴν ὁπλιτικὴν τὴν ἁρμόττουσαν τῶν ψιλῶν.
347Aristoteles, Politica, 6; 107 (auctor 384BC-322BC)
παρὰ πάσας δὲ ταύτας τὰς ἀρχὰς ἡ μάλιστα κυρία πάντων ἐστίν· ἡ γὰρ αὐτὴ πολλάκις ἔχει τὸ τέλος καὶ τὴν εἰσφοράν, ἢ προκάθηται τοῦ πλήθους, ὅπου κύριός ἐστιν ὁ δῆμος· δεῖ γὰρ εἶναι τὸ συνάγον τὸ κύριον κύριον τῆς πολιτείας.
348Aristoteles, Politica, 7; 146 (auctor 384BC-322BC)
σχεδὸν μὲν οὖν καὶ τὰ ἄλλα δεῖ νομίζειν εὑρῆσθαι πολλάκις ἐν τῷ πολλῷ χρόνῳ, μᾶλλον δ' ἀπειράκις.
349Aristoteles, Politica, 7; 241 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ τὸ αὐτὸ τέλος εἶναι φαίνεται καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ τοῖς ἀνθρώποις, καὶ τὸν αὐτὸν ὅρον ἀναγκαῖον εἶναι τῷ τε ἀρίστῳ ἀνδρὶ καὶ τῇ ἀρίστῃ πολιτείᾳ, φανερὸν ὅτι δεῖ τὰς εἰς τὴν σχολὴν ἀρετὰς ὑπάρχειν· τέλος γάρ, ὥσπερ εἴρηται πολλάκις, εἰρήνη μὲν πολέμου σχολὴ δ' ἀσχολίας.
350Aristoteles, Politica, 8; 13 (auctor 384BC-322BC)
ἔχει δὲ πολλὴν διαφορὰν καὶ τὸ τίνος ἕνεκεν πράττει τις ἢ μανθάνει· τὸ μὲν γὰρ αὑτοῦ χάριν ἢ φίλων ἢ δι' ἀρετὴν οὐκ ἀνελεύθερον, ὁ δὲ ταὐτὸ τοῦτο πράττων δι' ἄλλους πολλάκις θητικὸν καὶ δουλικὸν δόξειεν ἂν πράττειν.
351Aristoteles, Politica, 8; 15 (auctor 384BC-322BC)
νῦν μὲν γὰρ ὡς ἡδονῆς χάριν οἱ πλεῖστοι μετέχουσιν αὐτῆς· οἱ δ' ἐξ ἀρχῆς ἔταξαν ἐν παιδείᾳ διὰ τὸ τὴν φύσιν αὐτὴν ζητεῖν, ὅπερ πολλάκις εἴρηται, μὴ μόνον ἀσχολεῖν ὀρθῶς ἀλλὰ καὶ σχολάζειν δύνασθαι καλῶς.
352Aristoteles, Politica, 8; 37 (auctor 384BC-322BC)
καίτοι, καθάπερ εἴρηται πολλάκις, οὔτε πρὸς μίαν οὔτε πρὸς μάλιστα ταύτην βλέποντα ποιητέον τὴν ἐπιμέλειαν· εἰ δὲ καὶ πρὸς ταύτην, οὐδὲ τοῦτο ἐξευρίσκουσιν.
353Aristoteles, Politica, 8; 55 (auctor 384BC-322BC)
ὅσα γὰρ ἀβλαβῆ τῶν ἡδέων, οὐ μόνον ἁρμόττει πρὸς τὸ τέλος ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν ἀνάπαυσιν· ἐπεὶ δ' ἐν μὲν τῷ τέλει συμβαίνει τοῖς ἀνθρώποις ὀλιγάκις γίγνεσθαι, πολλάκις δὲ ἀναπαύονται καὶ χρῶνται ταῖς παιδιαῖς οὐχ ὅσον ἐπὶ πλέον ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἡδονήν, χρήσιμον ἂν εἴη διαναπαύειν ἐν ταῖς ἀπὸ ταύτης ἡδοναῖς.
354Aristoteles, Problemata, 1, 2 (auctor 384BC-322BC)
2. Διὰ τί [δὲ] τὰς νόσους ὑγιάζουσιν πολλάκις, ὅταν πολὺ ἐκστῇ τις; Καὶ ἐνίων ἰατρῶν τοιαύτη ἡ τέχνη· ὑπερβολαῖς γὰρ ἰῶνται οἴνου ἢ ὕδατος ἢ ἅλμης ἢ σίτου ἢ λιμοῦ.
355Aristoteles, Problemata, 1, 16; 4 (auctor 384BC-322BC)
δηλοῖ δὲ ἐπὶ τῶν παίδων· ὑγροκέφαλοί τε γάρ εἰσι, καὶ πολλάκις ἢ κορυζῶσιν ἢ αἷμα ποιεῖ ῥεῖν, καὶ φθεῖρας πλείους οἱ ἐν ταύτῃ τῇ ἡλικίᾳ ἔχουσιν.
356Aristoteles, Problemata, 1, 56; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν τοῖς πυρετοῖς διδόναι δεῖ τὸ ποτὸν πολλάκις καὶ κατ´ ὀλίγον.
357Aristoteles, Problemata, 1, 56; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ μὲν γὰρ πολὺ παραρρεῖ, τὸ δὲ ὀλίγον μὲν πολλάκις δὲ διαβρέχει καὶ εἰς τὰς σάρκας χωρεῖ.
358Aristoteles, Problemata, 4, 30 (auctor 384BC-322BC)
30. Διὰ τί ὅσοι θερμοὶ τὴν φύσιν, ἐὰν ἰσχυροὶ ὦσι καὶ εὐτραφεῖς, ἐὰν μὴ ἀφροδισιάσωσι, χολή τε προΐσταται αὐτοῖς πολλάκις καὶ ἔκπικρον ὑποχωρεῖ καὶ φλέγμα ἁλμυρὸν γίνεται, καὶ ἀλλοχροοῦσιν;
359Aristoteles, Problemata, 4, 31; 2 (auctor 384BC-322BC)
Οἷς οὖν πολὺ τὸ τοιοῦτον, ἀνάγκη πολλάκις ἐπιθυμεῖν τούτους ἀποκαθαίρεσθαι· κουφίζονται γάρ.
360Aristoteles, Problemata, 5, 5; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον ὅτι ἐγγύς ἐστι τῆς τροφῆς; ἐν ὅσῳ οὖν τἆλλα παρ´ ἐκείνης λαμβάνει, αὐτὴ πολλάκις λαμβάνει.
361Aristoteles, Problemata, 5, 12; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι ἀνώμαλοί εἰσι; πολλάκις γὰρ ἵστασθαι ποιοῦσιν.
362Aristoteles, Problemata, 5, 15; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ διὰ τὴν συνέχειαν καὶ σφοδρότητα τῆς κινήσεως οὐκ ἀναπαύεται ὁ σεισμὸς τῷ ἀνθρώπῳ τῶν νεύρων; τοῦ μὲν γὰρ ὅλου σώματος κρατεῖ ἡ ψυχὴ πολλάκις, μορίων δ´ οὔ, ὁπόταν πως κινηθῇ, οἷον καὶ καρδίας καὶ αἰδοίου.
363Aristoteles, Problemata, 5, 22 (auctor 384BC-322BC)
22. Διὰ τί τὰ σύμμετρα τῶν σωμάτων κάμνει τε πολλάκις καὶ ἀπαλλάττει ῥᾷον;
364Aristoteles, Problemata, 5, 22; 3 (auctor 384BC-322BC)
Κάμνει μὲν οὖν πολλάκις διὰ τοῦτο, ῥᾷον δὲ ἀπαλλάττει, ὅτι πᾶν κοινωνεῖ τὸ σῶμα· εἰς πλείω γὰρ διανεμόμενον τὸ πάθος γίνεται ἀσθενέστερον, ὥστε εὐαπαλλακτότερον.
365Aristoteles, Problemata, 5, 35; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ ὅτι πολλάκις συνίστανται καὶ οὐχ ὁμαλῶς κινοῦνται περὶ τὰς καμπάς; τὸ δὲ τοιοῦτον κοπῶδες.
366Aristoteles, Problemata, 9, 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τὸ δὲ πολλάκις λαβεῖν ἕλκος οὐδὲν ἀλλ´ ἢ πολὺν χρόνον ἔχειν ἐστὶν ἕλκος.
367Aristoteles, Problemata, 10; 81 (auctor 384BC-322BC)
καὶ πλεονάκις δ' ἐγείρονται, ὅσοις ψυχρὸς ὁ τόπος ὁ πέττων ἐστὶ τὴν περίττωσιν· ταχὺ γὰρ παύεται καὶ πολλάκις, ἡ δὲ διάπαυσις ἔγερσίς ἐστιν.
368Aristoteles, Problemata, 10; 138 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τὰ μὲν τῶν ζῴων ἅπαξ ὀχεύεται, τὰ δὲ πολλάκις, καὶ τὰ μὲν ὥρᾳ ἔτους, τὰ δ' ὅτε ἔτυχεν, ἄνθρωπος μὲν ἀεί, τὰ δὲ ἄγρια οὐ πολλάκις, καὶ ὗς μὲν ἄγριος ἅπαξ, ἥμερος δὲ πολλάκις; ἢ διὰ τὴν τροφὴν καὶ ἀλέαν καὶ πόνον; ἐν πλησμονῇ γὰρ Κύπρις.
369Aristoteles, Problemata, 11; 88 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί, εἴπερ ἡ φωνή ἐστιν ἀήρ τις ἐσχηματισμένος καὶ φερόμενος, διαλύεται πολλάκις τὸ σχῆμα, ἡ δὲ ἠχώ, ἣ γίνεται πληγέντος τοῦ τοιούτου πρός τι στερεόν, οὐ διαλύεται αὕτη, ἀλλὰ σαφῶς ἀκούομεν αὐτῆς; ἢ ὅτι ἀνάκλασίς ἐστιν, ἀλλ' οὐ κατάκλασις; οὕτω δὲ τό θ' ὅλον διαμένει, καὶ δύο μέρη ὁμοιοσχήμονα ἐξ αὐτοῦ γίνεται· πρὸς ὁμοίαν γὰρ γωνίαν ἐστὶν ἡ ἀνάκλασις.
370Aristoteles, Problemata, 11; 97 (auctor 384BC-322BC)
οὐ μὴν ἀλλὰ πολλάκις οὐκ ἀπαρτίζει τὰ αὐτά, ἀλλὰ τὰ μὲν ξυνίησι πρότερον ἢ τοῦτο τὸ μόριον ἀπολυθῆναι ᾧ διαλέγεται, τοῖς δὲ τοὐναντίον.
371Aristoteles, Problemata, 11; 101 (auctor 384BC-322BC)
πολλάκις δὲ καὶ μέλη καὶ ῥήματα ἐπέρχεται οὐκ ἐκ προαιρέσεως ἡμῖν· ἀλλ' ἐὰν τὸ πρῶτον προελόμενοι εἴπωμεν, ὕστερον ἄνευ προαιρέσεως λέγομεν ἢ ᾄδομεν, καὶ οὐ δύναται ἐκ τοῦ στόματος ἐξελθεῖν.
372Aristoteles, Problemata, 11; 163 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί, εἴπερ ἡ φωνὴ ἀήρ τις ἐσχηματισμένος ἐστί, φερομένη διαλύεται πολλάκις τὸ σχῆμα, ἡ δὲ ἠχώ, ἣ γίνεται πληγέντος τοῦ τοιούτου πρός τι στερεόν, οὐ διαλύεται, ἀλλὰ σαφῶς ἀκούομεν; ἢ διότι ἀνάκλασίς ἐστιν, οὐ κατάκλασις; τοῦτο δὲ ὅλον ἀφ' ὅλου.
373Aristoteles, Problemata, 12; 5 (auctor 384BC-322BC)
πότερον οὖν ἀληθές ἐστιν ἢ ψεῦδος; καὶ εἰ ἀληθές, διὰ τίν' αἰτίαν εἴη τὸ συμβαῖνον; ὅτι μὲν οὖν οὔτε πάντα οὔτε ἀεί, δῆλον· πολλάκις γὰρ ἡ ἶρις μὲν γέγονε, τὰ δὲ δένδρα οὐθὲν ἐπίδηλα φαίνεται.
374Aristoteles, Problemata, 12; 19 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἐὰν πολλαὶ γίνωνται ἴριδες, οὐ πολὺ γίνεται, ἀλλὰ πολλάκις μὲν ὀλίγον δέ.
375Aristoteles, Problemata, 18; 9 (auctor 384BC-322BC)
καὶ οἱ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσι ταὐτό· διὸ καὶ μαχόμενοι καὶ ἥττους ὄντες πολλάκις οὐ βούλονται διαλύεσθαι.
376Aristoteles, Problemata, 19; 42 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί, ἐὰν μέν τις τὴν μέσην κινήσῃ ἡμῶν, ἁρμόσας τὰς ἄλλας χορδάς, καὶ χρῆται τῷ ὀργάνῳ, οὐ μόνον ὅταν κατὰ τὸν τῆς μέσης γένηται φθόγγον, λυπεῖ καὶ φαίνεται ἀνάρμοστον, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἄλλην μελῳδίαν· ἐὰν δὲ τὴν λιχανὸν ἤ τινα ἄλλον φθόγγον, τότε φαίνεται διαφέρειν μόνον, ὅταν κἀκείνῃ τις χρῆται; ἢ εὐλόγως τοῦτο συμβαίνει; πάντα γὰρ τὰ χρηστὰ μέλη πολλάκις τῇ μέσῃ χρῆται, καὶ πάντες οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ πυκνὰ πρὸς τὴν μέσην ἀπαντῶσι, κἂν ἀπέλθωσι, ταχὺ ἐπανέρχονται, πρὸς δὲ ἄλλην οὕτως οὐδεμίαν.
377Aristoteles, Problemata, 19; 43 (auctor 384BC-322BC)
καθάπερ ἐκ τῶν λόγων ἐνίων ἐξαιρεθέντων συνδέσμων οὐκ ἔστιν ὁ λόγος Ἑλληνικός, οἷον τὸ τέ καὶ τὸ καί, ἔνιοι δὲ οὐθὲν λυποῦσι διὰ τὸ τοῖς μὲν ἀναγκαῖον εἶναι χρῆσθαι πολλάκις, εἰ ἔσται λόγος, τοῖς δὲ μή, οὕτω καὶ τῶν φθόγγων ἡ μέση ὥσπερ σύνδεσμός ἐστι, καὶ μάλιστα τῶν καλῶν, διὰ τὸ πλειστάκις ἐνυπάρχειν τὸν φθόγγον αὐτῆς.
378Aristoteles, Problemata, 20; 9 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τίνα αἰτίαν τὰ μὲν μέχρι σπέρματος τῶν φυτῶν ζῇ, εἶτα ἐνεγκόντα αὐαίνεται, οἷον ἡ πόα καὶ τὰ καλούμενα λάχανα, τὰ δὲ οὔ, ἀλλὰ πολλάκις φέρει; καὶ τῶν μέχρι σπέρματος ζώντων τὰ μὲν πολλὰ ἐπέτεια, τὸ δὲ ἱπποσέλινον τῷ ὑστέρῳ ἔτει φέρει καρπόν, καὶ ἐνέγκαν ἐξαυαίνεται; ἢ ἅπαντα μὲν μέχρι τούτου ἀκμάζει, ἕως ἂν κατὰ τὸ σπέρμα ἀκμάζῃ; ἐπεὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι μέχρι τριάκοντα ἐτῶν ἐπιδιδόασιν, ὁτὲ μὲν τῷ πλήθει ὁτὲ δὲ τῇ παχύτητι.
379Aristoteles, Problemata, 20; 11 (auctor 384BC-322BC)
δι' ἣν μὲν οὖν αἰτίαν τὰ μὲν βραχύβια τὰ δὲ μακρόβιά ἐστιν, ἄλλος ἔστω λόγος· ἐπεὶ δ' ἔστι πᾶσιν ὅρος ἡ τοῦ σπέρματος τελείωσις, ἀνάγκη τοῖς μὲν βραχυβίοις ἅπαξ ἢ ὀλιγάκις ἐνεγκεῖν καρπόν, τοῖς δὲ μακροβίοις πολλάκις, ὥστε τὰ μὲν ἀσθενέστατα ἅπαξ ἐνέγκοι (διὸ ἀνάγκη αὐαίνεσθαι)· καὶ τούτων τὰ μὲν δυνάμενα ἐνιαυτῷ ἐπέτεια εἶναι, τὰ δέ, ὥσπερ τὸ ἱπποσέλινον, τῷ ὑστέρῳ ἔτει, ὥσπερ τὰ δένδρα καὶ τὰ φυτά.
380Aristoteles, Problemata, 21; 38 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τὰ αὐτὰ συνεθιζομένοις τε ἡδέα φαίνεται καὶ λίαν συνεχῶς προσφερομένοις οὐχ ἡδέα; τὸ δὲ ἔθος ἐστὶ τὸ πολλάκις καὶ συνεχῶς τι ποιεῖν.
381Aristoteles, Problemata, 23; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὁ δὲ ἀὴρ οὐ πάσχει τοῦτο, ὅτι οὔτ' ἐστὶν ἓν σῶμα συνεχές, τῷ πολλὰς πάντοθεν ἀντικρούσεις λαμβάνειν, αἳ πολλάκις κωλύουσι τὴν πρώτην καὶ νεανικωτάτην κίνησιν, τήν τε θάλασσαν οὐ ποιοῦσι τοῦτο διὰ τὸ βαρυτέραν καὶ δυσκινητοτέραν αὐτοῦ εἶναι.
382Aristoteles, Problemata, 23; 90 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί αἱ κυματωδέστεραι γαῖ στερραὶ γίνονται πολλάκις οὕτω σφόδρα ὥσπερ ἠδαφισμέναι; καὶ ἡ μὲν κυματώδης γῆ στερρά, ἡ δὲ ἄποθεν χαῦνος.
383Aristoteles, Problemata, 23; 94 (auctor 384BC-322BC)
διὰ μὲν οὖν τὸ τὰ μικρότατα μὴ πόρρω δύνασθαι πηδᾶν, ἐκ μικρῶν σφόδρα συντέθειται· διὰ δὲ τὸ πολλάκις κινεῖσθαι συνεχὲς γίνεται πιπτούσης ἄμμου, ἕως ἂν συναρμόσῃ· διὰ δὲ τὸ κῦμα τὸ τελευταῖον ἐδαφίζεται, καὶ τὸ ἠρέμα ὑγρὸν συγκολλᾷ.
384Aristoteles, Problemata, 24; 24 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τὸ ἐν τῷ ἡλίῳ θερμαινόμενον ὕδωρ ὥστε λούεσθαι οὐκ ἔστιν ὑγιεινότερον; πότερον ὅτι διὰ τὸ ψύχεσθαι; καὶ ἔτι ἐπεὶ τὸ σωμάτιον φρίττειν ποιεῖ; ἢ ποιεῖ μὲν καὶ τοῦτο, ἀλλὰ κἂν πολλάκις λούηταί τις, νοσερόν ἐστιν; τὸ μὲν γὰρ θερμὸν ὅλως πεπτικόν ἐστι καὶ ξηραντικόν, τὸ δὲ ψυχρὸν σταλτικόν, ὥστε ἄμφω ποιεῖ τι ἀγαθόν.
385Aristoteles, Problemata, 26; 46 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί βορέαι πλεῖστοι πνέουσι τῶν ἀνέμων; ἢ διὰ τὸ πρὸς τούτῳ τὴν οἰκουμένην τῷ τόπῳ ὑποκεῖσθαι ὄντι ὑψηλῷ καὶ ἔξω τροπῶν καὶ πλήρει χιόνος, ἣ οὐδέποτε ἔνια ὄρη λείπει; τὸ πολὺ οὖν ὑγραινομένων τῶν πεπηγότων πολλάκις πνεῦμα γίνεται.
386Aristoteles, Problemata, 26; 116 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ τὰ πνεύματα· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῖς ἄκροις καὶ τοῖς ὑψηλοῖς ἀεὶ ἐν κινήσει ὁ ἀήρ, ἐν δὲ τοῖς κοίλοις ἠρεμεῖ πολλάκις καὶ ἄπνοια γίνεται.
387Aristoteles, Problemata, 30; 48 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ πρὸς τὰς καθ' ἡμέραν ἀθυμίας· πολλάκις γὰρ οὕτως ἔχομεν ὥστε λυπεῖσθαι, ἐφ' ὅτῳ δέ, οὐκ ἂν ἔχοιμεν εἰπεῖν· ὁτὲ δὲ εὐθύμως, ἐφ' ᾧ δ', οὐ δῆλον.
388Aristoteles, Problemata, 30; 69 (auctor 384BC-322BC)
ἐκεῖνοι δὲ ἀθυμότεροι πολλάκις· καταψύχονται γὰρ ἀφροδισιάσαντες διὰ τὸ τῶν ἱκανῶν τι ἀφαιρεθῆναι· δηλοῖ δὲ τοῦτο τὸ μὴ πολλὴν τὴν ἀπορροὴν γεγονέναι.
389Aristoteles, Problemata, 31; 33 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί ὀφθαλμιάσαντες ἔνιοι ὀξύτερον ὁρῶσιν; ἢ διὰ τὸ ἀποκεκαθάρθαι τὰ ὄμματα; πολλάκις γὰρ ἡ ἔξω πυκνότης ἀποστέγει τὴν ὄψιν, ἀποδακρύσαντι δὲ λύεται.
390Aristoteles, Problemata, 35; 18 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί μετὰ τὰ σιτία φρίττομεν πολλάκις; ἢ ὅτι ψυχρὰ εἰσπορευόμενα ἀπὸ πρώτης κρατεῖ μᾶλλον τοῦ φυσικοῦ θερμοῦ ἢ κρατεῖται; Διὰ τί τὸ περιαγόμενον ἐναλλὰξ τοῖς δακτύλοις δύο φαίνεται; ἢ διότι δυσὶν αἰσθητηρίοις ἁπτόμεθα; τοῖς γὰρ ἐντὸς τῶν δακτύλων, κατὰ φύσιν ἔχοντες τὴν χεῖρα, ἀμφοτέροις οὐ δυνατὸν εἰπεῖν.
391Aristoteles, Rhetorica, 1, 1, 7; 6 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ πάντων μέγιστον, ὅτι ἡ μὲν τοῦ νομοθέτου κρίσις οὐ κατὰ μέρος, ἀλλὰ περὶ μελλόντων τε καὶ καθόλου ἐστίν, ὁ δ' ἐκκλησιαστὴς καὶ δικαστὴς ἤδη περὶ παρόντων καὶ ἀφωρισμένων κρίνουσιν· πρὸς οὓς καὶ τὸ φιλεῖν ἤδη καὶ τὸ μισεῖν καὶ τὸ ἴδιον συμφέρον συνήρτηται πολλάκις, ὥστε μηκέτι δύνασθαι θεωρεῖν ἱκανῶς τὸ ἀληθές, ἀλλ' ἐπισκοτεῖν τῇ κρίσει τὸ ἴδιον ἡδὺ ἢ λυπηρόν.
392Aristoteles, Rhetorica, 1, 2, 13; 22 (auctor 384BC-322BC)
ἐνδέχεται δὲ συλλογίζεσθαι καὶ συνάγειν τὰ μὲν ἐκ συλλελογισμένων πρότερον, τὰ δ' ἐξ ἀσυλλογίστων μέν, δεομένων δὲ συλλογισμοῦ διὰ τὸ μὴ εἶναι ἔνδοξα, ἀνάγκη δὲ τούτων τὸ μὲν μὴ εἶναι εὐεπακολούθητον διὰ τὸ μῆκος (ὁ γὰρ κριτὴς ὑπόκειται εἶναι ἁπλοῦς) , τὰ δὲ μὴ πιθανὰ διὰ τὸ μὴ ἐξ ὁμολογουμένων εἶναι μηδ' ἐνδόξων, ὥστ' ἀναγκαῖον τό τε ἐνθύμημα εἶναι καὶ τὸ παράδειγμα περί τε τῶν ἐνδεχομένων ὡς τὰ πολλὰ ἔχειν ἄλλως, τὸ μὲν παράδειγμα ἐπαγωγὴν τὸ δ' ἐνθύμημα συλλογισμόν, καὶ ἐξ ὀλίγων τε καὶ πολλάκις ἐλαττόνων ἢ ἐξ ὧν ὁ πρῶτος συλλογισμός· ἐὰν γὰρ ᾖ τι τούτων γνώριμον, οὐδὲ δεῖ λέγειν· αὐτὸς γὰρ τοῦτο προστίθησιν ὁ ἀκροατής, οἷον ὅτι Δωριεὺς στεφανίτην ἀγῶνα νενίκηκεν· ἱκανὸν γὰρ εἰπεῖν ὅτι Ὀλύμπια νενίκηκεν, τὸ δ' ὅτι στεφανίτης τὰ Ὀλύμπια οὐδὲ δεῖ προσθεῖναι· γιγνώσκουσι γὰρ πάντες.
393Aristoteles, Rhetorica, 1, 3, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
χρόνοι δὲ ἑκάστου τούτων εἰσὶ τῷ μὲν συμβουλεύοντι ὁ μέλλων (περὶ γὰρ τῶν ἐσομένων συμβουλεύει ἢ προτρέπων ἢ ἀποτρέπων) , τῷ δὲ δικαζομένῳ ὁ γενόμενος (περὶ γὰρ τῶν πεπραγμένων ἀεὶ ὁ μὲν κατηγορεῖ, ὁ δὲ ἀπολογεῖται) , τῷ δ' ἐπιδεικτικῷ κυριώτατος μὲν ὁ παρών (κατὰ γὰρ τὰ ὑπάρχοντα ἐπαινοῦσιν ἢ ψέγουσιν πάντες) , προσχρῶνται δὲ πολλάκις καὶ τὰ γενόμενα ἀναμιμνήσκοντες καὶ τὰ μέλλοντα προεικάζοντες.
394Aristoteles, Rhetorica, 1, 3, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ οἱ συμβουλεύοντες τὰ μὲν ἄλλα πολλάκις προΐενται, ὡς δὲ ἀσύμφορα συμβουλεύουσιν ἢ ἀπ' ὠφελίμων ἀποτρέπουσιν οὐκ ἂν ὁμολογήσαιεν· ὡς δ' [οὐκ] ἄδικον τοὺς ἀστυγείτονας καταδουλοῦσθαι καὶ τοὺς μηδὲν ἀδικοῦντας, πολλάκις οὐδὲν φροντίζουσιν.
395Aristoteles, Rhetorica, 1, 3, 6; 12 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἐπαινοῦντες καὶ οἱ ψέγοντες οὐ σκοποῦσιν εἰ συμφέροντα ἔπραξεν ἢ βλαβερά, ἀλλὰ καὶ ἐν ἐπαίνῳ πολλάκις τιθέασιν ὅτι ὀλιγωρήσας τοῦ αὑτῷ λυσιτελοῦντος ἔπραξεν ὅ τι καλόν, οἷον Ἀχιλλέα ἐπαινοῦσιν ὅτι ἐβοήθησε τῷ ἑταίρῳ Πατρόκλῳ εἰδὼς ὅτι δεῖ αὐτὸν ἀποθανεῖν ἐξὸν ζῆν.
396Aristoteles, Rhetorica, 1, 7, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ πολλάκις ὁμολογοῦντες ἄμφω συμφέρειν περὶ τοῦ μᾶλλον ἀμφισβητοῦσιν, ἐφεξῆς ἂν εἴη λεκτέον περὶ τοῦ μείζονος ἀγαθοῦ καὶ τοῦ μᾶλλον συμφέροντος.
397Aristoteles, Rhetorica, 1, 7, 14; 19 (auctor 384BC-322BC)
(ἄλλον δὲ τρόπον τὸ ἄφθονον τοῦ σπανίου, ὅτι ἡ χρῆσις ὑπερέχει· τὸ γὰρ πολλάκις τοῦ ὀλιγάκις ὑπερέχει, ὅθεν λέγεται ἄριστον μὲν ὕδωρ.) πινδ.
398Aristoteles, Rhetorica, 1, 9, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ συμβαίνει καὶ χωρὶς σπουδῆς καὶ μετὰ σπουδῆς ἐπαινεῖν πολλάκις οὐ μόνον ἄνθρωπον ἢ θεὸν ἀλλὰ καὶ ἄψυχα καὶ τῶν ἄλλων ζῴων τὸ τυχόν, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ περὶ τούτων ληπτέον τὰς προτάσεις, ὥστε ὅσον παραδείγματος χάριν εἴπωμεν καὶ περὶ τούτων.
399Aristoteles, Rhetorica, 1, 9, 32; 42 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἐκ τῶν πράξεων ὁ ἔπαινος, ἴδιον δὲ τοῦ σπουδαίου τὸ κατὰ προαίρεσιν, πειρατέον δεικνύναι πράττοντα κατὰ προαίρεσιν, χρήσιμον δὲ τὸ πολλάκις φαίνεσθαι πεπραχότα· διὸ καὶ τὰ συμπτώματα καὶ τὰ ἀπὸ τύχης ὡς ἐν προαιρέσει ληπτέον· ἂν γὰρ πολλὰ καὶ ὅμοια προφέρηται, σημεῖον ἀρετῆς εἶναι δόξει καὶ προαιρέσεως.
400Aristoteles, Rhetorica, 1, 9, 38; 56 (auctor 384BC-322BC)
καὶ εἰ πολλάκις τὸ αὐτὸ κατώρθωκεν· μέγα γὰρ καὶ οὐκ ἀπὸ τύχης ἀλλὰ δι' αὑτοῦ ἂν δόξειεν.
401Aristoteles, Rhetorica, 1, 10, 15; 22 (auctor 384BC-322BC)
ἔθει δὲ ὅσα διὰ τὸ πολλάκις πεποιηκέναι ποιοῦσιν.
402Aristoteles, Rhetorica, 1, 11, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἀνάγκη οὖν ἡδὺ εἶναι τό τε εἰς τὸ κατὰ φύσιν ἰέναι ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, καὶ μάλιστα ὅταν ἀπειληφότα ᾖ τὴν ἑαυτῶν φύσιν τὰ κατ' αὐτὴν γιγνόμενα, καὶ τὰ ἔθη (καὶ γὰρ τὸ εἰθισμένον ὥσπερ πεφυκὸς ἤδη γίγνεται· ὅμοιον γάρ τι τὸ ἔθος τῇ φύσει· ἐγγὺς γὰρ καὶ τὸ πολλάκις τῷ ἀεί, ἔστιν δ' ἡ μὲν φύσις τοῦ ἀεί, τὸ δὲ ἔθος τοῦ πολλάκις) , καὶ τὸ μὴ βίαιον (παρὰ φύσιν γὰρ ἡ βία, διὸ τὸ ἀναγκαῖον λυπηρόν, καὶ ὀρθῶς εἴρηται πᾶν γὰρ ἀναγκαῖον πρᾶγμ' ἀνιαρὸν ἔφυ) , εϝενυς φρ.
403Aristoteles, Rhetorica, 1, 11, 15; 25 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δὲ τὸ νικᾶν ἡδύ, ἀνάγκη καὶ τὰς παιδιὰς ἡδείας εἶναι τὰς μαχητικὰς καὶ τὰς ἐριστικάς (πολλάκις γὰρ ἐν ταύταισγίγνεται τὸ νικᾶν) , καὶ ἀστραγαλίσεις καὶ σφαιρίσεις καὶ κυβείας καὶ πεττείας.
404Aristoteles, Rhetorica, 1, 11, 19; 32 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὸ ταὐτὰ πράττειν πολλάκις ἡδύ· τὸ γὰρ σύνηθες ἡδὺ ἦν.
405Aristoteles, Rhetorica, 1, 12, 11; 17 (auctor 384BC-322BC)
καὶ οἱ πολλάκις ἢ λεληθότες ἢ μὴ ἐζημιωμένοι, καὶ οἱ πολλάκις ἀποτετυχηκότες (εἰσὶ γάρ τινες καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις, ὥσπερ ἐν τοῖς πολεμικοῖς, οἷοι ἀναμάχεσθαι) .
406Aristoteles, Rhetorica, 1, 12, 21; 29 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοὺς μηδεπώποτε καὶ τοὺς πολλάκις· ἀμφότεροι γὰρ ἀφύλακτοι, οἱ μὲν ὡς οὐδέποτε, οἱ δ' ὡς οὐκ ἂν ἔτι.
407Aristoteles, Rhetorica, 1, 13, 9; 12 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ὁμολογοῦντες πολλάκις πεπραχέναι ἢ τὸ ἐπίγραμμα οὐχ ὁμολογοῦσιν ἢ περὶ ὃ τὸ ἐπίγραμμα, οἷον λαβεῖν μὲν ἀλλ' οὐ κλέψαι, καὶ πατάξαι πρότερον ἀλλ' οὐχ ὑβρίσαι, καὶ συγγενέσθαι ἀλλ' οὐ μοιχεῦσαι, ἢ κλέψαι μὲν ἀλλ' οὐχ ἱεροσυλῆσαι (οὐ γὰρ θεοῦ τι) , ἢ ἐπεργάσασθαι μὲν ἀλλ' οὐ δημοσίαν, ἢ διειλέχθαι μὲν τοῖς πολεμίοις ἀλλ' οὐ προδοῦναι, διὰ ταῦτα δέοι ἂν καὶ περὶ τούτων διωρίσθαι, τί κλοπή, τί ὕβρις, τί μοιχεία, ὅπως ἐάν τε ὑπάρχειν ἐάν τε μὴ ὑπάρχειν βουλώμεθα δεικνύναι ἔχωμεν ἐμφανίζειν τὸ δίκαιον.
408Aristoteles, Rhetorica, 1, 14, 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὸ πολλάκις τὸ αὐτὸ ἁμαρτάνειν [μέγα].
409Aristoteles, Rhetorica, 1, 15, 6; 6 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ὅτι τὸ μὲν ἐπιεικὲς ἀεὶ μένει καὶ οὐδέποτε μεταβάλλει, οὐδ' ὁ κοινός (κατὰ φύσιν γάρ ἐστιν) , οἱ δὲ γεγραμμένοι πολλάκις, ὅθεν εἴρηται τὰ ἐν τῇ Σοφοκλέους Ἀντιγόνῃ· ἀπολογεῖται γὰρ ὅτι ἔθαψε παρὰ τὸν τοῦ Κρέοντος νόμον, ἀλλ' οὐ παρὰ τὸν ἄγραφον, οὐ γάρ τι νῦν γε κἀχθές, ἀλλ' ἀεί ποτε ... ταῦτ' οὖν ἐγὼ οὐκ ἔμελλον ἀνδρὸς οὐδενός .... σοπη.
410Aristoteles, Rhetorica, 2, 5, 18; 25 (auctor 384BC-322BC)
αὐτοὶ δ' οὕτως ἔχοντες θαρραλέοι εἰσίν, ἂν πολλὰ κατωρθωκέναι οἴωνται καὶ μὴ πεπονθέναι, ἢ ἐὰν πολλάκις ἐληλυθότες εἰς τὰ δεινὰ καὶ διαπεφευγότες ὦσι· διχῶς γὰρ ἀπαθεῖς γίγνονται οἱ ἄνθρωποι, ἢ τῷ μὴ πεπειρᾶσθαι ἢ τῷ βοηθείας ἔχειν, ὥσπερ ἐν τοῖς κατὰ θάλατταν κινδύνοις οἵ τε ἄπειροι χειμῶνος θαρροῦσι τὰ μέλλοντα καὶ οἱ βοηθείας ἔχοντες διὰ τὴν ἐμπειρίαν.
411Aristoteles, Rhetorica, 2, 6, 10; 10 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὸ ὑφ' ἑτέρου εὖ πάσχειν, καὶ τὸ πολλάκις, καὶ ὃ εὖ ἐποίησεν ὀνειδίζειν· μικροψυχίας γὰρ πάντα καὶ ταπεινότητος σημεῖα.
412Aristoteles, Rhetorica, 2, 8, 11; 9 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι δὲ ὀδυνηρὰ μὲν καὶ φθαρτικὰ θάνατοι καὶ αἰκίαι σωμάτων καὶ κακώσεις καὶ γῆρας καὶ νόσοι καὶ τροφῆς ἔνδεια, ὧν δ' ἡ τύχη αἰτία κακῶν ἀφιλία, ὀλιγοφιλία (διὸ καὶ τὸ διασπᾶσθαι ἀπὸ φίλων καὶ συνήθων ἐλεεινόν) , αἶσχος, ἀσθένεια, ἀναπηρία, καὶ τὸ ὅθεν προσῆκεν ἀγαθόν τι ὑπάρξαι κακόν τι συμβῆναι, καὶ τὸ πολλάκις τοιοῦτον, καὶ τὸ πεπονθότος γενέσθαι τι ἀγαθόν, οἷον Διοπείθει τὰ παρὰ βασιλέως τεθνεῶτι κατεπέμφθη, καὶ τὸ ἢ μηδὲν γεγενῆσθαι ἀγαθὸν ἢ γενομένων μὴ εἶναι ἀπόλαυσιν.
413Aristoteles, Rhetorica, 2, 8, 13; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἐφ' οἷς μὲν οὖν ἐλεοῦσι, ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτά ἐστιν· ἐλεοῦσι δὲ τούς τε γνωρίμους, ἂν μὴ σφόδρα ἐγγὺς ὦσιν οἰκειότητι (περὶ δὲ τούτους ὥσπερ περὶ αὑτοὺς μέλλοντας ἔχουσιν· διὸ καὶ ὁ Ἀμάσιος ἐπὶ μὲν τῷ υἱεῖ ἀγομένῳ ἐπὶ τὸ ἀποθανεῖν οὐκ ἐδάκρυσεν, ὡς φασίν, ἐπὶ δὲ τῷ φίλῳ προσαιτοῦντι· τοῦτο μὲν γὰρ ἐλεεινόν, ἐκεῖνο δὲ δεινόν· τὸ γὰρ δεινὸν ἕτερον τοῦ ἐλεεινοῦ καὶ ἐκκρουστικὸν τοῦ ἐλέου καὶ πολλάκις τῷ ἐναντίῳ χρήσιμον· οὐ γὰρ ἔτι ἐλεοῦσιν ἐγγὺς αὐτοῖς τοῦ δεινοῦ ὄντος) , καὶ τοὺς ὁμοίους ἐλεοῦσιν κατὰ ἡλικίαν, κατὰ ἤθη, κατὰ ἕξεις, κατὰ ἀξιώματα, κατὰ γένη· ἐν πᾶσι γὰρ τούτοις μᾶλλον φαίνεται καὶ αὐτῷ ἂν ὑπάρξαι· ὅλως γὰρ καὶ ἐνταῦθα δεῖ λαβεῖν ὅτι ὅσα ἐφ' αὑτῶν φοβοῦνται, ταῦτα ἐπ' ἄλλων γιγνόμενα ἐλεοῦσιν.
414Aristoteles, Rhetorica, 2, 11, 7; 10 (auctor 384BC-322BC)
ἀνάγκη δὲ τοὺς οὕτως ἔχοντας ὥστε ζηλῶσαί τινας ἢ ζηλοῦσθαι καταφρονητικοὺς εἶναι τούτων τε καὶ ἐπὶ τούτοις ὅσοι τὰ ἐναντία κακὰ ἔχουσι τῶν ἀγαθῶν τῶν ζηλωτῶν· διὸ πολλάκις καταφρονοῦσιν τῶν εὐτυχούντων, ὅταν ἄνευ τῶν ἐντίμων ἀγαθῶν ὑπάρχῃ αὐτοῖς ἡ τύχη.
415Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
καὶ εἰ μηδ' οἱ στρατηγοὶ φαῦλοι ὅτι θανατοῦνται πολλάκις, οὐδ' οἱ σοφισταί.
416Aristoteles, Rhetorica, 2, 23, 26; 63 (auctor 384BC-322BC)
ἔστιν δὲ τοῦτο ψεῦδος· πολλάκις γὰρ ὕστερον γίγνεται δῆλον πῶς ἦν πρᾶξαι βέλτιον, πρότερον δὲ ἄδηλον.
417Aristoteles, Rhetorica, 2, 24, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
ἄλλος τὸ τὸ διῃρημένον συντιθέντα λέγειν ἢ τὸ συγκείμενον διαιροῦντα· ἐπεὶ γὰρ ταὐτὸν δοκεῖ εἶναι οὐκ ὂν ταὐτὸ πολλάκις, ὁπότερον χρησιμώτερον, τοῦτο δεῖ ποιεῖν.
418Aristoteles, Rhetorica, 3, 9, 6; 13 (auctor 384BC-322BC)
τὸ μὲν γὰρ μικρὸν προσπταίειν πολλάκις ποιεῖ τὸν ἀκροατήν (ἀνάγκη γὰρ ὅταν, ἔτι ὁρμῶν ἐπὶ τὸ πόρρω καὶ τὸ μέτρον οὗ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ὅρον, ἀντισπασθῇ παυσαμένου, οἷον πρόσπταισιν γίγνεσθαι διὰ τὴν ἀντίκρουσιν) · τὰ δὲ μακρὰ ἀπολείπεσθαι ποιεῖ, ὥσπερ οἱ ἐξωτέρω ἀποκάμπτοντες τοῦ τέρματος· ἀπολείπουσι γὰρ καὶ οὗτοι τοὺς συμπεριπατοῦντας, ὁμοίως δὲ καὶ αἱ περίοδοι αἱ μακραὶ οὖσαι λόγος γίνεται καὶ ἀναβολῇ ὅμοιον, ὥστε γίνεται ὃ ἔσκωψεν Δημόκριτος ὁ Χῖος εἰς Μελανιππίδην ποιήσαντα ἀντὶ τῶν ἀντιστρόφων ἀναβολάς οἷ τ' αὐτῷ κακὰ τεύχει ἀνὴρ ἄλλῳ κακὰ τεύχων, ἡ δὲ μακρὰ ἀναβολὴ τῷ ποιήσαντι κακίστη· ηες.
419Aristoteles, Rhetorica, 3, 9, 7; 16 (auctor 384BC-322BC)
τῆς δὲ ἐν κώλοις λέξεως ἡ μὲν διῃρημένη ἐστὶν ἡ δὲ ἀντικειμένη, διῃρημένη μὲν, οἷον « πολλάκις ἐθαύμασα τῶν τὰς πανηγύρεις συναγαγόντων καὶ τοὺς γυμνικοὺς ἀγῶνας καταστησάντων » , ἀντικειμένη δέ, ἐν ᾗ ἑκατέρῳ τῷ κώλῳ ἢ πρὸς ἐναντίῳ ἐναντίον σύγκειται ἢ ταὐτὸ ἐπέζευκται τοῖς ἐναντίοις, οἷον « ἀμφοτέρους δ' ὤνησαν, καὶ τοὺς ὑπομείναντας καὶ τοὺς ἀκολουθήσαντας· τοῖς μὲν γὰρ πλείω τῆς οἴκοι προσεκτήσαντο, τοῖς δ' ἱκανὴν τὴν οἴκοι κατέλιπον » · ἐναντία ὑπομονὴ ἀκολούθησις, ἱκανὸν πλεῖον.
420Aristoteles, Rhetorica, 3, 9, 7; 18 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἔτι « συμβαίνει πολλάκις ἐν ταύταις καὶ τοὺς φρονίμους ἀτυχεῖν καὶ τοὺς ἄφρονας κατορθοῦν » .
421Aristoteles, Rhetorica, 3, 11, 13; 52 (auctor 384BC-322BC)
αἱ δ' εἰκόνες ὅτι μεταφοραί, εἴρηται πολλάκις.
422Aristoteles, Rhetorica, 3, 12, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
αἴτιον δ' ὅτι ἐν τῷ ἀγῶνι ἁρμόττει τὰ ὑποκριτικά· διὸ καὶ ἀφῃρημένης τῆς ὑποκρίσεως οὐ ποιοῦντα τὸ αὑτῶν ἔργον φαίνεται εὐήθη, οἷον τά τε ἀσύνδετα καὶ τὸ πολλάκις τὸ αὐτὸ εἰπεῖν ἐν τῇ γραφικῇ ὀρθῶς ἀποδοκιμάζεται, ἐν δὲ ἀγωνιστικῇ οὔ, καὶ οἱ ῥήτορες χρῶνται· ἔστι γὰρ ὑποκριτική.
423Aristoteles, Rhetorica, 3, 12, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
2.671-673 περὶ οὗ γὰρ πολλὰ λέγεται, ἀνάγκη καὶ πολλάκις εἰρῆσθαι· εἰ οὖν [καὶ] πολλάκις, καὶ πολλὰ δοκεῖ, ὥστε ηὔξηκεν, ἅπαξ μνησθείς, διὰ τὸν παραλογισμόν, καὶ μνήμην πεποίηκεν, οὐδαμοῦ ὕστερον αὐτοῦ λόγον ποιησάμενος.
424Aristoteles, Rhetorica, 3, 13, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ ἡ κατηγορία καὶ ἡ ἀπολογία πολλάκις, ἀλλ' οὐχ ἡ συμβουλή· ἀλλ' ὁ ἐπίλογος ἔτι οὐδὲ δικανικοῦ παντός, οἷον ἐὰν μικρὸς ὁ λόγος ἢ τὸ πρᾶγμα εὐμνημόνευτον· συμβαίνει γὰρ τοῦ μήκους ἀφαιρεῖσθαι.
425Aristoteles, Rhetorica, 3, 19, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
ἵνα γὰρ εὐμαθὴς ᾖ, κελεύουσι πολλάκις εἰπεῖν.
426Aristoteles, Topica, 1, I 7; 12 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις γάρ ἐπιτάσσοντες ὀνόματι καλέσαι τινά τῶν καθημένων μεταβάλλομεν, ὅταν τύχῃ μή συνιείς ᾧ τήν πρόσταξιν ποιούμεθα, ὡς ἀπό τοῦ συμβεβηκότος αὐτοῦ μᾶλλον συνήσοντος, καί κελεύομεν τόν καθήμενον ἢ διαλεγόμενον καλέσαι πρός ἡμᾶς, δῆλον ὡς ταὐτόν ὑπολαμβάνοντες κατά τε τοὔνομα καί κατά τό συμβεβηκός σημαίνειν.
427Aristoteles, Topica, 1, I 15; 33 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ τό ποσόν, οἷον ἐπί τοῦ μετρίου· λέγεται γάρ καί τό μέτριον ἀγαθόν.
428Aristoteles, Topica, 1, I 15; 49 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις δέ καί ἐν αὐτοῖς τοῖς λόγοις λανθάνει παρακολουθοῦν τό ὁμώνυμον· διό καί ἐπί τῶν λόγων σκεπτέον.
429Aristoteles, Topica, 2, II 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἐνδέχεται μέν οὖν καί κατά τήν ὀνομασίαν διορίσαι τόν τιθέμενον, οἷον ὅτι συμβέβηκε τῇ δικαιοσύνῃ ἀρετῇ εἶναι· πολλάκις δέ καί μή διορίσαντι κατάδηλον ὅτι τό γένος ὡς συμβεβηκός ἀποδέδωκεν, οἷον εἴ τις τήν λευκότητα κεχρῶσθαι φήσειεν ἢ τήν βάδισιν κινεῖσθαι.
430Aristoteles, Topica, 2, II 2; 17 (auctor 384BC-322BC)
Λαμβάνειν δέ καί ἀντί τῶν ἐν τοῖς λόγοις ὀνομάτων λόγους, καί μή ἀφίστασθαι ἕως ἂν εἰς γνώριμον ἔλθῃ· πολλάκις γάρ ὅλου μέν τοῦ λόγου ἀποδοθέντος οὔπω δῆλον τό ζητούμενον, ἀντί δέ τινος τῶν ἐν τῷ λόγῳ ὀνομάτων λόγου ῥηθέντος κατάδηλον γίνεται.
431Aristoteles, Topica, 4, IV 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
Οὔτε γάρ ἡ χιών ὅπερ λευκόν, διόπερ οὐ γένος τό λευκόν τῆς χιόνος, οὔθ᾿ ἡ ψυχή ὅπερ κινούμενον· συμβέβηκε δ᾿ αὐτῇ κινεῖσθαι, καθάπερ καί τῷ ζῴῳ πολλάκις βαδίζειν τε καί βαδίζοντι εἶναι.
432Aristoteles, Topica, 5, V 2; 25 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις γάρ λανθάνουσι τοῦτο ποιοῦντες καί ἐν τοῖς ἰδίοις, καθάπερ καί ἐν τοῖς ὅροις.
433Aristoteles, Topica, 5, V 2; 30 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον ἐπεί ὁ εἴπας ἀνθρώπου ἴδιον ζῷον ἐπιστήμης δεκτικόν οὐ κέχρηται τῷ αὐτῷ πολλάκις ὀνόματι, εἴη ἂν κατά τοῦτο καλῶς ἀποδεδομένον τοῦ ἀνθρώπου τό ἴδον.
434Aristoteles, Topica, 6, VI 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις γάρ λανθάνει τούς ὀρεγομένους ὅ τι ἀγαθόν ἢ ἡδύ ἐστιν, ὥστ᾿ οὐκ ἀναγκαῖον ἀγαθόν ἢ ἡδύ εἶναι, ἀλλά φαινόμενον μόνον.
435Aristoteles, Topica, 8, VIII 1; 21 (auctor 384BC-322BC)
Τοῖς δ᾿ ἐπ᾿ αὐτῶν προτείνουσι πολλάκις ἀνανεύειν συμβαίνει τόν ἀποκρινόμενον διά τό μᾶλλον ἔχειν ἐπ᾿ αὐτοῦ τήν ἔνστασιν, οἷον ὅτι ὁ ὀργιζόμενος οὐκ ὀρέγεται τιμωρίας· τοῖς γάρ γονεῦσιν ὀργιζόμεθα μέν, οὐκ ὀρεγόμεθα δέ τιμωρίας.
436Aristoteles, Topica, 8, VIII 2; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καί παρά τοῦτο πολλάκις ἀλλήλους παρακρούονται κατά τούς λόγους, οἱ μέν φάσκοντες ὅμοια εἶναι τά μή ὄντα ὅμοια, οἱ δ᾿ ἀμφισβητοῦντες τά ὅμοια μή εἶναι ὅμοια.
437Aristoteles, Topica, 8, VIII 2; 21 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις γάρ καί μή ἐρωτῶντος ἀλλ᾿ ὡς συμβαῖνον ἐπιφέροντος ἀρνοῦνται, καί τοῦτο ποιοῦντες οὐ δοκοῦσιν ἐλέγχεσθαι τοῖς μή συνορῶσιν ὅ τι συμβαίνει ἐκ τῶν τεθέντων.
438Aristoteles, Topica, 8, VIII 2; 28 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέν γάρ ἀποκρινομένου τοῦ ἐρωτωμένου τό ἐρωτώμενον, δῆλον ὅτι πολλά ἐρωτήματα ἐρωτᾷ ἢ πολλάκις ταὐτά, ὥστε ἢ ἀδολεσχεῖ ἢ οὐκ ἔχει συλλογισμόν· ἐξ ὀλίγων γάρ πᾶς συλλογισμός· εἰ δέ μή ἀποκρινομένου, ὅτι οὐκ ἐπιτιμᾷ ἢ ἀφίσταται.
439Aristoteles, Topica, 8, VIII 7; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί γάρ δέδοται τῷ ἀποκρινομένῳ μή μανθάνοντι εἰπεῖν ὅτι οὐ μανθάνω, καί πλεοναχῶς λεγομένου μή ἐξ ἀνάγκης ὁμολογῆσαι ἢ ἀρνήσασθαι, δῆλον ὡς πρῶτον μέν, ἂν μή σαφές ᾖ τό ῥηθέν, οὐκ ἀποκνητέον τό φάναι μή συνιέναι· πολλάκις γάρ ἐκ τοῦ μή σαφῶς ἐρωτηθέντας διδόναι ἀπαντᾷ τι δυσχερές.
440Aristoteles, Topica, 8, VIII 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ γάρ ἀνελόντα παρ᾿ ὃ γίνεται τό ψεῦδος, ἢ πρός τόν ἐρωτῶντα ἔνστασιν εἰπόντα· πολλάκις γάρ οὐδέ λέλυκεν, ὁ μέντοι πυνθανόμενος οὐ δύναται πορρωτέρω προαγαγεῖν.
441Aristoteles, Topica, 8, VIII 11; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπιτίμησις δέ λόγου κατ᾿ αὐτόν τε τόν λόγον, καί ὅταν ἐρωτᾶται, οὐχ ἡ αὐτή· πολλάκις γάρ τοῦ μή καλῶς διειλέχθαι τόν λόγον ὁ ἐρωτώμενος αἴτιος διά τό μή συγχωρεῖν ἐξ ὧν ἦν διαλεχθῆναι καλῶς πρός τήν θέσιν· οὐ γάρ ἔστιν ἐπί θατέρῳ μόνον τό καλῶς ἐπιτελεσθῆναι τό κοινόν ἔργον.
442Aristoteles, Topica, 8, VIII 11; 5 (auctor 384BC-322BC)
Πολλάκις γάρ ἀληθοῦς τεθέντος ἀναιρεῖν ἀνάγκη τόν διαλεγόμενον, ὥστε προτατέον τά ψευδῆ.
443Aristoteles, Topica, 8, VIII 11; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ᾿ ἐστίν ἀδιόριστον πότε τἀναντία καί πότε τά ἐν ἀρχῇ λαμβάνουσιν οἱ ἄνθρωποι (πολλάκις γάρ καθ᾿ αὑτούς λέγοντες τά ἐναντία λέγουσι, καί ἀνανεύσαντες πρότερον διδόασιν ὕστερον· διόπερ ἐρωτώμενοι τἀναντία καί τό ἐν ἀρχῇ πολλάκις ὑπακούουσιν), ἀνάγκη φαύλους γίνεσθαι τούς λόγους.
444Aristoteles, Topica, 8, VIII 14; 9 (auctor 384BC-322BC)
Πρός τε τά πλειστάκις ἐμπίπτοντα τῶν προβλημάτων ἐξεπίστασθαι δεῖ λόγους, καί μάλιστα περί τῶν πρώτων θέσεων· ἐν τούτοις γάρ ἀποδυσπετοῦσιν οἱ ἀποκρινόμενοι πολλάκις.
445Aulus Gellius, Noctes Atticae, 2, 1, 3; 3 (auctor c.125–c.180)
Quam rem cum Favorinus de fortitudine eius viri ut pleraque disserens attigisset, πολλάκις, inquit, ἐξ ἡλίου εἰς ἥλιον εἱστήκει ἀστραβέστερος τῶν πρέμνων.
446Aulus Gellius, Noctes Atticae, 10, 19, 3; 5 (auctor c.125–c.180)
Nam si me inquit non fallit quod quidem in primori pueritia legerim, verba haec sunt Demosthenis adversus eum, qui, ut tu nunc facis, peccatum suum peccatis alienis exemptum purgatumque ibat: σύ δή μή λέγε, ὡς γέγονε τοῦτο πολλάκις, ἀλλ' ὡς οὕτω προσήκει γίγνεσθαι· οὐ γάρ, εἴ τι πώποτε μή κατά τούς νόμους ἐπράχθη, σύ δέ τοῦτο ἐμιμήσω, διά τοῦτο ἀποφύγοις ἂν δικαίως, ἀλλά πολλῷ μᾶλλον ἁλίσκοιο· ὥσπερ γάρ, εἴ τις ἑάλω, σύ τοῦτα οὐκ ἂν ἔγραψας, οὕτως, ἐάν σύ νῦν δίκην δῷς, ἄλλος οὐ γράψει.
447Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Tob, 1; 6
κἀγὼ μονώτατος ἐπορευόμην πολλάκις εἰς Ιεροσόλυμα ἐν ταῖς ἑορταῖς, καθὼς γέγραπται ἐν παντὶ Ισραηλ ἐν προστάγματι αἰωνίῳ· τὰς ἀπαρχὰς καὶ τὰ πρωτογενήματα καὶ τὰς δεκάτας τῶν κτηνῶν καὶ τὰς πρωτοκουρίας τῶν προβάτων ἔχων ἀπέτρεχον εἰς Ιεροσόλυμα
448Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Tob, 5; 6
καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναί, πολλάκις ἐγὼ ἐγενόμην ἐκεῖ καὶ ἐμπειρῶ καὶ ἐπίσταμαι τὰς ὁδοὺς πάσας· πλεονάκις ἐπορεύθην εἰς Μηδίαν καὶ ηὐλιζόμην παρὰ Γαβαήλῳ τῷ ἀδελφῷ ἡμῶν τῷ οἰκοῦντι ἐν Ῥάγοις τῆς Μηδίας, καὶ ἀπέχει ὁδὸν ἡμερῶν δύο τεταγμένων ἀπὸ Ἐκβατάνων εἰς Ῥάγα· κεῖνται γὰρ ἐν τῷ ὄρει.
449Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Tob, 5; 10
καὶ ἐξῆλθεν Τωβιας καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ Νεανίσκε, ὁ πατὴρ καλεῖ σε. καὶ εἰσῆλθεν πρὸς αὐτόν, καὶ ἐχαιρέτισεν αὐτὸν Τωβιθ πρῶτος. καὶ εἶπεν αὐτῷ Χαίρειν σοι πολλὰ γένοιτο. καὶ ἀποκριθεὶς Τωβιθ εἶπεν αὐτῷ Τί μοι ἔτι ὑπάρχει χαίρειν; καὶ ἐγὼ ἄνθρωπος ἀδύνατος τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ οὐ βλέπω τὸ φῶς τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλ’ ἐν τῷ σκότει κεῖμαι ὥσπερ οἱ νεκροὶ οἱ μηκέτι θεωροῦντες τὸ φῶς· ζῶν ἐγὼ ἐν νεκροῖς εἰμι, φωνὴν ἀνθρώπων ἀκούω καὶ αὐτοὺς οὐ βλέπω. καὶ εἶπεν αὐτῷ Θάρσει, ἐγγὺς παρὰ τῷ θεῷ ἰάσασθαί σε, θάρσει. καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβιθ Τωβιας ὁ υἱός μου θέλει πορευθῆναι εἰς Μηδίαν· εἰ δυνήσῃ συνελθεῖν αὐτῷ καὶ ἀγαγεῖν αὐτόν; καὶ δώσω σοι τὸν μισθόν σου, ἄδελφε. καὶ εἶπεν αὐτῷ Δυνήσομαι πορευθῆναι μετ’ αὐτοῦ, καὶ ἐπίσταμαι ἐγὼ τὰς ὁδοὺς πάσας, καὶ πολλάκις ᾠχόμην εἰς Μηδίαν καὶ διῆλθον πάντα τὰ πεδία αὐτῆς, καὶ τὰ ὄρη καὶ πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτῆς ἐγὼ γινώσκω.
450Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Est, 8; 13
πολλάκις δὲ καὶ πολλοὺς τῶν ἐπ’ ἐξουσίαις τεταγμένων τῶν πιστευθέντων χειρίζειν φίλων τὰ πράγματα παραμυθία μεταιτίους αἱμάτων ἀθῴων καταστήσασα περιέβαλε συμφοραῖς ἀνηκέστοις
451Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Iob, 4; 2
Μὴ πολλάκις σοι λελάληται ἐν κόπῳ; ἰσχὺν δὲ ῥημάτων σου τίς ὑποίσει;
452Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Iob, 31; 31
εἰ δὲ καὶ πολλάκις εἶπον αἱ θεράπαιναί μου Τίς ἂν δῴη ἡμῖν τῶν σαρκῶν αὐτοῦ πλησθῆναι; λίαν μου χρηστοῦ ὄντος·
453Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, Sir, 19; 15
ἔλεγξον φίλον, πολλάκις γὰρ γίνεται διαβολή, καὶ μὴ παντὶ λόγῳ πίστευε.
454Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 1Mac, 14; 29
ἐπεὶ πολλάκις ἐγενήθησαν πόλεμοι ἐν τῇ χώρᾳ, Σιμων δὲ υἱὸς Ματταθιου ἱερεὺς τῶν υἱῶν Ιωαριβ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἔδωκαν αὑτοὺς τῷ κινδύνῳ καὶ ἀντέστησαν τοῖς ὑπεναντίοις τοῦ ἔθνους αὐτῶν, ὅπως σταθῇ τὰ ἅγια αὐτῶν καὶ ὁ νόμος, καὶ δόξῃ μεγάλῃ ἐδόξασαν τὸ ἔθνος αὐτῶν.
455Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 2Mac, 9; 25
πρὸς δὲ τούτοις κατανοῶν τοὺς παρακειμένους δυνάστας καὶ γειτνιῶντας τῇ βασιλείᾳ τοῖς καιροῖς ἐπέχοντας καὶ προσδοκῶντας τὸ ἀποβησόμενον, ἀναδέδειχα τὸν υἱὸν Ἀντίοχον βασιλέα, ὃν πολλάκις ἀνατρέχων εἰς τὰς ἐπάνω σατραπείας τοῖς πλείστοις ὑμῶν παρεκατετιθέμην καὶ συνίστων· γέγραφα δὲ πρὸς αὐτὸν τὰ ὑπογεγραμμένα.
456Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 2Mac, 12; 22
ἐπιφανείσης δὲ τῆς Ιουδου σπείρας πρώτης καὶ γενομένου δέους ἐπὶ τοὺς πολεμίους φόβου τε ἐκ τῆς τοῦ τὰ πάντα ἐφορῶντος ἐπιφανείας γενομένης ἐπ’ αὐτοὺς εἰς φυγὴν ὥρμησαν ἄλλος ἀλλαχῇ φερόμενος ὥστε πολλάκις ὑπὸ τῶν ἰδίων βλάπτεσθαι καὶ ταῖς τῶν ξιφῶν ἀκμαῖς ἀναπείρεσθαι.
457Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 3Mac, 5; 41
ὧν χάριν ἡ πόλις διὰ τὴν προσδοκίαν ὀχλεῖ καὶ πληθύουσα συστροφαῖς ἤδη καὶ κινδυνεύει πολλάκις διαρπασθῆναι.
458Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 4Mac, 16; 6
Ὦ μελέα ἔγωγε καὶ πολλάκις τρισαθλία, ἥτις ἑπτὰ παῖδας τεκοῦσα οὐδενὸς μήτηρ γεγένημαι.
459Biblia, Novum testamentum graece, Mt, 17; 15
καὶ λέγων, Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ.
460Biblia, Novum testamentum graece, Mc, 5; 4
διὰ τὸ αὐτὸν πολλάκις πέδαις καὶ ἁλύσεσιν δεδέσθαι καὶ διεσπάσθαι ὑπ’ αὐτοῦ τὰς ἁλύσεις καὶ τὰς πέδας συντετρῖφθαι, καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν αὐτὸν δαμάσαι·
461Biblia, Novum testamentum graece, Mc, 9; 22
καὶ πολλάκις καὶ εἰς πῦρ αὐτὸν ἔβαλεν καὶ εἰς ὕδατα ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνῃ, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς.
462Biblia, Novum testamentum graece, Io, 18; 2
ᾔδει δὲ καὶ Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν τὸν τόπον, ὅτι πολλάκις συνήχθη Ἰησοῦς ἐκεῖ μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ.
463Biblia, Novum testamentum graece, Act, 26; 11
καὶ κατὰ πάσας τὰς συναγωγὰς πολλάκις τιμωρῶν αὐτοὺς ἠνάγκαζον βλασφημεῖν, περισσῶς τε ἐμμαινόμενος αὐτοῖς ἐδίωκον ἕως καὶ εἰς τὰς ἔξω πόλεις.
464Biblia, Novum testamentum graece, Rom, 1; 13
οὐ θέλω δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, ὅτι πολλάκις προεθέμην ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς, καὶ ἐκωλύθην ἄχρι τοῦ δεῦρο, ἵνα τινὰ καρπὸν σχῶ καὶ ἐν ὑμῖν καθὼς καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν.
465Biblia, Novum testamentum graece, 2Cor, 2Cor; 22
συνεπέμψαμεν δὲ αὐτοῖς τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν ὃν ἐδοκιμάσαμεν ἐν πολλοῖς πολλάκις σπουδαῖον ὄντα, νυνὶ δὲ πολὺ σπουδαιότερον πεποιθήσει πολλῇ τῇ εἰς ὑμᾶς.
466Biblia, Novum testamentum graece, 2Cor, 2Cor; 23
διάκονοι Χριστοῦ εἰσιν; παραφρονῶν λαλῶ, ὑπὲρ ἐγώ· ἐν κόποις περισσοτέρως, ἐν φυλακαῖς περισσοτέρως, ἐν πληγαῖς ὑπερβαλλόντως, ἐν θανάτοις πολλάκις·
467Biblia, Novum testamentum graece, 2Cor, 2Cor; 26
ὁδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμῶν, κινδύνοις λῃστῶν, κινδύνοις ἐκ γένους, κινδύνοις ἐξ ἐθνῶν, κινδύνοις ἐν πόλει, κινδύνοις ἐν ἐρημίᾳ, κινδύνοις ἐν θαλάσσῃ, κινδύνοις ἐν ψευδαδέλφοις,
468Biblia, Novum testamentum graece, 2Cor, 2Cor; 27
κόπῳ καὶ μόχθῳ, ἐν ἀγρυπνίαις πολλάκις, ἐν λιμῷ καὶ δίψει, ἐν νηστείαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι·
469Biblia, Novum testamentum graece, Phil, 3; 18
πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν οὓς πολλάκις ἔλεγον ὑμῖν, νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ,
470Biblia, Novum testamentum graece, 2Tim, 2Tim; 16
δῴη ἔλεος ὁ κύριος τῷ Ὀνησιφόρου οἴκῳ, ὅτι πολλάκις με ἀνέψυξεν καὶ τὴν ἅλυσίν μου οὐκ ἐπαισχύνθη,
471Biblia, Novum testamentum graece, Hebr, 6; 7
γῆ γὰρ ἡ πιοῦσα τὸν ἐπ’ αὐτῆς ἐρχόμενον πολλάκις ὑετόν, καὶ τίκτουσα βοτάνην εὔθετον ἐκείνοις δι’ οὓς καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ θεοῦ·
472Biblia, Novum testamentum graece, Hebr, 9; 25
οὐδ’ ἵνα πολλάκις προσφέρῃ ἑαυτόν, ὥσπερ ὁ ἀρχιερεὺς εἰσέρχεται εἰς τὰ ἅγια κατ’ ἐνιαυτὸν ἐν αἵματι ἀλλοτρίῳ,
473Biblia, Novum testamentum graece, Hebr, 9; 26
ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν πολλάκις παθεῖν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· νυνὶ δὲ ἅπαξ ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων εἰς ἀθέτησιν [τῆς] ἁμαρτίας διὰ τῆς θυσίας αὐτοῦ πεφανέρωται.
474Biblia, Novum testamentum graece, Hebr, 10; 11
Καὶ πᾶς μὲν ἱερεὺς ἕστηκεν καθ’ ἡμέραν λειτουργῶν καὶ τὰς αὐτὰς πολλάκις προσφέρων θυσίας, αἵτινες οὐδέποτε δύνανται περιελεῖν ἁμαρτίας.
475Coelestinus I, Epistolae et decreta, 50, 0470B
Ἐφ' ἡμέρας τινὰς τῆς ζωῆς ἡμῶν μετὰ τὸ ἀνόσιον καὶ πολλάκις κατακριθὲν δόγμα Πελαγίου καὶ Κελεστίου ἢ καθολικὴ πίστις εἰρήνευσεν, ὁπότε ἐκείνους μετὰ τῶν ἑπομένων τῇ δόξῃ αὐτῶν ἥτε ἀνατολὴ καὶ ἡ δύσις ἀκοντίῳ συμφωνούσης ἀποφάσεως ἔπληξεν.
476Coelestinus I, Epistolae et decreta, 50, 0470B
Ἐπειδὴ δυσχερές ἐστιν ἐκτείνεσθαι τὰ καλά· πολλάκις γὰρ ἑαυτὰς ἀμοιβαδὸν αἱ ἐναντιότητες διαδέχονται.
477Coelestinus I, Epistolae et decreta, 50, 0478D
Ἔστι γὰρ πολλάκις τοιαύτη εὐσέβεια, ἀφ' ἧς ἀσέβεια τίκτεται, ὅτε νικώσης τῆς κατὰ σάρκα διαθέσεως, ἐκείνης τῆς ἀγάπης, ἥτις ἐστὶν ὁ Θεὸς, ἡ σωματικὴ ἀγάπη προκρίνεται, δι' ἣν πολλάκις μὲν τιμῶμέν τινας.
478Concilia Carthaginensia, Acta, 3, 1086B (auctor fl. 257)
Κυπριανὸς εἶπεν· Ἠκούσατε, ἀγαπητοὶ συνεπίσκοποι, τί μοι ἒγραψεν Ἰοβιανὸς, ὁ συνεπίσκοπος ἡμῶν, συμβουλὴν παρὰ τῆς μετριότητός μου βουλόμενος λαβεῖν περὶ τοῦ ἀνοσίου καὶ ἀνόμου βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν, καὶ τί ἐγὼ αὐτῷ ἀντέγραψα δογματίζων, ὃ ἅπαξ καὶ δεύτερον καὶ πολλάκις ἐκρίναμεν, τοὺς αἱρετικοὺς προσερχομένους τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτίσματι βαπτίζεσθαι δεῖν, καὶ ἁγιάζεσθαι.
479Concilia varia Dionysius Exiguus, Codex canonum ecclesiae universae, 67, 0051B (auctor c.470–c.544)
Ἐν δὲ τῇ κρίσει τοῦ ἐπισκόπου εἶναι, εἴπερ προσήκει ἀπολαβεῖν τὴν τιμὴν, εἴτε καὶ μὴ, διὰ τὸ πολλάκις τὴν εἴσοδον [πρόσοδον] τῶν πεπραγμένων (Lege πεπραμένων, a πιπράσκειν) ἀποδεδωκέναι αὐτοῖς τούτοις πλείονα τὴν τιμήν.
480Constantinus I, Conciones, 8, 0419C (auctor c.272–337)
ὅθεν στάσεις τε δήμων, καὶ δυναστευόντων χαλεπαὶ κρίσεις, οἱομένων τὸ πατρῷον ἔθος διαφθείρεσθαι καὶ αὐτῶν ἐκείνων ὄλεθρος πολλάκις παρηκολούθησε.
481Constantinus I, Decreta et constitutiones, 8, 0263A (auctor c.272–337)
XI. Καὶ μὴν ὅσοι τῆς εὐγενείας πρὸς βίαν στερόμενοι, τοιουτότροπόν τινα γνῶσιν δικαστῶν ὑπέστησαν, ὥστε καὶ ἢ γυναικείοις ἢ λινοϋφίοις ἐμβληθέντες, ἀπηνῆ τε καὶ ἄθλιον ὑπομένειν κόπον, ἢ οἰκέται νομίζεσθαι τοῦ ταμείου, οὐδὲν αὐτῆς τῆς προτέρας ἐπαρκεσάσης γενέσεως, οὗτοι τιμῶν τε ὧν ἀπήλαυον πρόσθεν, καὶ τοῖς τῆς ἐλευθερίας καλοῖς ἐνευφραινόμενοι, ἀνακαλεσάμενοι τὰς συνήθεις ἀξίας, μετὰ πάσης λοιπὸν εὐφροσύνης βιούντων· καὶ ὁ δουλείαν τῆς ἐλευθερίας ἀλλαξάμενος, ἀθεμίτῳ τινὶ καὶ ἀπανθρώπῳ πολίτου ἀπονοίᾳ, πολλάκις τε τὰς ἀήθεις διακονίας ἀποδυρόμενος, καὶ οἷον αἰφνίδιον οἰκέτην ἑαυτὸν ἀντ' ἐλευθέρου γνοὺς ἐλευθερίας τῆς πρόσθεν καθ' ἡμέτερον λαβόμενος πρόσταγμα, ἀποδιδότωτε τοῖς γεννήτορσιν ἑαυτὸν, καὶ πόνους τοὺς ἐλευθέρῳ πρέποντας μετίτω, ἃς πρότερον ἐμόχθησεν οὐκ οἰκείας διακονίας, ἐκβαλὼν τῆς τῆς μνήμης.
482Constantinus I, Epistolae, 8, 0555D (auctor c.272–337)
ταύτην δὴ οὖν οὐ τραχύτητά τινα, ἀλλὰ ἀλήθειαν δικαίως ἂν εἴποιμι τὸ τελευταῖον δὲ καὶ τοῦτο προστίθημι, ὅπερ βουλόμεθα δημοσίᾳ παρὰ τῆς σῆς συνέσεως πολλάκις ἀναγνωσθῆναι ταῦτα; ὡς ἂν ἐντεῦθεν εἰς τὴν ἁπάντων γνῶσιν ἔλθοι, καὶ μάλιστα εἰς τὴν ἐκείνων ἀφικέσθαι δυνηθείη, οἵ τινες οὕτω πράττουσιν, οὓτως ἀναστρέφουσιν, ὡς ταῦτα ἃπερ παρ' ἡμῶν εὐθείας λεγεται λόγῳ, τῇ τῆς ἀληθείας εἰρῆσθαι πράξει.
483Constantinus I, Epistolae, 8, 0498D (auctor c.272–337)
ἵνα δὲ μικρῷ παραδείγματι τὴν ὑμετέραν σύνεσιν ὑπομνήσαιμι, λέξω· ἴστε δήπου καὶ τοὺς φιλοσόφους αὐτοὺς, ὡς ἑνὶ μὲν ἅπαντες δόγματι συντίθενται, πολλάκις δὲ ἐπειδὰν ἔν τινι τῶν ἀποφάσεων μέρει διαφωνῶσιν, εἰ καὶ τῇ τῆς ἐπιστήμης ἀρετῇ χωρίζονται, τῇ μέντοι τοῦ δόγματος ἑνώσει, πάλιν εἰς ἀλλήλους συμπνέουσιν· εἰ δὴ τοῦτό ἐστι, πῶς οὐ πολλῷ δικαιότερον, ὑμᾶς τοὺς τοῦ μεγάλου Θεοῦ θεράποντας καθεστῶτας, ἐν τοιαύτῃ προαιρέσει θρησκείας ὁμοψύχους ἀλλήλοις εἶναι; ἐπισκεψώμεθα δὴ λογισμῷ μείζονι, καὶ πλείονι συνέσει, τὸ ῥηθὲν.
484Constantinus I, Epistolae, 8, 0499C (auctor c.272–337)
ὑμεῖς τε αὐτοὶ καθάπερ τὰς ἑαυτῶν ψυχὰς ἐκκαθῄραντες, αὖθις ἀλλήλους ἐπίγνωτε· ἡδίων γὰρ πολλάκις φιλία γίνεται μετὰ τὴν τῆς ἔχθρας ὑπόθεσιν, αὖθις εἰς καταλλαγὴν ἐπανελθοῦσα.
485Constantinus I, Epistolae, 8, 0511B (auctor c.272–337)
τί φῆς ἄτοπε; διάστασιν εὐπρόσωπον ἡμῖν τὸ σαπρὸν τῆς κατ' ἐμὲ ἀγρίας σοῦ διανοίας ἐπιτειχίζειν μηχανᾷ; καὶ τοὺς ἐπὶ κακῷ σοι ποσπλακέντας ἀπολέσαι σπεύδεις; τί οὖν, φῆς, πράξω, εἰ μηδείς ἄξιον ἡγεῖταί με δέξασθαι; τοῦτο γὰρ πολλάκις ἐκ τῆς ἀνοσίας φάρυγγος ἐκβοᾷς.
486Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 11; 3 (opus 1508)
Plutarchus in commentario Περί φιλαδελφίας, id est De fraterna charitate, recenset simulque explicat paroemiam his verbis: Ἔτι τοίνυν ἐκεῖνο δεῖ μνημονεύειν ἐν ταῖς πρός τούς ἀδελφούς διαφοραῖς καί φυλάττειν, τό τοῖς φίλοις αὐτῶν ὁμιλεῖν καί πλησιάζειν τότε μάλιστα, φεύγειν δέ τούς ἑχθρούς καί μή προσδέχεσθαι, μιμούμενον αὐτό γοῦν τοῦτο τό Κρητῶν, οἳ πολλάκις στασιάζοντες ἀλλήλοις καί πολεμοῦτες ἔξωθεν ἐπιόντων πολεμίων διελύοντο καί συνίσταντο· καί τοῦτο ἦν ὁ καλούμενος ὑπ’ αὐτῶν συγκρητισμός, id est Praeterea oportebit et ilud meminisse fratribus inter se dissidentibus observareque, ut potissimum eo tempore consuetudinem habeas et convictum cum illorum amicis.
487Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 42; 11 (opus 1508)
Πολλάκις γάρ οἵ γε ἐν τῆ Ἠπείρῳ, οὐ φαίνονται τριῶν μηνῶν· ὅλως δέ τά ἄγρια πάντα ἥ τά πλεῖστα οὐ συννέμονται ταῖς θηλείαις πρό τῆς ὥρας τοῦ ὀχεύειν.
488Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 115; 15 (opus 1508)
Quam sententiam eleganter extulit Theocritus in Ecloga sexta: Ἦ γάρ ἔρωτι Πολλάκις, ὧ Πολύφαμε, τά μή καλά καλά πέφανται, id est, Etenim haud raro, Polypheme, Quae minime sunt pulchra, ea pulchra videntur amori.
489Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 120; 8 (opus 1508)
Huc respexit Plato primo De republica libro, apud quem Cephalus, qui se testatur iam pervenisse ἐς γήραος οὐδός, id est senectae limen, ait: Πολλάκις γάρ συνερχόμεθά τινες εἰς ταὐτό παραπλησίαν ἡλικίαν ἔχοντες, διασῴζοντες τήν παλαιάν παροιμίαν, est Saepenumero plerique convenimus ferme aequales antiquum illud servantes proverbium.
490Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 510; 6 (opus 1508)
Tum Euripidis Hecuba Polymestoris exaggerans facinus hospitalis etiam mensae facit mentionem: Κοινῆς τραπέζης πολλάκις τυχών ἐμοί, id est Mensa receptus saepe communi mihi.
491Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 628; 4 (opus 1508)
Lucianus in Terpsione: Νῦν δέ τό τῆς παροιμίας ἡ ἅμαξα τόν βοῦν πολλάκις ἐκφέρει, id est Nunc id evenit, quod vulgo dici solet: plaustrum saepenumero bovem ipsum aufert.
492Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 895; 2 (opus 1508)
Refertur et exponitur a Platone libro De legibus III: Ἆρα οὐκ ἀγνοήσαντες τόν Ἡσίοδον ὀρθότατα λέγοντα ὡς ἥμισυ τοῦ παντός πολλάκις ἐστί πλέον; ὁπόταν ᾖ τό μέν ὅλον λαμβάνειν ζημιῶδες, τό δέ ἤμισυ μέτριον, τότε τό μέτριον τοῦ ἀμέτρου πλέον ἡγήσατο, ἄμεινον ὅν χείρονος, id est Nonne quod ignoraverint Hesiodum rectissime dicentem dimidium saepenumero plus esse quam totum ?
493Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1080; 8 (opus 1508)
Qua de re Plutarchus in commentario De terrestrium et marinorum animantium prudentia narrat quiddam haud quaquam indignum, quod hoc inseratur loco: Οἱ δέ τούς δασύποδας διώκοντες, ἐάν μέν αὐτοί κτείνωσι, ἥδονται διασπῶντες καί τό αἸμα μαλάττουσι προθύμως· ἐάν δέ ἀπογνούς ἑαυτόν ὁ λαγώς, ὃ γίνεται πολλάκις, ὅσον ἔχει πνεύματος, ἀναλώσας εἰς τόν δρόμον ἐκλίπητο, νεκρόν καταλαβόντες οὐχ ἅπτονται τό παράπαν, ἀλλ’ ἵστανται, τάς οὐράς κινοῦντες, ὡς οὐ κρεῶν χάριν, ἀλλά νίκης καί φιλονεικίας ἀγωνιζόμενοι, id est Porro canes, cum leporem insequuntur, siquidem occiderint ipsi, gaudent dilacerare atque alacres sanguine sese contaminant oblinuntque; quod si lepus desperans de sese, quemadmodum accidit saepenumero, quicquid habet halitus, id omne quam intentissimo cursu consumpserit atque ita defecerit, canes exanimem repertum omnino non attingunt, verum consistunt moventes caudam, perinde quasi non carnium gratia decertarint, sed magis de victoria contenderint.
494Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1160; 8 (opus 1508)
Id quod frequenter usu venit iis, qui scrutantur abditas terrae venas, sed frequentius, qui vulgo dicuntur alcumistae, de quibus apud apud Athenaeum, libro sexto, venuste dixit Phalereus Demetrius, ὅτι πολλάκις καταναλώσαντες τά φανερά τῶν ἀδήλων ἕνεκα, ἃ μέν ἔμελλον, οὐλ ἔλαβον, ἃ δέ εἷχον, ἀπέβαλον, id est quod frequenter certis consumptis incertorum gratia, quae se capturos sperabant, non ceperunt, quae vero habebant, abiecerunt.
495Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1287; 1 (opus 1508)
Ἄθυτα δ’ ἱερά πολλάκις κατεσθίει, id est Persaepe sacra haud immolata devorat, senarius est apud Athenaeum lib.
496Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1437; 6 (opus 1508)
Huc pertinet illud quoque, quod alibi retulimus: Ἀλλότριος βοῦς πολλάκις ἔξω βλέπει, id est Extraneus bos saepe prospectat foras, nimirum domi multa desiderans.
497Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1853; 11 (opus 1508)
Pindarus in Nemeis hymno quinto: Οὔτοι ἅπασα κερδίων φαίνουσα πρόσωπον ἀλάθει’ ἀτρεκής, καί τό σιγᾶν πολλάκις ἐστί σοφώτατον ἀνθρώπων νοῆσαι.
498Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2095; 7 (opus 1508)
Καί πολλάκις χειμῶνος ὄντος ἐξέρχεται ἔνδοθεν, καί ὅταν ὑπό τοῦ νιφετοῦ ληφθῶσιν, ἅν μή κινήσῃ ὁ ποιμήν, οὐκ ἐθέλουσιν ἀπιέναι, ἀλλ´ ἀπόλλυνται καταλειπόμενα, ἐάν μή ἄρρενας κομίσωσιν οἱ ποιμένες· τότε δέ ἀκολουθοῦσιν, id est Differunt autem et timiditate mansuetudineque et ferocia placiditateque, intelligentia ac stoliditate.
499Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3666; 3 (opus 1508)
Dion libello Περί τῆς ἀπιστίας: Ὥσπερ τά θηρία πολλάκις ἠρεμεῖ κοιμώμενα ἥ ἐμπεπλησμένα, τήν μέν φύσιν οὐκ ἀπεβέβληκεν τήν αὑτῶν, παραπλησίως δέ καί ἐκεῖνοι χρόνον τινά οὐκ ἔβλαψαν, ἔπειτα συμβάσης προφάσεως καί τόκον, φασί, καί τό κεφάλαιον τῆς πονηρίας ἐκτίνουσι, id est Quemadmodum noxiae bestiae saepenumero quietem agunt, sive cum dormiunt sive cum cibo expletae sunt, quanquam naturam interim suam non exuerunt, similiter et illi ad tempus aliquod non laeserunt, at ubi se dederit occasio, et usuram, ut aiunt, et sortem malitiae persolvunt.
500Dionysius Alexandrinus, Epistola II, 5, 0122B (auctor 190-264)
τοῖς δὲ δυσὶ ῥηματίοις ἀσυνθέτοις, καθάπερ λίθοις, μακρόθεν ἐπιχειροῦσί με βάλλειν· ἀγνοοῦντες ὡς τῶν ἀγνοουμένων, καὶ προ οὐ μόνον ἀλλοῖα πολλάκις, ἀλλὰ καὶ ὑπεναντία τεκμήρια γίνεται τῶν ἐπιζητουμένων δηλώματα. (Haec adducuntur a S. Athanasio in Ep.