'υς' - search in All Authors, Showing 1 to 71 of 71 hits

1Aristoteles, De generatione animalium, 4, 6; 5 (auctor 384BC-322BC)
μόνον δὲ πολυτόκον ὂν ἡ ὗς τελειοτοκεῖ, καὶ ἐπαλλάττει τοῦτο μόνον· πολυτοκεῖ μὲν γὰρ ὡς τὰ πολυσχιδῆ, δίχηλον δ' ἐστὶ καὶ μώνυχον· εἰσὶ γάρ που μώνυχες ὕες.
2Aristoteles, De generatione animalium, 5, 8; 4 (auctor 384BC-322BC)
καίτοι θηλάζει γε καὶ ὗς, οὐκ ἐκβάλλει δὲ τοὺς ὀδόντας· ἔτι δὲ τὰ καρχαρόδοντα θηλάζει μὲν πάντα, οὐκ ἐκβάλλει δ' ἔνια αὐτῶν πλὴν τοὺς κυνόδοντας, οἷον οἱ λέοντες.
3Aristoteles, De interpretatione, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδὲ γὰρ ἐν τῷ μῦς τὸ ῦς σημαντικόν, ἀλλὰ φωνή ἐστι νῦν μόνον.
4Aristoteles, De partibus animalium, 3, 1, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα δὲ καὶ πρὸς βοήθειάν τε καὶ πρὸς ἀλκήν, τὰ μὲν χαυλιόδοντας ἔχει, καθάπερ ὗς, τὰ δ´ ὀξεῖς καὶ ἐπαλλάττοντας, ὅθεν καρχαρόδοντα καλεῖται.
5Aristoteles, De partibus animalium, 3, 12, 4; 8 (auctor 384BC-322BC)
Σπλῆνα δ´ ἔχει τὰ μὲν κερατοφόρα καὶ διχαλὰ στρογγύλον, καθάπερ αἲξ καὶ πρόβατον καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον, εἰ μή τι διὰ μέγεθος εὐαυξέστερον ἔχει κατὰ μῆκος, οἷον ὁ τοῦ βοὸς πέπονθεν· τὰ δὲ πολυσχιδῆ πάντα μακρόν, οἷον ὗς καὶ ἄνθρωπος καὶ κύων, τὰ δὲ μώνυχα μεταξὺ τούτων καὶ μικτόν· τῇ μὲν γὰρ πλατὺν ἔχει τῇ δὲ στενόν, οἷον ἵππος καὶ ὀρεὺς καὶ ὄνος.
6Aristoteles, De partibus animalium, 3, 14, 5; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ´ ὅσα μέν ἐστιν αὐτῶν ἀμφώδοντα τῶν ἐναίμων καὶ τῶν ζῳοτόκων, μίαν ἔχει κοιλίαν, οἷον ἄνθρωπος καὶ κύων καὶ λέων καὶ τἆλλα ὅσα πολυδάκτυλα, καὶ ὅσα μώνυχα, οἷον ἵππος ὀρεὺς ὄνος, καὶ ὅσα διχαλὰ μὲν ἀμφώδοντα δέ, οἷον ὗς, πλὴν εἰ μή τι διὰ μέγεθος τοῦ σώματος καὶ τὴν τῆς τροφῆς δύναμιν, οὖσαν οὐκ εὔπεπτον ἀλλ´ ἀκανθώδη καὶ ξυλικήν, ἔχει πλείους, οἷον κάμηλος, ὥσπερ καὶ τὰ κερατοφόρα.
7Aristoteles, De partibus animalium, 4, 10, 25; 62 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ μὲν γὰρ ὀλιγοτόκα καὶ μώνυχα καὶ κερατοφόρα ἐν τοῖς μηροῖς ἔχουσι τοὺς μαστούς, καὶ τούτους δύο, τὰ δὲ πολυτόκα ἢ πολυσχιδῆ τὰ μὲν περὶ τὴν γαστέρα πλαγίους καὶ πολλούς, οἷον ὗς καὶ κύων, τὰ δὲ δύο μόνους, περὶ μέσην μέντοι γαστέρα, οἷον λέγων.
8Aristoteles, Historia animalium, 1, I 1; 62 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν γάρ ἐστι πρᾶα καί δύσθυμα καί οὐκ ἐνστατικά, οἷον βοῦς, τά δέ θυμώδη καί ἐνστατικά καί ἀμαθῆ, οἷον ὗς ἄγριος, τά δέ φρόνιμα καί δειλά, οἷον ἔλαφος, δασύπους, τά δέ ἀνελεύθερα καί ἐπίβουλα, οἷον οἱ ὄφεις, τά δέ ἐλευθέρια καί ἀνδρεῖα καί εὐγενῆ, οἷον λέων, τά δέ γενναῖα καί ἄγρια καί ἐπίβουλα, οἷον λύκος· εὐγενές μέν γάρ ἐστι τό ἐξ ἀγαθοῦ γένους, γενναῖον δέ τό μή ἐξιστάμενον ἐκ τῆς αὑτοῦ φύσεως.
9Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 59 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἀστράγαλον δ’ ὁ Ἰνδικός ὄνος ἔχει τῶν μωνύχων μόνον· ἡ γάρ ὗς, ὥσπερ ἐλέχθη πρότερον, ἐπαμφοτερίζει, διό καί οὐ καλλιαστράγαλόν ἐστιν.
10Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 75 (auctor 384BC-322BC)
Τά δ’ οὔτ’ ἐν τῷ στήθει ἔχει τούς μαστούς οὔτ’ ἐν τοῖς μηροῖς, ἀλλ’ ἐν τῇ γαστρί, οἷον κύων καί ὗς, καί πολλούς, οὐ πάντας δ’ ἴσους.
11Aristoteles, Historia animalium, 2, II 1; 106 (auctor 384BC-322BC)
Ὗς δ’ ὅλως οὐθένα βάλλει τῶν ὀδόντων.
12Aristoteles, Historia animalium, 2, II 17; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τά δ’ ἀμφώδοντα μίαν ἔχει κοιλίαν, οἷον ἄνθρωπος, ὗς, κύων, ἄρκτος, λέων, λύκος.
13Aristoteles, Historia animalium, 2, II 17; 21 (auctor 384BC-322BC)
Πάντα μέν οὖν ἔχει μίαν κοιλίαν, καί μετά ταῦτα τό ἔντερον· ἀλλά τά μέν ἔχει μείζω τήν κοιλίαν, ὥσπερ ὗς καί ἄρκτος (καί ἥ γε τῆς ὑός ὀλίγας ἔχει λείας πλάκας), τά δέ πολύ ἐλάττω καί οὐ πολλῷ μείζω τοῦ ἐντέρου, καθάπερ κύων καί λέων καί ἄνθρωπος.
14Aristoteles, Historia animalium, 5, V 14; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὗς δ’ ὀχεύει μέν καί ὀχεύεται πρῶτον ὀκτάμηνος, τίκτει δ’ ἡ θήλεια μέν ἐνιαυσία (οὕτω γάρ συμβαίνει ὁ χρόνος τῆς κυήσεως), ὁ δ’ ἄρρην γεννᾷ μέν ὀκτάμηνος, φαῦλα μέντοι πρίν γενέσθαι ἐνιαύσιος.
15Aristoteles, Historia animalium, 5, V 14; 40 (auctor 384BC-322BC)
Τίκτει δ’ ἐλάχιστα μέν ὗς, ὅταν ᾖ πρωτοτόκος· δευτεροτόκος δ’ οὖσα ἀκμάζει· γηράσκουσα δέ τίκτει μέν ὁμοίως, ὀχεύεται δέ βραδύτερον· ὅταν δέ πεντεκαιδεκαετεῖς ὦσιν, οὐκέτι γεννῶσιν ἀλλά γραῖαι γίνονται.
16Aristoteles, Historia animalium, 5, V 14; 45 (auctor 384BC-322BC)
Κυΐσκεται δέ μάλιστα ἡ ὗς, ἐπειδάν θυῶσα καταβάλλῃ τά ὦτα· εἰ δέ μή, ἀναθυᾷ πάλιν.
17Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 18; 58 (auctor 384BC-322BC)
Φασί δέ τινες, ἐάν τόν ἕτερον ὀφθαλμόν ἐκκοπῇ ἡ ὗς, ἀποθνήσκειν διά ταχέων ὡς ἐπί τό πολύ.
18Aristoteles, Historia animalium, 6, VI 37; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δ’ ἀφανισμός οὐ κατά λόγον ἀποβαίνει· ἐν ὀλίγαις γάρ ἡμέραις ἀφανεῖς πάμπαν γίγνονται· καίτοι ἐν τοῖς ἔμπροσθεν χρόνοις οὐ κρατοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ἀποθυμιῶντες καί ἀνορύττοντες, ἔτι δέ θηρεύοντες καί τάς ὗς ἐμβάλλοντες· αὗται γάρ ἀνορύττουσι τάς μυωπίας.
19Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 6; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τά δέ κερατώδη τῶν ζῴων, καί ἥμερα καί ἄγρια, καί ὅσα μή καρχαρόδοντα, πάντα καρποφάγα καί ποηφάγα ἐστί, μή λίαν κατεχόμενα τῷ πεινῆν, ἔξω τῆς ὑός· αὕτη δ’ ἥκιστα ποηφάγον καί καρποφάγον ἐστίν· ῥιζοφάγον δέ μάλιστα ἡ ὗς ἐστί τῶν ζῴων διά τό εὖ πεφυκέναι τό ῥύγχος πρός τήν ἐργασίαν ταύτην, καί εὐχερέστατον πρός πᾶσαν τροφήν τῶν ζῴων ἐστίν.
20Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
Μετά δέ τάς τρεῖς ἡμέρας εὐωχοῦσιν ἤδη οἱ πιαίνοντες τάς ὗς.
21Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
Μάλιστα δέ καί ταῦτα καί τἆλλα τά ἔχοντα κοιλίαν θερμήν ἡ ἀτρεμία πιαίνει· τάς δ’ ὗς καί τό λούεσθαι ἐν πηλῷ.
22Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 6; 13 (auctor 384BC-322BC)
Μάχεται δέ ὗς καί λύκῳ.
23Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 21; 15 (auctor 384BC-322BC)
Χαλαζᾷ δέ μόνον τῶν ζῴων ὧν ἴσμεν ὗς.
24Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 28; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ Λιβύῃ πάσῃ οὔτε σῦς ἄγριός ἐστιν οὔτ’ ἔλαφος οὔτ’ αἲξ ἄγριος· ἐν δέ τῇ Ἰνδικῇ, ὡς φησί Κτησίας οὐκ ὢν ἀξιόπιστος, οὔτ’ ἄγριος οὔτε ἥμερος ὗς, τά δ’ ἄναιμα καί τά φωλοῦντα πάντα μεγάλα.
25Aristoteles, Historia animalium, 8, VIII 29; 2 (auctor 384BC-322BC)
Καί πρός τά δήγματα δέ τῶν θηρίων μεγάλην ἔχουσιν αἱ χῶραι διαφοράν, οἷον περί μέν Φάρον καί ἄλλους τόπους οἱ σκορπίοι οὐ χαλεποί, ἐν ἄλλοις δέ τόποις καί ἐν τῇ Καρίᾳ πολλοί καί μεγάλοι καί χαλεποί γίγνονται, κἄν τινα πατάξωσιν ἄνθρωπον ἢ θηρίον, ἀποκτείνουσι, καί τάς ὗς, αἳ ἥκιστα αἰσθάνονται τῶν ἄλλων δηγμάτων, καί τούτων τάς μελαίνας μᾶλλον ἀποκτείνουσιν· τάχιστα δ’ ἀπόλλυνται αἱ ὕες πληγεῖσαι, ἐάν εἰς ὕδωρ ἔλθωσιν.
26Aristoteles, Historia animalium, 9, IX 1; 47 (auctor 384BC-322BC)
Ὄφις δέ γαλῇ καί ὑῒ πολέμιον, τῇ μέν γαλῇ, κατ’ οἰκίαν ὅταν ὦσιν ἀμφότερα· ἀπό γάρ τῶν αὐτῶν ζῶσιν· ἡ δ’ ὗς ἐσθίει τούς ὄφεις.
27Aristoteles, Problemata, 10; 32 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τὰ μὲν πολύτεκνα τῶν ζῴων, οἷον ὗς, κύων, λαγώς, τὰ δὲ οὔ, οἷον ἄνθρωπος, λέων; ἢ ὅτι τὰ μὲν πολλὰς μήτρας καὶ τύπους ἔχει, ἃς καὶ πίμπλασθαι ἐπιθυμεῖ καὶ εἰς ἃ σχίζεται ἡ γονή, τὰ δὲ τοὐναντίον.
28Aristoteles, Problemata, 10; 49 (auctor 384BC-322BC)
ἢ ὅτι θερμότατον ἡ ὗς ἐστί, καὶ ἐκ θερμοῦ πεφύκασιν αἱ τρίχες αὐτῇ; τοιοῦτον γάρ ἐστι τὸ λιπαρόν.
29Aristoteles, Problemata, 10; 90 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τῶν ζῴων τὰ μὲν χαλεπά ἐστι μετὰ τὸν τόκον, οἷον κύων καὶ ὗς, τὰ δὲ οὐδὲν ἐπιδήλως, οἷον γυνή, πρόβατον; ἢ ὅτι ὅσα μὲν περιττωματικὰ πραέα; ἀπέρχεται γὰρ ἐν τῷ τόκῳ τὰ λυποῦντα.
30Aristoteles, Problemata, 10; 138 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί τὰ μὲν τῶν ζῴων ἅπαξ ὀχεύεται, τὰ δὲ πολλάκις, καὶ τὰ μὲν ὥρᾳ ἔτους, τὰ δ' ὅτε ἔτυχεν, ἄνθρωπος μὲν ἀεί, τὰ δὲ ἄγρια οὐ πολλάκις, καὶ ὗς μὲν ἄγριος ἅπαξ, ἥμερος δὲ πολλάκις; ἢ διὰ τὴν τροφὴν καὶ ἀλέαν καὶ πόνον; ἐν πλησμονῇ γὰρ Κύπρις.
31Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 2Rg, 17; 8
καὶ εἶπεν Χουσι Σὺ οἶδας τὸν πατέρα σου καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ ὅτι δυνατοί εἰσιν σφόδρα καὶ κατάπικροι τῇ ψυχῇ αὐτῶν ὡς ἄρκος ἠτεκνωμένη ἐν ἀγρῷ καὶ ὡς ὗς τραχεῖα ἐν τῷ πεδίῳ, καὶ ὁ πατήρ σου ἀνὴρ πολεμιστὴς καὶ οὐ μὴ καταλύσῃ τὸν λαόν·
32Biblia, Biblia graeca iuxta LXX interpretes, 2Rg, 17a; 8
καὶ εἶπεν Χουσι Σὺ οἶδας τὸν πατέρα σου καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ ὅτι δυνατοί εἰσιν σφόδρα καὶ κατάπικροι τῇ ψυχῇ αὐτῶν ὡς ἄρκος ἠτεκνωμένη ἐν ἀγρῷ καὶ ὡς ὗς τραχεῖα ἐν τῷ πεδίῳ, καὶ ὁ πατήρ σου ἀνὴρ πολεμιστὴς καὶ οὐ μὴ καταλύσῃ τὸν λαόν·
33Biblia, Novum testamentum graece, 2Petr, 2Petr; 22
συμβέβηκεν αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, Κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καί, Ὗς λουσαμένη εἰς κυλισμὸν βορβόρου.
34Boetius, Commentaria in Porphyrium a se translatum I [CSEL], 1, 1; 9 (auctor 480-525)
sextum est id dicere, ad quam partem philosophiae cuiuscumque libri ducatur intentio, quod Graeca oratione dicitur ύς ποιον μέρος φιλοσοφίας ανάγεται, haec ergo omnia in quolibet philosophiae libro quaeri conuenit atque expediri.
35Constantinus I, Epistolae, 8, 0522C (auctor c.272–337)
μεθ' ὅσης δὲ αἰχύνης, τῇ πανταχόθεν ἐληλεγμένῃ ψευδολογίᾳ συνίστατο, ὑποπέμπων μέν μοι διαφόρους τogr;ὺς ἀξιοῦντας ὑπὲρ αὐτοῦ, ἐξαιτούμενος δὲ παρ' ἐμοῦ συμμαχίαν τινὰ, ὅπως μὴ ἐπὶ τοσούτῳ ἐλεγχθεὶς πλημμελήματι, τῆς ὑπαρχούσης αὐτῷ τιμῆς ἐκβάλλοιτο.
36Damasus papa, Epistolae, 13, 0372B
Εἰ δὲ τινας κουφοτέρogr;υς πείθει ἐκεῖνος ὥς τινα ἐλπίδα ἔχων, ὅστις τὴν ἀληθῆ ἐλπίδα τὴν εἰς Χριστὸν τῇ ὁμολογίᾳ μετέβαλε, μετὰ τούτου ὁμοίως ἀπολεῖται ὅστις δήποτε βούληται τῷ κανόνι τῆς Ἐκκλησίας ἀντιπαλαῖσαι.
37Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 40; 1 (opus 1508)
Tritissimum apud Latinos auctores adagium, Ὗς τήν Ἀθηνᾶν, id est Sus Minervam, subaudiendum docet aut monet, dici solitum, quoties indoctus quispiam atque insulsus eum docere conatur, a quo sit ipse magis docendus aut, ut Festi Pompeii verbis utar, cum quis id docet alterum, cuius ipse est inscius.
38Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 40; 26 (opus 1508)
Celebratur a multis Demosthenis scomma, qui cum Demades vociferaretur in eum: Δημοσθένης ἐμέ βούλεται διορθοῦν, ἡ ὗς τήν Ἀθηνᾶν, id est Demosthenes vult me corrigere, sus Minervam, respondit: Αὕτη μέντοι πέρυσιν ἡ Ἀθηνᾶ μοιχεύουσα εἰλήφθη, id est Atqui nuper haec Minerva in adulterio fuit deprehensa.
39Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 41; 1 (opus 1508)
Cum hoc aut idem aut certe quam maxime finitimum, quod apud Theocritum legitur in Hodoeporis: Ὗς ποτ’ Ἀθηναίαν ἔριν ἤρισε, id est Cum diva est ausus sus decertare Minerva.
40Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 41; 3 (opus 1508)
Theocriti enarrator sic efferri vulgo παροιμίαν scribit: Ὗς ὥν πρός Ἀθήνην ἐρίζεις, id est Sus cum sis, cum Minerva contendis.
41Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 335; 18 (opus 1508)
Citatur et hic versiculus: Ὄνος λύρας ἤκουσε καί σάλπιγγος ὗς, id est Asinus lyram auscultavit et porcus tubam.
42Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 336; 1 (opus 1508)
Σάλπιγγος ὗς ἤκουε, id est Tubam sus audivit.
43Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 336; 5 (opus 1508)
Exstat apud Suidam huiusmodi senarius: Ὄνος λύρας ἤκουε καί σάλπιγγος ὗς id est: Asinus lyram, sus audiit stolidus tubam.
44Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 906; 1 (opus 1508)
Ἡ Βοιωτία ὗς, id est Boeotica sus.
45Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 906; 3 (opus 1508)
Admonet Aeneam chorodidascalum, ita curet canendum hymnum, ut vetus illud probrum veris rationibus liceat effugere, quod in amusos dici consueverit Βοιωτία ὗς.
46Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 906; 6 (opus 1508)
Idque scomma cessit in proverbium, ut primum in Boeotos diceretur, ab his in quosvis indoctos, inconditos moribusque rusticanis homines torqueretur Βοιωτία ὗς.
47Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1703; 1 (opus 1508)
Ὗς ὑπό ῥόπαλον, id est Sus sub fustem.
48Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2299; 1 (opus 1508)
Σό κυνός κακόν ὗς ἀπέτισεν, id est Canis malum sus dependit.
49Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2306; 4 (opus 1508)
Huic confine est, quod idem posuit in Lachete ; Οὐ πᾶσα ὗς τοῦτο εἴσεται, id est Non sus quivis hoc norit.
50Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2353; 2 (opus 1508)
De exacte iudicio, contrarium illi: Ὗς ἔκρινεν, id est Sus iudicavit.
51Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2413; 3 (opus 1508)
Refertur in epistolis divi Petri his quidem verbis: Συμβέβηκε δέ αὐτοῖς τό τῆς ἀληθοῦς παροιμίας· Κύων ἐπιστέψας ἐπι τό ἴδιον ἐξέραμα, καί Ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου, id est Accidit autem illis illud veri proverbii: Canis reversus ad proprium vomitum, et Sus lota ad volutationem coeni.
52Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2472; 1 (opus 1508)
Ὗς ἐκώμασεν, id est Sus saltavit aut comessatur.
53Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2518; 8 (opus 1508)
Et ibidem Menander de quodam obeso loquitur: Παχύς γάρ ὗς ἔκειτ’ ἐπί στόμα, id est Obesus etenim sus premebat os viri.
54Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2623; 1 (opus 1508)
Ὗς διά ῥόδων, id est Sus per rosas.
55Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2623; 2 (opus 1508)
Quamquam in aliis exemplaribus scriptum invenio Ὗς διά ῥοίδων.
56Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3114; 1 (opus 1508)
Ἀπόλωλεν ὗς και τάλαντον καί γάμος, id est Periit mihi sus et talentum et nuptiae.
57Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3262; 1 (opus 1508)
Ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου, id est Sus lota rediit ad volutabrum luti, cum quis iterat iam expiata flagitia, sicut indicavimus alibi.
58Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3592; 4 (opus 1508)
Hesychius indicat hoc esse simile illis βοῦς ἐπί σφαγήν καί ὗς ἐπί δεσμά, id est Bos ad mactationem et Sus in vincula.
59Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3964; 2 (opus 1508)
Alcimus apud Diogenem Laertium inter multa quae collegit ex Platonis philosophi et Epicharmi comici scriptis, quibus persuadere conatur philosophum a comicis multa fuisse suffuratum, et hos fert senarios: Θαυμαστόν οὐδέν ἐστί με ταῦθ’ οὕτω λέγειν Καί ἁνδάνειν αὐτοῖσιν αὐτούς καί δοκεῖν Καλῶς πεφυκέναι· καί γάρ ἡ κύων κυνί Κάλλιστον εἷμεν φαίνεται καί βοῦς βοἹ, Ὄνος τ’ ὄνῳ κάλλιστον, ὗς δέ τῷ συί, id est Res mira non est, ista si sic proloquor Ipsique nobis si placemus invicem Pulchreque nati si videmur, nam et cani Pulcherrimus canis videtur, bos bovi, Asinus asello pulcher est et sus sui.
60Herodotus, Historiae, 2, 14, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
ἦ γὰρ δὴ νῦν γε οὗτοι ἀπονητότατα καρπὸν κομίζονται ἐκ γῆς τῶν τε ἄλλων ἀνθρώπων πάντων καὶ τῶν λοιπῶν Αἰγυπτίων· οἳ οὔτε ἀρότρῳ ἀναρρηγνύντες αὔλακας ἔχουσι πόνους οὔτε σκάλλοντες οὔτε ἄλλο ἐργαζόμενοι οὐδὲν τῶν οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι περὶ λήιον πονέουσι, ἀλλ' ἐπεάν σφι ὁ ποταμὸς αὐτόματος ἐπελθὼν ἄρσῃ τὰς ἀρούρας, ἄρσας δὲ ἀπολίπῃ ὀπίσω, τότε σπείρας ἕκαστος τὴν ἑωυτοῦ ἄρουραν ἐσβάλλει ἐς αὐτὴν ὗς, ἐπεὰν δὲ καταπατήσῃ τῇσι ὑσὶ τὸ σπέρμα, ἄμητον τὸ ἀπὸ τούτου μένει, ἀποδινήσας δὲ τῇσι ὑσὶ τὸν σῖτον οὕτω κομίζεται.
61Herodotus, Historiae, 2, 47, 2; 2 (auctor c.484BC-425BC)
τοῖσι μέν νυν ἄλλοισι θεοῖσι θύειν ὗς οὐ δικαιοῦσι Αἰγύπτιοι, Σελήνῃ δὲ καὶ Διονύσῳ μούνοισι τοῦ αὐτοῦ χρόνου, τῇ αὐτῇ πανσελήνῳ, τοὺς ὗς θύσαντες πατέονται τῶν κρεῶν.
62Herodotus, Historiae, 2, 47, 2; 3 (auctor c.484BC-425BC)
διότι δὲ τοὺς ὗς ἐν μὲν τῇσι ἄλλῃσι ὁρτῇσι ἀπεστυγήκασι ἐν δὲ ταύτῃ θύουσι, ἔστι μὲν λόγος περὶ αὐτοῦ ὑπ' Αἰγυπτίων λεγόμενος, ἐμοὶ μέντοι ἐπισταμένῳ οὐκ εὐπρεπέστερος ἐστὶ λέγεσθαι.
63Herodotus, Historiae, 2, 47, 3; 5 (auctor c.484BC-425BC)
οἱ δὲ πένητες αὐτῶν ὑπ' ἀσθενείης βίου σταιτίνας πλάσαντες ὗς καὶ ὀπτήσαντες ταύτας θύουσι.
64Herodotus, Historiae, 4, 186, 1; 1 (auctor c.484BC-425BC)
οὕτω μὲν μέχρι τῆς Τριτωνίδος λίμνης ἀπ' Αἰγύπτου νομάδες εἰσὶ κρεοφάγοι τε καὶ γαλακτοπόται Λίβυες, καὶ θηλέων τε βοῶν οὔτι γευόμενοι, διότι περ οὐδὲ Αἰγύπτιοι, καὶ ὗς οὐ τρέφοντες.
65Herodotus, Historiae, 4, 192, 2; 1 (auctor c.484BC-425BC)
κατὰ τοὺς νομάδας δὲ ἐστὶ τούτων οὐδέν, ἀλλ' ἄλλα τοιάδε, πύγαργοι καὶ ζορκάδες καὶ βουβάλιες καὶ ὄνοι, οὐκ οἱ τὰ κέρεα ἔχοντες ἀλλ' ἄλλοι ἄποτοι (οὐ γὰρ δὴ πίνουσι) , καὶ ὄρυες, τῶν τὰ κέρεα τοῖσι φοίνιξι οἱ πήχεες ποιεῦνται (μέγαθος δὲ τὸ θηρίον τοῦτο κατὰ βοῦν ἐστι) , καὶ βασσάρια καὶ ὕαιναι καὶ ὕστριχες καὶ κριοὶ ἄγριοι καὶ δίκτυες καὶ θῶες καὶ πάνθηρες καὶ βόρυες, καὶ κροκόδειλοι ὅσον τε τριπήχεες χερσαῖοι, τῇσι σαύρῃσι ἐμφερέστατοι, καὶ στρουθοὶ κατάγαιοι, καὶ ὄφιες μικροί, κέρας ἓν ἕκαστος ἔχοντες· ταῦτά τε δὴ αὐτόθι ἐστὶ θηρία καὶ τά περ τῇ ἄλλη, πλὴν ἐλάφου τε καὶ ὑὸς ἀγρίου· ἔλαφος δὲ καὶ ὗς ἄγριος ἐν Λιβύῃ πάμπαν οὐκ ἔστι.
66Plato, Laches, p1, 196; 10 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης κατὰ τὴν παροιμίαν ἄρα τῷ ὄντι οὐκ ἂν πᾶσα ὗς γνοίη οὐδ' ἂν ἀνδρεία γένοιτο.
67Plato, Theaetetus, p1, 161; 6 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης οἶσθ' οὖν, ὦ Θεόδωρε, ὃ θαυμάζω τοῦ ἑταίρου σου Πρωταγόρου· Θεόδωρος τὸ ποῖον· Σωκράτης τὰ μὲν ἄλλα μοι πάνυ ἡδέως εἴρηκεν, ὡς τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ τοῦτο καὶ ἔστιν· τὴν δ' ἀρχὴν τοῦ λόγου τεθαύμακα, ὅτι οὐκ εἶπεν ἀρχόμενος τῆς Ἀληθείας ὅτι «πάντων χρημάτων μέτρον ἐστὶν ὗς» ἢ «κυνοκέφαλος» ἤ τι ἄλλο ἀτοπώτερον τῶν ἐχόντων αἴσθησιν, ἵνα μεγαλοπρεπῶς καὶ πάνυ καταφρονητικῶς ἤρξατο ἡμῖν λέγειν, ἐνδεικνύμενος ὅτι ἡμεῖς μὲν αὐτὸν ὥσπερ θεὸν ἐθαυμάζομεν ἐπὶ σοφίᾳ, ὁ δ' ἄρα ἐτύγχανεν ὢν εἰς φρόνησιν οὐδὲν βελτίων βατράχου γυρίνου, μὴ ὅτι ἄλλου του ἀνθρώπων.
68Plato, Theaetetus, p1, 166; 4 (auctor c.425BC-347BC)
ἢ αὖ ἀποκνήσειν ὁμολογεῖν οἷόν τ' εἶναι εἰδέναι καὶ μὴ εἰδέναι τὸν αὐτὸν τὸ αὐτό· ἢ ἐάνπερ τοῦτο δείσῃ, δώσειν ποτὲ τὸν αὐτὸν εἶναι τὸν ἀνομοιούμενον τῷ πρὶν ἀνομοιοῦσθαι ὄντι· μᾶλλον δὲ τὸν εἶναί τινα ἀλλ' οὐχὶ τούς, καὶ τούτους γιγνομένους ἀπείρους, ἐάνπερ ἀνομοίωσις γίγνηται, εἰ δὴ ὀνομάτων γε δεήσει θηρεύσεις διευλαβεῖσθαι ἀλλήλων· ἀλλ', ὦ μακάριε,» φήσει, «γενναιοτέρως ἐπ' αὐτὸ ἐλθὼν ὃ λέγω, εἰ δύνασαι, ἐξέλεγξον ὡς οὐχὶ ἴδιαι αἰσθήσεις ἑκάστῳ ἡμῶν γίγνονται, ἢ ὡς ἰδίων γιγνομένων οὐδέν τι ἂν μᾶλλον τὸ φαινόμενον μόνῳ ἐκείνῳ γίγνοιτο, ἢ εἰ εἶναι δεῖ ὀνομάζειν, εἴη ᾧπερ φαίνεται· ὗς δὲ δὴ καὶ κυνοκεφάλους λέγων οὐ μόνον αὐτὸς ὑηνεῖς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀκούοντας τοῦτο δρᾶν εἰς τὰ συγγράμματά μου ἀναπείθεις, οὐ καλῶς ποιῶν.
69Priscianus Caesarensis, Institutio de nomine, p. 16, l. 13 (auctor c.500)
in os quoque omnia Latina et in os productam uel in υς Graeca tertiae sunt declinationis ut hic flos floris nepos nepotis haec dos hic et haec custos custodis hic heros herois haec Erinys huius Erinyis.
70Varro, De agricultura, 2, 4; 31 (auctor 116BC-27BC)
Sus graece dicitur ὗς, olim θῦς dictus ab illo verbo quod dicunt θύειν, quod est immolare.
71Varro, De lingua Latina, 5, 19, 96; 7 (opus 47BC-45BC)
Sus, quod ὗς, bos, quod βοῦς, taurus, quod ταῦρος, item ovis, quod ὀῖς: ita enim antiqui dicebant, non ut nunc πρόβατον.