'φιλότης' - search in All Authors, Showing 1 to 13 of 13 hits

1Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 217 (auctor 384BC-322BC)
ἔτι τὰ τοιάδε λέγεται περὶ τῆς φιλίας, ὡς ἰσότης φιλότης, καὶ [μὴ] μίαν ψυχὴν εἶναι τοὺς ἀληθῶς φίλους.
2Aristoteles, Ethica Eudemia, 7; 261 (auctor 384BC-322BC)
καὶ περὶ μὲν φιλίας τῆς πρὸς αὑτὸν καὶ τῆς ἐν πλείοσι διωρίσθω τὸν τρόπον τοῦτον· δοκεῖ δὲ τό τε δίκαιον εἶναι ἴσον τι καὶ ἡ φιλία ἐν ἰσότητι, εἰ μὴ μάτην λέγεται ἰσότης [ἡ] φιλότης.
3Aristoteles, Ethica Nicomachea, 8, 7; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἑκάτερος οὖν φιλεῖ τε τὸ αὑτῷ ἀγαθόν, καὶ τὸ ἴσον ἀνταποδίδωσι τῇ βουλήσει καὶ τῷ ἡδεῖ· λέγεται γὰρ φιλότης ἰσότης, μάλιστα δὲ τῇ τῶν ἀγαθῶν ταῦθ' ὑπάρχει.
4Aristoteles, Ethica Nicomachea, 8, 10; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἡ δ' ἰσότης καὶ ὁμοιότης φιλότης, καὶ μάλιστα μὲν ἡ τῶν κατ' ἀρετὴν ὁμοιότης· μόνιμοι γὰρ ὄντες καθ' αὑτοὺς καὶ πρὸς ἀλλήλους μένουσι, καὶ οὔτε δέονται φαύλων οὔθ' ὑπηρετοῦσι τοιαῦτα, ἀλλ' ὡς εἰπεῖν καὶ διακωλύουσιν· τῶν ἀγαθῶν γὰρ μήτ' αὐτοὺς ἁμαρτάνειν μήτε τοῖς φίλοις ἐπιτρέπειν.
5Aristoteles, Ethica Nicomachea, 9, 8; 5 (auctor 384BC-322BC)
καὶ αἱ παροιμίαι δὲ πᾶσαι ὁμογνωμονοῦσιν, οἷον τὸ « μία ψυχή » καὶ « κοινὰ τὰ φίλων » καὶ « ἰσότης φιλότης » καὶ « γόνυ κνήμης ἔγγιον· » πάντα γὰρ ταῦτα πρὸς αὑτὸν μάλιστ' ἂν ὑπάρχοι· μάλιστα γὰρ φίλος αὑτῷ· καὶ φιλητέον δὴ μάλισθ' ἑαυτόν.
6Aristoteles, Metaphysica, 3, 4; 25 (auctor 384BC-322BC)
109 ἀλλ' ὅθεν δὴ ὁ λόγος, τοῦτό γε φανερόν, ὅτι συμβαίνει αὐτῷ τὸ νεῖκος μηθὲν μᾶλλον φθορᾶς ἢ τοῦ εἶναι αἴτιον· ὁμοίως δ' οὐδ' ἡ φιλότης τοῦ εἶναι, συνάγουσα γὰρ εἰς τὸ ἓν φθείρει τὰ ἄλλα.
7Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1154; 3 (opus 1508)
Lucianus in libello, cui titulus, De mercede servientibus: Καί τί σοι πρῶτον, ὧ φιλότης, ἥ τί ὕστατον, φασί, καταλέξω τούτων, ἃ πάσχειν ἥ ποιεῖν ἀνάγκη τούς ἐπί μισθῷ συνόντας ; id est Quidnam tibi primum, amice, aut quid postremum, ut dici solet, commemorem ex his, quae et pati, et facere coguntur ii, qui mercede serviunt ?
8Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2136; 3 (opus 1508)
Hunc poeta describit ad hunc modum: Ἦ, καί ἀπό στήθεσφιν ἐλύσατο κεστόν ἱμάντα Ποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο· Ἔνθ’ ἔνι μέν φιλότης, ἐν δ’ ἵμερος, ἐν δ’ ὀαριστύς Πάρφασις, ἥ τ’ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.
9Fronto, Epistulae, add., 5; 8 (auctor c.95-165)
ταῦτα προστάσσων εἰς παράδειγμα ἐκάλεις τὸ τὰς πόλεις μεγάλα δῶρα παρ᾽ ἀλλήλων προσίεσθαι, αὐτὸ δὴ τὸ ἀμφισβητούμενον σφετεριζόμενος, ὦ φιλότης.
10Homerus, Ilias, 14, 193; 6 (auctor fl.700BC)
ἦ, καί ἀπό στήθεσφιν ἐλύσατο κεστόν ἱμάντα ποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο· ἔνθ' ἔνι μέν φιλότης, ἐν δ' ἵμερος, ἐν δ' ὀαριστύς πάρφασις, ἥ τ' ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.
11Homerus, Ilias, 15, 1; 6 (auctor fl.700BC)
τῶν σ' αὖτις μνήσω ἵν' ἀπολλήξῃς ἀπατάων, ὄφρα ἴδῃ ἤν τοι χραίσμῃ φιλότης τε καί εὐνή, ἣν ἐμίγης ἐλθοῦσα θεῶν ἄπο καί μ' ἀπάτησας.
12Markos monachos, Florilegium et opuscula, Sermo B, 13; 1 (auctor fl.1260)
Εὔχου τοίνυν, ὦ φιλότης – πᾶς τις ὁ αὐτὰ ἀναγινώσκων, τῷ μικρῷ τούτῳ πονήματι ὑπὲρ ἐμοῦ τοῦ οἰκτροῦ, παρακαλῶ, καὶ τῆς ἐμῆς ἀναξιότητος, ὅτι μὴ ἔχων τί ποτε λείψανον ἀρετῆς, γράφω καὶ διδάσκω τοὺς χάριτι θεοῦ πάσης ἀρετῆς πεπληρωμένους, ὅπως καὶ ἐμὲ ἐνισχύσῃ εἰς τὸ πληρῶσαι τὸ ἅγιον θέλημα αὐτοῦ, κατὰ τὴν ἐντολὴν τὴν λέγουσαν· εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε {Iac 5,16}.
13Plato, Phaedrus, p1, 228; 13 (auctor c.425BC-347BC)
Σωκράτης δείξας γε πρῶτον, ὦ φιλότης, τί ἄρα ἐν τῇ ἀριστερᾷ ἔχεις ὑπὸ τῷ ἱματίῳ· τοπάζω γάρ σε ἔχειν τὸν λόγον αὐτόν.