'όταν' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 3467 hits      Show next 500

1Agatho papa, Epistolae, 87, 1175C
ἐν τῷ λόγῳ τῷ κατὰ Ἀπολλιναρίου τοῦ αἱρετικοῦ περὶ τῆς Τριάδος καὶ τῆς Ἐνανθρωπήσεως, καὶ τοῦ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ δραττόμενος οὕτω σαφηνίζει· Καὶ ὅταν λέγῃ· « Πάτερ, εἰ δυνατὸν, τὸ ποτήριον τοῦτο παρελθέτω· πλὴν μὴ τὸ ἐμὸν θέλημα γένηται, ἀλλὰ τὸ σόν.
2Agatho papa, Epistolae, 87, 1187C
Ὅταν οὖν λέγῃ· « Ὅτι εἰ δυνατὸν, παρελθέτω ἀπ' ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο, » καί· « Οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ' ὡς σύ· » οὐδὲν ἕτερον δείκνυσιν, ἀλλ' ἢ ὅτι σάρκα ἀληθῶς περιβέβληται φοβουμένην θάνατον· τὸ γὰρ φοβεῖσθαι θάνατον, καὶ ἀναδύεσθαι, καὶ ἀγωνιᾷν ἐκείνης ἐστίν.
3Agatho papa, Epistolae, 87, 1187D
Ὅταν οὖν φαίνηται δειλιῶν τὸν θάνατον καὶ λέγων· « Εἰ δυνατὸν, παρελθέτω ἀπ' ἐμοῦ τὸ ποτέριον, » ἐννόει πάλιν ὀτι δειλιῶσα τὸν θάνατον ἡ σὰρξ ἐδιδάσκετο φορουμένη παρὰ τοῦ Θεοῦ Λόγου μηκέτι τοῦτο πάσχειν· Ἐλεγε γὰρ πρὸς τὸν Πατέρα· « Οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ ὡς σύ.
4Agatho papa, Epistolae, 87, 1214A
Ἐπεὶ [Εἰ δὲ, L.], ὅπερ ἀπέστω, τὴν πρὸ μικροῦ ἀπ' ἄλλων εἰσαχθεῖσαν καινότητα ἐπισπάσασθαι θελήσει, καὶ ταῖς ἀλλοτρίαις διδασκαλίαις ἀπὸ τοῦ κανόνος τῆς ἀληθείας τῆς ὀρθοδόξου καὶ ἀποστολικῆς ἡμῶν πίστεως ἑαυτὸν σαγηνεῦσαι· ἥντινα ἅτε δὴ ταῖς ψυχαῖς καταδίκην [βλάβερὰν] ἐκκλῖναι ἀδιαλείπτως ἀπὸ τῶν προηγησαμένων τὴν ἡμετέραν μετριότητα προτραπέντες, καὶ ὑπομνησθέντες μέχρι τούτου ὑπερέθεντο, αὐτὸς γνώσεται, τί περὶ τῆς τοιαύτης καταφρονήσεως ἐν τῷ θείῳ τοῦ Χριστοῦ κριτηρίῳ ἀπολογήσεται παρὰ τῷ δικαστῇ πάντων τῷ ἐν οὐρανοῖς ὄντι· ᾧτινι καὶ ἡμεῖς καὶ αὐτὸς [καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ] ὑπὲρ τῆς προσληφθείσης διακονίας τοῦ ἀληθοῦς κηρύγματος, ἢ τῆς ἐναντίας προλήψεως τῆς Χριστιανικωτάτης πίστεως, ὅταν πρὸς τὸ κρίνειν παραγένηται, λόγον ἀποδώσομεν· καὶ ἡμῖν μὲν [ἡμῖν δὲ], ὅπερ δεόμενος παρακαλῶ, ἐγγένηται τὸν ἀποστολικὸν, καὶ εὐαγγελικὸν τῆς ὀρθῆς πίστεως κανόνα, ὡς ἀπ' ἀρχῆς παρελάβομεν, ἀδιασείστως καὶ ἐλευθερίως μετὰ ἁπλῆς καθαρότητος ἀκέραιου καὶ ἄτρωτον φυλάξαι.
5Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
" Item cum apud Viennam postea quiesceret sobrius, horrore medio noctis imago quaedam visa splendidior hos ei versus heroos modo non vigilanti aperte edixit eadem saepius replicando, quibus fretus nihil asperum sibi superesse existimabat: Ζεὺς ὅταν εἰς πλατὺ τέρμα μόλῃ κλυτοῦ ὑδροχόοιο, παρθενικῆς δὲ Κρόνος μοίρῃ βαίνῃ ἐπὶ πέμπτῃ εἰκοστῇ, βασιλεὺς Κωστάντιος Ἀσίδος αἴης τέρμα φίλου βιοτοῦ στυγερὸν καὶ ἐπώδυνον ἕξει.
6Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 2, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Item cum apud Viennam postea quiesceret sobrius, horrore medio noctis, imago quaedam visa splendidior, hos ei versus heroes modo non vigilanti aperte edixit, eadem saepius replicando, quibus fretus nihil asperum sibi superesse existimabat ζεὺς ὅταν εἰς πλατὺ τέρμα μόλῃ κλυτοῦ ὑδροχόοιο, παρθενικῆς δὲ κρόνος μοίρῃ βαίνῃ ἐπὶ πέμπτῃ εἰκοστῇ, βασιλεὺς κωνστάντιος ἀσίδος αἴης τέρμα φίλου βιοτοῦ στυγερὸν καὶ ἐπώδυνον ἕξει.
7Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0605B
Καὶ τότε παρουσίᾳ, πάντων, ἔλεγον τῷ πατρικίῳ Πέτρῷ Εἰπὲ, κῦρι ὁ πατρίκιος, ἔγραψάς μοί ποτε περὶ ὧν εἶπεν ὁ σακελλάριός σου, ἢ ἐγώ σοι; Καὶ ὅταν κατετέθετο, ὑπὸ κόλασιν ἐγενόμην.
8Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0605C
Ὁμοίως δὲ καὶ τῷ μακαρίῳ πάππᾳ Εἰπὲ, δέσποτε, ἐγώ σοί ποτε ὄναρ ἀφηγησάμην; Καὶ ὅταν ἤλεγξέ με, ἐκείνου ἦν τὸ ἔγκλημα, οὐκ ἐμοῦ τοῦ ἑωρακότος.
9Anonymi, Ars Bobiensis, p. 20, l. 10 (auctor c.450)
dierum sacrorum ac sollemnium appellationes genetiuum pluralem duplicem habent tam ex secundo quam ex tertio ordine, uelut Saturnalia Saturnalium et Saturnaliorum, et cetera similiter: Terminalia ὅταν ἐν τοῖς ὁρίοις θύωσιν, Conpitalia ἐπὶ τῶν ἀτραπῶν αἱ θυσίαι, Carmentalia matri Euandri sacrificia constituta.
10Aristoteles, Physica, 1, 1; 1
Ἐπειδὴ τὸ εἰδέναι καὶ τὸ ἐπίστασθαι συμβαίνει περὶ πά σας τὰς μεθόδους, ὧν εἰσὶν ἀρχαὶ ἢ αἴτια ἢ στοιχεῖα, ἐκ τοῦ ταῦτα γνωρίζειν (τότε γὰρ οἰόμεθα γιγνώσκειν ἕκαστον, ὅταν τὰ αἴτια γνωρίσωμεν τὰ πρῶτα καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας καὶ μέχρι τῶν στοιχείων), δῆλον ὅτι καὶ τῆς περὶ φύσεως ἐπιστήμης πειρατέον διορίσασθαι πρῶτον τὰ περὶ τὰς ἀρχάς.
11Aristoteles, Physica, 1, 4; 7
οὕτω γὰρ εἰδέναι τὸ σύνθετον ὑπολαμβάνομεν, ὅταν εἰδῶμεν ἐκ τίνων καὶ πόσων ἐστίν.
12Aristoteles, Physica, 1, 7; 4
ἁπλοῦν μὲν οὖν λέγω τὸ γιγνόμενον τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸ μὴ μουσικόν, καὶ ὃ γίγνεται ἁπλοῦν, τὸ μουσικόν· συγκείμενον δὲ καὶ ὃ γίγνε ται καὶ τὸ γιγνόμενον, ὅταν τὸν μὴ μουσικὸν ἄνθρωπον φῶ μεν γίγνεσθαι μουσικὸν ἄνθρωπον.
13Aristoteles, Physica, 2, 1; 19
) καὶ μᾶλλον αὕτη φύσις τῆς ὕλης· ἕκαστον γὰρ τότε λέγεται ὅταν ἐντελεχείᾳ ᾖ, μᾶλλον ἢ ὅταν δυνάμει.
14Aristoteles, Physica, 2, 5; 5
τὰ δὴ τοιαῦτα ὅταν κατὰ συμβεβηκὸς γένηται, ἀπὸ τύ χης φαμὲν εἶναι (ὥσπερ γὰρ καὶ ὄν ἐστι τὸ μὲν καθ' αὑτὸ τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκός, οὕτω καὶ αἴτιον ἐνδέχεται εἶναι, οἷον οἰκίας καθ' αὑτὸ μὲν αἴτιον τὸ οἰκοδομικόν, κατὰ συμ βεβηκὸς δὲ τὸ λευκὸν ἢ τὸ μουσικόν· τὸ μὲν οὖν καθ' αὑτὸ αἴτιον ὡρισμένον, τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκὸς ἀόριστον· ἄπειρα γὰρ ἂν τῷ ἑνὶ συμβαίη).
15Aristoteles, Physica, 2, 5; 6
καθάπερ οὖν ἐλέχθη, ὅταν ἐν τοῖς ἕνεκά του γιγνομένοις τοῦτο γένηται, τότε λέγεται ἀπὸ ταὐ τομάτου καὶ ἀπὸ τύχης (αὐτῶν δὲ πρὸς ἄλληλα τὴν διαφο ρὰν τούτων ὕστερον διοριστέον· νῦν δὲ τοῦτο ἔστω φανερόν, ὅτι ἄμφω ἐν τοῖς ἕνεκά τού ἐστιν)· οἷον ἕνεκα τοῦ ἀπολαβεῖν τὸ ἀρ γύριον ἦλθεν ἂν κομιζομένου τὸν ἔρανον, εἰ ᾔδει· ἦλθε δ' οὐ τού του ἕνεκα, ἀλλὰ συνέβη αὐτῷ ἐλθεῖν, καὶ ποιῆσαι τοῦτο τοῦ κο μίσασθαι ἕνεκα· τοῦτο δὲ οὔθ' ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ φοιτῶν εἰς τὸ χωρίον οὔτ' ἐξ ἀνάγκης· ἔστι δὲ τὸ τέλος, ἡ κομιδή, οὐ τῶν ἐν αὐτῷ αἰτίων, ἀλλὰ τῶν προαιρετῶν καὶ ἀπὸ διανοίας· καὶ λέγεταί γε τότε ἀπὸ τύχης ἐλθεῖν, εἰ δὲ προελόμενος καὶ τούτου ἕνεκα ἢ ἀεὶ φοιτῶν ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ [κομιζόμε νος], οὐκ ἀπὸ τύχης.
16Aristoteles, Physica, 2, 5; 16
τύχη δὲ ἀγαθὴ μὲν λέγεται ὅταν ἀγα θόν τι ἀποβῇ, φαύλη δὲ ὅταν φαῦλόν τι, εὐτυχία δὲ καὶ δυστυχία ὅταν μέγεθος ἔχοντα ταῦτα· διὸ καὶ τὸ παρὰ μικρὸν κακὸν ἢ ἀγαθὸν λαβεῖν μέγα ἢ εὐτυχεῖν ἢ ἀτυ χεῖν ἐστίν, ὅτι ὡς ὑπάρχον λέγει ἡ διάνοια· τὸ γὰρ παρὰ μικρὸν ὥσπερ οὐδὲν ἀπέχειν δοκεῖ.
17Aristoteles, Physica, 2, 6; 5
τὸ δὲ πάσχειν ἀπὸ τύχης ὑπάρξει πως καὶ τούτοις, ὅταν ὁ πράτ των τι περὶ αὐτὰ πράξῃ ἀπὸ τύχης, ἄλλως δὲ οὐκ ἔστιν· τὸ δ' αὐτόματον καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις καὶ πολλοῖς τῶν ἀψύ χων, οἷον ὁ ἵππος αὐτόματος, φαμέν, ἦλθεν, ὅτι ἐσώθη μὲν ἐλθών, οὐ τοῦ σωθῆναι δὲ ἕνεκα ἦλθε· καὶ ὁ τρίπους αὐτό ματος κατέπεσεν· ἔστη μὲν γὰρ τοῦ καθῆσθαι ἕνεκα, ἀλλ' οὐ τοῦ καθῆσθαι ἕνεκα κατέπεσεν.
18Aristoteles, Physica, 2, 6; 6
ὥστε φανερὸν ὅτι ἐν τοῖς ἁπλῶς ἕνεκά του γιγνομένοις, ὅταν μὴ τοῦ συμβάντος ἕνεκα γέ νηται ὧν ἔξω τὸ αἴτιον, τότε ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου λέγομεν· ἀπὸ τύχης δέ, τούτων ὅσα ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου γίγνεται τῶν προαι ρετῶν τοῖς ἔχουσι προαίρεσιν.
19Aristoteles, Physica, 2, 6; 7
σημεῖον δὲ τὸ μάτην, ὅτι λέγε ται ὅταν μὴ γένηται τὸ ἕνεκα ἄλλου ἐκείνου ἕνεκα, οἷον εἰ τὸ βαδίσαι λαπάξεως ἕνεκά ἐστιν, εἰ δὲ μὴ ἐγένετο βαδίσαντι, μάτην φαμὲν βαδίσαι καὶ ἡ βάδισις ματαία, ὡς τοῦτο ὂν τὸ μάτην, τὸ πεφυκὸς ἄλλου ἕνεκα, ὅταν μὴ περαίνῃ ἐκεῖνο οὗ ἕνεκα ἦν καὶ ἐπεφύκει, ἐπεὶ εἴ τις λούσασθαι φαίη μάτην ὅτι οὐκ ἐξέλιπεν ὁ ἥλιος, γελοῖος ἂν εἴη· οὐ γὰρ ἦν τοῦτο ἐκεί νου ἕνεκα.
20Aristoteles, Physica, 2, 6; 8
οὕτω δὴ τὸ αὐτόματον καὶ κατὰ τὸ ὄνομα ὅταν αὐτὸ μάτην γένηται· κατέπεσεν γὰρ οὐ τοῦ πατάξαι ἕνεκεν ὁ λίθος· ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου ἄρα κατέπεσεν ὁ λίθος, ὅτι πέσοι ἂν ὑπὸ τινὸς καὶ τοῦ πατάξαι ἕνεκα.
21Aristoteles, Physica, 2, 6; 9
μάλιστα δ' ἐστὶ χωριζόμενον τοῦ ἀπὸ τύχης ἐν τοῖς φύσει γιγνομένοις· ὅταν γὰρ γένηταί τι παρὰ φύσιν, τότε οὐκ ἀπὸ τύχης ἀλλὰ μᾶλλον ἀπὸ ταὐτομάτου γεγονέναι φαμέν.
22Aristoteles, Physica, 2, 6; 13
ἐπεὶ δ' ἐστὶ τὸ αὐτόματον καὶ ἡ τύχη αἴτια ὧν ἂν ἢ νοῦς γένοιτο αἴτιος ἢ φύσις, ὅταν κατὰ συμ βεβηκὸς αἴτιόν τι γένηται τούτων αὐτῶν, οὐδὲν δὲ κατὰ συμ βεβηκός ἐστι πρότερον τῶν καθ' αὑτό, δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς αἴτιον πρότερον τοῦ καθ' αὑτό.
23Aristoteles, Physica, 2, 8; 26
τὸ δὲ οὗ ἕνεκα, καὶ ὃ τούτου ἕνεκα, γένοιτο ἂν καὶ ἀπὸ τύ χης, οἷον λέγομεν ὅτι ἀπὸ τύχης ἦλθεν ὁ ξένος καὶ λυ σάμενος ἀπῆλθεν, ὅταν ὥσπερ ἕνεκα τούτου ἐλθὼν πράξῃ, μὴ ἕνεκα δὲ τούτου ἔλθῃ.
24Aristoteles, Physica, 2, 8; 27
καὶ τοῦτο κατὰ συμβεβηκός (ἡ γὰρ τύχη τῶν κατὰ συμβεβηκὸς αἰτίων, καθάπερ καὶ πρότερον εἴπομεν), ἀλλ' ὅταν τοῦτο αἰεὶ ἢ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γέ νηται, οὐ συμβεβηκὸς οὐδ' ἀπὸ τύχης· ἐν δὲ τοῖς φυσι κοῖς ἀεὶ οὕτως, ἂν μή τι ἐμποδίσῃ.
25Aristoteles, Physica, 2, 8; 30
μάλιστα δὲ δῆλον, ὅταν τις ἰατρεύῃ αὐτὸς ἑαυτόν· τούτῳ γὰρ ἔοικεν ἡ φύσις.
26Aristoteles, Physica, 3, 1; 14
ὅταν γὰρ τὸ οἰκοδομητόν, ᾗ τοιοῦτον αὐτὸ λέγομεν εἶναι, ἐντελεχείᾳ ᾖ, οἰκοδομεῖται, καὶ ἔστιν τοῦτο οἰκοδόμησις· ὁμοίως δὲ καὶ μάθησις καὶ ἰάτρευσις καὶ κύ λισις καὶ ἅλσις καὶ ἅδρυνσις καὶ γήρανσις.
27Aristoteles, Physica, 3, 1; 17
δοκεῖ μὲν οὖν τισιν ἅπαν κινεῖσθαι τὸ κι νοῦν, οὐ μὴν ἀλλὰ περὶ τούτου μὲν ἐξ ἄλλων ἔσται δῆλον ὅπως ἔχει (ἔστι γάρ τι κινοῦν καὶ ἀκίνητον), ἡ δὲ τοῦ δυνάμει ὄντος , ὅταν ἐντελεχείᾳ ὂν ἐνεργῇ οὐχ ᾗ αὐτὸ ἀλλ' ᾗ κινητόν, κίνησίς ἐστιν.
28Aristoteles, Physica, 3, 1; 20
ὅτι μὲν οὖν ἐστιν αὕτη, καὶ ὅτι συμβαίνει τότε κινεῖσθαι ὅταν ἡ ἐντελέ χεια ᾖ αὐτή, καὶ οὔτε πρότερον οὔτε ὕστερον, δῆλον· ἐνδέχεται γὰρ ἕκαστον ὁτὲ μὲν ἐνεργεῖν ὁτὲ δὲ μή, οἷον τὸ οἰκοδομη τόν, καὶ ἡ τοῦ οἰκοδομητοῦ ἐνέργεια, ᾗ οἰκοδομητόν, οἰκοδό μησίς ἐστιν (ἢ γὰρ οἰκοδόμησις ἡ ἐνέργεια [τοῦ οἰκοδομητοῦ] ἢ ἡ οἰκία· ἀλλ' ὅταν οἰκία ᾖ, οὐκέτ' οἰκοδομητὸν ἔστιν· οἰ κοδομεῖται δὲ τὸ οἰκοδομητόν· ἀνάγκη οὖν οἰκοδόμη σιν τὴν ἐνέργειαν εἶναι)· ἡ δ' οἰκοδόμησις κίνησίς τις.
29Aristoteles, Physica, 3, 2; 9
εἶδος δὲ ἀεὶ οἴσεταί τι τὸ κινοῦν, ἤτοι τό δε ἢ τοιόνδε ἢ τοσόνδε, ὃ ἔσται ἀρχὴ καὶ αἴτιον τῆς κινή σεως, ὅταν κινῇ, οἷον ὁ ἐντελεχείᾳ ἄνθρωπος ποιεῖ ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος ἀνθρώπου ἄνθρωπον.
30Aristoteles, Physica, 3, 7; 3
ὅταν δὲ διωρισμένων οὕτως μηδετέρως φαί νηται ἐνδέχεσθαι, διαιτητοῦ δεῖ, καὶ δῆλον ὅτι πὼς μὲν ἔστιν πὼς δ' οὔ.
31Aristoteles, Physica, 4, 2; 2
οὕτω μὲν οὖν σκοποῦσιν ὁ τόπος τὸ ἑκάστου εἶ δός ἐστιν· ᾗ δὲ δοκεῖ ὁ τόπος εἶναι τὸ διάστημα τοῦ μεγέ θους, ἡ ὕλη· τοῦτο γὰρ ἕτερον τοῦ μεγέθους, τοῦτο δ' ἐστὶ τὸ περιεχόμενον ὑπὸ τοῦ εἴδους καὶ ὡρισμένον, οἷον ὑπὸ ἐπιπέδου καὶ πέρατος, ἔστι δὲ τοιοῦτον ἡ ὕλη καὶ τὸ ἀόριστον· ὅταν γὰρ ἀφαιρεθῇ τὸ πέρας καὶ τὰ πάθη τῆς σφαίρας, λεί πεται οὐδὲν παρὰ τὴν ὕλην.
32Aristoteles, Physica, 4, 2; 17
ἔτι ὅταν ἐξ ἀέρος ὕδωρ γένηται, ἀπόλωλεν ὁ τόπος· οὐ γὰρ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τὸ γενόμενον σῶμα· τίς οὖν ἡ φθορά;
33Aristoteles, Physica, 4, 4; 3
ὅταν μὲν γὰρ ᾖ μόρια τοῦ ὅλου τὸ ἐν ᾧ καὶ τὸ ἐν τούτῳ, λεχθήσεται τὸ ὅλον ἐν αὑτῷ· λέγεται γὰρ καὶ κατὰ τὰ μέρη, οἷον λευκὸς ὅτι ἡ ἐπιφάνεια λευκή, καὶ ἐπιστήμων ὅτι τὸ λογιστικόν.
34Aristoteles, Physica, 4, 4; 6
οἷον τὸ λευκὸν ἐν σώματι (ἡ ἐπιφά νεια γὰρ ἐν σώματι), ἡ δ' ἐπιστήμη ἐν ψυχῇ· κατὰ ταῦτα δὲ αἱ προσηγορίαι μέρη ὄντα, ὥς γε ἐν ἀνθρώπῳ (ὁ δὲ ἀμ φορεὺς καὶ ὁ οἶνος χωρὶς μὲν ὄντα οὐ μέρη, ἅμα δέ· διὸ ὅταν ᾖ μέρη, ἔσται αὐτὸ ἐν αὑτῷ)· οἷον τὸ λευκὸν ἐν ἀν θρώπῳ ὅτι ἐν σώματι, καὶ ἐν τούτῳ ὅτι ἐν ἐπιφανείᾳ· ἐν δὲ ταύτῃ οὐκέτι κατ' ἄλλο.
35Aristoteles, Physica, 4, 6; 4
ἐπεὶ δὲ λέγομεν εἶναι ὡς ἐν τόπῳ ἐν τῷ οὐρανῷ, διότι ἐν τῷ ἀέρι οὗτος δὲ ἐν τῷ οὐρανῷ· καὶ ἐν τῷ ἀέρι δὲ οὐκ ἐν παντί, ἀλλὰ διὰ τὸ ἔσχατον αὐτοῦ καὶ περιέχον ἐν τῷ ἀέρι φαμὲν εἶναι (εἰ γὰρ πᾶς ὁ ἀὴρ τόπος, οὐκ ἂν ἴσος εἴη ἑκάστου ὁ τόπος καὶ ἕκαστον, δοκεῖ δέ γε ἴσος εἶναι, τοιοῦτος δ' ὁ πρῶτος ἐν ᾧ ἐστιν)· ὅταν μὲν οὖν μὴ διῃρημένον ᾖ τὸ περιέχον ἀλλὰ συνεχές, οὐχ ὡς ἐν τόπῳ λέγεται εἶναι ἐν ἐκείνῳ, ἀλλ' ὡς μέρος ἐν ὅλῳ· ὅταν δὲ διῃρημένον ᾖ καὶ ἁπτόμενον, ἐν πρώτῳ ἐστὶ τῷ ἐσχάτῳ τοῦ περιέχοντος, ὃ οὔτε ἐστὶ μέρος τοῦ ἐν αὐτῷ οὔτε μεῖζον τοῦ διαστήματος ἀλλ' ἴσον· ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ τὰ ἔσχατα τῶν ἁπτομένων.
36Aristoteles, Physica, 4, 6; 6
[ἔτι ὅταν μὴ διῃρημένον ᾖ, ὡς μέρος ἐν ὅλῳ λέ γεται, οἷον ἐν τῷ ὀφθαλμῷ ἡ ὄψις ἢ ἐν τῷ σώματι ἡ χείρ, ὅταν δὲ διῃρημένον, οἷον ἐν τῷ κάδῳ τὸ ὕδωρ ἢ ἐν τῷ κεραμίῳ ὁ οἶνος· ἡ μὲν γὰρ χεὶρ μετὰ τοῦ σώματος κινεῖται, τὸ δὲ ὕδωρ ἐν τῷ κάδῳ.
37Aristoteles, Physica, 4, 6; 14
οὐκ ἔστι δὲ ἄλλος ὁ τόπος τοῦ μορίου, ἐν ᾧ κινεῖται, ὅταν ὅλον τὸ ἀγγεῖον μεθίστηται, ἀλλ' ὁ αὐτός· ἐν ᾧ γὰρ ἔστιν, ἀντιμεθίσταται ὁ ἀὴρ καὶ τὸ ὕδωρ ἢ τὰ μόρια τοῦ ὕδατος, ἀλλ' οὐκ ἐν ᾧ γίγνονται τόπῳ, ὃς μέρος ἐστὶ τοῦ τόπου ὅς ἐστι τόπος ὅλου τοῦ οὐρανοῦ.
38Aristoteles, Physica, 4, 6; 23
διὸ ὅταν μὲν ἐν κινουμένῳ κινῆται καὶ μεταβάλλῃ τὸ ἐντός, οἷον ἐν ποταμῷ πλοῖον, ὡς ἀγγείῳ χρῆται μᾶλ λον ἢ τόπῳ τῷ περιέχοντι.
39Aristoteles, Physica, 4, 7; 5
διὸ ὅταν μὲν συνεχὲς ᾖ τὸ ὁμοιομερές, κατὰ δύναμιν ἐν τόπῳ τὰ μέρη, ὅταν δὲ χωρισθῇ μὲν ἅπτηται δ' ὥσπερ σωρός, κατ' ἐνέργειαν.
40Aristoteles, Physica, 4, 7; 15
καὶ φέ ρεται δὴ εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον ἕκαστον εὐλόγως (ὃ γὰρ ἐφε ξῆς καὶ ἁπτόμενον μὴ βίᾳ, συγγενές· καὶ συμπεφυκότα μὲν ἀπαθῆ, ἁπτόμενα δὲ παθητικὰ καὶ ποιητικὰ ἀλλή λων)· καὶ μένει δὴ φύσει πᾶν ἐν τῷ οἰκείῳ τόπῳ οὐκ ἀλόγως· καὶ γὰρ τὸ μέρος, τὸ δὲ ἐν [τῷ] τόπῳ ὡς διαιρετὸν μέρος πρὸς ὅλον ἐστίν, οἷον ὅταν ὕδατος κινήσῃ τις μόριον ἢ ἀέρος.
41Aristoteles, Physica, 4, 7; 19
διὸ καὶ τούτοις ἁφὴ ἔστιν· σύμφυσις δέ, ὅταν ἄμφω ἐνερ γείᾳ ἓν γένωνται.
42Aristoteles, Physica, 4, 8; 1
Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον ὑποληπτέον εἶναι τοῦ φυσικοῦ θεω ρῆσαι καὶ περὶ κενοῦ, εἰ ἔστιν ἢ μή, καὶ πῶς ἔστι, καὶ τί ἐστιν, ὥσπερ καὶ περὶ τόπου· καὶ γὰρ παραπλησίαν ἔχει τήν τε ἀπιστίαν καὶ τὴν πίστιν διὰ τῶν ὑπολαμβανομένων· οἷον γὰρ τόπον τινὰ καὶ ἀγγεῖον τὸ κενὸν τιθέασιν οἱ λέγοντες, δοκεῖ δὲ πλῆρες μὲν εἶναι, ὅταν ἔχῃ τὸν ὄγκον οὗ δεκτικόν ἐστιν, ὅταν δὲ στερηθῇ, κενόν, ὡς τὸ αὐτὸ μὲν ὂν κενὸν καὶ πλῆρες καὶ τόπον, τὸ δ' εἶναι αὐτοῖς οὐ ταὐτὸ ὄν.
43Aristoteles, Physica, 4, 10; 4
ἔτι εἰ ἔστιν τι οἷον τόπος ἐστερημένος σώματος, ὅταν ᾖ κενόν, ποῦ οἰσθήσε ται τὸ εἰστεθὲν εἰς αὐτὸ σῶμα;
44Aristoteles, Physica, 4, 10; 7
οὐ γὰρ συμβαίνει, ὅταν ὅλον τεθῇ ὡς ἐν κεχωρισμένῳ τόπῳ καὶ ὑπομένοντι σῶμά τι· τὸ γὰρ μέρος, ἂν μὴ χωρὶς τιθῆται, οὐκ ἔσται ἐν τόπῳ ἀλλ' ἐν τῷ ὅλῳ.
45Aristoteles, Physica, 4, 11; 11
δῆλον δέ· ὅταν γὰρ ἐξ ὕδατος ἀὴρ γένηται, ἡ αὐτὴ ὕλη οὐ προσλαβοῦσά τι ἄλλο ἐγένετο, ἀλλ' ὃ ἦν δυνάμει, ἐνεργείᾳ ἐγένετο, καὶ πάλιν ὕδωρ ἐξ ἀέρος ὡσαύ τως, ὁτὲ μὲν εἰς μέγεθος ἐκ μικρότητος, ὁτὲ δ' εἰς μικρό τητα ἐκ μεγέθους.
46Aristoteles, Physica, 4, 13; 1
Ἀλλὰ μὴν οὐδ' ἄνευ γε μεταβολῆς· ὅταν γὰρ μηδὲν αὐτοὶ μεταβάλλωμεν τὴν διάνοιαν ἢ λάθωμεν μεταβάλ λοντες, οὐ δοκεῖ ἡμῖν γεγονέναι χρόνος, καθάπερ οὐδὲ τοῖς ἐν Σαρδοῖ μυθολογουμένοις καθεύδειν παρὰ τοῖς ἥρωσιν, ὅταν ἐγερθῶσι· συνάπτουσι γὰρ τῷ πρότερον νῦν τὸ ὕστερον νῦν καὶ ἓν ποιοῦσιν, ἐξαιροῦντες διὰ τὴν ἀναισθησίαν τὸ με ταξύ.
47Aristoteles, Physica, 4, 13; 3
εἰ δὴ τὸ μὴ οἴεσθαι εἶναι χρόνον τότε συμβαίνει ἡμῖν, ὅταν μὴ ὁρίσωμεν μηδεμίαν μεταβολήν, ἀλλ' ἐν ἑνὶ καὶ ἀδιαιρέτῳ φαίνηται ἡ ψυχὴ μέ νειν, ὅταν δ' αἰσθώμεθα καὶ ὁρίσωμεν, τότε φαμὲν γεγονέναι χρόνον, φανερὸν ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνευ κινήσεως καὶ μεταβολῆς χρόνος.
48Aristoteles, Physica, 4, 13; 6
ἀλλὰ μὴν καὶ ὅταν γε χρόνος δοκῇ γεγονέναι τις, ἅμα καὶ κίνησίς τις δοκεῖ γεγονέναι.
49Aristoteles, Physica, 4, 13; 14
ἀλλὰ μὴν καὶ τὸν χρόνον γε γνωρίζομεν ὅταν ὁρίσωμεν τὴν κίνησιν, τῷ πρότερον καὶ ὕστερον ὁρίζοντες· καὶ τότε φα μὲν γεγονέναι χρόνον, ὅταν τοῦ προτέρου καὶ ὑστέρου ἐν τῇ κινήσει αἴσθησιν λάβωμεν.
50Aristoteles, Physica, 4, 13; 15
ὁρίζομεν δὲ τῷ ἄλλο καὶ ἄλλο ὑπολαβεῖν αὐτά, καὶ μεταξύ τι αὐτῶν ἕτερον· ὅταν γὰρ ἕτερα τὰ ἄκρα τοῦ μέσου νοήσωμεν, καὶ δύο εἴπῃ ἡ ψυχὴ τὰ νῦν, τὸ μὲν πρότερον τὸ δ' ὕστερον, τότε καὶ τοῦτό φα μεν εἶναι χρόνον· τὸ γὰρ ὁριζόμενον τῷ νῦν χρόνος εἶναι δοκεῖ· καὶ ὑποκείσθω.
51Aristoteles, Physica, 4, 13; 16
ὅταν μὲν οὖν ὡς ἓν τὸ νῦν αἰσθανώ μεθα, καὶ μὴ ἤτοι ὡς πρότερον καὶ ὕστερον ἐν τῇ κινήσει ἢ ὡς τὸ αὐτὸ μὲν προτέρου δὲ καὶ ὑστέρου τινός, οὐ δοκεῖ χρό νος γεγονέναι οὐδείς, ὅτι οὐδὲ κίνησις.
52Aristoteles, Physica, 4, 13; 17
ὅταν δὲ τὸ πρότερον καὶ ὕστερον, τότε λέγομεν χρόνον· τοῦτο γάρ ἐστιν ὁ χρόνος, ἀριθμὸς κινήσεως κατὰ τὸ πρότερον καὶ ὕστερον.
53Aristoteles, Physica, 4, 13; 34
ἀλλ' ὅταν μὲν οὕτω λαμβάνῃ τις ὡς δυσὶ χρώμενος τῇ μιᾷ, ἀνάγκη ἵστασθαι, εἰ ἔσται ἀρχὴ καὶ τελευτὴ ἡ αὐτὴ στιγμή· τὸ δὲ νῦν διὰ τὸ κινεῖσθαι τὸ φερόμενον αἰεὶ ἕτερον.
54Aristoteles, Physica, 4, 15; 5
τὸ μὲν οὖν οὕτω λέ γεται τῶν νῦν, ἄλλο δ' ὅταν ὁ χρόνος ὁ τούτου ἐγγὺς ᾖ.
55Aristoteles, Physica, 5, 1; 1
Μεταβάλλει δὲ τὸ μεταβάλλον πᾶν τὸ μὲν κατὰ συμβεβηκός, οἷον ὅταν λέγωμεν τὸ μουσικὸν βαδίζειν, ὅτι ᾧ συμβέβηκεν μουσικῷ εἶναι, τοῦτο βαδίζει· τὸ δὲ τῷ τού του τι μεταβάλλειν ἁπλῶς λέγεται μεταβάλλειν, οἷον ὅσα λέγεται κατὰ μέρη (ὑγιάζεται γὰρ τὸ σῶμα, ὅτι ὁ ὀφ θαλμὸς ἢ ὁ θώραξ, ταῦτα δὲ μέρη τοῦ ὅλου σώματος)· ἔστι δέ τι ὃ οὔτε κατὰ συμβεβηκὸς κινεῖται οὔτε τῷ ἄλλο τι τῶν αὐτοῦ, ἀλλὰ τῷ αὐτὸ κινεῖσθαι πρῶτον.
56Aristoteles, Physica, 5, 2; 8
δῆλον δὴ ὅτι ὅταν νοσήσῃ, μεταβεβληκὸς ἔσται εἰς ὁποιανοῦν (ἐνδέχεται γὰρ ἠρεμεῖν), καὶ ἔτι εἰς μὴ τὴν τυ χοῦσαν αἰεί, κἀκείνη ἔκ τινος εἴς τι ἕτερον ἔσται, ὥστε καὶ ἡ ἀντι κειμένη ἔσται ὑγίανσις· ἀλλὰ τῷ συμβεβηκέναι, οἷον ἐξ ἀναμνήσεως εἰς λήθην μεταβάλλει, ὅτι ᾧ ὑπάρχει, ἐκεῖνο μεταβάλλει ὁτὲ μὲν εἰς ἐπιστήμην ὁτὲ δ' εἰς ἄγνοιαν.
57Aristoteles, Physica, 5, 2; 12
ἔτι τοῦ αὐτοῦ κίνησις ἡ ἐναντία (καὶ ἔτι ἠρέμησις), καὶ γένεσις καὶ φθορά, ὥστε τὸ γιγνόμενον γιγνόμενον ὅταν γένηται γιγνόμενον, τότε φθείρεται· οὔτε γὰρ εὐθὺς γιγνόμενον οὔθ' ὕστερον· εἶναι γὰρ δεῖ τὸ φθειρόμενον.
58Aristoteles, Physica, 5, 2; 25
ἡ δὲ κατὰ τόπον καὶ τὸ κοινὸν καὶ τὸ ἴδιον ἀνώνυμος, ἔστω δὲ φορὰ καλουμένη τὸ κοινόν· καί τοι λέγεταί γε ταῦτα φέρεσθαι μόνα κυρίως, ὅταν μὴ ἐφ' αὑτοῖς ᾖ τὸ στῆναι τοῖς μεταβάλλουσι τὸν τόπον, καὶ ὅσα μὴ αὐτὰ ἑαυτὰ κινεῖ κατὰ τόπον.
59Aristoteles, Physica, 5, 3; 11
] τὸ δὲ ἔστι μὲν ὅπερ ἐχόμενόν τι, λέγω δ' εἶναι συνεχὲς ὅταν ταὐτὸ γένηται καὶ ἓν τὸ ἑκατέρου πέρας οἷς ἅπτονται, καὶ ὥσπερ σημαίνει τοὔνομα, συνέχηται.
60Aristoteles, Physica, 5, 4; 2
γένει μὲν οὖν μία κατὰ τὰ σχήματα τῆς κατηγορίας ἐστί (φορὰ μὲν γὰρ πάσῃ φορᾷ τῷ γένει μία, ἀλλοίωσις δὲ φορᾶς ἑτέρα τῷ γένει), εἴδει δὲ μία, ὅταν τῷ γένει μία οὖσα καὶ ἐν ἀτόμῳ εἴδει ᾖ.
61Aristoteles, Physica, 5, 4; 5
ἀπορήσειε δ' ἄν τις εἰ εἴδει μία κίνησις, ὅταν ἐκ τοῦ αὐτοῦ τὸ αὐτὸ εἰς τὸ αὐτὸ μεταβάλλῃ, οἷον ἡ μία στιγμὴ ἐκ τοῦδε τοῦ τόπου εἰς τόνδε τὸν τόπον πάλιν καὶ πάλιν.
62Aristoteles, Physica, 5, 4; 14
εἰ δὴ ἡ αὐτὴ καὶ μία ἡ ἕωθεν καὶ νῦν ὑγίεια, διὰ τί οὐκ ἂν καὶ ὅταν διαλιπὼν λάβῃ πάλιν τὴν ὑγίειαν, καὶ αὕτη κἀκείνη μία τῷ ἀριθμῷ ἂν εἴη;
63Aristoteles, Physica, 5, 4; 15
ὁ γὰρ αὐτὸς λόγος· πλὴν τοσοῦτον διαφέρει, ὅτι εἰ μὲν δύο, δι' αὐτὸ τοῦτο, ὡς τῷ ἀριθμῷ, καὶ τὰς ἐνεργείας ἀνάγκη (μία γὰρ ἀριθμῷ ἐνέργεια ἑνὸς ἀριθμῷ)· εἰ δ' ἡ ἕξις μία, ἴσως οὐκ ἄν τῳ δόξειέ πω μία καὶ ἡ ἐνέργεια εἶναι (ὅταν γὰρ παύσηται βαδίζων, οὐκέτι ἔστιν ἡ βάδισις, πάλιν δὲ βαδίζοντος ἔσται).
64Aristoteles, Physica, 5, 4; 22
ὥστ' ἐχόμεναι καὶ ἐφεξῆς εἰσὶ τῷ τὸν χρό νον εἶναι συνεχῆ, συνεχὴς δὲ τῷ τὰς κινήσεις· τοῦτο δ', ὅταν ἓν τὸ ἔσχατον γένηται ἀμφοῖν.
65Aristoteles, Physica, 5, 6; 29
ἔχει δ' ἀπορίαν εἰ ἐναντία ἡ μονὴ ἡ ἐνταῦθα τῇ ἐν τεῦθεν κινήσει· ὅταν γὰρ κινῆται ἐκ τουδὶ καὶ ἀποβάλλῃ, ἔτι δοκεῖ ἔχειν τὸ ἀποβαλλόμενον, ὥστ' εἰ αὕτη ἡ ἠρεμία ἐναν τία τῇ ἐντεῦθεν εἰς τοὐναντίον κινήσει, ἅμα ὑπάρξει τἀναντία.
66Aristoteles, Physica, 6, 5; 1
Τὸ δὲ μεταβάλλον ἅπαν ἀνάγκη διαιρετὸν εἶναι. ἐπεὶ γὰρ ἔκ τινος εἴς τι πᾶσα μεταβολή, καὶ ὅταν μὲν ᾖ ἐν τούτῳ εἰς ὃ μετέβαλλεν, οὐκέτι μεταβάλλει, ὅταν δὲ ἐξ οὗ μετέβαλλεν, καὶ αὐτὸ καὶ τὰ μέρη πάντα, οὔπω μεταβάλλει (τὸ γὰρ ὡσαύτως ἔχον καὶ αὐτὸ καὶ τὰ μέρη οὐ μεταβάλ λει), ἀνάγκη οὖν τὸ μέν τι ἐν τούτῳ εἶναι, τὸ δ' ἐν θατέρῳ τοῦ μεταβάλλοντος· οὔτε γὰρ ἐν ἀμφοτέροις οὔτ' ἐν μηδετέρῳ δυνατόν.
67Aristoteles, Physica, 6, 10; 7
ὅταν γὰρ κινῆται τὸ ἄπειρον ἐφ' ᾧ τὸ Α, ἔσται τι αὐτοῦ κατὰ τὸ Β τὸ πεπερασμένον, οἷον τὸ ΓΔ, καὶ πάλιν ἄλλο καὶ ἄλλο, καὶ αἰεὶ οὕτως.
68Aristoteles, Physica, 6, 12; 10
ἐν ἀμερεῖ μὲν γὰρ οὐκ ἠρέμησεν διὰ τὸ μὴ εἶναι κίνησιν ἐν ἀτόμῳ, ἐν ᾧ δὲ τὸ ἠρε μεῖν, καὶ τὸ κινεῖσθαι (τότε γὰρ ἔφαμεν ἠρεμεῖν, ὅτε καὶ ἐν ᾧ πεφυκὸς κινεῖσθαι μὴ κινεῖται τὸ πεφυκός)· ἔτι δὲ καὶ τότε λέγομεν ἠρεμεῖν, ὅταν ὁμοίως ἔχῃ νῦν καὶ πρό τερον, ὡς οὐχ ἑνί τινι κρίνοντες ἀλλὰ δυοῖν τοῖν ἐλαχί στοιν· ὥστ' οὐκ ἔσται ἐν ᾧ ἠρεμεῖ ἀμερές.
69Aristoteles, Physica, 6, 13; 3
οὕτως γὰρ λέγομεν ἠρε μεῖν, ὅταν ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ τῶν νῦν ἀληθὲς ᾖ εἰπεῖν ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ καὶ αὐτὸ καὶ τὰ μέρη.
70Aristoteles, Physica, 6, 14; 1
Ζήνων δὲ παραλογίζεται· εἰ γὰρ αἰεί, φησίν, ἠρε μεῖ πᾶν [ἢ κινεῖται] ὅταν ᾖ κατὰ τὸ ἴσον, ἔστιν δ' αἰεὶ τὸ φερόμενον ἐν τῷ νῦν, ἀκίνητον τὴν φερομένην εἶναι ὀϊστόν.
71Aristoteles, Physica, 7, 2; 6
ἅπασαι γὰρ αἱ κατὰ τόπον κινήσεις ἀνάγονται εἰς ταύτας· ἡ μὲν γὰρ ἔπωσις ὦσίς τίς ἐστιν, ὅταν τὸ ἀφ' αὑτοῦ κινοῦν ἐπακολουθοῦν ὠθῇ, ἡ δ' ἄπω σις, ὅταν μὴ ἐπακολουθῇ κινῆσαν, ἡ δὲ ῥῖψις, ὅταν σφο δροτέραν ποιήσῃ τὴν ἀφ' αὑτοῦ κίνησιν τῆς κατὰ φύσιν φο ρᾶς, καὶ μέχρι τοσούτου φέρηται ἕως ἂν κρατῇ ἡ κίνησις.
72Aristoteles, Physica, 7, 3; 1
ἀλλὰ μὴν τοῦτο δῆλον καὶ ἐκ τῶν ὁρισμῶν· ὦσις μὲν γάρ ἐστιν ἡ ἀφ' αὑτοῦ ἢ ἀπ' ἄλλου πρὸς ἄλλο κίνησις, ἕλξις δὲ ἡ ἀπ' ἄλλου πρὸς αὑτὸ ἢ πρὸς ἄλλο, ὅταν θάττων ἡ κίνη σις ᾖ [τοῦ ἕλκοντος] τῆς χωριζούσης ἀπ' ἀλλήλων τὰ συνεχῆ· οὕτω γὰρ συνεφέλκεται θάτερον.
73Aristoteles, Physica, 7, 3; 11
οὐδὲν δὲ κωλύει καὶ τὸ ἔμψυχον λανθά νειν, ὅταν μὴ κατὰ τὰς αἰσθήσεις γίγνηται ἡ ἀλλοίωσις.
74Aristoteles, Physica, 7, 4; 3
τὸ μὲν γὰρ σχηματιζόμενον καὶ ῥυθμιζόμενον ὅταν ἐπι τελεσθῇ, οὐ λέγομεν ἐκεῖνο ἐξ οὗ ἐστιν, οἷον τὸν ἀνδριάντα χαλ κὸν ἢ τὴν πυραμίδα κηρὸν ἢ τὴν κλίνην ξύλον, ἀλλὰ παρω νυμιάζοντες τὸ μὲν χαλκοῦν, τὸ δὲ κήρινον, τὸ δὲ ξύλινον.
75Aristoteles, Physica, 7, 5; 2
αἱ μὲν γὰρ ἀρεταὶ αἱ δὲ κακίαι τῶν ἕξεων· οὐκ ἔστι δὲ οὔτε ἡ ἀρετὴ οὔτε ἡ κακία ἀλλοίωσις, ἀλλ' ἡ μὲν ἀρετὴ τελείωσίς τις (ὅταν γὰρ λάβῃ τὴν αὑτοῦ ἀρετήν, τότε λέγεται τέλειον ἕκαστον – τότε γὰρ ἔστι μάλιστα [τὸ] κατὰ φύσιν – ὥσπερ κύκλος τέλειος, ὅταν μάλιστα γένηται κύκλος καὶ ὅταν βέλτιστος), ἡ δὲ κακία φθορὰ τούτου καὶ ἔκστασις· ὥσπερ οὖν οὐδὲ τὸ τῆς οἰκίας τελείωμα λέγομεν ἀλλοίωσιν (ἄτοπον γὰρ εἰ ὁ θριγκὸς καὶ ὁ κέραμος ἀλ λοίωσις, ἢ εἰ θριγκουμένη καὶ κεραμουμένη ἀλλοιοῦται ἀλλὰ μὴ τελειοῦται ἡ οἰκία), τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν ἀρε τῶν καὶ τῶν κακιῶν καὶ τῶν ἐχόντων ἢ λαμβανόντων· αἱ μὲν γὰρ τελειώσεις αἱ δὲ ἐκστάσεις εἰσίν, ὥστ' οὐκ ἀλλοιώ σεις.
76Aristoteles, Physica, 7, 6; 4
ὅταν γὰρ γένηται τὸ κατὰ μέρος, ἐπίσταταί πως τὰ καθόλου τῷ ἐν μέρει.
77Aristoteles, Physica, 7, 6; 7
ἔτι δ' ὥσπερ ὅταν ἐκ τοῦ μεθύειν ἢ καθεύδειν ἢ νοσεῖν εἰς τἀναντία μεταστῇ τις, οὔ φαμεν ἐπιστήμονα γεγονέναι πάλιν (καίτοι ἀδύνατος ἦν τῇ ἐπιστήμῃ χρῆσθαι πρότερον), οὕτως οὐδ' ὅταν ἐξ ἀρχῆς λαμ βάνῃ τὴν ἕξιν· τῷ γὰρ καθίστασθαι τὴν ψυχὴν ἐκ τῆς φυ σικῆς ταραχῆς φρόνιμόν τι γίγνεται καὶ ἐπιστῆμον.
78Aristoteles, Physica, 7, 6; 9
καθίσταται δὲ καὶ ἠρεμίζεται πρὸς ἔνια μὲν ὑπὸ τῆς φύσεως αὐτῆς, πρὸς ἔνια δ' ὑπ' ἄλλων, ἐν ἀμ φοτέροις δὲ ἀλλοιουμένων τινῶν τῶν ἐν τῷ σώματι, καθά περ ἐπὶ τῆς χρήσεως καὶ τῆς ἐνεργείας, ὅταν νήφων γένη ται καὶ ἐγερθῇ.
79Aristoteles, Physica, 7, 7; 3
ἔτι ἀλλοίωσις καὶ φορά τις ἴση, ὅταν ἐν ἴσῳ χρόνῳ τὸ μὲν ἀλλοιωθῇ τὸ δ' ἐνεχθῇ.
80Aristoteles, Physica, 7, 7; 4
ἀλλ' ἆρα ὅταν ἐν ἴσῳ ἴσον κινηθῇ, τότε ἰσοταχές, ἴσον δ' οὐκ ἔστιν πάθος μήκει, ὥστε οὐκ ἔστιν ἀλλοίωσις φορᾷ ἴση οὐδ' ἐλάττων, ὥστ' οὐ πᾶσα συμβλητή;
81Aristoteles, Physica, 8, 1; 3
εἰ δὴ ἐνδέχεταί ποτε μηδὲν κινεῖσθαι, διχῶς ἀνάγκη τοῦτο συμβαίνειν· ἢ γὰρ ὡς Ἀναξαγόρας λέγει (φησὶν γὰρ ἐκεῖνος, ὁμοῦ πάντων ὄντων καὶ ἠρεμούντων τὸν ἄπειρον χρό νον, κίνησιν ἐμποιῆσαι τὸν νοῦν καὶ διακρῖναι), ἢ ὡς Ἐμπε δοκλῆς ἐν μέρει κινεῖσθαι καὶ πάλιν ἠρεμεῖν, κινεῖσθαι μὲν ὅταν ἡ φιλία ἐκ πολλῶν ποιῇ τὸ ἓν ἢ τὸ νεῖκος πολλὰ ἐξ ἑνός, ἠρεμεῖν δ' ἐν τοῖς μεταξὺ χρόνοις, λέγων οὕτως ᾗ μὲν ἓν ἐκ πλεόνων μεμάθηκε φύεσθαι, ἠδὲ πάλιν διαφύντος ἑνὸς πλέον' ἐκτελέθουσιν, τῇ μὲν γίγνονταί τε καὶ οὔ σφισιν ἔμπεδος αἰών· ᾗ δὲ τάδ' ἀλλάσσοντα διαμπερὲς οὐδαμὰ λήγει, ταύτῃ δ' αἰὲν ἔασιν ἀκίνητοι κατὰ κύκλον.
82Aristoteles, Physica, 8, 1; 15
φαίνεται μὲν οὖν κἀκεῖ τι εἶναι ὁμοιότροπον· τὸ γὰρ ψυ χρὸν θερμαίνει στραφέν πως καὶ ἀπελθόν, ὥσπερ καὶ ἁμαρ τάνει ἑκὼν ὁ ἐπιστήμων, ὅταν ἀνάπαλιν χρήσηται τῇ ἐπι στήμῃ.
83Aristoteles, Physica, 8, 1; 17
ὥσθ' ὅταν πλησιάσῃ, κινεῖ, τὸ δὲ κινεῖται, καὶ ὅταν ὑπάρξῃ ὡς ἦν τὸ μὲν κινητικὸν τὸ δὲ κινητόν.
84Aristoteles, Physica, 8, 1; 30
καὶ τὸ φθαρτικὸν δὴ δεήσει φθαρῆναι ὅταν φθείρῃ· καὶ τὸ τούτου φθαρτικὸν πάλιν ὕστερον· καὶ γὰρ ἡ φθορὰ μεταβολή τίς ἐστιν.
85Aristoteles, Physica, 8, 3; 12
ἔτι ὅταν τι νοσήσῃ, ἀνάγκη χρόνον γενέσθαι ἐν ᾧ ὑγι ασθήσεται, καὶ μὴ ἐν πέρατι χρόνου μεταβάλλειν· ἀνάγκη δὲ εἰς ὑγίειαν μεταβάλλειν καὶ μὴ εἰς ἄλλο μηθέν.
86Aristoteles, Physica, 8, 4; 8
ταῦτα γὰρ εἰς μὲν τοὺς ἀντικειμένους τόπους βίᾳ κινεῖται, εἰς δὲ τοὺς οἰκείους, τὸ μὲν κοῦφον ἄνω τὸ δὲ βαρὺ κάτω, φύσει· τὸ δ' ὑπὸ τίνος οὐκέτι φανερόν, ὥσπερ ὅταν κινῶνται παρὰ φύσιν.
87Aristoteles, Physica, 8, 4; 13
οὔτ' ἄρα τούτων οὐθὲν αὐτὸ ἑαυτὸ κινεῖ (συμφυῆ γάρ), οὔτ' ἄλλο συνεχὲς οὐδέν, ἀλλ' ἀνάγκη διῃρῆσθαι τὸ κινοῦν ἐν ἑκάστῳ πρὸς τὸ κινούμενον, οἷον ἐπὶ τῶν ἀψύχων ὁρῶμεν, ὅταν κινῇ τι τῶν ἐμψύχων.
88Aristoteles, Physica, 8, 4; 17
καὶ κινητὸν δ' ὡσαύτως φύσει τὸ δυνάμει ποιὸν ἢ ποσὸν ἢ πού, ὅταν ἔχῃ τὴν ἀρχὴν τὴν τοιαύτην ἐν αὑτῷ καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκός (εἴη γὰρ ἂν τὸ αὐτὸ καὶ ποιὸν καὶ ποσόν, ἀλλὰ θατέρῳ θάτερον συμβέβηκεν καὶ οὐ καθ' αὑτὸ ὑπάρχει).
89Aristoteles, Physica, 8, 4; 18
τὸ δὴ πῦρ καὶ ἡ γῆ κινοῦνται ὑπό τινος βίᾳ μὲν ὅταν παρὰ φύσιν, φύσει δ' ὅταν εἰς τὰς αὑτῶν ἐνεργείας δυνάμει ὄντα.
90Aristoteles, Physica, 8, 4; 21
ἀεὶ δ', ὅταν ἅμα τὸ ποι ητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν ὦσιν, γίγνεται ἐνεργείᾳ τὸ δυ νατόν, οἷον τὸ μανθάνον ἐκ δυνάμει ὄντος ἕτερον γίγνεται δυ νάμει (ὁ γὰρ ἔχων ἐπιστήμην μὴ θεωρῶν δὲ δυνάμει ἐστὶν ἐπιστήμων πως, ἀλλ' οὐχ ὡς καὶ πρὶν μαθεῖν), ὅταν δ' οὕτως ἔχῃ, ἐάν τι μὴ κωλύῃ, ἐνεργεῖ καὶ θεωρεῖ, ἢ ἔσται ἐν τῇ ἀντιφάσει καὶ ἐν ἀγνοίᾳ.
91Aristoteles, Physica, 8, 4; 22
ὁμοίως δὲ ταῦτ' ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν φυσικῶν· τὸ γὰρ ψυχρὸν δυνάμει θερμόν, ὅταν δὲ μετα βάλῃ, ἤδη πῦρ, καίει δέ, ἂν μή τι κωλύῃ καὶ ἐμποδίζῃ.
92Aristoteles, Physica, 8, 4; 24
ἐνέργεια δὲ τοῦ κούφου τὸ ποὺ εἶναι καὶ ἄνω, κωλύεται δ', ὅταν ἐν τῷ ἐναντίῳ τόπῳ ᾖ.
93Aristoteles, Physica, 8, 4; 28
δυνάμει δ' ἐστὶν κοῦφον καὶ βαρὺ πολλαχῶς, ὥσπερ εἴρηται· ὅταν τε γὰρ ᾖ ὕδωρ, δυνάμει γέ πώς ἐστι κοῦφον, καὶ ὅταν ἀήρ, ἔστιν ὡς ἔτι δυνάμει (ἐνδέχεται γὰρ ἐμποδιζόμενον μὴ ἄνω εἶναι)· ἀλλ' ἐὰν ἀφαιρεθῇ τὸ ἐμπο δίζον, ἐνεργεῖ καὶ ἀεὶ ἀνωτέρω γίγνεται.
94Aristoteles, Physica, 8, 5; 9
ὅταν δή τινι κινῇ ἀεὶ ἕτερον, ἀνάγκη εἶναι πρότερον τὸ αὐτὸ αὑτῷ κινοῦν.
95Aristoteles, Physica, 8, 11; 12
ὅταν δὲ συνεχῶς φέρηται, οὔτε γεγονέναι οὔτε ἀπογεγονέναι οἷόν τε τὸ Α κατὰ τὸ Β σημεῖον, ἀλλὰ μό νον εἶναι ἐν τῷ νῦν, ἐν χρόνῳ δ' οὐδενὶ πλὴν οὗ τὸ νῦν ἐστιν διαί ρεσις, ἐν τῷ ὅλῳ [τῷ ΑΒΓ].
96Aristoteles, Physica, 8, 11; 17
ὅταν δὴ χρήσηται τὸ φερόμενον Α τῷ Β μέσῳ καὶ τελευτῇ καὶ ἀρχῇ, ἀνάγκη στῆναι διὰ τὸ δύο ποιεῖν, ὥσπερ ἂν εἰ καὶ νοήσειεν.
97Aristoteles, Physica, 8, 11; 18
) ἀλλ' ἀπὸ μὲν τοῦ Α σημείου ἀπογέγονε τῆς ἀρχῆς, ἐπὶ δὲ τοῦ Γ γέγονεν, ὅταν τελευτήσῃ καὶ στῇ.
98Aristoteles, Physica, 8, 13; 4
τὸ δὴ ἀπὸ τοῦ Α [ἐπὶ τὸ Γ] φερόμενον, ὅταν ἐπὶ τὸ Γ ἔλθῃ, πάλιν ἥξει ἐπὶ τὸ Α συν εχῶς κινούμενον.
99Aristoteles, Physica, 8, 18; 4
εἰ δ' ἅμα κινεῖ καὶ ἄλλο τι ὁ κινήσας, οἷον τὸν ἀέρα, ὃς κινούμενος κινεῖ, ὁμοίως ἀδύνατον τοῦ πρώτου μὴ ἁπτομένου μηδὲ κι νοῦντος κινεῖσθαι, ἀλλ' ἅμα πάντα κινεῖσθαι καὶ πε παῦσθαι ὅταν τὸ πρῶτον κινοῦν παύσηται, καὶ εἰ ποιεῖ, ὥσπερ ἡ λίθος, οἷόν τε κινεῖν ὃ ἐκίνησεν.
100Aristoteles, Physica, 8, 18; 5
ἀνάγκη δὴ τοῦτο μὲν λέγειν, ὅτι τὸ πρῶτον κινῆσαν ποιεῖ οἷόν τε κινεῖν ἢ τὸν ἀέρα [τοιοῦτον] ἢ τὸ ὕδωρ ἤ τι ἄλλο τοιοῦτον ὃ πέφυκε κινεῖν καὶ κινεῖσθαι· ἀλλ' οὐχ ἅμα παύεται κινοῦν καὶ κινούμενον, ἀλλὰ κινούμενον μὲν ἅμα ὅταν ὁ κινῶν παύσηται κινῶν, κινοῦν δὲ ἔτι ἐστίν.
101Aristoteles, Physica, 8, 18; 7
παύεται δέ, ὅταν ἀεὶ ἐλάττων ἡ δύναμις τοῦ κινεῖν ἐγγίγνηται τῷ ἐχομένῳ.
102Aristoteles, Physica, 8, 18; 8
τέλος δὲ παύεται, ὅταν μη κέτι ποιήσῃ τὸ πρότερον κινοῦν, ἀλλὰ κινούμενον μόνον.
103Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπίστασθαι δέ οἰόμεθ᾿ ἕκαστον ἁπλῶς, ἀλλά μή τόν σοφιστικόν τρόπον τόν κατά συμβεβηκός, ὅταν τήν τ᾿ αἰτίαν οἰώμεθα γινώσκειν δι᾿ ἣν τό πρᾶγμά ἐστιν, ὅτι ἐκείνου αἰτία ἐστί, καί μή ἐνδέχεσθαι τοῦτ᾿ ἄλλως ἔχειν.
104Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 2; 10 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιά τε καί γνωριμώτερα δεῖ εἶναι καί πρότερα, αἴτια μέν ὅτι τότε ἐπιστάμεθα ὅταν τήν αἰτίαν εἰδῶμεν, καί πρότερα, εἴπερ αἴτια, καί προγινωσκόμενα οὐ μόνον τόν ἕτερον τρόπον τῷ ξυνιέναι, ἀλλά καί τῷ εἰδέναι ὅτι ἔστιν.
105Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 3; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γάρ τοῦ Α ὄντος ἐξ ἀνάγκης ᾖ τό Β, τούτου δέ τό Γ, τοῦ Α ὄντος ἔσται τό Γ.
106Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 4; 21 (auctor 384BC-322BC)
Τό καθόλου δέ ὑπάρχει τότε, ὅταν ἐπί τοῦ τυχόντος καί πρώτου δεικνύηται.
107Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπατώμεθα δέ ταύτην τήν ἀπάτην, ὅταν ἢ μηδέν ᾖ λαβεῖν ἀνώτερον παρά τό καθ᾿ ἕκαστον ἢ τά καθ᾿ ἕκαστα, ἢ ᾖ μέν.
108Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
Λέγω δέ τούτου πρώτου, ᾗ τοῦτο, ἀπόδειξιν, ὅταν ᾖ πρώτου καθόλου.
109Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Πότερον δ᾿ ᾗ τρίγωνον ἢ ᾗ ἰσοσκελές, ὑπάρχει; καί πότε κατά τοῦθ᾿ ὑπάρχει πρῶτον; καί καθόλου τίνος ἡ ἀπόδειξις; δῆλον ὅτι ὅταν ἀφαιρουμένων ὑπάρξῃ πρώτῳ.
110Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν τό συμπέρασμα ἐξ ἀνάγκης ᾖ, οὐδέν κωλύει τό μέσον μή ἀναγκαῖον εἶναι, δι᾿ οὗ ἐδείχθη· ἔστι γάρ τό ἀναγκαῖον καί μή ἐξ ἀναγκαίου συλλογίσασθαι, ὥσπερ καί ἀληθές μή ἐξ ἀληθῶν.
111Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό μέσον ἐξ ἀνάγκης, καί τό συμπέρασμα ἐξ ἀνάγκης, ὥσπερ καί ἐξ ἀληθῶν ἀληθές ἀεί.
112Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 6; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ μή ἀναγκαῖον ᾖ τό συμπέρασμα, οὐδέ τό μέσον ἀναγκαῖον οἷόν τ᾿ εἶναι.
113Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 8; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ᾖ, ἀνάγκη τήν ἑτέραν μή καθόλου εἶναι πρότασιν καί φθαρτήν, φθαρτήν μέν ὅτι καί τό συμπέρασμα οὔσης, μή καθόλου δέ ὅτι ᾧ μέν ἔσται ᾧ δ᾿ οὐκ ἔσται ἐφ᾿ ὧν, ὥστ᾿ οὐκ ἔστι συλλογίσασθαι καθόλου, ἀλλ᾿ ὅτι νῦν.
114Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 9; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἐκαστον δ᾿ ἐπιστάμεθα μή κατά συμβεβηκός, ὅταν κατ᾿ ἐκεῖνο γινώσκωμεν καθ᾿ ὃ ὑπάρχει, ἐκ τῶν ἀρχῶν τῶν ἐκείνου ᾗ ἐκεῖνο, οἷον τό δυσίν ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν, ᾧ ὑπάρχει καθ᾿ αὑτό τό εἰρημένον, ἐκ τῶν ἀρχῶν τῶν τούτου.
115Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 9; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καί γάρ ἐπίσταται μᾶλλον ὁ ἐκ τῶν ἀνώτερον αἰτίων εἰδώς· ἐκ τῶν προτέρων γάρ οἶδεν, ὅταν ἐκ μή αἰτιατῶν εἰδῇ αἰτίων.
116Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 15; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν ἢ τό Α ἢ τἢ καί ἄμφω, οὐκ ἐνδέχεται τό Α τῷ Β πρώτως μή ὑπάρχειν.
117Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἄγνοια δ᾿ ἡ μή κατ᾿ ἀπόφασιν ἀλλά κατά διάθεσιν λεγομένη ἔστι μέν ἡ διά συλλογισμοῦ γινομένη ἀπάτη, αὕτη δ᾿ ἐν μέν τοῖς πρώτως ὑπάρχουσιν ἢ μή ὑπάρχουσι συμβαίνει διχῶς· ἢ γάρ ὅταν ἁπλῶς ὑπολάβῃ ὑπάρχειν ἢ μή ὑπάρχειν, ἢ ὅταν διά συλλογισμοῦ λάβῃ τήν ὑπόληψιν.
118Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γάρ πρώτως κατηγορῆται ταὐτό πλειόνων, οὐδέτερον οὐδετέρῳ ἔσται.
119Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 16; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τῷ μέσῳ σχήματι ὅλας μέν εἶναι τάς προτάσεις ἀμφοτέρας ψευδεῖς οὐκ ἐνδέχεται· ὅταν γάρ τό Α παντί τῷ Β ὑπάρχῃ, οὐδέν ἔσται λαβεῖν ὃ τῷ μέν ἑτέρῳ παντί θατέρῳ δ᾿ οὐδενί ὑπάρξει· δεῖ δ᾿ οὕτω λαμβάνειν τάς προτάσεις ὥστε τῷ μέν ὑπάρχειν τῷ δέ μή ὑπάρχειν, εἴπερ ἔσται συλλογισμός.
120Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 17; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τοῖς μή ἀτόμως ὑπάρχουσιν ἢ μή ὑπάρχουσιν, ὅταν μέν διά τοῦ οἰκείου μέσου γίνηται τοῦ ψεύδους ὁ συλλογισμός, οὐχ οἷόν τε ἀμφοτέρας ψευδεῖς εἶναι τάς προτάσεις, ἀλλά μόνον τήν πρός τῷ μείζονι ἄκρῳ.
121Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 17; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ μή διά τοῦ οἰκείου μέσου γίνηται ὁ συλλογισμός, ὅταν μέν ὑπό τό Α ᾖ τό μέσον, τῷ δέ Β μηδενί ὑπάρχῃ, ἀνάγκη ψευδεῖς εἶναι ἀμφοτέρας.
122Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 17; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ μή ᾖ ὑπό τό Α τό μέσον, οἷον τό Δ, ἡ μέν Α Δ ἀληθής ἔσται, ἡ δέ Δ Β ψευδής.
123Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 17; 13 (auctor 384BC-322BC)
Διά δέ τοῦ μέσου σχήματος γινομένης τῆς ἀπάτης, ἀμφοτέρας μέν οὐκ ἐνδέχεται ψευδεῖς εἶναι τάς προτάσεις ὅλας (ὅταν γάρ ᾖ τό Β ὑπό τό Α, οὐδέν ἐνδέχεται τῷ μέν παντί τῷ δέ μηδενί ὑπάρχειν, καθάπερ ἐλέχθη καί πρότερον), τήν ἑτέραν δ᾿ ἐγχωρεῖ, καί ὁποτέραν ἔτυχεν.
124Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 17; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν μέν οὖν στερητικός ᾖ τῆς ἀπάτης ὁ συλλογισμός, εἴρηται πότε καί διά τίνων ἔσται ἡ ἀπάτη· ἐάν δέ καταφατικός, ὅταν μέν διά τοῦ οἰκείου μέσου, ἀδύνατον ἀμφοτέρας εἶναι ψευδεῖς· ἀνάγκη γάρ τήν Γ Β μένειν, εἴπερ ἔσται συλλογισμός, καθάπερ ἐλέχθη καί πρότερον.
125Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 17; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ μή διά τοῦ οἰκείου, ἐάν μέν ᾖ τό Δ ὑπό τό Α, αὕτη μέν ἔσται ἀληθής, ἡ ἑτέρα δέ ψευδής· ἐγχωρεῖ γάρ τό Α πλείοσιν ὑπάρχειν, ἃ οὐκ ἔστιν ὑπ᾿ ἄλληλα.
126Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ τό λευκόν εἶναι φῶ ξύλον, τότε λέγω ὅτι ᾧ συμβέβηκε λευκῷ εἶναι ξύλον ἐστίν, ἀλλ᾿ οὐχ ὡς τό ὑποκείμενον τῷ ξύλῳ τό λευκόν ἐστι· καί γάρ οὔτε λευκόν ὂν οὔθ᾿ ὅπερ λευκόν τι ἐγένετο ξύλον, ὥστ᾿ οὐκ ἔστιν ἀλλ᾿ ἢ κατά συμβεβηκός.
127Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό ξύλον λευκόν εἶναι φῶ, οὐχ ὅτι ἕτερόν τί ἐστι λευκόν, ἐκείνῳ δέ συμβέβηκε ξύλῳ εἶναι, οἷον ὅταν τόν μουσικόν λευκόν εἶναι φῶ· τότε γάρ ὅτι ὁ ἄνθρωπος λευκός ἐστιν, ᾧ συμβέβηκεν εἶναι μουσικῷ, λέγω· ἀλλά τό ξύλον ἐστί τό ὑποκείμενον, ὅπερ καί ἐγένετο, οὐχ ἕτερόν τι ὂν ἢ ὅπερ ξύλον ἢ ξύλον τί.
128Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 22; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε ἢ ἐν τῷ τί ἐστιν ἢ ὅτι ποιόν ἢ ποσόν ἢ πρός τι ἢ ποιοῦν ἢ πάσχον ἢ ποῦ ἢ ποτέ, ὅταν ἓν καθ᾿ ἑνός κατηγορηθῇ.
129Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 9 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν δέ καί ὅτι, ὅταν τό Α τῷ Β ὑπάρχῃ, εἰ μέν ἐστί τι μέσον, ἔστι δεῖξαι ὅτι τό Α τῷ Β ὑπάρχει.
130Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ δέῃ δεῖξαι, ληπτέον ὃ τοῦ Β πρῶτον κατηγορεῖται.
131Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 23; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δ᾿ ἕν, ὅταν ἄμεσον γένηται καί μία πρότασις ἁπλῶς ἡ ἄμεσος.
132Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 4 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ γάρ καθ᾿ ἣν μᾶλλον ἐπιστάμεθα ἀπόδειξιν βελτίων ἀπόδειξις (αὕτη γάρ ἀρετή ἀποδείξεως), μᾶλλον δ᾿ ἐπιστάμεθα ἕκαστον, ὅταν αὐτό εἰδῶμεν καθ᾿ αὑτό ἢ ὅταν κατ᾿ ἄλλο, οἷον τόν μουσικόν Κορίσκον, ὅταν ὅτι ὁ Κορίσκος μουσικός ἢ ὅταν ὅτι ἄνθρωπος μουσικός· ὁμοίως δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων· ἡ δέ καθόλου ὅτι ἄλλο, οὐχ ὅτι αὐτό τετύχηκεν ἐπιδείκνυσιν, οἷον ὅτι τό ἰσοσκελές οὐχ ὅτι ἰσοσκελές ἀλλ᾿ ὅτι τρίγωνον, ἡ δέ κατά μέρος ὅτι αὐτό· εἰ δή βελτίων μέν ἡ καθ᾿ αὑτό, τοιαύτη δ᾿ ἡ κατά μέρος τῆς καθόλου μᾶλλον, καί βελτίων ἂν ἡ κατά μέρος ἀπόδειξις εἴη.
133Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι μέχρι τούτου ζητοῦμεν τό διά τί, καί τότε οἰόμεθα εἰδέναι, ὅταν μή ᾖ ὅτι τι ἄλλο τοῦτο ἢ γινόμενον ἢ ὄν· τέλος γάρ καί πέρας τό ἔσχατον ἤδη οὕτως ἐστίν.
134Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οἷον τίνος ἕνεκα ἦλθεν; ὅπως λάβῃ τἀργύριον, τοῦτο δ᾿, ὅπως ἀποδῷ ὃ ὤφειλε, τοῦτο δ᾿, ὅπως μή ἀδικήσῃ· καί οὕτως ἰόντες, ὅταν μηκέτι δι᾿ ἄλλο μηδ᾿ ἄλλου ἕνεκα, διά τοῦτο ὡς τέλος φαμέν ἐλθεῖν καί εἶναι καί γίνεσθαι, καί τότε εἰδέναι μάλιστα διά τί ἦλθεν.
135Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 19 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δή ὁμοίως ἔχει ἐπί πασῶν τῶν αἰτιῶν καί τῶν διά τί, ἐπί δέ τῶν ὅσα αἴτια οὕτως ὡς οὗ ἕνεκα οὕτως ἴσμεν μάλιστα, καί ἐπί τῶν ἄλλων ἄρα τότε μάλιστα ἴσμεν, ὅταν μηκέτι ὑπάρχῃ τοῦτο ὅτι ἄλλο.
136Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 24; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν γινώσκωμεν ὅτι τέτταρσιν αἱ ἔξω ἴσαι, ὅτι ἰσοσκελές, ἔτι λείπεται διά τί τό ἰσοσκελές, ὅτι τρίγωνον, καί τοῦτο, ὅτι σχῆμα εὐθύγραμμον.
137Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 26; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν ᾖ τό συμπέρασμα γνωριμώτερον ὅτι οὐκ ἔστιν, ἡ εἰς τό ἀδύνατον γίνεται ἀπόδειξις, ὅταν δ᾿ ἡ ἐν τῷ συλλογισμῷ, ἡ ἀποδεικτική.
138Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 28; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τούτου δέ σημεῖον, ὅταν εἰς τά ἀναπόδεικτα ἔλθῃ· δεῖ γάρ αὐτά ἐν τῷ αὐτῷ γένει εἶναι τοῖς ἀποδεδειγμένοις.
139Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 28; 4 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δέ καί τούτου, ὅταν τά δεικνύμενα δι᾿ αὐτῶν ἐν ταὐτῷ γένει ὦσι καί συγγενῆ.
140Aristoteles, Analytica posteriora, 1, I 33; 9 (auctor 384BC-322BC)
Πρός δέ τούτοις οὐδείς οἴεται δοξάζειν, ὅταν οἴηται ἀδύνατον ἄλλως ἔχειν, ἀλλ᾿ ἐπίστασθαι· ἀλλ᾿ ὅταν εἶναι μέν οὕτως, οὐ μήν ἀλλά καί ἄλλως οὐδέν κωλύειν, τότε δοξάζειν, ὡς τοῦ μέν τοιούτου δόξαν οὖσαν, τοῦ δ᾿ ἀναγκαίου ἐπιστήμην.
141Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ πότερον τόδε ἢ τόδε ζητῶμεν, εἰς ἀριθμόν θέντες, οἷον πότερον ἐκλείπει ὁ ἥλιος ἢ οὔ, τό ὅτι ζητοῦμεν.
142Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ εἰδῶμεν τό ὅτι, τό διότι ζητοῦμεν, οἷον εἰδότες ὅτι ἐκλείπει καί ὅτι κινεῖται ἡ γῆ, τό διότι ἐκλείπει ἢ διότι κινεῖται ζητοῦμεν.
143Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ζητοῦμεν δέ, ὅταν μέν ζητῶμεν τό ὅτι ἢ τό εἰ ἔστιν ἁπλῶς, ἆρ᾿ ἔστι μέσον αὐτοῦ ἢ οὐκ ἔστιν· ὅταν δέ γνόντες ἢ τό ὅτι ἢ εἰ ἔστιν ἢ τό ἐπί μέρους ἢ τό ἁπλῶς, πάλιν τό διά τί ζητῶμεν ἢ τό τί ἐστι, τότε ζητοῦμεν τί τό μέσον.
144Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 7; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι πῶς δείξει τό τί ἐστιν; ἀνάγκη γάρ τόν εἰδότα τό τί ἐστιν ἄνθρωπος ἢ ἄλλο ὁτιοῦν, εἰδέναι καί ὅτι ἔστιν· τό γάρ μή ὂν οὐδείς οἶδεν ὅ τι ἐστίν, ἀλλά τί μέν σημαίνει ὁ λόγος ἢ τό ὄνομα, ὅταν εἴπω τραγέλαφος, τί δ᾿ ἔστι τραγέλαφος, ἀδύνατον εἰδέναι.
145Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 8; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ εὕρωμεν, ἅμα τό ὅτι καί τό διότι ἴσμεν, ἂν διά μέσων ᾖ.
146Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ ἐπίστασθαι οἰόμεθα ὅταν εἰδῶμεν τήν αἰτίαν, αἰτίαι δέ τέτταρες, μία μέν τό τί ἦν εἶναι, μία δέ τό τίνων ὄντων ἀνάγκη τοῦτ᾿ εἶναι, ἑτέρα δέ ἥ τι πρῶτον ἐκίνησε, τετάρτη δέ τό τίνος ἕνεκα, πᾶσαι αὗται διά τοῦ μέσου δείκνυνται.
147Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τό τε γάρ οὗ ὄντος τοδί ἀνάγκη εἶναι μιᾶς μέν προτάσεως ληφθείσης οὐκ ἔστι, δυοῖν δέ τοὐλάχιστον· τοῦτο δ᾿ ἐστίν, ὅταν ἓν μέσον ἔχωσιν.
148Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 11; 31 (auctor 384BC-322BC)
Μάλιστα δέ ἐν ὅσοις ἐνδέχεται καί ὧδε καί ἄλλως, ὅταν μή ἀπό τύχης ἡ γένεσις ᾖ, ὥστε τό τέλος ἀγαθόν ἕνεκά του γίνεται καί ἢ φύσει ἢ τέχνῃ.
149Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 12; 7 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν οὖν οὕτως αἴτιον καί οὗ αἴτιον ἅμα γίνεται, ὅταν γίνηται, καί ἔστιν, ὅταν ᾖ· καί ἐπί τοῦ γεγονέναι καί ἔσεσθαι ὡσαύτως.
150Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 19 (auctor 384BC-322BC)
Χρή δέ, ὅταν ὅλον τι πραγματεύηταί τις, διελεῖν τό γένος εἰς τά ἄτομα τῷ εἴδει τά πρῶτα, οἷον ἀριθμόν εἰς τριάδα καί δυάδα, εἶθ᾿ οὕτως ἐκείνων ὁρισμούς πειρᾶσθαι λαμβάνειν, οἷον εὐθείας γραμμῆς καί κύκλου καί ὀρθῆς γωνίας, μετά δέ τοῦτο λαβόντα τί τό γένος, οἷον πότερον τῶν ποσῶν ἢ τῶν ποιῶν, τά ἴδια πάθη θεωρεῖν διά τῶν κοινῶν πρώτων.
151Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γάρ τό πρῶτον ληφθῇ γένος, ἂν μέν τῶν κάτωθέν τινα διαιρέσεων λαμβάνῃ, οὐκ ἐμπεσεῖται ἅπαν εἰς τοῦτο, οἷον οὐ πᾶν ζῷον ἢ ὁλόπτερον ἢ σχιζόπτερον, ἀλλά πτηνόν ζῷον ἅπαν· τούτου γάρ διαφορά αὕτη.
152Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 35 (auctor 384BC-322BC)
Εἶτα ὅταν λάβῃ τἀντικείμενα καί τήν διαφοράν καί ὅτι πᾶν ἐμπίπτει ἐνταῦθα ἢ ἐνταῦθα, καί λάβῃ ἐν θατέρῳ τό ζητούμενον εἶναι, καί τοῦτο γινώσκῃ, οὐδέν διαφέρει εἰδέναι ἢ μή εἰδέναι ἐφ᾿ ὅσων κατηγοροῦνται ἄλλων αἱ διαφοραί.
153Aristoteles, Analytica posteriora, 2, II 13; 49 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἐπί τούτων ληφθῇ τι πάντα ταὐτόν, καί ἐπί τῶν ἄλλων ὁμοίως, ἐπί τῶν εἰλημμένων πάλιν σκοπεῖν εἰ ταὐτόν, ἕως ἂν εἰς ἕνα ἔλθῃ λόγον· οὗτος γάρ ἔσται τοῦ πράγματος ὁρισμός.
154Aristoteles, Analytica priora, 1, I 1; 14 (auctor 384BC-322BC)
Λέγομεν δέ τό κατά παντός κατηγορεῖσθαι, ὅταν μηδέν ᾖ λαβεῖν τῶν τοῦ ὑποκειμένου, καθ᾿ οὗ θάτερον οὐ λεχθήσεται· καί τό κατά μηδενός ὡσαύτως.
155Aristoteles, Analytica priora, 1, I 3; 12 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δέ ἔσται φανερόν, ὅταν περί τοῦ ἐνδεχομένου λέγωμεν.
156Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν οὖν ὅροι τρεῖς οὕτως ἔχωσι πρός ἀλλήλους ὥστε τόν ἔσχατον ἐν ὅλῳ εἶναι τῷ μέσῳ καί τόν μέσον ἐν ὅλῳ τῷ πρώτῳ ἢ εἶναι ἢ μή εἶναι, ἀνάγκη τῶν ἄκρων εἶναι συλλογισμόν τέλειον.
157Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν μήτε τό πρῶτον τῷ μέσῳ μήτε τό μέσον τῷ ἐσχάτῳ μηδενί ὑπάρχῃ, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
158Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ ὁ μέν καθόλου τῶν ὅρων ὁ δ᾿ ἐν μέρει πρός τόν ἕτερον, ὅταν μέν τό καθόλου τεθῇ πρός τό μεῖζον ἄκρον ἢ κατηγορικόν ἢ στερητικόν, τό δέ ἐν μέρει πρός τό ἔλαττον κατηγορικόν, ἀνάγκη συλλογισμόν εἶναι τέλειον, ὅταν δέ πρός τό ἔλαττον ἢ καί ἄλλως πως ἔχωσιν οἱ ὅροι, ἀδύνατον.
159Aristoteles, Analytica priora, 1, I 4; 22 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν τό μέν πρός τῷ μείζονι ἄκρῳ καθόλου γένηται ἢ κατηγορικόν ἢ στερητικόν, τό δέ πρός τῷ ἐλάττονι στερητικόν κατά μέρος, οὐκ ἔσται συλλογισμός ἀδιορίστου τε καί ἐν μέρει ληφθέντος, οἷον εἰ τό μέν Α παντί τῷ Β ὑπάρχει, τό δέ Β τινί τῷ Γ μή, ἢ εἰ μή παντί ὑπάρχει· ᾧ γάρ ἄν τινι μή ὑπάρχῃ τό μέσον, τούτῳ καί παντί καί οὐδενί ἀκολουθήσει τό πρῶτον.
160Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό αὐτό τῷ μέν παντί τῷ δέ μηδενί ὑπάρχῃ, ἢ ἑκατέρῳ παντί ἢ μηδενί, τό μέν σχῆμα τό τοιοῦτον καλῶ δεύτερον, μέσον δέ ἐν αὐτῷ λέγω τό κατηγορούμενον ἀμφοῖν, ἄκρα δέ καθ᾿ ὧν λέγεται τοῦτο, μεῖζον δέ ἄκρον τό πρός τῷ μέσῳ κείμενον, ἔλαττον δέ τό πορρωτέρω τοῦ μέσου.
161Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 4 (auctor 384BC-322BC)
Καθόλου μέν οὖν ὄντων ἔσται συλλογισμός, ὅταν τό μέσον τῷ μέν παντί τῷ δέ μηδενί ὑπάρχῃ, ἂν πρός ὁποτερῳοῦν ᾖ τό στερητικόν· ἄλλως δ᾿ οὐδαμῶς.
162Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν μήτε τοῦ Ν μήτε τοῦ Ξ μηδενός κατηγορῆται τό Μ.
163Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ πρός τόν ἕτερον ᾖ καθόλου τό μέσον, ὅταν μέν πρός τόν μείζω γένηται καθόλου ἢ κατηγορικῶς ἢ στερητικῶς, πρός δέ τόν ἐλάττω κατά μέρος καί ἀντικειμένως τῷ καθόλου (λέγω δέ τό ἀντικειμένως, εἰ μέν τό καθόλου στερητικόν, τό ἐν μέρει καταφατικόν· εἰ δέ κατηγορικόν τό καθόλου, τό ἐν μέρει στερητικόν), ἀνάγκη γίνεσθαι συλλογισμόν στερητικόν κατά μέρος.
164Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 24 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν τοῦ μέν Ξ μηδενός, τοῦ δέ Ν τινός.
165Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν ἀντικείμενον ᾖ τό καθόλου τῷ κατά μέρος, εἴρηται πότ᾿ ἔσται καί πότ᾿ οὐκ ἔσται συλλογισμός· ὅταν δέ ὁμοιοσχήμονες ὦσιν αἱ προτάσεις, οἷον ἀμφότεραι στερητικαί ἢ καταφατικαί, οὐδαμῶς ἔσται συλλογισμός.
166Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 37 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν, ὅταν ὁμοιοσχήμονες ὦσιν αἱ προτάσεις καί ἡ μέν καθόλου ἡ δ᾿ ἐν μέρει, ὅτι οὐδαμῶς γίνεται συλλογισμός.
167Aristoteles, Analytica priora, 1, I 5; 41 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δέ καί ὅτι πάντες ἀτελεῖς εἰσίν οἱ ἐν τούτῳ τῷ σχήματι συλλογισμοί (πάντες γάρ ἐπιτελοῦνται προσλαμβανομένων τινῶν, ἃ ἢ ἐνυπάρχει τοῖς ὅροις ἐξ ἀνάγκης ἢ τίθενται ὡς ὑποθέσεις, οἷον ὅταν διά τοῦ ἀδυνάτου δεικνύωμεν), καί ὅτι οὐ γίνεται καταφατικός συλλογισμός διά τούτου τοῦ σχήματος, ἀλλά πάντες στερητικοί, καί οἱ καθόλου καί οἱ κατά μέρος.
168Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καθόλου μέν οὖν ὄντων, ὅταν καί τό Π καί τό Ρ παντί τῷ Σ ὑπάρχῃ, ὅτι τινί τῷ Ρ τό Π ὑπάρξει ἐξ ἀνάγκης· ἐπεί γάρ ἀντιστρέφει τό κατηγορικόν, ὑπάρξει τό Σ τινί τῷ Ρ, ὥστ᾿ ἐπεί τῷ μέν Σ παντί τό Π, τῷ δέ Ρ τινί τό Σ, ἀνάγκη τό Π τινί τῷ Ρ ὑπάρχειν· γίνεται γάρ συλλογισμός διά τοῦ πρώτου σχήματος.
169Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἄμφω κατά μηδενός τοῦ Σ λέγηται, οὐκ ἔσται συλλογισμός.
170Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ ἀμφότεροι οἱ ὅροι ὦσι κατηγορικοί, ἔσται συλλογισμός ὅτι τινί ὑπάρχει τό ἄκρον τῷ ἄκρῳ, ὅταν δέ στερητικοί, οὐκ ἔσται.
171Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ὁ μέν ᾖ στερητικός ὁ δέ καταφατικός, ἐάν μέν ὁ μείζων γένηται στερητικός ἅτερος δέ καταφατικός, ἔσται συλλογισμός ὅτι τινί οὐχ ὑπάρχει τό ἄκρον τῷ ἄκρῳ, ἐάν δ᾿ ἀνάπαλιν, οὐκ ἔσται.
172Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ὁ μέν ᾖ κατηγορικός ὁ δέ στερητικός, καθόλου δέ ὁ κατηγορικός, ὅταν μέν ὁ ἐλάττων ᾖ κατηγορικός, ἔσται συλλογισμός.
173Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ὁ μείζων ᾖ κατηγορικός, οὐκ ἔσται συλλογισμός, οἷον εἰ τό μέν Π παντί τῷ Σ, τό δέ Ρ τινί τῷ Σ μή ὑπάρχει.
174Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ὁ στερητικός ᾖ καθόλου τῶν ὅρων, ὅταν μέν ὁ μείζων ᾖ στερητικός ὁ δέ ἐλάττων κατηγορικός, ἔσται συλλογισμός.
175Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ ὁ ἐλάττων ᾖ στερητικός, οὐκ ἔσται συλλογισμός.
176Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 32 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἀμφότεροι στερητικοί τεθῶσιν, ᾖ δ᾿ ὁ μέν καθόλου ὁ δ᾿ ἐν μέρει.
177Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 33 (auctor 384BC-322BC)
Ὅροι ὅταν ὁ ἐλάττων ᾖ καθόλου πρός τό μέσον, ζῷον—ἐπιστήμη—ἄγριον, ζῷον—ἄνθρωπος—ἄγριον.
178Aristoteles, Analytica priora, 1, I 6; 34 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δ᾿ ὁ μείζων, τοῦ μέν μή ὑπάρχειν κόραξ—χιών—λευκόν.
179Aristoteles, Analytica priora, 1, I 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δέ καί ὅτι ἐν ἅπασι τοῖς σχήμασιν, ὅταν μή γίνηται συλλογισμός, κατηγορικῶν μέν ἢ στερητικῶν ἀμφοτέρων ὄντων τῶν ὅρων οὐδέν ὅλως γίνεται ἀναγκαῖον, κατηγορικοῦ δέ καί στερητικοῦ, καθόλου ληφθέντος τοῦ στερητικοῦ ἀεί γίνεται συλλογισμός τοῦ ἐλάττονος ἄκρου πρός τό μεῖζον, οἷον εἰ τό μέν Α παντί τῷ Β ἢ τινί, τό δέ Β μηδενί τῷ Γ· ἀντιστρεφομένων γάρ τῶν προτάσεων ἀνάγκη τό Γ τινί τῷ Α μή ὑπάρχειν.
180Aristoteles, Analytica priora, 1, I 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ δ᾿ ἐν τῷ τρίτῳ καθόλου μέν ὄντων τῶν ὅρων εὐθύς ἐπιτελοῦνται δι᾿ ἐκείνων τῶν συλλογισμῶν, ὅταν δ᾿ ἐν μέρει ληφθῶσι, διά τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν τῶν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι· οὗτοι δέ ἀνήχθησαν εἰς ἐκείνους, ὥστε καί οἱ ἐν τῷ τρίτῳ σχήματι, οἱ κατά μέρος.
181Aristoteles, Analytica priora, 1, I 8; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν μέν οὖν τοῖς ἄλλοις τόν αὐτόν τρόπον δειχθήσεται διά τῆς ἀντιστροφῆς τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον, ὥσπερ ἐπί τοῦ ὑπάρχειν· ἐν δέ τῷ μέσῳ σχήματι, ὅταν ᾖ τό καθόλου καταφατικόν τό δ᾿ ἐν μέρει στερητικόν, καί πάλιν ἐν τῷ τρίτῳ, ὅταν τό μέν καθόλου κατηγορικόν τό δ᾿ ἐν μέρει στερητικόν, οὐχ ὁμοίως ἔσται ἡ ἀπόδειξις, ἀλλ᾿ ἀνάγκη ἐκθεμένους ᾧ τινί ἑκάτερον μή ὑπάρχει, κατά τούτου ποιεῖν τόν συλλογισμόν· ἔσται γάρ ἀναγκαίως ἐπί τούτων· εἰ δέ κατά τοῦ ἐκτεθέντος ἐστίν ἀναγκαῖος, καί κατ᾿ ἐκείνου τινός· τό γάρ ἐκτεθέν ὅπερ ἐκεῖνό τί ἐστιν.
182Aristoteles, Analytica priora, 1, I 10; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ ἡ στερητική πρότασις καθόλου τ᾿ ᾖ καί ἀναγκαία, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον· ὅταν δέ ἡ κατηγορική καθόλου, ἡ δέ στερητική κατά μέρος, οὐκ ἔσται τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον.
183Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ τό μέν ᾖ στερητικόν τό δέ κατηγορικόν, ὅταν μέν τό στερητικόν ἀναγκαῖον ᾖ, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον, ὅταν δέ τό κατηγορικόν, οὐκ ἔσται ἀναγκαῖον.
184Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 16 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέν οὖν οἱ ὅροι καθόλου πρός τό μέσον εἰσίν, εἴρηται πότε ἔσται τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον· εἰ δ᾿ ὁ μέν καθόλου ὁ δ᾿ ἐν μέρει, κατηγορικῶν μέν ὄντων ἀμφοτέρων, ὅταν τό καθόλου γένηται ἀναγκαῖον, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον.
185Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 29 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ ὁ μέν κατηγορικός ὁ δέ στερητικός τῶν ὅρων, ὅταν μέν ᾖ τό καθόλου στερητικόν τε καί ἀναγκαῖον, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἀναγκαῖον· εἰ γάρ τό Α τῷ Γ μηδενί ἐνδέχεται, τό δέ Β τινί τῷ Γ ὑπάρχει, τό Α τινί τῷ Β ἀνάγκη μή ὑπάρχειν.
186Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό καταφατικόν ἀναγκαῖον τεθῇ, ἢ καθόλου ὂν ἢ ἐν μέρει, ἢ τό στερητικόν κατά μέρος, οὐκ ἔσται τό συμπέρασμα ἀναγκαῖον.
187Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 31 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν γάρ ἄλλα ταὐτά ἃ καί ἐπί τῶν πρότερον ἐροῦμεν, ὅροι δ᾿ ὅταν μέν ᾖ τό καθόλου κατηγορικόν ἀναγκαῖον, ἐγρήγορσις—ζῷον—ἄνθρωπος, μέσον ἄνθρωπος, ὅταν δ᾿ ἐν μέρει τό κατηγορικόν ἀναγκαῖον, ἐγρήγορσις—ζῷον—λευκόν· ζῷον μέν γάρ ἀνάγκη τινί λευκῷ ὑπάρχειν, ἐγρήγορσις δ᾿ ἐνδέχεται μηδενί, καί οὐκ ἀνάγκη τινί ζῴῳ μή ὑπάρχειν ἐγρήγορσιν.
188Aristoteles, Analytica priora, 1, I 11; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό στερητικόν ἐν μέρει ὂν ἀναγκαῖον ᾖ, δίπουν—κινούμενον—ζῷον, μέσον ζῷον.
189Aristoteles, Analytica priora, 1, I 13; 16 (auctor 384BC-322BC)
Πρῶτον οὖν εἴπωμεν, εἰ καθ᾿ οὗ τό Γ τό Β ἐνδέχεται, καί καθ᾿ οὗ τό Β τό Α, τίς ἔσται καί ποῖος συλλογισμός· οὕτω γάρ αἱ προτάσεις ἀμφότεραι λαμβάνονται κατά τό ἐνδέχεσθαι, ὅταν δέ καθ᾿ οὗ τό Β ὑπάρχει τό Α ἐνδέχηται, ἡ μέν ὑπάρχουσα ἡ δ᾿ ἐνδεχομένη.
190Aristoteles, Analytica priora, 1, I 14; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν οὖν τό Α παντί τῷ Β ἐνδέχηται καί τό Β παντί τῷ Γ, συλλογισμός ἔσται τέλειος ὅτι τό Α παντί τῷ Γ ἐνδέχεται ὑπάρχειν.
191Aristoteles, Analytica priora, 1, I 14; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό Α παντί τῷ Β ἐνδέχηται, τό δέ Β ἐνδέχηται μηδενί τῷ Γ, διά μέν τῶν εἰλημμένων προτάσεων οὐδείς γίνεται συλλογισμός, ἀντιστραφείσης δέ τῆς Β Γ κατά τό ἐνδέχεσθαι γίνεται ὁ αὐτός ὅσπερ πρότερον.
192Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ἡ μέν ὑπάρχειν ἡ δ᾿ ἐνδέχεσθαι λαμβάνηται τῶν προτάσεων, ὅταν μέν ἡ πρός τό μεῖζον ἄκρον ἐνδέχεσθαι σημαίνῃ, τέλειοί τ᾿ ἔσονται πάντες οἱ συλλογισμοί καί τοῦ ἐνδέχεσθαι κατά τόν εἰρημένον διορισμόν, ὅταν δ᾿ ἡ πρός τό ἔλαττον, ἀτελεῖς τε πάντες, καί οἱ στερητικοί τῶν συλλογισμῶν οὐ τοῦ κατά τόν διορισμόν ἐνδεχομένου, ἀλλά τοῦ μηδενί ἢ μή παντί ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν· εἰ γάρ μηδενί ἢ μή παντί ἐξ ἀνάγκης, ἐνδέχεσθαί φαμεν καί μηδενί καί μή παντί ὑπάρχειν.
193Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι τό ὄντος τοῦ Α τό Β εἶναι, οὐχ ὡς ἑνός τινος ὄντος τοῦ Α τό Β ἔσται δεῖ ὑπολαβεῖν· οὐ γάρ ἐστιν οὐδέν ἐξ ἀνάγκης ἑνός τινος ὄντος, ἀλλά δυοῖν ἐλαχίστοιν, οἷον ὅταν αἱ προτάσεις οὕτως ἔχωσιν ὡς ἐλέχθη κατά τόν συλλογισμόν.
194Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 55 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι καθόλου τῶν ὅρων ὄντων, καί τῆς μέν ὑπάρχειν τῆς δ᾿ ἐνδέχεσθαι λαμβανομένης τῶν προτάσεων, ὅταν ἡ πρός τό ἔλαττον ἄκρον ἐνδέχεσθαι λαμβάνηται πρότασις, ἀεί γίνεται συλλογισμός, πλήν ὁτέ μέν ἐξ αὐτῶν ὁτέ δ᾿ ἀντιστραφείσης τῆς προτάσεως.
195Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 57 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ τό μέν καθόλου τό δ᾿ ἐν μέρει ληφθῇ τῶν διαστημάτων, ὅταν μέν τό πρός τό μεῖζον ἄκρον καθόλου τεθῇ καί ἐνδεχόμενον, εἴτ᾿ ἀποφατικόν εἴτε καταφατικόν, τό δ᾿ ἐν μέρει καταφατικόν καί ὑπάρχον, ἔσται συλλογισμός τέλειος, καθάπερ καί καθόλου τῶν ὅρων ὄντων.
196Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 59 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ καθόλου μέν ᾖ τό πρός τό μεῖζον ἄκρον, ὑπάρχον δέ καί μή ἐνδεχόμενον, θάτερον δ᾿ ἐν μέρει καί ἐνδεχόμενον, ἐάν τ᾿ ἀποφατικαί ἐάν τε καταφατικαί τεθῶσιν ἀμφότεραι, ἐάν τε ἡ μέν ἀποφατική ἡ δέ καταφατική, πάντως ἔσται συλλογισμός ἀτελής.
197Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 61 (auctor 384BC-322BC)
Ἔσται δέ συλλογισμός διά τῆς ἀντιστροφῆς καί ὅταν ἡ μέν καθόλου πρός τό μεῖζον ἄκρον τεθεῖσα σημαίνῃ τό ὑπάρχειν ἢ μή ὑπάρχειν, ἡ δ᾿ ἐν μέρει στερητική οὖσα τό ἐνδέχεσθαι λαμβάνῃ, οἷον εἰ τό μέν Α παντί τῷ Β ὑπάρχει ἢ μή ὑπάρχει, τό δέ Β τινί τῷ Γ ἐνδέχεται μή ὑπάρχειν· ἀντιστραφέντος γάρ τοῦ Β Γ κατά τό ἐνδέχεσθαι γίνεται συλλογισμός.
198Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 62 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό μή ὑπάρχειν λαμβάνῃ ἡ κατά μέρος τεθεῖσα, οὐκ ἔσται συλλογισμός.
199Aristoteles, Analytica priora, 1, I 15; 65 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἐν μέρει ἢ ἀδιόριστοι τεθῶσιν αἱ προτάσεις, εἴτ᾿ ἐνδέχεσθαι λαμβάνουσαι εἴθ᾿ ὑπάρχειν εἴτ᾿ ἐναλλάξ, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
200Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἡ μέν ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν ἡ δ᾿ ἐνδέχεσθαι σημαίνῃ τῶν προτάσεων, ὁ μέν συλλογισμός ἔσται τόν αὐτόν τρόπον ἐχόντων τῶν ὅρων, καί τέλειος, ὅταν πρός τῷ ἐλάττονι ἄκρῳ τεθῇ τό ἀναγκαῖον· τό δέ συμπέρασμα κατηγορικῶν μέν ὄντων τῶν ὅρων τοῦ ἐνδέχεσθαι καί οὐ τοῦ ὑπάρχειν ἔσται, καί καθόλου καί μή καθόλου τιθεμένων, ἐάν δ᾿ ᾖ τό μέν καταφατικόν τό δέ στερητικόν, ὅταν μέν ᾖ τό καταφατικόν ἀναγκαῖον, τοῦ ἐνδέχεσθαι καί οὐ τοῦ μή ὑπάρχειν, ὅταν δέ τό στερητικόν, καί τοῦ ἐνδέχεσθαι μή ὑπάρχειν καί τοῦ μή ὑπάρχειν, καί καθόλου καί μή καθόλου τῶν ὅρων ὄντων.
201Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δέ πρός τῷ ἐλάττονι ἄκρῳ τεθῇ τό στερητικόν, ὅταν μέν ἐνδέχεσθαι σημαίνῃ, συλλογισμός ἔσται διά τῆς ἀντιστροφῆς, καθάπερ ἐν τοῖς πρότερον, ὅταν δέ μή ἐνδέχεσθαι, οὐκ ἔσται.
202Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 18 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἄμφω μέν τεθῇ στερητικά, μή ᾖ δ᾿ ἐνδεχόμενον τό πρός τό ἔλαττον.
203Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 21 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γάρ ᾖ τό στερητικόν ἀναγκαῖον, καί τό συμπέρασμα ἔσται τοῦ μή ὑπάρχειν.
204Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό ἐν μέρει καταφατικόν ἀναγκαῖον ᾖ, τό ἐν τῷ στερητικῷ συλλογισμῷ, οἷον τό Β Γ, ἢ τό καθόλου ἐν τῷ κατηγορικῷ, οἷον τό Α Β, οὐκ ἔσται τοῦ ὑπάρχειν συλλογισμός.
205Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 30 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἀναγκαῖον ᾖ τό καθόλου, τό δ᾿ ἐν μέρει ἐνδεχόμενον, στερητικοῦ μέν ὄντος τοῦ καθόλου τοῦ μέν ὑπάρχειν ὅροι ζῷον—λευκόν—κόραξ, τοῦ δέ μή ὑπάρχειν ζῷον—λευκόν—πίττα, καταφατικοῦ δέ τοῦ μέν ὑπάρχειν ζῷον—λευκόν—κύκνος, τοῦ δέ μή ἐνδέχεσθαι ζῷον—λευκόν —χιών.
206Aristoteles, Analytica priora, 1, I 16; 31 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἀδιόριστοι ληφθῶσιν αἱ προτάσεις ἢ ἀμφότεραι κατά μέρος, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται συλλογισμός.
207Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τῷ δευτέρῳ σχήματι ὅταν μέν ἐνδέχεσθαι λαμβάνωσιν ἀμφότεραι αἱ προτάσεις, οὐδείς ἔσται συλλογισμός, οὔτε κατηγορικῶν οὔτε στερητικῶν τιθεμένων, οὔτε καθόλου οὔτε κατά μέρος· ὅταν δέ ἡ μέν ὑπάρχειν ἡ δ᾿ ἐνδέχεσθαι σημαίνῃ, τῆς μέν καταφατικῆς ὑπάρχειν σημαινούσης οὐδέποτ᾿ ἔσται, τῆς δέ στερητικῆς τῆς καθόλου ἀεί.
208Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τόν αὐτόν δέ τρόπον καί ὅταν ἡ μέν ἐξ ἀνάγκης ἡ δ᾿ ἐνδέχεσθαι λαμβάνηται τῶν προτάσεων.
209Aristoteles, Analytica priora, 1, I 17; 31 (auctor 384BC-322BC)
Καί ὅταν ἡ μέν καθόλου ἡ δ᾿ ἐν μέρει, ἢ ἀμφότεραι κατά μέρος ἢ ἀδιόριστοι, ἢ ὁσαχῶς ἄλλως ἐνδέχεται μεταλαβεῖν τάς προτάσεις· ἀεί γάρ ἔσται διά τῶν αὐτῶν ὅρων ἡ ἀπόδειξις.
210Aristoteles, Analytica priora, 1, I 18; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἡ μέν καταφατική ἐνδέχεσθαι ἡ δέ στερητική ὑπάρχειν, ἔσται συλλογισμός.
211Aristoteles, Analytica priora, 1, I 18; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ ᾖ τό καταφατικόν ὑπάρχον, εἴτε καθόλου εἴτ᾿ ἐν μέρει ληφθέν, οὐδείς ἔσται συλλογισμός (τοῦτο δ᾿ ὁμοίως καί διά τῶν αὐτῶν ὅρων δείκνυται τοῖς πρότερον), ὅταν δέ τό στερητικόν, ἔσται διά τῆς ἀντιστροφῆς, καθάπερ ἐν τοῖς πρότερον.
212Aristoteles, Analytica priora, 1, I 18; 14 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἀμφότεραι ληφθῶσιν ἀδιόριστοι ἢ καταφατικαί ἢ ἀποφατικαί ἢ κατά μέρος.
213Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δ᾿ ἕξει κἀπί τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν· ὅταν μέν γάρ ᾖ τό στερητικόν καθόλου τε καί ἀναγκαῖον, ἀεί συλλογισμός ἔσται καί τοῦ ἐνδέχεσθαι καί τοῦ μή ὑπάρχειν (ἀπόδειξις δέ διά τῆς ἀντιστροφῆς), ὅταν δέ τό καταφατικόν, οὐδέποτε· τόν αὐτόν γάρ τρόπον δειχθήσεται ὃν καί ἐν τοῖς καθόλου, καί διά τῶν αὐτῶν ὅρων.
214Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 27 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἀμφότεραι ληφθῶσι καταφατικαί· καί γάρ τούτου ἡ αὐτή ἀπόδειξις ἣ καί πρότερον.
215Aristoteles, Analytica priora, 1, I 19; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ ἀμφότεραι μέν στερητικαί, καθόλου δέ καί ἀναγκαία ἡ τό μή ὑπάρχειν σημαίνουσα, δι᾿ αὐτῶν μέν τῶν εἰλημμένων οὐκ ἔσται τό ἀναγκαῖον, ἀντιστραφείσης δέ τῆς κατά τό ἐνδέχεσθαι προτάσεως ἔσται συλλογισμός, καθάπερ ἐν τοῖς πρότερον.
216Aristoteles, Analytica priora, 1, I 20; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν ἐνδέχεσθαι σημαίνωσιν αἱ προτάσεις, καί τό συμπέρασμα ἔσται ἐνδεχόμενον· καί ὅταν ἡ μέν ἐνδέχεσθαι ἡ δ᾿ ὑπάρχειν.
217Aristoteles, Analytica priora, 1, I 20; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἡ ἑτέρα τεθῇ ἀναγκαία, ἐάν μέν ᾖ καταφατική, οὐκ ἔσται τό συμπέρασμα οὔτε ἀναγκαῖον οὔθ᾿ ὑπάρχον, ἐάν δ᾿ ᾖ στερητική, τοῦ μή ὑπάρχειν ἔσται συλλογισμός, καθάπερ καί ἐν τοῖς πρότερον.
218Aristoteles, Analytica priora, 1, I 20; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ ἀμφότεραι ἀδιόριστοι ἢ ἐν μέρει ληφθῶσιν, οὐκ ἔσται συλλογισμός· καί γάρ παντί ἀνάγκη τό Α τῷ Β καί μηδενί ὑπάρχειν.
219Aristoteles, Analytica priora, 1, I 21; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἀδιόριστοι ἢ ἐν μέρει ληφθῶσιν ἀμφότεραι, οὐκ ἔσται συλλογισμός.
220Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 1 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δ᾿ ἐστίν ἡ μέν ἀναγκαία τῶν προτάσεων ἡ δ᾿ ἐνδεχομένη, κατηγορικῶν μέν ὄντων τῶν ὅρων ἀεί τοῦ ἐνδέχεσθαι ἔσται συλλογισμός, ὅταν δ᾿ ᾖ τό μέν κατηγορικόν τό δέ στερητικόν, ἐάν μέν ᾖ τό καταφατικόν ἀναγκαῖον, τοῦ ἐνδέχεσθαι μή ὑπάρχειν, ἐάν δέ τό στερητικόν, καί τοῦ ἐνδέχεσθαι μή ὑπάρχειν καί τοῦ μή ὑπάρχειν· τοῦ δ᾿ ἐξ ἀνάγκης μή ὑπάρχειν οὐκ ἔσται συλλογισμός, ὥσπερ οὐδ᾿ ἐν τοῖς ἑτέροις σχήμασιν.
221Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό στερητικόν τεθῇ πρός τό ἔλαττον ἄκρον, ἐάν μέν ἐνδεχόμενον, ἔσται συλλογισμός μεταληφθείσης τῆς προτάσεως, καθάπερ ἐν τοῖς πρότερον, ἐάν δ᾿ ἀναγκαῖον, οὐκ ἔσται· καί γάρ παντί ἀνάγκη καί οὐδενί ἐνδέχεται ὑπάρχειν· Ὅροι τοῦ παντί ὑπάρχειν ὕπνος—ἵππος καθεύδων—ἄνθρωπος, τοῦ μηδενί ὕπνος—ἵππος ἐγρηγορώς—ἄνθρωπος.
222Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δ᾿ ἕξει καί εἰ ὁ μέν καθόλου τῶν ὅρων ὁ δ᾿ ἐν μέρει πρός τό μέσον· κατηγορικῶν μέν γάρ ὄντων ἀμφοτέρων τοῦ ἐνδέχεσθαι καί οὐ τοῦ ὑπάρχειν ἔσται συλλογισμός, καί ὅταν τό μέν στερητικόν ληφθῇ τό δέ καταφατικόν, ἀναγκαῖον δέ τό καταφατικόν.
223Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό στερητικόν ἀναγκαῖον, καί τό συμπέρασμα ἔσται τοῦ μή ὑπάρχειν· ὁ γάρ αὐτός τρόπος ἔσται τῆς δείξεως καί καθόλου καί μή καθόλου τῶν ὅρων ὄντων.
224Aristoteles, Analytica priora, 1, I 22; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό στερητικόν καθόλου ληφθέν τεθῇ πρός τό ἔλαττον ἄκρον, ἐάν μέν ἐνδεχόμενον, ἔσται συλλογισμός διά τῆς ἀντιστροφῆς, ἐάν δ᾿ ἀναγκαῖον, οὐκ ἔσται.
225Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅτι μέν οὖν οἱ ἐν τούτοις τοῖς σχήμασι συλλογισμοί τελειοῦνται διά τῶν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι καθόλου συλλογισμῶν καί εἰς τούτους ἀνάγονται, δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων· ὅτι δ᾿ ἁπλῶς πᾶς συλλογισμός οὕτως ἕξει, νῦν ἔσται φανερόν, ὅταν δειχθῇ πᾶς γινόμενος διά τούτων τινός τῶν σχημάτων.
226Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 10 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν τό Γ ἑτέρῳ, κἀκεῖνο ἄλλῳ, καί τοῦτο ἑτέρῳ, μή συνάπτῃ δέ πρός τό Β, οὐδ᾿ οὕτως ἔσται πρός τό Β συλλογισμός τοῦ Α.
227Aristoteles, Analytica priora, 1, I 23; 17 (auctor 384BC-322BC)
Πάντες γάρ οἱ διά τοῦ ἀδυνάτου περαίνοντες τό μέν ψεῦδος συλλογίζονται, τό δ᾿ ἐξ ἀρχῆς ἐξ ὑποθέσεως δεικνύουσιν, ὅταν ἀδύνατόν τι συμβαίνῃ τῆς ἀντιφάσεως τεθείσης, οἷον ὅτι ἀσύμμετρος ἡ διάμετρος διά τό γίνεσθαι τά περιττά ἴσα τοῖς ἀρτίοις συμμέτρου τεθείσης.
228Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ πάλιν ὅταν ἑκάτερον τῶν Α Β διά συλλογισμοῦ ληφθῇ, οἷον τό Α διά τῶν Δ Ε καί πάλιν τό Β διά τῶν Ζ Θ.
229Aristoteles, Analytica priora, 1, I 25; 23 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ διά προσυλλογισμῶν περαίνηται ἢ διά πλείονων μέσων μή συνεχῶν, οἷον τό Α Β διά τῶν Γ Δ, τό μέν πλῆθος τῶν ὅρων ὡσαύτως ἑνί ὑπερέξει τάς προτάσεις (ἢ γάρ ἔξωθεν ἢ εἰς τό μέσον τεθήσεται ὁ παρεμπίπτων ὅρος· ἀμφοτέρως δέ συμβαίνει ἑνί ἐλάττω εἶναι τά διαστήματα τῶν ὅρων), αἱ δέ προτάσεις ἴσαι τοῖς διαστήμασιν· οὐ μέντοι ἀεί αἱ μέν ἄρτιαι ἔσονται οἱ δέ περιττοί, ἀλλ᾿ ἐναλλάξ, ὅταν μέν αἱ προτάσεις ἄρτιαι, περιττοί οἱ ὅροι, ὅταν δ᾿ οἱ ὅροι ἄρτιοι, περιτταί αἱ προτάσεις· ἅμα γάρ τῷ ὅρῳ μία προστίθεται πρότασις, ἂν ὁποθενοῦν προστεθῇ ὁ ὅρος.
230Aristoteles, Analytica priora, 1, I 27; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ὑπό τινος περιέχηται τό ὑποκείμενον ᾧ τά ἑπόμενα δεῖ λαβεῖν, τά μέν τῷ καθόλου ἑπόμενα ἢ μή ἑπόμενα οὐκ ἐκλεκτέον ἐν τούτοις (εἴληπται γάρ ἐν ἐκείνοις· ὅσα γάρ ζῴῳ, καί ἀνθρώπῳ ἕπεται, καί ὅσα μή ὑπάρχει, ὡσαύτως), τά δέ περί ἕκαστον ἴδια ληπτέον· ἔστι γάρ ἄττα τῷ εἴδει ἴδια παρά τό γένος· ἀνάγκη γάρ τοῖς ἑτέροις εἴδεσιν ἴδια ἄττα ὑπάρχειν.
231Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ μηδενί δέῃ ὑπάρχειν, ᾧ μέν οὐ δεῖ ὑπάρχειν, εἰς τά ἑπόμενα, ὃ δέ δεῖ μή ὑπάρχειν, εἰς ἃ μή ἐνδέχεται αὐτῷ παρεῖναι· ἢ ἀνάπαλιν, ᾧ μέν δεῖ μή ὑπάρχειν, ἃ μή ἐνδέχεται αὐτῷ παρεῖναι, ὃ δέ μή ὑπάρχειν, εἰς τά ἑπόμενα.
232Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 19 (auctor 384BC-322BC)
Δείκνυται γάρ ὑπάρχειν μέν παντί τῷ Ε τό Α, ὅταν τῶν Γ καί Ζ ταὐτόν τι ληφθῇ.
233Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 21 (auctor 384BC-322BC)
Τινί δέ, ὅταν τό Γ καί τό Η ληφθῇ ταὐτόν.
234Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 23 (auctor 384BC-322BC)
Μηδενί δέ, ὅταν τό Δ καί Ζ ταὐτόν.
235Aristoteles, Analytica priora, 1, I 28; 25 (auctor 384BC-322BC)
Τινί δέ μή ὑπάρχειν, ὅταν τό Δ καί Η ταὐτόν ᾖ.
236Aristoteles, Analytica priora, 1, I 29; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ταῦτα μέν οὖν ἔσται μᾶλλον φανερά διά τῶν ἑπομένων, ὅταν περί τοῦ ἀδυνάτου λέγωμεν· νῦν δέ τοσοῦτον ἡμῖν ἔστω δῆλον, ὅτι εἰς ταῦτα βλεπτέον δεικτικῶς τε βουλομένῳ συλλογίζεσθαι καί εἰς τό ἀδύνατον ἀγαγεῖν.
237Aristoteles, Analytica priora, 1, I 31; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἒν μέν οὖν ταῖς ἀποδείξεσιν, ὅταν δέῃ τι συλλογίσασθαι ὑπάρχειν, δεῖ τό μέσον, δι᾿ οὗ γίνεται ὁ συλλογισμός, καί ἧττον ἀεί εἶναι καί μή καθόλου τοῦ πρώτου τῶν ἄκρων· ἡ δέ διαίρεσις τοὐναντίον βούλεται· τό γάρ καθόλου λαμβάνει μέσον.
238Aristoteles, Analytica priora, 1, I 38; 9 (auctor 384BC-322BC)
Οὐχ ἡ αὐτή δέ θέσις τῶν ὅρων, ὅταν ἁπλῶς τι συλλογισθῇ καί ὅταν τόδε τι ἢ πῇ ἢ πῶς, λέγω δ᾿ οἷον ὅταν τἀγαθόν ἐπιστητόν δειχθῇ καί ὅταν ἐπιστητόν τι ὅτι ἀγαθόν· ἀλλ᾿ εἰ μέν ἁπλῶς ἐπιστητόν δέδεικται, μέσον θετέον τό ὄν, εἰ δ᾿ ὅτι ἀγαθόν, τό τί ὄν.
239Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ἐν μέρει ᾖ ὁ συλλογισμός, ὅταν μέν ᾖ τό στερητικόν πρός τῷ μείζονι ἄκρῳ, ἀναχθήσεται εἰς τό πρῶτον, οἷον εἰ τό Α μηδενί τῷ Β, τῷ δέ Γ τινί· ἀντιστραφέντος γάρ τοῦ στερητικοῦ τό πρῶτον ἔσται σχῆμα· τό μέν γάρ Β οὐδενί τῷ Α, τό δέ Α τινί τῷ Γ.
240Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό κατηγορικόν, οὐκ ἀναλυθήσεται, οἷον εἰ τό Α τῷ μέν Β παντί, τῷ δέ Γ οὐ παντί· οὔτε γάρ δέχεται ἀντιστροφήν τό Α Β, οὔτε γενομένης ἔσται συλλογισμός.
241Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δ᾿ ἐν τῷ τελευταίῳ σχήματι συλλογισμῶν εἷς μόνος οὐκ ἀναλύεται εἰς τό πρῶτον, ὅταν μή καθόλου τεθῇ τό στερητικόν, οἱ δ᾿ ἄλλοι πάντες ἀναλύονται.
242Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 29 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ ᾖ τό καθόλου στερητικόν, ἀναλύεται.
243Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό Α παντί τῷ Β, τῷ δέ Γ τινί μή ὑπάρχῃ, οὐκ ἔσται ἀνάλυσις· οὐδετέρα γάρ τῶν προτάσεων ἐκ τῆς ἀντιστροφῆς καθόλου.
244Aristoteles, Analytica priora, 1, I 45; 32 (auctor 384BC-322BC)
Καί οἱ ἐκ τοῦ τρίτου δέ σχήματος ἀναλυθήσονται εἰς τό μέσον, ὅταν ᾖ καθόλου τό στερητικόν, οἷον εἰ τό Α μηδενί τῷ Γ, τό δέ Β τινί ἢ παντί.
245Aristoteles, Analytica priora, 1, I 46; 37 (auctor 384BC-322BC)
Ἁπλῶς δ᾿ ὅταν οὕτως ἔχῃ τό Α καί τό Β ὥσθ᾿ ἅμα μέν τῷ αὐτῷ μή ἐνδέχεσθαι, παντί δέ ἐξ ἀνάγκης θάτερον, καί πάλιν τό Γ καί τό Δ ὡσαύτως, ἕπηται δέ τῷ Γ τό Α καί μή ἀντιστρέφῃ, καί τῷ Β τό Δ ἀκολουθήσει καί οὐκ ἀντιστρέψει· καί τό μέν Α καί Δ ἐνδέχεται τῳ αὐτῷ, τό δέ Β καί οὐκ ἐνδέχεται.
246Aristoteles, Analytica priora, 2, II 1; 15 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει τῶν μέν ὑπό τό συμπέρασμα οὐκ ἔσται τό ἀναγκαῖον (οὐ γάρ γίνεται συλλογισμός, ὅταν αὕτη ληφθῇ ἐν μέρει), τῶν δ᾿ ὑπό τό μέσον ἔσται πάντων, πλήν οὐ διά τόν συλλογισμόν, οἷον εἰ τό Α παντί τῷ Β, τό δέ Β τινί τῷ Γ· τοῦ μέν γάρ ὑπό τό Γ τεθέντος οὐκ ἔσται συλλογισμός, τοῦ δ᾿ ὑπό τό Β ἔσται, ἀλλ᾿ οὐ διά τόν προγεγενημένον.
247Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί γάρ ἐγχωρεῖ τό μέν Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχειν, τό δέ Α τινί, καί ὅταν οὕτως ἔχωσιν, οὐ παντί τῷ Β τό Α, ἐάν ληφθῇ τό μέν Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχειν, τό δέ Α μηδενί, ἡ μέν στερητική ἐπί τι ψευδής, ἡ δ᾿ ἑτέρα ὅλη ἀληθής καί τό συμπέρασμα.
248Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 30 (auctor 384BC-322BC)
Οἱ γάρ αὐτοί ὅροι ληπτέοι καί ὅταν καθόλου ὦσιν αἱ προτάσεις, οἱ μέν ἐν τοῖς κατηγορικοῖς, κατηγορικοί, οἱ δ᾿ ἐν τοῖς στερητικοῖς στερητικοί.
249Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 33 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι ἂν μέν ᾖ τό συμπέρασμα ψεῦδος, ἀνάγκη, ἐξ ὧν ὁ λόγος, ψευδῆ εἶναι ἢ πάντα ἢ ἔνια, ὅταν δ᾿ ἀληθές, οὐκ ἀνάγκη ἀληθές εἶναι οὔτε τί οὔτε πάντα, ἀλλ᾿ ἔστι μηδενός ὄντος ἀληθοῦς τῶν ἐν τῷ συλλογισμῷ τό συμπέρασμα ὁμοίως εἶναι ἀληθές, οὐ μήν ἐξ ἀνάγκης.
250Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 34 (auctor 384BC-322BC)
Αἴτιον δ᾿ ὅτι ὅταν δύο ἔχῃ οὕτω πρός ἄλληλα ὥστε θατέρου ὄντος ἐξ ἀνάγκης εἶναι θάτερον, τούτου μή ὄντος μέν οὐδέ θάτερον ἔσται, ὄντος δ᾿ οὐκ ἀνάγκη εἶναι θάτερον.
251Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 37 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γάρ τουδί ὄντος λευκοῦ τοῦ Α τοδί ἀνάγκη μέγα εἶναι τό Β, μεγάλου δέ τοῦ Β ὄντος τό Γ μή λευκόν, ἀνάγκη, εἰ τό Α λευκόν, τό Γ μή εἶναι λευκόν.
252Aristoteles, Analytica priora, 2, II 4; 38 (auctor 384BC-322BC)
Καί ὅταν δύο ὄντων θατέρου ὄντος ἀνάγκη θάτερον εἶναι, τούτου μή ὄντος ἀνάγκη τό Α μή εἶναι.
253Aristoteles, Analytica priora, 2, II 6; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἢν δέ μή καθόλου ὁ συλλογισμός ᾖ, ἡ μέν ἐν ὅλῳ πρότασις οὐ δείκνυται διά τήν αὐτήν αἰτίαν ἥνπερ εἴπομεν καί πρότερον, ἡ δ᾿ ἐν μέρει δείκνυται, ὅταν ᾖ τό καθόλου κατηγορικόν.
254Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ τρίτου σχήματος ὅταν μέν ἀμφότεραι αἱ προτάσεις καθόλου ληφθῶσιν, οὐκ ἐνδέχεται δεῖξαι δι᾿ ἀλλήλων· τό μέν γάρ καθόλου δείκνυται διά τῶν καθόλου, τό δ᾿ ἐν τούτῳ συμπέρασμα ἀεί κατά μέρος, ὥστε φανερόν ὅτι ὅλως οὐκ ἐνδέχεται δεῖξαι διά τούτου τοῦ σχήματος τήν καθόλου πρότασιν.
255Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν ἀμφότεραι κατηγορικαί ληφθῶσι καί τό καθόλου γένηται πρός τῷ ἐλάττονι ἄκρῳ, ἔσται, ὅταν δέ πρός θατέρῳ, οὐκ ἔσται.
256Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ τό μέν Β παντί τῷ Γ, τό δέ Α τινί τῷ Γ, ἔσται δεῖξαι τό Α Γ, ὅταν ληφθῇ τό μέν Γ παντί τῷ Β ὑπάρχειν, τό δέ Α τινί.
257Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 11 (auctor 384BC-322BC)
Καί ὅταν ᾖ ἡ μέν κατηγορική ἡ δέ στερητική, καθόλου δ᾿ ἡ κατηγορική, δειχθήσεται ἡ ἑτέρα.
258Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἡ στερητική καθόλου γένηται, οὐ δείκνυται ἡ ἑτέρα, εἰ μή ὥσπερ ἐπί τῶν πρότερον, ἐάν ληφθῇ, ᾧ τοῦτο τινί μή ὑπάρχει, θάτερον τινί ὑπάρχειν, οἷον εἰ τό μέν Α μηδενί τῷ Γ, τό δέ Β τινί· συμπέρασμα ὅτι τό Α τινί τῷ Β οὐχ ὑπάρχει.
259Aristoteles, Analytica priora, 2, II 7; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δέ τῷ μέσῳ καθόλου μέν ὄντος τοῦ συλλογισμοῦ δι᾿ αὐτοῦ τε καί διά τοῦ πρώτου σχήματος, ὅταν δ᾿ ἐν μέρει, δι᾿ αὐτοῦ τε καί τοῦ ἐσχάτου.
260Aristoteles, Analytica priora, 2, II 8; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν ὅταν μέν ἀντικειμένως ἀντιστρέφηται τό συμπέρασμα, ἀναιροῦνται ἀμφότεραι αἱ προτάσεις, ὅταν δ᾿ ἐναντίως, οὐδετέρα.
261Aristoteles, Analytica priora, 2, II 10; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπί δέ τοῦ τρίτου σχήματος ὅταν μέν ἐναντίως ἀντιστρέφηται τό συμπέρασμα, οὐδετέρα τῶν προτάσεων ἀναιρεῖται κατ᾿ οὐδένα τῶν συλλογισμῶν, ὅταν δ᾿ ἀντικειμένως, ἀμφότεραι καί ἐν ἅπασιν.
262Aristoteles, Analytica priora, 2, II 10; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν οὖν τό ἐναντίον ληφθῇ τῷ συμπεράσματι, οὐκ ἔσται συλλογισμός.
263Aristoteles, Analytica priora, 2, II 10; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό ἀντικείμενον, ἀναιροῦνται.
264Aristoteles, Analytica priora, 2, II 11; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δέ διά τοῦ ἀδυνάτου συλλογισμός δείκνυται μέν, ὅταν ἡ ἀντίφασις τεθῇ τοῦ συμπεράσματος καί προσληφθῇ ἄλλη πρότασις, γίνεται δ᾿ ἐν ἅπασι τοῖς σχήμασιν· ὅμοιον γάρ ἐστι τῇ ἀντιστροφῇ, πλήν διαφέρει τοσοῦτον ὅτι ἀντιστρέφεται μέν γεγενημένου συλλογισμοῦ καί εἰλημμένων ἀμφοῖν τῶν προτάσεων, ἀπάγεται δ᾿ εἰς ἀδύνατον οὐ προομολογηθέντος τοῦ ἀντικειμένου πρότερον, ἀλλά φανεροῦ ὄντος ὅτι ἀληθές.
265Aristoteles, Analytica priora, 2, II 11; 9 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ μέν οὖν ὑπόκειται μή παντί ὑπάρχειν τό Α τῷ Β, οὐ γίνεται συλλογισμός ὁποτερωθενοῦν τῆς προτάσεως λαμβανομένης, εἰ δέ μηδενί, ὅταν μέν ἡ Β Δ προσληφθῇ, συλλογισμός μέν ἔσται τοῦ ψεύδους, οὐ δείκνυται δέ τό προκείμενον.
266Aristoteles, Analytica priora, 2, II 11; 13 (auctor 384BC-322BC)
Ἐάν δ᾿ ἡ Γ Α προσληφθῇ, οὐ γίνεται συλλογισμός, οὐδ᾿ ὅταν ὑποτεθῇ μή παντί τῷ Β τό Α ὑπάρχειν.
267Aristoteles, Analytica priora, 2, II 11; 21 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν τό ἐναντίον τῷ συμπεράσματι ὑποτεθῇ, οἷον τό τινί μή ὑπάρχειν.
268Aristoteles, Analytica priora, 2, II 14; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μέν γάρ ὁ συλλογισμός ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι γένηται, τό ἀληθές ἔσται ἐν τῷ μέσῳ ἢ τῷ ἐσχάτῳ, τό μέν στερητικόν ἐν τῷ μέσῳ, τό δέ κατηγορικόν ἐν τῷ ἐσχάτῳ.
269Aristoteles, Analytica priora, 2, II 14; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἐν τῷ μέσῳ ᾖ ὁ συλλογισμός, τό ἀληθές ἐν τῷ πρώτῳ ἐπί πάντων τῶν προβλημάτων.
270Aristoteles, Analytica priora, 2, II 14; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἐν τῷ ἐσχάτῳ ὁ συλλογισμός, τό ἀληθές ἐν τῷ πρώτῳ καί τῷ μέσῳ, τά μέν καταφατικά ἐν τῷ πρώτῳ, τά δέ στερητικά ἐν τῷ μέσῳ.
271Aristoteles, Analytica priora, 2, II 14; 36 (auctor 384BC-322BC)
Ὁμοίως δ᾿ ἔσται καί δεικτικῶν ὄντων τῶν συλλογισμῶν εἰς ἀδύνατον ἀπάγειν ἐν τοῖς εἰλημμένοις ὅροις, ὅταν ἡ ἀντικειμένη πρότασις τῷ συμπεράσματι ληφθῇ.
272Aristoteles, Analytica priora, 2, II 16; 2 (auctor 384BC-322BC)
Τούτων μέν οὖν οὐδέν ἐστι τό αἰτεῖσθαι τό ἐξ ἀρχῆς· ἀλλ᾿ ἐπεί τά μέν δι᾿ αὑτῶν πέφυκε γνωρίζεσθαι τά δέ δι᾿ ἄλλων (αἱ μέν γάρ ἀρχαί δι᾿ αὑτῶν, τά δ᾿ ὑπό τάς ἀρχάς δι᾿ ἄλλων), ὅταν τό μή δι᾿ αὑτοῦ γνωστόν δι᾿ αὑτοῦ τις ἐπιχειρῇ δεικνύναι, τότ᾿ αἰτεῖται τό ἐξ ἀρχῆς.
273Aristoteles, Analytica priora, 2, II 16; 13 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ οὖν ἐστί τό ἐν ἀρχῇ αἰτεῖσθαι τό δι᾿ αὑτοῦ δεικνύναι τό μή δι᾿ αὑτοῦ δῆλον, τοῦτο δ᾿ ἐστί τό μή δεικνύναι, ὅταν ὁμοίως ἀδήλων ὄντων τοῦ δεικνυμένου καί δι᾿ οὗ δείκνυται ἢ τῷ ταὐτά τῷ αὐτῷ ἢ τῷ ταὐτόν τοῖς αὐτοῖς ὑπάρχειν, ἐν μέν τῷ μέσῳ σχήματι καί τρίτῳ ἀμφοτέρως ἂν ἐνδέχοιτο τό ἐν ἀρχῇ αἰτεῖσθαι, ἐν δέ κατηγορικῷ συλλογισμῷ ἔν τε τῷ τρίτῳ καί τῷ πρώτῳ.
274Aristoteles, Analytica priora, 2, II 16; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἀποφατικῶς, ὅταν τά αὐτά ἀπό τοῦ αὐτοῦ, καί οὐχ ὁμοίως ἀμφότεραι αἱ προτάσεις, ὡσαύτως δέ καί ἐν τῷ μέσῳ διά τό μή ἀντιστρέφειν τούς ὅρους κατά τούς ἀποφατικούς συλλογισμούς.
275Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ μή παρά τοῦτο συμβαίνειν τό ψεῦδος, ὃ πολλάκις ἐν τοῖς λόγοις εἰώθαμεν λέγειν, πρῶτον μέν ἐστιν ἐν τοῖς εἰς τό ἀδύνατον συλλογισμοῖς, ὅταν πρός ἀντίφασιν ᾖ τούτου ὃ ἐδείκνυτο τῇ εἰς τό ἀδύνατον.
276Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ᾿ ὅταν ἀναιρεθῇ τι δεικτικῶς διά τῶν Α Β Γ, οὐκ ἔστιν εἰπεῖν ὡς οὐ παρά τό κείμενον γεγένηται ὁ συλλογισμός.
277Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 4 (auctor 384BC-322BC)
Τό γάρ μή παρά τοῦτο γίνεσθαι τότε λέγομεν, ὅταν ἀναιρεθέντος τούτου μηδέν ἧττον περαίνηται ὁ συλλογισμός, ὅπερ οὐκ ἔστιν ἐν τοῖς δεικτικοῖς· ἀναιρεθείσης γάρ τῆς θέσεως οὐδ᾿ ὁ πρός ταύτην ἔσται συλλογισμός.
278Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 5 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι ἐν τοῖς εἰς τό ἀδύνατον λέγεται τό μή παρά τοῦτο, καί ὅταν οὕτως ἔχῃ πρός τό ἀδύνατον ἡ ἐξ ἀρχῆς ὑπόθεσις, ὥστε καί οὔσης καί μή οὔσης ταύτης οὐδέν ἧττον συμβαίνειν τό ἀδύνατον.
279Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ μέν οὖν φανερώτατος τρόπος ἐστί τοῦ μή παρά τήν θέσιν εἶναι τό ψεῦδος, ὅταν ἀπό τῆς ὑποθέσεως ἀσύναπτος ᾖ ἀπό τῶν μέσων πρός τό ἀδύνατον ὁ συλλογισμός, ὅπερ εἴρηται καί ἐν Τοπικοῖς.
280Aristoteles, Analytica priora, 2, II 17; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἢ τό μή ὄντος τούτου μηδέν ἧττον γίνεσθαι τό ψεῦδος οὐχ οὕτω ληπτέον ὥστ᾿ ἄλλου τιθεμένου συμβαίνειν τό ἀδύνατον, ἀλλ᾿ ὅταν ἀφαιρεθέντος τούτου διά τῶν λοιπῶν προτάσεων ταὐτό περαίνηται ἀδύνατον, ἐπεί ταὐτό γε ψεῦδος συμβαίνειν διά πλειόνων ὑποθέσεων οὐδέν ἴσως ἄτοπον, οἷον τάς παραλλήλους συμπίπτειν καί εἰ μείζων ἐστίν ἡ ἐντός τῆς ἐκτός καί εἰ τό τρίγωνον ἔχει πλείους ὀρθάς δυεῖν.
281Aristoteles, Analytica priora, 2, II 19; 1 (auctor 384BC-322BC)
Πρός δέ τό μή κατασυλλογίζεσθαι παρατηρητέον, ὅταν ἄνευ τῶν συμπερασμάτων ἐρωτᾷ τόν λόγον, ὅπως μή δοθῇ δίς ταὐτόν ἐν ταῖς προτάσεσιν, ἐπειδήπερ ἴσμεν ὅτι ἄνευ μέσου συλλογισμός οὐ γίνεται, μέσον δ᾿ ἐστί τό πλεονάκις λεγόμενον.
282Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ ἀντιστρέφῃ τά ἄκρα, ἀνάγκη καί τό μέσον ἀντιστρέφειν στρέφειν πρός ἄμφω.
283Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τό Α ὅλῳ τῷ Β καί τῷ Γ ὑπάρχῃ καί μηδενός ἄλλου κατηγορῆται, ὑπάρχῃ δέ καί τό Β παντί τῷ Γ, ἀνάγκη τό Α καί Β ἀντιστρέφειν· ἐπεί γάρ κατά μόνων τῶν Β Γ λέγεται τό Α, κατηγορεῖται δέ τό Β καί αὐτό αὑτοῦ καί τοῦ Γ, φανερόν ὅτι καθ᾿ ὧν τό Α, καί τό Β λεχθήσεται πάντων πλήν αὐτοῦ τοῦ Α.
284Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 19 (auctor 384BC-322BC)
Πάλιν ὅταν τό Α καί τό Β ὅλῳ τῷ Γ ὑπάρχῃ, ἀντιστρέφῃ δέ τό Γ τῷ Β, ἀνάγκη τό Α παντί τῷ Β ὑπάρχειν· ἐπεί γάρ παντί τῷ Γ τό Α, τό δέ Γ τῷ Β διά τό ἀντιστρέφειν, καί τό Α παντί τῷ Β ὑπάρξει.
285Aristoteles, Analytica priora, 2, II 22; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ δυοῖν ὄντοιν τό Α τοῦ Β αἱρετώτερον ᾖ, ὄντων ἀντικειμένων, καί τό Δ τοῦ Γ ὡσαύτως, εἰ αἱρετώτερα τά Α Γ τῶν Β Δ, τό Α τοῦ Δ αἱρετώτερον.
286Aristoteles, Analytica priora, 2, II 24; 1 (auctor 384BC-322BC)
Παράδειγμα δ᾿ ἐστίν ὅταν τᾷ μέσῳ τό ἄκρον ὑπάρχον δειχθῇ διά τοῦ ὁμοίου τῷ τρίτῳ.
287Aristoteles, Analytica priora, 2, II 24; 9 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν οὖν ὅτι τό παράδειγμά ἐστιν οὔτε ὡς μέρος πρός ὅλον οὔτε ὡς ὅλον πρός μέρος, ἀλλ᾿ ὡς μέρος πρός μέρος, ὅταν ἄμφω μέν ᾖ ὑπό ταὐτό, γνώριμον δέ θάτερον.
288Aristoteles, Analytica priora, 2, II 25; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἀπαγωγή δ᾿ ἐστίν ὅταν τῷ μέν μέσῳ τό πρῶτον δῆλον ᾖ ὑπάρχον, τῷ δ᾿ ἐσχάτῳ τό μέσον ἄδηλον μέν, ὁμοίως δέ πιστόν ἢ μᾶλλον τοῦ συμπεράσματος, ἔτι ἂν ὀλίγα ᾖ τά μέσα τοῦ ἐσχάτου καί τοῦ μέσου· πάντως γάρ ἐγγύτερον εἶναι συμβαίνει τῆς ἐπιστήμης.
289Aristoteles, Analytica priora, 2, II 25; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ μήτε πιστότερον ᾖ τό Β Γ τοῦ Α Γ μήτ᾿ ὀλίγα τά μέσα, οὐ λέγω ἀπαγωγήν.
290Aristoteles, Analytica priora, 2, II 25; 8 (auctor 384BC-322BC)
Οὐδ᾿ ὅταν ἄμεσον ᾖ τό Β Γ· ἐπιστήμη γάρ τό τοιοῦτον.
291Aristoteles, Analytica priora, 2, II 26; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γάρ ἀξιώσῃ παντί ὑπάρχειν, ἐνιστάμεθα ὅτι οὐδενί ἢ ὅτι τινί οὐχ ὑπάρχει· τούτων δέ τό μέν μηδενί ἐκ τοῦ πρώτου σχήματος, τό δέ τινί μή ἐκ τοῦ ἐσχάτου.
292Aristoteles, Analytica priora, 2, II 27; 24 (auctor 384BC-322BC)
Εἰ δέ δύο ἔχει ἴδια ὅλον τό γένος, οἷον ὁ λέων ἀνδρεῖον καί μεταδοτικόν, πῶς γνωσόμεθα πότερον ποτέρου σημεῖον τῶν ἰδίᾳ ἀκολουθούντων σημείων; ἢ εἰ ἄλλῳ μή ὅλῳ τινί ἄμφω, καί ἐν οἷς μή ὅλοις ἑκάτερον, ὅταν τό μέν ἔχῃ τό δέ μή· εἰ γάρ ἀνδρεῖος μέν ἐλευθέριος δέ μή, ἔχει δέ τῶν δύο τοδί, δῆλον ὅτι καί ἐπί τοῦ λέοντος τοῦτο σημεῖον τῆς ἀνδρείας.
293Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 4, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δέ τις τῶν βουλευτῶν, ὅταν ἕδρα βουλῆς ἢ ἐκκλησίας ᾖ, ἐκλείποι τὴν σύνοδον, ἀπέτινον ὁ μὲν πεντακοσιομέδιμνος τρεῖς δραχμάς, ὁ δὲ ἱππεὺς δύο, ζευγίτης δὲ μίαν.
294Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 12, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
τίκτει γὰρ κόρος ὕβριν, ὅταν πολὺς ὄλβος ἕπηται ἀνθρώποισιν, ὅσοις μὴ νόος ἄρτιος ᾖ.
295Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 30, 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
κληροῦν δὲ τοὺς λαχόντας πέντε τοὺς ἐθέλοντας προσελθεῖν ἐναντίον τῆς βουλῆς, πρῶτον μὲν ἱερῶν, δεύτερον δὲ κήρυξιν, τρίτον πρεσβείαις, τέταρτον τῶν ἄλλων· τὰ δὲ τοῦ πολέμου ὅταν δέῃ ἀκληρωτὶ προσαγαγόντας τοὺς στρατηγοὺς χρηματίζεσθαι.
296Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 31, 3; 8 (auctor 384BC-322BC)
εἰς δὲ τὸν ἄλλον χρόνον ἵνα νεμηθῶσιν οἱ τετρακόσιοι εἰς τὰς τέτταρας λήξεις, ὅταν τοῖς αὐτοῖς γίγνηται μετὰ τῶν ἄλλων βουλεύειν, διανειμάντων αὐτοὺς οἱ ἑκατὸν ἄνδρες.
297Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 42, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δ' ἐγγράφωνται, διαψηφίζονται περὶ αὐτῶν ὀμόσαντες οἱ δημόται, πρῶτον μὲν εἰ δοκοῦσι γεγονέναι τὴν ἡλικίαν τὴν ἐκ τοῦ νόμου, κἂν μὴ δόξωσι, ἀπέρχονται πάλιν εἰς παῖδας, δεύτερον δ' εἰ ἐλεύθερός ἐστι καὶ γέγονε κατὰ τοὺς νόμους.
298Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 47, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
εἰσφέρεται μὲν οὖν εἰς τὴν βουλὴν τὰ γραμματεῖα κατὰ τὰς καταβολὰς ἀναγεγραμμένα, τηρεῖ δ' ὁ δημόσιος· ὅταν δ' ᾖ χρημάτων καταβολή, παραδίδωσι τοῖς ἀποδέκταις αὐτὰ ταῦτα καθελὼν ἀπὸ τῶν ἐπιστυλίων, ὧν ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ δεῖ τὰ χρήματα καταβληθῆναι καὶ ἀπαλειφθῆναι· τὰ δ' ἄλλα ἀπόκειται χωρίς, ἵνα μὴ προεξαλειφθῇ.
299Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 53, 7; 14 (auctor 384BC-322BC)
χρῶνται δὲ τοῖς ἐπωνύμοις καὶ πρὸς τὰς στρατείας, καὶ ὅταν ἡλικίαν ἐκπέμπωσι, προγράφουσιν, ἀπὸ τίνος ἄρχοντος καὶ ἐπωνύμου μέχρι τίνων δεῖ στρατεύεσθαι.
300Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 55, 3; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἐπερωτῶσιν δ', ὅταν δοκιμάζωσιν, πρῶτον μὲν 'τίς ‖ ‖ σοι πατὴρ καὶ πόθεν τῶν δήμων, καὶ τίς πατρὸς πατήρ, καὶ τίς μήτηρ, καὶ τίς μητρὸς πατὴρ καὶ πόθεν τῶν δήμων'· μετὰ δὲ ταῦτα εἰ ἔστιν αὐτῷ Ἀπόλλων Πατρῷος καὶ Ζεὺς Ἑρκεῖος, καὶ ποῦ ταῦτα τὰ ἱερά ἐστιν, εἶτα ἠρία εἰ ἔστιν καὶ ποῦ ταῦτα, ἔπειτα γονέας εἰ εὖ ποιεῖ, καὶ τὰ τέλη εἰ τελεῖ, καὶ τὰς στρατείας εἰ ἐστράτευται.
301Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 56, 4; 6 (auctor 384BC-322BC)
πομπῶν δ' ἐπιμελεῖται τῆς τε τῷ Ἀσκληπιῷ γιγνομένης, ὅταν οἰκουρῶσι μύσται, καὶ τῆς Διονυσίων τῶν μεγάλων μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν, οὓς πρότερον μὲν ὁ δῆμος ἐχειροτόνει δέκα ὄντας, καὶ τὰ εἰς τὴν πομπὴν ἀναλώματα παρ' αὑτῶν ἀνήλισκον, νῦν δ' ἕνα τῆς φυλῆς ἑκάστης κληροῖ, καὶ δίδωσιν εἰς τὴν κατασκευὴν ἑκατὸν μνᾶς.
302Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 57, 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
δικάζουσι δ' οἱ λαχόντες ταῦτ' ἐφέται πλὴν τῶν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ γιγνομένων, εἰσάγει δ' ὁ βασιλεύς, καὶ δικάζουσιν ἐν ἱερῷ καὶ ὑπαίθριοι, καὶ ὁ βασιλεὺς ὅταν δικάζῃ περιαιρεῖται τὸν στέφανον.
303Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 57, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ μὴ εἰδῇ τὸν ποιήσαντα, τῷ δράσαντι λαγχάνει, δικάζει δ' ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ φυλοβασιλεῖς, καὶ τὰς τῶν ἀψύχων καὶ τῶν ἄλλων ζῴων.
304Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 61, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
κύριοι δέ εἰσιν ὅταν ἡγῶνται καὶ δῆσαι τὸν ἀτακτοῦντα καὶ ἐκκηρῦξαι καὶ ἐπιβολὴν ἐπιβάλλειν· οὐκ εἰώθασι δὲ ἐπιβάλλειν.
305Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 62, 2; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἀθλοθέται δ' ἐν πρυτανείῳ δειπνοῦσι τὸν Ἑκατομβαιῶνα μῆνα, ὅταν ᾖ τὰ Παναθήναια, ἀρξάμενοι ἀπὸ τῆς τετράδος ἱσταμένου.
306Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 64, 3; 7 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ ἐμβάλῃ τοὺς κύβους, ὁ ἄρχων τὴν φυλὴν κληροῖ κατὰ κληρωτήριον.
307Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 67, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
ταῦτα δὲ ποιήσαντες εἰσκαλοῦσι τοὺς ἀγῶνας, ὅταν μὲν τὰ ἴδια δικάζωσι τοὺς ἰδίους, τῷ ἀριθμῷ δ # , ἕνα ἐξ̣ ἑκάστων τ̣ῶν δικῶν τῶν ἐκ τοῦ νόμου, καὶ διομνύουσιν οἱ ἀντίδικοι εἰς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἐρεῖν· ὅταν δὲ τὰ δημόσια, τοὺς δημοσίους, καὶ ἕνα μόνον ἐκδικάζουσι.
308Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 68, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δὲ δημόσια τῶν δικαστηρίων ἐστὶ φα # .............σο....ασιν· ὅταν δὲ δέῃ τὰς ....... γραφὰς εἰς ᾶ εἰσαγαγεῖν, συνέρχεται β # δικαστήρια εἰς τὴν ἡλιαίαν τα...............κ̣ν̣α̣.. εἰς φ # καὶ ᾶ τρία δ̣ικαστήρια.
309Aristoteles, Athenaion Politeia, p2, 68, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
ἐπειδὰν δὲ διαψηφίζεσθαι μέλλωσιν οἱ δικασταί, ὁ κήρυξ ἀγορεύει πρῶτον, ἂν ἐπισκήπτωνται οἱ ἀντίδικοι ταῖς μαρτυρίαις· οὐ γὰρ ἔστιν ἐπισκήψασθαι, ὅταν ἄρξωνται διαψηφίζεσθαι.
310Aristoteles, Categoriae, 3; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν ἕτερον καθ᾿ ἑτέρου κατηγορῆται ὡς καθ᾿ ὑποκειμένου, ὅσα κατὰ τοῦ κατηγορουμένου λέγεται, πάντα καὶ κατὰ τοῦ ὑποκειμένου ῥηθήσεται, οἷον ἄνθρωπος κατὰ τοῦ τινὸς ἀνθρώπου κατηγορεῖται, τὸ δὲ ζῷον κατὰ τοῦ ἀνθρώπου· οὐκοῦν καὶ κατὰ τοῦ τινὸς ἀνθρώπου κατηγορηθήσεται τὸ ζῷον· ὁ γάρ τις ἄνθρωπος καὶ ἄνθρωπός ἐστι καὶ ζῷον.
311Aristoteles, Categoriae, 5; 47 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπὶ μὲν οὖν τῶν πρώτων οὐσιῶν ἀναμφισβήτητον καὶ ἀληθές ἐστιν ὅτι τόδε τι σημαίνει· ἄτομον γὰρ καὶ ἓν ἀριθμῷ τὸ δηλούμενόν ἐστιν· ἐπὶ δὲ τῶν δευτέρων οὐσιῶν φαίνεται μὲν ὁμοίως τῷ σχήματι τῆς προσηγορίας τόδε τι σημαίνειν, ὅταν εἴπῃ ἄνθρωπον ἢ ζῷον, οὐ μὴν ἀληθές γε, ἀλλὰ μᾶλλον ποιόν τι σημαίνει· οὐ γὰρ ἕν ἐστι τὸ ὑποκείμενον ὥσπερ ἡ πρώτη οὐσία, ἀλλὰ κατὰ πολλῶν ὁ ἄνθρωπος λέγεται καὶ τὸ ζῷον.
312Aristoteles, Categoriae, 10; 19 (auctor 384BC-322BC)
Ἐστερῆσθαι δὲ τότε λέγομεν ἕκαστον τῶν τῆς ἕξεως δεκτικῶν, ὅταν ἐν ᾧ πέφυκεν ὑπάρχειν καὶ ὅτε πέφυκεν ἔχειν μηδαμῶς ὑπάρχῃ.
313Aristoteles, Categoriae, 10; 41 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ὧν τι ἔστιν ἀνὰ μέσον· ἀναγκαῖον γάρ ποτε παντὶ τῷ δεκτικῷ θάτερον αὐτῶν ὑπάρχειν· ὅταν γὰρ ἤδη πεφυκὸς ᾖ ὄψιν ἔχειν, τότε ἢ τυφλὸν ἢ ὄψιν ἔχον ῥηθήσεται, καὶ τούτων οὐκ ἀφωρισμένως θάτερον, ἀλλ᾿ ὁπότερον ἔτυχεν· οὐ γὰρ ἀναγκαῖον ἢ τυφλὸν ἢ ἔχον ὄψιν εἶναι, ἀλλ᾿ ὁπότερον ἔτυχεν.
314Aristoteles, De anima, 1, I 1; 22 (auctor 384BC-322BC)
Μηνύει δέ τό ποτέ μέν ἰσχυρῶν καί ἐναργῶν παθημάτων συμβαινόντων μηδέν παροξύνεσθαι ἢ φοβεῖσθαι, ἐνίοτε δ’ ὑπό μικρῶν καί ἀμαυρῶν κινεῖσθαι, ὅταν ὀργᾷ τό σῶμα καί οὕτως ἔχῃ ὥσπερ ὅταν ὀργίζηται.
315Aristoteles, De anima, 2, II 5; 18 (auctor 384BC-322BC)
Διό οὐ καλῶς ἔχει λέγειν τό φρονοῦν, ὅταν φρονῇ, ἀλλοιοῦσθαι, ὥσπερ οὐδέ τόν οἰκοδόμον ὅταν οἰκοδομῇ.
316Aristoteles, De anima, 2, II 5; 20 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δ’ αἰσθητικοῦ ἡ μέν πρώτη μεταβολή γίνεται ὑπό τοῦ γεννῶντος, ὅταν δέ γεννηθῇ, ἔχει ἤδη ὥσπερ ἐπιστήμην καί τό αἰσθάνεσθαι.
317Aristoteles, De anima, 2, II 7; 13 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ φῶς οἷον χρῶμά ἐστι τοῦ διαφανοῦς, ὅταν ᾗ ἐντελεχείᾳ διαφανές ὑπό πυρός ἢ τοιούτου οἷον τό ἄνω σῶμα· καί γάρ τούτῳ τι ὑπάρχει ἓν καί ταὐτόν.
318Aristoteles, De anima, 2, II 7; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τοιοῦτον δέ τό διαφανές μέν, ἀλλ’ οὐχ ὅταν ᾖ ἐντελεχείᾳ διαφανές, ἀλλ’ ὅταν δυνάμει· ἡ γάρ αὐτή φύσις ὁτέ μέν σκότος ὁτέ δέ φῶς ἐστίν.
319Aristoteles, De anima, 2, II 7; 28 (auctor 384BC-322BC)
Ὁ δ’ αὐτός λόγος καί περί ψόφου καί ὀσμῆς ἐστίν· οὐθέν γάρ αὐτῶν ἁπτόμενον τοῦ αἰσθητηρίου ποιεῖ τήν αἴσθησιν, ἀλλ’ ὑπό μέν ὀσμῆς καί ψόφου τό μεταξύ κινεῖται, ὑπό δέ τούτου τῶν αἰσθητηρίων ἑκάτερον· ὅταν δ’ ἐπ’ αὐτό τις ἐπιθῇ τό αἰσθητήριον τό ψοφοῦν ἢ τό ὄζον, οὐδεμίαν αἴσθησιν ποιήσει.
320Aristoteles, De anima, 2, II 8; 10 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δέ γίνεται, ὅταν ὑπομένῃ πληγείς ὁ ἀήρ καί μή διαχυθῇ.
321Aristoteles, De anima, 2, II 8; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ἠχώ δέ γίνεται, ὅταν ἀπό τοῦ ἀέρος ἑνός γενομένου διά τό ἀγγεῖον τό διορίσαν καί κωλῦσαν θρυφθῆναι πάλιν ὁ ἀήρ ἀπωσθῇ, ὥσπερ σφαῖρα.
322Aristoteles, De anima, 2, II 8; 15 (auctor 384BC-322BC)
Δοκεῖ γάρ εἶναι κενόν ὁ ἀήρ, οὗτος δ’ ἐστίν ὁ ποιῶν ἀκούειν, ὅταν κινηθῇ συνεχής καί εἷς.
323Aristoteles, De anima, 2, II 8; 21 (auctor 384BC-322BC)
Αὐτό μέν δή ἄψοφον ὁ ἀήρ διά τό εὔθρυπτον· ὅταν δέ κωλυθῇ θρύπτεσθαι, ἡ τούτου κίνησις ψόφος.
324Aristoteles, De anima, 2, II 8; 24 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ τοῦτο συμβῇ, οὐκ ἀκούει· οὐδ’ ἂν ἡ μῆνιγξ κάμῃ, ὥσπερ τό ἐπί τῇ κόρῃ δέρμα ὅταν κάμῃ.
325Aristoteles, De anima, 2, II 8; 26 (auctor 384BC-322BC)
Καί διά τοῦτό φασιν ἀκούειν τῷ κενῷ καί ἠχοῦντι, ὅτι ἀκούομεν τῷ ἔχοντι ὡρισμένον τόν ἀέρα, Πότερον δέ ψοφεῖ τό τυπτόμενον ἢ τό τύπτον; ἢ καί ἄμφω, τρόπον δ’ ἕτερον· ἔστι γάρ ὁ ψόφος κίνησις τοῦ δυναμένου κινεῖσθαι τόν τρόπον τοῦτον ὅνπερ τά ἀφαλλόμενα ἀπό τῶν λείων, ὅταν τις κρούσῃ.
326Aristoteles, De anima, 2, II 10; 12 (auctor 384BC-322BC)
Σημεῖον δέ τό μήτε κατάξηρον οὖσαν τήν γλῶτταν αἰσθάνεσθαι μήτε λίαν ὑγράν· αὕτη γάρ ἁφή γίνεται τοῦ πρώτου ὑγροῦ, ὥσπερ ὅταν προγευματίσας τις ἰσχυροῦ χυμοῦ γεύηται ἑτέρου· καί οἷον τοῖς κάμνουσι πικρά πάντα φαίνεται διά τό τῇ γλώττῃ πλήρει τοιαύτης ὑγρότητος αἰσθάνεσθαι.
327Aristoteles, De anima, 3, III 1; 16 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο δ’ ὅτι ἀμφοῖν ἔχοντες τυγχάνομεν αἴσθησιν, ᾗ καί ὅταν συμπέσωσιν ἀναγνωρίζομεν· εἰ δέ μή, οὐδαμῶς ἂν ἀλλ’ ἢ κατά συμβεβηκός ᾐσθανόμεθα, οἷον τόν Κλέωνος υἱόν οὐχ ὅτι Κλέωνος υἱός, ἀλλ’ ὅτι λευκός· τούτῳ δέ συμβέβηκεν υἱῷ Κλέωνος εἶναι.
328Aristoteles, De anima, 3, III 1; 18 (auctor 384BC-322BC)
Τά δ’ ἀλλήλων ἴδια κατά συμβεβηκός αἰσθάνονται αἱ αἰσθήσεις, οὐχ ᾗ αἱ αὐταί, ἀλλ’ ᾗ μία, ὅταν ἅμα γένηται ἡ αἴσθησις ἐπί τοῦ αὐτοῦ, οἷον χολήν ὅτι πικρά καί ξανθή· οὐ γάρ δή ἑτέρας γε τό εἰπεῖν ὅτι ἄμφω ἕν· διό καί ἀπατᾶται, καί ἐάν ᾖ ξανθόν, χολήν οἴεται εἶναι.
329Aristoteles, De anima, 3, III 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Φανερόν τοίνυν ὅτι οὐχ ἓν τό τῇ ὄψει αἰσθάνεσθαι· καί γάρ ὅταν μή ὁρῶμεν, τῇ ὄψει κρίνομεν καί τό σκότος καί τό φῶς, ἀλλ’ οὐχ ὡσαύτως.
330Aristoteles, De anima, 3, III 2; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ’ ἐνεργῇ τό δυνάμενον ἀκούειν καί ψοφῇ τό δυνάμενον ψοφεῖν, τότε ἡ κατ’ ἐνέργειαν ἀκοή ἅμα γίνεται καί ὁ κατ’ ἐνέργειαν ψόφος, ὧν εἴπειεν ἄν τις τό μέν εἶναι ἄκουσιν τό δέ ψόφησιν.
331Aristoteles, De anima, 3, III 2; 23 (auctor 384BC-322BC)
Διό καί ἡδέα μέν, ὅταν εἰλικρινῆ καί ἀμιγῆ ἄγηται εἰς τόν λόγον, οἷον τό ὀξύ ἢ γλυκύ ἢ ἁλμυρόν· ἡδέα γάρ τότε.
332Aristoteles, De anima, 3, III 3; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦτο μέν γάρ τό πάθος ἐφ’ ἡμῖν ἐστίν, ὅταν βουλώμεθα (πρό ὀμμάτων γάρ ἔστι ποιήσασθαι, ὥσπερ οἱ ἐν τοῖς μνημονικοῖς τιθέμενοι καί εἰδωλοποιοῦντες), δοξάζειν δ’ οὐκ ἐφ’ ἡμῖν· ἀνάγκη γάρ ἢ ψεύδεσθαι ἢ ἀληθεύειν.
333Aristoteles, De anima, 3, III 3; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δέ ὅταν μέν δοξάσωμεν δεινόν τι ἢ φοβερόν, εὐθύς συμπάσχομεν, ὁμοίως δέ κἂν θαρραλέον· κατά δέ τήν φαντασίαν ὡσαύτως ἔχομεν ὥσ περ ἂν οἱ θεώμενοι ἐν γραφῇ τά δεινά ἢ θαρραλέα.
334Aristoteles, De anima, 3, III 3; 20 (auctor 384BC-322BC)
Ἔπειτ’ οὐδέ λέγομεν, ὅταν ἐνεργῶμεν ἀκριβῶς περί τό αἰσθητόν, ὅτι φαίνεται τοῦτο ἡμῖν ἄνθρωπος· ἀλλά μᾶλλον ὅταν μή ἐναργῶς αἰσθανώμεθα, τότε ἢ ἀληθής ἢ ψευδής.
335Aristoteles, De anima, 3, III 3; 38 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἡ μέν πρώτη παρούσης τῆς αἰσθήσεως ἀληθής, αἱ δ’ ἕτεραι καί παρούσης καί ἀπούσης εἶεν ἂν ψευδεῖς, καί μάλιστα ὅταν πόρρω τό αἰσθητόν ᾖ.
336Aristoteles, De anima, 3, III 4; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μέν γάρ αἴσθησις οὐ δύναται αἰσθάνεσθαι ἐκ τοῦ σφόδρα αἰσθητοῦ, οἷον ψόφου ἐκ τῶν μεγάλων ψόφων, οὐδ’ ἐκ τῶν ἰσχυρῶν χρωμάτων καί ὀσμῶν οὔτε ὁρᾶν οὔτε ὀσμᾶσθαι· ἀλλ’ ὁ νοῦς ὅταν τι νοήσῃ σφόδρα νοητόν, οὐχ ἦττον νοεῖ τά ὑποδεέστερα, ἀλλά καί μᾶλλον· τό μέν γάρ αἰσθητικόν οὐκ ἄνευ σώματος, ὁ δέ χωριστός.
337Aristoteles, De anima, 3, III 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ’ οὕτως ἕκαστα γένηται ὡς ἐπιστήμων λέγεται ὁ κατ’ ἐνέργειαν (τοῦτο δέ συμβαίνει, ὅταν δύνηται ἐνεργεῖν δι’ αὑτοῦ), ἔστι μέν ὁμοίως καί τότε δυνάμει πως, οὐ μήν ὁμοίως καί πρίν μαθεῖν ἢ εὑρεῖν· καί αὐτός δέ αὑτόν τότε δύναται νοεῖν.
338Aristoteles, De anima, 3, III 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Τῷ μέν οὖν αἰσθητικῷ τό θερμόν καί τό ψυχρόν κρίνει, καί ὧν λόγος τις ἡ σάρξ· ἄλλῳ δέ ἤτοι χωριστῷ, ἢ ὡς ἡ κεκλασμένη ἔχει πρός αὑτήν ὅταν ἐκταθῇ, τό σαρκί εἶναι κρίνει.
339Aristoteles, De anima, 3, III 6; 8 (auctor 384BC-322BC)
Τό δ’ ἀδιαίρετον ἐπεί διχῶς, ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ, οὐθέν κωλύει νοεῖν τό ἀδιαίρετον, ὅταν νοῇ τό μῆκος· ἀδιαίρετον γάρ ἐνεργείᾳ καί ἐν χρόνῳ ἀδιαιρέτῳ· ὁμοίως γάρ ὁ χρόνος διαιρετός καί ἀδιαίρετος τῷ μήκει.
340Aristoteles, De anima, 3, III 7; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τό μέν οὖν αἰσθάνεσθαι ὅμοιον τῷ φάναι μόνον καί νοεῖν· ὅταν δέ ἡδύ ἢ λυπηρόν, οἷον καταφᾶσα ἢ ἀποφᾶσα, διώκει ἢ φεύγει· καί ἔστι τό ἥδεσθαι καί λυπεῖσθαι τό ἐνεργεῖν τῇ αἰσθητικῇ μεσότητι πρός τό ἀγαθόν ἢ κακόν, ᾗ τοιαῦτα.
341Aristoteles, De anima, 3, III 7; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δέ ἀγαθόν ἢ κακόν φήσῃ ἢ ἀποφήσῃ, φεύγειν ἢ διώκει.
342Aristoteles, De anima, 3, III 7; 15 (auctor 384BC-322BC)
Τά μέν οὖν εἴδη τό νοητικόν ἐν τοῖς φαντάσμασι νοεῖ, καί ὡς ἐν ἐκείνοις ὥρισται αὐτῷ τό διωκτόν καί φευκτόν, καί ἐκτός τῆς αἰσθήσεως, ὅταν ἐπί τῶν φαντασμάτων ᾖ, κινεῖται, οἷον αἰσθανόμενος τόν φρυκτόν ὅτι πῦρ, τῇ κοινῇ γνωρίζει, ὁρῶν κινούμενον, ὅτι πολέμιος.
343Aristoteles, De anima, 3, III 7; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὁτέ δέ τοῖς ἐν τῇ ψυχῇ φαντάσμασιν ἢ νοήμασιν ὥσπερ ὁρῶν λογίζεται καί βουλεύεται τά μέλλοντα πρός τά παρόντα· καί ὅταν εἴπῃ ὡς ἐκεῖ τό ἡδύ ἢ λυπηρόν, ἐνταῦθα φεύγει ἢ διώκει, καί ὅλως ἐν πράξει.
344Aristoteles, De anima, 3, III 7; 19 (auctor 384BC-322BC)
Οὕτω τά μαθηματικά οὐ κεχωρισμένα ὡς κεχωρισμένα νοεῖ, ὅταν νοῇ ἐκεῖνα.
345Aristoteles, De anima, 3, III 8; 8 (auctor 384BC-322BC)
Καί διά τοῦτο οὔτε μή αἰσθανόμενος μηθέν οὐθέν ἂν μάθοι οὐδέ ξυνείη· ὅταν τε θεωρῇ, ἀνάγκη ἅμα φάντασμά τι θεωρεῖν· τά γάρ φαντάσματα ὥσπερ αἰσθήματά ἐστι, πλήν ἄνευ ὕλης.
346Aristoteles, De anima, 3, III 9; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ’ οὐδ’ ὅταν θεωρῇ τι τοιοῦτον, ἤδη κελεύει φεύγειν ἢ διώκειν, οἷον πολλάκις διανοεῖται φοβερόν τι ἢ ἡδύ, οὐ κελεύει δέ φοβεῖσθαι, ἡ δέ καρδία κινεῖται, ἂν δ’ ἡδύ, ἕτερόν τι μόριον.
347Aristoteles, De anima, 3, III 10; 6 (auctor 384BC-322BC)
Καί ἡ φαντασία δέ ὅταν κινῇ οὐ κινεῖ ἄνευ ὀρέξεως.
348Aristoteles, De anima, 3, III 10; 9 (auctor 384BC-322BC)
Νῦν δέ ὁ μέν νοῦς οὐ φαίνεται κινῶν ἄνευ ὀρέξεως· ἡ γάρ βούλησις ὄρεξις· ὅταν δέ κατά τόν λογισμόν κινῆται, καί κατά βούλησιν κινεῖται.
349Aristoteles, De anima, 3, III 10; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ’ ὀρέξεις γίνονται ἐναντίαι ἀλλήλαις, τοῦτο δέ συμβαίνει ὅταν ὁ λόγος καί ἡ ἐπιθυμία ἐναντίαι ὦσι, γίνεται δ’ ἐν τοῖς χρόνου αἴσθησιν ἔχουσιν (ὁ μέν γάρ νοῦς διά τό μέλλον ἀνθέλκειν κελεύει, ἡ δ’ ἐπιθυμία διά τό ἤδη· φαίνεται γάρ τό ἤδη ἡδύ καί ἁπλῶς ἡδύ καί ἀγαθόν ἁπλῶς, διά τό μή ὁρᾶν τό μέλλον), εἴδει μέν ἓν ἂν εἴη τό κινοῦν τό ὀρεκτικόν, ᾗ ὀρεκτικόν, πρῶτον δέ πάντων τό ὀρεκτόν (τοῦτο γάρ κινεῖ οὐ κινούμενον τῷ νοηθῆναι ἢ φαντασθῆναι), ἀριθμῷ δέ πλείω τά κινοῦντα.
350Aristoteles, De anima, 3, III 11; 9 (auctor 384BC-322BC)
Νικᾷ δ’ ἐνίοτε καί κινεῖ τήν βούλησιν· ὁτέ δ’ ἐκείνη ταύτην, ὥσπερ σφαῖρα, ἡ ὄρεξις τήν ὄρεξιν, ὅταν ἀκρασία γένηται.
351Aristoteles, De arte poetica, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δέ οὐ μόνον τελείας ἐστί πράξεως ἡ μίμησις ἀλλά καί φοβερῶν καί ἐλεεινῶν, ταῦτα δέ γίνεται καί μάλιστα, καί μᾶλλον ὅταν γένηται παρά τήν δόξαν, δι᾿ ἄλληλα· τό γάρ θαυμαστόν οὕτως ἕξει μᾶλλον ἢ εἰ ἀπό τοῦ αὐτομάτου καί τῆς τύχης, ἐπεί καί τῶν ἀπό τύχης ταῦτα θαυμασιώτατα δοκεῖ, ὅσα ὥσπερ ἐπίτηδες φαίνεται γεγονέναι, οἷον ὡς ὁ ἀνδριάς ὁ τοῦ Μίτυος ἐν Ἄργει ἀπέκτεινε τόν αἴτιον τοῦ θανάτου τῷ Μίτυϊ, θεωροῦντι ἐμπεσών· ἔοικε γάρ τά τοιαῦτα οὐκ εἰκῇ γενέσθαι, ὥστε ἀνάγκη τούς τοιούτους εἶναι καλλίους μύθους.
352Aristoteles, De arte poetica, 11; 4 (auctor 384BC-322BC)
Καλλίστη δέ ἀναγνώρισις, ὅταν ἅμα περιπέτειαι γίνωνται, οἷον ἔχει ἡ ἐν τῷ Οἰδίποδι.
353Aristoteles, De arte poetica, 11; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεί δ᾿ ἡ ἀναγνώρισις τινῶν ἐστίν ἀναγνώρισις, αἱ μέν θατέρου πρός τόν ἕτερον μόνον, ὅταν ᾖ δῆλος ἕτερος τίς ἐστιν, ὁτέ δ᾿ ἀμφοτέρους δεῖ ἀναγνωρίσαι, οἷον ἡ μέν Ἰφιγένεια τῷ Ὀρέστῃ ἀνεγνωρίσθη ἐκ τῆς πέμψεως τῆς ἐπιστολῆς, ἐκείνῳ δέ πρός τήν Ἰφιγένειαν ἄλλης ἔδει ἀναγνωρίσεως.
354Aristoteles, De arte poetica, 14; 9 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ᾿ ἐν ταῖς φιλίαις ἐγγένηται τά πάθη, οἷον εἰ ἀδελφός ἀδελφόν ἢ υἱός πατέρα ἢ μήτηρ υἱόν ἢ υἱός μητέρα ἀποκτείνει ἢ μέλλει ἤ τι ἄλλο τοιοῦτον δρᾷ, ταῦτα ζητητέον.
355Aristoteles, De arte poetica, 18; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι δέ τοῦτο, ὅταν ὁ σοφός μέν μετά πονηρίας δέ ἐξαπατηθῇ, ὥσπερ Σίσυφος, καί ὁ ἀνδρεῖος μέν ἄδικος δέ ἡττηθῇ.
356Aristoteles, De arte poetica, 19; 5 (auctor 384BC-322BC)
Δῆλον δέ ὅτι καί ἐν τοῖς πράγμασιν ἀπό τῶν αὐτῶν ἰδεῶν δεῖ χρῆσθαι, ὅταν ἢ ἐλεεινά ἢ δεινά ἢ μέγαλα ἢ εἰκότα δέῃ παρασκευάζειν.
357Aristoteles, De arte poetica, 21; 9 (auctor 384BC-322BC)
Τό δέ ἀνάλογον λέγω, ὅταν ὁμοίως ἔχῃ τό δεύτερον πρός τό πρῶτον καί τό τέταρτον πρός τό τρίτον· ἐρεῖ γάρ ἀντί τοῦ δευτέρου τό τέταρτον ἢ ἀντί τοῦ τετάρτου τό δεύτερον.
358Aristoteles, De arte poetica, 21; 17 (auctor 384BC-322BC)
Ἐξηλλαγμένον δ᾿ ἐστίν, ὅταν τοῦ ὀνομαζομένου τό μέν καταλείπῃ τό δέ ποιῇ, οἷον τό δεξιτερόν κατά μαζόν ἀντί τοῦ δεξιόν.
359Aristoteles, De arte poetica, 24; 25 (auctor 384BC-322BC)
Οἴονται γάρ ἄνθρωποι, ὅταν τουδί ὄντος τοδί ᾖ ἢ γινομένου γίνηται, εἰ τό ὕστερόν ἐστι, καί τό πρότερον εἶναι ἢ γίνεσθαι· τοῦτο δ᾿ ἐστί ψεῦδος.
360Aristoteles, De arte poetica, 25; 30 (auctor 384BC-322BC)
Δεῖ δέ καί ὅταν ὄνομά τι ὑπεναντίωμά τι δοκῇ σημαίνειν, ἐπισκοπεῖν ποσαχῶς ἂν σημήνειε τοῦτο ἐν τῷ εἰρημένῳ, οἷον τῇ ῥ᾿ ἔσχετο χάλκεον ἔγχος, τῷ ταύτῃ κωλυθῆναι.
361Aristoteles, De arte poetica, 25; 41 (auctor 384BC-322BC)
Ὀρθή δ᾿ ἐπιτίμησις καί ἀλογία καί μοχθηρία, ὅταν μή ἀνάγκης οὔσης μηδέν χρήσηται τῷ ἀλόγῳ, ὥσπερ Εὐριπίδης τῷ Αἰγεῖ, ἢ τῇ πονηρίᾳ, ὥσπερ ἐν Ὀρέστῃ τοῦ Μενελάου.
362Aristoteles, De caelo, 1, 2, 11; 36 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς ἀμφότερα δὲ ὥσπερ ὀργάνῳ χρῆται τῷ ἀέρι (πέφυκε γὰρ οὗτος καὶ κοῦφος εἶναι καὶ βαρύς)· τὴν μὲν οὖν ἄνω ποιήσει φορὰν ᾗ κοῦφος, ὅταν ὠσθῇ καὶ λάβῃ τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τῆς δυνάμεως, τὴν δὲ κάτω πάλιν ᾗ βαρύς· ὥσπερ γὰρ ἐναφάψασα παραδίδωσιν ἑκατέρῳ.
363Aristoteles, De caelo, 1, 6, 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε συμβήσεται ἔξω τοῦ ἀπείρου χρόνου ἄλλον εἶναι ἄπειρον, ὅταν ὅ τε τῆς συνθέσεως ἄπειρος ᾖ καὶ ἔτι πρότερος τούτου ὁ τῆς διαλύσεως.
364Aristoteles, De caelo, 1, 7, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη δὲ τοῦτο λέγειν τοῖς φάσκουσιν ἐκκρίνεσθαι τὸ ὕδωρ ἐκ τοῦ ἀέρος ἐνυπάρχον· ὅταν γὰρ ὕδωρ ἐξ ἀέρος γένηται, βαρύτερόν ἐστιν.
365Aristoteles, De caelo, 1, 7, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δὲ τῶν μεμιγμένων σωμάτων οὐκ ἀνάγκη χωρισθὲν θάτερον ἀεὶ πλείω τόπον ἐπέχειν· ὅταν δ´ ἐξ ὕδατος ἀὴρ γένηται, πλείω καταλαμβάνει τόπον· τὸ γὰρ λεπτομερέστερον ἐν πλείονι τόπῳ γίγνεται.
366Aristoteles, De caelo, 1, 7, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γὰρ ἐκ γῆς ὕδωρ γένηται, ἀφῄρηταί τι τῆς γῆς, εἴπερ ἐκκρίσει ἡ γένεσις· καὶ πάλιν ὅταν ἐκ τῆς ὑπολειπομένης, ὡσαύτως.
367Aristoteles, De caelo, 1, 7, 9; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ ἀνάγκη τοῖς ταῦτα λέγουσιν οὐκ ἐκ σώματος ποιεῖν γένεσιν· ὅταν γὰρ ἐξ ἐπιπέδων γένηται, οὐκ ἐκ σώματος ἔσται γεγονός.
368Aristoteles, De caelo, 2, 5, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Τὰς μὲν οὖν ἀκριβεστέρας ἀνάγκας, ὅταν τις ἐπιτύχῃ, τότε χάριν ἔχειν δεῖ τοῖς εὑρίσκουσι, νῦν δὲ τὸ φαινόμενον ῥητέον.
369Aristoteles, De caelo, 2, 12, 4; 12 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ πάλιν ὅταν τοδὶ μὲν δέῃ τοῦδ´ ἕνεκα ποιῆσαι, τοῦτο δ´ ἄλλου καὶ τοῦτο ἑτέρου, ἐν μὲν ἑνὶ ἢ δυσὶ ῥᾴδιον ἐπιτυχεῖν, ὅσῳ δ´ ἂν διὰ πλειόνων, χαλεπώτερον.
370Aristoteles, De caelo, 2, 12, 4; 15 (auctor 384BC-322BC)
(Τῷ δ´ ὡς ἄριστα ἔχοντι οὐθὲν δεῖ πράξεως· ἔστι γὰρ αὐτὸ τὸ οὗ ἕνεκα, ἡ δὲ πρᾶξις ἀεί ἐστιν ἐν δυσίν, ὅταν καὶ οὗ ἕνεκα ᾖ καὶ τὸ τούτου ἕνεκα).
371Aristoteles, De caelo, 2a, 2, 11; 36 (auctor 384BC-322BC)
Πρὸς ἀμφότερα δὲ ὥσπερ ὀργάνῳ χρῆται τῷ ἀέρι (πέφυκε γὰρ οὗτος καὶ κοῦφος εἶναι καὶ βαρύς)· τὴν μὲν οὖν ἄνω ποιήσει φορὰν ᾗ κοῦφος, ὅταν ὠσθῇ καὶ λάβῃ τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τῆς δυνάμεως, τὴν δὲ κάτω πάλιν ᾗ βαρύς· ὥσπερ γὰρ ἐναφάψασα παραδίδωσιν ἑκατέρῳ.
372Aristoteles, De caelo, 2a, 6, 1; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὥστε συμβήσεται ἔξω τοῦ ἀπείρου χρόνου ἄλλον εἶναι ἄπειρον, ὅταν ὅ τε τῆς συνθέσεως ἄπειρος ᾖ καὶ ἔτι πρότερος τούτου ὁ τῆς διαλύσεως.
373Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 2; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη δὲ τοῦτο λέγειν τοῖς φάσκουσιν ἐκκρίνεσθαι τὸ ὕδωρ ἐκ τοῦ ἀέρος ἐνυπάρχον· ὅταν γὰρ ὕδωρ ἐξ ἀέρος γένηται, βαρύτερόν ἐστιν.
374Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 3; 6 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δὲ τῶν μεμιγμένων σωμάτων οὐκ ἀνάγκη χωρισθὲν θάτερον ἀεὶ πλείω τόπον ἐπέχειν· ὅταν δ´ ἐξ ὕδατος ἀὴρ γένηται, πλείω καταλαμβάνει τόπον· τὸ γὰρ λεπτομερέστερον ἐν πλείονι τόπῳ γίγνεται.
375Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γὰρ ἐκ γῆς ὕδωρ γένηται, ἀφῄρηταί τι τῆς γῆς, εἴπερ ἐκκρίσει ἡ γένεσις· καὶ πάλιν ὅταν ἐκ τῆς ὑπολειπομένης, ὡσαύτως.
376Aristoteles, De caelo, 2a, 7, 9; 26 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ ἀνάγκη τοῖς ταῦτα λέγουσιν οὐκ ἐκ σώματος ποιεῖν γένεσιν· ὅταν γὰρ ἐξ ἐπιπέδων γένηται, οὐκ ἐκ σώματος ἔσται γεγονός.
377Aristoteles, De caelo, 4, 3, 4; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ αὐξητὸν ὅταν μεταβάλλῃ ᾗ αὐξητόν, οὐκ εἰς ὑγίειαν ἔρχεται ἀλλ´ εἰς μεγέθους ὑπεροχήν.
378Aristoteles, De caelo, 4, 3, 5; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μὲν οὖν γίγνηται ἐξ ὕδατος ἀὴρ καὶ ἐκ βαρέος κοῦφον, ἔρχεται εἰς τὸ ἄνω.
379Aristoteles, De caelo, 4, 3, 5; 20 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ γὰρ ἡ τροφή, ὅταν τὸ κωλῦον, καὶ τὸ ὑγιαστόν, ὅταν τὸ ἐπίσχον μὴ ᾖ, φέρεται εὐθύς.
380Aristoteles, De caelo, 4, 5, 4; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ἄνω δ´ εἰς τὴν τοῦ πυρός, ἀναιρουμένου τοῦ πυρός, οὐκ οἰσθήσεται ὁ ἀήρ, εἰ μὴ βίᾳ, ὥσπερ καὶ τὸ ὕδωρ σπᾶται, ὅταν γένηται τὸ ἐπίπεδον ἓν καὶ θᾶττον σπάσῃ τις ἄνω τῆς φορᾶς, ἣν φέρεται τὸ ὕδωρ κάτω.
381Aristoteles, De divinatione per somnum, 1; 17 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ πολλὰ συμπτώμασιν ἔοικε, μάλιστα δὲ τά τε ὑπερβατὰ πάντα καὶ ὧν μὴ ἐν αὐτοῖς ἡ ἀρχὴ ἀλλὰ περὶ ναυμαχίας καὶ τῶν πόρρω συμβαινόντων ἐστίν· περὶ γὰρ τούτων τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχειν εἰκὸς οἷον ὅταν μεμνημένῳ τινὶ περί τινος τύχῃ τοῦτο γινόμενον· τί γὰρ κωλύει καὶ ἐν τοῖς ὕπνοις οὕτως; Μᾶλλον δ’ εἰκὸς πολλὰ τοιαῦτα συμβαίνειν.
382Aristoteles, De divinatione per somnum, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὥσπερ γὰρ ὅταν κινήσῃ τι τὸ ὕδωρ ἢ τὸν ἀέρα, τοῦθ’ ἕτερον ἐκίνησε, καὶ παυσαμένου ἐκείνου συμβαίνει τὴν τοιαύτην κίνησιν προϊέναι μέχρι τινός, τοῦ κινήσαντος οὐ παρόντος, οὕτως οὐδὲν κωλύει κίνησίν τινα καὶ αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι πρὸς τὰς ψυχὰς τὰς ἐνυπνιαζούσας, ἀφ’ ὧν ἐκεῖνος τὰ εἴδωλα ποιεῖ καὶ τὰς ἀπορροίας, καὶ ὅπῃ δὴ ἔτυχεν ἀφικνουμένας μᾶλλον αἰσθητὰς εἶναι νύκτωρ διὰ τὸ μεθ’ ἡμέραν φερομένας διαλύεσθαι μᾶλλον (ἀταραχωδέστερος γὰρ ὁ ἀὴρ τῆς νυκτὸς διὰ τὸ νηνεμωτέρας εἶναι τὰς νύκτας), καὶ ἐν τῷ σώματι ποιεῖν αἴσθησιν διὰ τὸν ὕπνον, διὰ τὸ καὶ τῶν μικρῶν κινήσεων τῶν ἐντὸς αἰσθάνεσθαι καθεύδοντας μᾶλλον ἢ ἐγρηγορότας.
383Aristoteles, De generatione animalium, 1, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
φανερὸν δ' ἐπὶ τῶν ὀρνίθων· περὶ γὰρ τὰς ὀχείας πολὺ μείζους ἴσχουσι τοὺς ὄρχεις, καὶ ὅσα γε τῶν ὀρνέων καθ' ὥραν μίαν ὀχεύει, ὅταν ὁ χρόνος οὗτος παρέλθῃ οὕτω μικροὺς ἔχουσιν ὥστε σχεδὸν ἀδήλους εἶναι, περὶ δὲ τὴν ὀχείαν σφόδρα μεγάλους.
384Aristoteles, De generatione animalium, 1, 6; 4 (auctor 384BC-322BC)
διὸ ὄρχεις οὐκ ἔχουσιν ἀλλ' εὐθεῖς καὶ ἁπλοῦς τοὺς πόρους, οἷον μικρὸν μόριον τοῖς τετράποσιν ὑπάρχει περὶ τοὺς ὄρχεις· τῆς γὰρ ἐπαναδιπλώσεως τοῦ πόρου τὸ μὲν ἔναιμον μέρος ἐστὶ τὸ δ' ἄναιμον, ὃ δέχεται τὸ ὑγρὸν καὶ δι' οὗ ἤδη σπέρμα ὂν πορεύεται, ὥσθ' ὅταν ἐνταῦθα ἔλθῃ ἡ γονὴ ταχεῖα καὶ τούτοις γίγνεται ἡ ἀπόλυσις.
385Aristoteles, De generatione animalium, 1, 11; 3 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ ζῷον ἐκ τοῦ ᾠοῦ γίγνηται, τὸν αὐτὸν τρόπον τὰ πλεῖστα γίγνεται ὅνπερ ἐν τοῖς ὀρνιθίοις, καὶ καταβαίνει κάτω καὶ γίγνεται ζῷα πρὸς τοῖς ἄρθροις καθάπερ καὶ ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς εὐθὺς ζῳοτοκοῦσιν.
386Aristoteles, De generatione animalium, 1, 14; 3 (auctor 384BC-322BC)
Τὰ δὲ μαλακόστρακα συνδυάζεται μὲν ὥσπερ τὰ ὀπισθουρητικά, ὅταν τὸ μὲν ὕπτιον τὸ δὲ πρανὲς ἐπαλλάξῃ τὰ οὐραῖα· τοῖς γὰρ ὑπτίοις πρὸς τὰ πρανῆ ἐπιβαίνειν ἐμποδίζει τὰ οὐραῖα μακρὰν ἔχοντα τὴν ἀπάρτησιν τῶν πτερυγίων.
387Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 3 (auctor 384BC-322BC)
ἔνια δ' οὐκ ἔχουσί πω ὅταν γεννῶσιν, οἷον τρίχωσιν πολιῶν ἢ γενείου.
388Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 89 (auctor 384BC-322BC)
(ὀλίγοις δέ τισιν ἐν μικρῷ χρόνῳ κατὰ τὰς ἡλικίας κουφίζει τοῦτ' ἀπιὸν ὅταν πλεονάσῃ, καθάπερ ἡ πρώτη τροφὴ ἂν ὑπερβάλλῃ τῷ πλήθει· καὶ γὰρ ταύτης ἀπιούσης τὰ σώματ' εὐημερεῖ μᾶλλον. ἔτι ὅταν συναπίῃ ἄλλα περιττώματα· οὐ γὰρ μόνον σπέρμα τὸ ἀπιὸν ἀλλὰ καὶ ἕτεραι μεμιγμέναι δυνάμεις τούτοις συναπέρχονται, αὗται δὲ νοσώδεις, -διὸ ἐνίων γε καὶ ἄγονόν ποτε γίγνεται τὸ ἀποχωροῦν διὰ τὸ ὀλίγον ἔχειν τὸ σπερματικόν. ἀλλὰ τοῖς πλείστοις καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ εἰπεῖν συμβαίνει ἐκ τῶν ἀφροδισιασμῶν ἔκλυσις καὶ ἀδυναμία μᾶλλον διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν.) ἔτι οὐκ ἐνυπάρχει σπέρμα οὔτ' ἐν τῇ πρώτῃ ἡλικίᾳ οὔτ' ἐν τῷ γήρᾳ οὔτ' ἐν ταῖς ἀρρωστίαις, ἐν μὲν τῷ κάμνειν διὰ τὴν ἀδυναμίαν, ἐν δὲ τῷ γήρᾳ διὰ τὸ μὴ πέττειν τὸ ἱκάνον τὴν φύσιν, νέοις δ' οὖσι διὰ τὴν αὔξησιν· φθάνει γὰρ ἀναλισκόμενον πᾶν· ἐν ἔτεσι γὰρ πέντε σχεδὸν ἐπί γε τῶν ἀνθρώπων ἥμισυ λαμβάνειν δοκεῖ τὸ σῶμα τοῦ μεγέθους τοῦ ἐν τῷ ἄλλῳ χρόνῳ γιγνομένου ἅπαντος.
389Aristoteles, De generatione animalium, 1, 18; 97 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ πολύχοά ἐστι καὶ πολύσπερμα τὰ μὲν διὰ δύναμιν τὰ δὲ δι' ἀδυναμίαν· [[πολὺ γὰρ καὶ ἄχρηστον περίττωμα συμμίγνυται, ὥστ' ἐνίοις γίγνεσθαι καὶ ἀρρώστημα ὅταν αὐτῶν μὴ εὐοδήσῃ ἡ ἀποκάθαρσις.
390Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 4 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἐκ τοῦ αἵματος πεττομένου καὶ μεριζομένου πως γίγνεται τῶν μορίων ἕκαστον, τὸ δὲ σπέρμα πεφθὲν μὲν ἀλλοιότερον ἀποκρίνεται τοῦ αἵματος, ἄπεπτον δ' ὄν, καὶ ὅταν τις προσβιάζηται πλεονάκις χρώμενος τῷ ἀφροδισιάζειν ἐνίοις αἱματῶδες ἤδη προελήλυθεν, φανερὸν ὅτι τῆς αἱματικῆς ἂν εἴη περίττωμα τροφῆς τὸ σπέρμα τῆς εἰς τὰ μέρη διαδιδομένης τελευταίας.
391Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 7 (auctor 384BC-322BC)
[[Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι ὅσοις σύντηξις γίγνεται σπερματικὴ καὶ τοῦτο περίττωμά ἐστιν. συμβαίνει δὲ τοῦτο ὅταν ἀναλύηται εἰς τὸ προελθόν, ὥσπερ ὅταν ἀποπέσῃ τὸ ἐναλειφθὲν τοῦ κονιάματος εὐθύς· ταὐτὸν γάρ ἐστι τὸ ἀπελθὸν τῷ πρώτῳ προστεθέντι. τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ τελευταῖον περίττωμα τῷ πρώτῳ συντήγματι ταὐτόν ἐστιν.]] καὶ περὶ μὲν τούτων διωρίσθω τὸν τρόπον τοῦτον.
392Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 22 (auctor 384BC-322BC)
διὸ οὔτε ὅλως μὴ γιγνομένων αὐτῶν γεννᾷ τὸ θῆλυ οὔτε γιγνομένων ὅταν ἐξικμάζῃ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, ἀλλὰ μετὰ τὴν κάθαρσιν.
393Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 24 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ γενομένων ἀπέλθῃ τὸ ὑπολειφθὲν συνίσταται.
394Aristoteles, De generatione animalium, 1, 19; 26 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν οὖν πολὺ μὲν τὸ ἀπεληλυθὸς ᾖ, ἔτι δὲ γίγνηται μὲν κάθαρσις, μὴ τοσαύτη δὲ ὥστε συνεξικμάζειν τὸ σπέρμα, τότε πλησιάζουσαι συλλαμβάνουσιν.
395Aristoteles, De generatione animalium, 1, 20; 11 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι γὰρ τὰ καταμήνια σπέρμα οὐ καθαρὸν ἀλλὰ δεόμενον ἐργασίας, ὥσπερ ἐν τῇ περὶ τοὺς καρποὺς γενέσει, ὅταν ᾖ μήπω διηττημένη, ἔνεστι μὲν ἡ τροφή, δεῖται δ' ἐργασίας πρὸς τὴν κάθαρσιν.
396Aristoteles, De generatione animalium, 1, 20; 22 (auctor 384BC-322BC)
μελλόντων δὲ διίστασθαι οἱ τόποι ἀνοιδοῦσιν ὑπὸ τοῦ πνεύματος, τοῖς μὲν ἄρρεσιν ἐπιδηλότερον περὶ τοὺς ὄρχεις, ἐπισημαίνει δὲ καὶ περὶ τοὺς μαστούς, τοῖς δὲ θήλεσι περὶ τοὺς μαστοὺς μᾶλλον· ὅταν γὰρ δύο δακτύλους ἀρθῶσι τότε γίγνεται τὰ καταμήνια ταῖς πλείσταις.
397Aristoteles, De generatione animalium, 1, 21; 19 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν γὰρ ἀποτέκῃ τὰ ᾠὰ ἡ θήλεια, ὁ ἄρρην ἐπιρραίνει τὸν θορόν· καὶ ὧν μὲν ἂν ἐφάψηται, γόνιμα ταῦτα γίγνεται τὰ ᾠά, ὧν δ' ἂν μή, ἄγονα, ὡς οὐκ εἰς τὸ ποσὸν συμβαλλομένου τοῖς ζῴοις τοῦ ἄρρενος ἀλλ' εἰς τὸ ποιόν.
398Aristoteles, De generatione animalium, 1, 23; 5 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν γὰρ δεήσῃ γεννᾶν γίγνεται ἀχώριστον ὥσπερ ἐν τοῖς φυτοῖς, καὶ βούλεται ἡ φύσις αὐτῶν ἓν γίγνεσθαι· ὅπερ ἐμφαίνεται κατὰ τὴν ὄψιν μιγνυμένων καὶ συνδυαζομένων [ἕν τι ζῷον γίγνεσθαι ἐξ ἀμφοῖν].
399Aristoteles, De generatione animalium, 1, 23; 16 (auctor 384BC-322BC)
ἐπεὶ δ' ἀνάγκη καὶ ζῆν, ἐὰν ᾖ ζῷον, ὅταν δεήσῃ ἀποτελεῖν τὸ τοῦ ζῶντος ἔργον, τότε συνδυάζεται καὶ μίγνυται καὶ γίγνεται ὥσπερ ἂν εἰ φυτόν, καθάπερ εἴπομεν.
400Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 19 (auctor 384BC-322BC)
τῶν δ' ᾠοτοκούντων τὰ μὲν τέλειον προΐεται τὸ ᾠόν, οἷον ὄρνιθες καὶ ὅσα τετράποδα ᾠοτοκεῖ καὶ ὅσα ἄποδα οἷον σαῦροι καὶ χελῶναι καὶ τῶν ὄφεων τὸ πλεῖστον γένος (τὰ γὰρ τούτων ᾠὰ ὅταν ἐξέλθῃ οὐκέτι λαμβάνει αὔξησιν), -τὰ δ' ἀτελῆ, οἷον οἵ τ' ἰχθύες καὶ τὰ μαλακόστρακα καὶ τὰ μαλάκια καλούμενα· τούτων γὰρ τὰ ᾠὰ αὐξάνεται ἐξελθόντα.
401Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 74 (auctor 384BC-322BC)
ἔχοντα γάρ πως ὑπάρχει δύναμιν τὰ μόρια ἠρεμοῦντα· ὧν τὸ πρῶτον ὅταν τι κινήσῃ τῶν ἔξωθεν εὐθὺς τὸ ἐχόμενον γίγνεται ἐνεργείᾳ.
402Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 88 (auctor 384BC-322BC)
οὐθὲν γὰρ αὐτὸ ἑαυτὸ γεννᾷ· ὅταν δὲ γένηται αὔξει ἤδη αὐτὸ ἑαυτό.
403Aristoteles, De generatione animalium, 2, 1; 91 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δ' ἔστι τὸ γεννητικὸν ἑτέρου οἷον αὐτό· τοῦτο γὰρ παντὸς φύσει τελείου ἔργον καὶ ζῴου καὶ φυτοῦ· ἀνάγκη δὲ διὰ τόδε ὅτι ὅταν τι γένηται αὐξάνεσθαι ἀνάγκη.
404Aristoteles, De generatione animalium, 2, 2; 17 (auctor 384BC-322BC)
διὰ ταύτας τὰς αἰτίας καὶ τὸ σπέρμα ἔσωθεν μὲν ἐξέρχεται στιφρὸν καὶ λευκόν, ὑπὸ τῆς ἐντὸς θερμότητος πνεῦμα πολὺ ἔχον θερμόν, ἐξελθόντος δὲ ὅταν ἀποπνεύσῃ τὸ θερμὸν καὶ ὁ ἀὴρ ψυχθῇ ὑγρὸν γίγνεται καὶ μέλαν· λείπεται γὰρ τὸ ὕδωρ καὶ εἴ τι μικρὸν γεῶδες, ὥσπερ ἐν φλέγματι, καὶ ἐν τῷ σπέρματι ξηραινομένῳ.
405Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 19 (auctor 384BC-322BC)
Τοῦ δὲ σπέρματος ὄντος περιττώματος καὶ κινουμένου κίνησιν τὴν αὐτὴν καθ' ἥνπερ τὸ σῶμα αὐξάνεται μεριζομένης τῆς ἐσχάτης τροφῆς, ὅταν ἔλθῃ εἰς τὴν ὑστέραν συνίστησι καὶ κινεῖ τὸ περίττωμα τὸ τοῦ θήλεος τὴν αὐτὴν κίνησιν ἥνπερ αὐτὸ τυγχάνει κινούμενον κἀκεῖνο.
406Aristoteles, De generatione animalium, 2, 3; 25 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ μετάσχῃ τοιαύτης ἀρχῆς τὸ περίττωμα τὸ τοῦ θήλεος κύημα γίγνεται.
407Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 1 (auctor 384BC-322BC)
Τῶν δὲ ζῴων τὰ μὲν ἀτελεστέραν ἔχοντα τὴν φύσιν, ὅταν γένηται κύημα τέλειον ζῷον δὲ μήπω τέλειον, θύραζε προΐεται· δι' ἃς δ' αἰτίας εἴρηται πρότερον.
408Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 2 (auctor 384BC-322BC)
τέλειον δ' ἤδη τότ' ἐστὶν ὅταν τὸ μὲν ἄρρεν ᾖ τὸ δὲ θῆλυ τῶν κυημάτωνἐν ὅσοις ἐστὶν αὕτη ἡ διαφορὰ τῶν γιγνομένων· ἔνια γὰρ οὔτε θῆλυ γεννᾷ οὔτ' ἄρρεν, ὅσα μηδ' αὐτὰ γίγνεται ἐκ θήλεος καὶ ἄρρενος μηδ' ἐκ ζῴων μιγνυμένων.
409Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 5 (auctor 384BC-322BC)
Ὅσα δὲ θύραζε μὲν ζῳοτοκεῖ ἐν αὑτοῖς δ' ᾠοτοκεῖ τὸ πρῶτον, ὅταν γεννήσῃ τὸ ᾠὸν τέλειον, τούτων ἐνίων μὲν ἀπολύεται τὸ ᾠὸν ὥσπερ τῶν θύραζε ᾠοτοκούντων καὶ τὸ ζῷον ἐκ τοῦ ᾠοῦ γίγνεται ἐν τῷ θήλει, ἐνίων δ' ὅταν καταναλωθῇ ἡ ἐν τῷ ᾠῷ τροφὴ τελειοῦται ἀπὸ τῆς ὑστέρας, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἀπολύεται τὸ ᾠὸν ἀπὸ τῆς ὑστέρας.
410Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 14 (auctor 384BC-322BC)
ἀκριβῶς μὲν οὖν ἡ περίοδος οὐ τέτακται ταῖς γυναιξί, βούλεται δὲ φθινόντων γίγνεσθαι τῶν μηνῶν εὐλόγως· ψυχρότερα γὰρ τὰ σώματα τῶν ζῴων ὅταν καὶ τὸ περιέχον συμβαίνῃ γίγνεσθαι τοσοῦτον, αἱ δὲ τῶν μηνῶν σύνοδοι ψυχραὶ διὰ τὴν τῆς σελήνης ἀπόλειψιν, διόπερ καὶ χειμερίους συμβαίνει τὰς συνόδους εἶναι τῶν μηνῶν μᾶλλον ἢ τὰς μεσότητας.
411Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 31 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ' ἔλθῃ τὸ σπέρμα ἀπὸ τοῦ ἄρρενος τῶν σπέρμα προϊεμένων συνίστησι τὸ καθαρώτατον τοῦ περιττώματος-τὸ γὰρ πλεῖστον ἄχρηστον καὶ ἐν τοῖς καταμηνίοις ἐστὶν ὑγρὸν ὄν, ὥσπερ καὶ τῆς τοῦ ἄρρενος γονῆς τὸ ὑγρότατον καὶ τῆς εἰσάπαξ προέσεως· καὶ ἡ προτέρα τῆς ὑστέρας ἄγονος μᾶλλον τοῖς πλείστοις· ἐλάττω γὰρ ἔχει θερμότητα ψυχικὴν διὰ τὴν ἀπεψίαν, τὸ δὲ πεπεμμένον πάχος ἔχει καὶ σεσωμάτωται μᾶλλον.
412Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 43 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ἡ τῶν καταμηνίων δὲ ἔκκρισις καὶ συνάθροισις ἐμπυρεύει θερμότητα ἐν τῷ μορίῳ τούτῳ, ὥστε καθάπερ τὰ κωνικὰ τῶν ἀγγείων ὅταν θερμῷ διακλυσθῇ σπᾷ τὸ ὕδωρ εἰς αὑτὰ καταστρεφομένου τοῦ στόματος.
413Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 47 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δὲ συστῇ ἡ ἐν ταῖς ὑστέραις ἀπόκρισις τοῦ θήλεος ὑπὸ τῆς τοῦ ἄρρενος γονῆς, παραπλήσιον ποιούσης ὥσπερ ἐπὶ τοῦ γάλακτος τῆς πυετίας-καὶ γὰρ ἡ πυετία γάλα ἐστὶ θερμότητα ζωτικὴν ἔχον ἣ τὸ ὅμοιον εἰς ἓν ἄγει καὶ συνίστησι, καὶ ἡ γονὴ πρὸς τὴν τῶν καταμηνίων φύσιν ταὐτὸ πέπονθεν· ἡ γὰρ αὐτὴ φύσις ἐστὶ γάλακτος καὶ καταμηνίων-συνιόντος δὴ τοῦ σωματώδους ἐκκρίνεται τὸ ὑγρὸν καὶ περιίστανται κύκλῳ ξηραινομένων τῶν γεηρῶν ὑμένες, καὶ ἐξ ἀνάγκης καὶ ἕνεκά τινος· καὶ γὰρ θερμαινομένων ξηραίνεσθαι ἀναγκαῖον τὰ ἔσχατα καὶ ψυχομένων, καὶ δεῖ μὴ ἐν ὑγρῷ τὸ ζῷον εἶναι ἀλλὰ κεχωρισμένον.
414Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 49 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δὲ συστῇ τὸ κύημα ἤδη παραπλήσιον ποιεῖ τοῖς σπειρομένοις.
415Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 50 (auctor 384BC-322BC)
ἡ μὲν γὰρ ἀρχὴ καὶ ἐν τοῖς σπέρμασιν ἐν αὐτοῖς ἐστιν ἡ πρώτη· ὅταν δ' αὕτη ἀποκριθῇ ἐνοῦσα δυνάμει πρότερον, ἀπὸ ταύτης ἀφίεται ὅ τε βλαστὸς καὶ ἡ ῥίζα.
416Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 54 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτο οὐ μόνον ἐπὶ τῆς αἰσθήσεως δῆλον (συμβαίνει γὰρ οὕτως) ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου· ὅταν γὰρ ἀπ' ἀμφοῖν ἀποκριθῇ δεῖ αὐτὸ αὑτὸ διοικεῖν τὸ γενόμενον καθάπερ ἀποικισθὲν τέκνον ἀπὸ πατρός.
417Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 56 (auctor 384BC-322BC)
εἰ γὰρ ἔξωθέν ποτ' ἔσται καὶ ὕστερον ἐνεσομένη οὐ μόνον διαπορήσειεν ἄν τις τὸ πότε, ἀλλ' ὅτι ἀνάγκη, ὅταν ἕκαστον χωρίζηται τῶν μορίων, ταύτην ὑπάρχειν πρῶτον ἐξ ἧς καὶ ἡ αὔξησις ὑπάρχει καὶ ἡ κίνησις τοῖς ἄλλοις μορίοις.
418Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 59 (auctor 384BC-322BC)
ἤδη γὰρ ἀρχὴν ταύτην ἄξιον ἀκοῦσαι τοῦ ζῴου καὶ τοῦ συστήματος ὅταν δέηται τροφῆς· τὸ γὰρ δὴ ὂν αὐξάνεται.
419Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 70 (auctor 384BC-322BC)
Ἡ μὲν οὖν αὔξησις τῷ κυήματι γίγνεται διὰ τοῦ ὀμφαλοῦ τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνπερ διὰ τῶν ῥιζῶν τοῖς φυτοῖς, καὶ τοῖς ζῴοις αὐτοῖς ὅταν ἀπολυθῶσιν ἐκ τῆς ἐν αὑτοῖς τροφῆς· περὶ ὧν ὕστερον λεκτέον κατὰ τοὺς οἰκείους τῶν λόγων καιρούς.
420Aristoteles, De generatione animalium, 2, 4; 71 (auctor 384BC-322BC)
ἡ δὲ διάκρισις γίγνεται τῶν μορίων οὐχ ὥς τινες ὑπολαμβάνουσι διὰ τὸ πεφυκέναι φέρεσθαι τὸ ὅμοιον πρὸς τὸ ὅμοιον (πρὸς γὰρ πολλαῖς ἄλλαις αἷς ὁ λόγος οὗτος ἔχει δυσχερείαις συμβαίνει χωρὶς ἕκαστον γίγνεσθαι τῶν μορίων τῶν ὁμοιομερῶν, οἷον ὀστᾶ καθ' αὑτὰ καὶ νεῦρα καὶ τὰς σάρκας καθ' αὑτάς, εἴ τις ἀποδέξαιτο ταύτην τὴν αἰτίαν)· ἀλλ' ὅτι τὸ περίττωμα τὸ τοῦ θήλεος δυνάμει τοιοῦτόν ἐστιν οἷον φύσει τὸ ζῷον καὶ ἔνεστι δυνάμει τὰ μόρια ἐνεργείᾳ δ' οὐθέν, διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν γίγνεται ἕκαστον αὐτῶν, καὶ ὅτι τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν ὅταν θίγωσιν, ὃν τρόπον ἐστὶ τὸ μὲν ποιητικὸν τὸ δὲ παθητικόν (τὸν δὲ τρόπον λέγω τὸ ὣς καὶ οὗ καὶ ὅτε), εὐθὺς τὸ μὲν ποιεῖ τὸ δὲ πάσχει.
421Aristoteles, De generatione animalium, 2, 5; 18 (auctor 384BC-322BC)
Ἐνυπαρχόντων δ' ἐν τῇ ὕλῃ δυνάμει τῶν μορίων, ὅταν ἀρχὴ γένηται κινήσεως ὥσπερ ἐν τοῖς αὐτομάτοις θαύμασι συνείρεται τὸ ἐφεξῆς· καὶ ὃ βούλονται λέγειν τινὲς τῶν φυσικῶν, τὸ "φέρεσθαι εἰς τὸ ὅμοιον"λεκτέον οὐχ ὡς τόπον μεταβάλλοντα τὰ μόρια κινεῖσθαι ἀλλὰ μένοντα καὶ ἀλλοιούμενα μαλακότητι καὶ σκληρότητι καὶ χρώμασι καὶ ταῖς ἄλλαις ταῖς τῶν ὁμοιομερῶν διαφοραῖς, γιγνόμενα ἐνεργείᾳ ἃ ὑπῆρχεν ὄντα δυνάμει πρότερον.
422Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 77 (auctor 384BC-322BC)
καθάπερ οὖν εἰς τὴν αὔξησιν ὁ †θύραθεν ταῦτα ποιεῖ νοῦς οὕτως ἐν τοῖς γιγνομένοις αὐτοῖς ἡ φύσις ἐκ μὲν τῆς καθαρωτάτης ὕλης σάρκας καὶ τῶν ἄλλων αἰσθητηρίων τὰ σώματα συνίστησιν, ἐκ δὲ τῶν περιττωμάτων ὀστᾶ καὶ νεῦρα καὶ τρίχας, ἔτι δ' ὄνυχας καὶ ὁπλὰς καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα· διὸ τελευταῖα ταῦτα λαμβάνει τὴν σύστασιν ὅταν ἤδη γίγνηται περίττωμα τῆς φύσεως.
423Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 84 (auctor 384BC-322BC)
δι' ἣν μὲν οὖν αἰτίαν οὐκ ἀεὶ λαμβάνουσιν αὔξησιν λεκτέον ὕστερον· τρίχες δὲ καὶ τὰ συγγενῆ τούτοις ἕως ἂν ὑπάρχωσιν αὐξάνονται, καὶ μᾶλλον ἐν νόσοις καὶ τῶν σωμάτων γηρασκόντων καὶ φθινόντων διὰ τὸ λείπεσθαι περίττωμα πλεῖον, ἐλάττονος εἰς τὰ κύρια δαπανωμένου διὰ τὸ γῆρας καὶ τὰς νόσους, ἐπεί γ' ὅταν ὑπολείπῃ καὶ τοῦτο διὰ τὴν ἡλικίαν καὶ αἱ τρίχες ὑπολείπουσιν.
424Aristoteles, De generatione animalium, 2, 6; 95 (auctor 384BC-322BC)
ἐκ μέντοι τῆς τροφῆς τῆς εἰς τὰ ὀστᾶ διαδιδομένης γίγνονται, διὸ τὴν αὐτὴν ἔχουσι φύσιν, καὶ τότε ὅταν ἐκεῖνα ἔχῃ ἤδη τὸν ἀριθμὸν τὸν αὑτῶν.
425Aristoteles, De generatione animalium, 2, 7; 23 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δ' αἴτια τῆς ἀγονίας ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων πλείω συμβαίνει· καὶ γὰρ ἐκ γενετῆς ὅταν πηρωθῶσι τοὺς τόπους τοὺς πρὸς τὴν μίξιν χρησίμους ἄγονοι γίγνονται καὶ γυναῖκες καὶ ἄνδρες ὥστε τὰς μὲν μὴ ἡβᾶν τοὺς δὲ μὴ γενειᾶν ἀλλ' εὐνουχίας διατελεῖν ὄντας· τοῖς δὲ προϊούσης τῆς ἡλικίας ταὐτὸν συμβαίνει πάσχειν, ὁτὲ μὲν δι' εὐτροφίαν τῶν σωμάτων (ταῖς μὲν γὰρ πιοτέραις γιγνομέναις τοῖς δ' εὐεκτικωτέροις εἰς τὸ σῶμα καταναλίσκεται τὸ περίττωμα τὸ σπερματικόν, καὶ ταῖς μὲν οὐ γίγνεται καταμήνια τοῖς δὲ γονή), ὁτὲ δὲ διὰ νόσον οἱ μὲν ὑγρὸν καὶ ψυχρὸν προΐενται, ταῖς δὲ γυναιξὶν αἱ καθάρσεις φαῦλαι καὶ πλήρεις νοσηματικῶν περιττωμάτων.
426Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 24 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν μὲν οὖν ἀλλήλοις μιχθῶσι σώζεται διὰ τὴν θατέρου θερμότητα· θερμότερον γὰρ τὸ ἀπὸ τοῦ ἵππου ἀποκρινόμενον· ἡ μὲν γὰρ τοῦ ὄνου ψυχρὰ καὶ ἡ ὕλη καὶ ἡ γονή, ἡ δὲ τοῦ ἵππου θερμοτέρα.
427Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 25 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δὲ μιχθῇ ἢ θερμὸν ἐπὶ ψυχρὸν ἢ ψυχρὸν ἐπὶ θερμὸν συμβαίνει αὐτὸ μὲν τὸ ἐκ τούτων κύημα γενόμενον σώζεσθαι καὶ ταῦτ' ἐξ ἀλλήλων εἶναι γόνιμα, τὸ δ' ἐκ τούτων μηκέτι γόνιμον ἀλλ' ἄγονον εἰς τελειογονίαν.
428Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 27 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἵππος· εὐφυὴς γὰρ πρὸς ἀγονίαν καὶ τοσοῦτον λείπει τοῦ ἄγονος εἶναι ὅσον τὸ γενέσθαι τὸ ἐκ τούτου ψυχρότερον· τοῦτο δὲ γίγνεται ὅταν μιχθῇ τῇ τοῦ ὄνου ἀποκρίσει.
429Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 28 (auctor 384BC-322BC)
καὶ ὁ ὄνος δὲ ὡσαύτως μικροῦ δεῖν κατὰ τὸν οἰκεῖον συνδυασμὸν ἄγονον γεννᾷ, ὥστε ὅταν προσγένηται τὸ παρὰ φύσιν, εἰ τότε ἑνὸς μόλις γεννητικὸν ἐξ ἀλλήλων ἦν, τὸ ἐκ τούτων ἔτι μᾶλλον ἄγονον καὶ παρὰ φύσιν οὐθενὸς δεήσει τοῦ ἄγονον εἶναι ἀλλ' ἐξ ἀνάγκης ἔσται ἄγονον.
430Aristoteles, De generatione animalium, 2, 8; 35 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δ' ἐστὶν ἡμίονος ἀνάπηρος· καὶ γὰρ ἐκ τοῦ ἵππου καὶ τοῦ ὄνου γίγνονται γίννοι ὅταν νοσήσῃ τὸ κύημα ἐν τῇ ὑστέρᾳ.
431Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 22 (auctor 384BC-322BC)
τῶν τε γὰρ δένδρων τὰ πολλὰ πολυκαρπήσαντα λίαν ἐξαυαίνεται μετὰ τὴν φοράν, ὅταν μὴ ὑπολειφθῇ τῷ σώματι τροφή, καὶ τὰ ἐπέτεια ταὐτὸ πάσχειν ἔοικεν, οἷον τά τε χεδροπὰ καὶ ὁ σῖτος καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα· τὴν γὰρ τροφὴν ἀναλίσκουσιν εἰς τὸ σπέρμα πᾶσαν· ἔστι γὰρ πολύσπερμον τὸ γένος αὐτῶν.
432Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 36 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο γὰρ αὔξει τὸ ᾠόν-ὥσπερ τὰ ἔμβρυα τὰ τῶν ζῳοτόκων διὰ τοῦ ὀμφαλοῦ-τὸ ἐπιρρέον διὰ τῆς ὑστέρας, ἐπεὶ ὅταν ἅπαξ ὀχευθῇ τὰ ὄρνεα, πάντα σχεδὸν ἀεὶ διατελεῖ ᾠὰ ἔχοντα, μικρὰ δὲ πάμπαν.
433Aristoteles, De generatione animalium, 3, 1; 41 (auctor 384BC-322BC)
τὰ δὲ τοιαῦτα τῶν ὀρνέων ὀχευτικὰ καὶ πολύσπερμα τὴν φύσιν ἐστίν, ὥστε μικρᾶς δεῖσθαι κινήσεως ὅταν ὀργῶντα τύχῃ καὶ γίγνεσθαι ταχὺ τὴν ἔκκρισιν αὐτοῖς, ὥστε τοῖς μὲν ἀνοχεύτοις ὑπηνέμια συνίστασθαι τοῖς δ' ὠχευμένοις αὐξάνεσθαι καὶ τελειοῦσθαι ταχέως.
434Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 25 (auctor 384BC-322BC)
τοῖς δὲ δὴ μάλιστα κοινωνοῦσι φρονήσεως καὶ πρὸς τελειωθέντα γίγνεται συνήθεια καὶ φιλία, καθάπερ τοῖς τε ἀνθρώποις καὶ τῶν τετραπόδων ἐνίοις, τοῖς δ' ὄρνισι μέχρι τοῦ γεννῆσαι καὶ ἐκθρέψαι· διόπερ καὶ μὴ ἐπῳάζουσαι αἱ θήλειαι ὅταν τέκωσι διατίθενται χεῖρον, ὥσπερ ἑνός τινος στερισκόμεναι τῶν συμφύτων.
435Aristoteles, De generatione animalium, 3, 2; 40 (auctor 384BC-322BC)
δεῖ γὰρ ὑπολαβεῖν τὰ ᾠοτοκούμενα τῶν ζῴων πρὸς μὲν τὸ ὠχρὸν οὕτως ἔχειν [τὸν νεοττὸν] ὥσπερ πρὸς τὴν μητέρα τὰ ζῳοτοκούμενα ἔμβρυα ὅταν ἐν τῇ μητρὶ ᾖ (ἐπεὶ γὰρ οὐκ ἐκτρέφονταί γε ἐν τῇ μητρὶ τὰ ᾠοτοκούμενα ἐκλαμβάνει τι μέρος αὐτῆς), πρὸς δὲ τὸν ἐξωτάτω ὑμένα τὸν αἱματώδη ὡς πρὸς τὴν ὑστέραν.
436Aristoteles, De generatione animalium, 3, 3; 11 (auctor 384BC-322BC)
ὁμοίως δ' ἔχει καὶ ὅσων ἀπολέλυται τὰ ᾠὰ τῆς ὑστέρας· ἐνίοις γὰρ αὐτῶν ὅταν τέλειον γένηται τὸ ᾠὸν ἀπολύεται.
437Aristoteles, De generatione animalium, 3, 7; 4 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δ' ἄρρεν γένος ἐν τοῖς ᾠοτόκοις, καθάπερ αἱ θήλειαι τὰ ᾠὰ διὰ πλῆθος ἀποτίκτουσιν, οὕτως ἐκεῖνοι ἀπορραίνουσιν· πλείω γὰρ ἔχουσι θορὸν ἢ ὅσον πρὸς τὴν ὀχείαν ἱκανόν· μᾶλλον γὰρ βούλεται ἡ φύσις δαπανᾶν τὸν θορὸν πρὸς τὸ συναύξειν τὰ ᾠά, ὅταν ἀποτέκῃ ἡ θήλεια, ἢ πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς σύστασιν.
438Aristoteles, De generatione animalium, 3, 7; 9 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τὰ οἰκεῖα δέ, †ἀναύξητα ὄντα ἂν διαλείπῃ τὴν ὀχείαν, ὅταν ὀχευθῇ† πάλιν ποιεῖ ταχείαν λαμβάνειν τὴν αὔξησιν-οὐ μέντοι κατὰ πάντα τὸν χρόνον, ἀλλ' ἐάνπερ πρότερον γένηται ἡ ὀχεία πρὶν μεταβαλεῖν εἰς τὴν τοῦ λευκοῦ ἀπόκρισιν.
439Aristoteles, De generatione animalium, 3, 7; 12 (auctor 384BC-322BC)
τοῦτο δὲ συμβέβηκεν εὐλόγως· ὅταν γὰρ τὸ λευκὸν ἀφωρισμένον ᾖ καὶ τὸ ὠχρὸν ἀπ' ἀλλήλων, ἔχει ἤδη τὴν ἀπὸ τοῦ ἄρρενος ἀρχήν (ταύτην γὰρ συμβάλλεται τὸ ἄρρεν).
440Aristoteles, De generatione animalium, 3, 9; 16 (auctor 384BC-322BC)
καὶ γὰρ ἡ τῶν ᾠῶν φύσις ὅταν λάβῃ τέλος ἀναυξής ἐστι, τὸ δὲ πρῶτον αὐξάνεται καὶ λαμβάνει τροφὴν ἕως ἂν διορισθῇ καὶ γένηται τέλειον ᾠόν.
441Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 18 (auctor 384BC-322BC)
σπέρμα δ' οὐθὲν τούτων δεῖ νομίζειν ἀλλὰ κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον μετέχειν τῆς ὁμοιότητος τοῖς φυτοῖς· διὸ καὶ γίγνεται πλῆθος τῶν τοιούτων ὅταν ἅπαξ γένηταί τι.
442Aristoteles, De generatione animalium, 3, 11; 46 (auctor 384BC-322BC)
καὶ τοῦτό γε ὁμοίως ἔχει τοῖς ἐκ τῶν ᾠῶν, πλὴν ἐκεῖνα μὲν καταναλίσκει πᾶν, ἐν δὲ τοῖς σκωληκοτοκουμένοις ὅταν αὐξηθῇ ἐκ τῆς ἐν τῷ κάτω μορίῳ συστάσεως τὸ ἄνω μόριον, οὕτως ἐκ τῆς ὑπολοίπου διαρθροῦται τὸ κάτωθεν.
443Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 48 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν γὰρ μὴ κρατῇ ἡ ἀρχὴ μηδὲ δύνηται πέψαι δι' ἔνδειαν θερμότητος μηδ' ἀγάγῃ εἰς τὸ ἴδιον εἶδος τὸ αὑτοῦ ἀλλὰ ταύτῃ ἡττηθῇ, ἀνάγκη εἰς τοὐναντίον μεταβάλλειν.
444Aristoteles, De generatione animalium, 4, 1; 56 (auctor 384BC-322BC)
θῆλυ δ' ἤδη καὶ ἄρρεν ἐστὶν ὅταν ἔχῃ καὶ τὰ μόρια οἷς διαφέρει τὸ θῆλυ τοῦ ἄρρενος· οὐ γὰρ καθ' ὁτιοῦν μέρος ἄρρεν οὐδὲ θῆλυ ὥσπερ οὐδ' ὁρῶν καὶ ἀκοῦον.
445Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 3 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δὲ συμβαίνει ἐξ ἑνὸς σπέρματος πλείω γίγνεσθαι καὶ μιᾶς συνουσίας, ὅπερ φαίνεται, βέλτιον μὴ κύκλῳ περιιέναι παρέντας τὴν σύντομον· τοῖς γὰρ τοιούτοις μάλιστ' ἀναγκαῖον τοῦτο συμβαίνειν ὅταν μὴ διακριθῶσιν ἀλλ' ἅμα τὰ σπέρματα ἔλθωσιν.
446Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 20 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι γὰρ τὸ τέρας τῶν παρὰ φύσιν τι, παρὰ φύσιν δ' οὐ πᾶσαν ἀλλὰ τὴν ὡς ἐπὶ τὸ πολύ· περὶ γὰρ τὴν ἀεὶ καὶ τὴν ἐξ ἀνάγκης οὐθὲν γίγνεται παρὰ φύσιν, ἀλλ' ἐν τοῖς ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ μὲν οὕτω γιγνομένοις ἐνδεχομένοις δὲ καὶ ἄλλως, ἐπεὶ καὶ τούτων ἐν ὅσοις συμβαίνει παρὰ τὴν τάξιν μὲν ταύτην, ἀεὶ μέντοι μὴ τυχόντως, ἧττον εἶναι δοκεῖ τέρας διὰ τὸ καὶ τὸ παρὰ φύσιν εἶναι τρόπον τινὰ κατὰ φύσιν, ὅταν μὴ κρατήσῃ τὴν κατὰ τὴν ὕλην ἡ κατὰ τὸ εἶδος φύσις.
447Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 34 (auctor 384BC-322BC)
τὰ μὲν οὖν μικρὸν παρεκβαίνοντα τὴν φύσιν ζῆν εἴωθεν, τὰ δὲ πλεῖον οὐ ζῆν ὅταν ἐν τοῖς κυρίοις τοῦ ζῆν γένηται τὸ παρὰ φύσιν.
448Aristoteles, De generatione animalium, 4, 4; 53 (auctor 384BC-322BC)
τὸ δὲ σπέρμα τὸ τοῦ ἄρρενος, -εἴτε συμβάλλεται πρὸς τὴν ὕλην μόριον γιγνόμενον τοῦ κυήματος καὶ τῷ τοῦ θήλεος σπέρματι μιγνύμενον, εἴτε καὶ μὴ τοῦτον τὸν τρόπον ἀλλ' ὥσπερ φαμὲν συνάγον καὶ δημιουργοῦν τὴν ὕλην τὴν ἐν τῷ θήλει καὶ τὸ περίττωμα τὸ σπερματικόν, καθάπερ ὁ ὀπὸς τὴν ὑγρότητα τοῦ γάλακτος, -διὰ τίνα ποτ' αἰτίαν οὐχ ἓν ἀποτελεῖ ζῷον μέγεθος ἔχον, ὥσπερ ἐνταῦθα ὁ ὀπὸς οὐ κεχώρισται τῷ συνιστάναι ποσόν τι, ἀλλ' ὅσῳπερ ἂν εἰς πλεῖον ἔλθῃ καὶ πλείων τοσούτῳ τὸ πηγνύμενόν ἐστι μεῖζον; τὸ μὲν οὖν ἕλκειν φάναι τοὺς τόπους τῆς ὑστέρας τὸ σπέρμα καὶ διὰ τοῦτο πλείω γίγνεσθαι, διὰ τὸ τῶν τόπων πλῆθος καὶ τὰς κοτυληδόνας οὐχ ἓν οὔσας, οὐθέν ἐστιν· ἐν ταὐτῷ γὰρ γίγνονται τόπῳ ὑστέρας δύο πολλάκις, ἐν δὲ τοῖς πολυτόκοις ὅταν πληρωθῇ τῶν ἐμβρύων ἐφεξῆς κείμενα φαίνεται.
449Aristoteles, De generatione animalium, 4, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν δ' ἤδη τοῦ κυήματος ηὐξημένου συμβῇ γίγνεσθαι τὴν ὀχείαν ἐπικυΐσκεται μέν ποτε, ὀλιγάκις μέντοι διὰ τὸ τὴν ὑστέραν συμμύειν ὡς τὰ πολλὰ μέχρι τῶν κυουμένων ταῖς γυναιξίν.
450Aristoteles, De generatione animalium, 4, 5; 10 (auctor 384BC-322BC)
ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τῶν μονοτόκων διὰ τὸ μέγεθος εἰς τὸ προϋπάρχον τὸ περίττωμα τρέπεται πᾶν, οὕτω καὶ τούτοις, πλὴν ἐκείνοις μὲν εὐθύς, τούτοις δ' ὅταν αὐξηθῇ τὸ ἔμβρυον· τότε γὰρ ἔχουσι παραπλησίως τοῖς μονοτόκοις.
451Aristoteles, De generatione animalium, 4, 5; 13 (auctor 384BC-322BC)
ἐν πᾶσι δὲ τοῖς ζῳοτοκοῦσι τὰ στερρὰ τῶν θηλέων ἀφροδισιαστικὰ διὰ τὸ παραπλησίως ἔχειν τοῖς ἄρρεσιν ὅταν συνειλεγμένον μὲν ᾖ τὸ σπέρμα, μὴ ἀποκρινόμενον δέ.
452Aristoteles, De generatione animalium, 4, 5; 15 (auctor 384BC-322BC)
διὸ καὶ τῶν γυναικῶν ὅσαι πρὸς τὴν ὁμιλίαν ἀκρατεῖς τὴν τοιαύτην, ὅταν πολυτοκήσωσι παύονται τῆς πτοήσεως· ἐκκεκριμένη γὰρ ἡ σπερματικὴ περίττωσις οὐκέτι ποιεῖ τῆς ὁμιλίας ταύτης ἐπιθυμίαν.
453Aristoteles, De generatione animalium, 4, 6; 3 (auctor 384BC-322BC)
τῶν δὲ πολυσχιδῶν ὅσα ἀτελῆ τίκτει πάντα πολυτόκα· διὸ νέα μὲν ὄντα δύναται τὰ κυήματα τρέφειν, ὅταν δ' αὐξηθῇ καὶ λάβῃ μέγεθος οὐ δυναμένου τοῦ σώματος ἐκτρέφειν προΐεται καθάπερ τὰ σκωληκοτόκα τῶν ζῴων.
454Aristoteles, De generatione animalium, 4, 6; 19 (auctor 384BC-322BC)
ἔστι μὲν οὖν ὥσπερ εἴρηται καὶ ταῦτα συμβαλλόμενα πρὸς τὴν διαφορὰν τοῦ πάθους τοῖς ἄλλοις ζῴοις καὶ ταῖς γυναιξί, μάλιστα δ' ὅτι τοῖς μὲν αὐτῶν ὀλίγη γίγνεται κάθαρσις τοῖς δ' οὐκ ἐπίδηλος ὅλως, ταῖς δὲ γυναιξὶ πλείστη τῶν ζῴων, ὥστε μὴ γιγνομένης τῆς ἐκκρίσεως διὰ τὴν κύησιν ταῖς μὲν ταραχὴν παρέχει· καὶ γὰρ μὴ κυούσαις ὅταν αἱ καθάρσεις μὴ γίγνωνται νόσοι συμβαίνουσιν, καὶ τὸ πρῶτον δὲ ταράττονται συλλαβοῦσαι μᾶλλον αἱ πλεῖσται τῶν γυναικῶν· τὸ γὰρ κύημα κωλύειν μὲν δύναται τὰς καθάρσεις, διὰ μικρότητα δὲ οὐδὲν ἀναλίσκει πλῆθος τοῦ περιττώματος τὸ πρῶτον, ὕστερον δὲ κουφίζει μεταλαμβάνον· ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις ζῴοις διὰ τὸ ὀλίγον εἶναι σύμμετρον γίγνεται πρὸς τὴν αὔξησιν τῶν ἐμβρύων, καὶ ἀναλισκομένων τῶν περιττωμάτων τῶν ἐμποδιζόντων τὴν τροφὴν εὐημερεῖ τοῖς σώμασι μᾶλλον.
455Aristoteles, De generatione animalium, 4, 7; 8 (auctor 384BC-322BC)
αἴτιον δὲ δεῖ νομίζειν ὅτι μόνον ὑστερικόν ἐστιν ἡ γυνὴ τῶν ἄλλων ζῴων καὶ περὶ τὰς καθάρσεις πλεονάζει καὶ οὐ δύναται πέττειν αὐτάς· ὅταν οὖν ἐκ δυσπέπτου ἰκμάδος συστῇ τὸ κύημα τότε γίγνεται ἡ καλουμένη μύλη ἐν ταῖς γυναιξὶν εὐλόγως ἢ μάλιστα ἢ μόναις.
456Aristoteles, De generatione animalium, 4, 8; 13 (auctor 384BC-322BC)
διόπερ αἵ τε φωναὶ μεταβάλλουσι καὶ τῶν ἀρρένων καὶ τῶν θηλειῶν ὅταν ἄρχωνται σπέρμα φέρειν (ἡ γὰρ ἀρχὴ τῆς φωνῆς ἐντεῦθεν· ἀλλοία δὲ γίγνεται ἀλλοίου γιγνομένου τοῦ κινοῦντος), καὶ τὰ περὶ τοὺς μαστοὺς αἴρεται καὶ τοῖς ἄρρεσιν ἐπιδήλως, μᾶλλον δὲ τοῖς θήλεσιν· διὰ γὰρ τὸ κάτω τὴν ἔκκρισιν γίγνεσθαι πολλὴν κενὸς ὁ τόπος γίγνεται ὁ τῶν μαστῶν αὐταῖς καὶ σομφός-ὁμοίως δὲ καὶ τοῖς κάτω τοὺς μαστοὺς ἔχουσιν.
457Aristoteles, De generatione animalium, 4, 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν οὖν μὴ λαμβάνῃ μὲν τὸ ἔμβρυον τὴν τοιαύτην ἀπόκρισιν, κωλύῃ δὲ θύραζε βαδίζειν, ἀναγκαῖον εἰς τοὺς κενοὺς τόπους ἀθροίζεσθαι τὸ περίττωμα πᾶν, ὅσοιπερ ἂν ὦσιν ἐπὶ τῶν αὐτῶν πόρων.
458Aristoteles, De generatione animalium, 4, 8; 26 (auctor 384BC-322BC)
Καλῶς δὲ διώρισται τοῖς χρόνοις καὶ ἡ γένεσις ἡ τῶν ζῴων· ὅταν γὰρ διὰ τὸ μέγεθος μηκέτι ἱκανὴ ᾖ τῷ κυουμένῳ ἡ διὰ τοῦ ὀμφαλοῦ τροφή, ἅμα τὸ γάλα γίγνεται χρήσιμον πρὸς τὴν γιγνομένην τροφήν, καὶ οὐκ εἰσιούσης διὰ τοῦ ὀμφαλοῦ τροφῆς συμπίπτουσιν αὗται αἱ φλέβες περὶ ἃς ὁ καλούμενος ὀμφαλός ἐστι χιτών, καὶ διὰ ταῦτα καὶ τότε συμβαίνει θύραζε ἡ ἔξοδος.
459Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 16 (auctor 384BC-322BC)
πρῶτον μὲν οὖν ὅταν γένωνται τὰ παιδία πάντων, μάλιστα τῶν ἀτελlt;ῆ τικτόντων, καθεύδειν εἴωθε διὰ τὸ καὶ ἐν τῇ μήτρᾳ, ὅταν λάβῃ πρῶτον αἴσθησιν, καθεύδοντα διατελεῖν.
460Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 21 (auctor 384BC-322BC)
εἰ δ' ἐστὶν ἀναγκαῖον ἔχειν αἴσθησιν τὸ ζῷον, καὶ τότε πρῶτόν ἐστι ζῷον ὅταν αἴσθησις γένηται πρῶτον, τὴν μὲν ἐξ ἀρχῆς διάθεσιν οὐχ ὕπνον ἀλλ' ὅμοιον ὕπνῳ δεῖ νομίζειν, οἵανπερ ἔχει καὶ τὸ τῶν φυτῶν γένος· καὶ γὰρ συμβέβηκε κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον τὰ ζῷα φυτοῦ βίον ζῆν-τοῖς δὲ φυτοῖς ὑπάρχειν ὕπνον ἀδύνατον· οὐθεὶς γὰρ ὕπνος ἀνέγερτος, τὸ δὲ τῶν φυτῶν πάθος τὸ ἀνάλογον τῷ ὕπνῳ ἀνέγερτον-καθεύδειν μὲν οὖν τὰ ζῷα τὸν πλείω χρόνον ἀναγκαῖον διὰ τὸ τὴν αὔξησιν καὶ τὸ βάρος ἐπικεῖσθαι τοῖς ἄνω τόποις (εἰρήκαμεν δὲ τὴν αἰτίαν τοῦ καθεύδειν τοιαύτην οὖσαν ἐν ἑτέροις)· ἀλλ' ὅμως ἐγειρόμενα φαίνεται καὶ ἐν τῇ μήτρᾳ (δῆλον δὲ γίγνεται τοῦτο ἐν ταῖς ἀνατομαῖς καὶ ἐν τοῖς ᾠοτοκουμένοις), εἶτ' εὐθὺς καθεύδουσι καὶ καταφέρονται πάλιν.
461Aristoteles, De generatione animalium, 5, 1; 59 (auctor 384BC-322BC)
ὅταν οὖν μὴ δύνηται ἀπαρτίσαι ἡ φύσις ὁμοίως ἢ πέψασα τὸ ἐν ἀμφοτέροις ὑγρὸν ἢ μὴ πέψασα, ἀλλὰ τὸ μὲν τὸ δὲ μή, τότε συμβαίνει γίγνεσθαι ἑτερογλαύκους.
462Aristoteles, De generatione animalium, 5, 3; 48 (auctor 384BC-322BC)
τοιοῦτον δέ τι πάθος καὶ ἡ φαλακρότης ἐστὶν ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων ὅσοις συμβαίνει φαλακροῦσθαι· κατὰ μέρος μὲν γὰρ ἀπορρεῖ καὶ τὰ φύλλα τοῖς φυτοῖς πᾶσι καὶ τὰ πτερὰ καὶ αἱ τρίχες τοῖς ἔχουσιν, ὅταν δ' ἀθρόον γένηται τὸ πάθος λαμβάνει τὰς εἰρημένας ἐπωνυμίας· φαλακροῦσθαί τε γὰρ λέγεται καὶ φυλλορροεῖν καὶ πτερορρυεῖν.
463Aristoteles, De generatione animalium, 5, 6; 5 (auctor 384BC-322BC)
συμβαίνει δὲ ταῦτα ὅταν ἐν τῇ γενέσει διαστραφῇ· εὔφθαρτον γὰρ καὶ εὐκίνητον τὸ μικρόν, τὸ δὲ γιγνόμενον τοιοῦτον· ἐν μικρῷ γὰρ ἡ ἀρχὴ τοῖς γιγνομένοις.
464Aristoteles, De generatione animalium, 5, 7; 31 (auctor 384BC-322BC)
τούτου δὲ μεταβάλλοντος καὶ ἡ φωνὴ μεταβάλλει, μᾶλλον μὲν τοῖς ἄρρεσιν, συμβαίνει δὲ ταὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν θηλειῶν ἀλλ' ἀδηλότερον, καὶ γίγνεται ὃ καλοῦσί τινες τραγίζειν, ὅταν ἀνώμαλος ᾖ ἡ φωνή.
465Aristoteles, De generatione animalium, 5, 7; 35 (auctor 384BC-322BC)
διὰ μὲν οὖν ταύτην τὴν αἰτίαν τὰ ἐκτεμνόμενα μεταβάλλει εἰς τὸ θῆλυ τήν τε φωνὴν καὶ τὴν ἄλλην μορφὴν διὰ τὸ συμβαίνειν ἀνίεσθαι τὴν ἀρχὴν ἐξ ἧς ὑπάρχει τῷ σώματι ἡ συντονία, ἀλλ' οὐχ ὥσπερ τινὲς ὑπολαμβάνουσιν αὐτοὺς τοὺς ὄρχεις εἶναι σύναμμα πολλῶν ἀρχῶν-ἀλλὰ μικραὶ μεταστάσεις μεγάλων αἰτίαι γίγνονται, οὐ δι' αὑτάς, ἀλλ' ὅταν συμβαίνῃ ἀρχὴν συμμεταβάλλειν.
466Aristoteles, De generatione animalium, 5, 7; 40 (auctor 384BC-322BC)
τῆς δὲ τραχυφωνίας αἴτιον καὶ τοῦ λείαν εἶναι τὴν φωνὴν καὶ πάσης τῆς τοιαύτης ἀνωμαλίας τὸ τὸ μόριον καὶ τὸ ὄργανον δι' οὗ φέρεται ἡ φωνὴ ἢ τραχὺ ἢ λεῖον εἶναι ἢ ὅλως ὁμαλὸν ἢ ἀνώμαλον (δῆλον δ' ὅταν ὑγρότης τις ὑπάρχῃ περὶ τὴν ἀρτηρίαν ἢ τραχύτης γένηται ὑπό τινος πάθους· τότε γὰρ καὶ ἡ φωνὴ γίγνεται ἀνώμαλος)-τῆς δ' εὐκαμψίας καὶ τῆς ἀκαμψίας ἂν μαλακὸν ἢ σκληρὸν ᾖ τὸ ὄργανον· τὸ μὲν γὰρ μαλακὸν δύναται ταμιεύεσθαι καὶ παντοδαπὸν γίγνεσθαι, τὸ δὲ σκληρὸν οὐ δύναται.
467Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 1, 10; 22 (auctor 384BC-322BC)
Ἅμα μὲν [5] γὰρ οὔ φησιν ἕτερον ἐξ ἑτέρου γίνεσθαι τῶν στοιχείων οὐδέν, ἀλλὰ τἆλλα πάντα ἐκ τούτων, ἅμα δ´ ὅταν εἰς ἓν συναγάγῃ τὴν ἅπασαν φύσιν πλὴν τοῦ νείκους, ἐκ τοῦ ἑνὸς γίνεσθαι πάλιν ἕκαστον.
468Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 20; 52 (auctor 384BC-322BC)
Δοκεῖ δ´, ὅταν τοῦτο τεθῇ, [5] καὶ ὁπῃοῦν καὶ πάντῃ στιγμὴν εἶναι, ὥστ´ ἀναγκαῖον εἶναι διαιρεθῆναι τὸ μέγεθος εἰς μηδέν· πάντῃ γὰρ εἶναι στιγμήν, ὥστε ἢ ἐξ ἁφῶν ἢ ἐκ στιγμῶν εἶναι.
469Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 22; 58 (auctor 384BC-322BC)
Ἔστι γὰρ γένεσις ἁπλῆ καὶ φθορὰ οὐ συγκρίσει καὶ διακρίσει, ἀλλ´ ὅταν μεταβάλλῃ ἐκ τοῦδε εἰς τόδε ὅλον.
470Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 2, 23; 61 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μὲν οὖν ἐν τούτοις ᾖ ἡ μεταβολή, γένεσις ἔσται ἢ φθορά, ὅταν δ´ ἐν τοῖς πάθεσι καὶ κατὰ συμβεβηκός, ἀλλοίωσις.
471Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 13; 31 (auctor 384BC-322BC)
Δοκεῖ δὲ μᾶλλον τοῖς πολλοῖς τῷ αἰσθητῷ καὶ μὴ αἰσθητῷ διαφέρειν· ὅταν μὲν γὰρ εἰς αἰσθητὴν μεταβάλλῃ ὕλην, γίνεσθαί φασιν, ὅταν δ´ εἰς ἀφανῆ, φθείρεσθαι· τὸ γὰρ ὂν καὶ τὸ μὴ ὂν τῷ αἰσθάνεσθαι καὶ τῷ μὴ αἰσθάνεσθαι διορίζουσιν, ὥσπερ τὸ μὲν ἐπιστητὸν ὄν, τὸ δ´ ἄγνωστον μὴ ὄν· ἡ γὰρ αἴσθησις ἐπιστήμης ἔχει δύναμιν.
472Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 14; 33 (auctor 384BC-322BC)
Συμβαίνει δὴ κατὰ δόξαν καὶ κατ´ ἀλήθειαν ἄλλως τὸ γίνεσθαί τε ἁπλῶς καὶ τὸ φθείρεσθαι· πνεῦμα γὰρ καὶ ἀὴρ κατὰ μὲν τὴν αἴσθησιν ἧττόν ἐστιν (διὸ καὶ τὰ φθειρόμενα ἁπλῶς τῇ εἰς ταῦτα μεταβολῇ φθείρεσθαι λέγουσιν, γίνεσθαι δ´ ὅταν εἰς ἁπτὸν καὶ εἰς γῆν μεταβάλλῃ), κατὰ δ´ ἀλήθειαν μᾶλλον τόδε τι καὶ εἶδος ταῦτα τῆς γῆς.
473Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 11; 38 (auctor 384BC-322BC)
Οὐ μὴν ἀλλ´ ὁμοίως ἐν πᾶσι γένεσις μὲν κατὰ τὰ ἐν τῇ ἑτέρᾳ συστοιχίᾳ λέγεται, οἷον ἐν μὲν οὐσίᾳ ἐὰν πῦρ ἀλλ´ οὐκ ἐὰν γῆ, ἐν δὲ τῷ ποιῷ ἐὰν ἐπιστῆμον ἀλλ´ οὐχ ὅταν ἀνεπιστῆμον.
474Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 3, 18; 40 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ἀπορῆσαι δεῖ διὰ τί γίνεται ἀεὶ ἀπολλυμένων· ὥσπερ γὰρ καὶ τὸ φθείρεσθαι ἁπλῶς φασιν, ὅταν εἰς ἀναίσθητον ἔλθῃ καὶ τὸ μὴ ὄν, ὁμοίως καὶ γίνεσθαι ἐκ μὴ ὄντος φασίν, ὅταν ἐξ ἀναισθήτου.
475Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 4, 2; 2 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπειδὴ οὖν ἐστί τι τὸ ὑποκείμενον καὶ ἕτερον τὸ πάθος ὃ κατὰ τοῦ ὑποκειμένου λέγεσθαι πέφυκεν, καὶ ἔστι μεταβολὴ ἑκατέρου τούτων, ἀλλοίωσις μέν ἐστιν, ὅταν ὑπομένοντος τοῦ ὑποκειμένου, αἰσθητοῦ ὄντος, μεταβάλλῃ ἐν τοῖς αὑτοῦ πάθεσιν, ἢ ἐναντίοις οὖσιν ἢ μεταξύ, οἷον τὸ σῶμα ὑγιαίνει καὶ πάλιν κάμνει ὑπομένον γε ταὐτό, καὶ ὁ χαλκὸς στρογγύλος, ὁτὲ δὲ γωνιοειδὴς ὁ αὐτός γε ὤν.
476Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 4, 3; 3 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ´ ὅλον μεταβάλλῃ μὴ ὑπομένοντος αἰσθητοῦ τινὸς ὡς ὑποκειμένου τοῦ αὐτοῦ, ἀλλ´ οἷον ἐκ τῆς γονῆς αἷμα πάσης ἢ ἐξ ὕδατος ἀὴρ ἢ ἐξ ἀέρος παντὸς ὕδωρ, γένεσις ἤδη τὸ τοιοῦτον, τοῦ δὲ φθορά, μάλιστα δέ, ἂν ἡ μεταβολὴ γίνηται ἐξ ἀναισθήτου εἰς αἰσθητὸν ἢ ἁφῇ ἢ πάσαις ταῖς αἰσθήσεσιν, οἷον ὅταν ὕδωρ γένηται ἢ φθαρῇ εἰς ἀέρα· ὁ γὰρ ἀὴρ ἐπιεικῶς ἀναίσθητον.
477Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 4, 4; 4 (auctor 384BC-322BC)
Ἐν δὲ τούτοις ἄν τι ὑπομένῃ πάθος τὸ αὐτὸ ἐναντιώσεως ἐν τῷ γενομένῳ καὶ τῷ φθαρέντι, οἷον ὅταν ἐξ ἀέρος ὕδωρ, εἰ ἄμφω διαφανῆ ἢ ψυχρά, οὐ δεῖ τούτου θάτερον πάθος εἶναι εἰς ὃ μεταβάλλει.
478Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 4, 5; 8 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μὲν οὖν κατὰ τὸ ποσὸν ᾖ ἡ μεταβολὴ τῆς ἐναντιώσεως, αὔξη καὶ φθίσις, ὅταν δὲ κατὰ τόπον, φορά, ὅταν δὲ κατὰ πάθος καὶ τὸ ποιόν, ἀλλοίωσις, ὅταν δὲ μηδὲν ὑπομένῃ οὗ θάτερον πάθος ἢ συμβεβηκὸς ὅλως, γένεσις, τὸ δὲ φθορά.
479Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 9; 25 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ οὕτως ἐνδέχεται λέγειν γίνεσθαι τὴν αὔξησιν ἢ τὴν φθίσιν, ὥσπερ ὅταν ἐξ ὕδατος ἀήρ· τότε γὰρ μείζων ὁ ὄγκος γέγονεν· οὐ γὰρ αὔξησις τοῦτο ἀλλὰ γένεσις μὲν τοῦ εἰς ὃ μεταβάλλει ἔσται, φθορὰ δὲ τοῦ ἐναντίου, αὔξησις δὲ οὐδετέρου, ἀλλ´ ἢ οὐδενὸς ἢ εἴ τι κοινὸν ἀμφοῖν ὑπάρχει, τῷ γινομένῳ καὶ τῷ φθαρέντι, οἷον εἰ σῶμα.
480Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 10; 33 (auctor 384BC-322BC)
Διὰ τί δὴ οὖν οὐκ ἄμφω ηὔξηται; μεῖζον γὰρ καὶ ὃ καὶ ᾧ, ὥσπερ ὅταν μίξῃς οἶνον ὕδατι· ὁμοίως γὰρ πλεῖον ἑκάτερον.
481Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 5, 16; 53 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλ´ οὕτω μὲν αὔξησις, ὅταν δὲ αὐτὰ τὰ ξύλα ἁφθῇ, γένεσις.
482Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 7, 1; 3 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ γὰρ ὅταν τὸ ἔλαττον πῦρ ὑπὸ τοῦ πλείονος φθείρηται, διὰ τὴν ἐναντίωσιν τοῦτό φασι πάσχειν· ἐναντίον γὰρ εἶναι τὸ πολὺ τῷ ὀλίγῳ.
483Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 7, 7; 28 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ ἡ ὑγίεια οὐ ποιητικόν, εἰ μὴ κατὰ μεταφοράν· καὶ γὰρ τοῦ μὲν ποιοῦντος ὅταν ὑπάρχῃ, γίνεταί τι τὸ πάσχον, τῶν δ´ ἕξεων παρουσῶν οὐκέτι γίνεται, ἀλλ´ ἔστιν ἤδη· τὰ δ´ εἴδη καὶ τὰ τέλη ἕξεις τινές, ἡ δ´ ὕλη ᾗ ὕλη παθητικόν.
484Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 16; 32 (auctor 384BC-322BC)
Ἔτι δ´ ἄτοπον καὶ τὸ μικρὰ μὲν ἀδιαίρετα εἶναι, μεγάλα δὲ μή· νῦν μὲν γὰρ εὐλόγως τὰ μείζω θραύεται μᾶλλον τῶν μικρῶν· τὰ μὲν γὰρ διαλύεται ῥᾳδίως, οἷον τὰ μεγάλα· προσκόπτει γὰρ πολλοῖς· τὸ δὲ ἀδιαίρετον ὅλως διὰ τί μᾶλλον ὑπάρχει τῶν μεγάλων τοῖς μικροῖς; ἔτι δὲ πότερον μία πάντων ἡ φύσις ἐκείνων τῶν στερεῶν, ἢ διαφέρει θάτερα τῶν ἑτέρων, ὥσπερ ἂν εἰ τὰ μὲν εἴη πύρινα, τὰ δὲ γήινα τὸν ὄγκον; εἰ μὲν γὰρ μία φύσις ἐστὶν ἁπάντων, τί τὸ χωρίσαν; ἢ διὰ τί οὐ γίνεται ἁψάμενα ἕν, ὥσπερ ὕδωρ ὕδατος ὅταν θίγῃ; οὐδὲν γὰρ διαφέρει τὸ ὕστερον τοῦ προτέρου.
485Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 62 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γὰρ οὕτως εἰς μικρὰ διαιρεθῇ τὰ μιγνύμενα, καὶ τεθῇ παρ´ ἄλληλα τοῦτον τὸν τρόπον ὥστε μὴ δῆλον ἕκαστον εἶναι τῇ αἰσθήσει, τότε μέμικται ἢ οὔ, ἀλλ´ ἔστιν ὥστε ὁτιοῦν εἶναι μόριον τῶν μιχθέντων; λέγεται μὲν οὖν ἐκείνως, οἷον κριθὰς μεμίχθαι πυροῖς, ὅταν ἡτισοῦν παρ´ ὁντινοῦν τεθῇ.
486Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 73 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δὲ ταῖς δυνάμεσιν ἰσάζῃ πως, τότε μεταβάλλει μὲν ἑκάτερον εἰς τὸ κρατοῦν ἐκ τῆς αὑτοῦ φύσεως, οὐ γίνεται δὲ θάτερον, ἀλλὰ μεταξὺ καὶ κοινόν.
487Aristoteles, De generatione et corruptione, 1, 8, 20; 78 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δ´ ᾖ θάτερον μόνον παθητικὸν ἢ σφόδρα, τὸ δὲ πάμπαν ἠρέμα, ἢ οὐθὲν πλεῖον τὸ μιχθὲν ἐξ ἀμφοῖν ἢ μικρόν, ὅπερ συμβαίνει περὶ τὸν καττίτερον καὶ τὸν χαλκόν.
488Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 4, 6; 11 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν μὲν γὰρ τοῦ ὕδατος φθαρῇ τὸ ψυχρὸν τοῦ δὲ πυρὸς τὸ ξηρόν, ἀὴρ ἔσται (λείπεται γὰρ τοῦ μὲν τὸ θερμὸν τοῦ δὲ τὸ ὑγρόν), ὅταν δὲ τοῦ μὲν πυρὸς τὸ θερμὸν τοῦ δ´ ὕδατος τὸ ὑγρόν, γῆ, διὰ τὸ λείπεσθαι τοῦ μὲν τὸ ξηρὸν τοῦ δὲ τὸ ψυχρόν.
489Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 4, 7; 12 (auctor 384BC-322BC)
Ὡσαύτως δὲ καὶ ἐξ ἀέρος καὶ γῆς πῦρ καὶ ὕδωρ· ὅταν μὲν γὰρ τοῦ ἀέρος φθαρῇ τὸ θερμὸν τῆς δὲ γῆς τὸ ξηρόν, ὕδωρ ἔσται (λείπεται γὰρ τοῦ μὲν τὸ ὑγρὸν τῆς δὲ τὸ ψυχρόν), ὅταν δὲ τοῦ μὲν ἀέρος τὸ ὑγρὸν τῆς δὲ γῆς τὸ ψυχρόν, πῦρ, διὰ τὸ λείπεσθαι τοῦ μὲν τὸ θερμὸν τῆς δὲ τὸ ξηρόν, ἅπερ ἦν πυρός.
490Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 7, 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἆρ´ οὖν ἐπειδή ἐστι καὶ μᾶλλον καὶ ἧττον θερμὸν καὶ ψυχρόν, ὅταν μὲν ἁπλῶς ᾖ θάτερον ἐντελεχείᾳ, δυνάμει θάτερον ἔσται· ὅταν δὲ μὴ παντελῶς, ἀλλ´ ὡς μὲν θερμὸν ψυχρόν, ὡς δὲ ψυχρὸν θερμὸν διὰ τὸ μιγνύμενα φθείρειν τὰς ὑπεροχὰς ἀλλήλων, τότε οὔθ´ ἡ ὕλη ἔσται οὔτε ἐκείνων τῶν ἐναντίων ἑκάτερον ἐντελεχείᾳ ἁπλῶς, ἀλλὰ μεταξύ· κατὰ δὲ τὸ δυνάμει μᾶλλον εἶναι θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ τοὐναντίον, κατὰ τοῦτον τὸν λόγον διπλασίως θερμὸν δυνάμει ἢ ψυχρόν, ἢ τριπλασίως, ἢ κατ´ ἄλλον τρόπον τοιοῦτον.
491Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 7, 8; 13 (auctor 384BC-322BC)
Καὶ πρῶτον οὕτω τὰ στοιχεῖα μεταβάλλει, ἐκ δὲ τούτων σάρκες καὶ ὀστᾶ καὶ τὰ τοιαῦτα, τοῦ μὲν θερμοῦ γινομένου ψυχροῦ, τοῦ δὲ ψυχροῦ θερμοῦ, ὅταν πρὸς τὸ μέσον ἔλθῃ· ἐνταῦθα γὰρ οὐδέτερον, τὸ δὲ μέσον πολὺ καὶ οὐκ ἀδιαίρετον.
492Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 9, 1; 1 (auctor 384BC-322BC)
Ἐπεὶ δ´ ἐστὶν ἔνια γενητὰ καὶ φθαρτά, καὶ ἡ γένεσις τυγχάνει οὖσα ἐν τῷ περὶ τὸ μέσον τόπῳ, λεκτέον περὶ πάσης γενέσεως ὁμοίως πόσαι τε καὶ τίνες αὐτῆς ἀρχαί· ῥᾷον γὰρ οὕτω τὰ καθ´ ἕκαστον θεωρήσομεν, ὅταν περὶ τῶν καθόλου λάβωμεν πρῶτον.
493Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 10, 8; 16 (auctor 384BC-322BC)
Διὸ καὶ τἆλλα ὅσα μεταβάλλει εἰς ἄλληλα κατὰ τὰ πάθη καὶ τὰς δυνάμεις, οἷον τὰ ἁπλᾶ σώματα, μιμεῖται τὴν κύκλῳ φοράν· ὅταν γὰρ ἐξ ὕδατος ἀὴρ γένηται καὶ ἐξ ἀέρος [5] πῦρ καὶ πάλιν ἐκ πυρὸς ὕδωρ, κύκλῳ φαμὲν περιεληλυθέναι τὴν γένεσιν διὰ τὸ πάλιν ἀνακάμπτειν.
494Aristoteles, De generatione et corruptione, 2, 11, 6; 10 (auctor 384BC-322BC)
Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ἐν τοῖς πέρας ἔχουσι τοῦτ´ ἔσται εἰπεῖν ἀληθῶς, ὅτι ἁπλῶς ἀνάγκη γενέσθαι, οἷον οἰκίαν, ὅταν θεμέλιος γένηται· ὅταν γὰρ γένηται, εἰ μὴ ἀεὶ τοῦτο ἀνάγκη γίνεσθαι, συμβήσεται ἀεὶ εἶναι τὸ ἐνδεχόμενον μὴ ἀεὶ εἶναι.
495Aristoteles, De incessu animalium, 7, 5; 14 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν γὰρ τὸ ἀριστερὸν πάλιν τῶν προσθίων ἡγήσηται, ἐξ ἐναντίας πάλιν τὸ κοῖλον γίνεται· τὸ γὰρ δεξιὸν ἐντὸς πάλιν γίνεται.
496Aristoteles, De incessu animalium, 7, 7; 17 (auctor 384BC-322BC)
Πλὴν ἔνια μὲν τῶν ἐνύδρων τῶν τοιούτων οὐδὲν ἔχει πτερύγιον, οἷον αἱ μύραιναι, ἀλλὰ χρῆται τῇ θαλάττῃ ὥσπερ οἱ ὄφεις τῇ γῇ καὶ τῇ θαλάττῃ (νέουσι γὰρ οἱ ὄφεις ὁμοίως καὶ ὅταν κινῶνται ἐπὶ τῆς γῆς)· τὰ δὲ δύ' ἔχει πτερύγια μόνον, οἷον οἵ τε γόγγροι καὶ αἱ ἐγχέλυες καὶ γένος τι κεστρέων, οἳ γίνονται ἐν τῇ λίμνῃ τῇ ἐν Σιφαῖς.
497Aristoteles, De incessu animalium, 9, 2; 7 (auctor 384BC-322BC)
Ὅταν δὲ προβαίνῃ, γίνεται ἡ ὑποτείνουσα καὶ δυναμένη τὸ μένον μέγεθος καὶ τὴν μεταξύ.
498Aristoteles, De incessu animalium, 9, 6; 16 (auctor 384BC-322BC)
Ἀνάγκη ἄρα κάμπτεσθαι τό τε προϊόν, καὶ κάμψαν ἅμα ἐκτείνειν θάτερον, ἐκκλίνειν τε καὶ διαβεβηκέναι καὶ ἐπὶ τῆς καθέτου μένειν· ἰσοσκελὲς γὰρ γίνεται τρίγωνον τὰ κῶλα, καὶ ἡ κεφαλὴ γίνεται κατώτερον, ὅταν κάθετος ᾖ ἐφ' ἧς βέβηκε.
499Aristoteles, De incessu animalium, 17, 4; 10 (auctor 384BC-322BC)
Βραχυσκελεῖς δ' εἰσὶν οἱ τοιοῦτοι διὰ τὸ ἀπὸ τοῦ μήκους τῶν σκελῶν ἀφελοῦσαν τὴν φύσιν προσθεῖναι τοῖς ποσί, καὶ ἀντὶ τοῦ μήκους πάχος ἀποδοῦναι τοῖς σκέλεσι καὶ πλάτος τοῖς ποσί· χρήσιμοι γὰρ πλατεῖς ὄντες μᾶλλον ἢ μακροὶ πρὸς τὸ ἀποβιάζεσθαι τὸ ὑγρόν, ὅταν νέωσιν.
500Aristoteles, De insomniis, 2; 9 (auctor 384BC-322BC)
Φανερὸν δ’ ὅταν συνεχῶς αἰσθανώμεθά μεθά τι· μεταφερόντων γὰρ τὴν αἴσθησιν ἀκολουθεῖ τὸ πάθος, οἶον ἐκ τοῦ ἡλίου εἰς τὸ σκότος· συμβαίνει γὰρ μηδὲν ὁρᾶν διὰ τὴν ἔτι ὑποῦσαν κίνησιν ἐν τοῖς ὄμμασιν ὑπὸ τοῦ φωτός.