'Xenophon' - search in All Authors, Showing 1 to 145 of 145 hits

1Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0935D (auctor 730-804)
Quaeso, inquit, Xenophon, si vicinus tuus equum meliorem habeat quam tuus est, tuumne malis equum, an illius,?
2Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0935D (auctor 730-804)
Meliorem, inquit [Ms., utrum tandem fundum habere malis? Illum, inquit, meliorem scilicet]. Quid si uxorem meliorem habeat quam tu habes, nunquid et illam malis [Ms., utram malis?] Atque hic Xenophon quoque tacuit.
3Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0936A (auctor 730-804)
Post philosophus: Quoniam uterque vestrum, inquit, id mihi solum non respondit, quod ego solum audire volueram, egomet dicam quid uterque vestrum cogitet. [Nam et], tu mulier, optimum virum vis habere; et tu Xenophon uxorem electissimam [Ms., lectissimam] maxime vis. Quare nisi hoc perfeceritis, ut neque vir melior, neque femina electior in terris sit, profecto id, quod semper optimum [Ms., optumum] putabitis esse, maxime requiretis, ut tu maritus sis optimae feminae, et haec quam optimo marito [Ms. viro] nupta sit. Hic rebus non dubiis dubia probavit per similitudinem inductionis.
4Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0420B (auctor 340-397)
Nam si sapientes huius mundi, ut Plato ipse princeps philosophorum, non veram aliquam, sed fictam et adumbratam sibi eam quam legimus πολιτείαν proposuit persequendam (Plato, l. IV de Republ.) , ut doceret qualem rempublicam esse oporteret: atque ita quam nec audierat, nec viderat in aliqua urbe describendam putavit, ut ii quibus hoc munus est, quemadmodum rempublicam regerent, institui possent: et si condiscipulus Platonis Xenophon ille Socraticus fictis et ipse rebus personam voluit informare sapientis in eo libro, quem Κύρου Παιδείαν inscribit; ut ex intimo Philosophiae sinu iusti regis et sapientis disciplina procederet: quanto magis nos non compositam figuram sapientis viri, sed expressam virtutem, et divino institutam magisterio recensere intentius, et vias eius debemus persequi, quem Moyses ita descripsit, ut retro quodammodo se ipse respiceret?
5Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VIII generalis, 129, 0053C (auctor -879)
Deinde similiter Euthymius Catanae, Photius Nacoliae, Stephanus Cypriorum, alter Stephanus Cylirae, Theodorus Sinopes, Eustachius Acmoniae, Xenophon Milassi, Leo Daphnusiae, Paulus Meles; omnes isti scripserunt Romanum libellum, et dederunt hunc sanctissimis vicariis Romanis, etiam cum subscriptione testium.
6Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VIII generalis, 129, 0054A (auctor -879)
Xenophon reverendissimus episcopus Milassi dixit: Cum sim multis poenis dignus, superhumeralia accipio.
7Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VIII generalis, 129, 0180C (auctor -879)
Xenophon, misericordia Dei episcopus Milassi, omnia quae in sancta et universali synodo iudicata sunt et definita libenter suscipiens subscripsi manu propria.
8Apuleius, Florida, 20; 6 (auctor c.125–c.180)
canit enim Empedocles carmina, Plato dialogos, Socrates hymnos, Epicharmus modos, Xenophon historias, XenoCrates satiras: Apuleius uester haec omnia nouemque Musas pari studio colit, maiore scilicet uoluntate quam facultate, eoque propensius fortasse laudandus est, quod omnibus bonis in rebus conatus in laude, effectus in casu est, ita ut contra in maleficiis etiam cogitata scelera, non perfecta adhuc uindicantur, cruenta mente, pura manu.
9Aulus Gellius, Noctes Atticae, p1, 14; 4 (auctor c.125–c.180)
III: An aemuli offensique inter sese fuerint Xenophon et Plato 32 Cap.
10Aulus Gellius, Noctes Atticae, 14, 3, 26; 1 (auctor c.125–c.180)
An aemuli offensique inter sese fuerint Xenophon et Plato.
11Aulus Gellius, Noctes Atticae, 14, 3, 3; 4 (auctor c.125–c.180)
Id etiam esse non sincerae neque amicae voluntatis indicium crediderunt, quod Xenophon inclito illi operi Platonis, quod de optimo statu reipublicae civitatisque administrandae scriptum est, lectis ex eo duobus fere libris qui primi in volgus exierant, opposuit contra conscripsitque diversum regiae administrationis genus, quod παιδείας κύρου inscriptum est.
12Aulus Gellius, Noctes Atticae, 14, 3, 5; 6 (auctor c.125–c.180)
Praeterea putant id quoque ad ista, quae dixi, accedere: quod Xenophon, in libris quos dictorum atque factorum Socratis commentarios composuit, negat Socraten de caeli atque naturae causis rationibusque umquam disputavisse, ac ne disciplinas quidem ceteras, quae μαθήματα Graeci appellant, quae ad bene beateque vivendum non pergerent, aut attigisse aut comprobasse, idcircoque turpiter eos mentiri dicit, qui dissertationes istiusmodi Socrati adtribuerent.
13Aulus Gellius, Noctes Atticae, 14, 3, 6; 7 (auctor c.125–c.180)
Hoc autem, inquiunt, Xenophon cum scripsit, Platonem videlicet notat, in cuius libris Socrates physica et musica et geometrica disserit.
14Aulus Gellius, Noctes Atticae, 14, 3, 11; 13 (auctor c.125–c.180)
Proinde igitur et Xenophon et Plato, Socraticae amoenitatis duo lumina, certare aemularique inter sese existimati sunt, quia de his apud alios uter esset exsuperantior certabatur et quia duae eminentiae, cum simul iunctae in arduum nituntur, simulacrum quoddam contentionis aemulae pariunt.
15Ausonius Burdigalensis, Gratiarum Actio, 69; 1 (auctor 309-394)
Vellem, si rerum natura pateretur, Xenophon Attice, in aeuum nostrum uenires, tu, qui ad Cyri uirtutes exequendas uotum potius quam historiam commodasti, cum diceres, non qualis esset, sed qualis esse deberet.
16Ausonius Burdigalensis, Actio gratiarum ad imperatorem, 19, 0944D (auctor 309-394)
Quis oratorum laeta iucundius, facunda cultius, pugnantia densius, densata glomeratius, aut dixit, aut, quod est liberum, cogitavit? Vellem (si rerum natura pateretur), Xenophon Attice, in aevum nostrum venires, tu qui ad Cyri virtutes exsequendas votum potius quam historiam commodasti, cum diceres, non qualis esset, sed qualis esse deberet.
17Ausonius Burdigalensis, Opuscula, 23; 149 (auctor c.310-c.395)
69. vellem, si rerum natura pateretur, Xenophon Attice, in aevum nostrum venires, tu qui ad Cyri virtutes exequendas votum potius quam historiam commodasti, cum diceres, non qualis esset, sed qualis esse deberet.
18Ausonius Burdigalensis, Ad Grati Angratianum Imperatorem Pro Consulatu, 15; 4 (auctor 309-394)
vellem, si rerum natura pateretur, Xenophon Attice, in aevum nostrum venires, tu, qui ad Cyri virtutes exequendas votum potius, quam historiam commodasti: cum diceres, non qualis esset, sed qualis esse deberet, si nunc in tempora ista procederes, in nostro Gratiano cerneres, quod in Cyro tuo non videras, sed optabas.
19Baptista Guarinus, De ordine docendi ac studendi, 1, 15; 4
Quocirca inter legendum animi frenis uti opus est, nec ita fabularum studio afferri, ut figmenta illa sic nuda capiantur, sed unumquodque quid utilitatis sub commento afferat rimandum est; et id Catonis, quod et de Cyro scribit Xenophon, observandum: siquidem, cum puellus esset, praeceptoris imperia obibat quidem, sed cur imperarentur causam sibi declarari petebat.
20Bene Florentinus, Candelabrum, 2a, 70; 10 (auctor -1239)
(11) Quod in 'l', 'n', 'r', 's', 'x' etiam observamus, ut: 'Sol lucet', 'Carmen nitet', 'Moror rure', 'Sedulus studeo', 'Rex Xenophon'.
21Bene Florentinus, Candelabrum, 5, 13; 10 (auctor -1239)
(10) Vitanda est insuper stridens et rixosa coniunctio literarum, quam precipue faciunt 'r', 's', 'x', ut: 'Errat rusticus', 'Ars studiorum', 'Rex Xenophon'.
22Caelius Aurelianus, Tardarum passionum libri V, p3, 13, 186; 138 (auctor fl.c.400)
Item de ligationibus pugnauerunt, siquidem Xenophon et Dionysius et Herophilus primo libro Curationum et Erasistratus probent articulorum faciendam constrictionem, Herophilus uero capitis et brachiorum et femorum, Erasistratus magis inguinum et alarum: etenim laxatione[m] sensus sanguinis approbat fieri retentionem.
23Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 8, p324; 3 (auctor 1501-1576)
Id vero etiam cantheliis asinis contingere, auctor est Xenophon.
24Censorinus, De die natali liber ad Q. Caerellium, 1; 4 (auctor fl.238)
Quod enim Xenophon Socraticus dicit: “nihil egere est deorum, quam minime autem proximum a deis.
25Cicero, Brutus, p4, 333; 92 (opus 46BC)
Varius Hybrida (Q.) 182, 221, 305. Vergilius (M.) 179. Vestales virgines 160, 236. Vettius Vettianus (Q.) 169. Veturius Philo (L.) 57. Vibius Pansa (C.) 218. Viriathus 84. Visellius Varro (C.) 264. Vlixes 40. Voisci 41. Xanthippus 44. Xenocles 316. Xenophon 292: cf. 132. Zeuxis 70.
26Cicero, De Divinatione, 1, 25, 52; 3 (opus 44BC)
Xenophon Socraticus (qui vir et quantus!) in ea militia, qua cum Cyro minore perfunctus est, sua scribit somnia, quorum eventus mirabiles exstiterunt.
27Cicero, De Finibus, p3, 96; 369 (opus 45BC)
Xenophon (Cyropaed. I 2 8) 747sq.
28Cicero, De Finibus, 2, 28, 92; 13 (opus 45BC)
Verum esto; consequatur summas voluptates non modo parvo, sed per me nihilo, si potest; sit voluptas non minor in nasturcio illo, quo vesci Persas esse solitos scribit Xenophon, quam in Syracusanis mensis, quae a Platone graviter vituperantur; sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus?
29Cicero, De Natura Deorum, 1, 25, 31; 26 (opus 44BC)
Atque etiam Xenophon paucioribus verbis eadem fere peccat; facit enim in his quae a Socrate dicta rettulit Socratem disputantem formam dei quaeri non oportere, eundemque et solem et animum deum dicere, et modo unum tum autem plures deos; quae sunt isdem in erratis fere quibus ea quae de Platone dicimus.
30Cicero, De Officiis, 2, 24, 87; 11 (opus 44BC)
Has res commodissime Xenophon Socraticus persecutus est in eo libro, qui Oeconomicus inscribitur, quem nos, ista fere aetate cum essemus, qua es tu nunc, e Graeco in Latinum convertimus.
31Cicero, De Oratore, 2, 12, 58; 95 (opus 55BC)
Denique etiam a philosophia profectus princeps Xenophon, Socraticus ille, post ab Aristotele Callisthenes, comes Alexandri, scripsit historiam, et is quidem rhetorico paene more; ille autem superior leniore quodam sono est usus, et qui illum impetum oratoris non habeat, vehemens fortasse minus, sed aliquanto tamen est, ut mihi quidem videtur, dulcior.
32Cicero, De Oratore, 3, 126, 139; 41 (opus 55BC)
aut Xenophon Agesilaum?
33Cicero, Orator, p1, 238; 7 (opus 55BC)
Sophocles 4. Stilpo 157. Sulpicius Rufus (P.) 106, 132. Syracusae 210. Syria 232. Syrus 232, 233. Taurici fines 163. Terentius Afer (P.) 157. Theodectes 172, 194, 218. Theodorus 39, 40. Theophrastus 39, 79, 172, 194, 218, 228. Theopompeo more 207. Theopompus 151. Thessalia 176. Thrasymachus 39, 40, 175. Thucydidei 30. Thucydides 30, 30, 32, 39, 40, 151. Thyestes 184. Timanthes 74. Tmolus 163. Trallianus 234. Tullius Cicero (M.) 23, 35, 102, 103, 107, 108, 129, 131 152, 165, 167, 210, 223, 232. Tusculanum 110. Venus Coa 5. Vlixes 74. Xenophon 32, 62. Zeno 113.
34Cicero, Tusculanae disputationes, 6, 1, 121; 123 (opus 45BC)
Tullius Tyndaridae 231 22 Tyrus 350 28 Ulixes 26813 306 10.16.20 407 11 425 13 (Varius) lex Varla 310 5 Veientes 331 15 Venti 398 20 Venus (Venerius) 396 14 338 21 398 22. 23 Venusia 263 17 Virtus 304 14 Volcania arma 297 9 Xanthippe 333 27 Xenocrates 418 8 422 5 427 17 444 3 445 28 452 9 453 6 — (fr. 67) 227 22 Xenophon (Cyr. 1 2. 8) 448 21 (Cyr. 1 6.25) 313 2 Xerxes 413 25 Zeno Citieus 287 17 294 24 311 17 312 2 355 3 417 5 419 8.10. 22 420 1 452 10 fr. 134 (227 12) 185 (294 27) 205 (366 21 384 7) Zeno Eleates 307 25 Zeno Epicureus 337 17.26 Zopyrus 402 2
35Columella, De re rustica, 1, 1, 8; 12 (auctor 4–c.70)
Magis deinde eam iuvere fontibus orti sapientiae Democritus Abderites, Socraticus Xenophon, Tarentinus Archytas, Peripatetici magister ac discipulus Aristoteles cum Theophrasto.
36Cornelius Tacitus, Dialogus de Oratoribus, 31, 6; 7 (auctor c.58-c.120)
dabunt Academici pugnacitatem, Plato altitudinem, Xenophon iucunditatem; ne Epicuri quidem et Metrodori honestas quasdam exclamationes adsumere iisque, prout res poscit, uti alienum erit oratori.
37Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, p12; 123 (opus 1508)
Nec est committendum ut, sicuti qui cithara discunt canere prius quam artem assequantur, citharas aliquot obterunt ac perdunt, quemadmodum scripsit Xenophon, ita princeps reipublicae pernicie discat rempublicam administrare.
38Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 60; 15 (opus 1508)
Xenophon libro IV indicat unde natum sit, nimirum ab his qui student eximere vespas ab antris suis: Ὁρῶ δ’ ἔγωγε, ἔφη, καί ὁπόσοι σφῆκας ἐξαιρεῖν βούλονται, ἐάν μέν ἐκθέοντας τούς σφῆκας πειρῶνται θηρᾶν, ὑπό πολλῶν τυπτομένους, id est Et ego, inquit, video etiam eos quicunque crabrones excipere volunt, siquidem evolantes conentur venari, a multis feriri crabronibus.
39Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 422; 9 (opus 1508)
Xenophon πενίαν appellavit σοφίαν αυτοδίδακτον· ἃ γάρ ἐκείνη τοῖς λόγοις πείθει, αὕτη τοῖς ἔργοις ἀναγκάζει, hoc est sapientiam, quae citra doctorem contingit; etenim quod haec persuadet oratione, ad hoc illa re ipsa compellit.
40Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 595; 21 (opus 1508)
Id autem oraculum redditum fuit Croeso, ut auctor est Xenophon in Paedia Cyri.
41Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1218; 5 (opus 1508)
undecimo refert Xenophon, apud Persas fuisse vetitum, ne προχοίδας inferrent in convivium (id apparet fuisse vasculi genus, quo vinum e cratere ministri effunderent in cyathum).
42Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1361; 7 (opus 1508)
Xenophon libro VI Παιδίας facit quemdam consolantem milites, qui defecti pane maza vesci cogebantur.
43Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1438; 7 (opus 1508)
Xenophon in Convivio simile quiddam indicat vulgo iactatum in divinatores: Οἱ μάντιεις λέγονται δήπου ἄλλοις μέν προαγορεύειν τό μέλλον, ἑαυτοῖς δέ μή προορᾶν τό ἐπιόν, id est Aiunt sane divinos aliis quidem praedicere futura, sibi ipsis vero non prospicere, quod instat.
44Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1669; 7 (opus 1508)
Eandem sententiam sic apud Athenaeum libro quarto effert Xenophon: Ἡδύ μέν μᾶζαν καί κάρδαμα φαγεῖν πεινῶντι, ἡδύ δέ ὕδωρ ἀρυσάμενον ἐκ ποταμοῦ διψῶντα πιεῖν, id est Dulce est mazam et nasturtium edere esurienti, dulce est sitienti aquam e fluvio haustam bibere.
45Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2138; 18 (opus 1508)
Xenophon in Symposio dixit κρομμύων ὄζειν, id est olere cepe, quod in sordidos et illotos congruit.
46Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2459; 3 (opus 1508)
Adagium recenset Diogenianus, historiam recenset Xenophon in Παραλειπομένοις lib.
47Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3299; 5 (opus 1508)
Xenophon in Symposio: Ἐκείνων γοῦν μέν ἅν ἧττον φωνήν ἀκούσαις ἥ τῶν λιθίνων, id est Illorum igitur vocem minus audias quam saxearum statuarum.
48Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3737; 2 (opus 1508)
Versus autem est Theognidis, cuius meminit Xenophon in commentario de dictis ac factis Socratis.
49Dicuil, De mensura orbis terrae, 7, 5; 3 (auctor fl.c.814-825)
 Xenophon Lamsacenus, a litore Scytharum tridui navigatione, insulam esse immensae magnitudinis Balciam tradit.
50Duditius Andreas, Andreas Dudithius. Lectori S.P.d., p2; 14 (auctor 1533-1589)
Quod cum apud Graecos Thucydides, et Xenophon in primis animadverterent, Annibal etiam apud barbaros, apud Latinos Cato, Sylla, Lucullus, Caesar, et qui hos sunt consecuti, Augustus, Hadrianus et Gordianus, summi viri, et principes eximii, tot civitatibus captis, tot provinciis debellatis, tot victoriis partis, tot triumphis actis minime contenti, cum his omnibus praestantius quiddam esse ac divinius, historiam condere, arbitrarentur, omnes cogitationes a bellis gerendis ad res gestas litterarum monumentis, atque hominum memoriae consecrandas traduxerunt.
51Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, p272, p316 (auctor 1517-1599)
Isocrates, et Xenophon.
52Ekkehardus Uraugiensis, Chronicon universale, 154, 0559 (auctor c.1085-c.1125)
Aristotiles quoque 18mum agens annum, auditor erat Platonis, qui et Xenophon cum aliis Socraticis tunc clarebant.
53Eusebius Caesariensis Hieronymus Stridonensi, Interpretatio Chronicae Eusebii, 27, 0461
Cyri regis ascensus, de quo scribit Xenophon.
54Eusebius Caesariensis Hieronymus Stridonensi, Interpretatio Chronicae Eusebii, 27, 0461
Xenophon filius Grylli, et Ctesias clari habentur.
55Eusebius Caesariensis Hieronymus Stridonensi, Interpretatio Chronicae Eusebii, 27, 0465
Plato et Xenophon, necnon et alii Socratici clari habentur.
56Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p2; 6 (auctor 1520-1575)
Consimilem tractatum etiam Xenophon habet in Apomnemoneumatis, et Galenus in Usu partium, ac etiam Aristoteles in libro de Mundo et Metaphysicis: ubi tandem illo celeberrimo Homeri versiculo concludit, οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη, εἷς κοίρανος ἔστω : Non bonum est esse multos reges in tota hac rerum natura, Rex unicus esto.
57Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p3, p125; 39 (auctor 1520-1575)
Ascendent in te ranae, Exod, 8. Ascendit Bausa rex Israel adversus Iehudam. 1. Reg. 14. Sic Xenophon vocat Cyri ἀνάβασιν ascensionem.
58Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 1, p779; 17 (auctor 1520-1575)
ut Xenophon filius Grylli, Aristoteles filius Nicomachi, Cambyses filius Cyri.
59Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1095, p1115; 2 (auctor 1520-1575)
Xenophon dicit esse vocem Persicam.
60Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1095, p1194; 53 (auctor 1520-1575)
Mihi videtur coacta ista interpretatio, cum τὸ πληροῦσθαι pro πληρουεῖν Xenophon usurparit lib. 6. ἑλληνικῶν: et συμπληροῦν pro συμπληροῦν , Plato in Timaeo.
61Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, 1, p21; 97 (auctor 1520-1575)
Sic Aristoteles Metaph. 12, ex effectibus ad causas progredien notandem cogitur exclamare illud Homericum, Non bonum est multos esse reges, unus rexesto: et Xenophon ac Galenus ex consideratione fabricae corporis humani et denique Cicero ex guberniatione totius mundi, concludunt esse unum Deum conditorem omnium, sapientem, bonumque, et amantem hominis.
62Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 151, l. 27 (auctor c.362)
quamuis nullum nomen Latinum on litteris finiatur et ideo Rhodum et Delum accusatiuo dicamus, tamen quaedam sunt, inquit Plinius Secundus, quae ad nos usque proprios gentis suae uultus formamque custodiant, ut Pluton Xenophon.
63Francesco Petrarca, De remediis utriusque fortune, 2, 48; 9 (auctor 1304-1374)
Nosti preterea quid animi Emilius Paulus, quid Cato ipse, quid Pericles, quid Xenophon ille Socraticus condiscipulus Platonis atque emulus, quid innumerabiles alii natorum in mortibus habuere.
64Francesco Petrarca, De sui ipsius et multorum ignorantia, 5; 112 (auctor 1304-1374)
Cuius exemplum, nisi memoria me frustratur, est supra memoratum par virorum Plato et Xenophon.
65Francesco Petrarca, De vita solitaria, 1, 4; 2 (auctor 1304-1374)
Quod initio pubertatis fecisse Herculem auctor Xenophon ille Socraticus, testis est Cicero.
66Francesco Petrarca, Epistole extravagantes, 28; 22 (auctor 1304-1374)
Utar consilio quod me decet. Sed quo pergo? ut illi nichil prosim, michi noceam, forte aures atque oculos tuos ledam? Oh ceca mens hominum et non futuri modo, sed sepe presentis etiam fati sui nescia! Ad Paulum Hannibalensem, unum ex Romanis principibus, cui me familiarissimum virtus et humanitas fecerant, quibus illum mirabiliter natura dotaverat, mandata dederam tibi, ignarus illum iam rebus humanis exemptum, taliter quidem ut non mortem, que natis omnibus equa est, sed genus mortis unice miserum cogerer usque ad meam ipse mortem lamentari. Oh! cogitationes hominum vanas, oh! inanem spem, oh! lubricum statum, oh! instabilem fortunam, oh! ancipites vite vias, oh! precipites exitus, oh! prosperitates ambiguas, oh! inevitabiles erumnas. Amisit filium Paulus: tritum et tolerabile mali genus. Quis enim non aliquando filium perdidit, nisi qui nullum habuit? Rari sunt quibus fortuna prolem dederit, nec donum suum delibaverit. Rapinam dicimus; primitie sunt. Amisit Paulus noster filium. Rem non insolitam narras. Et alius Paulus filios amisit. Hannibalensis unum perdidit, Macedonicus duos. Alii plures, quidam omnes, unum iste perdidit. Priamus unus ex tanta natorum acie superfuit. Sed hic suum ferro amisit. Quid refert an ferro, an incendio, an naufragio, an febribus, an veneno? mors autem una est. Sed hec iuvenem abstulit. Scio. Nam adhuc iuvenis pater erat. Quenam vero hinc tanti doloris causa fuit? An ignorabat doctus homo et prudens plures multo iuvenes mori solere, quam senes et ut vulgo dicitur, plures hedos perire quam capras? Humani generis incrementum terra non caperet, si omnes senescerent qui nascuntur. Quid igitur ploras, dicet aliquis, nichil adhuc novi audio. Adolescentem in prelio pugnantem in prelio cecidisse? Eveniunt ista quotidie, et fortium patrum innumerabilis multitudo est. Nam quod scribis, corpus exsangue hostibus fuisse ludibrio, hostili sevitie aliquid, sed superstitis existentisque miserie nil prorsus adiecerit: stultum enim cum mortem spreveris, cadaveris iniuriam formidare. Patres obitum filiorum forti tulere animo: laceros quidam artus siccis oculis collegere, multi autem suos cum lacrimis ad sepulcrum, ad inferos quidam versis in se gladiis prosecuti sunt. Fletu immodico, quod meminerim, ante Paulum nostrum nemo: hic est novus et rarus et inconsolabilis dolor meus. Homo nobilissimus, et mea quondam opinione fortissimus, sic Fortune tergum prebuit, sic laxavit frena mestitie, ut illa eum precipitaret in mortem. Oh! lacrimas meas, oh! inexhaustos fletu oculos, oh! liventia lumina. Da veniam, Paule: fons ille aruit, qui cunctis amicorum miseriis ubertim lacrimas dabat. Siccare illum, vel una Romana domus debuit: dum Columnensium familiam fleo, flere alios posse desii: omnes lacrimarum mearum scatebras illa consumpsit; pumice siccior factus sum. Tu tamen, vir optime, sine lacrimis meis non eris, quas de profundissimis atque abditis anime recessibus fando eruam, et quibus mestum funus absens prosequar, immo vero inter tristia funera fletu madidus presensque versabor. Quid, heu! michi, fecisti? Vir in rebus aliis acer ac strenuus, quid fecisti? Non sat magna pietas est visa paternis lacrimis filii funus ornare, quod ipsum virtute animi melius, et spe ac solatio promisse resurrectionis ornasses; sed parum pie vise sunt lacrime, nisi mortem morte accumulans, carissimo et insonti filio paterne mortis invidiam post fata relinqueres, et reum atque odiosum posteris faceres quem amabas? Non prestabat quamvis prepostere filio superesse, et te sibi fratres, feliciores tibi natos querere, virentissima enim etas erat: vel que christiane pietatis proprium fuit, pro illius salute anime, cuius corporis preceps et festinata mors fuerat, preces atque suffragia ad celum mittere? Vel si qua ea dulcedo est, recolligere animum atque firmare, et in extrema solatia patri viroque forti debite ultioni intendere? Postremo quidvis facere potius quam que potissimum elegisti? Que enim ista dementia est superbis hostibus, qui filii tui frigida membra calcaverant, quibusque suus luctus et crudelitatis et insolentie supplicia debebantur, de te quoque duplex gaudium et geminam ultro victoriam concessisse? Oh! mortalia pectora in extremis semper ceca casibus! Audita primum morte filii conspectoque cadavere, quod humanitatis immemor hostilis ira discerpserat, cum et ferro posses ulcisci, et animi viribus gravem ferre fortunam, fato succumbere maluisti, et te exitialibus atque mortiferis ultus es lacrimis: cumque virorum exemplis illustrium, que probe noveras, revocareris ad vitam et ad spem, desperatam in mortem nescio qua ferali dulcedine raptus es. Nonne autem, queso, luctus inconsolabiles paranti tibi occurrebat Anaxagoras, qui filii mortem nuntianti, nichil, inquit, inopinum narras: cum enim ipse mortalis sim, sciebam ex me genitum esse mortalem? Nonne Xenophon in animum venit, cui cum sacrificanti primogeniti mors filii nuntiata esset, neque ceptum sacrificium intermisit, neque succubuit fortune, sed corpore atque animo mansit immobilis, corona dumtaxat quam capiti gestabat deposita, ne tantum vulnus non sensisse videretur: moxque cum gaudio reposita, ubi accepit fortiter dimicantem filium occubuisse, Deos testes faciens plus se virtute filii delectari, quam morte torqueri? Nonne unici filii dolorem immodicum castigare visus est Pericles, qui duobus simul rarissime indolis amissis filiis, neque coronam deposuit, neque concionibus abstinuit, neque ullum penitus aut in verbis, aut in vultu mutati animi signum dedit? Et si longinqua respicere mens lacrimosa non poterat, nonne sub oculis erant romane virtutis exempla rarissima? Nonne aderat Marcus Cato senex ille famosissimus, cuius cum innumere laudes sint, tamen illa apud Ciceronem precipua est, quod fortiter ac modeste optimi filii mortem tulit? Nonne Catonis collega Quintius Marcius, qui cum Consul eo ipso die quo Senatus secundum legem convocandus erat, unicum spectande indolis filium amisisset, et sepulture filii pius pater interfuit, et mox Senatum Consul egregius convocavit, unum diem inter diversissima privati meroris et publice maiestatis partitus officia? Nonne Paulus Emilius, cuius supra memineram, Paulo nostro par nomine, sed, quod nollem, virtute superior, qui duobus primum filiis in adoptionem datis, et mox duobus quos sibi servaverat (qui quales essent inde coniicies quod inter datos fuit Africanus iunior) intra septimum diem morte subtractis, orbitatem suam tam invicto animo pertulit, ut post triumphum Macedonicum, quem sibi virtus et fortuna de opulentissimo rege pepererant, et quem alterius filiorum mors precesserat, alterius insecuta erat, Populum Romanum alloquens, quasi publici consolatoris officio fungeretur, et id sibi optato accidisse diceret, quod in tanto splendore successuum publicorum, metuens ne qua forsan gaudio, ut fit, mestitie se nubes effunderet, Deos anxie precatus esset, ut si quid tacitum minaretur, totum a populi cervicibus in suam domum Fortuna converteret? Nonne Marcus Horatius Pulvillus, cui cum Capitolium dedicanti ab Emilio mors filii nuntiata esset, ab opere glorioso, quamvis equidem, ut falso, mesto tamen rumore perculsus absisteret, nichil aut vultu aut animo motus est, ceptumque non amplius intermisit, quam ut cadaver iuberet auferri, templi continuo postem tenens? Quod si false tantum ille religioni, diisque mendacibus tribuit, quantum vere religioni, vero Deo tribuendum erat? Quantoque studio providendum, ne tuo fletu, Paule, tu perires, Christus offenderetur? Quamquam quid exempla virilia colligo, cum Romane mulieres, pudorem tuum premere et lacrimas siccare debuerint, vir Romane? Nam ubi tunc, queso, ubi erat Cornelii Africani filia, Gracchorum mater, cui preter materne pietatis affectum, quam cari filii essent, illud indicat quod Campane olim hospite, apud se muliebriter iactabunde, et sua sibi ornamenta monstranti, filios e ludo litterarum revertentes ostendit, et hec, inquit, mea ornamenta sunt. Hos illi filios et hec ornamenta simul omnia, seva mors rapuit: tantum tamen animi femineo fuit in pectore, ut ex morte illam complorantibus et miseram vocitantibus responderet: Mestam utique, sed miseram se non esse que tales filios genuisset. Oh! non femineam sed virilem, et vere paterna gloria dignam vocem! Ubi erat Livia Augusta, cui cum e duobus filiis mors, ut ferme mos suus est, et pessimum reliquisset et optimum imperioque dignissimum abstulisset, ita casum suum flevit, ut ultro et modum et finem lacrimis imponeret, mediamque se inter piam matrem et principem feminam exhiberet, ne vel nature debitum negaret, vel tanti coniugis oculos spectaculo tristiore confunderet? Quanto autem exactius cavendum erat ne gemitu nimio lederetur Christus spectator ac iudex actuum nostrorum, cui mortalibus querelis iudicia eterna convelli haud dubie neque immerito permolestum est? Sed Romanas transeo quibus, ut muliebris est pudor, sic virilis animi robur atque constantia, quasque nunc etiam fama vulgaris, etsi multa viris detrahat, iure tamen omnium gentium mulieribus anteponit, cum in hoc genere laudis sese offerat Graia muliercula, ut prole impar, sic par animo, que audita morte filii qui in acie ceciderat, in hoc, inquit, illum genui ut esset qui mori pro patria non timeret; digna vel hoc responso cui natus incolumis redderetur, quem tam fortiter amisisset. Verum quo progrediar? Quid ago? Consternatos et absque resurgendi spe deiectos animos fortia exempla non decent. Itaque quando nichil mestius, nichil hoc tempore dulcius possum, libet nunc incepto herere et omnibus seculis flebiliora conquirere, ut ostendam Paulo meo nichil toto orbe miserabilius, nichil ulla etate flebilius, qui ut patrem indueret, virum exuit, consecutusque est ut miserrimus pater potius quam vir modestus et sapiens videretur. Excutiantur poete, evolvantur historici, protrahantur in medium insignes gemitus, ut appareat quantum in hoc genere mali altior cunctis est Paulus, quantumque supereminet et toto vertice supra est. Ut Maro ait, flevit suum Pallanta miserabilis Evandrus, sed post fletum vixit, et vindictam prestolari maluit quam filium sequi. Lausum quoque Mezentius flevit, nec immerito; nam si credimus Virgilio, pietas patris filio causam mortis attulerat; sed multum hic filio supervixit, tentavitque vindictam, que cum parum succederet, non tam flendo mori voluit quam pugnando; et erant ambo senes, ita ut diutius vivere et animosius pugnare potuerit Paulus meus. Legimus Phocecum Argi patrem navali prelio, quod Massilie gestum est, cum traiectum iaculo et expirantem filium videret, violentius quidem indoluisse, non tamen eatenus ut fletu solo, sed ut gladio proprio confossus, saltu etiam preceps in medios fluctus, gemina velut morte, procumberet: quod genus mortis, o Paule, utinam esses imitatus. Sic enim, nisi fallor, et parcius, et profecto virilius doluisses: nullus enim maior dolor quam qui non eget auxilio, nec circumspicit instrumenta, sed ad inferendam mortem solus sufficit. Ad hec et honestius viro est, vulneribus quam lacrimis mori. Hunc dolorem et has lacrimas consumptrices apud Lucanum, ut rursum ad luctus femineos revertamur, Pompeiana uxor optabat ubi ait: Turpe mori post te solo non posse dolore.
67Francesco Petrarca, Epistole familiares, 2, 1; 87 (auctor 1304-1374)
[34] Xenophon, filii morte nuntiata, sacrificium cui tunc intererat, non omisit; coronam tantum quam capite gestabat, deposuit; mox interrogans diligentius atque audiens quod strenue pugnans cecidisset, coronam ipsam capiti reposuit, ut ostenderet de cuiusquam morte non dolendum, nisi turpiter et ignave morientis; quo metu verisimile est virum sapientem vereque socraticum ad primum nuntii relatum deposuisse coronam.
68Francesco Petrarca, Epistole familiares, 6, 8; 4 (auctor 1304-1374)
[2] De arcula sane ipsa idcirco sum dubius, quia dum animum moresque tuos fortunamque simul extimo, ut non multis, sic nonnullis egere te suspicor; sicut enim insanorum est innumerabilibus indigere, sic verum est quod ait Xenophon ille Socraticus: «nichil egere est deorum, quam minime autem proximum a diis».
69Francesco Petrarca, Epistole familiares, 23, 10; 13 (auctor 1304-1374)
[5] Sed ut desinam, ecce venio, quando sic penitus Cesari placet et tibi; et venio non, quod ais, ut doceam, sed ut discam tuisque doctrinis et tuo proficiam ab exemplo; siquidem Plato et Aristotiles et Xenophon et tota illa philosophorum vetus ac nobilis familia non plus creditur socraticis disciplinis profecisse quam moribus; vivacius in anima est quod per oculos, quam quod per aures introiit.
70Freculphus Lexovensis, Chronica, 106, 1007D (auctor -fl.820-850)
Xenophon et Thisias clari habentur.
71Freculphus Lexovensis, Chronica, 106, 1007D (auctor -fl.820-850)
Diogenes cognoscitur, Eudoxus astrologus, Plato quoque et Xenophon, nec non et alii Socratici insignes habentur.
72Frontinus Sextus Iulius, Strategemata, 1, IV; 15 (auctor c.35-104)
Xenophon, ulteriorem ripam Armeniis tenentibus, duos iussit quaeri aditus; et cum a vado inferiore repulsus esset, transiit ad superius, inde quoque prohibitus hostium occursu repetit vadum inferius, iussa quidem militum parte subsistere, quae, cum Armenii ad inferioris vadi tutelam redissent, per superius transgrederetur.
73Frontinus Sextus Iulius, Strategemata, 1a, VI; 2 (auctor c.35-104)
" Xenophon, cum equo veheretur et pedites iugum quoddam occupare iussisset, unum ex eis obmurmurantem audiens facile tam laboriosa sedentem imperare, desiluit et gregalem equo imposuit, cursu ipse ad destinatum iugum contendens.
74Fronto, Epistulae, prin. hist.; 15 (auctor c.95-165)
Certe Xenophon Atheniensis dignus custos experientiae Graecorum sub Cyro stipendia voluntaria fecit. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . et Herculis aerumnae celebres, si non rebus etiam, tamen discplina.
75Hieronymus Stridonensis, Adversus Iovinianum, 23, 0275A (auctor 340-420)
Xenophon in Cyri maioris scribit infantia, occiso Abradote viro, quem Panthea uxor miro amore dilexerat, collocasse se iuxta corpus lacerum, et confosso pectore, sanguinem suum mariti infudisse vulneribus.
76Hieronymus Stridonensis, Adversus Iovinianum, 23, 0302B (auctor 340-420)
13. Dicaearchus, Xenophon, Chaeremon.
77Hieronymus Stridonensis, Adversus Iovinianum, 23, 0302C (auctor 340-420)
Persarum regis Cyri vitam Xenophon octo voluminibus explicat: polenta et cardamo et sale ac pane cibario eos asserens victitare.
78Hieronymus Stridonensis, Adversus Iovinianum, 23, 0302C (auctor 340-420)
Lacedaemoniorum mensae frugalitatisque, et suprascriptus Xenophon et Theophrastus, et omnes pene scriptores Graeciae testes sunt.
79Hieronymus Stridonensis, Adversus Iovinianum, 23, 0304B (auctor 340-420)
Paupertatisque eius et laboris, et Xenophon testis est in Symposio, et innumerabiles libri eius: quorum alios philosophico, alios rhetorico genere conscripsit [Al. scripsit]. Huius Diogenes ille famosissimus sectator fuit, potentior rege Alexandro et naturae victor humanae.
80Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Amos, 25, 0993B (auctor 340-420)
In ore philosophorum semper Socrates et Plato, Xenophon et Theophrastus, Zeno et Aristoteles, Stoici versantur et Peripatetici.
81Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Danielem, 25, 0518C (auctor 340-420)
Sciendum est non hunc esse filium Nabuchodonosor, ut vulgo legentes arbitrantur; sed iuxta Berosum, qui Chaldaeam scripsit historiam, et Iosephum, qui Berosum sequitur, post Nabuchodonosor qui regnavit annis quadraginta tribus successisse in regnum eius filium qui vocabatur Evilmarodach, de quo scribit Ieremias, quod in primo anno regni sui levaverit caput Ioachin regis Iudae, et eduxerit eum de domo carceris (Ierem. LII) . Refert idem Iosephus, quod post mortem Evilmarodach, in regnum patris successerit filius eius Neglisar: post quem rursum filius eius Labosordach: quo mortuo Balthasar filius eius regnum tenuerit, quem nunc Scriptura commemorat: quo interfecto a Dario rege Medorum, qui Cyri regis Persarum avunculus fuit, et Cyro Persa (quae duo regna Isaias (cap. XXI) ascensorem bigae, cameli, et asini vocat) destructum esse imperium Chaldaeorum. Quod quidem et Xenophon in Cyri maioris scribit infantia: et Pompeius Trogus, et multi alii qui barbaras scripsere historias.
82Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Ezechielem, 25, 0251D (auctor 340-420)
Lydos quoque illo tempore inter gentes robustissimas reputatos, quorum rex Croesus ab eodem Cyro captus sit, Xenophon scribit plenissime.
83Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Ionam, 25, 1142D (auctor 340-420)
Sufficit nobis indicasse, quod de hoc testimonio senserimus, et quasi in commentariis breviter intimare, quis sit rex Ninive, ad quem extremum Dei sermo perveniat. [Quid valeat apud homines saeculi eloquentia et sapientia saecularis, testes sunt Demosthenes, Tullius, Plato, Xenophon, Theophrastus, Aristoteles, et caeteri oratores ac philosophi, qui velut reges habentur hominum, et praecepta eorum non ut praecepta mortalium, sed quasi oracula accipiuntur deorum.
84Ioannes Saresberiensis, Polycraticus, 199, 0507D (auctor c.1120–1180)
» Quid Xenophon?
85Ioannes Saresberiensis, Polycraticus, 199, 0775C (auctor c.1120–1180)
Ut enim ait Xenophon: « Conscientia iusti, scit maledicta contemnere.
86Isidorus Hispalensis, Chronicon, 83, 1035A (auctor 565-636)
Plato quoque et Xenophon Socratici insignes habentur.
87Iulius Paris, Epitoma, p6, 10; 6 (auctor fl.c.350)
Xenophon Socraticus, cum sollemne sacrificium perageret, e duobus filiis maiorem natu, nomine Grylum, apud Mantineam in proelio cecidisse cognouit; nec ideo institutum cultum deorum mutauit, solum tamen coronam deposuit.
88Iulius Paris, Epitoma, p9, 13; 18 (auctor fl.c.350)
Xenophon, cuius periplus legitur, insulae Lamiorum regem dccc annis uixisse dicit, patrem eius dc.
89Iustinianus, Digesta Iustiniani Augusti, 50, 16, 233; 7 (auctor c.482-565)
admonet nos Xenophon, nam ita scribit: καὶ τὰ βέλη ὁμόσε ἐφέρετο, λόγχαι τοξεύματα σφενδόναι, πλεῖστοι δὲ καὶ λίθοι.
90Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 1, 116; 22 (auctor 1547-1606)
Quo etiam modo Xenophon passim, Iustinus lib. 1. Clemens Alex.
91Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 258; 4 (auctor 1547-1606)
Est enim, ut Xenophon ait, et repetit Plinius noster, .
92Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 372; 22 (auctor 1547-1606)
Nec dubito, quin largam materiam praebeat ille minor Xenophon, quem suscepisti, praesertim istis praesidiis instructus.
93Lorenzo Valla, Gesta Ferdinandi regis Aragonum, p1; 41 (auctor 1406-1457)
Et contra Xenophon magis optimi regis effinxit quam veram Cyri exposuit vitam.
94Lorenzo Valla, Gesta Ferdinandi regis Aragonum, p1; 63 (auctor 1406-1457)
(15) Deinde ubi non aliena sed tua noticia niteris tuumque ipsius testimonium profiteris, quante cure ac diligentie est efficere, ne illi parti cum qua eras, ut Timagenes et Dicearchus in historia Alexandri, ut Xenophon in historia Cyri minoris, ut Oppius Irtius ve in historia Cesaris, favere videaris.
95Marcus Minucius Felix, Octavius, 3, 0296A
(XIV) Nam Socraticus Xenophon formam Dei veri negat videri 27 posse, et ideo quaeri non oportere.
96Masenius Iacobus, Familiarium argutiarum fontes., 1, 19; 31 (auctor 1606-1681)
Narrat Xenophon {(b) in paeoia Cyrilib. 1.} inter Persarum olim adolescentes, fuisse grandiorem, qui breviore cinctus tunica, cum videret minorem se puerum grandiuscula utentem toga, quod hanc aptiorem duceret, exutum illa puerum, sua eum magis ipsi conveniente induisle, ideoque contentione de togis nata, deliberationem, Cyro adolescente arbitro ac Iudice, instituram: cuinam duorum quaelibet roga esset adiudicanda?
97Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 1, 2, 2; 44 (auctor 1606-1681)
Academici pugnacitatem, Plato altitudinem, Xenophon iucunditatem.
98Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 2, 13, p0; 6 (auctor 1606-1681)
Denique etiam a Philosophia profectus princeps Xenophon, Socratius ille; post ab Aristotele Callisthenes comes Alexandri, scripsit historiam, et hic quidem Rhetorico pene more, ille autem superior, leniore quodam sono est usus, et qui illum impetum Oratoris non habeat.
99Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 4, 11; 20 (auctor 1606-1681)
5. Xenophon Socratis quoque discipulus, ciusdem instiruti tenax fuit, aemulatione quadam Platenis gloriam conarus, vel aequare, vel vincere.
100Melanchthon Philippus, Epigrammatum libri sex, 4, 7; 2 (auctor 1497-1560)
Tempore Thucydides quamvis est proximus isti, Et grandi tamquam classica voce sonat: Sermonis Xenophon tamen hunc dulcedine vincit, Exemplum Regis pingit et arte boni.
101Minucius Felix, Octavius [CSEL], 19, 13; 1 (auctor fl.c.200)
nam Socraticus Xenophon formam dei ueri negat uideri posse et ideo quaeri non oportere, AristonStoicus conprehendi omnino non posse: uterque maiestatem Dei intellegendi desperatione senserunt.
102Minucius Felix, Octavius, 19, 13; 25 (auctor fl.c.200)
Nam Socraticus Xenophon formam dei veri negat videri posse et ideo quaeri non oportere, Ariston Stoicus conprehendi omnino non posse: uterque maiestatem dei intellegendi desperatione senserunt.
103Petrus Abaelardus, Theologia Christiana, 2, 70; 4 (auctor 1079–1142)
Paupertatisque eius et laboris et Xenophon testis est in Symposio, et innumerabiles libri eius,quorum alios philosophico, alios rhetorico genere conscripsit.
104Petrus Abaelardus, Theologica Christiana, 178, 1189B (auctor 1079–1142)
Paupertatisque eius et laboris et Xenophon testis est in Symposio, et innumerabiles libri eius; quorum alios philosopho; alios rhetorico genere conscripsit.
105Plinius maior, Naturalis historia, 4, 13; 16 (opus c.78)
Xenophon Lampsacenus a litore Scytharum tridui navigatione insulam esse inmensae magnitudinis Balciam tradit, eandem Pytheas Basiliam nominat.
106Plinius maior, Naturalis historia, 6, 36; 7 (opus c.78)
[200] contra hoc quoque promunturium Gorgades insulae narrantur, Gorgonum quondam domus, bidui navigatione distantes a continente, ut tradit Xenophon Lampsacenus.
107Plinius maior, Naturalis historia, 7, 48; 3 (opus c.78)
[154] Anacreon poeta Arganthonio Tartesiorum regi CL tribuit annos, Cinyrae Cypriorum decem annis amplius, Aegimio CC, Theopompus Epimenidi Gnosio CLVII; Hellanicus quosdam in Aetolia Epiorum gentis ducenos explere, cui adstipulatur Damastes memorans Pictoreum ex his praecipuum corpore viribusque etiam CCC vixisse, [155] Ephorus Arcadum reges tricenis annis, Alexander Cornelius Dandonem quendam in Illyrico D vixisse, Xenophon in periplo Lutmiorum insulae regem DC atque, ut parce mentitus, filium eius DCCC. quae omnia inscitia temporum acciderunt.
108Plinius maior, Naturalis historia, 18, 5; 1 (opus c.78)
[22] Igitur de cultura agri praecipere principale fuit etiam apud exteros, siquidem et reges fecere, Hiero, Philometor, Attalus, Archelaus, et duces, Xenophon et Poenus etiam Mago, cui quidem tantum honorem senatus noster habuit Carthagine capta, ut, cum regulis Africae bibliothecas donaret, unius eius duodetriginta volumina censeret in Latinam linguam transferenda, cum iam M. Cato praecepta condidisset, [23] peritisque Punicae dandum negotium, in quo praecessit omnes vir clarissimae familiae D. Silanus.
109Plinius maior, Naturalis historia, 18, 60; 1 (opus c.78)
[224] Sementibus tempora plerique praesumunt et ab XI die autumnalis aequinoctii fruges serunt, novem a coronae exortu continuis diebus certo prope imbrium promisso, Xenophon non antequam deus signum dederit.
110Plinius maior, Naturalis historia, 34, 19; 64 (opus c.78)
— [79] Lycius Myronis discipulus fuit, qui fecit dignum praeceptore puerum sufflantem languidos ignes et Argonautas; Leochares aquilam sentientem, quid rapiat in Ganymede et cui ferat, parcentemque unguibus etiam per vestem puero, Autolycum pancratii victorem, propter quem Xenophon symposium scripsit, Iovemque illum Tonantem in Capitolio ante cuncta laudabilem, item Apollinem diadematum, Lyciscum mangonem, puerum subdolae ac fucatae vernilitatis, Lycius et ipse puerum suffitorem.
111Plinius minor, Epistolae, 7, 32, 2; 4 (auctor c.61–c.113)
Est enim, ut Xenophon ait, ἥδιστον ἄκουσμα ἔπαινος , utique si te mereri putes.
112Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 171 (vol. 2), l. 24 (auctor c.500)
Xenophon ἀπομνημονευμάτων primo: ἀλλὰ Σωκράτης γ᾽, ἔφη ὁ κατήγορος, τοὺς πατέρας προπηλακίζειν ἐδίδασκεν, πείθων μὲν τοὺς συνόντας ἑαυτῷ σοφωτέρους ποιεῖν τῶν πατέρων.
113Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 172 (vol. 2), l. 4 (auctor c.500)
Xenophon ἀπομνημονευμάτων secundo: Χαιρεφῶντα δέ ποτε καὶ Χαιρεκράτην, ἀδελφὼ μὲν ὄντε ἀλλήλων, ἑαυτῷ δὲ γνωρίμω, αἰσθόμενος διαφερομένω.
114Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 242 (vol. 2), l. 11 (auctor c.500)
Xenophon ἀπομνημονευμάτων primo: εἴ τις ἀρετὴν ἐπαγγελλόμενος ἀργύριον πράττοιτο.
115Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 296 (vol. 2), l. 21 (auctor c.500)
Xenophon apomnemoneumaton I: ἀλλὰ καὶ τοὺς φροντίζοντας τὰ τοιαῦτα μωραίνοντας ἐπεδείκνυεν.
116Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 297 (vol. 2), l. 4 (auctor c.500)
Xenophon in eodem: ταύτην γὰρ τὴν ἕξιν ὑγιεινήν τε ἱκανῶς εἶναι καὶ τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν οὐκ ἐμποδίζειν ἔφη.
117Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 302 (vol. 2), l. 26 (auctor c.500)
Aristophanes σφηξίν· νύκτωρ κατέκλινεν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ et Thucydides πρώτῃ· καθεζόμενοι εἰς τὸ Ἣραιον ἱκέται et Xenophon oeconomico: εἰ μή γε φανείης, ἔφη, καὶ εἰς τοῦτο ταὐτὰ ἐμοὶ ἐπιστάμενος et Herodotus: θρόνον, εἰς τὸν προκαθίζων ἐδίκαζεν.
118Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 304 (vol. 2), l. 20 (auctor c.500)
Xenophon Ἱέρωνι· ἐπεὶ δὴ ταῦτα αὐτοῦ ἤκουσεν, ὁ Σιμωνίδης εἶπεν· ἔοικεν τῷ ἔργῳ μέγα τι εἶναι ἡ τιμή, ἧς ὀρεγόμενοι οἱ ἄνθρωποι, ἀντὶ τοῦ ὀρέγονται.
119Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 367 (vol. 2), l. 6 (auctor c.500)
Xenophon παιδείας IIII: καὶ νῦν τὸ μὲν ἐπ᾽ ἐμοὶ οἴχομαι, τὸ δὲ ἐπί σοι σέσωσμαι.
120Quintilianus, Institutio Oratoria, 10, 1, 75; 153 (auctor 35-c.96)
Xenophon non excidit mihi, sed inter philosophos reddendus est.
121Rabanus Maurus, Commentaria in Ezechielem, 110, 0774B (auctor 780-856)
Lydos quoque illo tempore inter gentes robustissimas reputatos, quorum rex Croesus ab eodem Cyro captus sit, Xenophon scribit plenissime, et Libyas cum Trogodytis, et Aethiopibus venisse contra Ierusalem in Paralipomenon volumine legimus.
122Solinus, Collectanea Rerum Memorabilium, 19, 6; 9 (auctor fl.250)
Auctor est Xenophon Lampsacenus a litore Scytharum in insulam Abalciam triduo navigari: eius magnitudinem inmensam et paene similem continenti: nec longe Oeonas separari, quas qui habitent vivant ovis avium marinarum et avenis vulgo nascentibus: perinde alias propter constitutas aeque insulas, quarum Hippopodes indigenae humana usque ad vestigium forma in equinos pedes desinunt: esse et Phanesiorum, quorum aures adeo in effusam magnitudinem dilatentur, ut reliqua viscerum illis contegant nec amiculum aliud sit quam ut membris membra vestiant.
123Solinus, Collectanea Rerum Memorabilium, 56, 12; 17 (auctor fl.250)
Prodidit denique Xenophon Lampsacenus Hannonem Poenorum imperatorem in eas permeavisse repertasque ibi feminas aliti pernicitate atque ex omnibus quae apparuerunt duas captas tam hirto atque aspero corpore, ut ad argumentum spectandae rei duarum cutes miraculi gratia inter donaria Iunonis suspenderit, quae duravere usque ad tempora excidii Carthaginensis.
124Solinus, De mirabilibus mundi, 19; epil. (auctor fl.250)
Auctor est Xenophon Lampsacenus a litore Scytharum in insulam Abalciam triduo nauigari; eius magnitudinem inmensam et paene similem continenti; nec longe Oeonas separari, quas qui habitent uiuant ouis auium marinarum et auenis uulgo nascentibus; perinde alias propter constitutas aeque insulas, quarum Hippopodes indigenae humana usque ad uestigium forma in equinos pedes desinunt; esse et Phanesiorum, quorum aures adeo in effusam magnitudinem dilatentur, ut reliqua uiscerum illis contegant nec amiculum aliud sit quam ut membris membra uestiant.
125Solinus, De mirabilibus mundi, 56; epil. (auctor fl.250)
Prodidit denique Xenophon Lampsacenus Hannonem Poenorum imperatorem in eas permeauisse repertasque ibi feminas aliti pernicitate atque ex omnibus quae apparuerunt duas captas tam hirto atque aspero corpore, ut ad argumentum spectandae rei duarum cutes miraculi gratia inter donaria Iunonis suspenderit, quae durauere usque ad tempora excidii Carthaginensis.
126Sozomenus Socrates Theodoretus Cassiodorus, Historia tripartita, 69, 1065A (auctor 485-580)
Et haec de illo Socrate, qui apud Graecos mirabilis castitate, iustitia aliisque virtutibus habebatur; quem Plato mirabilis eorum philosophus, et Xenophon, et alter philosophorum thiasus ( id est chorus ), non solum tanquam Deo amabilem honorant, sed etiam ultra hominem sapuisse pronuntiant.
127Sozomenus Socrates Theodoretus Cassiodorus, Historia tripartita, 69, 1202C (auctor 485-580)
De qua civitate Xenophon in primo libro Helladicorum dicit, quia eam mutavit Alcibiades, et in ea constituit ut qui navigabant de Ponto, decimas ibi praeberent.
128Thomas Ebendorfer, Chronica Austriae, 8, 14; 471 (auctor 1388-1464)
Hinc Xenophon IIIº De dictis et Socratis memoria dignis Socratem refert dixisse: imperatorem namque et preparandi ea, que ad bellum conferunt, expertum esse oportet et ad victum militibus necessaria recipiendi, machinandi et operandi et ad hoc diligentem esse necesse est, corpore pacientem, prudentem, mitem, durum, simplicem, insidiatorem, cautum, liberalem, rapacem semper erga hostes, donandi plus quam habendi amatorem ac alias aggredi, ut pacem faciat, aptum et ydoneum, ut pre ceteris sit prudens in precipiendo, iustus in exequendo, moderatus in conversando et fortis terribilia aggrediendo, longe abstinens ab adulatorum contubernio, qui struunt decipulas pedibus innocentum et, quocumque se vertant, pudicis magnatorum auribus et naribus non odorem, sed fetorem ingerunt.
129Thomas Ebendorfer, Chronica Austriae, 8, 14; 473 (auctor 1388-1464)
' Ita Xenophon cuidam inquit.
130Titus Livius, Ab Urbe Condita libri 31-34, p1; 34 (auctor c.59BC-c.17)
, 172; Sulpicius Galba, C., 172 Summanus, 242 Sunium, 64, 66, 200 Syphax, 34 (ter) Syracusae 84 (ter), 90,420; Syracusani 92 (bis) Syria, 42, 328, 330 (see Coele), 382, 396, 408 Syrtis, 574 TAMIANI, 324 Tanagra, 352 Tarentum, 86, 432; Tarentini, 22 Tarraco, 458 (bis) Taygetus (mons), 490 Tegea, 482 Tempe, 194, 300, 308, 370 Tempsa, 534 (bis); Tempsanus ager, 534 Tendeba, 324 Tenedos, 50 Terentius Culleo, Q. (envoy to Carthage, 195 B.C.), 402; Terentius Varro, C. (consul, 216 B.C.), 36,144; Terentius Massiliota, L. 146; Terentius, L., 370, 382 Teuma, 190 Thapsus, 402, 404 Thasos, 358, 370, 382; Thasii, 90 Thaumacus, 190; Thaumaci, 160, 162 (bis) Thebae, 278, 280, 334, 354 (bis), 408; Thebani, 354; Thebae Phthiae, 256, 260, 286, 288, 308 (bis), 368 Theoxenos, 324 Therae, 324 Thermopylae, 68, 282, 370 Thessalia, 96, 120, 162, 186, 188 (quarter), 190 (bis), 192 (ter), 194 (bis), 204, 212, 216, 254, 256, 264, 274, 286, 288, 310, 328, 342, 408, 546 (bis), 548 (bis); Thessali, 180, 192, 194 (bis), 282, 294, 312, 324, 364, 368, 482, 500; Thessalica Tempe, 370 Thessalonica, 328 Thetideum, 290, 292 Thraecia and Thracia, 48, 370, 380, 382, 384, 564; Thraces, 76, 114, 230, 258 (bis), 284, 294, 308, 312, 314, 316, 324, 380 (bis), 384, 564 Thronium, 262, 282 Thurinus ager, 552 (bis) Tifata, 162 Timarum, 192 Timocrates, 492, 522 Timon, 286 Titinius, P., 60 Torona, 132 Tralles (Illyria), 102, 284 Tricca, 188 Triphylia (Elis), 164 (bis), 368; Triphylia (Thessalia), 188 Turda, 394 Turdetania, 458, 460, 462; Turdetani, 460, 464 (quater); Turduli, 460; Turdulum bellum, 466 Tuscus (vicus), 348 Tyrus, 404, 406, 572; Tyrius, 570, 572, 574, 580 UMBRIA, 8 VALERIUS, Laevinus, M. (consul, 210 B.C., propraetor, 201 B.C.), 10, 16 (bis), 20, 40, 146; Valerius Laevinus, P. and M. (sons of the above), 146; Valerius Flaccus, L. (praetor, 199 B.C., consul, 195 B.C.), 12, 146, 148, 154, 390 (ter), 392, 470, 526, 530, 534; Valerius Flaccus, L., 60, 62; Valerius Flaccus, C., 146 (bis), 172; Valerius Messala, M. (praetor, 193 B.C.), 554, 556; Valerius Falto, M. (praetor, 201 B.C.), 26; Valerius Antias (the annalist), 166, 302, 360 (bis), 374, 444, 456; Valerius, L. (tribune of plebs, 195 B.C.), 412, 414, 426 Veil, 176 Velitrae, 156, 176 Venus, 252, 258 Venusia, 144; Venusini, 144 Vermina, 34 (bis), 36, 58 Vibo, 10 Victorius, Q., 538 Villius Tappulus, P. (consul, 199 B.C.), 12, 146, 154 (bis), 160, 166, 168, 178, 240, 242, 342, 370, 382, 506, 568; Villius Tappulus, L. (praetor, 199 B.C.), 146, 154; Villius, P. (eques Romanus), 348 Volsci, 428 Volturnum, 532 Vulcanus, 242, 534 Vulturnus (river), 243 XENOPHON, 250 Xyniae, 190 (bis), 282 ZELASIUM, 134 Zephyrium, 332 Zeuxippus, 350, 352 (quater), 354 (sexies) Zeuxis, 318 Zmyrna, 378 (ter)
131Titus Livius, Ab Urbe Condita libri 31-34, 32, 32; 10 (auctor c.59BC-c.17)
[11] Cum imperatore Romano rex Amynander erat et Dionysodorus, Attali legatus, et Agesimbrotus, praefectus Rhodiae classis, et Phaeneas, princeps Aetolorum, et Achaei duo, Aristaenus et Xenophon.
132Varro, De agricultura, 1, 1; 17 (auctor 116BC-27BC)
Hi sunt, quos tu habere in consilio poteris, cum quid consulere voles, Hieron Siculus et Attalus Philometor: de philosophis Democritus physicus, Xenophon Socraticus, Aristoteles et Theophrastus peripatetici, Archytas Pythagoreus: item Amphilochus Atheniensis, Anaxipolis Thasius, Apollodorus Lemnius, Aristophanes Mallotes, Antigonus Cymaeus, Agathocles Chius, Apollonius Pergamenus, Aristandros Atheniensis, Bacchius Milesius, Bion Soleus, Chaeresteus et Chaereas Athenienses, Diodorus Prieneus, Dion Colophonius, Diophanes Nicaeensis, Epigenes Rhodios, Euagon Thasius, Euphronii duo, unus Atheniensis, alter Amphipolites, Hegesias Maronites, Menandri duo, unus Prieneus, alter Heracleotes, Nicesius Maronites, Pythion Rhodius.
133Ventura Pergamensis, Brevis doctrina dictaminis, 2, 4; 4 (opus c.1350)
Tertium scridens et rixosa coniunctio lit(t) erarum quam precipue faciunt R, S, X, ut Er(r)ar rusticus, Ars studiorum, Rex Xenophon.
134Vincentius Bellovacensis, Speculum doctrinale, 4, 39; 4 (auctor c. 1190-1264)
Valerius Maximus Facta et dicta memorabilia Valerius V libro Xenophon cum sacrificaret, maiorem e duobus filiis in prelio periisse cognovit, nec ideo cultum deorum dimittendum putavit.
135Vincentius Bellovacensis, Speculum doctrinale, 4, 139; 18 (auctor c. 1190-1264)
Valerius Maximus Facta et dicta memorabilia Valerius libro V Xenophon cum sacrificaret maiorem e duobus filiis in prelio periisse cognovit, nec ideo cultum deorum dimittendum putavit, sed tantummodo coronam deponere contentus fuit, quam ipsam percunctatus quonam modo cecidisset, ut audivit fortissime pugnantem interiisse, capiti reposuit.
136Vincentius Bellovacensis, Speculum doctrinale, 4, 172; 11 (auctor c. 1190-1264)
Xenophon Atheniensis Xenophon Ego conscientia teste didici maledicta contemnere.
137Vincentius Bellovacensis, Speculum doctrinale, 5, 132; 1 (auctor c. 1190-1264)
Xenophon Atheniensis Cyropedia Xenophon in libro de Cyro Cyrus maior moriens dixit; nolite arbitrari o filii mei charissimi, me cum a vobis recessero nusquam aut nullum fore.
138Vossius Gerardus Iohannes, Ars Historica, 1, 12; 84 (auctor 1577-1649)
Sane Xenophon in septem libris, quos de Cyri expeditione scripsit, id sedulo observat.
139Vossius Gerardus Iohannes, Ars Historica, 1, 18; 28 (auctor 1577-1649)
Neque movere debet, quod Xenophon id neglexerit.
140Vossius Gerardus Iohannes, Ars Historica, 1, 20; 75 (auctor 1577-1649)
Fecit hoc Xenophon, qui in opere de Cyri paedia varias conciones habet: ut illas, Chrysantae, Pheraulae, Assytiorum regis, Cyaxaris, Cambysis: et multo plurimas ipsius Cyri: atque inter alias illam, quam ad proceres habuit de ratione conservandi augendique imperii, quod pepererat: item quam morti vicinus habuit ad Cambysen et Tanaoxarem filios, quo eos ad fraternam concordiam hortaretur.
141Vossius Gerardus Iohannes, Ars Historica, 1, 20; 141 (auctor 1577-1649)
Arrianus quoque, ut in aliis Xenophontem imitatur, (unde et alter Xenophon dictus fuit) ita hac quoque in parte eius sequitur exemplum.
142Vossius Gerardus Iohannes, Ars Historica, 1, 23; 67 (auctor 1577-1649)
Sane Xenophon in Oeconomico iubet .
143Vossius Gerardus Iohannes, Ars Historica, 1, 26; 9 (auctor 1577-1649)
Sin non narratores solum, sed etiam exornatores esse volumus: potius nobis exemplo esse debent, e Graecis, Herodotus, Thucydides, Xenophon: e Latinis, Sallustius, Livius, Curtius, Tacitus.
144Vossius Gerardus Iohannes, Ars Historica, 1, 29; 66 (auctor 1577-1649)
Locus est libro secundo de Oratore: Denique etiam a philosophia profectus princeps Xenophon Socraticus ille; post ab Aristotele Callisthenes, comes Alexandri, scripsit historiam: et hic quidem Rhetorico pene more: ille autem superior, leniore quodam sono est usus, et qui illum impetum oratoris non habeat; vehemens fortasse minus, sed aliquanto tamen est, ut mihi quidem videtur, dulcior.
145Vossius Gerardus Iohannes, Gerardi Ioan. Vossii Et Clarorum Virorum Ad Eum Epistolae, 1, 23; 164 (auctor 1577-1649)
Cui consentit Xenophon, cum Lib.