'aegre' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 2240 hits      Show next 500

Nor id , p9, 9 found in
2Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1494A (auctor fl. 1173)
Nero, cuius aegre mundus Ferebat imperium.
3Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0719A (auctor c.1140–1212)
Promotus vero in regnum zelo zelatus est pro Christi fide, nimisque aegre ferens paganorum reliquias cultura idolorum regni sui foedare decorem, quinque nobilissimas civitates, Lincolniam, Legetestriam [Leicestriam], Staffordiam, Snotthingham [Nottingham], Derebi [Derby], quas eatenus coluerant, de manibus eorum extorsit: omnique infidelitate abrasa, Christianae fidei lumine illustravit.
4Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1099B (auctor 1010-1026)
Tunc sibi aegre dormienti vox blanda eum ita affatur: « Cur, inquit, desidia languescens, neglecto tuae valetudinis remedio, de tua vita sic omnino desperas?
5Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0054A (auctor -875)
victi ab Annibale Amilcaris filio, perdita exercitus parte, vix aegre evaserunt.
6Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0078D (auctor -875)
Verumtamen sequenti anno tanta fames Romae fuit, ut medio foro imperator correptus a populo, conviciis et fragminibus panis turpissime infestatus, aegre per Pseudotyrum in palatium refugerit.
6Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0078D (auctor -875)
Hic primus post omnia attentata facinora Romae Christianos suppliciis et mortibus affecit, ac per omnes provincias pari persecutione excruciari imperavit.
7Ado Viennensis, Vita S. Theuderii, 123, 0448B (auctor -875)
Cum autem tempus suae resolutionis instare cerneret, ferventius in alta mentis contemplatione perdurans, quasi vicinior ianuis coelestis vitae oculum mentis ad alia deflectere aegre ferebat.
8Ado Viennensis, Vita Theudarii abbatis Viennensis, 526; 62 (auctor c.800-875)
Cum autem tempus suae resolutionis instare cerneret, ferventius in alta mentis contemplatione perdurans, quasi vicinior ianuae caelestis vitae, oculum mentis ad alia deflectere aegre ac dure ferebat.
9Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0958B (auctor 814-878)
10. Talia cernens invidus diabolus, cuius invidia mors introivit in orbem terrarum, aegre ferebat: dolebat se ab iis expelli, quos dudum gaudebat sibi subiici.
10Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0611C (auctor c.910-c.992)
Cumque, ut ipse postmodum retulit, ad parendum sanctis imperiis quamvis aegre animum appulisset, in ipso mox legendi exordio ita universus dolor abscessit, ut nil doloris, pristinae nil molestiae resideret.
11Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0629A (auctor c.910-c.992)
Languores autem aegre se habentium non solum sua intercessione, sed etiam beati Petri Apostoli accepta auctoritate libere curabat.
12Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0642C (auctor c.910-c.992)
Ergo ut plura reticeam, qui multis aliis orationum fomenta porrexerat, gravi pressus incommodo valdeque se habens aegre, infirmus decumbebat.
13Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0707D (auctor 1110–1167)
Quae verba Alanus de Perci magni Alani filius nothus, miles strenuissimus et in militaribus negotiis probatissimus, aegre ferens, conversus ad comitem: Grande, inquit, verbum locutus es, et quod hodie pro vita tua efficere non valebis.
14Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0725B (auctor 1110–1167)
Promotus vero in regnum zelo zelatus est pro fide Christi, nimisque aegre ferens paganorum reliquias cultura idolorum regni sui foedare decorem, quinque nobilissimas civitates, Lincolniam, Leicestriam, Stanfordiam, Snotingaham, Derebt, quas eatenus incoluerant, de manibus eorum extorsit, omnique infidelitate abrasa Christianae fidei lumine illustravit.
15Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1185B
AGIUS. Non nego nunc vobis iustum satis esse dolorem, Non nego sat iustas esse simul lacrymas, Cum nisi cum gemitu membrum a membro dirimatur, Et corpus damnum sufferat aegre suum.
16Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0577C (auctor c.805–c.846)
Qui autem fieri potuerit ut Theodora, impotentis animi et furoris femina, distulerit de Vigilio, qui promissis de restituendo Anthimo minime steterat, vindictam agere, sunt inter rerum ecclesiasticarum scriptores qui haud se intelligere asseverant, ac proinde aegre eiusdem pontificis a Romana urbe abductionem ad subsequentes annos referunt, quae tamen citius quam anno 545 fieri non potuit.
17Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0650A (auctor c.805–c.846)
593. Ioannes a Castorio Ravennam veniente Romanae Ecclesiae notario monitus de pallio nonnisi certis diebus ferendo, id aegre tulerat.
18Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0675A (auctor c.805–c.846)
Utra ex his duabus S. Bartholomaei ecclesiis Mauro, Agnelloque abbatibus laudanda sit, aegre definiri potest.
19Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0689D (auctor c.805–c.846)
208, inde subiicit: « Hanc historiam ex Vitis Ravennatum archiepiscoporum a nobis descriptam facile coniici potest, tum ex his quae caeteri omnes gravissimi auctores tradiderunt, cum ex ipso rei merito, a vero longius aberrare, ab eiusque saeculi hominibus descriptam, qui arrogantia adversus Romanam Ecclesiam elati, eam subiectionem aegre ferebant.
20Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0700C (auctor c.805–c.846)
Scilicet abusus semel admissi per plura saecula perdurant, nec nisi aegre summaque cum difficultate tolluntur.
21Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0713A (auctor c.805–c.846)
II. Censeo itaque Felicem archiepiscopum Ravennatem in eo peccasse, quod praestare noluerit solitas cautiones sedi apostolicae cuiusmodi sunt illae, quae habentur in Libro diurno, quibus fortasse Felix aliquid addere, vel demere volebat in favorem Ecclesiae suae, pontificem vero iure expetivisse formula utendum, qua caeteri episcopi et metropolitae, quique in primis, ab ineuntis Ecclesiae aevo, et synodo, et ordinatione immediate Romano pontifici paruerant, utebantur; Felicem etiam exarchi auctoritate fretum, scriptum, « uti maluit, » fecisse, pontifice aegre id ferente, remque Deo divique Petri patrocinio committente.
22Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0468D (auctor c.805–c.846)
VI. Idem fere incommodum sequitur in sententia Bollandi, quandoquidem Marcellino sedem ultra septennium aegre protrahendam cognoscunt.
23Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0501C (auctor c.805–c.846)
VI. Quod ad sancti Ursi aetatem spectat, illud primo loco stabiliendae Ravennatum episcoporum successioni tricas iniicit, quod, cum Agnellus diserte tradat Ursum vitam cum morte commutavisse Idibus Aprilis ipso sanctae Resurrectionis die, quo olim templum a se aedificatum dedicaverat, cum nullo ex annis Paschatis componi potest dies tertiadecima Aprilis qui numerantur ab 396 usque ad 469. Sicut autem Ursi mors differri nequit usque ad hunc annum, ita contingere non potuit priori; licet enim brevissime sedisse diceremus Liberium III quem aegre etiam electum anno 392 ex coniecturis supra sustineri posse cognovimus, adhuc breve nimis Ursi tempus fuisset, nec sufficiens insigni templo construendo, dedicandoque, cuius etiam dedicationi per annum ad minus supervixisset, ut recurrente sancto Paschatis die vitam cum morte commutaverit.
24Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0728B (auctor 950-1008)
Pro cuius vita regina, aegre licet, obtinuit.
25Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0775D (auctor 950-1008)
Clotarius, aegre licet, oranti tamen filio concessit ut, contuitu honoris, quem Warnarius pater Godini gesserat, et remunerandae sedulitatis eius in regem supremae gratia, necis sententia mitigaretur.
26Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0786D (auctor 950-1008)
Quod quamvis Austrasii aegre tulerunt, metu tamen Dagoberti et ad praesens confirmaverunt et in posterum stabile fore promiserunt.
27Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0396C (auctor 950-1008)
Inter quos Sewinus Senonum archiepiscopus, primatum Galliae in ea synodo sibi usurpans, primatum quoque fugae arripuit, et, inter fugiendum, securi inter scapulas ictus lutoque a popularibus oblitus, aegre evasit.
28Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0947D (auctor fl. 800)
Iuvenis quidam, vocabulo Guisandus, typo febrium per tres menses aegre laborans, nihil revera de se aliud quam mortis casum suspicari valebat.
29Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0595A (auctor 1128-1203)
Partes occidentalis imperii tot sectarum corruptas haeresibus offensione contemplatus, aegre sustinui adeo invalescentem merito peccaminum in confessione Christi nominis corruptelam, cum ad instar cancri serpens, et palam iam se proferre non formidans Ecclesiae scandalum grave pariat et irrecuperabile detrimentum.
30Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0420D (auctor 1095-1125)
CAP. XVIII. - Boemundus adveniens, aegre persuasus est imperatoris homo fieri.
31Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0434A (auctor 1095-1125)
Exarserat enim idem Turcus in illius inaestimabilem pulchritudinem, unde nimium aegre ferebat ipsius absentiam, cui adeo praemia promiserat, quae illius animo sic insederant ut ad nefandum maritum rediret.
32Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0445B (auctor 1095-1125)
Sed magis ac magis tumultu ingruente, et populo necem Christianorum aegre ferente, et Baldewinum huius occisionis, tanquam mortiferi consilii, reum acclamante, talis ac tantus in eum fit concursus sagittarumque emissio, ut turrim, refugii causa et vitae suae necessitate compulsus, subire cogeretur.
33Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 103 (auctor ca.450-518)
Si autem interrogetis et qualiter: quia divisi, aegre; prospere, quia vicini.
34Alcuinus, Carmina, 101, 0807D (auctor 730-804)
Dextera quae gladios, quae fortia tela vibrabat, Nunc tremit, atque ori porrigit aegre cibum.
35Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0301B (auctor c.1103–1181)
Augusti assignavit, qua se debeant tuo conspectui praesentare, nos serenitati tuae in omnibus, in quibus cum Deo et iustitia possumus, cupienti animo volentes semper deferre, eos ad tuam praesentiam destinamus, rogantes attentius quatenus pro eo quod praedictus N. auctoritate apostolicae sedis suum voluit negotium diffiniri, non aegre ferat serenitas tua, non habeat ulla ratione molestum, nec factum episcopi in irritum aliquando contendat, neque iste hac occasione sui sentiat iuris defectum.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Non excidit a memoria nostra quam diligenter et affectuose olim per scripta nostra prudentiam tuam monuerimus, ut dilectum filium nostrum Balduinum super cancellaria Noviomensis Ecclesiae nullis indebitis vexationibus fatigares, quominus exinde suam iustitiam obtineret.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus T. Cantuariensi archiepiscopo et G. Londoniensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Cum recolimus et in mente nostra studiosa meditatione pensamus, quantum in principio schismatis et nostrae promotionis exordio fervens fuerit tuae charitatis devotio, quando nobis debito officio vel honore non tantum tenebaris astrictus, ex magna parte, ut non aegre feras, a tua videris devotione ferventissima tepuisse.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus W. Senonensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, et S. Meldensi episcopo, et dilecto filio abbati Vallis-Secretae, salutem et apostolicam benedictionem.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati et canonicis Sancti Victoris Paris.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio LUDOVICO Christianissimo Francorum regi, S. et A. B. Considerantibus nobis eximia gloriae tuae praeconia, nihil facile videtur occurrere quod te tanta commendatione dignum, et tam securum de sempiterna retributione possit efficere, quam quod sincera devotione religionem diligere comprobaris, et ad eam in regno tuo plantandam iuxta quod regiae convenit officio dignitatis, libenter intendis.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Ex insinuatione Danielis presbyteri S. Ioannis in Gandavo accepimus quod, cum ei et quibusdam aliis singulis annis exactionem pecuniae irrationabilem faceres, et in consuetudinem, duceres, illis te suppliciter et devote rogantibus ut te a tali exactione temperares, tu vehementer commotus atque turbatus, praedictum D. quia verbum proposuit, ab officio suspendisti, alios terrore minarum ad hoc inducens quod quidquid statueres de rebus eorum pro tuo nutu acciperes, et quod grave est, abbati S. Petri Gandensis firmiter praecepisti ut illo prorsus expulso, alium loco suo presbyterum substitueret.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Causam quae inter abbatem ecclesiae Omnium Sanctorum de insula Catalaunensi, et canonicos sanctae Trinitatis, super quodam coemeterio vertitur, experientiae vestrae audiendam committimus, et fine debito terminandam.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Ex parte G. sacerdotis Atrebatensis ad nos querela perlata est, quod canonici Atrebatensis Ecclesiae eum de ecclesia S. Mauritii, ubi per XV annos quiete se asserit ministrasse, per violentiam eiecerunt.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa conquestione H. mulieris de Suune, ad aures nostras pervenit quod, cum magister G. Laudunensis ei pro A. quondam domina de Rochenies pro XVIII libris fideiussisset, illa decessit, et praefata H. pecuniam suam nondum potuit rehabere.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Recepimus querelam leprosorum de Turribus super Marnam, quod monachi eiusdem villae, et presbyter Evirvinus in quosdam eorum, post appellationem ad nos factam, excommunicationis sententiam protulerunt, et tres de fratribus eorum, qui post illam sententiam decesserunt, fecerunt extra coemeterium sepeliri.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BERENGARIO priori ecclesiae Sanctae Mariae Montisdesiderii, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri ALFANO Capuano archiepiscopo, eiusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Cum ecclesia Maurimontensis, sicut nosti, pravis sit hominibus circumventa, tanto ad eius tuitionem promptior esse debet pastoralis sollicitudinis providentia, quanto facilius malignorum posset violentiis et rapinis succumbere, nisi ab eorum incursibus, rigore ecclesiasticae disciplinae defenderetur.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUIGONI Forensi comiti, salutem et apostolicam benedictionem.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus Narbonensi archiepiscopo et Helenensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis RIPRANDO archipresbytero Veronensis Ecclesiae eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris canonice substituendis in perpetuum.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati et fratribus Sancti Audoeni, salutem et apostolicam benedictionem.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Bremensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis Sanctae Opportunae tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis, in perpetuum.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Meldensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
36Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256A (auctor c.1103–1181)
Regiae magnitudini non credimus esse incognitum qualiter Dolensis Ecclesia, quam recolendae memoriae Childebertus quondam illustris rex Francorum fundasse dicitur, et magnis possessionibus privilegiisque dotasse, occasione controversiae quam habet cum Turonensi Ecclesia, gravata sit et attrita, et in spiritualibus et temporalibus plurimum diminuta.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Verum quoniam dubitamus utrum illi, quos excommunicatio tua involverat, secundum mandati nostri formam satisfecissent, ne illi de malitia sua valeant gloriari, et inaniter sibi applaudere, fraternitati vestrae per apostolica scripta mandamus, et in virtute obedientiae iniungimus quatenus, nisi illi, qui excommunicati fuerunt, per memoratum archiepiscopum et episcopum, vel per aliquem de mandato ipsorum absolutionis beneficium secundum formam nostram promeruerunt, et ecclesias et possessiones Cantuariensis Ecclesiae et omnium suorum, et omnes fructus inde perceptos infra viginti dies post commonitionem tuam et tuorum resignaverint, eos infra quindecim dies postquam litterae nostrae de hac causa ad praedictum archiepiscopum et episcopum pervenerint, in eamdem sententiam reductos, omni occasione et appellatione remota, tanquam excommunicatos vitetis, et ab omnibus per parochias vestras faciatis sicut publice excommunicatos vitari, donec ab ipsis supradicta omnia compleantur.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Si vero aliqui clerici ex ipsis praesumpserint celebrare divina, vel divinorum interesse celebrationi, vel aliquem sacerdotem ad celebrandum coegerint, ipsos omni officio et beneficio privatos denuntietis, et per totam terram regis faciatisiprivatos denuntiari.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Statuimus etiam ut quascunque possessiones, quaecunque bona eadem Ecclesia inpraesentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis iustis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Datum Tuscul.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
, V Idus Februarii.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Data Tusculi, V Idus Aprilis.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
, V Idus Iunii.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Cuius utique criminis poena; illud etiam persuadentes vel consentientes involvi beatus Augustinus ostendit dicens: Se periculose decipiunt, qui existimant eos tantum homicidas existere, qui manibus hominem occidunt, et non potius eos, per quorum consilium, et fraudem, et exhortationem homines exstinguuntur.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
, V Idus Septembris.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Datum Tuscul.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Daniel vero haec omnia inficians, constanter asseruit quod a praedecessore suo, ad repraesentationem praefati abbatis, praescriptam ecclesiam habuerit, et hac sola de causa eum episcopus officio et beneficio spoliasset, quia illi noluit quod postulaverat exhibere, et ei pro se et aliis compresbyteris audacter prohibuit ne tam frequenter adversus eos extorsiones exerceret.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Insuper etiam nihilominus districte praesenti pagina prohibemus ne alicui liceat parochianos Carnotensis Ecclesiae excommunicatos, vel nominatim interdictos prae vobis ad divina officia, aut ad sepulturam recipere, vel eis absque satisfactione congrua absolutionis beneficium indulgere.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Data Anagniae, V Idus Aprilis.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Unde quia tam immane facinus gravissima debet ultione puniri, ne aliis praestetur audacia delinquendi si eius excessus remanserit impunitus, regiam celsitudinem monemus attentius et mandamus, quatenus praedictum Robertum in regno tuo nulla ratione recipias nec ibi velis aliquatenus retineri, ut sic saltem suum corrigat et emendet excessum.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Monasterium videlicet Sancti Iacobi apud Fogiam cum pertinentiis suis, monasterium Sancti Nicolai in territorio eiusdem castri cum pertinentiis suis, monasterium Sancti Stephani quod in Matinanta consistit, cum pertinentiis suis, monasterium Sancti Salvatoris in territorio Placentiae cum pertinentiis suis, monasterium Sancti Petri Vallisbonae cum pertinentiis suis, monasterium Sancti Petri de Cellaria, quod situm est in territorio castri Calvelli cum pertinentiis suis, monasterium Sancti Bartholomaei de Carbonaria cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Andreae in monte Sancti Angeli cum pertinentiis suis, ecclesiam Sancti Pancratii extra portam Transtiberim, ecclesiam Sanctae Mariae intemeratae de Fabroro extra Florentiam, ecclesiam Sanctae Mariae extra civitatem Lucanam in loco qui dicitur Guamo, ecclesiam Sancti Michaelis extra Pisanam civitatem in loco qui dicitur Orticaria, ecclesiam Sancti Michaelis in Meleta, ecclesiam Sanctae Mariae in pede montis Sancti Angeli, ecclesiam Sancti Ioannis, ecclesiam Sancti Pauli Civitatens.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Statuentes ut nulli omnino hominum liceat hanc paginam nostrae confirmationis infringere, vel ei aliquatenus contraire.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis iustis modis, permittente Domino, poterit adipisci, firma vobis et his quae post vos successerint, et illibata permaneant.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Unde nolumus vos aegre ferre, vel habere ullo modo molestum, quod hi qui apud nos erant, non exspectato consilio vestro, fecerunt electionem, cum de voluntate et mandato nostro ad electionem processerint celebrandam.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Datum Laterani quinto Idus Aprilis.
37Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297D (auctor c.1103–1181)
Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostrae confirmationis infringere, aut ei ausu temerario contraire.
38Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 161 (auctor -1271)
Quod imperator aegre ferebat.
39Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 20; 418 (auctor -1271)
Hoc si aegre ferendum est, omnibus, qui in hanc vitam procreati sunt, utique commune est.
40Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0950C
Compertam ego mali famam aegre satis tuli, rem diligentissime inquisivi, inventam et agnitam, cooperante Domini nostri gratia, hoc progressu emendavi.
41Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1031B
Urgentibus vero ministris curiae, ut acceleraret ad regem expectantem, et moras aegre ferentem, quantocius venire ille nihil festinantius agens, aiebat: « Non opus est, inquit, ut nos rex exspectet, vescatur in nomine Domini.
42Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1044C
» Hoc eius responsum archiepiscopus satis aegre accipiens, suppressa paululum voce, tremebundus trementibus prae indignatione labiis adiecit a Sarisbiriensi episcopo, nomine Heriberto, inquirere quidnam et ipse animi haberet, super auxilio regi prospiciendo?
43Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0471B
Postquam eo conventum est, episcopus hoc initium orationis habuit: se aegre ferre tot motus in dies inrationabiliter adcrescere, oportere ad cognitionem suam et omnium qui iusta decernere velint referre, et has improbas seditiones, quibus plebs laeditur, agri depopulantur, debere comprimi.
44Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0478A
Talibus incommodis fatigati, aliquot diebus aegre obpugnationem sustinent.
45Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0481A
Set ille, non segniter muro ascenso, insidias de foris nesciens, se praecipitavit et aegre membris collisus est.
46Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 12; 24 (auctor 1460-1517)
rituque nefando Polluit Athei referens praecepta magistri; Cui bona summa fuit tantum sibi nata voluptas; Aegre passa minus.
47Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 109, 5; 4 (auctor fl.366-384)
iussu dei circumciditur — quod non utique sine dolore fit - et non aegre fert, ut posteris formam daret patientiae.
48Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 119, 5; 2 (auctor fl.366-384)
certi ergo sancti uiri, quod deus iudicium sibi eorum omnium quae in hQV mundo fiunt exceperit, tribulationes et damna et reliqua exitia uel contumelias non aegre tulerunt, sed et gratanter acceperunt, sicut et nostri apostoli, qui caesi gauisi sunt, quia digni habiti sunt pro nomine dei contumeliam pati.
49Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Colossenses, 17, 0442B (auctor 366-384)
Ut confirmet epistolam manu sua subscriptam dicit, memorans ut in mente habeant exitus eius, quos patiebatur pro salute gentium: et tales se praeberent ut non ferret aegre pati pro his iniurias.
50Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0210B (auctor 366-384)
Igitur intellectum eorum arguit, qui putabant forte quia ab incredulis, fornicariis, aut avaris, aut rapacibus, aut idolis servientibus prohibuisset, non a fratribus; et ideo illum qui uxorem patris habebat, inter se esse non aegre ferebant.
51Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0258B (auctor 366-384)
(Vers. 30.) Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat: id est, permittat potior inferiori, ut si potest dicat: nec aegre ferat; quia potest et illi dari donum, ut dicat, cum videtur inferior, quod potiori concessum non est.
52Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0262B (auctor 366-384)
Addit ad causam, quia non solum minoratus non est, sed et amplius propter constantiam, qua vigebat in Christo, afflictus est: quod non aegre ferens, dignior factus est.
53Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0275C (auctor 366-384)
Quoniam in prima pro quorumdam peccatis doctores eorum praecipue corripuerat, et multum fuerant contristati; nunc eos consolatur, suum eis proponens exemplum, et docens non debere aegre ferre, quod pro aliorum sunt salute correpti; cum ipse pro aliena salute periculis quotidie et morti subiaceat.
54Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Ephesios, 17, 0401A (auctor 366-384)
Non ignorantes utique carnales domini Deum omnium dominum esse communem, talia exigant servitia, qualia a se exigi non ferant aegre.
55Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Timotheum Secundam, 17, 0490A (auctor 366-384)
Si vero additum fuerit ad causam, ut et tribulationes ac pressuras non aegre pro nomine Domini patiamur, sustinentes haec, simul cum illo regnabimus; dignum est enim ut qui pro illo opprobria patitur et exitia, in regno eius gloriosus appareat.
56Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 38, 22, 2; 2 (auctor 340-397)
nam quod expoliamus, abicimus, quod superuestimus, includimus et ideo ingemescimus et laboramus, donec mortale hoc ueteris hominis indumentum errori effectum obnoxium nouitate suae uitae spiritalis absorbeatur, ut, si supra uenenum plurima mella fundantur, aegre ac nimis sero ueneni uirus aboletur, aqua etiam multa diu cum ueneni felle luctatur, si non illud expuat, sed absorbeat.
57Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 1; 5 (auctor 340-397)
ergo bonus et moralis magister ne qui desperatione frangatur aut taedio, quoniam uitae dulcis inlecebra constantem quoque mulcet adfectum, continuos uiuendi successus fidelibus pollicetur; frigent enim solacia sub metu mortis magnusque amoruitae aegre blanditias spei cum adpetitae salutis terrore conpensat.
58Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1969B (auctor 340-397)
Sed adventitia manu, aegre licet, compressa est tamen, octo millibus ferme Hebraeorum interemptis; inde in Arabiam iter direxit, ac nonnullae eius urbes subactae: tributa quoque Moabitis et Galaaditis iure victoriae ascripta.
59Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1972C (auctor 340-397)
Mulier, aegre licet, oranti tamen filio concessit, ut contuitu honorum quos gesserant, qui in huiusmodi invidiam arcessebantur, supremae necis sententia mitigaretur, atque eos tantum quos obnoxios suspectaret, et patrandi flagitii incentores fuisse urbe egredi iuberet.
60Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2021B (auctor 340-397)
Multiplicem itaque generationem Herodis metuens Antipater, aegre licet atque in primis tentamentis multum rege commoto, quod destitutis paterno auxilio nepotibus invideret dispositas copularum societates: ad postremum tantum effecit, ut sibi Aristobuli filia, atque ex ipso genitus Pherorae parentis sui filiae coniungeretur: tantum adulatione praevaluit, ut pactas nuptias solveret.
61Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0540C (auctor 340-397)
Ex probata Filii cum Patre similitudine, eumdem aeternum etiam esse haud aegre demonstrari, quod nihilominus astruitur e prophetia Esaiae, ac Ioannis Evangelio; cuius ultimi auctoritate obrui haeresiarchae declarantur.
62Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0936B (auctor 340-397)
Quod referri potest etiam ad Ecclesiae praeeminentes: Omne cor in moestitia, quando sapimus quae sunt carnalia, et corporeis voluptatibus aciem nostri cordis infodimus. Unde ait Dominus (Ezech. XI, 19) ad huiusmodi, quod dederit illis cor carneum. 29. A pedibus usque ad caput serpit lues dira morborum, quando laborant contagio, quando compatiuntur aliis, si quis effectu libidinis defraudetur, viduae pudorem expugnare non potuit, agrum invadere; et aegre cuncti invicem languores transferunt.
63Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1050B (auctor 340-397)
Et ideo ingemiscimus et laboramus, donec mortale hoc veteris hominis indumentum, et errori effectum obnoxium, novitate suae vitae spiritualis absorbeat; ut si supra venenum plurima mella fundantur, aegre ac nimis sero veneni virus aboletur.
64Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0899C (auctor 340-397)
Post epulas quoque volens dilationem attexere, eo quod iam vesper appropinquaret, generi precibus, aegre licet, tamen acquievit.
65Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis II, 16, 1276A (auctor 340-397)
Quomodo in MARCELLI, Laeti et amborum sororis causa constitutus sit iudex, et quare illam cognitionem ita susceperit, ut maluerit arbitrum agere, commemorat, litis exponit statum, ac Marcello damnum non aegre ferendum ostendit.
66Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 7, IX; 6 (auctor 340-397)
Ergo bonus et moralis magister ne quis desperatione frangatur aut taedio; quoniam vitae dulcis illecebra constantem quoque mulcet affectum, continuos vivendi successus fidelibus pollicetur: frigent enim solatia sub metu mortis, magnusque amor vitae aegre blanditias spei cum appetitae salutis terrore compensat.
67Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0228B (auctor 340-397)
Homines quam inviti subeunt vigiliarum munia, quam aegre unusquisque in castris periculum sortitus excubat, quod tuendum sibi regali praeceptione committitur!
68Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 4; 5 (auctor c.330–c.391)
Id enim studio curabatur ingenti, ne Iuliano discedente a Galliis immanissimus homo provinciarum statum aegre compositum licentius conturbaret.
69Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 6; 10 (auctor c.330–c.391)
Et quia Persarum rege ab difficultatem hiberni temporis aegre contruso reserata caeli temperie validior impetus timebatur, ad Transtigritanos reges et satrapas legati cum muneribus missi sunt amplis monituri cunctos et hortaturi nostra sentire et nihil fallax temptare vel fraudulentum.
70Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 8; 3 (auctor c.330–c.391)
Isaura enim antehac nimium potens olim subversa ut rebellatrix interniciva aegre vestigia claritudinis pristinae monstrat admodum pauca.
71Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 3; 10 (auctor c.330–c.391)
Haec augente vulgatius fama tantum aberat, ut proderet quisquam visa nocturna, cum aegre homines dormisse sese praesentibus faterentur externis, maerebantque docti quidam, quod apud Atlanteos nati non essent, ubi memorantur somnia non videri; quod unde eveniat, rerum scientissimis relinquamus.
72Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 38 (auctor c.330–c.391)
Aegre ferebat Silvanus ad consulatum potestatesque sublimes elatis indignis se et Vrsicinum solos post exsudatos magnos pro re publica labores et crebros ita fuisse despectos, ut ipse quidem per quaestiones familiarium sub diceptatione ignobili crudeliter agitatus commisisse in maiestatem arcesseretur, alter vero ab oriente raptus odiis inimicorum addiceretur; et haec assidue clam querebatur et palam.
73Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 7; 13 (auctor c.330–c.391)
Id enim ille Athanasio semper infestus, licet sciret impletum, tamen auctoritate quoque potiore aeternae urbis episcopi firmari desiderio nitebatur ardenti; quo non impetrato Liberius aegre populi metu, qui eius amore flagrabat, cum magna difficultate noctis medio potuit asportari.
74Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Sed cum subsererent quidam Silvanum paulo ante magistrum peditum per compendiosas vias, verum suspectas, quia tenebris multis umbrantur, cum octo auxiliarium milibus aegre transisse, fidentius Caesar audaciam viri fortis imitari magnopere nitebatur.
75Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 9; 3 (auctor c.330–c.391)
Qui cum fide concinente speculatorum aperte cognossent Saporem in extremis regni limitibus suorum sanguine fuso multiplici aegre propulsare gentes infestas, Tamsaporem ducem parti nostrae contiguum occultis per ignotos milites temptavere colloquiis, ut, si copiam fors dedisset, suaderet regi per litteras pacem tandem aliquando cum principe Romano firmare, ut hoc facto a latere damni securus perduelles advolaret assiduos.
76Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 10; 16 (auctor c.330–c.391)
Deinde intra septem montium culmina per acclivitates planitiemque posita urbis membra collustrans et suburbana, quidquid viderat primum, id eminere inter alia cuncta sperabat: Iovis Tarpei delubra, quantum terrenis divina praecellunt; lavacra in modum provinciarum exstructa; amphitheatri molem solidatam lapidis Tiburtini compage, ad cuius summitatem aegre visio humana conscendit; Pantheum velut regionem teretem speciosa celsitudine fornicatam; elatosque vertices scansili suggestu concharum priorum principum imitamenta portantes et Vrbis templum forumque Pacis et Pompei theatrum et Odeum et Stadium aliaque inter haec decora urbis aeternae.
77Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 12; 20 (auctor c.330–c.391)
Addiderat autem fiduciam nostris consideratio gemina recordantibus, quod anno nuper emenso Romanis per transrhenana spatia fusius volitantibus nec visus est quisquam laris sui defensor nec obvius stetit, sed concaede arborum densa undique semitis clausis sidere urente brumali aegre vixere barbari longius amendati quodque imperatore terras eorum ingresso nec resistere ausi nec apparere pacem impetraverunt suppliciter obsecrantes.
78Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 17, 6; 2 (auctor c.330–c.391)
Ad quos repellendos cum valida manu missus Barbatio, in locum Silvani peditum promotus magister, ignavus, sed verbis effusior, alacritate militum vehementer erecta prostravit acerrime multos ita, ut exigua portio, quae periculi metu se dedit in fugam, aegre dilapsa lares suos non sine lacrimis reviseret et lamentis.
79Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 4; 5 (auctor c.330–c.391)
Qui ut coluber copia virus exuberans natorum multitudinem etimatum aegre serpentium excitans ad nocendum emittebat cubicularios iam adultos, ut inter ministeria vitae secretioris gracilitate vocis semper puerilis et blandae apud principis aures nimium patulas existimationem viri fortis invidia gravi pulsarent.
80Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 7; 1 (auctor c.330–c.391)
Postquam reges Nineve, Adiabenae ingenti civitate, transmissa in medio pontis Anzabae hostiis caesis extisque prosperantibus transiere laetissimi, coniectantes nos residuam plebem omnem aegre penetrare post triduum posse citius exinde ad satrapen reversi quievimus hospitalibus officiis recreati.
81Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 1; 11 (auctor c.330–c.391)
Et post interneciva certamina ad usque finem diei protenta, cum iam noctis esset initium, per acervos caesorum et scaturrigines sanguinis aegre defensum caligine tenebrarum extrahitur corpus, ut apud Troiam quondam super comite Thessali ducis exanimi socii Marte acerrimo conflixerunt Quo funere regia maesta et optimatibus universis cum parente subita clade perculsis indicto iustitio iuvenis nobilitate commendabilis et dilectus ritu nationis propriae lugebatur.
82Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 6; 5 (auctor c.330–c.391)
Inopes nos consilii et, quid opponi deberet saevientibus, ambigentes id potissimum aegre isdem assentientibus tandem elegimus, ut, quoniam ultra ferri non poterant, paulisper morati custodias aggredi permitterentur hostiles, quae non procul erant a coniectu locatae telorum, ut eis perruptis pergerent prorsus.
83Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 8; 8 (auctor c.330–c.391)
Fugaci equo nudo et infreni calonum quidam sedens, ne labi possit, ex more habenam, qua ductabatur, sinistra manu artius illigavit moxque decussus vinculi nodum abrumpere nequiens per avia saltusque membratim discerptus iumentum exhaustum cursu pondere cadaveris detinebat, cuius dorsuali comprensi servitio usus in tempore cum isdem sociis ad fontes sulphureos aquarum suapte natura calentium aegre perveni.
84Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 7; 14 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam angustae calles difficiliorem aditum dabant ad muros aptatique arietes aegre promovebantur manualium saxorum sagittarumque metu arcente, nec ballistae tamen cessavere nec scorpiones, illae tela torquentes, hi lapides crebros, qualique simul ardentes pice et bitumine illiti, quorum assiduitate per proclive labentium machinae haerebant velut altis radicibus fixae, easque malleoli et faces iactae destinatius exurebant.
85Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 7; 26 (auctor c.330–c.391)
Verebatur enim, quod accidit, ne amissionem castrorum ingentium ferentes aegre Romani ad eadem obsidenda viribus magnis accingerentur.
86Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 11; 27 (auctor c.330–c.391)
Et quia conspectum abstulerant fumi nigerrimae nubes, classico excitante in pugnam legiones procinctae celeri gradu venerunt et succrescente paulatim ardore bellandi, cum ventum fuisset in manus, repente machinae omnes effusis ignibus urebantur praeter maiorem, quam direptis restibus, quibus e muro iactis implicabatur, virorum fortium acrior nisus aegre semustam extraxit.
87Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 9; 16 (auctor c.330–c.391)
" Sed ut haec laudanda et bonis moderatoribus aemulanda, ita illud amarum et notabile fuit, quod aegre sub eo a curialibus quisquam appetitus, licet privilegiis et stipendiorum numero et originis penitus alienae firmitudine communitus, ius obtinebat aequissimum, adeo ut plerique territi emercarentur molestias pretiis clandestinis.
88Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 15; 15 (auctor c.330–c.391)
Oriens autem inde, ut dictum est, propellitur e paludibus ad usque cataractas insulasque efficit plures, quarum aliquae ita porrectis spatiis dicuntur extentae, ut singulas aegre tertio die relinquat.
89Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 1; 4 (auctor c.330–c.391)
Et licet accidentium varietatem sollicita mente praecipiens multiplicatos expeditionis apparatus flagranti studio perurgeret, diligentiam tamen ubique dividens imperiique sui memoriam magnitudine operum gestiens propagare ambitiosum quondam apud Hierosolyma templum, quod post multa et interneciva certamina obsidente Vespasiano posteaque Tito aegre est oppugnatum, instaurare sumptibus cogitabat immodicis negotiumque maturandum Alypio dederat Antiochensi, qui olim Britannias curaverat pro praefectis.
90Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 6; 1 (auctor c.330–c.391)
Res adigit huc prolapsa ut in excessu celeri situm monstrare Persidis descriptionibus gentium curiose digestis, in quibus aegre vera dixere paucissimi.
91Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 2; 32 (auctor c.330–c.391)
Aemilianus enim testudine lapidea tectam successerat portam, sub qua tutus et latens, dum moles saxeas detegunt hostes, urbem nudatam irrupit; Iulianus vero locum patentem aggressus obumbrata caeli facie fragmentis montium et missilibus aegre repulsus abscessit.
92Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 4; 18 (auctor c.330–c.391)
Accedebat his haud levius malum, quod lecta manus et copiosa, quae obsidebatur, nullis ad deditionem illecebris flectebatur, sed tamquam superatura vel devota cineribus patriae resistebat Adversus eam aegre retentabatur inferens se protervius miles et pugnam vel aequo campo iustoque proelio poscens, cumque receptui caneretur, assidue animosis hostem urgendi conatibus urebatur.
93Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 6; 21 (auctor c.330–c.391)
Abunde ratus post haec prosperitates similes adventare complures hostias Marti parabat Vltori et ex tauris pulcherrimis decem ad hoc perductis nondum aris admoti voluntate sua novem procubuere tristissimi, decimus vero, qui diffractis vinculis lapsus aegre reductus est, mactatus ominosa signa monstravit.
94Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 3; 15 (auctor c.330–c.391)
Aedificia erigere exoriens nova vel vetusta quaedam instaurans non ex titulis solitis parari iubebat impensas, sed si ferrum quaerebatur aut plumbum aut aes aut quidquam simile, apparitores immittebantur, qui velut ementes diversas raperent species nulla pretia persolvendo, unde accensorum iracundiam pauperum damna deflentium crebra aegre potuit celeri vitare digressu.
95Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 3; 19 (auctor c.330–c.391)
Et in concertatione superaverat Damasus parte, quae ei favebat, instante constatque in basilica Sicinini, ubi ritus Christiani est conventiculum, uno die centum triginta septem reperta cadavera peremptorum efferatamque diu plebem aegre postea delenitam.
96Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 1; 36 (auctor c.330–c.391)
Qui cum rem librata iustitia comperisset eumque ad Boas, Delmatiae locum, exterminasset, aegre imperatoris iracundiam tulit perciti vehementer, quod hominem addictum, ut ipse proposuerat, morti clementiori sententia didicerat plexum.
97Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 2; 9 (auctor c.330–c.391)
Verum haec et similia loquentes in cassum cum nec audirentur nec quietum aliquid vel mite referri sentirent, filiorum flentes exitium discesserunt isdemque aegre digressis ex abdito collis propinqui sinu barbaricus prosiluit globus optimatibus danda responsa, ut intellegi dabatur, opperiens adortus milites seminudos humum etiamtum gestantes expeditis agiliter gladiis obtruncabant, inter quos etiam duces ambo sunt caesi.
98Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 2; 22 (auctor c.330–c.391)
Accesserat hoc quoque eodem tempore ad Valentis ceteras laudes, quod, cum in aliis ita saeviret infeste, ut poenarum maiores aegre ferret finiri cum morte dolores, Numerium tribunum, malitia quendam exsuperantem, isdem diebus convictum confessumque, quod exsecto vivae mulieris ventre atque intempestivo partu extracto infernis manibus excitis de permutatione imperii consulere ausus est, familiaritatis contuitu ordine omni mussante abire iussit illaesum salutem et invidendas opes et militiae statum integrum retenturum.
99Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 5; 12 (auctor c.330–c.391)
Ibi magnificis verbis atque prudentibus spe cunctorum erecta reversus Sitifim consociato indigena milite cum eo, quem ipse perduxerat, aegre perpetiens moras ad procinctus ire ocius festinabat.
100Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 5; 19 (auctor c.330–c.391)
Quae dum ita procedunt, Mascizel reparatis viribus nationum confinium adminicula ductans conserta manu cum nostris fusis e parte suorum pluribus ipse equi pernicitate aegre discrimine mortis exemptus est.
101Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 10; 22 (auctor c.330–c.391)
Vt enim ille, quia perimere iaculis plurimas feras spectante consueverat populo et centum leones in amphitheatrali circulo simul emissos telorum vario genere nullo geminato vulnere contruncavit, ultra hominem exsultavit, ita hic quoque intra saepta, quae appellant vivaria, sagittarum pulsibus crebris dentatas conficiens bestias incidentia multa parvi ducebat et seria eo tempore, quo etiam, si imperium Marcus regeret Antoninus, aegre sine collegis similibus et magna sobrietate consiliorum lenire luctuosos rei publicae poterat casus.
102Ammianus Marcellinus, Res gestae, 14, 8, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Isaura enim antehac nimium potens, olim subversa ut rebellatrix interneciva, aegre vestigia claritudinis pristinae monstrat admodum pauca.
103Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 3, 6; 12 (auctor c.330–c.391)
Haec augente vulgatius fama, tantum aberat, ut proderet quisquam visa nocturna, ut contra aegre homines dormisse sese praesentibus faterentur externis, maerebantque docti quidam, quod apud Atlanteos nati non essent, ubi memorantur somnia non videri; quod unde eveniat, rerum scientissimis relinquamus.
104Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 5, 28; 42 (auctor c.330–c.391)
Aegre ferebat Silvanus ad consulatum potestatesque sublimes elatis indignis, se et Ursicinum solos post exsudatos magnos pro re publica labores et crebros, ita fuisse despectos, ut ipse quidem per quaestiones familiarium sub disceptatione ignobili crudeliter agitatus, commisisse in maiestatem arcesseretur, alter vero ab oriente raptus odiis inimicorum addiceretur; et haec assidue clam querebatur et palam.
105Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 7, 10; 13 (auctor c.330–c.391)
Id enim ille Athanasio semper infestus, licet sciret impletum, tamen auctoritate quoque potiore aeternae urbis episcopi firmari desiderio nitebatur ardenti; quo non impetrato, Liberius aegre populi metu, qui eius amore flagrabat, cum magna difficultate noctis medio potuit asportari.
106Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 2, 4; 5 (auctor c.330–c.391)
Sed cum subsererent quidam, Silvanum paulo ante magistrum peditum per compendiosas vias, verum suspectas, quia ramorum tenebris multis umbrantur, cum octo auxiliarium milibus aegre transisse, fidentius Caesar audaciam viri fortis imitari magnopere nitebatur.
107Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 9, 3; 4 (auctor c.330–c.391)
Qui cum fide concinente speculatorum aperte cognossent Saporem in extremis regni limitibus, suorum sanguine fuso multiplici, aegre propulsare gentes infestas, Tamsaporem ducem parti nostrae contiguum, occultis per ignotos milites temptavere colloquiis, ut si copiam fors dedisset, suaderet regi per litteras pacem tandem aliquando cum principe Romano firmare, ut hoc facto ab occidentali latere omni securus, perduelles involaret assiduos.
108Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 10, 14; 18 (auctor c.330–c.391)
Deinde intra septem montium culmina, per acclivitates planitiemque posita urbis membra collustrans et suburbana, quicquid viderat primum, id eminere inter alia cuncta sperabat: Iovis Tarpei delubra, quantum terrenis divina praecellunt; lavacra in modum provinciarum exstructa; amphitheatri molem solidatam lapidis Tiburtini compage, ad cuius summitatem aegre visio humana conscendit; Pantheum velut regionem teretem speciosa celsitudine fornicatam; elatosque vertices qui scansili suggestu consurgunt, priorum principum imitamenta portantes, et Urbis templum forumque Pacis, et Pompei theatrum et Odeum et Stadium, aliaque inter haec decora urbis aeternae.
109Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 12, 15; 19 (auctor c.330–c.391)
Addiderat autem fiduciam nostris consideratio gemina, recordantibus quod anno nuper emenso, Romanis per transrhenana spatia fusius volitantibus, nec visus est quisquam laris sui defensor, nec obvius stetit, sed concaede arborum densa undique semitis clausis, sidere urente brumali, aegre vixere barbari longius amendati, quodque imperatore terras eorum ingresso, nec resistere ausi, nec apparere, pacem impetraverunt, suppliciter obsecrantes.
110Ammianus Marcellinus, Res gestae, 17, 6, 2; 3 (auctor c.330–c.391)
Ad quos repellendos cum valida manu missus Barbatio, in locum Silvani peditum promotus magister, ignavus sed verbis effusior, alacritate militum vehementer erecta, prostravit acerrime multos, ita ut exigua portio, quae periculi metu se dedit in fugam, aegre dilapsa, lares suos non sine lacrimis reviseret et lamentis.
111Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 4, 4; 6 (auctor c.330–c.391)
Qui ut coluber copia virus exuberans, natorum multitudinem etiam tum aegre serpentium, excitans ad nocendum, emittebat cubicularios iam adultos, ut inter ministeria vitae secretioris, gracilitate vocis semper puerilis et blandae, apud principis aures nimium patulas, existimationem viri fortis invidia gravi pulsarent.
112Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 7, 1; 3 (auctor c.330–c.391)
Postquam reges Nineve Adiabenae ingenti civitate transmissa, in medio pontis Anzabae hostiis caesis, extisque prosperantibus, transiere laetissimi, coniectantes nos residuam plebem omnem aegre penetrare post triduum posse, citius exinde ad satrapen reversi quievimus, hospitalibus officiis recreati.
113Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 1, 9; 12 (auctor c.330–c.391)
Et post interneciva certamina, ad usque finem diei protenta, cum iam noctis esset initium, per acervos caesorum et scaturigines sanguinis aegre defensum caligine tenebrarum extrahitur corpus, ut apud Troiam quondam super comite Thessali ducis exanimi socii Marte acerrimo conflixerunt.
114Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 6, 5; 6 (auctor c.330–c.391)
Inopes nos consilii, et quid opponi deberet saevientibus ambigentes, id potissimum aegre eisdem assentientibus, tandem elegimus, ut quoniam ultra ferri non poterant, paulisper morati, custodias aggredi permitterentur hostiles, quae non procul erant a coniectu locatae telorum, ut eis perruptis, pergerent prorsus.
115Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 8, 7; 10 (auctor c.330–c.391)
Fugaci equo nudo et infreni calonum quidam sedens (ne labi possit) ex more habenam qua ductabatur sinistra manu artius illigavit, moxque decussus, vinculi nodum abrumpere nequiens, per avia saltusque membratim discerptus, iumentum exhaustum cursu pondere cadaveris detinebat, cuius dorsuali comprensi servitio usus in tempore, cum eisdem sociis ad fontes sulphureos aquarum, suapte natura calentium, aegre perveni.
116Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 7, 10; 15 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam angustae calles difficiliorem aditum dabant ad muros, aptatique arietes aegre promovebantur, manualium saxorum, sagittarumque metu arcente, nec ballistae tamen cessavere nec scorpiones, illae tela torquentes, hi lapides crebros, qualique simul ardentes pice et bitumine illiti, quorum assiduitate per proclive labentium, machinae haerebant velut altis radicibus fixae, easque malleoli et faces iactae destinatius exurebant.
117Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 7, 16; 26 (auctor c.330–c.391)
Verebatur enim quod accidit, ne amissionem castrorum ingentium ferentes aegre Romani, ad eadem obsidenda viribus magnis accingerentur.
118Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 11, 19; 28 (auctor c.330–c.391)
Et quia conspectum abstulerant fumi nigerrimae nubes, classico excitante in pugnam, legiones procinctae celeri gradu venerunt, et subcrescente paulatim ardore bellandi, cum ventum fuisset ad manus, repente machinae omnes effusis ignibus urebantur praeter maiorem, quam diruptis restibus quibus e muro iactis implicabatur, virorum fortium acrior nisus aegre semustam extraxit.
119Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 4, 6; 8 (auctor c.330–c.391)
Id enim studio curabatur ingenti, ne Iuliano discedente a Galliis, immanissimus homo provinciarum statum aegre compositum, licentius conturbaret.
120Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 6, 7; 9 (auctor c.330–c.391)
Et quia a Persarum rege ad sua ob difficultatem hiberni temporis aegre contruso, reserata caeli temperie validior impetus timebatur, ad Transtigritanos reges et satrapas legati cum muneribus missi sunt amplis, monituri cunctos et hortaturi, nostra sentire, et nihil fallax temptare vel fraudulentum.
121Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 9, 12; 17 (auctor c.330–c.391)
Sed ut haec laudanda et bonis moderatoribus aemulanda, ita illud amarum et notabile fuit, quod aegre sub eo a curialibus quisquam appetitus, licet privilegiis et stipendiorum numero et originis penitus alienae firmitudine communitus, ius obtinebat aequissimum, adeo ut plerique territi emercarentur molestias pretiis clandestinis et magnis.
122Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 15, 11; 15 (auctor c.330–c.391)
Oriens autem inde (ut dictum est) propellitur e paludibus ad usque cataractas, insulasque efficit plures, quarum aliquae ita porrectis spatiis dicuntur extentae, ut singulas aegre tertio die relinquat.
123Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 1, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Et licet accidentium varietatem sollicita mente praecipiens, multiplicatos expeditionis apparatus flagranti studio perurgeret, diligentiam tamen ubique dividens, imperiique sui memoriam, magnitudine operum gestiens propagare, ambitiosum quondam apud Hierosolymam templum, quod post multa et interneciva certamina, obsidente Vespasiano, posteaque Tito, aegre est expugnatum, instaurare sumptibus cogitabat immodicis, negotiumque maturandum Alypio dederat Antiochensi qui olim Britannias curaverat pro praefectis.
124Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 6, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Res adigit huc prolapsa ut in excessu celeri situm monstrare Persidis, descriptionibus gentium curiose digestis, in quibus aegre vera dixere paucissimi.
125Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 2, 17; 34 (auctor c.330–c.391)
Aemilianus enim testudine lapidea tectam successerat portam, sub qua tutus et latens, dum moles saxeas detegunt hostes, urbem nudatam irrupit, Iulianus vero locum patentem aggressus, obumbrata caeli facie fragmentis montium et missilibus aegre repulsus, abscessit.
126Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 4, 11; 19 (auctor c.330–c.391)
Adversus eam aegre retentabatur, inferens se protervius miles, et pugnam vel aequo campo, iustoque proelio poscens, cumque receptui caneretur, assidue animosis hostem urgendi conatibus urebatur.
127Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 6, 17; 22 (auctor c.330–c.391)
Abunde ratus post haec prosperitates similis adventare, complures hostias Marti parabat ultori, et ex tauris pulcherrimis decem ad hoc perductis, nondum aris admoti, voluntate sua novem procubuere tristissimi, decimus vero, qui diffractis vinculis lapsus aegre reductus est, mactatus ominosa signa monstravit.
128Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 3, 10; 17 (auctor c.330–c.391)
Aedificia erigere exordiens nova, vel vetusta quaedam instaurans, non ex titulis solitis parari iubebat impensas, sed si ferrum quaerebatur, aut plumbum, aut aes aut quicquam simile, apparitores immittebantur, qui velut ementes diversas raperent species, nulla pretia persolvendo, unde accensorum iracundiam pauperum, damna deflentium crebra, aegre potuit celeri vitare digressu.
129Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 3, 13; 22 (auctor c.330–c.391)
Constatque in basilica Sicinini, ubi ritus Christiani est conventiculum, uno die centum triginta septem reperta cadavera peremptorum, efferatamque diu plebem aegre postea delenitam.
130Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 1, 23; 37 (auctor c.330–c.391)
Qui cum rem librata iustitia comperisset, eumque ad Boas, Delmatiae locum, exterminasset, aegre imperatoris iracundiam tulit, perciti vehementer, quod hominem addictum (ut ipse proposuerat) morti, clementiori sententia didicerat plexum.
131Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 2, 8; 13 (auctor c.330–c.391)
Verum haec et similia loquentes in cassum, cum nec audirentur, nec quietum aliquid vel mite referri sentirent, filiorum flentes exitium discesserunt, eisdemque aegre digressis, ex abdito collis propinqui sinu, barbaricus prosiluit globus, optimatibus tum danda responsa (ut intellegi dabatur) opperiens: et adortus milites seminudos, humum etiam tum gestantes, expeditis agiliter gladiis, obtruncabant, inter quos etiam duces ambo sunt caesi.
132Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 2, 17; 22 (auctor c.330–c.391)
Accesserat hoc quoque eodem tempore ad Valentis ceteras laudes, quod cum in aliis ita saeviret infeste, ut poenarum maiores aegre ferret finiri cum morte dolores, Numerium tribunum, malitia quendam exsuperantem, eisdem diebus convictum, confessumque quod exsecto vivae mulieris ventre, atque intempestivo partu extracto, infernis manibus excitis, de permutatione imperii consulere ausus est, familiaritatis contuitu, ordine omni mussante, abire iussit, inlaesum, salutem et invidendas opes et militiae statum integrum retenturum.
133Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 5, 9; 13 (auctor c.330–c.391)
Ibi magnificis verbis atque prudentibus spe cunctorum erecta, reversus Sitifim, consociato indigena milite cum eo quem ipse perduxerat, aegre perpetiens moras, ad procinctus ire ocius festinabat.
134Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 5, 14; 20 (auctor c.330–c.391)
Quae dum ita procedunt, Mascizel reparatis viribus nationum confinium adminicula ductans, conserta manu cum nostris, fusis e parte suorum compluribus, ipse equi pernicitate aegre discrimine mortis exemptus est.
135Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 10, 19; 22 (auctor c.330–c.391)
Ut enim ille, quia perimere iaculis plurimas feras spectante consueverat populo, et centum leones in amphitheatrali circulo simul emissos, telorum vario genere, nullo geminato vulnere, contruncavit, ultra hominem exsultavit, ita hic quoque, intra saepta quae appellant vivaria, sagittarum pulsibus crebris dentatas conficiens bestias, incidentia multa parvi ducebat et seria: eo tempore quo etiam si imperium Marcus regeret Antoninus, aegre sine collegis similibus et magna sobrietate consiliorum, lenire luctuosos rei publicae poterat casus.
136Ammonio Andrea, Carmina, 1, 22; 3 (auctor 1478-1517)
Refrixit ille mentis et brevis furor, Ac paucula haec aegre potui ad te scribere: Addam, sed haec Apolline invito tamen, Erasme, nostri saeculi decus, vale.
137Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0592B
Num quidnam hoc solum ei non valebat inferre dolorem incomparabilem super infirmitatem quae enim aegre deprimebat?
138Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0701D
Hic enim beatus antistes quando divini mysterii sacramenta celebrabat, non, sicut ecclesiasticus mos habet, in pontificali throno, sed in eius subpedaneo scabello residebat; quod populi aspicientes, aegre accipiebant, et conquerentes acclamabant: Oportet, o Pater, in tua te sedere cathedra; et cum crebro id ipsum repeterent, surgens Domini minister eiusmodi querelas tranquilla voce sedabat, et iterum in eodem scabello residebat.
139Anonymus, Carmina Priapea, XXVIII; 1 (opus c.100)
Tu, qui non bene cogitas et aegre carpendo tibi temperas ab horto, pedicabere fascino pedali.
140Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 154 (opus c.400)
MANV sensus hoc est: sic Sibylla, cum aegre ferret se furere, ut omnibus futura praediceret, de tot fatorum diversitate et multitudine superba manu excerpsit fata Romana, id est libros Sibyllinos scripsit ad solos Romanos pertinentes.
141Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 56 (opus c.400)
POMPEIVM V. L. sensus hic est: merito omnes gentes aegre ferre, quod tarde Caesar opprimitur; cum enim eas transcurrens et transiens subegeris, nunc in solo Caesare tuam victoriam demoraris.
142Anonymus, Alexandri Magni Macedonis epitoma rerum gestarum, p1; 140 (opus c.363)
Itaque impressione facta multi paucos diuque resistentes acerrimo certamine aegre superatos omnes interfecerunt.
143Anonymus, De morte testamentoque Alexandri Magni, 87; 2 (opus c.350)
Id cum Alexander aegre ferret, voluit inimicitiarum minuendarum causa Antipatrum ad se accersire Craterumque in eius locum submittere.
144Anonymus, De morte testamentoque Alexandri Magni, 112; 1 (opus c.350)
Iamque vis veneni linguam debilitabat tenebraeque oculis obversabantur: conixus aegre cum gemitu dixit: "accipe me, sancte Hercules ac Minerva, vosque amici, bene valete.
145Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 25; 13 (opus c.500)
Apollonius vero dictum aegre ferens ait ad eum: «Quid narras, pessime hominum?
146Anonymus, Itinerarium Alexandri, 14; 4 (opus c.340)
Ipse denique mox Darius curru relicto et in curru insignibus regiis aegre illi fortunae eximitur, affectibus quoque in tentoriis regiis hosti relictis dolori dedecorique (spolia tam foeda quam bello non necessaria), matre uel coniuge comitantibus filiabusque duabus et filio.
147Anonymus, Itinerarium Alexandri, 26; 6 (opus c.340)
Laeuum uero quod Darii cornu dextro obuiabat, aegre satis cura Parmenionis tuebatur; repensarentque Persae damna praedicta, ni Darium Alexander insequens per internuntium nosceret Parmenionis res uergere damno haud leui, eoque comperto et ancipiti satis bello eminus uiso regressus eidem subpetiaretur.
148Anonymus, Periochae Livii, 39; 12 (opus fl.c.350)
Cuius origo inde fluxit, quod Philippus aegre ferebat regnum suum a Romanis inminui et quod cogeretur a Thracibus alisque locis praesidia deducere.
149Anonymus, Periochae Livii, 57; 3 (opus fl.c.350)
Aegre propter onus incedenti dicebat: cum gladio te uallare scieris, uallum ferre desinito; alii scutum parum habiliter ferenti, amplius eum scutum iusto ferre, neque id se reprehendere, quando melius scuto quam gladio uteretur.
150Anonymus, Acta Proconsularia [CSEL], 4; 1
Galerius Maximus collocutus cum concilio sententiam uix et aegre dixit uerbis huiusmodi: diu sacrilega mente uixisti et i plurimos nefariae tibi conspirationis homines adgregasti et inimicrnn te diis Romanis et religionibus sacris constituisti, nec te Ipii et sacratissimi principes Yalerianus et Gallienas Augusti et Yalerianus nobilissimus Caesar ad sectam caeremoniarum suarum reuocare potuerunt.
151Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 681
Quod rex aegre ferens, eo in expeditionem properat, plurimo sudore suorum longo tempore frustra ibi commoratus sicque ficta pace revertens.
152Anonymus, Annales Vedastini, 40; 49
Gozlinus vero et Chuonradus eorumque complices aegre ferentes de amicitia Hugonis abbatis suorumque dominorum cum Hludowico iterum eum faciunt venire in Franciam.
153Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 27, 46; 1
Paulus episcopus sedit annos viginti, menses [quattuor], dies [sex], Scribere igitur incipientes, qualiter iste pontificali culmine sit sublimatus, studiosos precamur lectores, ut non aegre accipiant et nobis imputent aliquid narrasse ineptum: quia utilius est veritatem proferre quam vitantes quicquam ire per anfractam locutionem.
154Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 25, 20; 2
Quam eius praedicationem praestantiores quique loci illius valde aegre ferebant, scilicet quod ferias eorum everteret ac legitimas, ut putabant, consuetudines exinaniret.
155Anonymus, Vita Eucherii, 46, 18a; 6
Super quo puer quasi perdito satis aegre tristabatur et dolebat.
156Anonymus, Vita Frodoberti abbatis Cellensis, 16; 71
Cumque, ut ipse postmodum retulit, ad parendum sanctis imperiis quamvis aegre animum appulisset, in ipso mox legendi exordio ita universus dolor abscessit, ut nil doloris pristini, nil molestiae resideret.
157Anonymus, Vitae Caesarii episcopi Arelatensis libri duo, 24; 138
Quod ille aegre suscipiens, ait: 'Parcat tibi', inquit, 'Deus, benedicte; istud aliorum opus est, non meum'.
158Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, p1, 12; 6
Sed cum aegre parentes ferrent, – erant enim ambo ex genere Francorum nobiles, – nec prorsus eo itinere quae ad regna perducit caelorum nitebantur ingredi, sed fulciri magis saecularibus desiderabant faleramentis et ob hoc sobolem magis desiderabant e filia, quam sua caelo tradere pignora.
159Anselmus Cantuariensis, Homiliae et exhortationes, 158, 0641C (auctor 1033-1109)
Sed et Ragau sive Reu , qui dicitur aegrotans , vel pascens , sive pastio; quia aegre fert moras vitae praesentis, et corporale robur in eo spiritualium virtutum exercitiis emarcuit, ovesque Dominicas pascit.
160Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Iob, 113, 0783B (auctor -1117)
, usque ad hoc exsilium caecitatis aegre fert, unde subdit: « Et taedebit me vitae meae.
161Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Leviticus, 113, 0357B (auctor -1117)
(ISICH.) Nimis aegre dolere sacerdotes de mortuis prohibet lex, etc.
162Apuleius, Apologia, 2; 7 (auctor c.125–c.180)
igitur et priusquam causa ageretur, facile intellectu cuiuis fuit, qualisnam accusatio futura esset, cuius qui fuerat professor et machinator idem fieri auctor timeret, ac praesertim Sicinius Aemilianus, qui si quippiam ueri in me explorasset, nunquam profecto tam cunctanter hominem extraneum tot tantorumque criminum postulasset, qui auunculi sui testamentum quod uerum sciebat pro falso infamarit, tanta quidem pertinacia, ut, cum Lollius Vrbicus V. C. uerum uideri et ratum esse debere de consilio consularium uirorum pronuntiasset, contra clarissimam uocem iurauerit uecordissimus iste, tamen illud testamentum fictum esse, adeo ut aegre Lollius Vrbicus ab
163Apuleius, Apologia, 71, 26; 2 (auctor c.125–c.180)
quae electio tam grauis feminae cur mihi crimini potius quam honori danda sit, non reperio, nisi tamen miror quod Aemilianus et Rufinus id iudicium mulieris aegre ferant, cum hi, qui Pudentillam in matrimonium petiuerunt, aequo animo patiantur me sibi praelatum.
164Apuleius, Apologia, 93, 26; 6 (auctor c.125–c.180)
haec ergo ab inuita Pudentilla — patietur enim me, uti res fuit, ita dicere — aegre extudi, ingentibus precibus inuitae et iratae extorsi, matrem filiis reconciliaui, priuignos meos primo hoc uitrici beneficio grandi pecunia auxi.
165Apuleius, Apologia, 96, 26; 2 (auctor c.125–c.180)
nunc enim mihi, quod aegre fero, a commemoratione tanti uiri ad pestes istas oratio reuoluenda est.
166Apuleius, Florida, 19; 8 (auctor c.125–c.180)
postremo propinquis etiam hominibus inuitis, quodne iam ipsi hereditatem habebant, an quod adhuc illi fidem non habebant, aegre tamen ac difficulter Asclepiades impetrauit breuem mortuo dilationem atque ita uispillonum manibus extortum uelut ab inferis postliminio domum rettulit confestimque spiritum recreauit, confestim animam in corporis latibulis delitiscentem quibusdam medicamentis prouocauit.
167Apuleius, Metamorphoses, 1, 19; 6 (auctor c.125–c.180)
Assurgit ille et oppertus paululum planiorem ripae marginem complicitus in genua appronat se avidus affectans poculum: necdum satis extremis labiis summum aquae rorem attigerat, et iugulo eius vulnus dehiscit in profundum patorem, et illa spongia de eo repente devolvitur eamque parvus admodum comitatur cruor: denique corpus examinatum in flumen paene cernuat, nisi ego altero eius pede retento vix et aegre ad ripam superiorem attraxi, ubi defletum pro tempore comitem misellum arenosa humo in amnis vicinia sempiterna contexi.
168Apuleius, Metamorphoses, 2, 14; 2 (auctor c.125–c.180)
Nam et navis ipsa qua vehebamur, variis turbinibus procellarum quassata, utroque regimine amisso, aegre ad ulterioris ripae marginem detrusa praeceps demersa est, et nos omnibus amissis vix enatavimus.
169Apuleius, Metamorphoses, 4, 3; 4 (auctor c.125–c.180)
At illi, canibus iam aegre cohibitis, arreptum me loro quam valido ad ansulam quandam destinatum rursum caedendo confecissent profecto, nisi dolore plagarum alvus artata crudisque illis oleribus abundans et lubrico fluxu saucia, fimo fistulatim excusso, quosdam extremi liquoris aspergine, alios putore nidoris faetidi, a meis iam quassis scapulis abegisset.
170Apuleius, Metamorphoses, 6, 25; 2 (auctor c.125–c.180)
Ecce confecto nescioquo gravi proelio latrones adveniunt onusti; nonnulli tamen, immo promptiores, vulneratis domi relictis et plagas recurantibus, ipsi ad reliquas occultatas in quadam spelunca sarcinas, ut aiebant, proficisci gestiunt; prandioque raptim tuburcinato, me et equum meum vectores rerum illarum futuros fustibus exinde fundentes producunt in viam, multisque clivis et anfractibus fatigatos prope ipsam vesperam perducunt ad quampiam speluncam, unde multis onustos rebus rursum, ne breviculo quidem tempore refectos ociter reducunt, tantaque trepidatione festinabant, ut me plagis multis obtundentes propellentesque super lapidem propter viam positum deicerent: unde crebris aeque ingestis ictibus crure dextero et ungula sinistra me debilitatum aegre ad exsurgendum
171Apuleius, Metamorphoses, 7, 7; 5 (auctor c.125–c.180)
Tota denique factione militarium vexillationum indagatu confecta atque concisa, ipse me furatus aegre solus mediis Orci faucibus ad hunc
172Apuleius, Metamorphoses, 8, 6; 6 (auctor c.125–c.180)
Sed aegre manibus erepta suorum invita remansit in vita, funus vero toto feralem pompam prosequente populo deducitur ad sepulturam.
173Apuleius, Metamorphoses, 9, 25; 2 (auctor c.125–c.180)
Atque ut primum e regione mulieris pone tergum eius maritus acceperat sonum sternutationis — quod enim putaret ab ea profectum — solito sermone salutem ei fuerat imprecatus, et iterato rursum et frequentate saepius, donec rei nimietate commotus quod res erat tandem suspicatus et impulsa mensa protenus remotaque cavea producit hominem crebros anhelitus aegre reflantem; inflammatusque indignatione contumeliae gladium flagitans iugulare moriturum gestiebat, ni respecto communi periculo vix eum ab impetu furioso cohibuissem, asseverans brevi absque noxa nostri suapte inimicum eius violentia sulphuris periturum: nec suadela mea sed ipsius rei necessitate lenitus, quippe iam semivivum illum in proxumum deportat angiportum.
174Apuleius, Metamorphoses, 10, 26; 5 (auctor c.125–c.180)
Ad istum modum praesenti transacto negotio medicus quam celerrime domum remeabat salutifera potione pestem praecedentis veneni festinans extinguere: nec eum obstinatione sacrilega, qua semel coeperat, truculenta mulier ungue latius a se discedere passa est, Prius quam inquit Digesta potione medicinae proventus appareat, sed aegre precibus et obtestationibus eius multum ac diu fatigata tandem abire concessit.
175Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 3; 24 (auctor fl.330)
Praesentum Herodes procerum sub pondere tristis, Iurandique memor iuris tamen imperat aegre, Insontis caput inferri tradique puellae.
176Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0220A
Praesentum Herodes procerum sub pondere tristis, Iurandique memor iuris tamen, imperat aegre, Insontis caput inferri, tradique puellae.
177Ardo sive Smaragdus, Vita, 103, 0362A
19. Sed antiquus hostis, aegre ferens unitatem et augmentum boni gregis, nisus est quorumdam concutere corda, ut bonum institutorem a proprio ovili redderet extorrem.
178Ariosto Ludovico, Carmina, 1, 58; 2 (auctor 1474-1533)
Vivens ista tamen sibi paravit, Quae inscribi voluit suo sepulchro (Olim si quod haberet is sepulchrum), Ne, cum spiritus, exili peracto Praescripti spatio, misellus artus, Quos aegre ante reliquerit, reposcet, Hac et hac cinerem hunc et hunc revellens, Dum noscat proprium, vagus pererret.
179Arnobius Afer, Adversus nationes [CSEL], 3, 11; 2 (auctor -c.327)
nam si dii, ut dicitis, adficiuntur ira et animorum indignationibus incalescunt, cur eos non putemus aegre atque aegerrime sustinere, dari sibi a uobis sexus, quibus canes porcique formati sunt, et cum ita credatis, non aliter se fingi et ignominiosa cum ostentatione proponi?
180Arnobius Afer, Disputationes adversus gentes, 5, 0937B
Non est ergo, cur ethnici aegre ferant, deos eiusmodi generantes ac genitos reprobari a christianis.
181Arnobius Afer, Disputationes adversus gentes, 5, 0951B
Nam si dii, ut dicitis, afficiuntur ira, et animorum indignationibus incalescunt: cur eos non putemus aegre atque acerrime sustinere, dari sibi a vobis sexus, quibus canes porcique formati sunt?
182Arnoldus Emmerammensis, De miraculis et memoria Emmerammi, 141, 1028A
Quod aegre ferentes aliqui ex consacerdotibus et consiliariis antistitis, dicebant: « Ut quid ibi et sacerdotibus tuis perdis bona, ad S. Emmerammum pertinentia?
183Arnoldus Emmerammensis, De miraculis et memoria Emmerammi, 141, 1003D
Quod aegre ferens unus militum tyranni, clypeum arripuit, et primarium signum legionibus pretulit; superbe has conpellans et exhortans, quo sui exemplo animos resumerent ad pugnam.
184Arnulfus Mediolanensis, Gesta archiepiscoporum Mediolanensium, 147, 0292D (auctor 1077-1079)
Iterum autem collecto ex diversis partibus agmine, conflixit eisdem cum civibus in campo Carbonaria; ubi facta est plurima caedes utrinque; a quo bello aegre divertit hac etiam vice.
185Arusianus Messius, Exempla elocutionis, p. 23, l. 5 (auctor c.350)
aegre mihi est.
186Arusianus Messius, Exempla elocutionis, p. 23, l. 6 (auctor c.350)
Ter(entius) hecy(ra) nequid aegre esset mihi.
187Athanasius Alexandrinus, Epistola ad Luciferum, 62, 0517D
Lucifer, contemptu saeculi, sacrarum Litterarum peritia, fidei constantia, integritate morum, miraculis etiam illustris, cum totius sanctitatis in sese exemplar praebuisset; postmodum ex anno Christi 362 soluta synodo Alexandrina, in Eusebium Vercellensem commotior visus, quod hic Paulini Antiochiae episcopi ordinationem ab eo factam non probasset: simul aegre ferens, lapsos in Ariminensi et Seleuciensi conciliis antistites, non solum in catholicam communionem, sed etiam in pristinos honores restitui; a maximae partis orthodoxorum communione sese ultro secrevit; factus ipse multorum schismaticorum caput, qui ab eo Luciferiani nuncupati sunt.
188Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0644B (auctor 925–961)
Dicit memorans, ut in mente habeant exitus eius, quos patiebatur pro salute gentium, et tales se praeberent, ut non aegre ferret pati pro his iniurias.
189Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0336A (auctor 925–961)
His verbis Apostolus significat se scripsisse; sed quia ipsi non intellexerunt de quibus fornicariis dixerit, ideo forte non istum, qui crimen admiserat, aegre ferebant, et a se non repellebant.
190Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0346A (auctor 925–961)
Si enim Iacob et filii eius aegre tulerunt stuprum Dinae (Gen. XXXIV, 7) , quomodo tu in stupratione proprii corporis laetaris?
191Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0359B (auctor 925–961)
Cognoverat enim Apostolus eos aegre tulisse quod dixerat; et ideo dicit propter salutem vestram, quasi dicat: Cognovi vos aegre tulisse quod dixi; sed non ideo dixi, ut laqueum vobis iniiciam, sed ut ad id quod honestum est provocem.
192Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0413C (auctor 925–961)
Qui etiam ne durius, aut aegre ferrent, se ipsum illis proposuit exemplum, quasi dixisset: Non durius, non aegre feratis, si pro aliorum peccatis fuistis increpati; cum ego quotidie diversis periculis, ac morti subiaceam.
193Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0416D (auctor 925–961)
; quasi diceret: Quare aegre ferre debetis, si pro peccatis aliorum estis redarguti, cum ego causa salutis aliorum diversis tribulationibus subditus existam?
194Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0691C (auctor 925–961)
Si vero additum fuerit ad causam, ut et tribulationes ac pressuras non aegre pro nomine Domini patiamur, sustinentes haec simul cum illo regnabimus.
195Auctores varii 017, Sermones S. Ambrosio hactenus ascripti, 17, 0640A
Statim ab initio eam affinitatem exhibet hic sermo cum serm. 39 et 41, quos reiecimus, ut eos eiusdem auctoris esse nos persuaderi haud aegre patiamur.
196Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0683A
Negabant illi, ut scitum est, ad implendam iustitiam, vincendas tentationes, resurgendum a peccato, perseverandum in bono, et consequendam salutem, gratia quae voluntatis dicitur, quaeque interior, opus esse, sed usum dumtaxat, ut quod quisque per se possit, quamvis aliquando aegre, id auxiliante gratia, delectabilius faciliusque peragat.
197Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0346B
Et vero utrique auctori ratio astipulatur: cum enim aegre ferrent Eros et Lazarus absolutum a Diospolitanis, gratia et potentia Ioannis, Pelagium; seque proinde insimulatos vel calumniae, vel inscitiae, qui hominem accusassent ex libris, quos damnaret ipse, aut suis aut alienis, quos male intellexissent, institerunt; quo primum tempore licuit apud totius Orientis primatem, ut causa retractaretur, post obitum Ioannis ann. 417 vita functi?
198Auctores varii 067, Vita S. Caesarii, 67, 1033B
Quod ille aegre suspiciens, ait: Parcat tibi, inquit, Deus, benedicte: istud aliorum opus est, non meum.
199Auctores varii 098, Epistolae pontificum Romanorum, 98, 0230B
Argumentum profecto non obscurum, aegre admodum latam a piissimo principe tantam indignitatem, quae num a primicerio ipso, an ab aliis nuntiata fuerit, incompertum est.
200Auctores varii 098, Epistolae pontificum Romanorum, 98, 0095C
Quin etiam aegre dimissum insidiis prosequi ausus est, quoad Italiae fines est praetergressus.
201Auctores varii 098, Epistolae pontificum Romanorum, 98, 0100B
» Palatina haec officia principatum designare ii tantum ignorant, qui pontificiam ditionem aegre ferunt Romae et in eius ducatu.
202Auctores varii 098, Epistolae pontificum Romanorum, 98, 0200A
Pippinus Paulum monet, aegre id tulisse fratrem suum: at hic respondet se quod necessario fecerat reparaturum, nam monachos Remigii perfecte erudiendos primicerio ipsi traderet.
203Auctores varii 098, Epistolae pontificum Romanorum, 98, 0235C
ARGUMENTUM. - Silentium regis aegre ferens mentitur iterum unanimi populorum consensu se creatum.
204Auctores varii 101, Dogmatica, 101, 1327D
XII. Sed quare aegre suscipiat, quisquis ille est, secundum humanitatem in Filio Dei adoptionem, cum de eo Psalmista dicat: Minorasti eum paulo minus ab angelis (Psal. VIII, 6) .
205Auctores varii 122, Testimonia, 122, 0095C
Qui observaverit, quantae in aliis dictionibus barbaris ad normam latinam detorquendis mutationes plerumque fiant, non aegre has leviusculas alterationes mihi hac in voce concedet.
206Auctores varii 141, Annales Hildesheimenses Quedlinburgenses et Lamberti, 141, 0540B
Quod rex aegre ferens, eo in expeditiorem properat, plurimo sudore suorum longo tempore frustra ibi commoratus, sicque ficta pace revertens.
207Auctores varii 144, Testimonia de vita B. Petri Damiani, 144, 0182A
Vix et aegre tamen amicorum consiliis superatus, ne principes regni frustraretur, quos summa frequentia sibi, Moguntiae occurrere iussisset, Franconefurt abiit: ibique eos, qui Moguntiae convenerant, statuto die adesse iussit.
208Auctores varii 148, Epistolae ad Gregorium VII, 148, 0734C
Verba legatorum vestrorum graviter [al. gratanter] accepimus, sed quod voluntati vestrae in mittendo absenti personae vestrae privilegio, ut illi petebant, rite non potuimus satisfacere, valde doluimus; neque id aegre ferat vestra prudentia, quoniam si alicui archiepiscoporum vestris temporibus absenti hoc concessum fuisse vidissemus, profecto religioni vestrae promptissima charitate honorem hunc absque vestra fatigatione impenderemus: unde necessarium nobis videtur vos apostolorum limina visitare, quatenus de hoc et caeteris una nobiscum efficacius quod oportuerit consulere valeamus atque statuere.
209Auctores varii 1590, Epistolae Siscienses, 173; 34 (auctor fl. 1590)
Expedivimus hunc senem bombardarium ad reverendas dominationes vestras vix, eo nomine, ut obtineat litteras suae probitatis, diligentiae ac praestiti tempore obsidionis officii, quam rem ut alteri hic et hinc non denegent reverendae dominationes vestrae, sed eum, ut decet, expediant, siquidem nos aegre admodum illum eo adegimus, ut hinc discederet postquam alter supervenit.
210Auctores varii 166, Continuationes Cosmae, 166, 0310D
Quod dum pater audivit, aegre tulit, sed sibi innata discretione dissimulavit.
211Auctores varii 179, Epistolae ad Innocentium, 179, 0664C
Episcopus vero, archidiaconi sui aegre ferens praesumptionem et contemptum, laxavit interdictum, solvit ligatum absque aliqua vocatione anathematis vinculo innodatum.
212Auctores varii, Panegyrici Latini, 2, 7, 4; 7 (auctor c.300)
- quos etsi ad portum mutati in melius flatus revexerint, diu tamen vitiorum turbo iactavit, et naufragos atque fluitantes ab illis quibus mersabantur erroribus aegre aetas recepit.
213Auctores varii, Panegyrici Latini, 3, 28, 4; 7 (auctor c.300)
Aegre remotis populi qui nos praegrediebatur agminibus, ut quam longissime nobis obviam procederet laboravit.
214Audoenus Rothomagensis, Vita S. Eligii, 87, 0553C
Quam eius praedicationem praestantiores quique loci illius valde aegre ferebant, scilicet quod ferias eorum everteret, ac legitimas, ut putabant, consuetudines exinaniret.
215Augurelli Giovanni Aurelio, Geronticon liber, 1, 4; 7 (auctor 1456-1524)
Vidimus et, cunctis sibi quos elegerat Ipse Discipulis aegre fugientibus, undique saeva Latronum rabie septum durisque revinctum Nexibus et foede ad proceres per compita raptum.
216Augurelli Giovanni Aurelio, Iambici libri, 1, 4; 11 (auctor 1456-1524)
Huic rore puro protinus lavat sacri Crines solutos verticis Pectitque et aegre extricat, ac dat undique Collo nitenti pendulos.
217Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 10, 60; 13 (auctor 354-430)
non autem sentio, sine quo esse aut aequo animo aut aegre possim, nisi cum afuerit.
218Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 1, 11; 2 (auctor 354-430)
Hoc si aegre ferendum est, omnibus, qui in hanc uitam procreati sunt, utique commune est.
219Augustinus Hipponensis, De nuptiis et concupiscentia [CSEL], 2, 57; 8 (auctor 354-430)
sed uulnera, quae corporibus infliguntur, membra faciunt claudicare uel aegre moueri, non eam uirtutem qua iustus est homo; uulnus autem, quod peccatum uocatur, ipsam uitam uulnerat, qua recte uiuebatur.
220Augustinus Hipponensis, De ordine [CSEL], 1, 23; 5 (auctor 354-430)
non enim me ipsum parum mouet, quod modo tam aegre auocabar a nugis illis carminis mei, et iam redire ad eas piget et pudet; ita totus in quaedam magna et mira subuehor.
221Augustinus Hipponensis, De ordine [CSEL], 2, 21; 19 (auctor 354-430)
quam quidem absentiam a sermone nostro animi tui non aegre tuli diuque ita esse pertuli, ut neque illa impedirem, quae tecum intentus remotusque a nobis pro te agebas, et ea persequerer, quae te amittere stilus iste non sineret.
222Augustinus Hipponensis, De ordine [CSEL], 19, 1; 2 (auctor 354-430)
sed cum rem uiderem ad intellegendum difficilem satis aegre ad eorum perceptionem, cum quibus agebam, disputando posse perduci, de ordine studendi loqui malui, cum a corporalibus ad incorporalia potest profici.
223Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 167, 8; 4 (auctor 354-430)
unde illa Catilinae quia fortitudo non erat, quae secum uirtutes alias non habebat, facilius uidebatur; quod uero ignauia fuerit, ubi exercitatio quaslibet grauissimas molestias perpetiendi atque tolerandi 'supra, quam cuiquam credibile est,' fuit, aegre persuaderi potest.
224Augustinus Hipponensis, Liber de divinis scripturis [CSEL], 111; 3 (auctor 354-430)
Item in ecclesiastico: Libera eum qui iniuriam patitur de manu proterui, et non aegre feras in anima tua in iudicando.
225Augustinus Hipponensis, Retractationes [CSEL], 1, 3, 1; 2 (auctor 354-430)
sed cum rem uiderem ad intellegendum difficilem satis aegre ad eorum perceptionem, cum quibus agebam, disputando posse perduci, de ordine studendi loqui malui, cum a corporalibus ad incorporalia potest profici.
226Augustinus Hipponensis, Sermo de Rusticiano Subdiacono [CSEL], 5; 4 (auctor 354-430)
aegre litteras nostras admisit, sed tandem Maximi et Theodori quibus illud negotii iniunxeramus precibus adactus est, ut eas recitari sineret et ipse etiam legeret.
227Augustinus Hipponensis, Confessiones, 32, 0805 (auctor 354-430)
Non autem sentio sine quo esse aut aequo animo, aut aegre possim, nisi cum abfuerit.
228Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0025 (auctor 354-430)
Hoc si aegre ferendum est, omnibus qui in hanc vitam procreati sunt, utique commune est.
229Augustinus Hipponensis, De disciplina Christiana, 40, 0671 (auctor 354-430)
Noli ergo aegre ferre.
230Augustinus Hipponensis, De nuptiis et concupiscentia, 44, 0471 (auctor 354-430)
Sed vulnera quae corporibus infliguntur , membra faciunt claudicare, vel aegre moveri, non eam virtutem qua iustus est homo: vulnus autem, quod peccatum vocatur, ipsam vitam vulnerat, qua recte vivebatur.
231Augustinus Hipponensis, De ordine, 32, 0988 (auctor 354-430)
Non enim meipsum parum movet quod modo tam aegre avocabar a nugis illis carminis mei, et iam redire ad eas piget et pudet, ita totus in quaedam magna et mira subvehor.
232Augustinus Hipponensis, De ordine, 32, 1004 (auctor 354-430)
Quam quidem absentiam a sermone nostro animi tui non aegre tuli, diuque ita esse te pertuli, ut neque illa impedirem quae tecum intentus remotusque a nobis, pro te agebas, et ea persequerer quae te amittere stilus iste non sineret.
233Augustinus Hipponensis, De quantitate animae, 32, 1038 (auctor 354-430)
A. Scio istud nobis enodandum restare, et hoc me deinceps explicaturum promiseram: verum quia res subtilissima est, et longe alios mentis oculos quaerit, quam humana consuetudo in quotidianae vitae actibus habere solita est; admoneo te, ut per ea, per quae te ducendum existimo, libens pergas, nec nostro quodam necessario circuitu defatigatus, aegre tuleris aliquanto te tardius ad id quod cupis pervenire.
234Augustinus Hipponensis, De quantitate animae, 32, 1074 (auctor 354-430)
Rebus inter quas corpus agit, et quibus corpus sustentat, consuetudine sese innectit, et ab eis quasi membris aegre separatur: quae consuetudinis vis etiam seiunctione rerum ipsarum atque intervallo temporis non discissa, memoria vocatur.
235Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos, 36, 0364 (auctor 354-430)
Aegre enim fert, et iniustus iustum, et iustus iniustum: oneri sibi sunt.
236Augustinus Hipponensis, Epistolae, 33, 1084 (auctor 354-430)
EPISTOLA CCLXIV Consolatur Maximam piam feminam, quae aegre admodum et perturbato aliquantum animo videbat noxiis erroribus periclitari provinciam suam (forte Hispaniam, ubi « perniciosae doctrinae animas, multo infelicius quam corpora barbaricus gladius, trucidabant, » quando inde Orosius in Africam venit, uti dicitur supra in Epist. 166, n. 2, et in Orosii Commonitorio, tom. 6).
237Augustinus Hipponensis, Epistolae, 33, 0736 (auctor 354-430)
Unde illa Catilinae, quia fortitudo non erat, quae esset, cum secum virtutes alias non habebat, facilius videbatur: quod vero ignavia fuerit, ubi exercitatio quaslibet gravissimas molestias perpetiendi atque tolerandi, supra quam cuiquam credibile est, fuit, aegre persuaderi potest.
238Augustinus Hipponensis, Retractationes, 32, 0588 (auctor 354-430)
Sed cum rem viderem ad intelligendum difficilem, satis aegre ad eorum perceptionem, cum quibus agebam, disputando posse perduci; de ordine studendi loqui malui, quo a corporalibus ad incorporalia potest profici.
239Augustinus Hipponensis, Sermones de Scripturis, 38, 0470 (auctor 354-430)
quid aegre toleratis malos permixtos bonis?
240Augustinus Hipponensis Incertus, De Rusticiano subdiacono, 43, 0755
Aegre litteras nostras admisit: sed tandem Maximi et Theodori, quibus illud negotii iniunxeramus, precibus adactus est, ut eas recitari sineret, et ipse etiam legeret: quibus nihil aliud respondit, quam, Non possum nisi ad me venientes suscipere, et eisdem fidem quam postulaverint dare .
241Augustinus Hipponensis Incertus, Quaestiones Veteris et Novi Testamenti, 35, 2326
Postea enim dictum est, Perdam prudentiam prudentum (Isai. XXIX, 14; I Cor. I, 19) . Iussu Dei circumciditur; quod non utique sine dolore fit: et non aegre fert, ut posteris formam daret patientiae.
242Augustinus Hipponensis Incertus, Quaestiones Veteris et Novi Testamenti, 35, 2363
Certi ergo sancti viri quod Deus iudicium sibi eorum omnium quae in hoc mundo fiunt, exceperit, tribulationes et damna et reliqua exitia vel contumelias, non tantum non aegre tulerunt, sed et gratanter acceperunt: sicut et nostri apostoli, qui caesi gavisi sunt, quia digni habiti sunt pro nomine Christi contumeliam pati (Act. V, 41) . Indicia enim meritorum futurorum exitia sunt, quae iniuste fiunt fidelibus, sive in tribulationibus sive in contumeliis.
243Aulus Gellius, Noctes Atticae, 4, 18, 12; 12 (auctor c.125–c.180)
Sed enim id iam non faciam, inquit, nec me ipse afficiam contumelia, eumque librum statim coram discidit suis manibus et concerpsit, aegre passus quod cui salus imperii ac reipublicae accepta ferri deberet rationem pecuniae praedatae posceretur.
244Aulus Gellius, Noctes Atticae, 10, 3, 17; 51 (auctor c.125–c.180)
Servi iniurias nimis aegre ferunt; quid illos, bono genere natos, magna virtute praeditos, opinamini animi habuisse atque habituros, dum vivent?
245Aulus Gellius, Noctes Atticae, 10, 3, 19; 53 (auctor c.125–c.180)
Id Romani aegre passi, postquam Hannibal Italia decessit superatique Poeni sunt, Bruttios ignominiae causa non milites scribebant nec pro sociis habebant, sed magistratibus in provincias euntibus parere et praeministrare servorum vicem iusserunt.
246Aulus Gellius, Noctes Atticae, 15, 4, 3; 3 (auctor c.125–c.180)
Nihil adeo de quoquam tantae admirationi fuit, quantae fuerunt quae de Ventidio Basso scripta sunt: eum Picentem fuisse genere et loco humili; et matrem eius a Pompeio Strabone, Pompei Magni patre, bello sociali, quo Asculanos subegit, captam cum ipso esse; mox triumphante Pompeio Strabone eum quoque puerum inter ceteros ante currum imperatoris sinu matris vectum esse; post, cum adolevisset, victum sibi aegre quaesisse eumque sordide invenisse comparandis mulis et vehiculis, quae magistratibus qui sortiti provincias forent praebenda publice conduxisset.
247Aurelius Victor Ps, Epitome de Caesaribus, 16; 18
Et quod de Romulo aegre creditum est, omnes pari consensu praesumpserunt Marcum caelo receptum esse.
248Aurelius Victor Ps, Epitome de Caesaribus, 34; 3
Hic Claudius Gallieni morientis sententia imperator designatur, ad quem Ticini positum per Gallonium Basilium indumenta regia direxerat, exstinctoque a suis Aureolo, receptis legionibus adversum gentem Alamannorum haud procul a lacu Benaco dimicans tantam multitudinem fudit, ut aegre pars dimidia superfuerit.
249Aurelius Victor Ps, Liber de viris illustribus urbis Romae, 61; 3
Invisus plebi ob nimiam severitatem et ideo post duas repulsas consul aegre factus Arbacos in Hispania domuit.
250Aurelius Victor Ps, Liber de viris illustribus urbis Romae, 66; 11
Nam plebs acceptis agris gaudebat, expulsi dolebant, equites in senatum lecti laetabantur, sed praeteriti querebantur; senatus permissis iudiciis exultabat, sed societatem cum equitibus aegre ferebat.
251Avienus Rufius Festus, Ora maritima, p1; 55 (auctor c.305-c.375)
aegre est fides narrationi prae rei miraculo, sed quam frequens auctoritas sat fulciat, aiunt in huius insulae confiniis numquam esse formam gurgiti reliquo parem.
252Balde Iacob, Poemata, 1, 1a, 17; 62 (auctor 1604-1668)
Iuverit spectare laesum: Ut tripes festinet aegre, Et retro quando versus Devios quaerat recessus.
253Balde Iacob, Poemata, 1, 2a, 16 (auctor 1604-1668)
III. Legatio Secunda, Ad D. Virginem Duntenhusanam. Cum aegre haberet Serenissimus Infans Maximilianus Philippus Hieronymus, Sereniss. Electoris Maximiliani Filiolus secundo genitus. Ode.
254Balde Iacob, Poemata, 1, 5, 9; 13 (auctor 1604-1668)
Aures cotis egent: nisi Expurget digitus sordibus obsitas, Aegre concipiunt sonum.
255Balde Iacob, Poemata, 2, p6, 4; 140 (auctor 1604-1668)
Alter ad haec anceps: magicisne rigesceret herbis Musculus esuriens in trulla forte repertis: Et timet et terret: terrendo assurgit in altum (Quamquam aegre) spernitque timens, et acinace lato Sauciat, inflexamque secat radicitus aurem.
256Balde Iacob, Poemata, 2, 1635; 43 (auctor 1604-1668)
Sic premit Alcides, premiturque Anthaeus, et aegre Stridenti vapidum revocat pulmone calorem.
257Balde Iacob, Poemata, 3, p14, p0; 64 (auctor 1604-1668)
Tunc quidem habitudo corporis non admodum firmi; sed et valetudo per asthmata, spirandique difficultatem, et mortis confinia satis aegre tracta, in ipso aestatis flore, et bivio Herculis cespitabat.
258Balde Iacob, Solatium Podagricorum, p1; 289 (auctor 1604-1668)
Putas, si comptulos, calamistratos, formosos pavoninis alis eventilem, atque laudibus in caelum tollam, Torvos aegre laturos praeconia?
259Balde Iacob, Solatium Podagricorum, 1, 31; 18 (auctor 1604-1668)
Atqui pingues Pansae, vel sanissimi passum aegre moliuntur.
260Balde Iacob, Urania Victrix, 2, p29; 42 (auctor 1604-1668)
Aegre liventes lis aliena videt.
261Balde Iacob, Urania Victrix, 2, p31; 20 (auctor 1604-1668)
quis aegre ferre debeat, etiam formidinem oppositi, praecordia feminei sexus circumdantem.
262Balde Iacob, Urania Victrix, 3, 1; 115 (auctor 1604-1668)
Aegre quos meritus rabula ferre potest.
263Baldricus Dolensis, Historia Hierosolymitana, 166, 1084C (auctor c.1050–1130)
Animabat enim eos ira, furorque; indignabantur etiam quod eorum possessiones depopularentur alienigenae; denique nimis aegre ferebant quod Niceam praesumpsissent expugnare.
264Baldricus Dolensis, Historia Hierosolymitana, 166, 1116C (auctor c.1050–1130)
Duces enim molestiabantur et aegre ferebant quod more solito nullam eis reverentiam, ad pugnam acciti, exhibebant.
265Balduinus Cantuariensis, De sacramento altaris, 204, 0680B (auctor c.1120-1190)
Qui quotidie indigemus, vix et aegre usque ad diem tertium sustinemus.
266Balduinus Cantuariensis, De sacramento altaris, 204, 0692A (auctor c.1120-1190)
Panis Dei dicitur, ut discernatur a pane, qui arte hominis pistoris conficitur et paratur: hic enim a Deo paratus et praeparatus est, sicut scriptum est: « Parasti cibum illorum, quoniam ita est praeparatio eius (Psal. LXIV) . » Panis vitae dicitur, ut discernatur a pane hoc corruptibili, qui nec vitae est, nec vitam dat, sed vix et aegre ad tempus vitam servat.
267Balduinus Cantuariensis, Tractatus diversi, 204, 0437B (auctor c.1120-1190)
In tantum enim carnem amat, ut vicem eius doleat, aegre sustinens voluntatem eius non impleri, quam ipsa vult non adimpleri.
268Bardus deaconus Incertus, Vita S. Anselmi, 149, 0444C
3. Haec Vitae sequenti lucem afferre possunt, uti et epistola mox dicti Hugonis archiepiscopi Lugdunensis ad Mathildem comitissam, quam hortatur ad subveniendum pro suo more Ecclesiae Romanae in electione futuri pontificis, post mortem Victoris III, cui Urbanum II succedere aegre ferebat.
269Barichevich Adamus Aloysius, Epistolae, 3; 16 (auctor 1756-1806)
‹16› Hoc enim pacto sibi imprimis Illustrissima Dominatio Vestra satisfaciet: scio namque, quod virum hunc in hac, quam occupat, statione aegre ferat; servabit deinde illaesam caritatem christianam, si namque crescente lapsu temporum machinatione amotus fuerit, metuo, ne in vetus malum relabatur; me denique confirmabit et ab odiosa provincia translatum inter academicos pulveres sorte mea contentum ad tumulum usque conquiescere faciet.
270Barichevich Adamus Aloysius, Epistolae, 5; 5 (auctor 1756-1806)
‹5› Secundo: merito etiam rem aegre tulerunt reliqui professores viri sane quam praestantes et quos Skerleczius Hungariae professoribus non falso palam et ubique non aequabat modo, verum etiam anteponebat: neque tamen sui ipso opere oblitus ex iis aliquem hac dignum statione iudicavit.
271Barichevich Adamus Aloysius, Epistulae XVI invicem scriptae, P02; 5 (auctor 1756-1806)
Unum tamen est in illis, quod aegre fero; videor enim ex tuis intelligere, te meas ultimas minimum accepisse.
272Barichevich Adamus Aloysius, Epistulae XVI invicem scriptae, P04; 45 (auctor 1756-1806)
Dedi etiam illi e nummis meis ternos, unum Traiani cum Dacia capta, quem aegre perdidi, iacturam binorum aliorum non adeo aegre tuli.
273Barits Adamus Adalbertus, Statistica Europae, p3; 218 (auctor 1742-1813)
8 4‑us fuit Ludovicus 14., qui pro nepote suo extorsit regnum; nam Ludovicus cum Maria Theresia, Phylippi 4‑i filia, genuit Ludovicum Delfinum, ex hoc natus est Ludovicus dux Burgundiae, et ex hoc Ludovicus 15tus; Phylippus ergo dux Antegavensis, qui etiam filius erat Ludovici Delfini, electus est rex Hispaniae, et ex hac sunt adhuc reges Hispaniae, linea vero Ludovici ducis Burgundiae successit in Gallia; Innocentius 11‑us pontifex cum clero Hispanico plurimum in hoc fecit; cum morte ergo Caroli Galli statim Phylippum sub nomine 5‑i induxerunt in regnum armata manu, ibique inauguratus est; tandem etiam Sabaudia et Bavaria, Portugallia, Anglia, Hollandia eum recognoverunt; nemo ergo praeter Leopoldum protestatus est, et in ditiones Hispanicas Italiae Eugenium cum 32,000 misit, ad vindicandum ius suum; solus quidem parum effecisset Leopoldus, sed Angli et Hollandi defecerunt a Ludovico, qui eos delusit spe divisionis provinciarum aliquarum Hispanicarum, dein aegre ferebant arctam hanc unionem potentium imperantium, qui omnibus aliis molestias creare potuissent; anno ergo 1702. foedus initum est inter hos 3 et una eademque die 15‑o Maii bellum denunciatum est Gallis; exarsit ergo bellum attrocissimum tam terra, quam mari, et usque 13 annorum duravit et nomine belli successionis Hispanicae venit; partes belligerentes sibi praefixerunt, ut exturbato Phylippo 5‑o ex trono Hispaniae, substituatur Carolus iunior filius Leopoldi, sicque mens Ludovici deludatur, quamquam successio in Hispania spectasset Leopoldum patrem, et postremum Iosephum primum filium seniorem, hi tamen duo renunciarunt iuri suo; primis annis sat ancipiti fortuna bellum gestum est, Galli tamen ex Catalaunia eiecti sunt, in urbe Barcillonensi Carolus se curavit inaugurari sub nomine Caroli 3‑ii, et sic iam praecipuum belli theatrum fuit Hispania, in qua etiam paulo post ad Almanaram in Valentia decretalem victoriam retulerunt de Gallis et Hispanis, et sic Arragoniam, Neucastilium, Catalauniam et Asturiam37.8 Asturiam pro Arragoniam conieci.
274Barits Adamus Adalbertus, Statistica Europae, p5; 63 (auctor 1742-1813)
8 Provinciae ergo hae quattuor consurrexerunt contra tres provincias Gallis subiectas, easque ex communione sua excluserunt ex eo, quod culpa earum acciderit repentina haec Gallorum invasio; alia ex parte populus totam causam in magistratus detorsit, quod dignitatem vicarialem exstinxerint, eoque devenit negotium ut excitatis turbis aliquot in locis dehonestatos magistratus populus dispulerit aliosque substituerit, praetenditque populus, ut extemplo haec dignitas restituatur; his ergo malis adacti status Hollandiae et Zealandiae primi erant qui Vilhelmum 3. renunciarunt; exemplum horum secutae sunt ceterae provinciae, et sic etiam capitanei dignitas restaurata est; populus tamen his non contentus odio maximo ferebatur in Iohannem Vitt ceterosque eius asseclas republicanos et hostes dignitatis vicarialis; erant scilicet duo fratres Vitt, Cornelius erat consul Dorderacensis, Iohannes vero pensionarius; vespertino ergo tempore insultum fecerunt in Iohannem, eumque adeo ignominiose habuerunt ut aegre vitam salvaverit, hinc alia die dignitati suae sponte renunciavit; post paucos dies accusatus est Cornelius coram statibus quod Vilhelmum veneno sufferre voluerit; accusationem hanc iuramento confirmavit pagensis chyrurgus Vilhelmus Tischelaar; interim argumenta sufficientia pro eo adduci non potuerunt, hinc cum torturae aliquot gradus sustinuisset Cornelius, lata est in eum sententia exilii perpetui, nempe ut Hagae incarceretur ad dies vitae; ante sententiae huius effectuationem cum eius frater Iohannes eum accederet, ut ultimum vale ei diceret, populus irruit in carceres, ambosque fratres in publicum protractos consecuerunt, et dilacerarunt.
275Barits Adamus Adalbertus, Statistica Europae, p10, 8; 4 (auctor 1742-1813)
3 Tertia piscatio est Cetria, Wallfischfang, haec parva piscatura dicitur, cum paucos homines respective occupent: anno '615. in finem huius piscationis coaluit societas piscatoria septentrionalis, quae tamen anno '645. cessavit; modo ad litora Grenlandiae piscantur hunc piscem; olim 160, etiam 200 naves occupabantur ea, hodie aegre 100; haec piscatio est valde pretiosa, 35 000 f.
276Beda, Historia ecclesiastica, 95, 0189A (auctor 672-735)
Quod dum aegre impetraret ab ea, venit ad antistitem Lundoniae civitatis, vocabulo Ualdheri, qui Erconualdo successerat; et per eius benedictionem, habitum religionis quem diu desiderabat [Al., desiderarat], accepit. Attulit autem eidem et summam pecuniae non parvam, pauperibus erogandam, nil [Al., nihil] omnimodis sibi reservans; sed pauper spiritu magis propter regnum caelorum manere desiderans.
277Beda, Vita metrica S. Cuthberti, 94, 0588A (auctor 672-735)
Nam commissa vigil dum lustrat ovilia pastor, Ecce iteris medio iuvenis torpentia lecto Membra ferunt, aegre suspiria saeva trahentes, Utque iuvet miserum rogitant.
278Beda Incertus, Sententiae philosophicae collectae ex Aristotele atque Cicerone, 90, 1078A (auctor c.820)
Iam omnis conglutinatio recens aegre, inveterata facillime dissolvitur.
279Bembo Pietro, Carmina expuncta, 1, 7; 46 (auctor 1470-1547)
Illa sub haec oculos aegre demissa tenebat, Candida purpureus tinxerat ora pudor.
280Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0537A (auctor c.480–547)
» Maturus moribus. ] Moribus, inquit, non aetate; quia, ut hic notant Bernardus Cassinensis et Nicolaus de Fractura, cum cellerarius per monasterium frequenter discurrere debeat, et singulas eius officinas perlustrare, aegre iniunctum sibi officium impleret, si multa foret gravatus aetate.
281Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0631A (auctor c.480–547)
Ita Smaragdus, Hildemarus, Bernardus Cassinensis, Nicolaus de Fractura, Boherius et alii, iuxta veterum monachorum morem, qui ante panem librabant quam mensae apponerent; cuius rei exemplum profert Theodoretus de Publio quodam monachorum patre (Lib. IX de Vit. Patr., cap. 9) , qui accedens ad trutinam, panis mensuram diligenter perpendebat, et si quando invenisset plus quam esset definitum, aegre ferebat, et eos qui ita facerent helluones appellabat.
282Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0648C (auctor c.480–547)
» Unde mirum est virum eruditum adeo invalidum proponere argumentum; quod certe in rudiori scholastico alius aegre ferret.
283Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0803B (auctor c.480–547)
In ipso vero loco quo proficiscendum est constituti, eadem eligant diversoria, ut se invicem observare, et nullum precandi tempus, sive diurnum, sive nocturnum negligere: deinde et avarorum cum quibus aegre distrahendo convenitur, et fraudatorum congressus vitare queant; quod sane cum minore detrimento fieri potest, si cum multis sit quis, quam si solus: fugiunt enim multorum testimonium etiam qui alioqui sunt iniquissimi.
284Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0813B (auctor c.480–547)
Adde quod difficile esset tot in congregatione reperire magistros: nam etsi nullo negotio invenias qui regantur, aegre tamen reperies qui regere possint; maxime in Haefteni sententia, qui seniorem non tantum moribus, sed et aetate requirit.
285Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0833B (auctor c.480–547)
Imo legimus apud Hildemarum aegre a monasteriis accepta fuisse sponte oblata a novitiis bona, id quod probat professionis admittendae ritus ex eo supra relatus.
286Benedictus Spinoza, Ethica ordine geometrico demonstrata et in quinque partes distincta, 4, prop., LXXIII; 40 (opus 1677)
Nam homines praeter id, quod iniustum et iniquum est, etiam aegre ferunt, quod turpe habetur, sive quod aliquis receptos civitatis mores aspernatur.
287Bernaldus Constantiensis Alboinus, Utilis altercatio duorum de incontentia sacerdotum, 148, 1094D
De hoc quod mihi rescripsisti meas litteras male tornatas esse, reticerem, si non coram meis compatriotis, nescio qua causa, me tam turpiter dehonestari aegre tulissem.
288Bernardus Andegavensis, De miraculis S. Fidis, 141, 0154D (auctor fl. 1030)
Quod factum praedictus miles aegre ferens, oculum ad mandibulas usque pendulum in proprio foramine restituit, ac, multorum ibidem adstantium cohortationibus, sanctae martyri Fidi luminare ad eiusdem equi [caudae] longitudinem vovit, lumenque effossum institis alligans, ad proprium stabulum moestus reduxit.
289Bernardus Claraevallensis, Epistolae, 182, 0300D (auctor 1090-1153)
Propria denique deserere, et aliena curare cogor: et dubito pene quid magis aegre feram, an subtrahi illis, aut intricari istis.
290Bernardus Claraevallensis, Epistolae, 182, 0399C (auctor 1090-1153)
Rupi tandem importunum vinculum: et, licet aegre, iugum oneris et sceptrum exactoris furtim scriptitando superavi.
291Bernardus Claraevallensis, Epistolae, 182, 0645 (auctor 1090-1153)
Qui vero et epistolas et scripta caetera sanctissimi huius Ecclesiae doctoris, atque ea potissimum quae Mabillonius tanquam genuina et a spuriis distincta proposuit , accurata lectione percurrerit, facile in hac etiam styli dulcedinem, orationis ardorem, eloquii sanctitatem, sententiarum gravitatem, leporum copiam, quae eidem potissimum tribuuntur, non aegre deprehendet.
292Bernardus Claraevallensis, Epistolae, 182, 0541B (auctor 1090-1153)
Quod magister Petrus minus patienter et nimium aegre ferens, crebro nos pulsare coepit, nec ante voluit desistere, quoad ad dominum Clarae-Vallensem abbatem super hoc scribentes, assignato die, scilicet octavo Pentecostes, Senonis ante nostram submonuimus venire praesentiam, quo se vocabat et offerebat paratum magister Petrus ad probandas et defendendas, de quibus illum dominus abbas Clarae-Vallensis, quomodo praetaxatum est, reprehenderat, sententias.
293Bernardus Claraevallensis, Parabolae, 183, 0764B (auctor 1090-1153)
Quas cum clausas reperisset et pulsasset, ianitoribus aegre ferentibus, quod intempestae noctis silentio civitatem impleret clamoribus, et regi ipsi importunus esse non vereretur, ille perseverabat pulsans, et amplius loquebatur: Aperite mihi, inquit, portas iustitiae, et ingressus in eas confitebor Domino regi nostro in ore meo secundum multitudinem dolorum meorum, qui sunt in corde meo.
294Bernardus Claraevallensis, Sermones in Cantica canticorum, 183, 0869B (auctor 1090-1153)
Cum aegre ferrent discipuli quod de ascensuri Magistri discessu ab eodem ipso audierant, audierunt: Si diligeritis me, gauderetis utique quia vado ad Patrem (Ioan. XIV, 28) . Quid ergo? non diligebant de cuius discessione dolebant?
295Bernardus Claraevallensis, Sermones in Cantica canticorum, 183, 0978A (auctor 1090-1153)
Vel sic: Non aegre feras, amica mea, minime te accipere modo quod postulas, quae tanta a me iam accepisti: et maiora horum accipies, si in praeceptis meis ambulaveris, et in amore meo perseveraveris.
296Bernardus Claraevallensis, Vita S. Malachiae, 182, 1105A (auctor 1090-1153)
Dolentibus accolis, et iacturam gravem populis aegre ferentibus, revelatum est cuidam mulieri, precibus Malachiae posse afferri remedium: idque innotuit omnibus, ipsa prodente.
297Bernardus Claraevallensis, Vita S. Malachiae, 182, 1112D (auctor 1090-1153)
Aegre satis ferebat, Hiberniam usque adhuc pallio caruisse, utpote aemulator sacramentorum: quorum ne uno quolibet gentem suam vellet omnino fraudari.
298Bernerus Humolariensis, De translatione corporis S. Hunegundis apud Viromanduos, 137, 0061 (auctor 964-982)
Inde eductam ferunt ad Humolariensium monacharum regimen, quarum prolapsos mores aegre continuit.
299Berni Francesco, Carmina, 1, 12; 1 (auctor 1498-1535)
Postquam semel Bibiena in lucem hunc extulit Quem nominavit aetas acta Bernium, Iactatus inde semper et trusus undique Vixit, diu quam vixit, aegre ac duriter: Functus, quietis hoc demum vix attigit.
300Bocignolus Michael, Epistula ad Gerardum Planiam, p1; 89 (auctor 1479-c.1550)
Quod quamuis grauiter Turca tulerit, tempore forsan ita suadente non aegre ferre dissimulauit, moxque oratorem cum .
301Bonifacius Moguntinus, Vita, 87, 0334A (auctor 672-754)
His sollicitudinibus aegre fluctuanti adstitit angelus Domini, eique intulit haec verba consolatoria, appellans eum proprio nomine et dicens: Ave, frater Livine; ne sis sollicitus, tempus est ut consolationem accipias.
302Bonifacius Moguntinus Incertus, Vita et martyrium S. Livini, 89, 0878A
His sollicitudinibus aegre fluctuanti astitit angelus Domini, eique intulit haec verba consolatoria, appellans eum proprio nomine et dicens: Ave, frater Livine, ne sis sollicitus, tempus est ut consolationem accipias, recede hinc, et vade ad beatum Augustinum episcopum, cuius doctrinis et piis informationibus, Domino cooperante, mirifice sublimaberis.
303Bonizo Placentinus, De persecutione ecclesiae, 150, 0830A
Cui in eodem castro per duos annos obsesso post multas et varias calamitates, quas inibi passus est, non ante datum est ei inde exire, quam ab eodem Cencio trecentis libris argenti se comparavit, unoque clientulo contentus, unius iumenti adiumento inter oratores Bercetum aegre pervenit.
304Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 1; 25 (auctor 1711-1787)
At circum immensas late distracta per auras Lumina dispereunt longoque labore viarum Nocturnas aegre vincunt iam fessa tenebras.
305Boyer Carolus, Cursus philosophiae, intell., 4, 2, 2; 59 (opus 1952)
Aegre admodum v.
306Bruno Carthusianorum, Expositio in Psalmos, 152, 0817B (auctor c.1030-1101)
Et dum, hoc est quod, confringuntur ossa mea, id est debilitantur fortitudines patientiae meae, cum aegre feram tribulationes, de quibus non esset tristandum.
307Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 2; 405 (auctor 1369-1444)
Vitiges enim, rebus compositis, nonnumquam ita praevaluit, ut Belisarium intra urbem Romam diu obsideret, tanta fame populum romanum exercitumque intra moenia premente, ut aegre sit urbis sustentata defensio.
308Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 5; 516 (auctor 1369-1444)
Quod enim obsessi aegre sustinere oppugnatione credebantur, ob id magis properare, nec auxilia sociorum expectare placuit.
309Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 6; 77 (auctor 1369-1444)
Ab hac maxime acie Victoria parta creditur Florentinis: nani hostes a tergo violentius percussi, retro iam respicere coacti sunt; et qui primo aegre resistebant, remisso hostium impetu, in illos incubuere, et interclusus a suo peditatu equitatus hostium perfacile opprimebatur.
310Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 7; 217 (auctor 1369-1444)
Verum, ne regiae auctoritati derogare viderentur, aegre ad extremum ratam habuere.
311Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 10; 287 (auctor 1369-1444)
Sic quoque aegre temperatum, vociferantibus militibus praedam ad se iure belli pertinere.
312Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 10; 447 (auctor 1369-1444)
Populus tamen florentinus usque adeo pacem datam Pisanis aegre tulit, ut a Carolo Strozza, qui auctor suasorque fuisse pacis ferebatur, vix manus abstineret.
313Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 11; 407 (auctor 1369-1444)
Eodem anno Carolus rex in Hungariam profectus est, vocantibus proceribus eius regni, quod neque gubernationem reginae matris neque tiliarum recipiebant, et trahi extra regiam stirpem regnum ad generosque deferri aegre patiebantur.
314Burchardus Wormaciensis, Libri decretorum, 140, 0540B (auctor c.960–1025)
Quare etiam si nostrae provinciae limites non exierit, nihil omnino aegre feremus, modo nostrorum ministrorum manibus teratur.
315Caelius Aurelianus, Celerum passionum libri III, II, 29; 20 (auctor fl.c.400)
tunc uaporatio spongiarum et cataplasmatum apta: etsi sese ad tempus grauari sentiunt aegrotantes, eorum appositionem aegre tolerantes, tamen ex his plurimum deinde commodi consequentur.
316Caelius Aurelianus, Tardarum passionum libri V, p5, 2, 37; 71 (auctor fl.c.400)
sed erit praecauenda medicaminum dandorum satietas, ac magis iniucundae qualitatis, quam non solum aegre perferant aegrotantes, uerum etiam officio appetendi cibi deserantur et propterea passionis augeatur pernicies.
317Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 6, p156; 1 (auctor 1501-1576)
Purgatur etiam aurum a sordibus hac ratione: tusum, et in lata ac tenuia folia redactum, mergitur in vrina vel aceto, in quo sal Ammoniacum dissolutum fuerit: post vasi imponitur puluis e tribus laterculorum partibus, atque vna salis tenuissimus, superponitur folium auri, auro rursus puluis, atque alternatim eadem ratione, donec vas impleatur, inde horis 24. igne supposito omnia absumuntur, aurum liquatur, argentum si adsit, seruatur inter cineres: cum ignem supponi dixi, vt etiam circumponatur intelligo, nam si solum supponatur vasi, aegre dissoluetur, aut vix.
318Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 10, 1; 12 (auctor 1501-1576)
Illum etiam iuxta rotas quae circumuertuntur deducito: si aegre accedit, pauidus est: si accedere non vult, omnino obstinatus.
319Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 10, p377; 10 (auctor 1501-1576)
Quam etiam ob causam lunam inspicientes latrant et vlulant, quod se ab illa contemni existiment, at que id aegre ferant.
320Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 13, p492; 7 (auctor 1501-1576)
Quamobrem et minores acini fiunt, pereunte parte crassioris humidi, et tenuior cortex, tenuisque tota substantia, qualis in passis vuis: nam in his maxime experientia processit, tum ob ex quisitam diligentiam, tum quia, multae sint arbores, quae sine medulla viuere nequeant, aliae autem aegre.
321Carolus Magnus, Capitularia, 97, 0321 (auctor 742–814)
IX, vix aegre salvavi; et quam maxime spero, fore ut integrum capitulare alius Codicis ope aliquando in lucem prodeat.
322Carolus Magnus, De imaginibus, 98, 1194D (auctor 742–814)
Ait enim: Libera eum qui iniuriam patitur de manu protervi et aegre feras in anima tua; in iudicando esto pupillis misericors ut pater, et pro viro matri illorum: et eris velut filius Altissimi obediens, et miserebitur tibi magis quam mater (Eccli. IV) . Per Isaiam quoque prophetam ita de hac re dicitur: Inquirite iudicium, eripite iniuriam accipientem, et iudicate pupillo, et iustificate viduam, et venite disputemus, dicit Dominus: et si fuerint peccata vestra ut phoenicium, ut nivem dealbabo; si autem ut coccinum, ut lanam albam efficiam: eripite direptum de manu iniuriantis eum (Isa. I) . Unde si quis vult fieri velut filius altissimi Dei, utique operibus bonis instando, et cupit sui a Deo misereri, et peccatorum sordibus ablui, his potius debet saluberrimis monitis uti quam illius epistolae perversitatem crudelissimam sequi.
323Cartesius Renatus, Principia philosophiae, 4, 126; 3 (auctor 1596-1650)
Hocque omnibus corporibus igne liquefactis est commune; dum enim adhuc liquida sunt, ipsorum particulae non aegre se accommodant ad quaslibet figuras, et cum postea frigore concrescunt, easdem retinent, quas ultimo induerunt.
324Cato, De re rustica [vel: De agri cultura], 156, 7; 31 (auctor 234BC–149BC)
[7] Nunc de illis, quibus aegre lotium it quibusque substillum est.
325Cerva Seraphinus Maria, Bibliotheca Ragusina loci selecti, p1; 41 (auctor 1686-1759)
Hi certe praeter Demostenem ac Tullium inter oratores vix alicui locum merito dari paterentur, in poetis praeter Virgilium ac Nasonem vix quemquam numerarent, in philosophorum numero praeter Platonem aut Aristotelem aegre alium quempiam reponerent; Aquinas et Scotus soli forte ipsis iudicibus theologorum nomen merito referunt, et post Sallustium ac Livium non facile aliquem inter historiographos recenserent adeoque vix alicui ex iis, quos in Bibliothecam hanc intuli, locum ipsi darent.
326Cerva Seraphinus Maria, Bibliotheca Ragusina loci selecti, p1; 44 (auctor 1686-1759)
Hinc a me etiam referri nemo forte gravabitur, alios, et quidem plurimos, a me primum relatos aegre ferent molestissimi censores, verum nihil est, cur mihi in hac etiam parte iure succenseant.
327Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 1, p4; 2 (auctor 1458-1527)
Aegre enim tulerat Matthiam Coruinum, nouum hominem, in regem ab Hungaris cooptatum, se magis ui deiecto quam liberis praeterito suffragiis.
328Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 1, p11; 1 (auctor 1458-1527)
Haec uerba principes, penes quos summa rei Hungaricae erat, maxime qui proximi regis imperiosum ingenium aegre tulerant, simul qui reginae Beatrici dolose obsequebantur, laeti, utpote animis dudum ad id ipsum persuasis, audiuere.
329Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 2, 600 (auctor 1458-1527)
Ianus D. Francisci ordinem amplexus Vuladislauo Volphangum quendam pro praesulatu commendat; rex, illum uerbis suis necquidquam mouens, aegre tandem annuit.
330Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 4, p49; 15 (auctor 1458-1527)
Laurentius Vuilacenus ducentos galeatos, totidemque leuis armaturae equites aegre armauit, tametsi non mediocri manu rem publicam eo tempore iuuare potuerit, si in eam bene fuisset animatus: nulli enim secundus post palatinum uti dignitate, ita et opibus extitit.
331Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 7, p76; 2 (auctor 1458-1527)
Quum igitur aegre ferret Venetos, cum quibus sane pacis tempus iam exierat, quasdam urbes maritimas in Graecia atque Illyrico possidere ipso mediterraneis regionibus imperitante, omni studio ad eas in potestatem redigendas incumbit, eoque magis, quod ad custodiam regni sui pertinere arbitrabatur maritimam oram suis obtineri praesidiis, ne aliquando ea loca ad se oppugnandum hostibus aditum praeberent.
332Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 7, p86; 6 (auctor 1458-1527)
Caeterum Veneti aegre ferentes Gallos tantam Italiae partem spe celerius sua occupasse, sibique insuper timentes (uox enim regis hostilis ac mali in Venetos animi Gallica leuitate saepius erat audita), Lodouicum Sforciam, qui iam, ut fama est, fratris filio Mediolanensium duce ueneno sublato, inter Italiae motum Mediolanense inuaserat imperium, ab amicitia Gallorum auertunt, atque cum eo ineunt societatem, tametsi Lodouicus, ut paulo post demonstrabitur, pro ingenii sui calliditate ita Venetis obsecutus sit amicitiam cum his iungendo, ut neque regem eo facto uellet offensum uideri, neque ipsorum Venetorum fortunam efficere auctiorem.
333Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 8, p94; 1 (auctor 1458-1527)
Cum igitur praefectus Turcaicarum nauium coniunctis classibus institutum teneret iter, Venetus ad classem legatus Hieronymus Contarenus, qui, ut dictum est, locum demortui obtinebat imperatoris, aegre ferens Venetos non Aegaei solum, sed et Ionii maris pelli possessione, e Sybota soluens ― Epeiri insula est Thesprotio litori, qua Thyamis amnis in mare erumpit, adiacens ― quo, ne hostium coactu praelium committeret, cum omnibus nauibus se receperat, secundum nactus uentum postremas hostium naueis insecutus est, quo ex occasione tormentis ac missilibus hosteis eminus urgeret, ostenderetque Venetos tot naues haud frustra comparasse, nec, ut Turcae exprobrabant, omnino hostilem formidare conspectum.
334Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 8, 3; 11 (auctor 1458-1527)
Iulius Secundus, Romanus pontifex, aegre ferens Venetos eo audaciae progressos, ut ne a rebus ad Romanum quidem pontificem spectantibus rapaces continerent manus, saepius eos admonuit, ut urbes Romanae Ecclesiae uectigales deductis inde praesidiis restituerent, nec iniquis augescerent incrementis; uiderent, ne expeditius sit quaedam rapere quam continere, reputarentque nimias opes magnae locum facere iacturae.
335Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 8, 6; 6 (auctor 1458-1527)
Caesar praeterquam quod fratris fortunae inuidebat, minas insuper eius aegre patiens, ei mortem inferre, depositoque cardinalatu regnum sibi parare constituit, ad quod sane illi, maiore fratre incolumi, facilis uia, ut ipse arbitrabatur, haud quaquam patebat: nam ut, quae destinauerat, efficere posset, tota parentis fortuna sibi soli erat uendicanda.
336Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 8, p102; 10 (auctor 1458-1527)
At Galli, insitam eorum socordiam prospera fortuna fouente, in dies negligentiores atque ab secundis rebus, ut fit, magis solito incautiores esse, ac ueluti ipsi obsessi fame macerarentur, non autem hostes clausos obsiderent, labores detrectare, moram ac dilationem certaminis aegre ferre, in casum uniuersae pugnae obsidionis taedio Hispanos prouocare.
337Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 8, p105; 20 (auctor 1458-1527)
Videbatur enim illi iure imperatorio urbes Venetis parentes repetitum iri, propterea quod Gregorius Tertius, Romanus pontifex, abrogato Leoni Constantinopolitano imperio, eo quod haud recte de religione sentiret, ius Romani Imperii in Francos primum transtulerat, Luithprando Longobardorum rege Ecclesiam Romanam bello uastante, eo maxime tempore, quo ipse Leo urbem Constantinopolitanam aegre a Saracenis tutabatur, nec sese, nedum Italiam defendere poterat, licet mox, quum centum annos Romani nomen Imperii Franci obtinuissent, deficiente Caroli Magni genere in Lodouico, Lotharii filio, id ius in Germanos Leo Octauus, Romanus pontifex, contulerit.
338Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 8, p105; 24 (auctor 1458-1527)
Et quoniam Francorum rex cupiens sibi cum Maximiliano omnia integra esse, conscripto exercitu nihil auxilii Venetis portabat, sed Mediolanensis imperii fines quietis stationibus tantumodo tutabatur, apparebatque haud aegre laturum Gallum, si clade aliqua Maximiliani animus minueretur, quamquam Gallus non minus optabat de ferocia Maximiliani demi quam noua aliqua causa inter Venetum et Alemanum offensam exoriri, quo Venetis maius omni ex parte odium conflaretur.
339Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 9, p108; 1 (auctor 1458-1527)
Iulius Secundus, pontifex Romanus, uidens totam profligati Veneti gloriam penes Lodouicum Duodecimum, Francorum regem, haud immerito esse, simul Ligustico ingenio, unde originem ducebat, quietis impatiens, ad haec aegre ferens, sibique ac Ecclesiae Romanae metuens si externi et maximi regum armis opprimeretur Italia, satis gnarus pontificiam maiestatem magis opibus ac Christianorum regum stultitia quam religione aut uitae sanctimonia stare, caepit animo uolutare, quemadmodum a Gallorum seruitute eam tutam liberamque redderet, quasi (ut plaerique falsa opinione ducti arbitrantur) omnes Christiani, sub quocunque hi coelo nati sint, non essent eiusdem ciuitatis ciues, referretque quidquam Germanus, Gallusue, an Hispanus Italiam teneat, modo illi rector non desit, qui una cum armis iustitiam colat, gentemque ingenio sane praestantem ac regionis felicitate fortunatam, sed seditionibus et desidia laborantem, et ob id imbellem atque opportunam externorum iniuriae, tueretur.
340Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 9, p109; 2 (auctor 1458-1527)
Rursus Galli aegre patiebantur Hispanum armata manu suam prouinciam inuadere.
341Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 9, p118; 11 (auctor 1458-1527)
Caeterum Selynes ueritus, ne pater rei indignitatem aegre ferens prouinciarum praefectos (nempe quos ipse ad praefecturas prouexisset) concitaret, bellumque sibi eodem tempore a patre simul et Achimathe oriretur, opera Ionae, cuius supra meminimus ― et erat illi idoneus fallendi locus, quia Bazethes ei maxime fidebat ― patrem iter Dymam uersus facientem, ueneno clam dato, sustulit, aurumque Bizantio exportatum ad se referri extemplo iubet, eo laetior, quia neminem sibi patris mortem sceleri daturum, sed eius aetati ac aegritudini adscripturum credebat: sic scilicet humanae menti immensa regnandi cupiditas illudit.
342Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 10, p128; 18 (auctor 1458-1527)
Michael Paxius, coelo iam albente, aegre ferens tantum suae gentis dedecus cum his, quibus ipse praeerat, ad tormenta saluanda secumque reuehenda, ne ab hostibus occupata asportarentur, accedit, indeque Turcis leui praelio submotis, dum ea uehiculis imponi curat, ictus pila lapidea e tormento ab arce forte emissa, concidit.
343Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 10, p129; 3 (auctor 1458-1527)
Ismahel, quum sese crederet ueram illorum regum progeniem, qui septingentos ab hinc annos ex ultimis Scythiae Asiaticae oris profecti in Maiore Armenia sedes posuissent, totamque Minorem Asiam imperio obtinuissent, aegre ferebat Othomani stirpem Asiae dominari, quandoquidem Othomanus ex pastore satelles proximi regis Asiae fuerit, a quo ipse Ismahel originem duceret.
344Cicero, Academica, p1, p2; 213 (opus 45BC)
de mysteries autem Academicorum (p. 24, 5ss.) quo loco dixerit Cicero aegre definias; apparet autem ad eum Catuli locum qui huic respondebat respicere Lucullum p. 56, 12, ut de libro quidem vix possit dubitari.
345Cicero, Cato Maior: de Senectute, 20, 71; 5 (opus 44BC)
Iam omnis conglutinatio recens aegre, inveterata facile divellitur.
346Cicero, De Divinatione, 1, 33, 73; 5 (opus 44BC)
"Facta coniectura etiam in Dionysio est paulo ante quam regnare coepit; qui, cum per agrum Leontinum iter faciens, equum ipse demisisset in flumen, submersus equus voraginibus non exstitit; quem cum maxima contentione non potuisset extrahere, discessit, ut ait Philistus, aegre ferens.
347Cicero, Epistolae ad Atticum, 1, 18, 3; 25 (auctor 106BC–43BC)
Eius initium eius modi fuit ut anniversaria sacra Iuventatis non committerentur; nam M. Luculli uxorem Memmius suis sacris initiavit; Menelaus aegre id passus divortium fecit.
348Cicero, Epistolae ad Atticum, 7, 2, 3; 17 (auctor 106BC–43BC)
Itaque careo aegre et, quamquam videbatur se non graviter habere, tamen sum sollicitus maximamque spem habeo in M'.
349Cicero, Epistolae ad Atticum, 16, 11, 1; 11 (auctor 106BC–43BC)
De Sicca ita est ut scribis; ab asta ea aegre me tenui.
350Cicero, Epistolae ad Familiares, 10, 32, 4; 14 (auctor 106BC–43BC)
Tris legiones firmas habeo, quarum unam, xxviii, cum ad se initio belli arcessisset Antonius hac pollicitatione, quo die in castra venisset, denarios quingenos singulis militibus daturum, in victoria vero eadem praemia quae suis legionibus (quorum quis ullam finem aut modum futurum putabit?) incitatissimam is retinui aegre me hercules, nec retinuissem si uno loco habuissem, utpote cum singulae quaedam cohortes seditionem fecerint.
351Cicero, Tusculanae disputationes, p1; 171 (opus 45BC)
nam pro carnificinam 440, 8, haec referre pro aegre ferre 328, 5, oportet ea pro oportere a 341, 6, atatam pro a tam 304, 21 al.
352Cicero, Tusculanae disputationes, 3, 16, 21; 24 (opus 45BC)
quodsi aegre ferre sapiens soleret, misereri etiam soleret.
353Cicero, Tusculanae disputationes, 3, 61, 61; 5 (opus 45BC)
Sed ad hanc opinionem magni mali cum illa etiam opinio accessit oportere, rectum esse, ad officium pertinere ferre illud aegre quod acciderit, tum denique efficitur illa gravis aegritudinis perturbatio.
354Cicero, Tusculanae disputationes, 3, 61, 68; 41 (opus 45BC)
quia huic generi malorum non adfingitur illa opinio, rectum esse et aequum et ad officium pertinere aegre ferre, quod sapiens non sis, quod idem adfingimus huic aegritudini, in qua luctus inest, quae omnium maxuma est.
355Cicero, Tusculanae disputationes, 4, 34, 40; 29 (opus 45BC)
aegre tulisse P. Rupilium fratris repulsam consulatus scriptum apud Fannium est.
356Cicero, Tusculanae disputationes, 4, 58, 59; 7 (opus 45BC)
nam neque omnis aegritudo una ratione sedatur (alia est enim lugenti, alia miseranti aut invidenti adhibenda medicina); est etiam in omnibus quattuor perturbationibus illa distinctio, utrum ad universam perturbationem, quae est aspernatio rationis aut adpetitus vehementior, an ad singulas, ut ad metum lubidinem reliquas melius adhibeatur oratio, et utrum illudne non videatur aegre ferundum, ex quo suscepta sit aegritudo, an omnium rerum tollenda omnino aegritudo, ut, si quis aegre ferat se pauperem esse, idne disputes, paupertatem malum non esse, an hominem aegre ferre nihil oportere.
357Cicero, Tusculanae disputationes, 4, 58, 61; 13 (opus 45BC)
quaedam autem sunt aegritudines, quas levare illa medicina nullo modo possit, ut, si quis aegre ferat nihil in se esse virtutis, nihil animi, nihil officii, nihil honestatis, propter mala is quidem angatur, sed alia quaedam sit ad eum admovenda curatio, et talis quidem, quae possit esse omnium etiam de ceteris rebus discrepantium philosophorum.
358Claudianus Claudius, In Rufinum, 5, 7; 142 (auctor c.370-c.404)
Ille diu curis animum stimulantibus aegre Labitur in somnos.
359Claudianus Claudius, In Rufinum, 2, 5; 127 (auctor c.370-c.404)
ille diu curis animum stimulantibus aegre labitur in somnos.
360Columella, De re rustica, 1, 3, 4; 5 (auctor 4–c.70)
Multum conferre agris iter commodum: primum, quod est maximum, ipsam praesentiam domini, qui libentius commeaturus sit, si vexationem viae non reformidet; deinde ad invehenda et exportanda utensilia, quae res frugibus conditis auget pretium et minuit impensas rerum invectarum, quia minoris adportentur eo, quo facili nisu perveniatur; nec non nihil esse etiam parvo vehi, si conductis iumentis iter facias, quod magis expedit quam tueri propria; servos quoque, qui secuturi patrem familiae sint, non aegre iter pedibus ingredi.
361Columella, De re rustica, 8, 7, 1; 1 (auctor 4–c.70)
Pinguem quoque facere gallinam, quamvis fartoris, non rustici sit officium, tamen quia non aegre contingit, praecipiendum putavi.
362Columella, De re rustica, 9, 5, 1; 2 (auctor 4–c.70)
Haec autem sit ima parte vallis, et ut vacuae cum prodeunt pabulatum apes, facilius editioribus advolent, et collectis utensilibus cum onere per proclivia non aegre devolent.
363Columella, De re rustica, 9, 8, 9; 19 (auctor 4–c.70)
Sed cum animadverteris celeriter redeuntes, non aegre persequens iter volantium ad sedem perduceris examinis.
364Conradus Celtis, Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie., 6, 10; 30 (opus 1502)
urbem aegre sustentari posse.
365Constantinus I, Decreta et constitutiones, 8, 0237A (auctor c.272–337)
Quisquis igitur huius modi reperietur, qui nulla rei familiaris substantia fultus est, quique liberos suos aegre ac difficile sustentet, per fiscum nostrum, antequam fiat calamitati obnoxius, adiuvetur; ita ut proconsules praesidesque et rationales per universam Africam habeant potestatem, et universis, quos adverterint in egestate miserabili constitutos, stipem necessariam largiantur, atque ex horreis substantiam protinus tribuant competentem.
366Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 2, 7, 5; 13 (auctor c.25BC—c.50)
Idem propositum periculum est iis, quibus voluntas desidendi est, venter nihil reddit, nisi et aegre et durum, tumor in pedibus est, idemque modo dextra, modo sinistra parte ventris, invicem oritur atque finitur.
367Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 2, 8, 11; 16 (auctor c.25BC—c.50)
Item morbus comitialis ante pubertatem ortus, non aegre finitur: et in quo ab una parte corporis venientis accessionis sensus incipit, optimum est a manibus pedibusve initium fieri; deinde a lateribus; pessimum inter haec a capite.
368Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 2, 8, 29; 67 (auctor c.25BC—c.50)
Morbus quoque comitialis post annum quintum et vicesimum ortus aegre curatur; multoque aegrius is, qui post quadragesimum annum coepit; adeo ut in ea aetate aliquid in natura spei, vix quidquam in medicina sit.
369Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 2, 7, 5; 13 (auctor c.25BC—c.50)
Idem propositum periculum est iis, quibus uoluntas desidendi est, uenter nihil reddit nisi et aegre et durum, tumor in pedibus est, idemque modo dextra modo sinistra parte uentris inuicem oritur atque finitur: sed a iocinere id malum proficisci uidetur.
370Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 2, 8, 11; 18 (auctor c.25BC—c.50)
Item morbus comitialis ante pubertatem ortus non aegre finitur; et in quo ab una parte corporis uenientis accessionis sensus incipit, optimum est a manibus pedibusue initium fieri, deinde a lateribus; pessimum inter haec a capite.
371Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 2, 8, 29; 65 (auctor c.25BC—c.50)
Morbus quoque comitialis post annum XXV ortus aegre curatur, multoque aegrius is, qui post XL annum coepit, adeo ut in ea aetate aliquid in natura spei, uix quicquam in medicina sit.
372Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 4, 8, 1; 3 (auctor c.25BC—c.50)
ΔΥΣΠΝΟΙΑ appellatur; cum uehementior est, ut spirare aeger sine sono et anhelatione non possit, ΑΣΘΜΑ : at cum accessit id quoque, quod aegre nisi recta ceruice spiritus trahitur, ΟΡΘΟΠΝΟΙΑ .
373Cornelius Tacitus, Annales, 1, 6; 1 (auctor c.58-c.120)
Primum facinus novi principatus fuit Postumi Agrippae caedes, quem ignarum inermumque quamvis firmatus animo centurio aegre confecit.
374Cornelius Tacitus, Annales, 4, 42; 2 (auctor c.58-c.120)
nam postulato Votieno ob contumelias in Caesarem dictas, testis Aemilius e militaribus viris, dum studio probandi cuncta refert et quamquam inter obstrepentis magna adseveratione nititur, audivit Tiberius probra quis per occultum lacerabatur, adeoque perculsus est ut se vel statim vel in cognitione purgaturum clamitaret precibusque proximorum, adulatione omnium aegre componeret animum.
375Cornelius Tacitus, Annales, 4, 47; 2 (auctor c.58-c.120)
quidam audentius apertis in collibus visebantur, quos dux Romanus acie suggressus haud aegre pepulit sanguine barbarorum modico ob propinqua suffugia.
376Cornelius Tacitus, Annales, 15, 1; 2 (auctor c.58-c.120)
atque illum ambiguum novus insuper nuntius contumeliae extimulat: quippe egressus Armenia Tigranes Adiabenos, conterminam nationem, latius ac diutius quam per latrocinia vastaverat, idque primores gentium aegre tolerabant: eo contemptionis descensum ut ne duce quidem Romano incursarentur, sed temeritate obsidis tot per annos inter mancipia habiti.
377Cornelius Tacitus, Annales, 15, 10; 6 (auctor c.58-c.120)
aegre compulsum ferunt ut instantem Corbuloni fateretur.
378Cornelius Tacitus, De Vita Iulii Agricolae, 13, 1; 1 (auctor c.58-c.120)
Ipsi Britanni dilectum ac tributa et iniuncta imperii munia impigre obeunt, si iniuriae absint: has aegre tolerant, iam domiti ut pareant, nondum ut serviant.
379Cornelius Tacitus, De Vita Iulii Agricolae, 36, 3; 4 (auctor c.58-c.120)
et quamquam recentem terrorem intulerant, densis tamen hostium agminibus et inaequalibus locis haerebant; minimeque aequa nostris iam pugnae facies erat, cum aegre clivo instantes simul equorum corporibus impellerentur; ac saepe vagi currus, exterriti sine rectoribus equi, ut quemque formido tulerat, transversos aut obvios incursabant.
380Cornelius Tacitus, Historiae, 1, 23; 2 (auctor c.58-c.120)
labores itinerum, inopia commeatuum, duritia imperii atrocius accipiebantur, cum Campaniae lacus et Achaiae urbes classibus adire soliti Pyrenaeum et Alpes et immensa viarum spatia aegre sub armis eniterentur.
381Cornelius Tacitus, Historiae, 1, 53; 3 (auctor c.58-c.120)
Caecina aegre passus miscere cuncta et privata vulnera rei publicae malis operire statuit.
382Cornelius Tacitus, Historiae, 1, 67; 4 (auctor c.58-c.120)
aegre id passi Helvetii, interceptis epistulis, quae nomine Germanici exercitus ad Pannonicas legiones ferebantur, centurionem et quosdam militum in custodia retinebant.
383Cornelius Tacitus, Historiae, 1, 82; 2 (auctor c.58-c.120)
undique arma et minae, modo in centuriones tribunosque, modo in senatum universum, lymphatis caeco pavore animis, et quia neminem unum destinare irae poterant, licentiam in omnis poscentibus, donec Otho contra decus imperii toro insistens precibus et lacrimis aegre cohibuit, redieruntque in castra inviti neque innocentes.
384Cornelius Tacitus, Historiae, 2, 23; 3 (auctor c.58-c.120)
ubi pulsum Caecinam pergere Cremonam accepit, aegre coercitam legionem et pugnandi ardore usque ad seditionem progressam Bedriaci sistit.
385Cornelius Tacitus, Historiae, 2, 56; 6 (auctor c.58-c.120)
iam pridem attritis Italiae rebus tantum peditum equitumque, vis damnaque et iniuriae aegre tolerabantur.
386Cornelius Tacitus, Historiae, 2, 68; 9 (auctor c.58-c.120)
ne Vitellius quidem, quamquam ad omnis suspiciones pavidus, de innocentia eius dubitavit: aegre tamen cohibiti qui exitium consularis et quondam ducis sui flagitabant.
387Cornelius Tacitus, Historiae, 3, 21; 1 (auctor c.58-c.120)
Id vero aegre tolerante milite prope seditionem ventum, cum progressi equites sub ipsa moenia vagos e Cremonensibus corripiunt, quorum indicio noscitur sex Vitellianas legiones omnemque exercitum, qui Hostiliae egerat, eo ipso die triginta milia passuum emensum, comperta suorum clade in proelium accingi ac iam adfore.
388Cornelius Tacitus, Historiae, 3, 53; 1 (auctor c.58-c.120)
Aegre id pati Antonius et culpam in Mucianum conferre, cuius criminationibus eviluissent pericula sua; nec sermonibus temperabat, immodicus lingua et obsequii insolens.
389Cornelius Tacitus, Historiae, 3, 60; 3 (auctor c.58-c.120)
aegre id pati miles et victoriam malle quam pacem; ne suas quidem legiones opperiebantur, ut praedae quam periculorum socias.
390Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0137A (auctor 1045-1125)
Quae cum duci relata fuissent, quamvis nimis aegre id tulisset, tamen invitus ceu lupus, qui, cum amittit praedam et investigantibus canibus submittens caudam repetit silvam, sic dux Occardus cum magno dedecore repedat in Saxoniam.
391Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0142C (auctor 1045-1125)
Quod vir eius audiens aegre tulit, et quid mercedis comiti pro tam temeri facto postea reddiderit, in sequentibus patebit.
392Cunichius Raymondus, Epigrammata, 5, 49 (auctor 1719-1794)
49. In aegre ferentem nocentis supplicium.
393Cunichius Raymondus, Epigrammata, 5, 161 (auctor 1719-1794)
161. Ad Ponticum, narrantem, se dicto laesisse virum optimum; neque id aegre tulisse.
394Cunichius Raymondus, Epigrammata, 8, 22; 4 (auctor 1719-1794)
23. Ad. Ianum (virum Lydae) saepe victum in ludo latrunculorum, Lyda aegre ferente.
395Cunichius Raymondus, Epigrammata, 8, 22, 4; 1 (auctor 1719-1794)
Ad Tanam (Augustinum) saepe victum in ludo latrunculorum, Lyda aegre ferente Krša Vincere te facile est: vinci (quod, Iane Iane] Radelia : Tana Krša , laboro) Sic, ut te credas vincere, difficile.
396Cunichius Raymondus, Epigrammata, 8, 394 (auctor 1719-1794)
394. Ad Postumum, aegre ferentem, se a Lyda prae Celso contemni.
397Cunichius Raymondus, Epigrammata, 9, 86 (auctor 1719-1794)
86. [85.] Ad Postumum, aegre ferentem, quiddam verso nomine de illo scriptum.
398Cunichius Raymondus, Epigrammata, 9, 279; 7 (auctor 1719-1794)
281. [278.] Cum Postumo libenter, cum aliis aegre se vivere.
399Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 2b; 46 (auctor 1719-1794)
At puer ut viridi firmavit membra iuventa Aedibus in magnis nutritus, forte peremptus Incauto est cari genitoris avunculus, aegre Festa trahens senio tunc membra Licymnius, olim Sed clarus bello, cum firma aetate vigebat.
400Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 1; 245 (auctor 1719-1794)
excepere benigne Sinties infractumque artus, animamque trahentem Vix aegre tenuem.
401Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 5; 289 (auctor 1719-1794)
Illum omnis subito liquit calor, atraque circum Nox oculos fusa est laguenti: rursus at auras Hausit suspiciens caelum, tenuemque trahentem Aegre animam flatu Boreas frigente levavit.
402Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 11; 175 (auctor 1719-1794)
Cervum avidi ut quondam circumstant agmine denso Ingentem thoes; telo venator adacto Quem fixit; citus ille abiit, cursuque sequentem Evasit, tepidus dum sanguis, dumque moventur Crura; inde, ut vires penitus iam dira sagitta Perdomuit, stratum celsis in montibus umbra Sub nemorum thoes discerpunt: ducat eodem At subito fortuna horrendum siqua leonem, Illi diffugiunt, praedam hic sibi vindicat unus: Sic Laertiaden dextra laevaque premebat Martia Troiugenum pubes: at saucius heros, Hastam aegre intentans, a se vix tristia fata Arcebat.
403Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 12; 64 (auctor 1719-1794)
Unguibus implicitum quae vasta mole draconem Puniceis clarum squamis gestabat: at ille Saucius, aegre animam ducens, convertit in hostem Ora tamen, supra et pectus prope colla, tenentem, Convolvens sese flexa cervice, cruento Dente ferox petiit: volucris tum victa dolore Demisit pedibus praedam, quae decidit agmen In medium: clangens in ventos illa recessit.
404Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 15; 1 (auctor 1719-1794)
At postquam Troes pulsi, verso agmine, vallum  Sunt aegre ac fossam transgressi, ac terga prementum Sub manibus multi iacuerunt pulvere in atro: Hi, vacuos iuxta camporum in gramine currus Constiterunt paullum, tremefacti corda pavore, Ora metu exsangues pallentia; vertice in Idae Iupiter at somno Iunonem propter inerti est Excitus; inque solo viridi stetit, ac vigil ora Vertit ad Argivos, Troasque, hos et videt hosti Terga dare, hos caedi spoliisque instare; simulque Ire maris regem Neptunum.
405Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 15; 92 (auctor 1719-1794)
Aegre animam ducens cui talia reddidit Hector: Quis coram scitare istaec, divum optime?
406Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 16; 43 (auctor 1719-1794)
Nec tamen urgentum telis duraque repelli Vi potis est; stat mole sua defixus, anhelam Aegre animam ducens: proruptus corpore toto It sudor rivis, nec respirare potestas Ulla, malumque malo gravius super ingruit usque.
407Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 23; 213 (auctor 1719-1794)
Extremus pulchros moerenti corde trahebat Filius Admeti currus; curruque revinctas Rursus equas, aegre pellebat.
408Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 3, 6, 4; 4 (auctor fl.c.50)
Omnia quippe facilius quam moram perpeti poterat: arma et acies in oculis erant, et victoriam in eo positam esse arbitrabatur, si tantum ante signa stare potuisset, id ipsum, quod post diem tertium medicamentum sumpturus esset — ita enim medicus praedixerat — aegre ferens.
409Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 3, 11, 15; 23 (auctor fl.c.50)
Equi pariter equitesque Persarum serie lamnarum obsiti, genus grave tegmine, quod celeritate maxime constat, aegre moliebantur: quippe in circumagendis equis illos Thessali inulti occupaverant.
410Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 4, 3, 10; 14 (auctor fl.c.50)
Quae ubi secutae erant, pleraque secum in profundum dabant: tum levatos onere stipites truncosque arborum haud aegre moliebantur, deinde totum opus, quod stipitibus fuerat innixum, fundamento lapso sequebatur.
411Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 4, 4, 9; 13 (auctor fl.c.50)
Tyrii inhibentes remis aegre evellere navem, quae haerebat, portumque omnia simul navigia repetunt.
412Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 4, 6, 13; 19 (auctor fl.c.50)
Ille quamquam unam urbem sibi, quo minus securus Aegyptum intraret, obstare aegre ferebat, tamen paruit vati signumque receptui dedit.
413Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 4, 7, 7; 9 (auctor fl.c.50)
Quas ubi vapor solis accendit, fervido solo exurente vestigia intolerabilis aestus existit, luctandumque est non solum cum ardore et siccitate regionis, sed etiam cum tenacissimo sabulo, quod praealtum et vestigio cedens aegre moliuntur pedes.
414Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 4, 9, 1; 1 (auctor fl.c.50)
At Dareus, cum Aegypto devertisse in Africam hostem conperisset, dubitaverat, utrumme circa Mesopotamiam subsisteret an interiora regni sui peteret, haud dubie potentior auctor praesens futurus ultimis gentibus inpigre bellum capessendi, quas aegre per praefectos suos moliebatur.
415Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 4, 9, 38; 26 (auctor fl.c.50)
Igitur pedes velut divisus in cornua circumdato equitatu, levatis super capita armis haud aegre ad ipsum alveum penetrat.
416Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 5, 1, 5; 6 (auctor fl.c.50)
Ultima regni sui adhuc intacta esse: inde bello vires haud aegre reparaturum.
417Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 5, 4, 23; 30 (auctor fl.c.50)
Et cetera quidem haud aegre praeterit, ceterum, qua se montium iugum paulatim ad planiora demittit, ingens vorago concursu cavata torrentium iter ruperat.
418Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 5, 9, 13; 19 (auctor fl.c.50)
Aegre paruit Artabazo et, quamquam movere castra statuerat, turbatis tamen omnium animis eodem in loco substitit.
419Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 5, 9, 17; 25 (auctor fl.c.50)
Idem aegre a Dareo inpetravit, ut cibum caperet animumque rebus adverteret.
420Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 7, 3, 17; 27 (auctor fl.c.50)
Rex agmen circumibat pedes, iacentes quosdam erigens et alios, cum aegre sequerentur, adminiculo corporis sui excipiens.
421Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 7, 5, 10; 12 (auctor fl.c.50)
Anxium regem tantis malis circumfusi amici, ut meminisset, orabant, animi sui magnitudinem unicum remedium deficientis exercitus esse: cum ex iis, qui praecesserant ad capiendum locum castris, duo occurrunt utribus aquam gestantes, ut filiis suis, quos in eodem agmine esse et aegre pati sitim non ignorabant, succurrerent.
422Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 7, 5, 11; 17 (auctor fl.c.50)
Sed exercitus magna pars non potuerat consequi: in edito monte ignes iubet fieri, ut ii, qui aegre sequebantur, haud procul castris ipsos abesse cognoscerent, cos autem, qui primi agminis erant, mature cibo ac potione firmatos inplere alios utres, alios vasa, is quibuscumque aqua portari posset, аc suis opem ferre.
423Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 8, 2, 11; 21 (auctor fl.c.50)
Quem ut armigeri corporisque custodes ad moriendum obstinatum esse cognoverunt, universi in tabernaculum inrumpunt diuque precibus ipsorum reluctatum aegre vicerunt, ut cibum caperet.
424Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 8, 3, 40; 3 (auctor fl.c.50)
Spitamenes uxoris inmodico amore flagrabat, quam aegre fugam et nova subinde exilia tolerantem in omne discrimen comitem trahebat.
425Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 8, 6, 7; 11 (auctor fl.c.50)
Quam ignominiam aegre ferens deflere apud Sostratum coepit.
426Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 8, 7, 8; 13 (auctor fl.c.50)
Aegre ergo coercitis rursus Hermolaus: Quam liberaliter, inquit, pueris rudibus ad dicendum agere permittis!
427Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 8, 12, 18; 24 (auctor fl.c.50)
Rex haud oblitus, quam aegre tulisset, quod Clitum ob linguae temeritatem occidisset, iram quidem tenuit, sed dixit invidos homines nihil aliud quam ipsorum esse tormenta.
428Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 9, 2, 20; 25 (auctor fl.c.50)
Dein paucos aegre et incommode regunt: congregata vero tot milia ipsa se elidunt, ubi nec stare nec fugere potuerint inhabiles vastorum corporum moles.
429Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 9, 5, 9; 11 (auctor fl.c.50)
Ille ad omnes ictus expositus non aegre tamen exceptum poplitibus corpus tuebatur, donec Indus duorum cubitorum sagittam — namque Indis, ut antea diximus, huius magnitudinis sagittae erant — ita excussit, ut per thoracem paulum super latus dextrum infigeret.
430Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 10, 2, 6; 6 (auctor fl.c.50)
Soli Athenienses, non sui modo, sed etiam Graeciae vindices, colluvionem ordinum hominumque aegre ferebant non regio imperio, sed legibus moribusque patriis regi adsueti: prohibuere igitur exules finibus omnia potius toleraturi quam purgamenta quondam urbis suae, tunc etiam exilii admitterent.
431Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 10, 8, 22; 30 (auctor fl.c.50)
Haud aegre id inpetratum est: nam et abducere Meleagrum Perdicca a rege cupiebat et unum duobus inparem futurum esse censebat.
432Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 27; 3 (auctor fl.c.520)
Tunc ardore conpulsus odiosam in amore vitam consumit et aegre ferebat ademptum imperium Agamemnoni sibique Palamedem praepositum.
433Dati Leonardo, Hyempsal tragoedia, 1, p2; 55 (auctor c.1407-1472)
Polymites Quisque facinus suum male admissum ferat Aegre et moleste, nil per alienum vigil.
434Dati Leonardo, Hyempsal tragoedia, 1, p2; 70 (auctor c.1407-1472)
Polymites Profecto consiliis bonis nisi ultro rex Paruerit, aegre abinde parebit malis.
435Dati Leonardo, Hyempsal tragoedia, 1, p2; 188 (auctor c.1407-1472)
Ammon Qui dissident animis, eadem aegre queunt Umbra tegi.
436De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 1, 1; 41 (auctor 1755-1814)
Dandus mobilibus decor est immobilis: atque Ad nova non facilis mihi traducenda vetustas, Quae senibus similis praefracte temporis acti Iura tuetur amans, paretque recentibus aegre.
437De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 1, 10; 57 (auctor 1755-1814)
Dum vos doctrinae perculsi pectus amore, Perque mare, et terras, et montes curritis altos Avia quaerentes Musarum templa, domosque; Ille sedens dominae blanditur, et oscula libat Mutua: saepe iocos, teneri spe illectus amoris Institut varios: hanc summo mane revisit, Hanc aegre linquit, cum Phoebus mergitur undis.
438De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 1, 13; 83 (auctor 1755-1814)
Porro Invenies insanorum tot millia ubique In vita circa latus, et circa caput, ut cui Obiicias vitium insani, cui nomina sani Des, aegre dignoscas.
439Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 292; 9 (opus 1508)
Nusquam autem haec pestis immedicabilior quam in dogmatibus, quorum persuasione semel imbuti sumus; id quod eleganter notat Galenus libro Σῶν φυσικῶν δυνάμεων primo: Οὕτως ἄρα δυσαπότριπτόν τι κακόν ἐστιν ἡ περί τάς αἱρέσεις φιλοτιμία καί δυσέκνιπτον ἐν τοῖς μάλιστα καί ψώρας ἁπάσης δυσιατώτερον, id est Adeo de sectis contentio malum est, quod aegre excutitur, et cum primis ineluibile, denique quavis scabie insanabilius.
440Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2474; 11 (opus 1508)
Unde suspicor magis dici maculam, quam aegre possis diluere.
441Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2676; 4 (opus 1508)
Unde in pueris ac temulentis fere accidit; quamquam addit et alias causas, indicans potissimum fieri in τ et ρ, pro quibus sonant τλ, unde fit, ut aegre suum ipsorum vitium pronuntient τραύλωσιν.
442Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2692; 7 (opus 1508)
Plinius libro IV capite XII nominat Cyrnum, sed diversam a Corsica, cum Strabo tradat Cyrnum esse quam Romani dicunt Corsicam, insulam aegre habitatam ob locorum asperitatem et regionem multis locis imperviam, sed praecipue quod qui montes obtinent ac latrociniis vivunt, feris ipsis sint efferatiores.
443Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2769 (opus 1508)
2769. III, VIII, 69. Aegre quidem, sed facimus tamen
444Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2769; 1 (opus 1508)
Cum aegre quidem et non sine plurimis incommodis agimus quippiam, sed tamen facimus adacti necessitate, conveniet illud ex Iliados Ζ: Καί μάλα τειρόμενοί περ, ἀναγκαίη γάρ ἐπείγει, id est Quamvis afflicti nimium, sed fatum ita cogit.
445Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2923 (opus 1508)
2923. III, X, 23. Aegre, sed tamen contigit
446Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2923; 1 (opus 1508)
In eos, qui aegre quidem, sed tamen asse quuntur, quod optant, quadrabit illud ex eodem libro: Ἀλλ’ ἔτι μέν γε καί Ὠς κακά περ πάσχοντες ἵκοισθε, id est Pervenietis adhuc, quanquam mala plurima passi.
447Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3527; 5 (opus 1508)
Caeterum cum illic ob terrae sterilitatem aegre sibi pararent victum, venerunt in eam Italiae partem quae quondam Iapygia dicta est.
448Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3643; 3 (opus 1508)
Advolat enim hoc insectum ad cibum alienum et aegre potest abigi.
449Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3664; 13 (opus 1508)
Sed posteaquam irrumpentibus comitis famulis aegre evaserunt, orta inter sodales seditione maledicus ad conditiones pacis coactus chirographo testatus est se comitem semper habuisse et habere et habiturum esse pro docto, generoso et pio viro.
450Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3745; 2 (opus 1508)
Aristophanes dixit in anum quae aegre a iuvene divellebatur: Ὡς εὐτόνως, ὧ Ζεῦ βασιλεῦ, τό γραἹδιον Ὥσπερ λεπάς τῷ μειρακίῳ προσίσχεται, id est O Iuppiter, quam fortiter conchae modo Isthaec anicula adhaeret adolescentulo !
451Dionysius Exiguus, Epistola ad Eugipium, 67, 0346D (auctor c.470–c.544)
Quamvis enim quis amore coelestium aegre ferat huius peregrinationis incommoda, et cum propheta dolenter exclamet: Heu me, quod incolatus meus prolongatus est, habitavi cum habitantibus Cedar, multum incola fuit anima mea (Psal. CXIX, 5) ; et cum beato Apostolo confidenter asserat: Cupio dissolvi et esse cum Christo (Philip. I, 23) , tamen a patria non procul exsulare creditur, si semper patriam desiderio consequatur.
452Donatus, Vita Vergilii, p1; 40 (auctor c.350)
Cui tamen multo post, perfectaque demum materia, tres omnino libros recitauit, secundum quartum et sextum; sed hunc notabili Octauiae adfectione, quae cum recitationi interesset, ad illos de filio suo uersus: ‘tu Marcellus eris’, defecisse fertur atque aegre focilata.
453Dositheus, Ars, p. 78, l. 3 (auctor c.350)
sed Terentius hanc regulam non est secutus; nam de condicionali sermone finitiuo uerbo usus est, ut in hecyra si facies, reprimam me, ne aegre quicquam audias; pro enim si feceris si facies dixit; idem in eadem quod si perficio, non paenitet me famae et senex si quaeret me, modo isse dicito ad portum, pro si quaesiuerit.
454Drepanius Latinus Pacatus, Panegyricus dictus Theodosio imperatori (Romae ante 389 AD), 2, 7; 7 (auctor fl.c.389)
- quos etsi ad portum mutati in melius flatus revexerint, diu tamen vitiorum turbo iactavit, et naufragos atque fluitantes ab illis quibus mersabantur erroribus aegre aetas recepit.
455Dudo Viromandensis, De moribus et actis primorum Normanniae ducum, 141, 0613
Themate pertenui quoniam digestus haberis, Rhetorica ratione carens dulcaminis omni, Liber, interno cum te perscrutor ocello; Aegre fert animus quod vulgo ducere gestis Quae digesta stylo nequidquam schemata nostro, Et subsanneris tumido vafroque tumultu.
456Dudo Viromandensis, De moribus et actis primorum Normanniae ducum, 141, 0677C
Ad cum citius regredere, et si te unquam adiuvare voluerit multis deprecationibus experire; et si quispiam tibi succurrerit, si animo ferat aegre.
457Dudo Viromandensis, De moribus et actis primorum Normanniae ducum, 141, 0694C
Et Bernardus: Nimis aegre tuus fert animus quod fecerunt in te rustici cum civibus.
458Dudo Viromandensis, De moribus et actis primorum Normanniae ducum, 141, 0756C
Concio pauperum tanti solatii adiutorio viduata aegre ululabant: populusque populum dire opprimens diversos doloris modos emittebat.
459Duebnerus Fridericus, Aristotelis liber de poetica, 1, 4; 3 (auctor 1802-1867)
Huius rei signum est, quod in operibus evenit: quae enim ipsa aegre cernimus, horum imagines acuratissime factas libenter spectamus, veluti bestiarum formas quamvis contemptissimarum et cadaverum.
460Duebnerus Fridericus, Aristotelis liber de poetica, 1, 17; 2 (auctor 1802-1867)
Signum autem huius rei est, quod Carcino vitio dabatur: Amphiaraus enim e delubro rediebat, id quod spectatorem non adspicientem latebat; et in scena conspectus exsibilatus est, aegre hoc spectatoribus ferentibus.
461Dynamius Patricius, Vita S. Maximi, 80, 0037D
Confestim enim illa, tanquam gravi soluta somno, exspergiscitur, oculos aperit praegravatos, appellata surgit, mater eius immenso afficitur gaudio, populus omnis obstupescit: episcopus, qui virtutum meritis mortis iura resolverat, fugiens iactantiam, illico se subducit: sed populus magnis vocibus laudans Deum, maximam vestimenti eius partem, reliquiarum loco eam habitura, civili quadam violentia diripit et discerpit: ita ut propter eius declarandas virtutes, id quod aegre ad humeros eius relictum fuit, hodierna fidelium devotione asservetur.
462Eadmerus Cantuariensis, Historia novorum, 159, 0433C (auctor 1055-1124)
Praefatus ergo episcopus episcopatum Theodfordensem seu Norwicensem, in cuius parochia eadem abbatia esse scitur, suo iure non iure privatum esse aegre ferens, ut diximus, Romam ire; et si forte posset, in antiquam dignitatatem Ecclesiam cui praesidebat restituere, adminiculante aequitate, cogitabat.
463Eadmerus Cantuariensis, Historia novorum, 159, 0502B (auctor 1055-1124)
Mementote ergo ut illi parem gratiam referatis, ostendentes mihi amorem quem erga me habetis, servientes ei, et eum honorem et amorem impendentes quem mihi impendere cuperetis, scientes quoniam eius absentiam aegre sustineo.
464Eadmerus Cantuariensis, Vita S. Anselmi, 158, 0090B (auctor 1055-1124)
Aegre tandem impetrata ab irato rege adeundi Romam facilitate, valedicit suis .
465Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, p272, 1; 3 (auctor 1517-1599)
In proelio enim parum secundo et crus fregit, et ab hoste captus, aegre libertatem redemit.
466Ebrardus Watinensis, Chronicon Watinense, 149, 1523D (auctor fl. 1089)
Primo enim omnium, postquam anima una et cor unum in Deo nobis esse coeperat, unitatem spiritus dissentionis aegre ferens, quia mutare cogebatur hospitium, amica suae fraudis vascula serpentes nobis dereliquit; quorum tam innumera erat ante nos in his sedibus multitudo ut cum mansionario eiusdem atrii, anterioris scilicet ecclesiae cantore, sub eadem casula gregatim habitarent.
467Eckbertus Schonaugiensis, Vita S. Elisabeth, 195, 0120B (auctor -1184)
Fuerunt vero inter se quam simillimae; nam Elisabeth, ut in praecitato Chronico dicit idem Thrithemius, divinis revelationibus visitari a iuventute sua meruit; ex quibus multa iussione divina ad utilitatem posteriorum conscripsit: cumque esset Latini sermonis ignara, et praeter simplicem psalmodiam nihil ab homine didicisset, interno Spiritus sancti magisterio edocta, omnem Scripturam, positionem seu constructionem operis recte intellexit; revelationes autem suas et visiones coelestes partim Latino, partim Teutonico protulit eloquio. Epistola ex certa consideratione (quam haud aegre coniectaveris spectare fidem revelationibus Elisabeth dandam) de verbo ad verbum producta a Trithemio et sub annum 1162 vel etiam LX scriptae, cum iam virginibus praeesset Elisabetha, talis est.
468Edwardus Grim, Vita I S. Thomae Cantuariensis, 190, 0014A
Rex autem aegre ferens archiepiscopi responsionem, « Per oculos Dei, ait, dabuntur pro reditu, et in scriptura regis scribentur; nec dignum est ut contradicas, cum nemo tuos contra voluntatem tuam gravere velit.
469Edwardus Grim, Vita I S. Thomae Cantuariensis, 190, 0020B
Quo cognito, rex aegre ferens irritum fieri consilium suum, ira vehementiori inflammatur in archiepiscopum, totum illi ascribens quod abusionibus suis dominus papa non consensisset.
470Eginhardus, Historia translationis Marcellini et Petri, 104, 0561D
Nam quadam nocte, cum ad matutinum officium celebrandum et livinae legis lectiones audiendas in ecclesia sederemus, intravit quidam habitu clericali, trementibus membris, baculoque nitens, titubantia vestigia aegre gubernabat.
471Eginhardus, Vita Caroli Magni, 97, 0011B
Quae vix aegre impetratae, annis 826 et 827 in monasterio illo Mulinheim, quod iam Selingenstadt audit, sunt reconditae.
472Ekkehardus Uraugiensis, Chronicon universale, 154, 0617C (auctor c.1085-c.1125)
In utrisque castris 40 milia hominum igni ferroque consumpta sunt, quinque milia capta, duces ipsi miserabiliter ambusti aegre diffugerunt; Hastrubal dux Kartaginem profugus venit.
473Ekkehardus Uraugiensis, Chronicon universale, 154, 0633D (auctor c.1085-c.1125)
Gracchus, diu pro se pugnantibus amicis ac pereuntibus, aegre ad pontem Subsilicium pervenit, ibique, ne vivus caperetur, cervicem servo suo prebuit.
474Ekkehardus Uraugiensis, Chronicon universale, 154, 0737B (auctor c.1085-c.1125)
Winithario tamen Hamalo, Ermenrici fratruelis filio, principatus insignia retinente. (IORD. c. 48.) Qui Witulfi, avi sui, qui erat frater Ermenrici, virtutem imitatus, quamvis Ermenrici felicitate inferior, aegre tamen ferens Hunorum subiacere imperio, paululum se subtrahit ab illis, suamque dum nititur ostendere virtutem, in Anctorum fines movit procinctum, eosque agrediens, prima congressione vincitur, sed deinde fortiter agens, regem eorum Booz nomine cum filiis suis et septingentis primatibus in exemplum terroris affixit, ut dediticiis metum cadavera pendentium geminarent.
475Ekkehardus Uraugiensis, Chronicon universale, 154, 0750D (auctor c.1085-c.1125)
Talia Zeno audiens, licet aegre ferret eius discessum, deliberato tamen consilio, rei publicae utilitati prospiciens, eius petitionibus annuit, Italiamque illi tribuens, senatumque ac populum Romanum ei committens, magnis ditatum muneribus abire permisit.
476Ekkehardus Uraugiensis, Chronicon universale, 154, 0914A (auctor c.1085-c.1125)
Qua die Germanorum victoria aegre sustentata, tamen enituit.
477Ennodius Magnus Felix, Opera, 1, CCLVI; 2 (auctor 473-521)
Scindit urguens foedus omne fraude vivax perpeti, Aegre portans quicquid ordo flagitat serenior.
478Ennodius Ticinensis, Carmina [CSEL], 2, 107; 2 (auctor 473-521)
Scindit urguens foedus omne fraude uiuax perpeti, Aegre portans quicquid ordo flagitat serenior.
479Ennodius Ticinensis, Carmina, 63, 0354C (auctor 473-521)
Scindit urgens foedus omne fraude vivax perpeti, Aegre portans quidquid ordo flagitat serenior.
480Eugyppius Africae, Excerpta ex operibus Augustini [CSEL], 1; 63 (auctor c.455-533)
quod uero ignauia fuerit, ubi exercitatio quaslibet grauissimas molestias perpetiendi atque tolerandi supra quam cuiquam credibile est fuit, aegre persuaderi potest.
481Eugyppius Africae, Vita Sancti Severini [CSEL], p2, 35, 1; 1 (auctor c.455-533)
Bonosus quoque, monachus beati Seuerini, barbarus genere, qui responsis eius inhaerebat, oculorum imbecillitatem plurimam patiebatur medelamque sibi praestari eius oratione poscebat, aegre ferens aduentitios et externos salutaris gratiae sentire praesidia sibique nullam remediorum opem aliquatenus exhiberi.
482Eugyppius Africae, Thesaurus, 62, 0565D (auctor c.465-c.533)
Quod vero ignavia fuerit, ubi exercitatio quaslibet gravissimas molestias perpetiendi atque tolerandi, supra quam cuiquam credibile est, fuit, aegre persuaderi potest; sed forte acutius intuentibus ignavia apparet ipsa duritia, quia laborem bonorum studiorum, quibus vera acquiritur fortitudo, neglexerat.
483Eugyppius Africae, Vita Sancti Severini, 62, 1192D (auctor c.465-c.533)
43. Bonosus quoque monachus beati Severini, barbarus genere, qui responsis eius inhaerebat, oculorum imbecillitate plurimum praegravatus, medelam sibi praestari eius oratione poscebat, aegre ferens adventitios et externos salutaris gratiae sentire praesidia, sibique nullam remediorum opem aliquatenus exhiberi.
484Eugyppius Africae, Vita sancti Severini, 7, XXXV; 1 (auctor c.455-533)
Bonosus quoque, monachus beati Severini, barbarus genere, qui responsis eius inhaerebat, oculorum imbecillitate plurimum praegravatus medelam sibi praestari eius oratione poscebat, aegre ferens adventitios et externos salutaris gratiae sentire praesidia sibique nullam remediorum opem aliquatenus exhiberi.
485Eugyppius, Vita Severini, 11; 319 (auctor 455-533)
XXXV. Bonosus quoque, monachus beati Seuerini, barbarus genere, qui responsis eius inhaerebat, oculorum imbecillitate plurimum praegrauatus medelam sibi praestari eius oratione poscebat, aegre ferens aduenticios et externos salutaris gratiae sentire praesidia sibique nullam remediorum opem aliquatenus exhiberi.
486Eusebius Pamphilus, Vita Constantini, 8, 0048A
Haec livor invidiae, et malignus daemon Ecclesiae felicitatem semper aegre ferens, in nostram pernicicm machinatus est.
487Eusebius Pamphilus, Vita Constantini, 8, 0069
- XLVIII. Quomodo immodicas cuiusdam laudes aegre tulerit.
488Eusebius Pamphilus, Vita Constantini, 8, 0083B
CAPUT XLVIII. Quomodo immodicas cuiusdum laudes aegre tulerit.
489Eusebius Pamphilus, Vita Constantini, 8, 0083C
At ille huiusmodi voces aegre admodum passus, hominem admonuit, ne his verbis uti praesumeret, sed potius supplex Deo vota faceret, ut tam in hac quam in futura vita, censeri inter famulos Dei mereretur.
490Eutropius, Breuiarium ab urbe condita, p11, 27; 4 (auctor fl.c.369)
Cui aegre collega obtemperavit.
491Falco Beneventanus, Chronicon, 173, 1165A (auctor 1139-1142)
At episcopus Portuensis primus omnium, licet aegre et tantae sententiae dolore turbatus, ait: « Quoniam regalia beati Petri suscepisti, et claves portarum tenuisti et, palatium invasisti, et Landulphum expulisti, et curiam venire vocatus contempsisti, iudicamus super vos depositionis sententiam, quia contra beatum Petrum, et dominum nostrum papam fecisti.
492Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 1, p696; 96 (auctor 1520-1575)
Possis etiam intelligere, Tanquam per ignem id est, vix, aegre, et quasi miraculose, Christo scilicet eum pro sua singulari misericordia ex igne illorum errorum et periculorum aeternae damnationis eripiente.
493Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 1, p783; 117 (auctor 1520-1575)
pro, ne aegre feratis, ne cruciemini dolore ulterius de hoc vestro tristi facinore.
494Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p539, 11; 50 (auctor 1520-1575)
Sicut videmus nonnunquam iratos, nimiaque lenitate et indulgentia parentum superbos puerulos contemnere invitationes, blandimenta ac lactationes matrum, ut eis aegre faciant, ut vel comedere, vel munusculum aliquod accipere velint.
495Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p879, p899; 100 (auctor 1520-1575)
Gen. 21. Et malus fuit hic sermo in oculis Abrahae valde: pro, displicuit ei, aegre tulit, quod Sara iubebat eiici ancillam Agar, et Ismaelem filium ex domo sua.
496Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p988, p1001; 28 (auctor 1520-1575)
Quoniam vero diximus, in rebus sua [?: -ra] contingentibus esse necessitatem consequentiae [?:] id quoque vocari necessarium, quod vi aliqua cogente fieri opus est: hinc fit, ut varii sint gradus necessitatis, sicut et contrarii eius seu impossibilitatis aut impossibilis, ut supra ostendimus: et alias aliquid magis aut minus necessarium sit, ac nihilo minus dicitur necessarium: ut saepe vocantur valde utilia vitae et quibus aegre caremus, necessaria.
497Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 50, p841; 46 (auctor 1520-1575)
Deus sane, tametsi prohibuerit mala, praeceperit bona, consuluerit meliora, multa tamen misericorditer, plura longanimiter, nonnulla aegre et non sine magna indignatione permittit: mala quidem omnia, quae fiunt, tolerando: minora autem bona concedendo, interprohibita vero nonnulla indulgendo, etc.
498Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1095, p1148; 64 (auctor 1520-1575)
Quasi diceret: Talis doctor est una cum illis suis stipulis, in medio terribilis incendii, et illa quidem iudicio Dei damnata peribunt: sed ipse aegre ac vix servabitur, veluti singulari ac raro beneficio Dei inde ereptus.
499Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1095, p1148; 65 (auctor 1520-1575)
Hanc significationem ac sensum loci comprobant etiam illae duae particulae SIC et TANQUAM, quae idem valent ac vix et aegre, magnaque difficultate servabitur: ut solent, quae ex periculosissimo incendio difficillime et periculosissime eripiuntur.
500Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, p91, p100; 69 (auctor 1520-1575)
sequentia, et aegre tulerunt, commoti sunt, coeperunt ei moliri exitium, etc.