'affatim' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 569 hits      Show next 69

1Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0918A (auctor 814-878)
Orant subveniri sibi, pios Patris cineres ossaque cunctis reverenda mortalibus furtim sublata devotissimis filiis auctoritate regia iustitiaeque respectu affatim restitui.
2Adventius Metensis, Epistola ad Nicolaum, 121, 1145B
Christus Dominus Deus proprii sanguinis pretio acquisito gregi solita pietate prospiciens, vobis summi sacerdotii contulit dignitatem: cui inter plurima spiritualium virtutum ornamenta, quibus sanctam matrem Ecclesiam inimitabili sanctitate condecoratis, sacra etiam priscae auctoritatis dogmata affatim resplendent: quo Christiana plebs, efficacissimo tanti Patris exemplo feliciter imbuta, vitiorum monstra devitare, et auxiliante Deo aeterna poterit praemia comprehendere, imo ecclesiastici ordinis disciplina vestris temporibus inviolabilis permanere.
3Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 194 (auctor fl.c.700)
Moenia munita mare floredo cincta, melliflua rivola seminibus pinguissima, fluminibus consitis, stipatis virentia coma, arbusta et nemora ornata mala punica, aequora culta odoratis aromatibus vernantia, colles eminentes nicolais atque olivis, coaltis vinitis nectaria gignentes falerna, cluviores quadrigis iunctis nitentes, equitibus cariosa remanent ruda, saepe redundant salubres imbribus rura affatim fecunda, concordia aluntur poenuaria bona prisca, mel et vinum, oleum ac zazetum.
4Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 270 (auctor fl.c.700)
Huiuscemodi philosophus infit: Caere tuta in portum affatim, nauta, limfa sectata fastuosa gramina olim prae nomen suprestis invisa atria in manibus ergatoriis, pudica tua tellora profusa lanista, quid aestuaris argina?
5Aeticus Ister, Cosmographia, 9; 2 (auctor fl.c.700)
Legem Moysi plurimum conlaudat, Iosephum affatim ac celebre eius historiam retenit et ea, quae in eorum codicibus invenit, denuo scribere et retexere noluit.
6Agroecius, De orthographia, p. 37, l. 2 (auctor c.440-450)
praeteriti temporis et futuri affatim inueniuntur exempla; praesentis domus, quod difficile uidetur: tumidis quod fluctibus olim tunditur; expergiscimini aliquando et capessite rem publicam.
7Agroecius, De orthographia, p. 96, l. 1 (auctor c.440-450)
passim aliquid inueniri de re corporali recte dicimus, affatim de re incorporali; illud enim de incessu, hoc de affatu dictum est.
8Agroecius, Ars de orthographia, p2; 50 (auctor c.440-450)
praeteriti temporis et futuri affatim inueniuntur exempla; praesentis domus, quod difficile uidetur: tumidis quod fluctibus olim tunditur; «expergiscimini aliquando et capessite rem publicam».
9Agroecius, Ars de orthographia, p2; 132 (auctor c.440-450)
passim aliquid inueniri de re corporali recte dicimus, affatim de re incorporali; illud enim de incessu, hoc de affatu dictum est.
10Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0867D (auctor 950-1008)
E quibus affatim saturantur pectora plebis, Atque saginantur sanctorum corda virorum.
11Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 6, l. 36 (auctor 730-804)
affatim per duo f, id est statim uel satis.
12Alcuinus, Carmina, 101, 0815D (auctor 730-804)
Quod fuit affatim factum, donante Tonante.
13Alcuinus, Carmina, 101, 0816C (auctor 730-804)
» Nuntius his dictis subito discessit ab illo, Cui vigor affatim venas decurrit in omnes, Pulsa procul fugiens et desperatio fibras Liquerat.
14Alcuinus, De orthographia, 101, 0905A (auctor 730-804)
Ideo inmissa dicendum est, ammitte te, vel admitte [Ms. Reg., inmissa dicimus ammiti, ut admitte]. Affatim per duo f, id est, statim, vel satis.
15Alcuinus, De usu Psalmorum, 101, 0485D (auctor 730-804)
In quo succincte et affatim melius quam in omnibus laudatur Deus deorum, qui personaliter trinus, et consubstantialiter unus vivit et regnat ubique per omnia saecula saeculorum.
16Alcuinus, Epistolae, 100, 0369C (auctor 730-804)
Sed quaerenti mihi et consideranti nihil dignius pacatissimo honori vestro inveniri posse, quam divinorum munera librorum: qui Spiritu sancto dictante, et Christo Deo ministrante, ad salutem totius humani generis, coelestis gratiae calamo conscripti sunt, quos in unius clarissimi corporis sanctitatem connexos, atque diligenter emendatos vestrae clarissimae Auctoritati (per) hunc clarissimum filium vestrum, vobisque fidelem famulum, dirigere curavi: quatenus plenis manibus iucundissimo vestrae dignitatis adstaret servitio: Qui longa fessus infirmitate, Deo miserante, dum aliquantulum convaluit, affatim vestram adire festinabat pietatem.
17Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1042B (auctor 730-804)
Sicut pueri carne et sanguine constant, et ille participavit carni et sanguini, ut haberet unde gustaret mortem pro puerorum salute, cuius dispensationis affatim causam subiungens, ut per mortem, inquit, destrueret eum qui habebat mortis imperium, hoc est, diabolum.
18Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0139A (auctor 640-709)
Quanta vero sit pudicitiae virtus, ex hoc manifestius liquebit, quod vir Dei dum Nilotica gurgitis fluenta transire satageret, et spoliare se melote et amiculis erubesceret, ne pudibunda corporis nuditas et indecens obscenitas castos offenderet obtutus, extemplo in citeriorem alvei marginem divina virtute translatus legitur: et ne hoc incredibile videatur, memento qualiter Ababuc discifer messorum fercula o Iudaea ad Chaldaeos angelico fretus officio, in puncto temporis perniciter detulerit, et in leonum lacu rudentium per tanta terrarum intervalla, famelicum Dei prophetam affatim paverit, et ubertim saginaverit.
19Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0140C (auctor 640-709)
Tempore quodam, cum sacrosancta paschalis solemnitas intra speleum celebraretur, et plures ad viri Dei speluncam, velut examen ad alvearium, pro festivitate frequentanda certatim glomerarentur, qua peracta solitae frugalitatis dapibus saginantur, id est, siccis et pauculis panum crustulis, et sale aspersis olerum fasciculis, tum fusis ad polum precibus Dei patrocinium fideliter implorat, et dicto citius pro foribus vestibuli tantas deliciarum affluentias gerulis quos nunquam noverant gestantibus solita pietate Christus famelicis suis tam ubertim contulit, ut usque ad Pentecosten, qui septenis hebdomadarum curriculis calculatur sicut Iubileus septenis annorum laterculis supputatur, divinitus allata epularum stipe quotidie affatim pascerentur.
20Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0159A (auctor 640-709)
Otium namque clandestinae quietis et remotis secretae solitudinis largam scribendi materiam dictantibus affatim conferunt.
21Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0244B (auctor 640-709)
Quem Deus ex uteri sacravit matrice mundum Ante praesentis quam nosset lumina vitae, Ut foret affatim promens oracula vatis.
22Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0245D (auctor 640-709)
Virginibus vates tum primo exempla Ioannis Edidit affatim sacro Spiramine plenus, Qui Dominum obtrusus sensit genitricis ab alvo, Pignus coelorum terris gestante Maria.
23Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0250B (auctor 640-709)
Hoc nempe examen quo sancti labra redundant, Dulcia mulsorum portendit verba favorum, E quibus affatim dulcescunt pectora plebis.
24Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0273D (auctor 640-709)
De qua hoc praecipuum vitae rumusculus almae Divulgare solet, latus qua tenditur orbis, Quod fratrem sibimet germano foedere iunctum, Subnixis precibus gestit compellere virgo, Quatenus acciperent sacrorum dulcia noctu Fercula librorum, et sancti convivia verbi, E quibus affatim saturantur pectora plebis Atque saginantur sanctorum corda virorum.
25Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0165A (auctor 640-709)
Nam summus ecclesiasticae dispensationis auctor et primitivae illustrisque familiae informator, quem psalmus ut praesenti competit explanandarum rerum adminiculo septuagesimus septimus panem coeli et panem angelorum figuraliter vocitans expressit, septem panum fragminibus divina potius benedictione crescentibus quam lurcorum rictu comedentium minuentibus quatuor millia virorum excepta secundi sexus caterva, Evangeliorum textu narrante, legitur pavisse et affatim satiasse, sublatisque fragmentorum reliquiis et collectis buccellarum crustulis in frusta confractis septem corbes vel cistella stupendo cunctis spectaculo replevisse.
26Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0093B (auctor 640-709)
Fateor, sodalitatis fraternae cliens, altique municipatus municeps, postquam vestram repedantem isthuc ambrosiam ex Hiberniae brumosis circionum insulae climatibus (ubi ter bino circiter annorum circulo uber sophiae sugens metabatur) territorii marginem Britannici sospitem applicuisse, rumigerulis referentibus, comperimus, illico (ut flammiger flagransque flagitabat amor) ineffabiles altithrono grates, pansis in edito utrinque volis, tripudiantes obtulimus; potissimum, quod te exsulem almus arbiter priscam paterni visitantem clientelam ruris (caerula ponti trans glauci, enormesque dodrantium glareas atque spumiferas lymphae nemphae obstirpationes, circili carina procellosum sulcante salum) reducere, ovante navarcho, dignatus est; ut ubi dudum incunabilis hirocinii editus rudibus adulto tenus pubertatis aevo adoleveras, nunc versa vice (superna opitulanti praerogativa affatim fultus) ab incolatu externi ruris repatrians, praeceptoris vocamine indepto sortitoque fretus fungeris.
27Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0098B (auctor 640-709)
Tamen si humillima subiectae devotionis instantia importune insistens expetit affatim alendo epulas, impendere non deneges; meque, licet nullius momenti ducas, vestrae sublimitatis adoptivam prolem ex omni paternae prudentiae diviti censu aliquatenus ad tempus ditare non recuses; ne quando invisi audacium aemulorum cunei crispanti optatae improbationis cachinno tripudiantes congratulentur, si sobolem opulenti paternae philosophiae censu exhaeredem penuriaeque feralis insipientiae experientem comperiunt.
28Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 31 (auctor 640-709)
Nam summus ecclesiasticae dispensationis auctor et primitivae illustrisque familiae informator, quem psalmus, ut praesenti competit explanandarum rerum adminiculo, septuagesimus septimus panem caeli et panem angelorum figuraliter vocitans expressit, septem panum fragminibus divina potius benedictione crescentibus quam lurconum rictu comedentium minuentibus quattuor milia virorum, excepta secundi sexus caterva, evangeliorum textu narrante legitur pavisse et affatim satiasse sublatisque fragmentorum reliquiis et collectis buccellarum crustulis in frusta confractis septem corbes vel cistellas stupendo cunctis spectaculo replevisse.
29Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 157 (auctor 640-709)
XXII. SED quid in veteribus viris, quibus priscae legis licentia nuptiales thalamorum copulas pro nepotum prosapia et posterorum progenie Propaganda clementer indulsit, thesaurum virginitatis examusim inquirentes velut apes de diversis pratorum floribus flaventium favorum machinas tenaci glute sarcientes morarum vincula nectimus et otia temporum terimus, cum etiam in rudibus et neutericis catholicae fidei sectatoribus, postquam latebrosa prioris instrumenti latibula funditus evanuerunt et limpida sequentis testamenti luminaria per gratiam evangelicae praedicationis crassae noctis caliginem illustrantia in triquadro terrarum ambitu diffusius spargerentur, innumera beatae virginitatis exempla affatim exuberent et ubertim suppeditent ?
30Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 171 (auctor 640-709)
XXIV. PAVLVS, dudum Saulus, vas electionis, tipicus Beniamin crepusculo devorans praedas, vesperi dirimens manubias, qui pithonissam necromantiae spiritu falsitatis fribula vaticinantem et ob hoc sumptuosas procerum opulentias affluenter cumulantem gazasque quaestuum diliciosas affatim locupletantem mutae taciturnitatis valvam labris procacibus opponere imperio terrente coegit quique – mirum dictu – quater senas in fundo maris profundo sospes transegit horas atque quinquies quadragenas acerrimo crudelitatis tormento una minus accepit, nonne ob purae integritatis praerogativam tertium polum peragrans supernorum civium arcana castis obtutibus contemplatur et caelestis militiae abstrusa ineffabili rerum relatu rimatur, licet revelatio quam dicunt Pauli in nave aurea florentis paradisi dilicias eundem adisse garriat ?
31Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 333 (auctor 640-709)
Quanta vero sit pudicitiae virtus, ex hoc manifestius liquebit, quod vir Dei, dum Nilotica gurgitis fluenta transire satageret et spoliare se melote et amiculis erubesceret, ne pudibunda corporis nuditas et indecens obscenitas castos offenderet obtutus, extemplo in citeriorem alvei marginem divina virtute translatus legitur et, ne hoc incredibile videatur, memento, qualiter Ambacuc discifer messorum fercula de Iudea ad Chaldeos angelico fretus officio in puncto temporis perniciter detulerit et in leonum lacu rugientium per tanta terrarum intervalla familicum Dei profetam affatim paverit et ubertim saginaverit.
32Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 351 (auctor 640-709)
Et dicto citius pro foribus vestibuli tantas diliciarum affluentias gerulis, quos numquam noverant, gestantibus solita pietate Christus familicis suis tam ubertim contulit, ut usque ad (diem) penticosten, qui septenis ebdomadarum curriculis calculatur, sicut iubeleus septenis annorum laterculis supputatur, divinitus allata epularum stipe cotidie affatim pascerentur.
33Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 514 (auctor 640-709)
Otium namque clandistinae quietis et remotio secretae solitudinis largam scribendi materiam dictantibus affatim conferunt, sicut econtrario verbosa garrulorum loquacitas et infesta saecularium negotia, quae contemptibilibus ecclesiae apostolus dispensanda praecipit, violenter auferunt.
34Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 50 (auctor 640-709)
Quem Deus ex uteri sacravit matrice mundum, Ante praesentis quam nosset lumina vitae, Ut foret affatim promens oracula vatis; De quo caelestis fatur sententia patris, Quod, dudumquam nascatur de viscere matris, Sanctificaretur praestanti munere virgo.
35Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 67 (auctor 640-709)
Virginibus vates tum primo exempla Iohannes Edidit affatim sacro spiramine plenus; Qui dominum obtrusus sensit genetricis ab alvo Pignus caelorum terris gestante Maria.
36Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 127 (auctor 640-709)
Hoc nempe examen, quo sancti labra redundant, Dulcia mulsorum portendit verba favorum, E quibus affatim dulcescunt pectora plebis.
37Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 421 (auctor 640-709)
De qua hoc praecipuum vitae rumusculus almae Devulgare solet, latus qua tenditur orbis, Quod fratrem sibimet germano foedere vinctum Subnixis precibus gestit compellere virgo, Quatenus acciperent sacrorum dulcia noctu Fercula librorum et sancti convivia verbi, E quibus affatim saturantur pectora plebis Atque saginantur sanctorum corda virorum.
38Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 488; 2 (auctor 640-709)
Pateor, sodalitatis fraternae cliens altique municipatus municeps, postquam vestram repedantem istuc ambrosiam ex Hiberniae brumosis circionis insulae climatibus, ubi| ter bino circiter annorum circulo uber sofiae sugens metabatur, territorii marginem Britannici sospitem applicuisse rumigerulis referentibus comperimus, ilico, ut flammiger flagransque flagitabat amor, ineffabiles altithrono grates pansis in edito utrimque volis tripudiantes obtulimus, potissimum quod te exulem almus arbiter priscam paterni visitantem clientelam ruris caerula trans ponti glauca inormesque dodrantium glareas atque spumiferas limphae obstirpationes circili carina procellosum sulcante salum reducere ovante nauarco dignatus est, ut, ubi dudum incunabulis tirocinii editus rudibus adulto tenus pubertatis aevo adoleveras, nunc versa vice superna opitulanti praerogativa affatim fultus ab incolatu externi ruris repatrians praeceptoris vocamine indepto sortitoque fretus fungaris.
39Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 495; 5 (auctor 640-709)
Etiam dico: si nullis te capacibus prolatae promissionis retiaculis perplexum involutumque reminisceris, tamen, cum memet ab ipsis tenerrimae cunabulis infantiae fovendo, amando pedetemptimque delicatioribus solertiae cibis recreando ad vegetam usque pubertatem provexisti, dignum ab omnibus sanae intelligentiae esse iudicatur, quatenus confotum iam pabulo tenerioris ingenii alas cibo solidiore quoque profundioris sofiae, et, tametsi humillima subiectae devotionis instantia importune insistens expetit, affatim alendo epulas impendere non deneges meque, licet nullius momenti ducas, vestrae sublimitatis adoptivum prolem ex omni paternae prudentiae diviti censu aliquatenus ad tempus ditare non recuses, ne quando invisi audacium aemulorum cunei crispanti optatae improbationis cachinno tripudiantes congratulentur, si sobolem opulenti paternae philosophiae censu exheredem penuriaeque feralis insipientiae experientem comperiunt, et non incongrue mihi ille Robuam, generosa de stirpe famosissimi tam laudabilis sapientiae excellenti inormitate quam etiam opimis rerum facultatibus regis Salomonis infelici fusus ortu omnis paene paternae felicitatis expers lugubriter coaequari queat.
40Alvarus Cordubensis, Vita Eulogii, 115, 0722A
Adesto miseris, quaesumus, affatim Perplexos precibus solvere concite.
41Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2098C (auctor 340-397)
Itaque non solum affatim generantur pomorum diversitates, sed etiam conservantur; ut aliqua genera maxima parte anni non deficiant: reliqua omnia tota anni aetate usque ad finem supersint.
42Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 6; 27 (auctor c.330–c.391)
Et licet, quocumque oculos flexeris, feminas affatim multas spectare cirratas, quibus, si nupsissent, per aetatem ter iam nixus poterat suppetere liberorum, ad usque taedium pedibus pavimenta tergentes iactari volucriter gyris, dum exprimunt innumera simulacra, quae finxere fabulae theatrales.
43Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 10; 15 (auctor c.330–c.391)
Tentis igitur regis utriusque legatis et negotio tectius diu pensato cum pacem oportere tribui, quae iustis condicionibus petebatur, eamque ex re tum fore sententiarum via concinens approbasset, advocato in contionem exercitu imperator pro tempore pauca dicturus tribunali assistens circumdatus potestatum coetu celsarum ad hunc disservit modum: "Nemo, quaeso, miretur, si post exsudatos labores itinerum longos congestosque affatim commeatus fiducia vestri ductante barbaricos pagos adventans velut mutato repente consilio ad placidiora deverti.
44Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 7; 25 (auctor c.330–c.391)
Rex tamen gaudio insolenti elatus diuque desiderio capiendae Phaenichae flagrans, munimenti perquam tempestivi, non ante discessit, quam labefactata murorum parte reparata firmissime alimentisque affatim conditis armatos ibi locaret, insignis origine bellique artibus claros.
45Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 5; 17 (auctor c.330–c.391)
Post quae consideratis asperitatibus ante gestarum rerum et impendentium requievit exercitus labore nimio quassatus multis victui congruis affatim distributis.
46Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 7; 6 (auctor c.330–c.391)
Hoc casu classe, cum non oporteret, abolita Iulianus consociato fretus exercitu, cum armatorum nulli per diversa distringerentur, numero potior ad interiora tendebat alimenta affatim opulentis suggerentibus locis.
47Ammianus Marcellinus, Res gestae, 14, 6, 20; 28 (auctor c.330–c.391)
Et licet, quocumque oculos flexeris, feminas affatim multas spectare cirratas, quibus (si nupsissent) per aetatem ter iam nixus poterat suppetere liberorum, ad usque taedium pedibus pavimenta tergentis, iactari volucriter gyris, dum exprimunt innumera simulacra, quae finxere fabulae theatrales.
48Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 7, 16; 25 (auctor c.330–c.391)
Rex tamen gaudio insolenti elatus, diuque desiderio capiendae Phaenichae flagrans, munimenti perquam tempestivi, non ante discessit quam labefactata murorum parte reparata firmissime, alimentisque affatim conditis, armatos ibi locaret, insignis origine, bellique artibus claros.
49Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VII generalis, 129, 0424C (auctor -879)
Haec enim dispensationis quidem relationem affatim edocet, in salutem ducens: illa vero misera denuntiatur, uti cruciatui obnoxia, quemadmodum Iacobus ait Domini frater: Divites plorate, ululantes in miseriis quae advenient vobis.
50Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VIII generalis, 129, 0167B (auctor -879)
Non enim sola verorum dogmatum privatio novit perdere male opinantes, et tumultuari ac turbare Ecclesiam, sed et divinorum mandatorum praevaricationes nihilominus eamdem perditionem non vigilantibus excitant, et aestu ac fluctibus implent orbem qui Christi appellatione censentur: quod etiam et per Photii miseri insipientiam et astutiam et malignam operationem per instantia tempora factum est, qui non per ostium, sed per fenestram in caulam ingressus ovium, quasi fur et latro, animarum grassator, quemadmodum Dominicus sermo designat, omni tempore ac omni fortitudine furari et mactare ac perdere rationabiles pecudes Christi tentavit, multasque persecutiones operans, plures custodias, et carceres, ac rerum publicationes, atque longissimos exsulatus, et super haec insimulationes, sed accusationes et falsiloquia et scriptiones fictas, contra omnes zelatores pietatis, et propugnatores veritatis, commentando, non destitit iustissimum videlicet et legitimum atque canonicum summum sacerdotem Constantinopolitanorum Ecclesiae, sanctissimum scilicet patriarcham Ignatium, ut alter quidam Severus seu Dioscorus, expellere machinans, et instar latronis adulteri sedem illius invadens, et mille depositoriis sententiis ac totidem anathematibus affatim eum submittens, atque multifarie multisque modis incessantem turbationem et aestum cunctis Christi et Salvatoris nostri ecclesiis excitans.
51Anonymus, Gesta Berengarii, 5; 29
Summus erat pastor tunc temporis urbe Iohannes, Officio affatim clarus sophiaque repletus, Atque diu talem merito seruatus ad usum.
52Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurdenses antiqui, 3; 74
Quibus cum victui necessaria minus sufficerent, permisit, ut ex proximis villis et agris hostili more predas agerent et ad ipsa castella munienda circumquaque manentes cogerent et impensas affatim convectare et per se ipsos servili manu desudare.
53Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 15, p0; 12
'Habet', inquam, 'habet affatim vestri compertum acumen ingenii, quomodo plurimae martyrum passiones ex historiis et annalibus sunt decerptae, in quibus commendabatur seriatim, quicquid gentilis illa perpetrabat examinatio.
54Anonymus, Passio Praeiecti Arverni, 14; 107
Sed cum iam pridem his bonis Christo presule, sine quo nihil boni agitur, polleret, coepit affatim predicto Genesio comiti consilium prebere salubre, ut, quia sobolis ei, qui hereditario iure succedere deberet, deerat, ecclesiam sibi, qui maculam et rugam non haberet, adoptaret.
55Anonymus, Passio Praeiecti Arverni, 14; 260
Ubi cum ad eum medendum plures medici medendi causa vel alii emuli convenissent, nulla medicorum, nulla incantatorum posset precuratione mederi, ad semet ipsum reversus, coepit cum coniuge sua affatim conloqui, ut ad beati Preiecti poleandrum dirigeret atque ex lampade eius oleo sumpto ei deberet deferri.
56Anonymus, Vita Amandi episcopi, 431, 9; 1
Si quos etiam captivos vel pueros transmarinus invenisset, dato pretio redimebat, spiritalique eos regenerans lavacro, litteris affatim imbui praecipiebat, praemissaque libertate, per diversas relinquebat ecclesias, pluresque ex his postea episcopos vel presbiteros seu honorificos abbates fuisse audivimus.
57Anonymus, Vita Ansberti episcopi Rotomagensis, 18, 13; 3
Et quia erat adprime sanctarum scripturarum scientia affatim imbutus, commisso sibi gregi indesinenter erogabat pabula aeternae viriditatis, verbis et actibus itinera monstrans sanctae conversationis.
58Anonymus, Vita Ansberti episcopi Rotomagensis, 18, 15; 6
Quorum electione congaudens rex, quoniam in eodem sancto patre sapientiam affatim redundare et religionem pollere cognoverat, Uico eorum annuens petitionis electioni, extemplo legatos dirigit, qui eundem Christi famulum regias perducerent ad aedes.
59Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 313, 18; 4
Cumque viam redeundi nesciret, mansit ibi, fructibus arborum et carnibus victitans, donec grex totus affatim carnibus gravaretur obesis.
60Anonymus, Vita Landelini, 21; 51
His itaque gestis ac praescriptis locis honorifice structis, fratribusque illic Christo militantibus victibus necessariis affatim attributis, Dei omnipotentis, ut credimus, instinctu ac provisione commigravit in alium locum, qui est situs super fluvium Hon, adiacetque ei silva nuncupata Amblidgis, ibique cum duobus discipulis suis, Adeleno scilicet et Domitiano, exstirpare coepit adiacentia virgulta, ut ibidem quoque sibi ac suis construeret dignum habitationis locellum.
61Anonymus, Vita patrum Iurensium Romani Lupicini Eugendi, 30; 17
Igitur, adlatis seminibus vel sarculo, coepit illic vir beatissimus inter orandi legendique frequentiam necessitatem victus exigui institutione monachali labore manutim sustentare: affatim abundans, quia nihil indigens, satis erogans, quia ininime pauperibus eroganda praesumens, non scilicet ultra promovens gressum, non citra referens pedem, ut heremita indesinenter orabat et, ut vere monachus, sustentandus alimento proprio laborabat.
62Anonymus, Vita patrum Iurensium Romani Lupicini Eugendi, 131; 6
Et quamquam non decoloret virtutum amplitudinem sermonis angustia, tamen karitatis vestrae suffragari mihi suffragia posco, ut, si laus vitaque digna venerabilium abbatum nequit forsitan ab imperito, ut convenit, reserari, dum per se affatim rutilat, garrulitatis nostrae ore nequeat deturpari.
63Anonymus, Vita Sadalbergae abbatissae Laudunensis, 20; 60
Interea cum egregiae sanctitatis opinio beati Waldeberti, cuius superius memoriam fecimus, paene per universos Francorum terminos eximie pullularet, et sollertia praedicationis eius a Christo domino, sine quo nihil boni agitur, affatim fervesceret, essetque omnibus Deum colentibus gratus, monasteriaque virorum ac Christi virginum ex eius norma affatim conderentur, cernens beata Sadlaberga servum Christi militemque praeclarum tot florere exemplis virtutibusque flagrare supernis, assidue velut e luporum faucibus ereptos ubique greges Christi adunari, eum ad propriam domum ob benedictionis ab eo gratiam percipiendam crebrius accersitum, velut divinum munus sibi a Domino fore concessum ovans suscipiebat verbaque salubria et animarum medelae congrua haurire ex eius mellifluo ore desiderabat; flagrabatque instantissime animus, ut, spreta faleramenta saeculi pompisque mundanis postpositis, ad virtutum culmen apicemque sanctitatis valeret ascendere.
64Anonymus, Vita Vedastis episcopi Atrebatensis duplex, 406; 2
Dum sanctorum presolum gloria potissimo semper iure ac solerti indagatione vel imitando exemplo vel litterarum seriae memoriae est conmendando, ut clare prorsus lucae reddita ad sui cultus imitationem delinquentium animus studeant provocare, quatenus nou solum sibi mercedis lucra affatim cumpilata, verum etiam aliorum profecto quoadunata congaudeant: eritque aequus arbiter rerum sator aeternus, ut, qui illis solamina ad augendam relegionis copiam tribuit, imitatoribus supplimentum perficiendi praebere non abnuat.
65Anonymus, Vitae Caesarii episcopi Arelatensis libri duo, 5; 147
Fugatis denique obsidionibus et Arelato Gothis cum captivorum inmensitate reversis, replentur baselicae sacrae, repletur etiam domus ecclesiae constipatione infidelium, eisque in grandi penuria alimenta pariter et vestitum homo Dei inpertitur affatim, donec singulos redemptionis munere liberaret, expenso argento omne, quod venerabilis Eonius antecessor suus ecclesiae mensae reliquerat, custodiens illud, quod Dominus non in aurato vase tinxit panem, non in argenteo vase, et discipulis praecepit non possidere aurum neque argentum.
66Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, p1, 8; 14
Affatim, ut tenera quiverat aetas, ait se paratam esse sacris praeconiis obtemperare.
67Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, 61; 15
Nam si quippiam aliquis non rite distincta ac de industria correcta reppererit, reicienda iudicabit, praesertim si doctorum facundia fultus, affatim scientia oppletus habundet.
68Anonymus, Vitae Desiderii episcopi Viennensis, 638; 51
Nam quid quantumque ad sacratissimum eius corpus aut operasset Dominus aut operatur assidue, affatim pauco in tempore praesens lectio demonstrabit.
69Anonymus, Vitae sancti Bonifatii archiepiscopi Moguntini, 79; 46
Mansit autem longum tempus in eodem episcopio, divini verbi pabula crudeli Fresonum affatim subministrans populo ac rudimenta fidei, quae iniciata fuerant a sancto Clemente, sancte predicationis confirmans munimine.
70Anselmus Leodiensis Alexandrus Leodiensis, Vita Vasonis, 142, 0748B
Ita nimirum vir Dei, specie virtutis palliatam lynceis prudentiae perspiciens oculis nequitiam, virus lethiferum quod per usitatum fraudis suae vasculum hostis humani generis propinare parabat, mellito affatim sapientiae condimento ore constanter respuit.
71Antonius Hispalensis, Disquisitio, 136, 0942B
Quibus affatim comprobatum ivimus utriusque Liutprandi, germani et nothi, res minime inter se convenire.
72Apuleius, Apologia, 103, 26; 15 (auctor c.125–c.180)
quae si omnia affatim retudi, si calumnias omnes refutaui, si me in omnibus non modo criminibus, uerum etiam maledictis procul a culpa [philosophiae] tutus sum, si philosophiae honorem, qui mihi salute mea antiquior est, nusquam minui, immo contra ubique si cum septem pennis eum tenui: si haec, ut dico, ita sunt, possum securus existimationem tuam reuereri quam potestatem uereri, quod minus graue et uerendum mihi arbitror a[c] procons(ule) damnari quam si a tam bono tamque emendato uiro improber.
73Apuleius, Metamorphoses, 1, 24; 11 (auctor c.125–c.180)
Abnuebam, quippe qui iam cenae affatim piscatum prospexeramus: sed enim Pythias visa sportula, succussisque in aspectum planiorem piscibus, At has quisquilias quanti parasti?
74Apuleius, Metamorphoses, 2, 19; 6 (auctor c.125–c.180)
Quod sciam, templis et lavacris et ceteris operibus longe cunctas civitates antecellimus, utensilium praeterea pollemus affatim, Certe libertas otioso, et negotioso quidem advenae Romana frequentia, modesto vero hospiti quies villatica; omni denique provinciae voluptarii secessus
75Apuleius, Metamorphoses, 4, 1; 2 (auctor c.125–c.180)
Iamque nos omni sarcina levigatos in pratum proximum passim libero pastui tradidere, nec me cum asino vel equo meo compascuus coetus attinere potuit adhuc insolitum alioquin prandere faenum; sed plane pone stabulum prospectum hortulum iam fame perditus fidenter invado et, quamvis crudis holeribus, affatim tamen ventrem sagino, deosque comprecatus omnes cuncta prospectabam loca, sicubi forte conterminis in hortulis candens repperirem rosarium.
76Apuleius, Metamorphoses, 4, 7; 3 (auctor c.125–c.180)
Tremens ad haec et stridens vocula pavida sic anus: At vobis, fortissimi fidelissimique mei hospitatores iuvenes, affatim cuncta suavi sapore percocta pulmenta praesto sunt, panis numerosus, vinum probe calicibus exfricatis affluentel inmissum, et ex more calida tumultuario lavacro vestra praeparata.
77Apuleius, Metamorphoses, 4, 22; 2 (auctor c.125–c.180)
Enim nobis anus illa recens hordeum affatim et sine ulla mensura largita est, ut equus quidem meus tanta copia et quidem solus potitus saliares se cenasse cenas crederet: ego vero, qui numquam alias hordeum cibatus ni minutatum et diutina coquitatione iurulentum semper eserim, rimatus angulum quo panes reliquiae totius multitudinis congestae fuerant, fauces diutina fame saucias et araneantes valenter exerceo.
78Apuleius, Metamorphoses, 7, 10; 4 (auctor c.125–c.180)
Sed, ut video, nullum uspiam pecus sacrificatui ac ne vinum quidem potatui affatim vel sufficiens habemus.
79Apuleius, Metamorphoses, 9, 10; 5 (auctor c.125–c.180)
Haec et alias similes afannas frustra blaterantes eos retrorsus abducunt pagani statimque vinctos in Tullianum compingunt cantharoque et ipso simulacro, quod gerebant, apud fani donarium redditis ac consecratis, altera die productum me rursum voce praeconis venui subiciunt septemque nummis carius, quam prius me comparaverat Philebus, quidam pistor de proximo castello praestinavit, protinusque frumento etiam coemto affatim onustum per iter arduum, scrupis et cuiuscemodi stirpibus infestum ad pistrinum, quod exercebat, perducit.
80Apuleius, Metamorphoses, 9, 28; 3 (auctor c.125–c.180)
His et pluribus verbis compellatum et insuper affatim plagis castigatum forinsecus abicit; at ille adulterarum omnium fortissimus insperata potitus salute, tamen nates candidas illas noctu diuque diruptus, maerens profugit: nec setius pistor ille nuntium remisit uxori eamque protinus
81Apuleius, Metamorphoses, 10, 13; 5 (auctor c.125–c.180)
Qui cum se refecturi clausa cellula balneas petissent, oblatis ego divinitus dapibus affatim saginabar: nec enim tam stultus eram tamque vere asinus, ut dulcissimis illis
82Apuleius, Metamorphoses, 10, 15; 3 (auctor c.125–c.180)
Interea liberalibus cenis inescatus et humanis affatim cibis saginatus, corpus obesa pinguitie compleveram, corium arvina succulenta molliveram, pilum liberali nitore nutriveram.
83Apuleius, Metamorphoses, 11, 28; 5 (auctor c.125–c.180)
Ergo igitur cunctis affatim praeparatis, decem rursus diebus inanimis contentus cibis, insuper etiam deraso capite, principalis dei nocturnis orgiis illustratus, plena iam fiducia germanae religionis obsequium divinum frequentabam.
84Arator, De actibus apostolorum, 68, 0192A
Suppetit affatim exemplorum copia, nosque Lectio multiplicem docet hac in parte figuram, De qua pauca canam, Luca narrante, relatu.
85Archidiaconus Thomas, Historia seu cronica Salonitanorum atque Spalatinorum pontificum, 48; 9 (auctor 1200-1268)
A ciuibus autem nostris pluribus est honoratus delitiis, quos regratians affatim eosque cum plenitudine sue gratie relinquens ad Hungariam reuersus est.
86Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0740D (auctor 925–961)
Cuius dispensationis affatim causam subiungit, dicendo: « Ut per mortem destrueret eum qui habebat mortis imperium, hoc est, diabolum.
87Auctores incerti, Hymni, 17, 1177 (auctor 1104-1117)
Ut quique horas noctium Nunc concinendo rumpimus, Donis beatae patriae Ditemur omnes affatim.
88Auctores incerti, Hymni, 17, 1177 (auctor 1104-1117)
Quicumque ut horas noctium, Nunc concinendo rumpimus, Ditemur omnes affatim Donis beatae patriae.
89Auctores varii 014, Selecta veterum testimonia, 14, 0118B
Hoc ( nempe ) examen apum, quo sancti labra redundant, Dulcia mulsorum portendit verba favorum, E quibus affatim dulcescunt pectora plebis.
90Auctores varii 067, Vita S. Caesarii, 67, 1012B
23. In Arelato vero Gothis cum captivorum immensitate reversis, replentur basilicae sacrae, repletur etiam domus ecclesiae constipatione infidelium, eisque in grandi penuria alimenta pariter et vestitum homo Dei impertitur affatim, donec singulos redemptionis munere liberaret, expenso argento quod venerabilis Eonius antecessor suus ecclesiae mensae reliquerat, custodiens illud quod Dominus in arantino paropside tinxit panem, non in argenteo vase, et discipulis praecepit non possidere aurum neque argentum.
91Auctores varii 084, Concilia Graeciae, 84, 0148D
Nunc autem, quod cum gratiarum actione in Deum exsultantes effamur, per novam [T. 1, U., G., nonam] nuper elapsam indictionem piissimus atque Christianissimus noster imo Ecclesiae Dei filius imperator ad apostolicae memoriae nostrum decessorem Agathonem papam atque pontificem scripta imperialia dirigens affatim hortatus est, ut ab hac [T. 1, 2, add. nostra] sancta apostolicae sedis Ecclesia de omnibus adiacentibus ei reverendis conciliis legatos, tam de Ecclesiarum praesulibus quamque de aliis ordinibus ecclesiasticis cum dogmaticis litteris venerabiliumque Patrum libris ac testimoniis instructos in regiam Constantinopolitanam urbem dirigeret, quod Dei nutu effectum atque perfectum est.
92Auctores varii 084, Concilia Hispaniae, 84, 0554D
Sed et illud vestris precibus sedari obnixius a Domino praeoptamus, ut quia hostis humani generis quosdam nostrorum inhians non desinit ad perditionem subripere, ex quo proprio culpae cernuntur facinore non quod absit nostrae potestatis gravedine corrui, tribus diebus hoc peracto concilio speciales obinde litanias contrito cordis arcano celebrare curetis, ita ut usque huius anni spatium per singulos menses eodemque modo triduana ieiunia peragatis, ut quia neminem de his quos ditioni nostrae superna pietas subdidit usquam perire voluimus, nec amplius quempiam perdere quaerimus, sed de gentis nostrae vel patriae statu laetari affatim delectamur, precatu saltem vestrae beatitudinis insidiarum stimula, quae quotidie contra nostram gloriam praeparant, a suis cordibus auferant et erga nostram serenitatem pura fidei sinceritate persistant, ut et a priorum lapsu se erectos esse congaudeant, et nostra gloria ex hoc cum eis pacis et charitatis munere cumulata Christo Domino indefessa gratiarum vota persolvat.
93Auctores varii 087, Formulae diversae, 87, 0927C
Cui affatim condolentes, eo quod exuisset hominem, abunde consolatoris apotesia Spiritus repleti, ipsam inquisivere in sacra synodo quis quivisset ex hac praenominata Ecclesia regimen vindicare illius episcopii.
94Auctores varii 151, Rhythmi veteres, 151, 0760B
IV, cap. 16, de quodam Golia haec tradit: Litteratus affatim, sed nec bene morigeratus, nec disciplinis informatus, in papam et curiam Romanam carmina famosa pluries et plurima, tam metrica quam rhythmica, non minus impudenter quam imprudenter evomuit.
95Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 130, 7; 5 (auctor 354-430)
non ideo te magni pendas, quod non desunt, quod affatim suppetunt, quod uelut ex fonte largissimo terrenae felicitatis fluunt.
96Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 81, 1; 9 (auctor 354-430)
sancti fratres, qui nobiscum domino seruiunt, affatim te salutant.
97Augustinus Hipponensis, Epistolae, 33, 0275 (auctor 354-430)
Sancti fratres , qui nobiscum Domino serviunt, affatim te salutant.
98Augustinus Hipponensis, Epistolae, 33, 0496 (auctor 354-430)
Non ideo te magnipendas, quod non desunt, quod affatim suppetunt, quod velut ex fonte largissimo terrenae felicitatis fluunt.
99Augustinus Hipponensis, Opus imperfectum contra secundam responsionem Iuliani, 45, 1065 (auctor 354-430)
Equidem affatim mihi tam philosophantium quam eorum qui catholici fuerunt, quod quaerimus scripta suppeditant: sed vereor ne refrageris, et si philosophorum ego senatum advocavero, tu continuo sellularios opifices omneque in nos vulgus accendas.
100Aulus Gellius, Noctes Atticae, p1, 6; 8 (auctor c.125–c.180)
VII: An affatim, quasi admodum, prima acuta pronuntiandum sit; et quaedam itidem non incuriose tractata super aliarum vocum accentibus 38 Cap.
101Aulus Gellius, Noctes Atticae, 6, 7, 3; 1 (auctor c.125–c.180)
An affatim, quasi admodum, prima acuta pronuntiandum sit; et quaedam itidem non incuriose tractata super aliarum vocum accentibus.
102Aulus Gellius, Noctes Atticae, 6, 7, 2; 3 (auctor c.125–c.180)
Is affatim, ut admodum, prima acuta, non media, pronuntiabat atque ita veteres locutos censebat.
103Aulus Gellius, Noctes Atticae, 6, 7, 3; 5 (auctor c.125–c.180)
— Aliorum affatim est.
104Aulus Gellius, Noctes Atticae, 6, 7, 4; 6 (auctor c.125–c.180)
Qui faciant; sane ego me nolo fortem perhiberi virum, causamque esse huic accentui dicebat, quod affatim non essent duae partes orationis, sed utraque pars in unam vocem coaluisset, sicuti in eo quoque quod exadversum dicimus secundam syllabam debere acui existimabat, quoniam una, non duae essent partes orationis; atque ita oportere apud Terentium legi dicebat in his versibus: In quo haec discebat ludo, exadversum loco Tostrina erat quaedam.
105Balde Iacob, Solatium Podagricorum, 1, 15; 10 (auctor 1604-1668)
affatim: per mille remedia: balsamum anodinum, pilulas antipodagricas: quaeque referre mora est .
106Baldricus Dolensis, Acta translationis capitis S. Valentini, 166, 1161B (auctor c.1050–1130)
Frater quidam Ursio magnae opinionis homo, et prior ecclesiae Gemmeticensis erat, qui et honestate vitae et litterarum peritia affatim perlucebat.
107Baldricus Dolensis, Historia Hierosolymitana, 166, 1127B (auctor c.1050–1130)
Paterno igitur ore filios lugubres allocutus, et affatim eos consolatus, viam universae carnis ingrediens, ingravescente morbo, migravit in Domino.
108Baldricus Dolensis, Vita S. Hugonis Rothomagensis, 166, 1171A (auctor c.1050–1130)
Celebrabat inter episcopos suos concilia, in quibus affluenter et affatim de morali sanctitate disputabat.
109Beda, Vita V sanctorum abbatum, 94, 0727C (auctor 672-735)
Gratias agere non cesso dispensationi superni examinis, una cum sanctis fratribus qui mecum in his locis ad inveniendam requiem animabus suis suavissimum Christi iugum portare desiderant, quod te nostris temporibus tam glorificum electionis vas regimini totius Ecclesiae praeficere dignatus est, quatenus per hoc quo ipse impleris lumen veritatis et fidei, etiam minores quosque affatim iubare suae pietatis aspergeret.
110Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0538A (auctor c.480–547)
Qui omni congregationi sit sicut pater. ] Ut cum charitate cuncta administret, omnes fratres tanquam filios diligat, eisque necessaria affatim subministret, nullum negligens, nullum spernens; et quia patris est omnium quae familiam spectant curam suscipere, apposite subiungit: Curam gerat de omnibus, sine iussione abbatis nihil faciat. ] Quae duo, licet inter se pugnare videantur (nam curam gerere de omnibus haud potest, cui nihil sine iussione facere permittitur), facile tamen conciliantur ex consequentibus.
111Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0719D (auctor c.480–547)
Nam et si quos habet discipulos, affatim possit instruere eos.
112Bernaldus Constantiensis, Apologeticus pro decretis Gregorii VII, 148, 1136A (auctor 1054-1100)
Haec autem et huiusmodi innumerabilia ex ecclesiasticis historiis affatim colligere poteris.
113Bernardus Claraevallensis, De consideratione, 182, 0785C (auctor 1090-1153)
Si in praeiudicium rationis putas hoc fieri, memento fidelem, qui agere nihilominus pro ratione volet: attende prudentem, qui agere nihilominus pro ratione sciet Sed fidelis solersque voluntas tunc proderit, cum ei affatim suppetet, unde tota facilitate mancipetur effectui, cunctis sine cunctatione parentibus.
114Bernardus Claraevallensis, Sermones in Cantica canticorum, 183, 0800C (auctor 1090-1153)
quis puteum fodere curet, et in terrae visceribus venas aquarum cum labore rimari, cui ultro affatim aquas limpidas fons vivus emanat?
115Bernardus Claraevallensis, Sermones in Cantica canticorum, 183, 0906C (auctor 1090-1153)
Non est igitur quod causeris tu de nostra quasi subtracta tibi praesentia, cui affatim sui suorumque copiam Dominus maiestatis indulsit.
116Bernoldus presbyter, Libelli, 34, 5; 384 (auctor c.1054-1100)
Haec autem et huiusmodi innumerabilia ex aecclesiasticis historiis affatim colligere poteris.
117Bonifacius Moguntinus, Vita, 87, 0339B (auctor 672-754)
Quo ingrediente venerando pontifice salutiferis gressibus admirabatur amoenissimam terram spatiosam et nimis delectabilem, et benignitate Dei exuberantem, lacte et melle et diversarum frugum, arborumque fertilitate, omniumque affatim bonorum abundantia affluentem, incolas quoque personali forma corporum micantes, cultu vestimentorum compositos, loquela et morum gravitate honestos egregios viros, ac praeliatores idoneos et omni exercitatione studiorum suorum huic saeculo digniter confirmatos.
118Bonifacius Moguntinus Incertus, Vita et martyrium S. Livini, 89, 0882D
Quo ingrediente salutiferis gressibus venerando pontifice, admirabatur amoenissimam terram, speciosam et delectabilem nimis, et benignitate Domini, exuberantem lacte et melle, et diversarum frugum, arborumque fertilitate, omniumque bonorum abundantia affatim affluentem.
119Braulio Caesaraugustanus, Acta de martyribus Caesaraugustanis, 80, 0717D
« Nihil, inquit, o milites principum nostrorum, in hac certaminis acie laborando proficimus, nec fortitudinem Christianarum mentium ad deorum nostrorum culturam inflectere possumus; et dum cupimus eos atrocius saeviendo vincere, eorum victoriis affatim deservimus.
120Braulio Caesaraugustanus, Epistolae, 80, 0695D
Porro Eucerius, vir egregiae scientiae et praecipuae intelligentiae, verbis sententiisque affatim copiosus et copiose disertus, hanc inter suas reliquas quaestionem hoc modo describit: Quid est quod in annis Mathusalae quatuordecim anni per diligentem supputationem ultra diluvium reperiuntur [Ms, reprehenduntur], cum octo tantum animae in arca fuisse referantur?
121Braulio Caesaraugustanus, Vita S. Aemiliani, 80, 0704D
10. Posteaquam ab eo est optime vias vitae edoctus, ac disciplinae divitiis affatim thesaurisque salutis ditatus, remeat ad sua, doctrinae gratia copiosus; ac sic venit non procul a villa Vergegio, ubi nunc eius habetur corpusculum gloriosum, ibique non multo moratus tempore, vidit impedimento sibi fore hominum ad se concurrentium multitudinem.
122Braulio Caesaraugustanus, Vita S. Aemiliani, 80, 0710A
Sed quia inquirentes Dominum non deficient omni bono, vix, ut aiunt, ex sextario affatim satiata est ingens multitudo.
123Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 3; 325 (auctor 1369-1444)
Eos improvidos imparatosque vobis affatim structis paratisque, insigni, ni fallor, strage occidendos tradam.
124Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 3; 533 (auctor 1369-1444)
tur: viros esse militares, grandi numero, armis equisque affatim structos; hos clientium magnam item sequi manum ; seniorum praeterea ac eorum qui bello gerendo minus apti viderentur magnum numerum superasse; hanc totam multitudinem urbibus Etruriae a Manfredo suisque, quod diversa sectaretur, expulsam, in exilio ipso nomen et gloriam sibi per virtutem armaque peperisse; iam vero in Gallia horum opera non stetisse solum romanae sedis fautores, verum etiam, depulsis adversariis, superiores esse, Pontifex axcellentiam virorum admiratus, magnumque eius belli momentum in eorum fiducia reponens, oblationem grato se recipere animo et sibi commendationem curae fore respondit.
125Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 7; 790 (auctor 1369-1444)
Nec iam ullus sumptuum aut pecuniarum erat respectus; ultro facere omnia; pecunias affatim promere; et qui prius parvo in dispendio renitentes fuerant, magna iam dispendia volentes subibant ; quae est ferme natura populorum.
126Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 7; 792 (auctor 1369-1444)
Philippus, omnibus affatim paratis, cum Prati convenire copias iussisset, inde profectus ad hostem duxit, nec longe ab ilio metatus castra, praelio rem decernere flagitavit.
127Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 7; 814 (auctor 1369-1444)
Igitur, Varicum caeteraque superioris Arni oppida quae ad Aretinos spectant affatim communire ac validis praesidiis tirmare placuit.
128Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 8; 594 (auctor 1369-1444)
Itaque Mediolanensium, Mantuanorum, Parmensium, Patavinorum auxiliaribus acceptis, ipsi, domestico equitatu peditatuque affatim addito, Lucam circumsedere.
129Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 8; 626 (auctor 1369-1444)
Post hos signa cum omni robore equitum peditumque affatim structa.
130Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 9; 516 (auctor 1369-1444)
Aedes coniuratorum non solum egregiae, verum etiam multitudine armatorum affatim structae, vim populi facile sustinebant.
131Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 12; 160 (auctor 1369-1444)
Per extremum eius anni, Iohannes Angus militiae dux cum his quae Patavii convenerant Florentinorum et sociorum copiis in hostem profectus, per vicentinum veronensemque agrum castra pluribus locis fecit; sed urbes iampridem confirmatae et insuper militum praesidiis affatim structae, nullam motus alicuius significationem dederunt.
132Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 13; 31 (auctor 1369-1444)
Equi erant bellaces et acres stragula veste insigniter ornati; iuvenes autem ipsi pari ornatu equis insidebant, thorace et casside et omnibus armis affatim muniti: versicolor vestis auro muriceque insignis arma contegebat, nec quicquam deerat ad veram pugnam nisi quod enses quibus pugnabatur nec aciem neque cuspitem habebant; erant tamen ferri et graves et ad feriendum accommodati.
133Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 14; 120 (auctor 1369-1444)
Praeterea italici equites, armis affatim protecti, nullum periculum recusabant.
134Caesarius Arelatensis, Epistolae, 67, 1135D (auctor 470-542)
Velut solertissima trapezita inter eos qui aeterni Regis in se impressa custodiunt, ut eos quoniam denarium eius contra conscientiam cum clave adulterina sorde commaculant, sagaci discretaque divisione secernas: quippe quae non rudis vel neophyta haec sacra dicata ministeria, sed ab ipsis pene cunabulis per annos infantiae atque adolescentiae, a iuventute usque studiis regularibus exercuisti vitam, in quibus vivendi didicisti normam, et doctrinae copiam affatim es consecuta.
135Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 2, p39; 26 (auctor 1501-1576)
Par est etiam cum magno strepitu haec fieri, cum ignis ille affatim et tanto impetu exeat, et aerem repente concutiat.
136Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 2, p70; 60 (auctor 1501-1576)
Secunda lapidis natura quae tophus est per se calidus, multum concipiens caloris, ac stabilem reddensque affatim.
137Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 11, p433; 20 (auctor 1501-1576)
Pumiliones facere non secus, ac meliteos canes licet: nascuntur enim ex paruo patre ac matre, fasciis arcte colligantur, non affatim nutriuntur, sed tenuiter.
138Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 11, p433; 22 (auctor 1501-1576)
Eadem ratione magni e magnis parentibus procreantur, exercentur, nutriuntur, affatim, fasciis non constringantur.
139Carolus Magnus, De imaginibus, 98, 1162A (auctor 742–814)
Nonne divinis Scripturis contraire noscuntur, cum abyssum figuram hominis fingunt habere, et lympharum inundationem affatim fundere?
140Carolus Magnus, De imaginibus, 98, 1166B (auctor 742–814)
Iacob quoque vir magnae patientiae divinis affatim roboratus craculis et crebris repromissionibus exhortatus, cum famis inopiam vitare, et dulcissimum pignus quod exstinctum crediderat cernere cupiens, cum clara progenie Niliacas descendisset in oras, non se ibidem sepeliri permisit, sed corpus suum ad terram sibi patribusque suis repromissam, iuxta ossa patris avique sepeliendum advehi sanxit; et quia quartus in eadem spelunca, in cuius interiore parte Adam sepultus fuerat, iuxta avum patremque sepultus est, loco nomen Arbee, id est, quatuor dedit (Gen. L) . Ioseph quoque qui typicis mysteriis a gentilibus, salvator mundi appellari meruit, et mira sanctitate inter fratres enituit, ossa sua filiis Israel ad terram repromissionis vehenda praecepit: quod quidem legislator idcirco minime agere distulit, quia id haudquaquam contra fidem esse cognovit.
141Carolus Magnus, De imaginibus, 98, 1192B (auctor 742–814)
Nam dum de eo quod ille imperatoris aures divinas dixit, eique Deum conregnare profatus est, contra eorum deliramenta qui hactenus talibus adhuc nugis utuntur, plenissime in superioribus huius operis partibus a nobis affatim disputatum sit, nunc ordo exposcit ut de caeteris, de quibus nunc sermo est divinorum eloquiorum testimoniis gressus sermonum nostrorum munientes, prout Dominus dederit, disputemus.
142Carolus Magnus, De imaginibus, 98, 1032D (auctor 742–814)
Accidere etenim plerumque solet ut qui semel falli coeperit, crebro fallatur; et qui semel a via recesserit, et tramitem sui itineris ducem sequi neglexerit, per abrupta et invia affatim errore duce feratur.
143Cassiodorus Vivariensis Auctores varii, Variae, 69, 0578B (auctor 485-580)
Nam, ut prisca saecula transeamus, quae affatim viros sunt visa perferre praecipuos, gemino radias patris ac patrui decore conspicuus; qui non solum ornamentum familiae suae, sed ipsi decus senatui praestitere: modernis saeculis moribus ornabantur antiquis; bonitate praediti, constantia gloriosi, in amicitia proni, ad odia sumenda difficiles.
144Cassiodorus Vivariensis Auctores varii, Variae, 69, 0688B (auctor 485-580)
Ianuariis affatim dona largimur, et laetitia publica militia tua est.
145Cassiodorus Vivariensis Auctores varii, Variae, 69, 0761D (auctor 485-580)
Patiantur se a rusticitate divisos, quibus et honores dedimus, et actiones publicas probabili aestimatione commisimus, in ea praesertim regione ubi affatim veniunt inelaboratae deliciae [Ms., divitiae]. Ceres ibi multa fecunditate luxuriat; Pallas etiam non minima largitate [Iuret.: Subaudi, oleae] congaudet; plana rident pascuis fecundis, erecta vindemiis; abundat multifariis animalium gregibus, sed equinis maxime gloriatur armentis; merito, quando ardenti tempore tale est vernum silvarum, ut nec muscarum aculeis animalia fatigentur, et herbarum semper virentium satietatibus expleantur.
146Cassiodorus Vivariensis Auctores varii, Variae, 69, 0867C (auctor 485-580)
Cernuntur affatim copiosae vindemiae: arearum pinguis tritura conspicitur, olivarum quoque virentium vultus aperitur.
147Cassiodorus Vivariensis, Variae, p1, 3; 164 (auctor 485-580)
Nam, ut prisca saecula transeamus, quae affatim viros visa sunt proferre praecipuos, gemino radias patris ac patrui decore conspicuus: qui non solum ornamentum familiae suae, sed ipsi decus senatui praestitere: modernis saeculis moribus ornabantur antiquis: bonitate praediti, constantia gloriosi, in amicitiam proni, ad odia sumenda difficiles.
148Cassiodorus Vivariensis, Variae, p1, 6; 161 (auctor 485-580)
Ianuariis affatim dona largimur et laetitia publica militia tua est.
149Cassiodorus Vivariensis, Variae, p1, 8; 580 (auctor 485-580)
patiantur se a rusticitate divisos, quibus et honores dedimus et actiones publicas probabili aestimatione commisimus, in ea praesertim regione, ubi affatim veniunt inelaboratae deliciae: Ceres ibi multa fecunditate luxuriat: Pallas etiam non minima largitate congaudet: plana rident pascuis fecundis, erecta vindemiis: abundat multifariis animalium gregibus, sed equinis maxime gloriatur armentis: merito, quando ardenti tempore tale est vernum silvarum, ut nec muscarum aculeis animalia fatigentur et herbarum semper virentium satietatibus expleantur.
150Cassiodorus Vivariensis, Variae, p1, 12; 335 (auctor 485-580)
cernuntur affatim copiosae vindemiae, arearum pinguis tritura conspicitur, olivarum quoque virentium vultus aperitur.
151Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 4, p51; 10 (auctor 1458-1527)
Est enim optimis feracissima fructibus, uinetis ― quae profecto nostris regionibus coeli intemperie natura omnino negauit ― et quorum fructu nihil suauius, speciosissima equis, et caetero omnis prope generis pecore affatim abundans, auri atque argenti, multorumque praeterea metallorum ditissima, omnibus denique rebus, quae non modo ad uitae usum spectant, sed et luxum possint ministrare instructissima.
152Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 6, p65; 12 (auctor 1458-1527)
Putant enim sibi ad huiusce expeditionem auctorem ac coitionem magis quam uires deesse, quippe siue mari, siue terra res gerendae sint, omnia illis affatim suppetunt, arma, equi, uarii generis tormenta, naues, rei nauticae peritia, pecuniae, pedites, equites, militaris artis scientia, ducum uirtus, et animi magnitudo.
153Cervarius Tubero Ludovicus, Commentarii de temporibus suis, 11, p149; 3 (auctor 1458-1527)
Caeterum Salomon urbe, qua parte muros quassauerat, refecta, uirisque, armis, commeatu, caeterisque rebus ad eius custodiam necessariis affatim munita, ingenti laetitia Hadrianopolim reuersus est, exercitu ita hybernatum dimisso, ut uere ineunte ad primum edictum cuncti, quo iussi fuerint, conuenirent, omnibus rebus ad expeditionem ineundam instructi.
154Collectio Avellana, Epistulae Imperatorum Pontificum Aliorum, 56, 8; 1 (auctor 367-553)
suppetunt affatim clementiae tuae, si in palatii sui requiri mandet arcus, cum nostrorum coeuntia definitione maiorum documentacopiosa.
155Columella, De re rustica, 6, 3, 4; 13 (auctor 4–c.70)
Ianuario mense singulis fresi et aqua macerati ervi quaternos sextarios mixtos paleis dare convenit, vel lupini macerati modios, vel cicerculae maceratae semodios, et super haec affatim paleas.
156Columella, De re rustica, 7, 6, 5; 16 (auctor 4–c.70)
Itaque nisi potest affatim praeberi, non est gregi permittenda.
157Columella, De re rustica, 7, 10, 7; 13 (auctor 4–c.70)
Quod si locorum situs repugnat, ne ita fieri possit, puteis extracta et large canalibus immissa praebenda sunt pocula, quibus nisi affatim satientur, pulmonariae fiunt.
158Columella, De re rustica, 9, 13, 2; 5 (auctor 4–c.70)
Nam quasi novis pomis, ita his primitivis floribus illectae avide vescuntur post hibernam famem, alioqui citra satietatem tali non nocente cibo: quo cum se affatim repleverunt, profluvio alvi, nisi celeriter succurritur, intereunt.
159Concilia Romana Gregorius VII, Acta, 148, 0779D
Haec autem et huiusmodi innumerabilia ex ecclesiasticis historiis affatim colligere poteris.
160Conradus Celtis, Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie., 6, 8; 14 (opus 1502)
qui affatim et abunde quae aegris salutaria sunt administrent: opemque ferunt In eius diversorii templo sacrosanctae imperatorum nostrorum reliquiae servantur (maxime de salvatoris cruce et lancea: et Karoli magni insignibus et vetera regum et imperii nostri diademata.
161Conradus Celtis, Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie., 6, 11; 6 (opus 1502)
Nam si quid unquam germana ingenia pro armis: machinis: tormentisque rei bellicae excogitare potuerunt: illic affatim invenies acutas et hamatas cuspidas: mucronatas lanceas: trinodes et quadrinodes clavas: gesas: frameas: acinaces: falcatos currus: thoracas: loricas trilices: papiliones: sarissas machaeras: catapultas.
162Conradus Celtis, Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie., 6, 16; 6 (opus 1502)
Nullius rei quam vel luxuria regum aut ebrii saeculi aut naturae necessitas requirit egens: vini: frumenti: olei: salis: carnis: piscium: salitarum: ferarum: volucrum omniumque rerum victualiumque copia et affluentia abundans et exuberans: iustoque et legitimo pretio (tanquam apud se nativis opibus genitum sit) quod inter licentem vendentemque conveniat omnia affatim exhibens.
163Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 502; 2 (opus 1508)
Cum affatim omnia superesse significamus, copiae cornu dicimus.
164Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 506; 2 (opus 1508)
Dicitur in eos, qui ea requirunt ab aliis, quae ipsis affatim sunt domi.
165Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 659; 2 (opus 1508)
Ironia proverbialis in eos, qui petunt ab aliis, quod ipsis affatim abundet domi.
166Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 762; 3 (opus 1508)
Theocritus in Idyllio N: Οἳ θνατοί πελόμεσθα, τό δ’ἄυριον οὐκ ἐσορῶμες, id est Mortales sumus, haud sunt nobis crastina curae, Aristophanes in Equitibus: Κριθάς ποριῶ σοι καί βίον καθ’ ἡμέραν, id est Ego affatim tibi suppeditavero ordeum, et Victum diurnum.
167Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 816; 5 (opus 1508)
Invenitur et illud: Ἀμφοῖν δωρούμενος, id est Ambabus manibus largiens, id est affatim et prodige aut etiam perbenigne.
168Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 816; 11 (opus 1508)
De plena manu dictum est alias, quod Graeci dicunt ὀμπνίᾳ χειρί, quasi dicas divite manu, unde et Cererem ὄμπνιον cognominant, quemadmodum nos almam, quod affatim alat, et ὄμπνιον ὕδωρ, quod copiose nutriat.
169Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1039; 10 (opus 1508)
Cum autem esset splendidum ac magnificum convivium ac Stratonicus eo frustraretur non habens alterum, quicum sermocinaretur, confregit poculum ac poposcit maius, multosque cyathos cum accepisset solique calicem ostendisset, affatim bibens obdormiit, caetera fortunae comittens.
170Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1392; 1 (opus 1508)
Ἀγαθῶν ἀγαθίδες, id est Bonorum glomi, de opibus extructis et affatim accumulatis.
171Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1458; 1 (opus 1508)
Ὄνος εἰς ἄχυρα, id est Asinus in paleas, subaudiendum incidit, dici solitum, ubi cuipiam fortuna lautior praeter spem obtigerit aut nactus sorte fuerit aliquis, quo vel praecipue gaudeat: veluti si quem ostreorum avidum videas affatim vescentem illis, non importune dixeris: Ὄνος εἰς ἄχυρα, id est Asinus in paleas.
172Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1773; 3 (opus 1508)
Idem composita voce dicunt κατακόρως, id est affatim.
173Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1823; 3 (opus 1508)
Hoc autem nomine dicebatur locus quidam, in quo mulieres cum viris convivium agitatabant omnique genere voluptatum affatim explebant sese.
174Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2009; 8 (opus 1508)
Proverbialis hyperbole de barbarica rerum copia, sive de lautitiis affatim subministratis.
175Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2137; 4 (opus 1508)
Macrobius libro Saturnalium tertio vetustissimam quandam pontificis cenam describit, summo apparatu et omnigenis lautitiis affatim instructam.
176Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2201; 328 (opus 1508)
Episcopus ad confligendum armis ac bombardis affatim instructus est, sed idem ad docendum, ad exhortandum, ad consolandum mutus est.
177Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2516; 4 (opus 1508)
Recte accomodabitur, ubi quid datur abundanti ; nam ranis affatim est aquae.
178Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2561; 1 (opus 1508)
Quod prolixe et affatim datur, ipso horreo dari dicitur, quemadmodum ipso canistro, propterea quod ex horreo plenius depromitur quam e choenice.
179Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2594; 9 (opus 1508)
Siquidem Calabri, quod pyris abundent, consueverunt ea hospitibus affatim apponere, deinde saturos bellariorum vice domum auferre iubent.
180Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3001; 479 (opus 1508)
Illi vero rigidi ac verae religionis professores versantur in urbibus opulentis ac luxu perditis, ubi citius corrumpantur ipsi quam alios reddant emendatiores, et ubi est affatim pastorum qui populum doceant ac sacerdotum qui laudes Deo canant.
181Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3211; 4 (opus 1508)
De mattyis qui plura volet cognoscere, legat finem decimi quarti libri, quem modo citavi, et mattyis explebitur affatim, tot auctoribus Athenaeus docet quid sit mattya.
182Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3355; 2 (opus 1508)
Causam hanc adfert quod Notus suapte natura nubem et imbrem affatim colligat.
183Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3702; 10 (opus 1508)
Ille persuasus hausit affatim ac mox intercluso spiritu coepit animam agere.
184Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3714; 22 (opus 1508)
Pulveris affatim hausimus.
185Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3961; 1 (opus 1508)
Πίονι μέτρῳ, id est pingui mensura dixit in eodem carmine pro eo quod erat affatim et largiter: Μάλα γάρ σφισι πίονι μέτρῳ Ἁ δαίμων εὔκριθον ἀνεπλήρωσεν ἀλωάν, id est Illis fortunante deo bona copia frugum Arearum campos mensura implevit opima.
186Dositheus, Ars, p. 61, l. 12 (auctor c.350)
ποσότητος quantitatis, ἱκανόν sat, ἱκανῶς satis, ἧττον parum, δαψιλῶς πλημμυρόντως abunde, ἔτι {τε} etiam {ne}, λίαν perquam, πάνυ admodum, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον plerumque, πάνυ nimis, ἐκ περισσοῦ insuper, περαιτέρω amplius, ἧττον minus, πεπληρωμένως plene, ταπεινῶς humiliter, ὑψηλῶς μεγάλως ἐξαισίως uaste, ὑπερβολῇ ἄγαν nimis, λίαν ualde, δαψιλῶς large, κατακόρως affatim.
187Ennodius Magnus Felix, Opera, 1, LXXX; 426 (auctor 473-521)
mox ad eum omnis Christianorum principi adsistentium turba confluxit, qui affatim admiratione capiebantur, quod illa tot linguarum fama tam minorem se in isto, quamvis esset ampla, monstraret, cui numquam sufficeret paupertate sermonum, quamvis ditior iusto esset in reliquis.
188Ennodius Ticinensis, Vita Epiphani episcopis Ticinensis [CSEL], 3; 376 (auctor 473-521)
mox ad eum omnis Christianorum principis adsistentium turba confluxit, qui affatim admiratione capiebantur, quod illa tot linguarum fama tam minorem se in isto, quamuis esset ampla, monstraret, cui numquam sufficeret paupertate sermonum, quamuis ditior iusto esset in reliquis.
189Ennodius Ticinensis, Vita B. Epiphanii, 63, 0231A (auctor 473-521)
» Mox ad eum omnis Christianorum principis assistentium turba confluxit: qui affatim admiratione capiebantur, quod illa tot linguarum fama tam minorem se in isto, quamvis esset ampla, monstraret: cui nunquam sufficeret paupertate sermonum, quamvis ditior iusto esset in reliquis.
190Ernaldus Bonaevallis, De cardinalibus operibus Christi usque ad Ascensum, 189, 1671D (auctor c.1071-c.1113)
Adesto, sancte Spiritus, et paraclesim tuam exspectantibus illabere coelitus, sanctifica templum corporis nostri, et consecra inhabitaculum tuum, desiderantes te animas tua praesentia laetifica, dignam te habitatore domum compone, adorna thalamum tuum et quietis tuae reclinatorium circumda varietatibus virtutum, sterne pavimenta pigmentis; niteat mansio tua carbunculis flammeis et gemmarum splendoribus; et omnium charismatum intrinsecus spirent odoramenta; affatim balsami liquor fragrantia sua cubiculum tuum imbuat, et abigens inde quidquid tabidum est, quidquid corruptelae seminarium, stabile et perpetuum hoc facias gaudium nostrum, et creationis tuae renovationem in decore immarcessibili solides in aeternum.
191Ernaldus Bonaevallis, De operibus sex dierum, 189, 1535C (auctor c.1071-c.1113)
Stillabat storax, et liquor balsami ruptis corticibus ultra pavimenti crustas affatim imbuebat.
192Ernaldus Bonaevallis, De VII verbis Domini in cruce, 189, 1679B (auctor c.1071-c.1113)
Evolutis igitur causis, quasi ex quibusdam latebris et ex quodam reclinatorio aureo honorabilem internorum intellectuum maiestatem produces in medium, et egredietur palam in decore suo cognoscibilis veritas, quam antea oppositis velaminibus ignorabas, et cum propius accesseris, et infuderit se tibi, illuminans sensum tuum divinae radiis veritatis, intelliges et videbis in scintilla incendium, et in stilla reperies pelagus, et in lecytho olei, unde creditori reddas debitum, et tibi affatim supersit in inconsumptibilem cibum .
193Ernaldus Bonaevallis, De VII verbis Domini in cruce, 189, 1702B (auctor c.1071-c.1113)
Non tangit, Iudaee, Christus poculum tuum, non gustat acetum, de suburbanis Gomorrhae et vinea Sodomorum (Deut. XXXII) . Fons ille, de quo aquae vivae emanant, cuius rivi in aeternitatem prosiliunt (Ioan. IV) , non exaruit, neque ut a te impleatur affectat. Hoc potius ille fons sitit irriguus, ut ex eo affatim haurias, illaque repleatis dulcedine, ut puri te refrigerent latices, et ardentium in te libidinum exstinguant carbones.
194Eulogius Toletanus, Memorialis sanctorum, 115, 0773B (auctor 799-859)
Sanctus vero Paulus contribulis noster, et hic levita dignissimus, cum primo adolescentiae flore venustaretur, e civibus Cordubensibus progenitus, simplex affatim, obediens, et humanus, semper carceratis opem miserationis impendens, apud basilicam (1) quae corporis beati martyris Zoyli praesentia illustratur, spiritalibus enutritus est disciplinis.
195Eulogius Toletanus, Memorialis sanctorum, 115, 0799B (auctor 799-859)
Cum igitur praecedentium voluminum series affatim impiorum crudelitatem, quae diu inexpugnabilium virorum constantiam enisa est fatigare, digesserit, veroque assertionis gressu ortus, aetates, actusque belligeros percurrat sanctorum; plus aliquid reor, saevitiae in nos commissum tertius hic liber non sine ingenti vulnere pandet.
196Eulogius Toletanus, Memorialis sanctorum, 115, 0804C (auctor 799-859)
Cuius venerabilem vitam, cunctisque necessario imitabilem conversationem, cum affatim digno laudum praeconio eorumdem fratrum atque sororum, quibus praeerat, relatione pandatur; eo tamen magnificentius declaratur, quo florentissimam iuventutem animo robustiore transgrediens, gladio martyriali non cunctatus fuerit subdere.
197Eulogius Toletanus, Memorialis sanctorum, 115, 0806B (auctor 799-859)
» Et cum a die revelationis suae, amore compuncta martyrii, tacito cogitamine, quibus ad id posset indiciis aspirare, saepius ruminare coepisset, fit affatim laetior horum instructa martyrio, quo quasi his praecedentibus haec firmiori gressus succederet ad coronam.
198Ferrich Georgius, Fabulae, 2, 38; 5 (auctor 1739–1820)
Elata vanis impudenter dotibus Illustre avorum Musca iactabat genus: Ego, inquiebat, gens beata ut divitum, Traduco laetos nobili in otio dies, Affluo deliciis, luxuique indulgeo, Moror inter aulas principum, atque regia E mensa opimis affatim vescor cibis, Genasque libo matronarum eburneas.
199Ferrich Georgius, Fabulae, 3, 3; 8 (auctor 1739–1820)
Non sat, quae herilis affatim dantur tibi Mensae esculenta?
200Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1031, p1071; 153 (auctor 1520-1575)
Sunt mihi omnia, Genes. 33. pro, omnia affatim suppetunt, nulla re necessaria destituor: omnia, pro omnigena bona.
201Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, 5, p122; 38 (auctor 1520-1575)
Caeterum locuples illa liberalissimaque divinitas noluit quinque solum, decemve aut quindecim, centumve aut ducentos homines aquis salutaribus recreari, sed cunctas affatim tum Graecas tum Barbaras nationes: neque solum homines literarum studiis innutritos, sed sutores iuxta textoresque, fabros item ferrarios, caeterosque manuales artifices, praeterque hos ipsos etiam mendicos, agricolas, lignatores: feminas quoque tum divitiis affluentes, tum manuum suarum studio parce ac duriter victitantes.
202Folcardus Sithivensis, Vita S. Ioannis Beverlacensis, 147, 1168A (auctor fl. 1080)
Divina autem affatim praeditus largitione, facundus rhetor erat in verborum digna effusione; praebebat etiam sancta vita competentem favorem assiduae praedicationi, cum a semita auditae institutionis nusquam diverteret exhibitum exemplum in se conversationis.
203Francesco Petrarca, De otio religioso, 1; 75 (auctor 1304-1374)
Quisquis igitur talis est, eat hinc et post concupiscentias suas currat, ibi quod querit affatim reperturus, sibique dictum audiat: «laborabit in eternum et vivet adhuc in finem».
204Francesco Petrarca, De remediis utriusque fortune, 1, 19; 52 (auctor 1304-1374)
De parasitis brevem accipe regulam: dum illos affatim paveris, rodent, arridebunt, plaudent manibus, laudabunt virum optimum, liberalem, denique patrie patrem dicent, nichil ad ultimum Graie adulationis omiserint, de qua satyricus loquens adulandi gentem prudentissimam et comedam nationem asseruit, et reliqua pueris quoque notissima.
205Francesco Petrarca, De remediis utriusque fortune, 2, p5; 1 (auctor 1304-1374)
Ex omnibus que vel michi lecta placuerint vel audita, nichil pene vel insedit altius, vel tenacius inhesit, vel crebrius ad memoriam rediit, quam illud Heracliti: “Omnia secundum litem fieri”. Sic est enim, et sic esse propemodum universa testantur. Rapido stelle obviant firmamento; contraria invicem elementa confligunt; terre tremunt; maria fluctuant; aer quatitur; crepant flamme; bellum immortale gerunt venti; tempora temporibus concertant, secum singula, nobiscum omnia: ver humidum, estas arida, mollis autumnus, hiems hispida, et que vicissitudo dicitur, pugna est. Hec ipsa igitur quibus insistimus, quibus circumfovemur et vivimus, que tot illecebris blandiuntur, quanque, si irasci ceperint, sint horrenda, indicant terremotus et concitatissimi turbines, indicant naufragia atque incendia seu celo seu terris sevientia. Quis insultus grandinis, quenam illi vis imbrium, qui fremitus tonitruum, qui fulminis impetus, que rabies procellarum, qui fervor, qui mugitus pelagi, qui torrentium fragor, qui fluminum excursus, qui nubium cursus et recursus et concursus? Mare ipsum, preter apertam ac rapidam vim ventorum atque abditos fluctuum tumores incertis vicibus alternantes, certos statutosque fluxus ac refluxus habet, cum multis in locis, tum conspectius in occasu, que res, dum manifesti motus latens causa queritur, non minorem Philosophorum in scholis, quam fluctuum ipso in pelago, litem movit. Quid, quod nullum animal bellis vacat? Pisces, fere, volucres, serpentes, homines: una species aliam exagitat, nulli omnium quies data. Leo lupum, lupus canem, canis leporem insequitur. Est et canum stirps audentior, non lupis modo resistere, sed leones, pardos, apros, ursos insectari solita atque aggredi. Quorundam vero tam generosa ferocia, et tam nobilis fertur elatio, ut ursos aprosque fastidiant, inque solos elephantes aut leones dignentur irruere; qualem unum Alexandro regi missum, contemptuque tali mali cognito, contemptum occidique iussum legimus, missumque inde alterum probatumque qua decuit, dilectumque regi unice atque in delitiis habitum. Nam ipsius canis erga hominem cui fertur amicissimus quanta sit caritas, nisi quam conciliat spes cibi, preter morsus et latratus implacabiles, non tantum Acteonis fabula, sed discerptus vere probat Euripides. Vulpina fallacia una quidem ex multis audita est: piscatores cum ad urbem pisces deferent, quod estate libenter noctu faciunt, aliquando vulpeculam ceu exanimem calle medio transversam habuisse, quam arreptam decoriaturi ex commodo, cum supra sarcinam proiecissent illam ubi se piscibus affatim implesset subito prosiluisse, mirantibusque illis atque indignantibus effugisse. Iam qui, oro, alii vulpium doli? qui luporum ululatus? quod murmur ad caulas? que corvorum milvorumque circa columbrarum domos ac pullorum nidos vigilantia? quod inter se, ut perhibent naturale atque eternum odium? Alter alterius invadit nidum, effractisque ovis spem prolis interimit: nam cucullo non unus quidem alterque est hostis: omnes fere avicule illi insultant, profugo semper et querulo. Quenam preterea et quales mustellarum contra aspides insidie? quod circa divitum thalamos acumen furum? Quenam, ex diverso, cuiusque pro se suo in genere excubie, quantaque quanque vigil repugnantia est? quis venatorum, quisve aucupum artes ac laqueos, quis piscatorum hamos ac retia, horumque omnium labores vigiliasque explicet? aut hec contra, ferarum, avium, piscium ingenia? que cuncta quid sunt aliud, quam litium instrumenta? Age, quinam asilorum aculei vesparumque, hisque cum pestibus que boum prelia, qui sudores? nec maior canum equorumque aut reliquorum quadrupedum pax quiesve. Que muscarum estiva tedia, que nivium, quas muscas albas ludo dicunt, hiberne molestie? Que soricum perennis inquietudo? que pulicum pernox obsidio? que culicum lis diurna? que anguium ranarumque cum ciconiis? que Pygmeorum bella cum gruibus? quas inter Arimaspos et gryphes pugnas excitat auri sitis? ut quorum maior improbitas haud facile iudicem, nisi quod illi rapinam, hi custodiam moliuntur, illos avaritia stimulat, hos natura. Idem et custodie studium, et prede, distantissimo mundi tractu apud Indos invenio, illic quoque suum aurum, contra parem gentis avaritiam, formicis quibusdam incredibili mole et mira feritate tuentibus. Basiliscus angues reliquos sibilo territat, adventu fugat, visu perimit. Elephantem draco spiris implicat seu perosus (est enim incertum unde nonnullis animantibus inter se naturale odium), seu estate algidum sitiens cruorem, quod et quidam tradidere, et pugne exitus facit ut credi possit, si verum est alterum exanguem exiccatumque emori, alterum vero fusi hostis hausto sanguine, ceu bello victorem, victumque delitiis et nimio potu ruptum commortuumque procumbere. Multa preterea genus hoc, atque in primis acerrimus epote dolor hirundinis et visi vel auditi muris, fastidia offendunt; mirum dictu, tantum animal et tantarum virium, tam pusilli hostis horrere conspectum. Sed sic, sine lite atque offensione nil genuit natura parens. Leo ipse, generosum ac securum animal, pro defensione fetuum ferrum spernens, neu forte visum terreat, nec aspiciens quidem rotarum strepitum vacuos currus agentium, et gallinaceorum cristas (quis non stupeat, si vera fama est), magisque etiam cantus, super omnia vero flammas metuere crepitantes traditur? Ea ergo huic generi lis propria est, preter illam communem feris omnibus venationem. Est et sua lis tigribus rapte prolis, et profugi hostis ludificantis instantem atque ingenio retardantis. Lupo una semper cum fame perpetua rusticisque ac pastoribus lis manet. Venenosa loquor et ferocia. Quenam vero mansuetis gregibus est quies? Quantis nisibus quantisque odiis dentati confligunt sues? Quantis armentorum duces? Quenam inter illos certamina? Quenam fuge? Que victoris insolentia? Qui victi dolor? Que iniuriarum recordatio? qui reditus ad vindictam? Quis non, legendo, perpendit ut poetarum ingenia, et bellaces exercent tauri, et inter se adversis luctantes cornibus hedi?
206Francesco Petrarca, De vita solitaria, 2, 3; 4 (auctor 1304-1374)
Idem certe immenso exercitui, in quo tam multi iniusti atque in Deum et in homines ingrati erant, non de solio aureo sed de solitudine horrida providit, et in summa inopia miram necessariarum rerum abundantiam procuravit; quando in castris coturnices ortigias affatim celo lapsas populus legit esuriens, et de rupe percussa dulcis aque copiam sitiens bibit; quando divinum illum atque incredibilem, et neque cupiditati neque parsimonie subiacentem cibum, non quidem in urbibus nec e foro cupidinario petitum, sed celitus destinatum, quadraginta annis habuit in deserto.
207Francesco Petrarca, Epistole familiares, 14, 4; 45 (auctor 1304-1374)
[20] Illi enim semper se victuros sperant non modo mortales sed etiam moribundi, ego me incolumis et mortalem et “evi brevis” memini “eiusdemque”, ut Seneca tuus ait, “incerti”; illi cunta sibi defutura formidant, ego contra omnia affatim superfutura confido.
208Francesco Petrarca, Epistole familiares, 16, 8; 20 (auctor 1304-1374)
Scis etsi nichil addidero, quid omnes una voce responderint: velle se nichil prorsus nisi ut pro eis orarem Cristum, daret prosperos in patriam reditus et in fine facilem superne civitatis ingressum; cetera illis affatim provisa.
209Francesco Petrarca, Epistole familiares, 19, 11; 14 (auctor 1304-1374)
[7] Sane, quod preter modestissimum amicitie votum, etiam de scriptis familiaribus, que varia exigente materia quotidie michi e manibus excidunt, partem postulare dignatus sis, mirer quid ita cum vivum fontem domi habeas et lucidum, semiarentes ac turbidos vicinorum rivulos sitibundus ambias, nisi pridem intellectus michi sit animi tui ardor, qui tantus est ut nullum ingenii liquorem undecunque fastidiat, neque sibi suffecturum arbitretur quicquid perennibus scatebris uberrimum pectus affatim promit, nisi vel ad limina pauperum pulses et tui locuples aliena mendices.
210Francesco Petrarca, Rerum memorandarum libri, 3, 10; 3 (auctor 1304-1374)
‹2› Igitur tranquillo pacificoque habitu omnis sexus atque etas menia urbis egrediens, hostes suos, velut ignari quam ob causam venissent, humane atque alacriter exceperunt armatosque nullo vestigio timoris edito in urbem intus duxerunt, commeatibus, et cunctis que in rem essent affatim et iocunde ministratis.
211Francesco Petrarca, Rerum memorandarum libri, 3, 74; 9 (auctor 1304-1374)
‹6› Illud ab eodem sapienter excogitatum refert Cicero: ‘Fingantur’ inquit, ‘aliqui sub terram nati, sub terram educati, magnifico quodam palatio predecoris picturis atque imaginibus adornato, suppeditante affatim omnium rerum copia quibus abundare solent qui felices appellantur, affluentibus preterea omnis generis delitiis quarum ille locus capax sit, lumine etiam perenni tenebras arcente et subtili hominum artificio adversus naturale domicilii torpentis incommodum excubante; ita tamen ab infantia edocti, esse divinam quandam potestatem ac naturam creatricem rerum mirabilium.
212Gaudentius Brixiensis, Sermones, 20, 0978D
Nam sicut caro sine anima, ita fides sine operibus mortua est, secundum Iacobi sancti sententiam (Iac. II, 26) . Lumen quippe fidei tunc erit iuge atque perpetuum, si affatim bonorum operum pinguedine animetur.
213Gaudentius Brixiensis, Sermones, 20, 1000A
Excidit continuo imis ab stirpibus horrentem silvam diversi erroris bonus agricola, et aratro doctrinae pronus incumbens, invertit crudam totis viribus terram, squalentemque humum sulcis assiduis in novalia foecunda convertit, affatim semina vitalium mandatorum gremio eius insinuans.
214Giambattista della Porta, Magia naturalis sive De Miraculis rerum naturalium, 1, p2; 1 (opus 1558)
IAM Antiquorum quisque in patentibus, abditisque rerum uirtutibus est digladiatus: nec eos redarguere opus esse censui, cum communi omnium praeceptore, ac summo Peripateticorum Principi fuerint affatim confutata.
215Giambattista della Porta, Magia naturalis sive De Miraculis rerum naturalium, 2, 6; 14 (opus 1558)
Sic quoque ut Lilia rubescant Docebimus, uti prior docuit Florentinus: Si bulbos diligenter aperimus, ibique affatim cinnabaris infundatur, uel aliud, maximeque eo satietur intinctu: sedulus tamen esto, ne bulbos saucies, et pingui, et stercorato solo operire, sic purpurescentina dabunt lilia.
216Giambattista della Porta, Magia naturalis sive De Miraculis rerum naturalium, 4, p9; 5 (opus 1558)
Reddere tamen eorum causas, alienum puto, cum disciplina ea affatim satisfaciat: multique eas reddiderint: quas qui praeoptarit, consulat Archimedem Syracusanum, Euclidis Opticam, et Catoptricam, Ptolemaeum, Uitellionem et reliquos, quorum multa desumemus, multaque denuo excogitata adiiciemus: ut hinc quisque possit in infinitum ea propagare; ut in omnibus euenit experientiis.
217Giovanni Boccaccio, De montibus lacubus fluminibus stagnis et paludibus et de nominibus maris, p95g; 15 (auctor 1313-1375)
Inde dicunt quod a Iolide usque Cudum recta sint litora et in orientem spectantia, eaque incoli a timidis effeminatisque populis, verum marinis opibus affatim ditibus.
218Giovanni Boccaccio, De casibus virorum illustrium, 2, 10; 18 (auctor 1313-1375)
Quo, dum lassitudinem sociorum quiete refovet, naves renovat et opportuna queque resarcit, portare affatim commeatus incole circumadiacentes cepere, a non nullis visere advenas, venire ultro, habere colloquia, mercimonia inire et amicitias capere ceptum est.
219Giovanni Boccaccio, De casibus virorum illustrium, 2, 13; 14 (auctor 1313-1375)
Quem dum exhorresceres, ut pie tempus effugeres, fercula coram affatim iubebas afferri; et dum plurima ligurrires, tanquam insatiabundus, ut plures ingurgitares calices, assistentium exortationes poscebas.
220Giovanni Boccaccio, De casibus virorum illustrium, 5, 10; 9 (auctor 1313-1375)
Hinc ad eum civitates sociique Romanorum concurrere, auxilia augere, oportuna deferre et omnia affatim prebere et dum passim, fere obsistente nemine, cuncta per Ytaliam cum victore exercitu populatur, a Q. Fabio Maximo dictatore varia cunctatione per annum ludificatus est, cum id Romani belli fomentum non vincendi ingenium dicerent.
221Giovanni Boccaccio, De casibus virorum illustrium, 7, 2; 40 (auctor 1313-1375)
Nam laborantibus eis fame sumptibus propriis affatim indigentibus oportuna concessit, ingensque templum, ad instar olim Salomonis, ab ipsis fundamentis infra octavum construxit annum.
222Godefridus Admontensis, Homiliae festivales, 174, 0903A (auctor -1165)
Per Simonem, qui interpretatur obediens, quilibet fidelis homo accipi potest, qui mundum deserens, propriis voluntatibus abrenuntiare quaerit, et pro imperio divino, et pro spe aeternae remunerationis alieno se regimini subdens, Dominicis per omnia praeceptis obedire satagit, et ex hoc obedientiae bono gratiam Dei, quae per Ioannem figuratur, affatim percipere meretur.
223Godefridus monachus Theodoricus monachus, Vita S. Hildegardis, 197, 0105A
Deriventur foras fontes tui, et in plateis aquas tuas divide (Prov. V). 19. Igitur dum ad hunc modum bonorum operum rivis affluentibus quasi paradisi fluminibus irrigaretur, non modo tota vicinia, verum etiam ex omni tripartita Gallia atque Germania confluebant ad eam undique utriusque sexus populorum examina, quibus per gratiam Dei utriusque vitae affatim accommoda impendebat exhortamina.
224Goscelinus Cantuariensis, Historia translationis S. Augustini Anglorum, 155, 0041C
Praenominatissimi autem Theodori remoto in translatione tumbae operculo, sua omnibus affatim satisfecit thurificatio, ita ut in claustrum fratrum etiam haec erumperet oblectatio.
225Goscelinus Cantuariensis, Vita S. Yvonis, 155, 0088C
14. Cumque affatim sollicitarentur, quoniam loco decentius eum thesaurizarent; ipse pervigil suffragator Yvo, noctu visus cuidam fratri devoto, demandat Patri monasterii, ut eum tali loco reconderent, quo cuique ad orationem accessibilis esset.
226Gratianus, Concordia discordantium canonum, 187, 0134D (auctor -c.1160)
Sed et quia sit a novae legis ministris actum, nusquam (nisi nos fallat oblivio) legimus. Ergo ad B. Innocentii Papae canonica decreta sanctitatem tuam transmittimus, et quae tibi sint in consecrationibus et ordinibus observanda, principia paginae ad Decentium Eugubinum episcopum missae te affatim edocebunt.
227Gregorius I, Hymni, 78, 0849 (auctor 540-604)
5. Iam nunc, paterna claritas, Te postulamus affatim, Absit libido sordidans, Omnisque actus noxius.
228Gregorius I, Liber sacramentorum, 78, 0038A (auctor 540-604)
Spiritum Filii sui vobis attribuat, eiusque donis vos affatim exuberare concedat.
229Gregorius Turonensis, De miraculis S. Martini, 71, 0929C (auctor c.538–594)
Et ita sanata est, ut quae caeca venerat alio perducente, caecis affatim dux futura regressa sit.
230Gregorius Turonensis, Historia Francorum, 71, 0561B (auctor c.538–594)
At ille prostratus in orationem, et diutissime preces fudit ad Dominum, et erigens se defixit virgam in terra quam manu gerebat, eamque cum bis aut tertio in gyrum vertisset, ad se laetus extraxit; moxque unda aquae secuta est tam valida, ut non solum ipsis de praesenti, sed etiam pecoribus affatim deinceps pocula ministraret.
231Gregorius Turonensis, Libri miraculorum, 71, 0734A (auctor c.538–594)
Nam cum ibi reliquis diebus plusquam centenum pedum altitudine aqua hauriatur a puteis, tunc paululum si fodias, affatim lymphas exuberantes invenies, quod non ambigitur haec virtute beati apostoli impertiri.
232Gregorius Turonensis, Libri miraculorum, 71, 0749A (auctor c.538–594)
Ex hoc enim eorum reliquiae affatim collectae per universam Italiam vel Gallias sunt delatae.
233Gregorius Turonensis, Vitae patrum, 71, 1022A (auctor c.538–594)
Et irruente in se Spiritu sancto, ait: Haec dicit Dominus (III Reg. XVII, 14) : Non deficiet vinum de vase, sed omnibus petentibus affatim tribuetur, et abundabit.
234Gregorius Turonensis, Vitae patrum, 71, 1082B (auctor c.538–594)
Invitatus autem quodam tempore Sacerdos a rege, dicit suis: Quaerite nobis piscium multitudinem in abundantiam, ut euntes ad occursum regis, et nostrum expleatur opus, et amicis ministretur affatim.
235Gregorius Turonensis, Libri historiarum X, 10, 477; 497 (auctor c.538–594)
' At ille prostratus in oratione, diutissime preces fudit ad Dominum et, erigens se, defixit virgam in terram, quam manu gerebat, eamque cum bis aut tertio in giro vertisset, ad se laetus extraxit; moxque unda aquae secuta est tam valida, ut non solum ipsis de praesenti, sed etiam pecoribus affatim deinceps pocula ministraret.
236Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, p1, 32; 4 (auctor c.538–594)
Nam cum ibi reliquie diebus plus quam centinum pedum altitudine aqua hauriatur a puteis, nunc paululum fodias, affatim limphas exuberantes invenies; quod non ambigitur virtute haec apostoli inpertiri.
237Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, p1, 46; 9 (auctor c.538–594)
Ex hoc enim eorum reliquiae affatim collectae per universam Italiam vel Gallias sunt dilatae.
238Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, p3, 19; 6 (auctor c.538–594)
Et ita sanata est, ut, quae caeca venerat, alio perducente, caecis affatim dux futura regressa sit.
239Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, 23, 5; 162 (auctor c.538–594)
Quo aperto, ingressus est; et dans orationem, quasi novus Helias, elevatis ad caelum manibus, infusis fletu luminibus, ait: 'Ne deficiat, quaeso, Domine, de hoc vasculo vinum, donec cunctis ministretur in abundantiam', et, inruente in se Spiritu sancto, ait: 'Haec dicit Dominus: Non deficiet vinum de vase, sed omnibus petentibus affatim tribuetur, et abundabit'.
240Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, 23, 5; 1096 (auctor c.538–594)
Invitatus autem quodam tempore sacerdos a rege, dicit suis: 'Quaerite nobis piscium multitudinem in abundantiam, ut euntes ad occursum regis, et nostrum expleatur opus, et amicis ministretur affatim'.
241Grimaldus Sangallensis, Benedictiones episcopales, 121, 0861C (auctor 856-872)
Spiritum Filii sui vobis attribuat, eiusque donis vos affatim exuberare concedat.
242Grimlaicus presbyter, Regula solitariorum, 103, 0600A (auctor fl.350)
Nam et si quos habet discipulos, affatim possit instruere eos.
243Guibertus S Mariae de Novigento, De laude S. Mariae, 156, 0551C (auctor c.1055–1124)
Sed ipsa plenitudo quae sit, pariter attendendum; nam forsitan ipsi specialitas deferri non potest, quae multis ascribitur. Si enim haec plena (Luc. I, 28) , et Elisabeth dicitur repleta (ibid., 41) , et de plurimis alias idem affatim reperitur, sed harum plenitudinum tanta esse dignoscitur pene diversitas, quanta bonorum animorum est ubique varietas.
244Guibertus S Mariae de Novigento, De vita sua, 156, 0893B (auctor c.1055–1124)
Quam opinionem si nulla litteralis iuvaret traditio, suppeteret profecto affatim peregrina, et non, putamus, Christiani nominis sepulchrorum inventa contextio.
245Guibertus S Mariae de Novigento, De vita sua, 156, 0957D (auctor c.1055–1124)
Daemonia autem mulierum amores, et ipsos etiam concubitus affectantia ubique affatim celebrantur, et nisi puderet, a nobis plurima dicerentur.
246Guibertus S Mariae de Novigento, Gesta Dei per Francos, 156, 0745A (auctor c.1055–1124)
Porro etiam de multis, quorum nostros necessitate constabat urgeri, affatim refecta est, Deo propitio, indigentia.
247Guibertus S Mariae de Novigento, Moralia in Genesin, 156, 0040C (auctor c.1055–1124)
In bono: Vocavi ex nomine Beseleel (Exod. XXXI, 2) . In malo: Vocavit famem super terram (Psal. CIV, 21) , et affatim alias. Vocat tenebras noctem, quando eos, qui praepostere vivunt, et voluntarie peccant, tradit in noctem, id est in reprobum sensum (Rom. I, 28) . Vocat autem in quantum venire permittit, ut est: Et ne nos inducas in tentationem.
248Guibertus S Mariae de Novigento, Moralia in Genesin, 156, 0162A (auctor c.1055–1124)
Uter pro temperantia non absurde ponitur, unde et Deus quasi in utre statuisse dicitur baptismatis aquas, cuius gratiam pro suscipientium causis et fundit, et retinet; aqua scientiam, panis charitatem affatim signare solet.
249Hariulfus Aldenburgensis, Chronicon Centulense, 174, 1282B
Nempe cum perscrutata basilica exiisset, et illo usque venisset, ut mari se navigio transvehendus committeret, coepit omni sua virtute destitui, molestia etiam corporis et angore ingenti affatim gravari.
250Hariulfus Aldenburgensis, Chronicon Centulense, 174, 1294C
Cumque iam ab Hugone duce, et ab omnibus qui longiuscule exspectabant videri potuerunt, quis voces emissas prae gaudio, quis dulcium profusionem lacrymarum affatim queat explicare?
251Hariulfus Aldenburgensis, Chronicon Centulense, 174, 1358A
Exin quotidie in maius excrescente dolore, affatim decubuit.
252Hegesippus Ps, Hegesippi qui dicitur Historiae libri 5, p4, 26; 27 (auctor fl.c.350)
Itaque non solum affatim generantur pomorum diuersitates sed etiam conseruantur, ut aliqua genera maxima parte anni non deficiant, reliqua omnia tota anni aetate usque ad finem supersint.
253Helinandus Frigidi Montis, Chronicon, 212, 0785C (auctor c.1160—c.1237)
Spirituali quoque lavacro eos regenerans, litteris affatim imbui praecipiebat; praemissaque libertate per diversas ecclesias relinquebat.
254Helinandus Frigidi Montis, Chronicon, 212, 0984C (auctor c.1160—c.1237)
Erant eo tempore in Nannetis civitate duo clerici nondum patientibus annis presbyteri, litteris affatim instructi, inter se multum amici.
255Helinandus Frigidi Montis, Sermones, 212, 0678C (auctor c.1160—c.1237)
Nam cum fere dimidium affatim suffecerit loco et tempori, totum apponere non utile iudicavi.
256Hieronymus Radiolensis, Miracula S. Ioannis Gualberti, 146, 0944C
345 Quanquam incredibili fama de sanctitate Ioannis, quae non solum in Hetruriae partibus, sed in Gallia etiam citeriore, et fere per totam Italiam percrebuit, undique, etiam de Gallia ulteriore, ad hoc S. Mariae monasterium nobiles atque ignobiles homines affatim pro sospitate habenda, et praesertim a daemone capti affluant, et [miracula eius] sint celeberrima, tamen perscribam quaedam memoria digna magis, in quibus, quod modo scripturus sum, clarum et vulgatum non solum in Florentino agro, verum et in urbe habetur.
257Hieronymus Stridonensis, Epistulae 71-120 [CSEL], 115, 2; 2 (auctor 340-420)
sancti fratres, qui nobiscum domino seruiunt, affatim te salutant.
258Hieronymus Stridonensis, Epistolae, 22, 0334 (auctor 340-420)
Ecce puer honestis saeculi nobiscum artibus institutus, cui opes affatim, dignitas apprime inter aequales erat, contemptu matre, sororibus, et carissimo sibi germano, insulam pelago circumsonante naufragam, cui asperae cautes et nuda saxa et solitudo terrori est, quasi quidam novus paradisi colonus insedit.
259Hieronymus Stridonensis, Epistolae, 22, 0348 (auctor 340-420)
Affatim dives est, qui cum Christo pauper est.
260Hieronymus Stridonensis, Epistolae, 22, 0934 (auctor 340-420)
Sancti fratres qui nobiscum Domino serviunt, affatim te salutant.
261Hildefonsus Toletanus, De cognitione baptismi, 96, 0155A (auctor 601-667)
Ecce ventum est in praesenti et patenti obtutu; omnes illic admirantes infigimus visus, aspicimus fontem affatim aquis exuberantem, quem noveramus arentem.
262Hildefonsus Toletanus, De viris illustribus, 96, 0202B (auctor 601-667)
Iustus Helladii discipulus, illique successor innexus est: vir habitudine corporis, ingenioque mentis decorus, atque subtilis, ab infantia monachus; ab Helladio ad virtutem monasticae institutionis affatim educatus pariter et instructus, in Agaliensi monasterio tertius post illum rector est factus.
263Hilduinus Sandionysianus, Passio, 106, 0029A (auctor 775-842)
Credensque fideliter, et abnegatis erroribus paganorum, sacri est baptismatis unda respersus: ac sic demum se tradidit eius magisterio plenius imbuendum, inque sanctae trinitatis fide, et incarnationis, passionis ac resurrectionis Iesu Christi Domini nostri mysterio, seu cunctis arcanis ecclesiasticae sanctitatis affatim, ut comes eius inseparabilis, quocunque gressum moverat, a beato Paulo per triennium institutus.
264Hilduinus Sandionysianus, Prolegomena, 106, 0024B (auctor 775-842)
De his autem et aliis quibuscunque, unde sumpta sunt omnia, quae prae manibus tenentur collecta, si benignitati legentis commodum ac placitum fuerit, et alibi ea invenire nequiverit, litterarum nostrae parvitatis ex hoc ad serenissimum Augustum affatim illustratione valebit.
265Hrothsuita Gandersheimensis, Carmen de gestis Oddonis I, 137, 1149A (auctor 935-973)
Id quidem oneris mihi inposuistis, ut gesta caesaris augusti, quae nec auditu unquam affatim valui colligere, metrica percurrerem ratione.
266Hrothsuita Gandersheimensis, Comoediae, 137, 1022C (auctor 935-973)
ABRAHAM. Affatim refecti, affatim sumus ebriati tua largitate administrante, o bone stabulari; da licentiam a coena surgendi, quo lassum corpus in stratum componam dulcique quiete recreem.
267Hrotsvita Gandeshemensis, Dramatica series, 147; 179 (auctor 935-974)
| ABRAHAM. Affatim refecti, | affatim sumus hebriati | tua largitate administrante, | o bone stabularie; | da licentiam a cena surgendi, quo lassum corpus in stratum componam dulcique quiete recreem.
268Hrotsvita Gandeshemensis, Gesta Oddonis, 201; 3 (auctor 935-974)
Id quidem oneris inposuistis, ut gesta caesaris augusti, quae nec auditu unquam affatim valui colligere, metrica percurrerem ratione.
269Hugo de S Maria Floriacensis, Excerpta ex Historia ecclesiastica, 163, 0833A
Quorum perfidiam denudare curabo, et eorum erroribus locis oportunis, paucis quidem sed affatim, Dei opitulante iuvamine, respondebo (cf. col. 826) . Quod illis maxime profuturum esse confido, qui magna doctorum volumina, quibus eis responsum est, non habent, aut secularibus impliciti curis ea minime legere possunt.
270Hugo de S Maria Floriacensis, Excerpta ex Historia ecclesiastica, 163, 0826A
Horum etiam erroribus locis oportunis, paucis quidem sed affatim, Dei opitulante iuvamine, curabo respondere.
271Hugo de S Maria Floriacensis, Vita S. Sacerdotis, 163, 0986D
Quibus omnibus affatim vir sanctissimus divinorum dogmatum pabula proponebat; et, ut cuique opus erat, proficere, secundum quod poterat, insudabat.
272Hugo de S Victore Incertus, Miscellanea, 177, 0882D
Huius quoque laetitiae est illud vitale sanctorum convivium, quo Dominus in Evangelio de quinque panibus et duobus piscibus satiat quinque millia hominum, id est quo de Pauli, Moysi et prophetarum libris crescente copia divinae benedictionis inter ora comedentium, id est inter studia tractantium affatim reficitur mundus, quondam a scientia Dei ieiunus, et affluentia dictorum repletis armariis lassi convivae assistimus.
273Hugo Eterianus, De anima corpore exuta, 202, 0172B (auctor 1177-1180)
At vero quae supponuntur sensibus, per eosdem ipsos affatim manifestantur.
274Hugo Eterianus, De anima corpore exuta, 202, 0217A (auctor 1177-1180)
Quippe in templo penitus pacato, non erit ultra in nobis ad mensuram spiritus, imo plenitudine ipsius irrigabimur affatim: qui quidem congrue de coelesti Ierusalem venire perhibetur, quia in coelis habitare Deum omnium, sacra Scriptura manifeste denuntiat, et in coelis quidem existens replet orbem terrarum.
275Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0240C (auctor 1177-1180)
Conducibilissima tamen Dei agnitio, pabula doctrinae, atque studii affatim hominibus largitur, dum non acceptando personas, faciat distributionem pro dignitate suscipientium.
276Hugo Flaviniacensis, Chronicon, 154, 0276C (auctor 1065-c.1111)
Sic post octonos consecrationis dies affatim imbutus divinis dogmatibus, et ubertim roboratus aecclesiasticis sanctionibus, benedictione percepta dimissus est ad regendos filios, quibus pastor et rector ordinatus erat.
277Idatius Barcinonensis, Epistolae, 96, 0818A
Refert itaque mea pusillitas; imo mecum Ecclesiae universitas, ad cuius notitiam insignia operis vestri deduxit nostra tenuitas, immensae et ineffabili Trinitati, non quantas debet, sed quantas valet gratiarum copias, quia in fine temporum, aut pene, ut verius dixerim, in consummatione mundi, effudit in corde beatitudinis vestrae donum gratiae suae simul et studium operis sancti; deditque in ore vestro directum et bene sonantem sermonem, quo et delinquentium corda terrendo sanaret, et bonis operibus deditos, in sanctis actibus confirmandos, igne coelesti affatim animaret.
278Incertus 050, Commentarii in libros Regum, 50, 1169A
In verbo prophetae tota domus viduae piorum cellarium facta est, non ibi ros, non pluvia, non veris aura, non calidi soles, non nimbus necessarius, non aratrum, non agricola, non colonus, sed omnia et in omnibus sermo prophetae affatim viduae ministrabat.
279Incertus 073, Vita S. Eugeniae, 73, 0613A
Affatim dives est, qui cum Christo pauper est.
280Incertus 086, Breviarium, 86, 0219B
Da igitur populo tuo, omnipotens Deus, tibi affatim complacere: laudemque tuam plena sanctitate proferre: Sicque nos facias huius diei momenta transcurrere, ne gressus ad te properantium adversarius suus valeat in compede praepedire: ut quos mercatus es sanguine, salvastique per crucem, et sublevasti per fidem; resuscites in virtute; et ad coelum provehas inenarrabili maiestate: Quique te nunc moesto lumine suspectant e terris, et gemebundis cordibus prosequuntur ab imis; dextera tua adtrahantur in supernis: et gloriae amicti stolis, te in Hymno novo glorificent perenni iocunditate cum Sanctis.
281Incertus 086, Breviarium, 86, 0259B
Te suavisonis conditor affatim Rerum carminibus, laudeque pangimus Alleluia perenne.
282Incertus 086, Breviarium, 86, 0502B
Psallat semper Ecclesia tua nomini tuo, Altissime Deus; qui per passionis tuae triumphum convertisti inimicum animae nostrae retrorsum: quaesumus proinde, ut eodem cum suis satellitibus infirmatis et perditis, affatim tua nos semper protegat passio gloriosa.
283Incertus 086, Horae canonicae, 86, 0962B
Votis rogamus affatim Superna pax inlabere, Qua cuncta tuta perpetim, Serves subactis scandalis.
284Incertus 086, Hymni, 86, 0899B
Quinque panibus peresis Et gemellis piscibus, Affatim refecta iam sunt Accubantum milia; Fert equalis ter quaternis Ferculorum fragmina.
285Incertus 086, Hymni, 86, 0934B
Ut quique oras noctium Nunc concinendo rumpimus, Donis beate patrie Ditemur omnes affatim.
286Incertus 086, Hymni, 86, 0927D
Votis rogamus affatim Superna pax inlabere, Quo cuncta tuta perpetim Serves subactis scandalis.
287Incertus 086, Hymni, 86, 0933C
Iam nunc paterna claritas Te postulamus affatim, Absit libido sordidans Omnesque actus noxius.
288Incertus 086, Sanctorale, 86, 1191D
Bartholomaee martyr Apostole, Dignare nobis esse per omnia Saecula patronus, et fave cernuos, Nosque beatos effice servulos: Tui precatu gratia faveat, Quos obsequelam conspicis affatim, Tibi dedisse supplices annua Cursu labentis tempora saeculi.
289Incertus 086, Sanctorale, 86, 1194C
Ob hoc Cunctipotens, quaesumus affatim, Testis quoque tui ipse precantibus Acceptes placide vota fidelium, Dimittasque piaculum.
290Incertus 086, Sanctorale, 86, 1215D
Laudem soli Trino fantes Numini multimodam; Spiritus, Patris, et Agni Mox adepti dexteram, Gaudeamus, exultemus Affatim per saecula Amen.
291Incertus 086, Sanctorale, 86, 1257C
Praesta, quaesumus, unita potentia, Replensque globi cunctam solus machinam, Virtute firmans, ingens adesto gloria Aeterna, cuius laus, et clementia, Et honor iugis, affatim per saecula.
292Incertus 086, Sanctorale, 86, 1307C
Praesta, quaesumus, Unica potentia, Replensque gloria cunctam solus machinam, Virtus perennis ingens, adesto gloria Aeterna; cuius laus est et clementia; Et honor iugis affatim per saecula.
293Incertus 129, Historia translationis corporis S. Cornelii, 129, 1375C
Illius videlicet saltus si requiris, frater, vocabulum, noscas dictum nostrorum prisca relatione patrum. . . . . . Videns itaque imperator praedicti saltus diversorium veluti secundum paradisum diversorum generum arboribus mirifice consitum habileque tam ad piscandum quam ad ignem fervidae pestis salubriter reprimendum, limpharum rivulis affatim irriguum, mox superna inspirante clementia animadvertit velle sibimet Christum inibi constrari domicilium.
294Incertus 138, De gestis episcoporum Antissiodorensium, 138, 0273B
Quod rex ut audivit libentissime annuens, qui eum pro sua scientia et religiositate affatim diligebat, nec revera contra ius fasque absque cleri electione vel plebis episcopum volebat constituere; mox vero ut comperta est regis voluntas, a civibus rursus denique revocatur archipraesul, ac sic ex more sacratus Ioannes in se de pontificali, gaudentibus universis, constituitur.
295Incertus 138, De gestis episcoporum Antissiodorensium, 138, 0277C
Contigit enim plerumque, ut ipsi vidimus, dum fideles devoti ad eumdem locum de longe venientes candelas absque lumine in manibus gestarent plus minusve stadio antequam ad monasterium pervenirent, ut ex eisdem candelis ignis flammivorus eructaret, si quislibet vero ex rebus ad eumdem locum pertinentibus, vi seu furto fraudem fecerit, continuo evidentissime rector iustorum ultor existit, ac quidquid ibidem fideliter petitur affatim impetratur.
296Incertus 148, Vita Tiemonis, 148, 0896B
Qui statim digna emendatione corrigebat cum omni imperio, delinquentes arguebat, mites vero et obedientes, ut in melius proficerent, obsecrando pie admonebat, vineam Domini inibi ditissima fertilitate sationis evangelicae affatim excolere non cessabat.
297Incertus 149, Gesta pontificum Cameracensium, 149, 0176C
Puer igitur iste docibili ingenio praeditus et assidua pii magistri doctrina informatus, gemina scientia affatim imbuitur.
298Incertus 151, Antiqua collectio ecclesiasticorum hymnorum, 151, 0813
Oramus ergo cernui Omnes, pater sanctissime, Quo semper patrociniis Tuis fruamur affatim.
299Incertus 151, Panegyricus Berengarii, 151, 1308D
Summus erat pastor tunc temporis Urbe Iohannes, Officio affatim clarus sophiaque repletus, Atque diu talem merito servatus ad usum.
300Incertus 156, Vita S. Salabergae, 156, 1229B
Interea cum egregiae sanctitatis opinio Waldeberti, cuius memoriam fecimus, pene per universos Francorum terminos eximie pullularet, et solertia praedicationis eius a Christo Domino, sine quo nihil boni agitur, affatim fervesceret, essetque omnibus Domini colentibus gratus, monasteriaque virorum ac mulierum ex eius norma affatim conderentur, cernens beata Salaberga servum Christi militemque praeclarum tot florere exemplis, virtutibusque flagrare supernis, et assidue velut e luporum faucibus ereptos ubique greges Christi adunari, eum ad propriam domum, ob benedictionis ab eo gratiam percipiendam, crebrius accersitum, velut divinum munus sibi a Domino fore concessum ovans suscipiebat, verbaque salubria et animarum medelae congrua haurire ex eius mellifluo ore desiderabat, flagrabatque instantissime animus, ut, spretis phaleramentis saeculi pompisque mundanis postpositis, ad virtutum culmen apicemque sanctitatis valeret ascendere.
301Incertus 184, In antiphonam Salve Regina, 184, 1072C
Fit itaque vallis lacrymarum, dum de se humiliter sentiens, affatim abundat ubertate fletuum.
302Ioannes Cassianus, Collationes, 49, 1283A (auctor c.360–435)
Hinc etenim nobis maxima desideriorum nascebatur occasio, quod tanta religione atque pietate parentes nostros praeditos recordabamur, ut eis nequaquam nostrum propositum praeponeremus, hoc iugiter mente volventes, quod profectum magis ex illorum essemus assiduitate capturi, nullaque nos corporalium rerum sollicitudine nullisque prospiciendi victus distentionibus occupandos, illis affatim omnem cum gaudio praebitionem nostrae necessitatis explentibus.
303Ioannes Damascenus Billius Iacobus, Vita SS. Barlaam et Iosaphat, 73, 0502A
Ut enim sol, cum illuminandi causa exoriens radios suos affluenter emittat, omnesque ad excipiendum lumen cohortetur, si quidam clausis oculis splendorem ipsius intueri nolint, non propterea reprehensionem meretur, aut a reliquis negligi debet, nec splendoris ipsius gloria ob illorum stultitiam in contemptu versatur; quin potius illi quidem seipsos lumine orbantes, tanquam caeci, parietes palpant, atque in multas scrobes praecipites ruunt, multisque spinis eorum oculi punguntur; sol contra splendorem suum retinens, eos illustrat qui ipsius lumen detecta facie contuentur: ad eumdem quoque modum Christi lumen omnibus quidem illucet, splendoremque suum nobis affatim impertit; at vero pro sua quisque cupiditate animique alacritate ipsum percipit.
304Ioannes Damascenus Billius Iacobus, Vita SS. Barlaam et Iosaphat, 73, 0580A
Nam cum animo liberalissimo ac vere regio praeditus esset, egentibus omnibus affatim tribuebat; quod scilicet infinitis partibus maiorem mercedem hinc speraret, cum tempus illud advenisset quo merces actionibus rependenda esset.
305Ioannes Italus, Vita S. Odonis, 133, 0068B
Hos namque et Novi Testamenti Patres, Paulus, Antonius, Hilarion, Ioannes, ad postremum beatissimus pater Benedictus imitati sunt, et alii quamplurimi, quos nominatim propter quorumdam fastidium minime recensemus: quorum videlicet silentium, si quis studiose exquirere voluerit, in eorum catalogo affatim reperire poterit.
306Ioannes Scotus Erigena, Expositiones super Ierarchiam caelestem S. Dionysii, 122, 0131B (auctor 810-877)
Sed notandum, quod in hac periodo, sicut et in ceteris ac paene omnibus, simplicia verba pro in Graeco compositis propter faciliorem introitum difficillimorum intellectuum transtulimus, pro φωτοφανείας, hoc est, luminum apparitionis, illuminationis solummodo ponentes, et pro ἀγαθοδότως, quod est adverbialiter optime, dative, affatim, vel bene ac large.
307Iohannes Aegidii Zamorensis OFM, Legende sanctorum, A, p7; 7 (auctor c.1241-c.1318)
Fuit disserendi ingenio loculentissimus, loquendi facultate precipuus, lingue flumine copiosus, ita ut non homo, sed Deus per hominem affatim eloqui crederetur.
308Ionas Aurelianus, De cultu imaginum, 106, 0316A (auctor c.760–841)
Sanctorum inde Patrum documenta affatim prae manibus habentur: legantur, discutiantur, eorumque dictis, ne in talibus delinquatur, salubriter obediatur.
309Ionas Aurelianus, De cultu imaginum, 106, 0325B (auctor c.760–841)
Beatus igitur Augustinus contra paganos agens, Ecclesiam Dei defendendam se suscepisse non immerito scribit, quorum infidelitatem potenter rationabiliterque redarguit, sanctamque Ecclesiam ad eorum infidelitatem refellendam ac superandam, saluberrimis monitis instruit, imo armis spiritalibus affatim munit; tu vero nihil tale uspiam legeris fecisse.
310Ionas Aurelianus, De cultu imaginum, 106, 0334C (auctor c.760–841)
Poterant etiam tibi affatim ad rabiem furoris tui satiandam tot tantaque opprobriorum et irrisionum praecedentia verba, quae in nos iniuste iaculatus es, sufficere.
311Ionas Aurelianus, De institutione laicali, 106, 0201D (auctor c.760–841)
» His itaque praelibatis sententiis, affatim instruimur, tunc nos exterius hostiam mundam Deo offerre posse, cum a corde nostro omne nubilum discordiae deterserimus: et, iuxta Apostolum, hostiam vivam, sanctam, Deo placentem (Rom. XII, 1) , ante divinae maiestatis oculos nos exhibuerimus.
312Ionas Bobiensis, Vita Columbani, 87, 1013C
Nam si quippiam aliquis non rite distinctum ac de industria corrupta reperit, reiicienda iudicabit, praesertim si doctorum facundia fultus, affatim scientia oppletus abundet.
313Ionas Bobiensis, Vita Eustasii, 87, 1048B
Affatim ut tenera quiverat aetas, ait se paratam esse sacris praeconiis obtemperare.
314Ionas Bobiensis, Vita Columbani, 4, 8; 14 (auctor -665)
Affatim, ut tenera quiverat aetas, ait se paratam esse sacris praeconiis obtemperare.
315Ionas Bobiensis, Vita Columbani, 144; 14 (auctor -665)
Ea ergo vestro libramine pensanda censemus, ut a vobis sagaci examinatione probata, a ceteris ambiguitatem pellant; nam si quippiam aliquis non rite distincta ac de industria correcta reppererit, reicienda iudicabit, praesertim si doctorum facundia fultus, affatim scientia oppletus habundet.
316Ionas Bobiensis, Vita Vedastis, 309, 1; 1 (auctor -665)
Dum sanctorum presolum gloria potissimo semper iure ac solerti indagatione vel imitando exemplo vel litterarum seriae memoriae est conmendando, ut clare prorsus lucae reddita ad sui cultus imitationem delinquentium animus studeant provocare, quatenus non solum sibi mercedis lucra affatim cumpilata, verum etiam aliorum profecto quoadunata congaudeant: eritque aequus arbiter rerum sator aeternus, ut, qui illis solamina ad augendam relegionis copiam tribuit, imitatoribus supplimentum perficiendi praebere non abnuat.
317Iordanes, De origine actibusque Getarum, 1, 7; 4 (auctor fl.c.550)
Ceterior vero eius pelagi ripa, quam diximus totius mundi circulum, in modum coronae ambiens fines suos, curiosis hominibus et qui de hac re scribere voluerunt perquaquam innotuit, quia et terrae circulum ab incolis possidetur et nonnullae insule in eodem mare habitabiles sunt, ut in orientali plaga et Indico Oceano Hyppodem, Iamnesiam, Solis perustam quamvis inhabitabilem, tamen omnino sui spatio in longo latoque extensam: Taprobanem quoque, in qua (excepto oppida vel possessiones) decem munitissimas urbes decoram: sed et aliam omnino gratissimam Silefantinam: nec non et Theron, licet non ab aliquo scriptore dilucidas, tamen suis possessoribus affatim refertas.
318Iordanes, Getica, 53; 10 (auctor fl.c.550)
ceterior vero eius pelagi ripa, quam diximus totius mundi circulum, in modum coronae ambiens fines suos, curiosis hominibus et qui de hac re scribere voluerunt perquaquam innotuit, quia et terrae circulum ab incolis possidetur et nonnullae insule in eodem mare habitabiles sunt, ut in orientali plaga et Indico Oceano Hyppodem, Iamnesiam ), Solis perustam quamvis inhabitabilem, tamen omnino sui spatio in longo latoque extensam: Taprobanem quoque, in qua (excepto oppida vel possessiones) decem munitissimas urbes decoram): sed et aliam omnino gratissimam Silefantinam: nec non et Theron, licet non ab aliquo scriptore dilucidas, tamen suis possessoribus affatim refertas.
319Iordanus Lemoviclensis, De origine et rebus gestis Gothorum, 69, 1251C
Taprobane quoque, in qua exceptis oppidis vel possessionibus, dicunt munitissimas urbes, decoram Sedaliam, omnino gratissimam Silestantinam [al., Silephantinam], nec non Etheron [al. et Theron], licet non ab aliquo scriptore dilucidas, tamen suis possessoribus affatim refertas.
320Isidorus Hispalensis, Prooemia in libros Veteris ac Novi Testamenti, 83, 0165B (auctor 565-636)
41. Ecclesiasticus vero morum pene omnium disciplinam, et sanctae religionis conversationem affatim copioseque conscripsit.
321Iulianus Pomerius, De vita contemplativa, 59, 0463B (auctor 430-490)
quod intellectualis mentis dignitate donatus, imaginem sui Creatoris accepit: quod soli Deo suo subiectus, omnia visibilia sibi subiecta conspexit; quod ei ad vivendi usus affatim lignorum omnium quae erant in paradiso (Gen. II, 9) , feracitas divina iussione servivit; quod arbor vitae mysticum cibum non unde viveret, sed unde vitam corporis non finiret, sui Creatoris munere ministravit; qui cibus quandiu perciperetur, ita percipientem se in uno statu, sacramenti cuiusdam latentis figurata significatione, servaret; ut eum nec ulla infirmitate corrumpi, nec aetate mutari et senescere, nec dissolvi morte permitteret.
322Iulianus Toletanus, Elogium, 96, 0043A (auctor 642–690)
Fuit denique timoris Dei instantia praeditus, religione compunctus, compunctione profusus, incessu gravis, honestate laudabilis, patientia singularis, secreti tacitus, sapientia summus, disserendi ingenio clarus, eloquendi facultate praecipuus, linguae flumine copiosus, tantoque eloquentiae cothurno celeber habitus, ut disputationum eius profusa oratio dum porrecte dirigitur, merito non homo, sed Deus, per hominem affatim eloqui crederetur.
323Iulianus Toletanus, Prognosticon, 96, 0459C (auctor 642–690)
Refert itaque mea pusillitas, imo mecum Ecclesiae universitas, ad cuius notitiam insignia operis vestri deduxit nostra tenuitas, immensae et ineffabili Trinitati, non quantas debet, sed quantas valet gratiarum copias, quia in fine temporum aut pene (ut verius dixerim) in consummatione mundi, effudit in corde beatitudinis vestrae donum gratiae suae simul et studium operis sancti, deditque in ore vestro directum et bene sonantem sermonem, quo et delinquentium corda terrendo sonaret, et bonis operibus deditos, in sanctis actibus confirmandos, igni coelesti affatim animaret.
324Iustus Urgellensis, Explicatio in Cantica canticorum, 67, 0987B (auctor fl. 540)
Qui semper sancta Scripturarum alimenta percipiunt, et ea quae sunt salutaria infra se congerunt, in ventris similitudine deputantur, et hi velut acervus tritici congestus merito pronuntiantur, quia ex doctrina sana ex qua quotidie replentur, multos affatim reficiunt; quae doctrina in tantum proficit, ut etiam ad virginitatis observantiam piis persuasionibus multos adducat.
325Ivo Carnotensis, Decretum, 161, 0475A (auctor c.1040–1115)
Ergo ad beati Innocentii papae canonica decreta sanctitatem tuam transmittimus, et quae tibi sint in consecrationibus, et ordinibus observanda, principia paginae ad Decentium Eugubinum episcopum missae, te affatim edocebunt.
326Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1082B (auctor 1035-1076)
Ceteri christiani iactu lapidum, quod genus teli forte locus ipse affatim ministrabat, non tam periculum propulsabant, quam mortem, quae praesens urgebat, differre conabantur.
327Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1098B (auctor 1035-1076)
Sed hi qui intus erant, etsi loci situ inexpugnabiles essent, et copiis omnibus quae administrando bello necessariae erant affatim affluerent, ultro tamen se dedere quam ancipitem belli fortunam temptare maluerunt.
328Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1103A (auctor 1035-1076)
Igitur cum Balduwinus senior duos genuisset filios, Balduwinum et Ruotbertum, Balduwinum omnium quae habebat heredem instituit, Ruotberto, ubi primum aetas faciendis stipendiis matura visa est, naves paravit, aurum, argentum et ceteras longinquae profectionis impensas affatim praebuit, iussitque ut ad gentes exteras iret, et, si vir esset, propria sibi virtute regnum diviciasque pararet.
329Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1122C (auctor 1035-1076)
Quibus cum victui necessaria minus sufficerent, permisit ut ex proximis villis et agris hostili more praedas agerent, et ad ipsa castella munienda circumquaque manentes cogerent, et impensas affatim convectare, et per se ipsos servili manu desudare.
330Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1153C (auctor 1035-1076)
Destinatis etiam circumquaque nunciis mandavit ut ab oppugnatione castellorum exercitus abduceretur, et hi qui in castellis erant nihil deinceps hostile in provinciales facerent, sed ubi primum cibaria, quae in diutinam belli administrationem affatim congesta fuerant, consumpsissent, ipsa castella provincialibus traderent funditus diruenda.
331Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1171B (auctor 1035-1076)
Herimannus episcopus ecclesiam in honorem beati Iacobi Babenberg foris murum propriis impensis extruxerat, ibique clericos 25, scientia, moribus et canonicae conversationis disciplinis haut obscuros, congregaverat, et eis quae ad victum vestitumque sufficerent affatim providerat.
332Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1177B (auctor 1035-1076)
Rex, omnibus quae bello administrando necessaria erant affatim provisis iam et instructis, solemni edicto cunctis qui in regno suo erant expeditionem indixit in Saxoniam; diemque et locum statuit coadunandi exercitus, videlicet 6 Idus Iunii, in possessione Herveldensis monasterii in loco qui dicitur Bredingin.
333Lambertus Hersfeldensis, Annales, 146, 1203B (auctor 1035-1076)
Erat autem, praeter virtutes animi et morum gloriam, corporis quoque bonis ornatissimus, statura procerus, vultu decorus, lingua promptus, vigiliarum et inediae patientissimus, postremo ad omne boni operis exercitium naturae muneribus affatim instructus.
334Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 1231 (auctor 1025-1081)
Caeteri christiani iactu lapidum, quod genus teli forte locus ipse affatim ministrabat, non tam periculum propulsabant, quam mortem, quae presens urgebat, differre conabantur.
335Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 1424 (auctor 1025-1081)
Sed hi qui intus erant, etsi loci situ inexpugnabiles essent et copiis omnibus, quae administrando bello necessariae erant, affatim affluerent, ultro tamen se dedere quam ancipitem belli fortunam temptare maluerunt.
336Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 1474 (auctor 1025-1081)
Igitur cum Balduwinus senior duos genuisset filios, Balduwinum et Růbertum, Balduwinum omnium quae habebat heredem instituit, Rutberto, ubi primum aetas faciendis stipendiis matura visa est, naves paravit, aurum, argentum et caeteras longinquae profectionis impensas affatim prebuit, iussitque, ut ad gentes exteras iret et, si vir esset, propria sibi virtute regnum diviciasque pararet.
337Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 1629 (auctor 1025-1081)
Quibus cum victui necessaria minus sufficerent, permisit, ut ex proximis villis et agris hostili more predas agerent et ad ipsa castella munienda circumquaque manentes cogerent et impensas affatim convectare et per se ipsos servili manu desudare.
338Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 1949 (auctor 1025-1081)
Destinatis etiam circumquaque nunciis mandavit, ut ab oppugnatione castellorum exercitus abduceretur, et hi qui in castellis erant nihil deinceps hostile in provinciales facerent, sed ubi primum cibaria, quae in diutinam belli administrationem affatim congesta fuerant, consumpsissent, ipsa castella provincialibus traderent funditus diruenda.
339Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 2127 (auctor 1025-1081)
Herimannus episcopus aecclesiam in honorem beati Iacobi Babenberg foris murum propriis impensis extruxerat, ibique clericos XXV, scientia, moribus et canonicae conversationis disciplinis haud obscuros, congregaverat et eis quae ad victum vestitumque sufficerent affatim providerat.
340Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 2167 (auctor 1025-1081)
Rex, omnibus quae bello administrando necessaria erant affatim provisis iam et instructis, solemni edicto cunctis qui in regno suo erant expeditionem indixit in Saxoniam diemque et locum statuit coadunandi exercitus, videlicet VI. Idus Iunii in possessione Herveldensis monasterii, in loco qui dicitur Bredingen.
341Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 2402 (auctor 1025-1081)
Erat autem preter virtutes animi et morum gloriam corporis quoque bonis ornatissimus, statura procerus, vultu decorus, lingua promptus, vigiliarum et inediae pacientissimus, postremo ad omne boni operis exercicium naturae muneribus affatim instructus.
342Lambertus Hersfeldensis, Annales, 13; 3 (auctor 1025-1081)
Itaque locum ipsum frequentius invisere, fratres super decessu beati Bonifacii anxios verbis ad consolandum exquisitissimis refovere, ubicumque res posceret presto adesse, inopiae familiarius supplementum affatim prebere, periculum, si quod forte immineret, propulsare, omnia postremo liberalis atque indulgentissimi patris officia impensius administrare.
343Lambertus Hersfeldensis, Annales, 18; 1 (auctor 1025-1081)
Post haec beatus Lullus, cum monasterium illud opibus affatim exornasset, edificiis insigniter excoluisset, cunctum domus Domini decorem ad unguem elaborasset, multitudinem quoque fratrum temperatissimis institutis instruxisset, induxit in animum utilitatibus rerum etiam in posterum consulere.
344Lambertus Hersfeldensis, De institutione Hersveldensis ecclesiae, 24; 2 (auctor 1025-1081)
Itaque fratres frequentius invisebat eorumque animos super decessu beati Bonifacii anxios verbis ad consolandum exquisitissimis refovebat; ubicumque res posceret, aderat, inopiae rei familiaris supplementum affatim prebebat, periculum, si quod forte immineret, propulsabat, omnia postremo liberalis atque indulgentissimi patris officia inpensius amministrabat.
345Lambertus Hersfeldensis, De institutione Hersveldensis ecclesiae, 24; 17 (auctor 1025-1081)
Igitur cum beatus Lullus monasterium illud opibus, edificiis, familiis quoque affatim exornasset cunctumque domus Domini decorem ad unguem elaborasset, multitudinem quoque fratrum, C videlicet L, temperatissimis institutis instruxisset, Karolum imperatorem, cui ex virtute nomen accessit , ut Karolus Magnus diceretur, eo vocavit et cuncta in tutelam eius patrocinandi gratia tradidit, hancque traditionem et patrocinandi ius cunctis deinceps in solium regni succedentibus ratum manere statuit.
346Leo I, De haeresi et historia Priscillianistarum, 55, 1036B (auctor 440-461)
Interim vero, antequam de tabula manum removeam, affatim probanda esse existimo quae de illarum Galliciae et Hispaniae Ecclesiarum statu ibidem descripta sunt.
347Leo II, Epistolae, 96, 0419A
Nunc autem (quod cum gratiarum actione in Deum exsultantes effamur) per nonam nuper elapsam indictionem, piissimus atque Christianissimus noster, imo Dei Ecclesiae filius imperator ad apostolicae memoriae nostrum decessorem Agathonem papam atque pontificem scripta imperilia dirigens, affatim hortatus est, ut ab sancta apostolicae sedis Ecclesia de omnibus adiacentibus ei reverendis conciliis legatos tam de Ecclesiarum praesulibus, quamque de aliis ordinibus ecclesiasticis cum dogmaticis litteris venerabiliumque Patrum libris ac testimoniis instructos, in regiam Constantinopolitanam urbem dirigeret, quod Dei nutu effectum atque perfectum est.
348Leo Marsicanus, Acta translationis S. Mennatis, 173, 0995A
Quam profecto aquam feminae, geniali lacte carentes, dum devote perbiberint, protinus abundantia coelestis gratiae mirabiliter eorum ubera replet, et lactis copiam affatim subministrat; quodque magis mirandum est, idipsum etiam quibusque lactantibus fertur animantibus provenire.
349Letaldus Miciacensis, Liber miraculorum S. Maximini, 137, 0795B
In flammam sciens et prudens mitto manum, qui praesumpserim inter tot eloquentissimorum flumina homuncio arentis ingenii rem hactenus intactam attentare, cum non praesumpserint qui idonee et competenter ad id efficiendum sufficientissimi forent, et nunc affatim floreant, quorum arguti examinis lance et praeiudicio condemnari verear.
350Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 279; 32 (auctor 1547-1606)
Ego de statu Bataviae a nobili Gallo cognovi affatim, qui a Scaligero veniebat.
351Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 394; 7 (auctor 1547-1606)
haec et plura nos moverunt, quae sermone tibi potius (quid enim te celem, mi Monavi, cuius candorem et amorem affatim novi) sermone, inquam, aperuerim, quam stylo.
352Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 432; 9 (auctor 1547-1606)
mihi affatim per hunc morbum atrae bilis est, nec opus hauriam ex aliorum scriptis.
353Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 621; 20 (auctor 1547-1606)
Quae voces hominum, etsi me ad te amandum valde acuerent; non enim erat facile innumeris contradicere: Summam tamen adhuc de te, non ordinem rerum nunciare videbantur. Postquam autem libros tuos, qui primi ad manum venerunt, evolvi, plane perspexi, Primam te Sapientiae partem possidere, et multa et utilia nosse. non ut noris tantum, sed quod plane divinum est, ut etiam prosis, idque te video tanto conatu apparatuque facere, ut non dubitem ipsam Recusaturum te Sapientiam, si cum hac exceptione daretur, ut quod scis, uni tibi scires, nec e thesauris tuis rebus succurreres communibus. Hoc Constantia tua prae se fert, hoc ipsa quoque Civilis Sapientia, quae et Regia disciplina vocatur, Cuius subiectum Civitas est, finis commune bonum. Ministrae artes omnes, in quibus tu libris non solum Prudentiam humanorum, sed et naturalium scientiam, et divinorum coniunxisti Sapientiam. Nec hoc tantum aut illud, sed quodcunque vis, ut aiunt, iaculo tuo feris. non tam docens Quid sano, et intelligenti Principi faciendum sit; quam sanum, et intelligentem faciens. plane ut anceps fuerim, quid in illis prius, quid deberem admirari posterius. An totius succum Philosophiae, quem perbibisti, an lectionis varietatem, an iudicii maturitatem, an memoriae tenacitatem, an contexendi artificium. An quod loquenti illa Homerici senis mella profluere, et quae scribis complere apes floribus, innectereque videntur. Equidem verbum vidi nullum, quod possem dicere excidisse, omnia ubique afferuntur scripta, meditata, cogitata, praeparata, quae lectorem ad singulos versus detinerent; nisi inter paria legerentur. Ita crebris, ita solidis, et nescio unde ex abdito erutis sententiis, quod tu recte Tacito tribuis, Distincta sunt omnia, quas vel veritate, vel brevitate, vice oraculi posses accipere. Sed et illud, quam insigne bonae mentis argumentum, Profiteri per quos profeceris. Gratiam subinde habere videris docentibus, cum eorum inventa licet usurpes, non tamen ais tua. Sed ita doctorum virorum Libamenta in unum quasi saporem confundis, ut etiamsi fatearis, unde quidquam sumptum sit; aliud tamen iam esse, quam unde sumptum est appareat. quod quidem Scriptionis genus non ambitione Daemonum sceleratissima, aut laudis cupiditate malo rerum artifice, gravique Domino formasse primus usurpasseque videris, sed solo charissimae patriae rerumque communium Amore, qui Magister est optimus. In eoque nobis Herculis aurea saecula repraesentas: qui laudi sibi duxit Evandrum docere litteras; praeclareque facere consebantur omnes illo tempore, qui amicos et propinquos erudiebant. Quam faelicitatem non possem profecto Germaniae tuae liberisque vestris non gratulari, quod in eodem, in quo nascuntur, solo affatim illis suppetit, quo corpus animumque pascant.
354Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 239; 37 (auctor 1547-1606)
, et quae, nisi opera tua in legenda hac epistola abuti mihi esset religio, multo plura annumerare possem (nam operarum errata, quae etiam affatim observavi, quale Pag. 83. f. , hunc in censum nullus traho) ea, inquam, omnia, iisque similia, e codice mea manu utilitati meae exarato, exulabunt.
355Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 3, 1, 383; 16 (auctor 1547-1606)
Quanquam domum splendide atque affatim supellectile lauta instructam, non propterea luxuriae domum dicendam esse contendo.
356Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 4, 1, 235; 1 (auctor 1547-1606)
PRo magno rei litterariae thesauro fuerunt mihi litterae tuae, affatim agentes, mi Graevi, de iis, quae luci parantur nunc in Galliis opera praestantium virorum.
357Lorenzo Valla, Gesta Ferdinandi regis Aragonum, 1, 10; 25 (auctor 1406-1457)
Ad hec in illo fames, proditio, item naves utrinque multe, terrestris hostium exercitus nullus fuit; in hoc est affatim victus, fides procerum militumque, naves utrinque nulle, et utrinque terrestres copie.
358Ludovicus Pius, Diplomata ecclesiastica, 104, 1058D (auctor 778–840)
Notum sit omnibus fidelibus nostris, tam praesentibus quam et futuris, quia monachi ex monasterio quod vocatur Prumia, quod piae recordationis domnus Pippinus avus noster in honore S. Salvatoris novo opere construxit, atque propriis rebus affatim ditavit, adierunt serenitatem nostram, retuleruntque qualiter, inter caeteras donationes, quemdam waldum ibidem confirmasset.
359Ludvig Holberg, Nicolai Klimii Iter Subterraneum, 14, 6; 2 (opus 1754)
Et cum regio haec densissimis obsita esset sylvis, quae ligna affatim suggerebant, ad classem condendam, et bellicas naves, more Europaeo struendas, mentem tanto fervore adieci, ut, quamvis onerum mole distractissimus, huic tamen uni negotio animus vacare videretur.
360Lupus de Olmeto, Regula monachorum ex scriptis Hieronymi collecta, 30, 0333B
Qui dicit se in Christum credere, debet quomodo ille ambulavit, sic ambulare (I Thess. IV, 1) . Affatim dives est, qui cum Christo pauper est.
361Meginfredus Magdeburgensis, De vita et virtutibus Emmerammi, 141, 0974C
Sane singularis pauperum thesaurus, pupillorum pater, refocillatio senum, viduarum unicus, desperatorum spes, medicina languentium, miserorum confugium, sic hospitalis, ut neque manum a munere domus exhausta retraheret, neque frequentia frontem rugaret; dum venientibus et animae delicias affatim, et naturae debita praeberet.
362Munio Mindoniensis Hugo Portuganae Gerardus, Historia Compostellana, 170, 1078A
Tunc Iezabel clero ac populo quasi satisfaciens respondit: « Ecce, inquit, cum archiepiscopo placet foedus inire, et eius liberationem diffinire, videlicet aut de omnibus, de quibus eum in causam vocavero, archiepiscopus mihi affatim respondeat et satisfaciat, aut suae captionis calumnia suo et canonicorum iuramento sepulta misericordiae meae attendat examinationem.
363Nicolaus I, Appendix, 119, 1190D
I. (Dist. 23, Praeterea. Rodulfo Bituricensi archiepiscopo.) Quae in consecrationibus et ordinibus observanda sint, beati Innocentii papae canonica decreta, praesertim principia paginae ad Decentium Eugubinum episcopum emissae, affatim edocebunt.
364Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 0831A
Quod autem qualiter in vos competenter et regulariter exerceremus, ipsi nos litteris vestris affatim, et manifestissime docuistis, quae, si opportunitas fuerit, colligi et ostendi facilius possunt.
365Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 0882D
Quod vestra reverentia nos non existimet, quia nostra dicimus, in hoc quidquam praeter veritatem dicere, cum Dei potius quam nostra sint, beati Petri meritis Romanae sedi collata; et arbitremur, quod nos hic asserimus, etiam vos nullatenus ignorare, et quae in praesenti pagina scribimus, vos affatim in archivis vestris recondita possidere.
366Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 0884D
Ergo ad beati Innocentii papae canonica decreta sanctitatem tuam transmittimus: et quae tibi sint in consecrationibus et ordinationibus observanda, principia paginae ad Decentium Eugubinum episcopum missae te affatim edocebunt.
367Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 0974D
Verum quid opus est nos haec affatim exaggerare, quae sanctitas tua nos cogit interim dissimulare?
368Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 0986A
Verum his praelibatis, quibus diebus praeter hos nulla sint iudicia saecularia exercenda, lex vos affatim edocebit.
369Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 0990B
Quid iure de his faciendum sit, qui ad occidendum regem insurrexerint, venerandae leges, quas scripto mittemus, vos affatim edocebunt.
370Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 1025A
Ita esse quae diximus superius a nobis annotatis sententiis, testificantibus exemplaribus eiusdem epistolae nostrae ubi nos depravata reiacent affatim edocentibus.
371Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 1029B
Nam a saeculari potestate nec ligari, nec solvi sacerdotem posse, manifestum est: et idcirco affatim approbatur Syracusanum Gregorium per imperialem tantummodo sententiam nullo modo valuisse reconciliari .
372Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 1080C
Nam a saeculari potestate nec ligari, nec solvi sacerdotem posse manifestum est: et idcirco affatim approbatur Syracusanum Gregorium per imperialem tantummodo sententiam nullo modo valuisse reconciliari: ubi si pontificum quoque sociatur assensus, quaerimus utrum praecesserit, an fuerit subsecutus: si subsecutus est, nihilominus ad id reditur, ut absolutio a saeculari potestate percepta valere non possit; pontificumque secutus assensus adulationis, vel terroris fuerit potius, quam legitimae sanctionis: si praecessit, doceatur a quibus et ubi ille sit gestus, si secundum Ecclesiae regulam celebratus, si paterna traditione profectus, si maiorum more prolatus, si competenti examinatione depromptus, si ad maioris auctoritatis sedem, quam illa est, a qua Gregorius damnatione tenebatur obstrictus, secundum Ecclesiae regulam est relatum, si ipse praesul, qui ligavit, absolvit.
373Nicolaus I, Epistolae et decreta, 119, 1116C
Et si vos forte, una cum fratre vestro Ludovico glorioso rege coniuncti, eumdem nepotem vestrum quaeque pro causa sororis suae, ut credimus, fueritis allocuturi, quaesumus affatim, ut huius crebro fatae viduae Helletrudis causam, tam de propriis quam de beneficiis per testamentum a iam dicto Lothario Augusto quondam concessis, nulla officiente ratione usque ad finem perducatis: ut cum, Deo favente, a priore naevo fuerit correctus, illius feminae causas restituat, et ut ne adiiciat iniquitatem super iniquitatem in regno suo, sed faciat iustitiam suam abundanter.
374Niger Thomas, Doctissimo et integerrimo Marco Marulo nobili Spalatensi epistula, p1; 17 (auctor c.1450-c.1532)
At Archipraesul noster in amplissimis, uti praedixi, fortunarum bonis constitutus, praecipuo Veneti senatus genere praefulgens, stemmata suorum tum summorum Pontificum, tum Cardinalium, Patriarcharumque, affatim numerans, a teneris, ut Graeci aiunt, unguiculis ad hanc usque aetatem, litterarum studia scienter amplexus est, datque iugiter operam, ut natalium suorum splendor eruditione magis illustretur, quam genere.
375Odilo Suessionensis, De translatione reliquiarum, 132, 0585B
Postquam affatim gaudio sunt exhilarati, non immemor bonae memoriae Hilduinus (hoc enim ei epitheton inerat) quod a suo fideli Rodoino ei suggestum fuerat, captata opportunitate hoc ipsum Augusti auribus intimare curavit.
376Odilo Suessionensis, De translatione reliquiarum, 132, 0593C
Invento itaque sacratissimi martyris corpore coelesti odore affatim, ut diximus, fragranti, illico ad Quirinum et Theophylactum missum est, quatenus peropportune hoc domno apostolico condicerent.
377Odilo Suessionensis, De translatione reliquiarum, 132, 0594B
Praeterea Rodoinus, quem vis amoris et desiderium impatiens pro adipiscendis sanctorum pignoribus affectu piae devotionis animarat, obaeratis affatim aedituis, quorum tunc erat officii sancti Petri servare basilicam, sub nocte eadem beatissimi Gregorii papae sacratissimum tumulum, qui ante secretarium erat, audacter aggressus, corpus eius cum summa reverentia sublatum ac decenter compositum super altare beati Petri perlatum iuxta iam dicti martyris venerabile corpus depositum est.
378Odilo Suessionensis, De translatione reliquiarum, 132, 0605B
Postquam affatim populum allocutus est, redierunt quique in sua: ipse diei ducens gaudia, vicina moestitia praepropere deturbanda, diem illam finetenus nox superveniens clausit: episcopus pransus cubitum pergit.
379Odilo V Cluniacensis, Sermones, 142, 1034A (auctor c.962–c.1048)
Multo post illum tempore eluxit quidam monachus, post monachum Moguntinae civitatis episcopus, nomine Rabanus, saeculari scientia affatim eruditus, fide catholicus, speciali scientia ad plenum edoctus.
380Odo Cluniacensis, Vita S. Geraldi, 133, 0670B (auctor c.878–942)
Mundialem itaque potentiam, quae sibi affatim suppetebat, mentis despectu calcaverat.
381Odo Cluniacensis, Vita S. Geraldi, 133, 0692A (auctor c.878–942)
Monebatur autem a quibusdam suis, quatenus de familia, quae sibimet affatim superabundabat, maiorem multitudinem iugo servitutis absolveret.
382Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0065D (auctor 1075–c.1142)
Verum Petrus spirituali potu affatim debriatus in perfidos surrexit, verba sapientiae salutaris eructavit, de incarnatione et passione ac resurrectione Christi eloquenter tractavit, et multitudinem malignantium cooperante Spiritu sancto confusam superavit.
383Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0164C (auctor 1075–c.1142)
Nam, cum ibi reliquis diebus plus quam centum pedum altitudinem aqua hauriatur a puteis, nunc paululum si effodias, affatim lymphas exuberantes invenies.
384Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0245B (auctor 1075–c.1142)
In infantia litteras affatim didicit, quarum inter sodales tenaci memoria insigniter viguit.
385Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0256D (auctor 1075–c.1142)
Apud Uticum sibi vel aliis affatim ut vellet prodesse non poterat, propter importunitates quas a quibusdam potentioribus monachis illatas tolerabat.
386Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0260A (auctor 1075–c.1142)
Hic nimirum, ut paulo superius breviter meminimus, ab infantia litteris affatim studuit, et Galliae Italiaeque scrutando scholas secretarum indaginem rerum insigniter attigit.
387Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0272B (auctor 1075–c.1142)
Erat idem Osbernus Herfasti filius, de pago Calcegio oriundus, ab infantia litteris admodum eruditus, sermone facundus, ingenio acer ad omnia artificia, scilicet sculpendi, fabricandi, scribendi et multa his similia faciendi; statura mediocris, perfectae aetatis, capite affatim onusto nigris canisve capillis.
388Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0280B (auctor 1075–c.1142)
Eruditionem legendi et canendi et ipse affatim didicit, et aliis, postquam ad virile robur pervenit, sine fraudis litura gratis intimavit.
389Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0287C (auctor 1075–c.1142)
Erat enim de contiguo castello, quod dicitur Escalfoium, oriundus, grammatica, dialectica et rhetorica affatim imbutus, ad resecanda vitia solers et severus, ad inserendas et intimandas fratribus virtutes fervidus.
390Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0288A (auctor 1075–c.1142)
Praefatus itaque abbas omni tempore regiminis sui non quievit, sed multarum rerum sollicitudine anxius subiectis et posteris affatim profecit.
391Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0325C (auctor 1075–c.1142)
Deinde Vitalianus papa tempore Osvii et Egberti regum, sapientissimos viros Theodorum archiepiscopum et Adrianum abbatem in Angliam misit; quorum peritia studioque Anglicus clerus tam Latina quam Graeca eruditione affatim imbutus mirabiliter viguit.
392Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0345A (auctor 1075–c.1142)
Dociles discipuli epistolas typicosque sermones eius scripto retinuerunt; quibus affatim debriati non solum sibi sed et aliis multis non mediocriter profecerunt.
393Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0366C (auctor 1075–c.1142)
Hic genere fuit Francigena ex urbe Aurelianensi, scholas liberalium artium secutus ab aevo puerili, affatim imbutus peritia litterali, mundum perosus, desiderioque flagrans coelesti, monachile schema in coenobio S Ebrulfi abbatis suscepit, quod idem sanctus tempore Childeberti regis Francorum apud Uticum construxit.
394Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0380A (auctor 1075–c.1142)
Otio et quieti affatim studebat, ludisque alearum et tesserarum plerumque indulgebat.
395Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0381A (auctor 1075–c.1142)
Matricem basilicam omnimodis ornatibus cultui divino necessariis affatim locupletavit, et claustrum episcopii domosque convenientes a fundamentis eleganter renovavit.
396Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0403C (auctor 1075–c.1142)
Rodbertus archiepiscopus mundanis opibus affatim abundavit, saecularibus negotiis oppido intentus exstitit, et a carnalibus illecebris non, ut pontificem decuisset, abstinuit.
397Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0426C (auctor 1075–c.1142)
Praefatus quippe Fulcherius nobilitate lucebat, ex patrimonio suo magnam possessionem habebat, litterisque affatim imbutus, sanctae Dei Genitricis canonicus erat.
398Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0455D (auctor 1075–c.1142)
primus abbas effectus est, Ibi nempe coenobium Sanctae Mariae Rodbertus, Haimonis filius, super Sabrinam fluvium construxerat, et multis opibus, tempore Guillelmi iunioris Anglorum regis, affatim locupletavit.
399Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0518C (auctor 1075–c.1142)
In diebus illis eloquens Graecia gravi bellorum turbine quatiebatur, et ingentibus damnis afflicta, timore et luctu affatim replebatur.
400Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0559C (auctor 1075–c.1142)
Ecclesiam Sanctae Dei genitricis Mariae a fundamentis coepit, eleganter consummavit, multisque gazis et ornamentis affatim ditavit.
401Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0733A (auctor 1075–c.1142)
Verum, peccatis exigentibus, quam bonorum exercitatio affatim decoravit, variisque ad honorem Dei ornamentis ditavit, post VIII annos dedicationis, incendium, quo magna pars urbis consumpta est, deturpavit, horribilique modo devastavit.
402Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0746A (auctor 1075–c.1142)
Nos autem vobis optimam classem praeparabimus; vos et omnes quicunque vos sequi voluerint, sine naulo Constantinopolim ad Augustum conducemus, et illuc usque panem et vinum et quaeque vobis necessaria fuerint affatim suppeditabimus.
403Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0831A (auctor 1075–c.1142)
In his enim percunctationibus Balduinus rex, ut superius affatim retuli, a Balad captus est.
404Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0833B (auctor 1075–c.1142)
Adelelmus, Flaviacensis monachus, qui multo tempore Fiscanni venerabiliter conversatus est, geminaque scientia, tam in divinis quam humanis dogmatibus affatim imbutus est, ardenti amore, ut subtilibus scriptis ab eo editis approbari potest, praefato patri usque ad exitum vitae conglutinatus est.
405Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 3, 94; 2 (auctor 1554-1606)
Namque India inter Indum et Gangem inclyta flumina a continente longo tractu procurrens in aequor, Commorino Promontorio finitur: cuius in Promontorii flexu ad eoum latus ora Piscaria est, a piscatu gemmarum adepta et nomen, et omnia: quippe quam natura quasi vnica illa dote affatim curiositati mortalium, et auaritiae commendatam, videtur de cetero neglexisse.
406Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 5, 70; 50 (auctor 1554-1606)
Quanquam autem nostrorum Dux ipse vitis, studiisque satis ille quidem affatim consulebat, nihil tamen adhuc cogitati operis inchoauerat.
407Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 11, 72; 115 (auctor 1554-1606)
Sane Henricus Commorini agrum strenue cum sociis colebat: nec paruo labore solatiis quidem certe maioribus, quae Deus affatim dabat in contrahendis ad Christum Ethnicis desudabat.
408Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 12, 35; 29 (auctor 1554-1606)
Est igitur his affatim et lectulorum, et vestium, cibariorum, et medicaminum opportunitate consultum: plurimique ea ratione seruati, qui talibus orbati praesidiis, atque solatiis funditus periissent.
409Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 12, 42; 57 (auctor 1554-1606)
Vix orandi finis campanae significatus est cantu; cum extemplo pulsantur fores, et pecuniae subsidium affertur, quo et omnes affatim satiarent desideria naturae, et in Dei fiducia, qui volucres caeli pascit, suos animos confirmarent.
410Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 12, 42; 97 (auctor 1554-1606)
blande se offerens, ad multiplicandas operas inuitaret, Rexque siue subsidiis affatim conferendis, siue benignis verborum hortatibus incitaret: ac primorum exempla Patrum ad Dei famulatum allicerent plurimos, recepti sunt sane permulti.
411Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 13, 80; 34 (auctor 1554-1606)
Vbi cunctis affatim spectandi, contemplandique copia facta, in eadem viuae calcis arca delatum ad litus omni item veneratione in onerariam imponitur: quae cum e Sanciano mense Martio soluisset, secundissimo cursu Malacam tenuit.
412Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 14, 1; 159 (auctor 1554-1606)
Commeatum vero quotidianum, et quae ad tuendam vitam pertinent, vniuersa satis affatim Domus sancta suppeditat.
413Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 14, 87; 43 (auctor 1554-1606)
Euentu tam prospero laetissimus Rex, cum adhuc id Collegium Conimbricensi, vt impensae indc sufficerentur, connexum fuisset, per se se stare voluit, ac propriis niti subsidiis, quae posteriores deinde Reges affatim suppleuerunt.
414Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 16, 1; 22 (auctor 1554-1606)
Victus ex eleemosynis affatim suppetebat, qua benignitate ciuium, qua vtilitate annonae: quae tanta erat, vt cum propter exortum inter Paulum Quartum, et Philippum Regem bellum de diuidendo vrbano Collegio, spargendoque per Italiam ageretur, compertum sit vndenos Ameriae nummos aureos in annua singulorum alimenta satisfore.
415Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 16, 38; 110 (auctor 1554-1606)
Horum accessu amplius sociorum triginta nullo pene censu Granatae affatim pascebantur, plerisque ciuium ita de conquirenda iis stipe laborantibus, ac si vnusquisque existimaret eam ad se proprie, nec nisi ad se prouidentiam pertinere.
416Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 1, 127; 8 (auctor 1554-1606)
Pernoscebat Beatus Ignatius quantum ad excellentem virtutem in tirone indolis ac facultatis esset: inde aliis super alia laboriosis exercens muneribus, cum quidam Patrum leuationem precarentur, respondebat affatim ei virium ad cuncta suppetere.
417Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 3, 91; 13 (auctor 1554-1606)
Monachi Carthusienses, quibus et rei et caritatis affatim erat, multa pollicebantur.
418Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 4, 61; 20 (auctor 1554-1606)
Regem Philippum in Hispania non pati sacerdotia nisi iis, quos constet rerum diuinarum affatim esse doctos, attribui; et ab hac re bene Hispaniae esse, quod Clerus inscitia non laboret.
419Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 4, 125; 119 (auctor 1554-1606)
Quo die cum permulti couenissent, neque ex ordinariis operibus affatim cunctis esset, quod agerent; sese mutuo cohortati, et ad laborem, et ad contumaciam sensuum subigendam insigne facinus edidere.
420Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 5, 1; 16 (auctor 1554-1606)
Neque iam subsidia tantum ad alendos affatim Sociosvltro congerebantur, sed etiam extitere, qui de perpetuis addicendis reditibus cogitarent.
421Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 5, 66; 19 (auctor 1554-1606)
Hi promiserant e Sicilia, vnde soluebant, quatuor e Societate, qui ad Indiam mittebantur, secum traiecturos: verum vbi conscensio facta est, nullae valuere preces, nullae allegationes, vt reciperent eos, cum tamen affatim aliorum, etiam feminarum admitterent.
422Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 5, 91; 108 (auctor 1554-1606)
Magistros accersiuit, et alimenta de suis facultatibus attribuit: vt, dum sapientum copia Praeceptorum domi est, opportunitate locupletes vtantur, tenuiores consulant necessitati: et Magistri, dum liberalitate eius affatim vnde se tueantur adepti, non luera ex priuatis petunt, neminem reiiciant pauperum, nemini ditiorum indulgeant.
423Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 5, 253; 13 (auctor 1554-1606)
Recreatis magna ex parte aegris instructaque affatim naui sexto Nonas Octobris e Brasilia discessere.
424Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 5, 280; 2 (auctor 1554-1606)
Quasi post annos infelices ac steriles opimis ac pinguibus aduolutis, ita indomitae adhuc siluae, impatientesque culturae votis operaeque colentium affatim responderunt, vt iam quo minus omnino Domini complerentur horrea, non tam soli obstaret malignitas, quam paucitas operarum.
425Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 6, 17; 6 (auctor 1554-1606)
Adolescentium, qui Collegii gymnasium frequentabant, numerus affatim bonus, sed virtus erat insignis, nonnullorum praesertim, qui in Sodalitatem ad studia pietatis institutam nomina dederant.
426Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 6, 105; 5 (auctor 1554-1606)
Duo rum Scoti nobiles in aeui flore, pietateque ac litteris affatim, instructi degebant Louanii Edmundus Haius, et Guilielmus Crittonius: qui necdum ad conuictum admissi, tamen Socictate recepti erant.
427Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 7, 55; 10 (auctor 1554-1606)
Cuellar, qui olim B. Patre domicilio exceptu, et sua affatim stipe donatu apud mercatores alios commedabat.
428Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 7, 145; 5 (auctor 1554-1606)
Caeterum vt ex genitali fonte posita Adae senecta nouus et laetus exiliit, familiares suos, qui circumsteterant, iussit clara voce Christianae legis pronunciare summam, vt appareret ab se suos affatim ad Sacramentum eruditos: addiditque neminem eorum, tametsi ipse non suscepisset, omissurum fuisse baptismum.
429Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 8, 4; 45 (auctor 1554-1606)
Non deesse in Ecclesiarum parente Ecclesia sacerdotes ad formandam moribus nouam prolem satis paratos, nec viros praestantes ad litteris imbuendam affatim instructos.
430Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 8, 138; 13 (auctor 1554-1606)
Vbi demum soluendi ieiunii necessitas admonebat, ostiatim cum Socio victum quaeritabat, nihil ex iis accipiens, quae plebis sacri Rectores affatim suggerebant.
431Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 1, 96; 121 (auctor 1554-1606)
Sed nihil aduersus Dominum, et seruos eius, quibus cuncta proficiunt in salutem, Hosii vigilantia fecit, vt, si quid alicunde interciperetur annonae, affatim aliunde suggereretur: Florente iam Bransbergensi Collegio, Pultouiense adornabatur.
432Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 2, 1; 18 (auctor 1554-1606)
Nec multis post diebus ex triginta ferme, qui nominati fuerant affatim instructi, paratique ad pergendum, quocunque Pontifici videretur, ad Augustanum conuentum Hieronymum Natalem, et Iacobum Ledesmam selegit: atque Petrum Canisium post finem Comitiorum, quibus ipsequoque erat interfuturus, iubet demandatam a Pio Quarto legationem persequi.
433Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 4, 296; 15 (auctor 1554-1606)
Tertio Idus Martias iussu Regis commeatu, ac supellectili sacra affatim instructi, octo item adolescentes, quorum in tradenda christiana doctrina ministerio vterentur, plerosque Societatis ineundae percupidos: itemque Floridanos quinque Hispali baptismo initiatos ducentes, e Sancti Lucae portu soluerunt, simul cum optimo rerum, atque hominum apparatu.
434Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 5, 106; 141 (auctor 1554-1606)
Ceterum pro testimonio conscientiae, et fiducia Dei affatim securus, ac laetus egit.
435Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 5, 263; 39 (auctor 1554-1606)
Nec eo retardatus Almeida est, quo minus animas numero quingentas, quas iam affatim erudierat, ceteris paulo ante initiatis adiiceret.
436Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 6, 1; 23 (auctor 1554-1606)
Nam, tametsi quibus e nationibus linguae expetebantur, non deerant affatim instructi Sacerdotes; tamen non sine multiplici iactura spoliatis Prouinciis, per quas domesticae, publicaeque vtilitati inseruire latissime potuissent, intra Basilicae, principis quidem, sed tamen vnius angustias concludendi erant.
437Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 6, 1; 120 (auctor 1554-1606)
Docuerat olim Christianae negotiationis hoc genus populum suum Magnus Basilius, quem, gliscente propter siccitatem penuria, his verbis affatur: Si duo tibi sint panes, ad fores autem rogator aderit; prome illi alterum: dans vero manus in coelum tolle, dicque pia haec, et benigna verba: Vnum panem, quem vides, Domine, do meo periculo: sed ego tuo mandato meum commodum posthabeo: et ex modico do panem: Noui tuam bonitatem, tuae potentiae confido, quod non diu tuam gratiam differes: sed breui, cum tibi placuerit, affatim dona tuae magnificentiae patebunt.
438Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 6, 40; 358 (auctor 1554-1606)
Valerianus Vilnensis Antistes vir optimus iam duobus ante annis, coemptam loco maxime accommodato e regione Curiae Episcopalis domum affatim instruxerat, facile triginta capacem habitatorum: et vectigal attribuerat, quod annuis victibus alumnorum prope quadraginta sufficeret.
439Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 7, 103; 36 (auctor 1554-1606)
Confertur in commune numerus pecuniae affatim magnus: destinatur in agro excipiendis aegris domus: medicamenta, ministrique morbidorum comparantur.
440Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 7, 150; 69 (auctor 1554-1606)
Affatim Cocini profectum: quadringenti ad Deum viuum ab mutis simulacris adducti.
441Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 8, 250; 105 (auctor 1554-1606)
Nam, praeter complura alia liberalitatis experimenta, eidem Collegia etiam a fundamentis condita, et affatim instructa Ouetanum, et Santanderense debemus.
442Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 4, 2, 1; 618 (auctor 1554-1606)
Quae fuit Collegio exercendae tum caritatis occasio, consuetis eleemosynis longe auctis: tum vero etiam tolerantiae, cum ne militari quidem mandioca vescentibus affatim suppeteret.
443Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 4, 6, 1; 60 (auctor 1554-1606)
Imo, cum iam per imbecillitatem non valens carnes mandere, iuberetur eas, vt fit, in succum tundendo solutas exsorbere; ne id fieret cum lacrimis institit deprecari, pane ac vino se affatim contentum dicens.
444Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 4, 7, 143; 141 (auctor 1554-1606)
Initium fecere meadicandi pendentibus ex humero manticis ipse Pater Domenechus, et Pater Barzius, binaque in hebdomada emendicatione affatim panis corrogabatur, ita distributa Vrbe, vt ad eandem domum non nisi quintodecimo die rediretur.
445Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 4, 8, 199; 33 (auctor 1554-1606)
Sacerdos, et Collegii Minister factus, cum incommodorum affatim, vt ea ferebant tempora, domi essent, ad sese trahebat grauissima: quanquam in instituendis interim ad perfectam virtutem proximis eius, vel maxime elucebat diuina vis.
446Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 1, 1; 341 (auctor 1554-1606)
Tum Ioannes Syngrapham impegit, per quam iubebat ei mille nummum Mediolani dependi: quam Rodericius, ne altercaretur pertinacius, cum accepisset, Mediolano ad eundem remisit, gratias agens, ac pecuniam Belgicam sibi affatim suppeditauisse significans.
447Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 4, 14; 106 (auctor 1554-1606)
Neque interim manibus suis parcere; sed inter alia, supellectili clomesticae comparandae, perficiendaeque cum feminis suis insistere: quod caritate, benignitareque adeo prouida fecit, vt non modo, quod Religiosorum corporibus, sed quicquid coenaculo, culinaeque et eorum ministris vsui foret, Socii vbi missi sunt, parata affatim regiis illius manibus inuenerint.
448Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 4, 14; 499 (auctor 1554-1606)
Caeterum stultam contumaciam egregie Senatus elusit, et vltus est, non sine Laniorum detrimento, aliunde comparatis affatim Paschalibus escis.
449Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 5, 111; 161 (auctor 1554-1606)
Monsanum in Aragoniam cum peruenisset, Iaponios iuuenes Roma redeuntes iterum ad se magna comitate admisit: dein egregie Proregibus Lusitaniae, et Indiae per literas commendauit: vnde factum est, vt quae ad nauigationem commodam facerent, eis affatim praeberentur.
450Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 6, 50; 42 (auctor 1554-1606)
Haec, inquam, cum Claudius inculcaret, subodorati Cortracenses, eo impensius, et ad praeparandas affatim res, et ad conquirendos deprecatores insistunt.
451Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 7, 32; 53 (auctor 1554-1606)
Eis Patres ab Arce subsidia corporum affatim, ac propalam, animorum autem per occultam suppeditabant industriam.
452Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 7, 105; 35 (auctor 1554-1606)
Aliquandiu fuit Naualcarneri, vbi (vt est attenta caritas) cum affatim in horto pomorum esset, quae peritura cadebant, colligebat diligenter, et insolabat et suas inde pauperibus adornabat delicias.
453Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 9, 23; 18 (auctor 1554-1606)
Igitur re cum Deo multum, et Assistentibus consultata, cum videret legum, ac praeceptorum affatim esse, solum curam Praesidum et operam posse desiderari, saluberrimum hoc quod totidem verbis placet adscribere, de hora singulis, aut minimum alternis diebus in considerando officio suo ponenda, decretum edidit.
454Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 10, 52; 34 (auctor 1554-1606)
Totum verti in vsu decretorum, ac legum, quibus Societas affatim instructa est.
455Othlonus S Emmerammi Ratisponensis, Vita S. Wolfkangi, 146, 0409A (auctor 1010-1070)
Quem quia propter antecessoris sui Michaelis episcopi invalitudinem destitutum invenit, omni sagacitate et industria emendare studuit, primum quidem ut sufficientiam victus et vestitus canonicis affatim exhiberet, deinde ut post se custodes idoneos provideret.
456Otto de Sancto Blasio, Chronica, 40; LXXXVI (auctor -1223)
Ipse autem cum principibus imperiali gloria et ornatu subsecutus civitatem ingreditur, cunctis laudes affatim acclamantibus vulgoque, quod plateas circumstabat, viso augusto iuxta morem illius terre prono vultu in terra coram eo corruente, sicque in regiam receptus quieti dedit operam.
457Palladius Helenopolitanus, Historia Lausiaca, 73, 1211B (auctor 364-430)
Vita sine ulla inani gloria, species nequaquam ficta, sinceri mores, facies non fucata, corpus florens, mens non gloriosa, animus ab arrogantia alienus, cor minime turbulentum, somni expers vigilia, spiritus non curiosus, charitas immensa, quae comprehendi non potest communicatio, vilis et contempta vestis, infinita continentia, recta cogitatio, in Deum spes aeterna, cum eleemosyna quae non potest narrari, ornamentum omnium humilium, cui multae sunt accensae tentationes ex operatione eius qui est sua sponte malus et omnis boni expers, nempe daemonis: quae pro veritate non parva adiit certamina, quae et diu affatim vixit in immensis lacrymis, omni humanae naturae subiecta propter Dominum; cum omni pietate sanctis subdita episcopis, venerans presbyteratum, honorans clerum, reverens exercitationem, suscipiens virginitatem, opem ferens viduitati, curam gerens orbitatis protegens senectutem, aegrotos invisens, peccatorum miserens, errantes in viam deducens, in omnes utens misericordia, profuse autem in pauperes, multisque infidelium in catechesi institutis uxoribus, etiam ad victum eis ferens auxilium, semper memorabile nomen benignitatis reliquit per totam vitam.
458Papias, Ars grammatica, 9; 41 (auctor fl.c.1100)
39 In im denominatiua fiunt et uerbalia uel participialia, ut a "parte" "partim", a "uiro" "uiritim", a "uice" "uicissim", ab "ostio" "ostiatim", a "statu" "statim", a "raptu" "raptim", a "saltu" "saltuatim", a "cursu" "cursim", a "stricto" "strictim", a "furto" "furtim", a "sensu" "sensim"; nam a "sigillo" "sigillatim", a "singulis" "singulatim", ab "affatu" "affatim" (uel magis a Greco APHATOS, id est "abunde", et tunc corripitur fa), a "priuato" "priuatim", a "paulo" "paulatim", a "singultu" "singultim", a "pre" et "serius" "presertim", a "confero" "confestim", a "tractu" "tractim", a "carptu" "carptim", a "ductu" "ductim".
459Paschasius Radbertus, De vita S. Adalhardi, 120, 1545C (auctor 785-860)
Pressius itaque enucleans sensum, ita affatim cunctis es locutus: « Ecce de creditis ego ovibus rationem redditurus venio.
460Patricius Franciscus, Zoroaster et eius CCCXX oracula Chaldaica Latine reddita, p5; 13 (auctor 1529-1597)
Inde affatim exilit generatio multivariae materiae.
461Patricius Franciscus, Zoroaster et eius CCCXX oracula Chaldaica Latine reddita, p10; 10 (auctor 1529-1597)
Affatim animans lucem, ignem, aethera, mundos.
462Patricius Franciscus, Zoroaster et eius CCCXX oracula Chaldaica Latine reddita, p14; 22 (auctor 1529-1597)
Ducat animae profunditas immortalis, oculosque affatim.
463Paulus Diaconus, Excerpta ex libris Pompei Festi de verborum significatu, 1; 2 (auctor 720-799)
Sextus denique Pompeius Romanis studiis affatim eruditus, tam sermonum abditorum, quam etiam quarumdam causarum origines aperiens, opus suum ad viginti prolixa volumina extendit.
464Paulus Diaconus, Excerpta ex libris Pompei Festi de verborum significatu, 2, 1; 146 (auctor 720-799)
Affatim dictum a copia fatendi, sive abundanter.
465Paulus Diaconus, Excerpta ex libris Pompei Festi de verborum significatu, 2, 1; 147 (auctor 720-799)
Livius (com. 4): «Affatim edi, bibi, lusi.
466Paulus Diaconus, Excerpta ex libris Pompei Festi de verborum significatu, 2, 1; 148 (auctor 720-799)
» Terentius affatim dixit pro eo, quod est ad lassitudinem.
467Paulus I, Epistolae, 89, 1195D
Etenim, nobis dilectissime, multorum relatione affatim comperimus efficaci solertia vos pollere.
468Paulus S Petri Carnotensis, Vetus Agano, 155, 0260C
Qui, quandiu vitalis flatus ei comes fuit, pio amore oves sibi commissas duplici victu affatim pavit.
469Paulus S Petri Carnotensis, Vetus Agano, 155, 0216B
22. Post exitum denique Gisleverti praesulis, pagani transmarini, cum multa classe venientes, pene totam Europam flammis atque praedis ferroque crudeli depopulando vastaverunt; nam Lunensem urbem, ut retro affatim scripsi, dolo capientes, cruento ense utrumque sexum peremerunt, indeque, subversa urbe, levato artemone Affricoque flante, redeuntes Aquitanorum regionem atque Pictavorum iuxta mare adiacentem, praedis et iniqua caede depopulantes, intra partes Neustriae navigantes, in portum fluminis Divae applicuerunt.
470Paulus Vinfridus, Epistolae et carmina, 95, 1589C (auctor c.725-c.799)
Festus denique Pompeius, Romanis studiis affatim eruditus, tam sermonum abditorum quam etiam quarumdam causarum origines aperiens, opus suum ad viginti prolixa volumina extendit.
471Paulus Vinfridus, Epistolae et carmina, 95, 1591B (auctor c.725-c.799)
Inter catholicos et Christianis cultibus deditos versor: bene me omnes accipiunt, benigniter mihi affatim amore nostri Patris Benedicti et vestris meritis exhibetur; sed ad comparationem vestri coenobii mihi palatium carcer est, ad collationem tantae quae apud vos est quietis hic mihi degere tempestas est; solo ab hac patria debili corpusculo teneor, tota qua solum valeo mente vobiscum sum: videorque mihi nunc suavibus nimium vestris interesse concentibus; nunc consedere satiandis in coena plus corpore quam cibo, nunc singulorum considerare in diversis officiis studia, nunc gravium iam senio seu languidorum quomodo quisque valeat perdiscere causas, nunc ad instar mihi paradisi dilecta sanctorum terere limina.
472Petrus Abaelardus, Epistolae, 178, 0181 (auctor 1079–1142)
Est autem epistola multis affectibus et querulis planctibus more femineo affatim plena, ubi pectus femineum multa eruditione exuberans intueri liceat.
473Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0214B (auctor -1197)
Ecce puer honestis saeculi nobiscum artibus institutus, cui opes affatim, dignitas apprime inter aequales erat, contempta matre, sororibus et charissimo sibi germano, insulam pelago circumsonante naufragam, cui asperae cautes et nuda saxa, et solitudo terrori est, quasi quidam novus paradisi colonus insedit.
474Petrus diaconus, De ortu et obitu Iustorum, 173, 1106D (auctor 1007-1150)
» Eodem vero die tanta inundatio pluviae erupit, ut tota affatim terra aqua repleretur.
475Petrus diaconus, De viris illustribus Casinensibus, 173, 1034B (auctor 1007-1150)
Cumque affatim eorum studiis repletus fuisset, Aegyptum profectus est, ibique omnibus Aegyptiorum artibus ad plenum instruitur.
476Petrus Lombardus, Commentaria in Psalmos, 191, 1210B (auctor c.1096-1164)
De ratione huiusmodi affatim dictum est.
477Philippus de Harveng, Passio SS. Cyrici et Iulitae, 203, 1309B (auctor 1100-1183)
Olim in loco Elnonensis monasterii, ubi sanctus Amandus corpore quiescit, divitiae salutis, hoc est sapientia et scientia affatim exuberaverunt, atque odorem suum quaquaversum diffuderunt, ita ut inde multi haurirent, unde suis potum porrigerent.
478Plautus, Cistellaria, 2, 1; 11 (auctor c.254BC–c.184BC)
(Servvs) Aliorum affatim est qui faciant.
479Plinius minor, Epistolae, 2, 8, 1; 3 (auctor c.61–c.113)
Nam lacus piscem, feras silvae quibus lacus cingitur, studia altissimus iste secessus affatim suggerunt.
480Plinius minor, Epistolae, 2, 17, 26; 49 (auctor c.61–c.113)
Suggerunt affatim ligna proximae silvae; ceteras copias ostiensis colonia ministrat.
481Potamius Ulyssiponensis, Tractatus, 8, 1415A (auctor fl. 366)
Curiosi affatim in specum gementium populorum oculi mittebantur.
482Potamius Ulyssiponensis, Tractatus, 8, 1416A (auctor fl. 366)
Mox se ut ad cubile cordis concinnamenti nisu sector sollicitus defixisset, fontis fluenta purpurei laxatis venarum lapsibus, ne venas vermiculatim pollice profanus intenderet, croceus se affatim imber infudit, ut tecta gurgite sanguinis venarum pictura non tremeret, neque miraretur, quale esset illud unde victus erubescere cogeretur.
483Priscianus Caesarensis, Ars Prisciani, p. 75 (vol. 2), l. 3 (auctor c.500)
in im denominatiua inueniuntur et uerbalia siue participialia, ut a parte partim, a uiro uiritim, a uice uicissim, ab ostio ostiatim, a statu statim, a raptu raptim, a saltu saltuatim, a cursu cursim, a stricto strictim, a furto furtim, a sensu sensim, a singulis singillatim, a fatu affatim (uel magis a Graeco ἀφάτως, id est abunde, unde et corripitur fa), a priuato priuatim, a paulo paulatim, a singultu singultim (Horatius in I sermonum: ut ueni coram singultim pauca locutus ) [praesertim, confestim], a tractu tractim, a carptu carptim, a ductu ductim.
484Prudentius, Carmina, 59, 0857A (auctor 348-c.405)
Nos brevis voti, dape vindicata, Solvimus festum, fruimurque mensis Affatim plenis, quibus imbuatur Prona voluptas.
485Prudentius, Carmina, 59, 0869A (auctor 348-c.405)
Ferte qualis ter quaternis ferculorum fragmina, Affatim referta iam sunt accubantum millia, Quinque panibus peresis, et gemellis piscibus.
486Prudentius, Peristephanon, 60, 0501A (auctor 348-c.405)
Venies ad illud mox fluentum, si mode Animo ac medullis solus ardor aestuet Videre Christum: quod semel potum affatim Sic sedat omnem pectoris flagrantiam, Vita ut beata iam sitire nesciat.
487Prudentius Trecensis, De praedestinatione, 115, 1134D (auctor -861)
Quamobrem tua potius miranda, imo dolenda est caecitas, qui omnibus hominibus ante te inaudito portento moliris omnem sanctarum Scripturarum veritatem inconcussam sensu pravissimo pervertere, docens veraciter dicta, fallaciter debere intelligi, etiam nostra, a te nobis toties malevoleque impacta inscitia, qui illuminante Domino tenebras nostras quantum ipse dare et adiuvare dignatur, eamdem veritatem innutabiliter et asserimus et tenemus; quae si tibi aliquatenus illuxisset, nunquam profecto dixisses: Praedestinationem et praescientiam Dei naturam esse (Cap. 10, num. 9, sect. 5) . Quoniam sicut praemissa affatim adstipulantur, relativa naturas atque substantias non demonstrant.
488Prudentius Trecensis, De praedestinatione, 115, 1260A (auctor -861)
+ Haereticis semper fuisse moris ut rectitudinem sanctae Scripturae ad suos detorquerent errores, tum omnes catholici doctores, tum vel maxime B. Gregorius in libris Moralium affatim demonstrat, quemadmodum in hac tua non expositione, sed depravatione fecisse convinceris.
489Prudentius Trecensis, De praedestinatione, 115, 1287B (auctor -861)
Sed quid necesse est nos in his ulterius haerere, cum Deum vindicem ultoremque malorum omnium, et ratio et auctoritas, ex his quae praecedentibus actionibus disserta et pertractata sunt, affatim persuaserit?
490Prudentius Trecensis, De praedestinatione, 115, 1314D (auctor -861)
Proinde quod in laudibus beati Augustini perorans, non eum eodem modo voluisse intelligi asseveras quod dixit: quos iuste praedestinavit ad poenam, quo voluit quod dixit: quos benigne praedestinavit ad gratiam, affatim praemissa confutant.
491Rabanus Maurus, De ecclesiastica disciplina, 112, 1246D (auctor 780-856)
Quis enim sufficienter enumeret quae et quanta illi protoplasto nostro abstinentiae contemptus ademerit, quod intellectualis mentis dignitate donatus imaginem sui Creatoris accepit, quod soli Deo suo subiectus omnia visibilia sibi subiecta conspexit, quod ei ad vivendi usum affatim lignorum omnium quae erant in paradiso feracitas divina iussione servivit; quod arbor vitae mysticum cibum non unde viveret, sed unde vitam corporis non finiret, sui Creatoris munere ministravit, qui cibum quandiu perciperetur, ita percipientem se in uno statu sacramenti cuiusdam latentis figurata significatione servaret, ut eum nec ulla infirmitate corrumpi, nec aetate mutari, aut senescere, nec dissolvi morte permitteret.
492Rabanus Maurus, De universo, 111, 0113C (auctor 780-856)
Ecclesiasticus vero morum pene omnium disciplinam, et sanctae religionis conversationem affatim copiose descripsit.
493Rabanus Maurus, De vita B. Mariae Magdalenae et Marthae, 112, 1496B (auctor 780-856)
Erat in earum victu parcimonia, in habitu cum honestate religio; quanquam Maria de alimento et vestiario parum curaverit, postquam Domini Salvatoris praesentiam perdidit corporalem, cum tamen ei affatim providentes necessariis, quae cum ea erant eique adhaerebant mira affectione matronae.
494Rabanus Maurus, Excerptio de Arte grammatica Prisciani, 111, 0659C (auctor 780-856)
In im denominativa inveniuntur et verbalia sive participialia, ut a parte, partim; a viro, viritim; a vice, vicissim; ab ostio, ostiatim; a statu, statim; a raptu, raptim; a saltu, saltuatim; a cursu, cursim; a stricto, strictim; a sensu, sensim; a singulis, singillatim; a fatu, affatim, vel magis a Graeco ἄφενος, id est abunde, unde et corripitur fa; a privato, privatim; a paulo, paulatim; a singulto, singultim; a tractu, tractim; a carpto, carptim; a ducto, ductim, praesertim, confestim.
495Rabanus Maurus, Homiliae, 110, 0240D (auctor 780-856)
Hic astruit fraternitatem veram et humanitatem in Christo non fictam: sicut pueri carne et sanguine constant, et ille participavit carni et sanguini, ut haberet unde gustaret mortem pro puerorum salute, cuius dispensationis affatim causam subiungens: Ut per mortem, inquit, destrueret eum qui habebat mortis imperium.
496Radulfus Tortarius, Miracula Benedicti auctore Radulfo Tortario, 160, 1209A
Refecti igitur eo affatim omnes, (caeterum idem castrum prae ceteris vino abundat, et gaudium erat cuique qui illud praebere valebat) rogant obnixe quo beatus martyr per vicos et plateas eiusdem circumferatur oppidi, ut pestifera lues eius praesentiam fugiens, a cunctis ipsius pelleretur angulis.
497Ratherius Veronensis, Epistolae, 136, 0665B (auctor 887-974)
Idem miser, infelicissimus et deceptissimus, promissiloquorum figuris et aenigmatibus affatim satiatus, hisque fidem ulterius adhibere et experientiae magisterio iam nimis sero prohibitus, omnibus legem Christi implere volentibus.
498Reginhardus Sigebergensis, Vita S. Annonis, 143, 1519C
Erat autem praeter virtutes animi et morum gloriam, corporis quoque bonis ornatissimus, statura procerus, vultu venerandus, lingua promptus, vigiliarum et inediae patientissimus, postremo ad omne boni operis exercitium naturae muneribus affatim instructus.
499Remigius Antissiodorensis, Excerpta ex Remigii expositione in Paschale carmen [CSEL], 5; 154 (auctor c.841-908)
Facit inchoatiuum hisco, hiscis, hinc conponitur fatisco ex graeco, quod est fatos multum, unde affatim aduerbium et fatisco uerbum, quod significat habundanter.
500Robertus Francorum, Diplomata, 141, 0968B
Si primitivi fructus charitatis, quos exornat devota erogatio religiosae liberalitatis, ad hoc efficaces sunt et idonei ut valeant firmare statum cuiuscunque honoris, ac deinde repraesentare plenitudinem futurae remunerationis, verissime decet regiam dignitatem illis redividare et affatim exuberare, per quos suae dignitatis amplitudinem valeat sublimando erigere, et erigendo sublimare; et demum felici commercio et incomparabili exspectet aeterna, et certa spe possideat exspectata.