'alieno' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 3860 hits      Show next 500

1Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306C
CAP. III. - De tribus liberis a peccato alieno.
2Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0139B (auctor fl. 1150)
Quarto genere passionum imitantur Christum, qui cum mundo, et his quae in mundo sunt, etiam propriae renunciant voluntati, et nihil sibi de seipsis reservant: sed propter Deum alieno se subiicientes imperio, illius tenent vestigia, qui non venit ministrari, sed ministrare, et animam suam dare in redemptionem pro multis.
3Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0173D (auctor fl. 1150)
Huic formae vitae secularis claustralis ex voto renunciat, dum ista abiecta certam formam vivendi propter Deum assumit, in omnibus quae ad ipsum pertinent certam et determinatam tenens regulam, et hoc non pro suo arbitrio, sed pro alieno.
4Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190B (auctor fl. 1150)
Post hanc nascitur humilitas subiectionis, ut is qui parvus est in oculis suis, humiliet seipsum subditus propter Deum sublimiori potestati, et totum se alieno imperio committat, nihil propriae reservet voluntati.
5Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0232A (auctor fl. 1150)
Omni quoque creaturae propter Deum se subiiciunt, et in humilitate spiritus ambulantes, alieno imperio semper addicti propriae voluntati nihil relinquunt.
6Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0247B (auctor fl. 1150)
Pulchra quoque ut luna propter hoc esse dicitur, quoniam sicut luna in se naturaliter obscura suscepto in se solis radio, alieno lumine accenditur; sic Maria in mortali adhuc corpore constituta, suscepto in se Spiritu sancto, tanquam summae illius maiestatis radio, vero lumine Dei Filio foecundatur; luna lucet de nocte, et tenebras eius imminuit, et Maria Spiritu sancto foecundata tenebras peccatorum abstergit.
7Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0253C (auctor fl. 1150)
Nam pro rege suo quilibet sanctorum plus potest in curia Altissimi, quam pro alieno.
8Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0254A (auctor fl. 1150)
Cum e converso homo natus de muliere, impotens sui, nudus corpore, alieno indigens auxilio, peccatis onustus, virtutis vacuus, et omni plenus miseria effundatur super terram.
9Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0262D (auctor fl. 1150)
Si vero in delitiis huius mundi adhuc innocenter vivis, doceant te exempla multorum, qui per talia abierunt in exterminium, doceant, inquam exempla, quoniam pestilente flagellato semper sapiens corrigitur, et verbera minus sentiuntur in dorso alieno.
10Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0731B (auctor 1145-1221)
Quam pura est vita illa, et quam digne purificationis hodiernae festum agit, quae mundi lutum inquinans abiicit, de se nihil sibi relinquit, sed se totam Deo subiiciens, omne quod caro est, mente purificata transcendit, et propriae voluntatis devitans dispendia, alieno se arbitrio ad acquirendam animi libertatem committit.
11Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0500D (auctor c.1140–1212)
quia secum ubique seipsos cirferunt, semper alibi incurrunt, quod hic fugiunt, et perturbationi in loco alieno approximant, a qua in suo se elongant.
12Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0569D (auctor c.1140–1212)
Ideo angustam viam arripiunt, de qua Dominus dicit: Angusta est via, quae ducit ad vitam (Matth. V, 14) . Ut non suo arbitrio viventes, vel desideriis suis, et voluptatibus obedientes: sed ambulantes alieno iudicio, et sub imperio in coenobiis degentes, abbatem sibi praeesse desiderent.
13Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0867B (auctor c.1140–1212)
Cum ergo ita sit, si a peccato tuo quod te praelato alieno confiteris commisisse, propter poenitentiam et confessionem tuam absolvi poscis, quia illud abiicis, ab hoc nimirum peccato quod committis in eo quod illud proprio praelato celas, nullatenus ab alieno praelato absolveris; quia licet id ei confitearis, tamen illud non relinquis.
14Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0867C (auctor c.1140–1212)
Si ergo vis Deo reconciliari, non potes nisi peccatum istud quod ab eo peccatum tuum celasti, praelato aperias proprio; hoc autem ei plene pandere non potes, nisi ei confitearis quod illud peccatum feerit, quod ab eo celans ostendisti alieno, quid ergo concluditur, nisi te Deo non posse reconciliari, quod ab eo celans confessus es alieno?
15Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0101C (auctor 1010-1026)
Hezelo vero cum domino Brunone ad Bulizlaum, quasi refugium unicum, fugit; et, quod cuique est gravissimum, quasi mendicus alieno pane vivere discit.
16Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0102C (auctor 1010-1026)
Interea Hezelonem coepti poenitet, et sub alieno pane diutius vivere pudet, solivagum etiam inter alienos exulare taedet.
17Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0697C (auctor c.910-c.992)
Vixque auroram praestolatus monachos adit, ante praesentiam sancti corruit, reatus sui poenitentiam agit: sicque indulta sanitate, villa Caciacus ex tunc et nunc alieno eruitur possessore, domini proprii potitur libertate.
18Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0634D (auctor c.910-c.992)
Tum illa inimicam caecitatem perferens, turmis se miscuit confluentium, alieno duci innititur, beati pontificis domum gemebunda ingreditur, fletibus profusa faciem, divinae maiestatis amicum invocat, mitis pastoris affuturam sibi clementiam exorat.
19Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0635A (auctor c.910-c.992)
Ita quae alieno duce venerat, collatae lucis Auctorem libera rediens omnibus praedicabat.
20Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0856D (auctor 1110–1167)
Sed ut panem Angelorum manducaret homo, susceptis paleis nostrae paupertatis, susceptis cineribus nostrae mortalitatis, suscepto fermento nostrae infirmitatis, panis Angelorum factus est homo, magnus factus est parvulus; dives, pauperculus: ut tu magnus in oculis tuis, humilitate fias parvulus; dives cupiditate, facultatum abiectione fias pauperculus; nec ubi spiritualiter nasceris, locum habeas in diversorio, dum non tuae voluntati, tuo sensui, tuae scientiae, tuae industriae, sed alieno iudicio inniteris.
21Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0857D (auctor 1110–1167)
Ubi ignis ille perpetuus, quo exstincto omnia pariter holocaustomata perierunt, quae non possunt alieno igne consumi?
22Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0861C (auctor 1110–1167)
In Bethlehem novae conversationis dedicatur infantia, quae rationis impotens neminem laedit, neminem fallit; libera cupiditatis, suae voluntatis inscia, neminem iudicat, nulli detrahit, nihil cupit; nec de praesentibus anxia, nec de futuris sollicita, alieno tantum sustentatur iudicio.
23Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0673D (auctor 1110–1167)
Hoc osculum dixerim Christi, quod ipse tamen porrigit non ore proprio sed alieno; illum sacratissimum amantibus inspirans affectum, ut illis videatur quasi unam animam in diversis esse corporibus; dicantque cum Propheta: Ecce quam bonum et quam iucundum, habitare fratres in unum (Psal. CXXXII) . Huic ergo osculo assuefacta mens, et a Christo totam hanc dulcedinem adesse non ambigens, quasi secum reputans et dicens: O si ipsemet accessisset; ad illud intellectuale suspirat, et cum maximo desiderio clamans: Osculetur me, dicit, osculo oris sui (Cant. I); ut iam terrenis affectibus mitigatis, et omnibus, quae de mundo sunt, cogitationibus desideriisque sopitis, in solius Christi delectetur osculo, et quiescat amplexu, exsultans et dicens: Laeva eius sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me (Cant. II) . GRATIANUS. Amicitia haec, ut video, non est popularis, nec qualem eam somniare consuevimus.
24Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0415D (auctor 1110–1167)
Laudatur enim peccator a talibus in desideriis animae suae, et iniquus benedicitur (Psal. X) . Infelix, qui se talibus credit, relictoque propriae conscientiae testimonio, alieno se iudicio deludendum exponit.
25Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0543A (auctor 1110–1167)
Videbatur quasi omnium exteriorum, etiam mei oblitus, ac infra quasdam suae mentis inclusus angustias virum illum expressius depinxisse, quem sanctus Ieremias propheta describens: Bonum est, inquit, viro, cum portaverit iugum ab adolescentia; sedebit solus, et tacebit, quia levabit se super se (Thren. III) . Suscepit quidem iugum disciplinae tuae, Domine Iesu, florescente aetate, eligens arctam illam viam quae ducit ad vitam, in sudore vultus sui vesci pane suo, et alieno iudicio suam subdere voluntatem.
26Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0552B (auctor 1110–1167)
Communicare passionibus Christi est regularibus disciplinis subdi, carnem per abstinentiam, vigilias, et labores mortificare, alieno iudicio suam subdere voluntatem, nihil obedientiae praeferre, et ut brevi multa complectar, professionem nostram, quae secundum Regulam beati.
27Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0589D (auctor 1110–1167)
Est praeterea affectus naturalis cuilibet ad carnem suam, matri ad filium, homini ad domesticum seminis sui. Nemo enim carnem suam odio habuit (Ephes. V); et: Non potest mater oblivisci infantis sui, ut non misereatur filio uteri sui (Isa. XLIX) ; et: Qui suorum maxime domesticorum curam non habet, fidem negavit et est infideli deterior (I Tim. V) . Primus horum etiam viros sanctissimos non effugit, qui eo affectu, quo nemo carnem suam odio habuit, de sepultura solliciti, narrantur sacramentis posteros obligasse, ne in alieno, sed in sepulcris patrum mortui conderentur (Gen. XLVII) . Secundum sapientissimus Salomon, cum pro superstite puero (nam alterum mater oppresserat), meretrices feminae in eius praesentia disceptarent, credidit explorandum.
28Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0616B (auctor 1110–1167)
Qui autem non pro fide servanda, sed pro gloria capessenda, opprobrioque vitando id faciunt, stulte quidem id faciunt; nec tamen pro corpore alieno, sed pro suae famae pretio id faciunt.
29Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1184A
Ipsa Christum pauperem paupercula secuta tantum in nac vita effloruit, ut tempore dormitionis eius neque funeri saltem necessaria ex suo adessent, sed alieno linteolo involveretur; quamvis summo loco nata, et monasterio praeposita, plura, si vellet, habere potuisset.
30Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0678C (auctor c.805–c.846)
Constans, quamvis omnium consensu impius Monothelita, quod eorum temporum et Italiae vices exigebant, Catholicum se demerendo pontifici simulabat, et licet ob eamdem causam Gregorii exarchae opera, ut sibi archiepiscopum Ravennatem devinciret autocephaliae praeceptum concesserit, minime tamen Vitalianum ad consensum adigere tentaverit, quem ob id alieno a se animo futurum timebat.
31Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0634C (auctor 950-1008)
Plerique, cum aut aere alieno, aut magnitudine tributorum, aut iniuria potentiorum premuntur, sese in servitutem addicunt.
32Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0854C (auctor 950-1008)
Cuius meritis oleum quod mulier se professa fuerat habere in tantum excrevit ut et debitum creditori redderet, et ipsi, unde cum filiis viveret, abundanter remaneret (IV Reg. IV, 6) . Eodem modo dilectum Domino Benedictum quidam adiit, aere pressus alieno, duodeno scilicet solidorum numero.
33Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1044C (auctor fl. 800)
Quae diebus plurimis alieno portatu subvecta, eam in qua ipsius erat corpus frequentans ecclesiam, cum cereis necnon et aliis oblationibus piissimum ex animo venerabatur patronum.
34Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0349A (auctor 1128-1203)
Item, si puer ante baptismum damnandus erat pro peccato alieno, scilicet Adae, cur post baptismum non erit salvandus in fide aliena, scilicet fide patrini vel Ecclesiae?
35Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0137A (auctor 1128-1203)
» Tres sunt luctus, quibus mentem suam tenetur irrigare homo; luctus pro proprio peccato, luctus pro alieno, luctus pro dilatione beatitudinis aeternae.
36Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0163C (auctor 1128-1203)
Hic sumuntur arma contra te de te ipso, ibi vero pugnatur de alieno.
37Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0166B (auctor 1128-1203)
Idem: « Qui aliis crebro detrahit, quamplurimos offendit; turpe est lacerare absentes, et alienam vitam describere; minus disertus est, qui se excusat alieno errore.
38Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0175D (auctor 1128-1203)
Per quid, insinuatur quod de proprio debeat fieri eleemosyna, non de alieno.
39Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0469B (auctor 1128-1203)
Si quis tamen livoris rubiginem, invidiae tineam a mentis thesauro velit proscribere, in alieno dolore suum dolorem inveniat condolendo, alienum gaudium suum faciat congaudendo, in alienis opibus suas penset divitias, in aliena paupertate suam lugeat paupertatem.
40Alanus de Insulis, Dicta alia, 210, 0258B (auctor 1128-1203)
Vir respiciens in mensam alienam non est vita eius in cogitatione victus (ibid.) . Stultum est otiari, et de alieno labore mercedem quaerere.
41Alanus de Insulis, Liber sententiarum, 210, 0251B (auctor 1128-1203)
Qui enim rationi indulget sibi non alieno innixus est; nam qui alieno sustinetur auxilio, potest cadere.
42Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 6; 1 (auctor 1128-1203)
Replebuntur iterum ortuli nostri alieno semine et in extremitate stagni languebit rubeus, hoc est Britonum populus in nemoribus Gwaliȩ atque Cornubiȩ delitebit.
43Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 8, [§ 112]; 32 (auctor 1128-1203)
Replebuntur iterum ortuli nostri alieno semine et in extremitate stagni languebit rubeus.
44Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1481D (auctor fl. 1150)
Qui igitur de se huiusmodi non potest habere victoriam, non habet ultra modum molestari super alieno excessu.
45Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1486B (auctor fl. 1150)
Quamvis enim is apud quem summa rerum consistit, quasi licite auctoritate qua praeminet sub titulo adhuc ignoto et a canonum forma aliquatenus alieno possit non solum assignare, sed potius tranferre beneficium Cantuariensis Ecclesiae ad episcopum alienae provinciae et minus egentem, id tamen viderit benigna filii discretio, utrum expediat in matris confusionem ecclesiam de Einisford tanto tempore iniuste ablatam et demum non sine multo labore et angustia mediante iustitia evictam, a debito sui statu perturbari.
46Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 7, 5; 8 (auctor fl.c.1250)
>> Sic quoque Tullius Pro Milone: Quem cum gratia noluit, hunc voluit cum aliquorum quaerela, quem iure, quem loco, quem tempore... non est ausus, hunc iniuria... alieno tempore, cum periculo capitis non dubitavit occidere?
47Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 5; 18 (auctor -1246)
Debet etiam esse commodum naturale et quasi commune, id est cum commodo nostro et alieno.
48Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 5; 20 (auctor -1246)
Plus etiam procedit Tullius dicens: « Neque timor neque dolor neque mors neque aliquid quod extrinsecus homini accidere possit, tam est contra naturam quam ex alieno incommodo suum augere commodum » et maxime de exiguitate mendici.
49Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12; 8 (auctor c.1200–1280)
(4) Praeterea, id quod sentitur actu proprio, secundum priorem rationem sentitur quam id quod actu alieno ; lux autem sentitur actu proprio et color actu alieno; ergo videtur quod visus sentiat secundum primam rationem lucem, et sic falsum est quod dicit quod ‘sentit secundum primam rationem colorem’.
50Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4; 196 (auctor c.1200–1280)
Et hoc patet ex hoc quod solum coloratum existens vel positum in lumine proprio vel alieno, et aere medio tenebroso existente (praeterquam in loco contactus), similiter et oculo existente in tenebris, accidit videre.
51Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Prima probatur per diffinitionem humidi, quia humidum est male terminabile proprio termino, bene autem alieno.
52Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Contra hoc obicitur sic: (1) Omnis cibus incorporabilis est ei quod cibatur; ergo necesse est ipsum esse male terminabile in se et bene terminabile termino alieno .
53Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a; 27 (auctor c.1200–1280)
Et quod hoc intendit Philosophus, patet per id quod sequitur sic: ‘Movetur autem omne aliquo sensu facto vel proprio vel alieno in primo organo sentiendi.
54Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 164 (auctor c.1200–1280)
(6) Ad aliud dicendum quod licet calor maior sit in iuvenibus, tamen non adeo fervet sicut in pueris, propter hoc quod plus est suppositum de alieno; et etiam corpora iuvenum magis sunt spissa resistentia evaporationi , nec cibi eorum adeo sunt vaporativi sicut cibi infantiles .
55Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
Nescio quomodo ; nam cum ea didici, non credidi cordi alieno, sed in meo recognovi et vera esse approbavi et recommendavi ei tamquam reponens, unde proferrem, cum vellem .
56Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Li ‘nostram’ autem supponit quod non alieno a se loquitur, idest ei qui esset alienae naturae, sicut angelus, sed potius pater ad filium et spiritum sanctum.
57Albertus Monachus, Chronica, 3; 262 (auctor -1456)
Cum enim idem Engelbertus propter preterita mala ecclesiam necessariis rebus omnino invenisset exhaustam, surgentibus quoque circa principium sui regiminis guerris, compulsus ex alieno ere suis et ecclesie necessitatibus subvenire, plura prioribus contraxit debita, possessiones ecclesie, castra et fortalicia, quecumque superfuerant libera, creditoribus obligando.
58Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 11; 14 (auctor ca.450-518)
Porro intellegi promptum est, quod alieno subvectus arbitrio non graditur propria libertatis sponte, qui rapitur.
59Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 295 (auctor ca.450-518)
Quoeirca Donatistarum nomen ne diu in loco vivere possit alieno, benedictione protinus sepelite vitali.
60Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1128C (auctor 730-804)
Divites illos dicit, qui non indigent alieno adiutorio ad malum: fortes autem ad miscendam ebrietatem: servum peccati, liberum iustitiae.
61Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1136B (auctor 730-804)
Cum autem et angelus, et thuribulum, et altare, unum sint corpus, quia thuribulum de igne altaris dicitur impletum, intelligendum est quasi diceret: Et caput, et corpus non alieno, nisi proprio igne succensum est, id est Spiritu sancto.
62Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0667B (auctor 730-804)
Mementote vos aliena dispensare, non propria possidere; de quibus ipsa Veritas ait: Si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis (Luc. XVI, 12) ? Alienae sunt a nobis huius saeculi facultates, id est, extra nostram sitae naturam.
63Alcuinus, Contra Elipandum, 101, 0244D (auctor 730-804)
» Quando homo Christus ex Virgine natus alienus fuit Deo Patre [Patri], ut ex alieno quodam per adoptionem adscisceretur in filii nomen.
64Alcuinus, Contra Elipandum, 101, 0245A (auctor 730-804)
At si nunquam alienus, nunquam igitur adoptivus: quia, ut beatus Augustinus ait, ex alieno quodam adoptivus solet effici.
65Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0169D (auctor 730-804)
Vult enim habere in nomine, qui adoptat sibi filium ex quolibet alieno, illum quem non habet proprium in natura.
66Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0199B (auctor 730-804)
XI. Addis quoque, ubi de duabus in Christo naturis disputas: « Impassibilis in suo, passibilis in alieno.
67Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0207A (auctor 730-804)
Sicut et illud solita tibi pravitate immutasti, ubi libro (Loc. cit., cap. 10) : impassibilis in suo, passibilis in nostro, tu ponis: impassibilis in suo, passus in alieno; quasi corpus suum, quod sibi proprium fecit Filius Dei, alienum esset a se.
68Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0223D (auctor 730-804)
Nec enim ullus pater, iuxta humanae consuetudinis rationem poterat proprium filium sibi adoptare, quasi alienum: aut quem adoptat sibi in filium, poterit sibi proprium facere, quem paternitas alterius sibi fecit alienum; quia adoptio ex alieno quolibet efficitur; proprius vero filius in veritate proprietatis permanet.
69Alcuinus, Enchiridion, 100, 0637A (auctor 730-804)
Utique Christus, qui solus intravit in Sancta sanctorum in sanguine, non alieno, sed proprio, intercessurus pro nobis apud Deum Patrem.
70Alcuinus, Epistola, 101, 0302B (auctor 730-804)
Interrogandum est si ex proprio vel alieno filio adoptio fiat?
71Alcuinus, Epistola, 101, 0302B (auctor 730-804)
Si dicit, ex alieno: inferendum est quando Christus alienus fuit Deo Patri, ut ex alieno adoptaret in filium?
72Alcuinus, Epistolae, 100, 0194A (auctor 730-804)
Fragiliori vero aetati pia mater Ecclesia concessit, ut qui alieno in paterna praevaricatione ligatus est peccato, alterius in baptismi mysterio professione solutus sit.
73Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0974C (auctor 730-804)
ut habitaculo videlicet contaminarentur alieno, et non contaminarentur proprio scelere.
74Alcuinus, Officia per ferias, 101, 0558D (auctor 730-804)
Confirma nos in conspectu tuo, Domine, in aeternum; ut defixum iter nostrum nullo alieno sollicitetur aspectu.
75Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1050D (auctor 730-804)
Quia vero haec vera sunt manifestissime [Leg., manifestum est] ex eo quod pontifex est, in interiora velaminis constitutus intrat in sanguine aspersus proprio, non alieno, sicut pontifices priores, qui sanguine vaccae rufae aspergebantur.
76Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1075D (auctor 730-804)
VERS. 25. - Neque ut saepe offerat semetipsum, quemadmodum pontifex intrat in sancta per singulos annos in sanguine alieno.
77Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1076A (auctor 730-804)
saepe et semel; in sanguine alieno, et in sanguine proprio.
78Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0708C (auctor 730-804)
CAP. XXV [Mab. XXVIII] . Paralytica sanatur. - Quaedam vero mulier paralytica, septem annis [Mab., pluribus annis] magnis cruciata doloribus, in tantum grassante eadem quotidiana infirmitate afflicta est, ut omni membrorum officio destituta, alieno uteretur ministerio, et in solo tantummodo pectusculo vix anhelans spiritus suspiria fessa retraheret.
79Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0099B (auctor 640-709)
Domino lectricibus ditato studiis, mellifluisque ornato lucubratiunculis, Aldhelmo archimandritae Saxonum, mirifice reperienti in oris quod nonnulli cum laboribus et sudoribus in alieno aere vix lucrantur, Cellanus in Hibernensi insula natus, in extremo Francorum limitis latens angulo exsul, famosae coloniae Christi extremum et vile mancipium, in tota et tuta Trinitate salutem.
80Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 498 (auctor 640-709)
DOMINO LECTRICIBVS DITATO STVDIIS MELLIFLVISQVE ORNATO LVCVBRATIVNCVLIS ALDHELMO ARCHIMANDRITAE, SAXONVM MIRIFICE REPERIENTI IN ORIS, QVOD NONNVLLI CVM LABORIBVS ET SVDORIBVS IN ALIENO AERE VIX LVCRANTVR, CELLANVS IN HIBERNENSI INSVLA NATVS, IN EXTREMO FRANCORVM LIMITIS LATENS ANGVLO EXVL, FAMOSAE COLONIAE CHRISTI EXTREMVM ET VILE MANCIPIVM, IN TOTA ET TVTA TRINITATE SALVTEM.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Quod si unus vestrum, imminente necessitate, huic negotio exsequendo non potuerit interesse, alter in causa ipsa nihilominus procedat.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Iunii.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Sed non est facile cum multa quoque vi remigum dirigi navem ad portum, si rector qui clavum tenet, imperitus fuerit aut remissus.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Caeterum quia in exspectatione nostra non tam correctionem aliquam subsequi quam infirmitatem vestram aggravari conspicimus, dignum duximus ad ecclesiam vestram personas aliquas destinare, venerabiles scilicet fratres nostros W. Senonensem archiepiscopum, apostolicae sedis legatum, et S. Meldensem episcopum, et dilectum filium N. abbatem Vallis Secretae, qui quomodo se habeat status vester inquirant, et quae corrigenda cognoverint, appellatione remota, corrigant et emendent.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Nunc autem dormitantibus sacerdotibus, quos aliorum custodiae oportet intendere, tepescit in multis locis sacra religio, et, ut cuiusdam verbis utamur, pro molli viola et purpureo narcisso, Infelix lolium et steriles dominantur avenae. (VIRG., Georg. I, 153.) Hoc sane in Ecclesia S. Victoris non modicum dolemus accidere, quae, cum olim in religione floreret, ita nunc, quod tristes dicimus, in suae professionis asseritur observantia tepuisse, ut quae multis manum in via salutis currentibus porrigebat, nunc auxilio alieno indigeat, et non inveniat qui sublevet eam.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Consulens ergo tuae honestati, ita excessus et praesumptiones tuas in hac parte corrigas atque emendes, quod nullam a praefato sacerdote vel aliis de te querelam super huiusmodi de caetero audire debeamus.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
, Kal.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Data Anagniae, Kal.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, etc.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
, episcopatum Theanen.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Ab Amyone autem et aliis praedictis terminis aquilonem versus, quidquid iuris archiepiscopus et tam ecclesia quam comes habebant, sibi retinuerunt, ita tamen quod in ministerio de Rodonnesio ultra Ligerim et circa Ligerim, quantum dominatio dominorum Rodonensium extenditur, non poterit ecclesia munitionem facere vel acquirere, vel si fecerit vel acquisierit, comitis erit, quam ab ecclesia possidebit.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Datum Anagniae, Kal.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Bergusium, Buado, Bulbeno, Badabiones cum capella, silvam etiam quae dicitur Collegaria cum piscariis, et tertiam partem nemoris quod dicitur Badaugnano, et palatium cum porta S. Zenonis, oblationem etiam dimidiam monasteriii S. Zenonis in singulis festivitatibus eiusdem confessoris a diluculo usque ad horam tertiam: decimam quoque civitatis, et portae S. Zenonis et burgi; iustas autem consuetudines vestras a praedecessoribus nostris vobis confirmatas concedimus et illibatas auctoritate apostolica conservari praecipimus, etiam ne quis vestrum absque communi omnium consensu, vel partis consilii sanioris bona, redditus, vel possessiones Ecclesiae vestrae alicui personae dare praesumat.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Si quis autem hoc attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum eius se noverit incursurum.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo, etc.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
Aprilis.
81Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1256C (auctor c.1103–1181)
perhibearis existere, vel nominis tui detractionem possis ob hoc merito sustinere.
82Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314A (auctor c.1103–1181)
Pammachii.
82Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314A (auctor c.1103–1181)
Obeunte vero te, nunc eiusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris de suo vel de alieno religiosorum collegio si, quod absit!
82Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314A (auctor c.1103–1181)
Obeunte vero te nunc eiusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Deum et Beati Benedicti Regulam praeviderint eligendum.
82Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314A (auctor c.1103–1181)
et cancellarii, VII Idus Septembris, indict.
82Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314A (auctor c.1103–1181)
Ego Vivianus presb. card. Sancti Stephani in
83Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0673D (auctor c.1103–1181)
Obeunte vero te nunc eiusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanior de suo vel de alieno Cisterciensis ordinis, si oportuerit, collegio, secundum Deum et B. Benedicti Regulam elegerint, a Romano pontifice consecrandum.
84Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0386B (auctor c.1103–1181)
Quicunque vero aere premuntur alieno et tam sanctum opus puro corde incoeperint, de praeterito usuras non solvant; sed si ipsi vel alii per eius occasionem usurarum astricti sunt sacramento vel fide, apostolica eos auctoritate absolvimus.
85Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0867A (auctor c.1103–1181)
CMXC. Ad Nonantulanos. - De eorum aere alieno levando et disciplina in monasterio emendanda. (Tusculani, Dec. 15.)[TIRABOSCHI, Storia di Nonantola, II, 274.]
86Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0750A (auctor c.1103–1181)
nomine diu servierit, et ei plusquam decem libras Valencenenses tam de suo proprio quam de alieno crediderit, expleto tempore servitii sui, non solum ipsi ea quae sibi crediderat reddere denegavit, verum etiam quinque modios frumenti et eo amplius, quos de proprio suo emerat, indebite et fraudulenter calumniari praesumpsit.
87Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0601B (auctor c.1103–1181)
Quicunque vero aere alieno premuntur, et tam sanctum iter puro corde incoeperint, de praeterito usuras non solvant.
88Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0615C (auctor c.1103–1181)
Sane quantum in religiosis conventibus malum discordiae sit vitandum, malumus vos alieno exemplo quam experimento proprio edoceri.
89Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 6, 2; 4 (auctor 1157-1217)
Hii sunt compediti immo felices ex pediti qui se libere mancipant seruituti quieto labori~ leto dolori~ amare dulcedini⸝ et non suo se set alieno subdunt imperio~ ut si dicatur ei~ Vade; Et uadit.
90Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 1, 24; 3 (auctor 1157-1217)
Non in solo parentum natus est xpcchristus; set in solo alieno.
91Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 15; 53 (auctor 1157-1217)
Aduena est; qui in alieno solo moratur.
92Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 15; 54 (auctor 1157-1217)
set quia aliquis in alieno loco diu morarie potest; ne putemus nos diucius hic mansuros; additur ad petro~ et peregrinos.
93Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2b, 2; 79 (auctor 1157-1217)
Replebuntur iterum ortuli nostri alieno semine.
94Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0989B
Iste et seipsum a vulneribus indemnem servare, et aliena vulnera curare, tam perfecte edoctus, pabulo quoque doctrinae salutaris adeo copiosus, intimo cordis affectu evidentissimo etiam operis effectu loquebatur: « Non sum medicus, et in domo mea non est panis, nolite me constituere principem populi (Isa. III, 7) . » Verum, quo altius proprium in omnibus attendebat vir beatus defectum, eo cumulatius divinae plenitudinis percipere meruit supplementum, illud Doctoris gentium decantans: « Non, quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis; sed sufficientia nostra ex Deo est (II Cor. III, 5) . » Quia vero non a se, sed a Deo sibi hanc sufficientiam esse sciebat, noluit de alieno commodato aut etiam dato insolescere, neque in magnis ambulare, sed sese attendens in se, dona vero Dei, quae percipiebat, supra se, ultimum tota mentis affectione in ecclesiasticis nuptiis tenere studebat locum.
95Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0896B (auctor 1060-c.1131)
Quod ubi fieri res pacis permittit, et non fit; ipsa negligentia culpam trahit, et in periculo consentiendi, vel per desidiam corrigendi. » Et post pauca, lib. III (cap. 1, n. 12) : Quisquis contempserit Ecclesiae Dei disciplinam, ut malos cum quibus non peccat, et quibus non favet desistat monere, corrigere, arguere, si etiam talem gerit personam, et pax Ecclesiae patitur, etiam a participatione sacramentorum separare, non alieno modo peccat, sed suo.
96Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0924C (auctor 1060-c.1131)
Si autem primas eos reconciliare non poterit, synodum vel concilium canonice statuat loco infra provinciam, tempore, vere vel autumno, non sine apostolica auctoritate, et consensu, dans ad minus sex mensium inducias accusato, ut ad respondendum sit paratus. Unde Cornelius papa Rufo coepiscopo (epist. 2, n. 1): « Nullus sacerdotum causam suam alieno committat iudicio, nisi ad sedem apostolicam fuerit appellatum; sed unusquisque comprovinciales et notos iudices habeat, nisi aliquam vim temerariae multitudinis illic timuerit, aut infestos vel suspectos inibi habuerit: pro quibus causis ad maioris utilitatis iudices, et ad alias provincias appellare, et venire concessum est.
97Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0963B (auctor 1060-c.1131)
Itaque cum nova scita praecederent, alieno facinori sua communione se miscuit.
98Algerus Leodiensis, De sacramentis, 180, 0832D (auctor 1060-c.1131)
Quod de Christo, qui Agnus immaculatus est, sentire est nefarium, ut alieno scelere aliquatenus eum credamus contaminandum, qui omnia peccata mundi solus pertulit et abstulit.
99Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1254A (auctor 1015-1085 -)
Dum stare licet, propriumque videri Ad votum, rutilant, cum quod disturbet et illos Detegat, occurrit, mox apparent alieno Quae fuerint sordes tunc sub splendore latentes.
100Altfridus Monasteriensis, Acta S. Ludgeri, 99, 0781A
Complevit ille viri Dei praeceptum, et per dies aliquos caecitatem simulando ducatu alieno utebatur; sed post obitum eius, qualiter illuminatus fuerit, asseruit.
101Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1269D (auctor -c.1143)
Notandum quoque est quod Elias in curru legitur ascendisse, ut videlicet aperte demonstraretur, quia homo purus adiutorio indigebat alieno.
102Amalarius Fortunatus Trevirensis, Epistola de caeremoniis baptismi, 99, 0900A (auctor fl. 815)
Potest fieri ut qui alieno peccato sunt ligati, aliena professione solvantur.
103Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 3, 1; 3 (auctor fl.366-384)
nam et Manichei ab eodem Sacla hominem dicunt factum, non mundum istum, stultiores ceteris; cum enim constet mundum hominis causa fabricatum, illi a deo dicunt mundum factum, licet de alieno, hominem uero ab aduersario creatum, ut in domo alterius alter posuerit dominum —, oportuit ergo Moysen, ut errorem istum proderet et auferret, manifestare mundi et hominis fabricati deum esse auctorem.
104Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 43, 3; 4 (auctor fl.366-384)
aut si filius alienus, aut si uxor, ut in dolore alieno: exultans redderet uotum?
105Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Galatas, 17, 0370A (auctor 366-384)
(Vers. 5.) Unusquisque enim suam sarcinam portabit. Ad postremum hoc voluit innotescere superbis, quia non coinquinatur quis alieno peccato, dummodo dissentiat, ut nemo vereatur se iungere peccatori, aut accedentem ad se suscipere, ut eum lucretur.
106Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Thessalonicenses Secundam, 17, 0459C (auctor 366-384)
Illos dicit non ignaros operis et laboris sui, quem sedulo exitu operabatur, ne pane indigeret alieno, ut exemplum daret eis ad imitandum illum.
107Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Timotheum Primam, 17, 0469C (auctor 366-384)
Et si in alieno mammona fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis?
108Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 1, 22; 3 (auctor 340-397)
illis inluminatio est fides, sine indice quaedam ut ita dicam intestata testis, quae alieno non indiget testimonio et subito se uniuersorum oculis offundit.
109Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 2, 29; 16 (auctor 340-397)
non potest de alieno testimonio queri qui crimen proprio facinore confitetur.
110Ambrosius Mediolanensis, De Iacob [CSEL], 1, 3; 4 (auctor 340-397)
et cum essent reperti tres uiri, qui hostium castra praeciderent et deferrent aquam, quam summo desiderio desiderasset, cognoscens quod periculo alieno aqua sibi eadem constitisset profudit illam domino, ne sanguinem illorum qui eam detulerant bibere uideretur.
111Ambrosius Mediolanensis, De Iacob [CSEL], 2, 38; 3 (auctor 340-397)
quis tam potens in suo domicilio quam iste in alieno?
112Ambrosius Mediolanensis, De Ioseph [CSEL], 8; 8 (auctor 340-397)
itaque Iacob typo fallitur alieno, sed suo amore non fallitur.
113Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 21; 3 (auctor 340-397)
suauiora erant holera cum securitate quam alieno partae epulae cum sollicitudine.
114Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 31; 4 (auctor 340-397)
non enim suo magis lucro quam alieno detrimento pascitur.
115Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 50; 3 (auctor 340-397)
itaque humanitatem iudicant quae alieno constant periculo.
116Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 75; 3 (auctor 340-397)
hoc pauperi nemo tollat uestimentum aut si tulerit, sol non occidat super despoliatum, cum ante restituat, ne peccatum pauperis faeneratori possit adscribi et non solum suo, sed etiam alieno incipiat laborare peccato.
117Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 90; 1 (auctor 340-397)
ergo cane ne alieno te obhges debito, ne hoc quoque uendidisse dicaris, ne si quid tibi, ut habet usus amicitiae, debitor dederit gratiae, te uideatur emisse.
118Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 3, 1; 2 (auctor 340-397)
ergo quod etiam non medicis, sed uulgo quoque solet esse commune, ut medicinam pauci profiteantur, plurimi tamen remedia eius aliqua scire se dicant, uel quod medicorum pueri faciunt, nos quoque alieno medicamento remedium indigentibus deferamus.
119Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 43, 4; 7 (auctor 340-397)
uide diuitem mutuantem et non reddentem, pauperem accipientem et continuo remunerantem, ne diutius in aere alieno sit.
120Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 46, 1; 1 (auctor 340-397)
Est etiam mysticus iustus qui miseretur et tribuit, qui omnia uerba quae accepit a patre dedit nobis et peccatorum nostrorum nobis aera dimisit et sanguinem suum pro nostris debitis soluit, ut non in faenore essemus alieno, sed in suo aere bonus creditor nos haberet.
121Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 83, 1; 1 (auctor 340-397)
Denique si istorum personam consideres , quos nulla diuini cultus obliuio separauit, ut alieno deo expanderent suas manus, atque aperire suas animas noluerunt, intelleges, quod in occultis suis non flagitia aliqua erant, sed ea quae essent innocentiae coittinebant, quandoquidem morte afficiebantur pro dei cultu, tota quoque die uersabantur in morte, sicut uersabatur Paulus, qui ait: cotidie morior per uestram gloriam.
122Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 61, 24, 2; 1 (auctor 340-397)
conuiun uiolastis uterque consortium; tu tamen de conuiuio ad proditionem surrexisti, iste ad necem; hoc est: tu, licet in scelere, uerecundior, qui negasti, quod inferendam necem credideris domino quem prodebas , qui pretium refudisti, ne residere apud te merces parricidii uideretur; iste non solum teIWit acceptam, uerum etiam extorsit non oblatam mercedem proditionis, iste non solum deceptus non est alieno mendacio, sed fefellit suo, et fefellit ut occideret.
123Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 246; 1 (auctor 340-397)
unde ait: si in alieno fideles non fuistis, quod uestrum est quis dabit nobis?
124Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 8, 63; 4 (auctor 340-397)
et ideo sine ulla cursus alacritate uestigiis in se saepe redeuntibus inuitus usui laborat alieno.
125Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 9, 20; 1 (auctor 340-397)
uenditores quoque ouium et boum eos puto qui de labore alieno uel simplicitate foedi auctionatores quasdam nundinas aucupentur aut quia oues eiciuntur et boues, columbae iubentur auferri, populus uidetur Iudaeus excludi; Ephraem enim sicut columba, quod eomm dominus et successiones oderit et labores.
126Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 7, 18, 2; 3 (auctor 340-397)
Paulus enim in peccato flebat alieno, sicut ait ipse: nam ex multa tribulatione et angustia cordis scripsi uobis per multas lacrimas, et cum ipse contristaretur, eos ipsos quos arguebat contristari nolebat.
127Ambrosius Mediolanensis, De bono mortis, 14, 0546C (auctor 340-397)
Itaque mors aut suae quietis bono utitur, aut malo alieno laborat.
128Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel, 14, 0328B (auctor 340-397)
Illis illuminatio est fides sine indice, quaedam, ut ita dicam, intestata testis quae alieno non indiget testimonio, ut subito se universorum oculis effundit.
129Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel, 14, 0356A (auctor 340-397)
Non potest de alieno testimonio queri, qui crimem proprio facinore confitetur.
130Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1990A (auctor 340-397)
Phaselus adscitae sibi mortis celeritate contumeliam praevertit, illiso capite saxis quae forte occurrerant, dedignatus servari ad ludibria, vel iussu alieno mori qui posset vinctis licet manibus et ferro negato exitum vitae invenire.
131Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2043D (auctor 340-397)
Nec sic quidem gravi caesorum numero infractus est populus Iudaeam inhabitantium; sed in ipsis Hierosolymis aliud latronum pullulavit genus, qui vocabantur sicarii, non iam secretis abditi, nec tenebris nocturnis insidiantes, sine aliquo praesidio commeantibus, sed luce diei atque in medio urbis et turbae stipamine percutiebant quoscumque propius accesserant: breves manu gladios gerentes, conferto populo permixti, ubi adhaerentem fixerant, cadebat imprudens caeco vulnere, ut querelam mors praeveniret: funus in promptu, sed percussor latebat: et si quis commotus fuisset alieno vulnere, propior suo factus erat caesorum portio.
132Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2066C (auctor 340-397)
Et tanquam triumphans domesticis passionibus, quod neminem suorum alieno gladio vidit perire, elevavit dexteram, ut omnes viderent, ac formidabilem cunctis subiiciens sibi mortem, proprio victor sese transfixit mucrone.
133Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2089D (auctor 340-397)
Stet igitur unusquisque sub sorte iudice, et exsors sceleris et liber captivitatis, ut non alieno arbitrio acceleret, aut declinet suo, mortem futuram.
134Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2125B (auctor 340-397)
Esse etiam illic duos ordines militarium virorum, quos sibi adiungere properavit, ut urbs maxima, et plurimis naturae munimentis circumdata, in suo potius iure, quam in alieno maneret, ad utrumque belli eventum satis utilis.
135Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2127C (auctor 340-397)
Placuit patri securim deferri, iussit frangi catenas, ut adverterent Iudaei sibi quoque veniam non negandam, si converterentur et pacem rogarent: simul quia non alieno eum arbitrio iam reservabat, cum ad se rerum omnium delata arbitria forent.
136Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2127D (auctor 340-397)
Denique vix tandem excitatus nuntio advenientis Antonii, dirigit Cecinnam cum exercitus parte, et periculi sui summam alieno arbitrio committit fretus Cecinnae viribus, quod Othonis manum fuderat.
137Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2155D (auctor 340-397)
Clausis itaque foribus exercebatur, ne quis superveniret, qui de ore alieno cibum quaereret, et canum more vomitus alienos lingua sua lamberet.
138Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2176B (auctor 340-397)
Namque et hic iactus sunt, non tesserarum quidem, sed sagittarum, telorumque plurium, lapidum quoque, quibus saepe victor sternitur alieno vulnere.
139Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2180D (auctor 340-397)
cum interrogare serum esset, cavere utile, consultum praevenire: et tolerabilior culpae exitus, errare in alieno vulnere, quam proprium eligere periculum, ubi hostis timetur.
140Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2198B (auctor 340-397)
Nec Tyridates Armeniae rex immunis fuit periculi, sed alieno malo cautior, pestem praevidit: et viriliter quidem voluit occurrere, ut a finibus suis hostem averteret.
141Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2199D (auctor 340-397)
Namque is in illo suggestu regali locatus cui liceret differre mortem; tamen quia videbat propter peccata gravia captivitatem plebis Israel futuram, bello se alieno miscuit, vitam refugit.
142Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0580D (auctor 340-397)
97. Unde intelligere te convenit, quia missus non id significat, quod alieno sit coactus imperio, sed quod voluntario functus sit arbitratu: alioquin contemptum ostendis Patris.
143Ambrosius Mediolanensis, De Iacob et vita beata, 14, 0630A (auctor 340-397)
Quis tam potens in suo domicilio, quam iste in alieno?
144Ambrosius Mediolanensis, De Iacob et vita beata, 14, 0600A (auctor 340-397)
Itaque ait: Quis mihi dabit potum de lacu qui est in Bethlehem ad portam (II Reg. XXIII, 15) ? Et cum essent reperti tres viri qui hostium castra praeciderent, et deferrent aquam quam summo desiderio desiderasset, cognoscens quod periculo alieno aqua sibi eadem constitisset, profudit illam Domino (Ibid.) , ne sanguinem illorum qui eam detulerant, bibere videretur.
145Ambrosius Mediolanensis, De Ioseph Patriarcha, 14, 0644B (auctor 340-397)
Itaque Iacob typo fallitur alieno: sed suo amore non fallitur.
146Ambrosius Mediolanensis, De obitu Theodosii oratio, 16, 1391C (auctor 340-397)
Bonum est misericors homo, qui dum aliis subvenit, sibi consulit, et in alieno remedio vulnera sua curat.
147Ambrosius Mediolanensis, De obitu Valentiniani consolatio, 16, 1366A (auctor 340-397)
22. Audivit in Transalpinis partibus positus, ad Italiae fines barbaros propinquasse: sollicitus ne alieno hoste suum regnum attentaretur, venire properabat, cupiens dimittere Gallicana otia, et pericula nostra suscipere.
148Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0028B (auctor 340-397)
Quanto tolerabilius est alieno gladio, quam nostro perire!
149Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0029B (auctor 340-397)
Hoc est enim silere a bonis; quia bene sibi conscius, falsis non debet moveri: nec aestimare plus ponderis in alieno esse convicio, quam in suo testimonio.
150Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0112C (auctor 340-397)
34. Non mediocre istud, praesertim in rege, sic obire humilitatis munia, ut communem se exhiberet etiam infimis, alieno periculo cibum non quaerere, potum recusare (II Reg. XXIII, 13 et seq.) , peccatum fateri, seque ipsum pro populo offerre morti, ut in se divina indignatio converteretur, cum ferienti angelo offerens se diceret: Ecce sum, ego peccavi, et ego pastor malum feci, et iste grex quid fecit?
151Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0124B (auctor 340-397)
79. Potuit donare Ioseph totas Aegypti opes, et effundere thesauros regios; noluit tamen de alieno effusus videri: maluit frumenta vendere, quam donare esurientibus; quia si paucis donasset, plurimis defuisset.
152Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0124C (auctor 340-397)
Patefecit horrea, ut omnes emerent subsidium frumentarium (Gen. XLI, 56, 57) , ne gratis accipiendo, cultus terrarum relinquerent; quoniam qui alieno utitur, suum negligit.
153Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0144B (auctor 340-397)
Inter improbum et invidum hoc interest: improbus suo delectatur bono, invidus torquetur alieno: ille diligit mala, hic bona odit; ut prope tolerabilior sit, qui sibi vult bene, quam qui male omnibus.
154Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0147C (auctor 340-397)
Easdem voces diversis diverse convenire: postremo virum iustum numquam alieno incommodo commodum suum quaerere, sed contra semper aliorum studere utilitati.
155Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0166B (auctor 340-397)
73. Nam de illo quid loquar, qui de eo testamento quod ab aliis licet factum, falsum tamen cognoverit, haereditatem sibi aut legatum vindicet, et lucrum quaerat alieno crimine: cum etiam leges publicae eum qui sciens falso utitur, tamquam reum facinoris astringant?
156Ambrosius Mediolanensis, De poenitentia, 16, 0491B (auctor 340-397)
Ita si misereamur, non fuscamur peccato alieno: sed redemptionem eius acquirimus nostrae gratiae; ut qualis erat puritas, perseveret.
157Ambrosius Mediolanensis, De poenitentia, 16, 0516B (auctor 340-397)
Oculi mei videbunt eam, et erit in conculcationem sicut tutum in via (Mich. VII, 8 et seq.) . Nec immerito, quoniam qui lapsu alieno gaudet, diaboli gaudet victoria.
158Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0770B (auctor 340-397)
Non enim suo magis lucro quam alieno detrimento pascitur.
159Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0778D (auctor 340-397)
Itaque humanitatem iudicant quae alieno periculo constant.
160Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0788C (auctor 340-397)
Hoc pauperi nemo tollat vestimentum; aut si tulerit, sol non occidat super despoliatum: eum ante restituat, ne peccatum pauperis feneratori possit ascribi; et non solum suo, sed etiam alieno incipiat laborare peccato.
161Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0792D (auctor 340-397)
90. Ergo cave ne alieno te obliges debito; ne hoc quoque vendidisse dicaris: ne si quid tibi, ut habet usus amicitiae, debitor dederit gratiae, te videatur emisse.
162Ambrosius Mediolanensis, De virginibus, 16, 0191B (auctor 340-397)
Cerneres trepidare carnificem, quasi ipse addictus fuisset: tremere percussoris dextram, pallere ora alieno timentis periculo, cum puella non timeret suo.
163Ambrosius Mediolanensis, De virginibus, 16, 0197B (auctor 340-397)
30. Vos vero, beatae virgines, quae talia tormenta potius quam ornamenta nescitis: quibus pudor sanctus verecunda suffusus ora, et bona castitas est decori: non humanis addictae oculis, alieno errore merita vestra pensatis.
164Ambrosius Mediolanensis, De virginitate, 16, 0274A (auctor 340-397)
Quibus ante praescripsit, ne quis huiusmodi averteretur iniuriis; multae enim in partus doloribus constitutae, coniugio se renuntiare dicunt: multi etiam matrimonii onera non ferentes, alieno ab uxore avertuntur affectu.
165Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0967C (auctor 340-397)
3. Ad haec igitur manum medicamenta mittamus, ut vulnera nostra curemus; ne si velimus dicere quod alios curare possimus, dicatur nobis: Medice, cura te ipsum (Luc. IV, 23) . Ergo quod etiam non medicis, sed vulgo quoque solet esse commune; ut medicinam pauci profiteantur, plurimi tamen remedia eius aliqua scire se dicant: vel quod medicorum pueri faciunt nos quoque alieno medicamento remedium indigentibus proferamus.
166Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0988C (auctor 340-397)
Quomodo tribuat, audi dicentem: Per omnes Ecclesias doceo. Peccator autem mutuatur, et non solvit (I Cor. VII, 17) . Vide divitem mutuantem, et non reddentem: pauperem accipientem, et continuo remunerantem, ne diutius in aere alieno sit.
167Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0989C (auctor 340-397)
Amen (Apoc. XXIV, 5) . 46. Est etiam mysticus iustus, qui miseretur et tribuit, qui omnia verba quae accepit a Patre dedit nobis, et peccatorum nostrorum nobis aera dimisit, et sanguinem suum pro nostris debitis solvit; ut non in fenore essemus alieno, sed in suo aere bonus creditor nos haberet.
168Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1128C (auctor 340-397)
81. Denique si istorum personam consideres, quos nulla divini cultus oblivio separavit, ut alieno Deo expanderent suas manus, atque aperire suas animas noluerint, intelliges quod in occultis suis non flagitia aliqua erant, sed ea quae essent innocentiae, continebant; quandoquidem morte afficiebantur pro Dei cultu, totaque die versabantur in morte: sicut et versabatur Paulus, qui ait: Quotidie morior per vestram gloriam (I Cor. XV, 31) . Et vere quotidie Paulus moriebatur secundum carnem, in ieiuniis, in naufragiis, in diversis periculis, in miseriis constitutus: sed non totus moriebatur.
169Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1177B (auctor 340-397)
Iste non solum deceptus non est alieno mendacio: sed fefellit suo, et fefellit ut occideret.
170Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0969C (auctor 340-397)
Etenim sub imperatoribus, qui alieno abstinent, qui resistunt cupiditati, ad solam detrahitur amittentis iniuriam, quod desiderium non movet auferentis.
171Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0988D (auctor 340-397)
Palaestini vero, ut qui eum non auderent lacessere, nec munitionis praerupta arduaque superare, tribum Iuda denuntiato adorsi urgere praelio, cum iusta referri cernerent, quod subditos sibi et tributarios perditum iri nequaquam verum et aequum atque ex usu videretur publico, pro alieno praesertim facinore: consulentes in medium, tradi sibi designatorem tanti flagitii postulaverunt, atque ita illis quod ab eo commissum, futurum sine noxa esset.
172Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0998B (auctor 340-397)
Fortior in suo corpore tentatur, infirmior in alieno.
173Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1036B (auctor 340-397)
Non, inquam, iniuria, sed verecundia, quod alieno consisto loco.
174Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1094A (auctor 340-397)
Non ille liber, qui curvatur ambitu; servit enim alieno imperio.
175Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1112A (auctor 340-397)
Timeo ne causam tuam alieno committas iudicio.
176Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1152B (auctor 340-397)
Incautius plerumque aliquid promitur, aliquid accipitur malevolentius, aliquid exit ambiguum: tum quia alieno examinanda iudicio, non pro nostra debemus magis, quam pro aliena opinione trutinare, et discutere omnes scrupulos malevolentiae.
177Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1171B (auctor 340-397)
Quos tamen nos in meliorem vocamus viam; ut malimus eos suis potius bonis, quam alieno vitio defendi.
178Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1212B (auctor 340-397)
Nemo enim gravius alieno condemnatur iudicio, quam insipiens suo, qui sibi auctor est malorum.
179Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 7, XVI; 10 (auctor 340-397)
Unde ait: (Vers. 12.) Si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis?
180Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 8, XVIII; 49 (auctor 340-397)
Et ideo sine ulla cursus alacritate, vestigiis in se saepe redeuntibus, invitus usui laborat alieno.
181Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 9, XIX; 91 (auctor 340-397)
II, 15) eos puto, qui de labore alieno vel simplicitate, foedi auctionatores quasdam nundinas aucupantur: aut quia oves eiiciuntur et boves, columbae iubentur auferri, populus videtur Iudaeus excludi; Ephraem enim sicut columba, quod eorum Dominus et successiones oderit et labores (Ose. VII, 11).
182Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1287A (auctor 340-397)
Exemplum accipe Apostolicum; Paulus enim in peccato flebat alieno, sicut ipse ait: Nam ex multa tribulatione et angustia cordis scripsi vobis per multas lacrymas (II Cor. II, 4) . Et cum ipse contristaretur, eos ipsos quos arguebat, contristari nolebat.
183Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0124A (auctor 340-397)
Siquidem mundi aestimatione volubilem, rotundum, ardentem, quibusdam incitatum motibus, sine sensu Deum conveniat intelligi, qui alieno, non suo motu feratur.
184Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0142D (auctor 340-397)
Suo enim utitur testimonio, non alieno suffragio.
185Ambrosius Mediolanensis, Sermones, 18, 0122A (auctor 340-397)
Et si in alieno fideles non fuistis, quod est uestrum, quis credet uobis (Ibid. XVI, 11, 12) ? Et abibunt isti in ambustionem aeternam; iusti autem in ultam aeternam (Matth. XXV, 46) . »
186Ambrosius Mediolanensis Incertus, Epistolae, 17, 0749D
De alieno malo os tuum non coinquines: numquam detrahas peccanti, sed condole: quod in aliis detrahis, in te potius pertimesce.
187Ambrosius Mediolanensis Incertus, Epistolae, 17, 0751A
Non auferas uni unde tribuas alteri; ne alieno spolio misericordem te ostendas: condemnat miseratio ista, non proficit.
188Amedeus Lausannensis, Homiliae de Maria Virginea Matre, 188, 1326C (auctor 1144-1159)
Optabat anathema esse a Christo pro fratribus (Rom. IX) , et aliorum suam reputans salutem, alieno quam suo damno magis affligebatur.
189Amedeus Lausannensis, Homiliae de Maria Virginea Matre, 188, 1345A (auctor 1144-1159)
Accedunt nihilominus ad eius vestigia, qui amaro sunt animo, moesti, egeni, afflicti, desolati, aere alieno obligati, quodque gravissimum est, viventes cum dedecoris nota respersi.
190Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 8; 15 (auctor c.330–c.391)
Haec taliaque ideo magis magisque crescebant, quod Constantius inpendio timidus [...] semper se ferri sperabat, ut Dionysius tyrannus ille Siciliae, qui ob hoc idem vitium et tonstrices docuit filias, ne cui alieno ora committeret leviganda, aedemque brevem, ubi cubitare sueverat, alta circumdedit fossa eamque ponte solubili superstravit, cuius disiectos asseres et axiculos secum in somnum abiens transferebat eosdemque compaginabat lucis initio processurus.
191Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 10; 2 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam in disceptando aliquotiens erat intempestivus, quid quisque iurgantium coleret, tempore alieno interrogans, tamen nulla eius definitio litis a vero dissonans repperitur nec argui umquam potuit ob religionem vel quodcumque aliud ab aequitatis recto tramite deviasse.
192Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 8, 10; 14 (auctor c.330–c.391)
Haec taliaque ideo magis magisque crescebant, quod Constantius impendio timidus et de vita sollicitus, semper se ferro peti sperabat, ut Dionysius tyrannus ille Siciliae, qui ob hoc idem vitium et tonstrices docuit filias, necui alieno ora committeret leviganda, aedemque brevem, ubi cubitare sueverat, alta circumdedit fossa eamque ponte solubili superstravit, cuius disiectos asseres et axiculos secum in somnum abiens transferebat, eosdemque compaginabat, lucis initio processurus.
193Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 10, 2; 3 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam in disceptando aliquotiens erat intempestivus, quid quisque iurgantium coleret, tempore alieno interrogans, tamen nulla eius definitio litis a vero dissonans reperitur, nec argui umquam potuit, ob religionem vel quodcumque aliud ab aequitatis recto tramite deviasse.
194Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0309D
Et si in alieno fideles non fuistis, quod verum est, quis dabit vobis?
195Anastasius IV, Epistolae et privilegia, 188, 1005C
Obeunte vero te nunc eiusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, de suo vel de alieno, si oportuerit, collegio, secundum Dei timorem et Beati benedicti Regulam, providerint eligendum.
196Anastasius IV, Epistolae et privilegia, 188, 1064C
Obeunte vero te nunc eiusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, vel suo vel de alieno, si potuerint, collegio, secundum Dominum et B. Benedicti Regulam praeviderint eligendum.
197Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0181A (auctor -c.895)
Verumtamen prudentis lectoris arbitrio derelinquimus quid horum magis placuerit, quoniam potius alieno sensui cedere quam contentionibus volumus deservire.
198Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0495C (auctor -c.895)
Notandum quoque est quod Elias in curru ascendisse legitur, ut videlicet aperte monstraretur, quia homo purus adiutorio egebat alieno.
199Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0321C (auctor -c.895)
« Fugit David in speluncam Odollam, ubi eum omnes fratres eius, et omnis domus patris eius visitaverunt et convenerunt ad eum omnes, qui erant in angustia constituti, et oppressi aere alieno, et amaro animo, et factus est eorum princeps.
200Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0321D (auctor -c.895)
Ubi fratres eius, id est apostoli, et domum patris eius, id est illi qui ex Synagoga in eum crediderant, venerunt ad illum, et convenerunt ad eum omnes qui erant in angustia constituti et oppressi aere alieno, hoc est quod ipse ad se venire invitans dixit: « Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego reficiam vos (Matth. XI) . » Caeterum omnes qui se agnoscunt in angustia constitutos vitiorum, nec habent latitudinem charitatis, et oppressi sunt aere alieno, hoc est, censu peccatorum, quem exsolvebant diabolo, quando exhibuerunt membra sua servire iniquitati ad iniquitatem: necesse est ut amaro sint animo, hoc est, ut digne poenitentiam gerant a delictis suis praeteritis, et venient ad David, ad desideratum videlicet nostrum, quatenus fiat eorum princeps, quia ipse est qui constitutus est a Deo iudex vivorum et mortuorum.
201Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0363D (auctor -c.895)
Cum autem a praepositis Ecclesiae huius saeculi potentes arguuntur, prius per quasdam similitudines velut de alieno negotio requirendi sunt.
202Anonymus, Aetna, 73; 5 (opus ca.50)
nec tu, terra, satis: speculantur numina divom nec metuunt oculos alieno admittere caelo.
203Anonymus, Aetna, 569; 2 (opus ca.50)
nunc iuvat Ogygiis circumdata moenia Thebis cernere: quae fratres, ille impiger, ille canorus. . . . condere, felicesque alieno intersumus aevo.
204Anonymus, Ruodlieb, VII; 54 (opus ca. 1030)
Non debet mulier sic esse procax, neque sed vir, Et presente viro ludat decet haut alieno.
205Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 625 (opus c.400?)
QVAMVIS ALIENO V. L. (R) aliquis cadens.
206Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, III; 798 (opus c.400?)
ALIENO IN L. T. (aR) scilicet sumus (a) nos.
207Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IX; 1754 (opus c.400?)
ALIENO (A) sed etiam.
208Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, X; 583 (opus c.400?)
ALIENO GVRGITE (a) id est miti, quia in ortu rapidus es.
209Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 10, 10; 166 (opus c.400)
ALIENO GVRGITE id est peregrino.
210Anonymus, Asclepius, p1, 13; 16 (opus c.300)
Haec itaque sine alieno conceptu est sola generabilis.
211Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p13, 10, 293; 128 (opus c.400)
ETHIOPVMQ • GERIS ALIENO GVRGITE peregrino uel eo quod in certo tempore.
212Anonymus, Periochae Livii, 6; 3 (opus fl.c.350)
M. Manlius, qui Capitolium a Gallis defenderat, cum obstrictos aere alieno liberaret, nexos exsolueret, crimine adfectati regni damnatus de saxo deiectus est.
213Anonymus, Periochae Livii, 74; 11 (opus fl.c.350)
Cum aere alieno pressa esset ciuitas, A. Sempronius Asellio praetor, quoniam secundum debitores ius dicebat, ab his qui faenerabant in foro occisus est.
214Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis codicum Cluniacensis 498 et Ambrosiani C 29, p4; 6
Deiotarus enim, trahens apud Caesarem suspicionem quod ob dolorem amissi regni alieno animo esset affectus, purgandi sui gratia legatos miserat Romam Hieram et Blesamium et Artigonum, quibus servum suum Fidippum medicum adiunxerat: quem a pedibus legatorum criminans regem Castor nepos idemque accusator abduxit.
215Anonymus, Vita Caecilii Cypriani [CSEL], 1; 3
et imparem me esse confiteor ad proferendum digne pro meritorum honore sermonem, nec posse sic prosequi facta tam grandia, ut quanta sunt tanta uideantur: nisi quod numerositas gloriosa sibimet ipsa sufficiens alieno praeconio non eget.
216Anonymus, Aurea gemma oxonensis, 1, 20; 10
Ceteris autem licet simiplicibus, scilicet quia unius professionis sunt mecum, nisi obstinato animo contendant, benigne respondeo; malo enim cum Gregorio alieno intellectui salva fide cedere quam contentionibus deservire.
217Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 2; 158
Denique collectis equitum peditumque catervis Undique non paucis alieno robore freta Gens Brixiana plagam, qua fines Mura coercet, Pergameam aggreditur, cupiens superare Paluscum.
218Anonymus, Chronicon Parmense, Parmense; 660
Et tunc fuit ordinatum per commune Parme quod dacium solveretur ducentibus blavam de alieno episcopatu sedecim imperiales de stario furmenti, et octo imperiales de stario cuiuslibet alterius blaudi; et ob hoc stabant notarii pro communi in comarchis, qui faciebant publica instrumenta de dicto blaudo conducto de alieno episcopatu; et eciam fuit ordinatum quod quilibet habens valimentum ccc librarum, mutuaret communi xx solidos imperiales pro dicto dacio solvendo, et ut melius blaudum haberetur pro subscidio populi Parme.
219Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 9; 11
de reliquo in excelso et circumspice totam in circuitu regionem et vide, quod populos tibi domesticos, in quantum tue magnitudinis depressione hostilis propellator elidat, quantaque terrarum amenitas, quanta urbium pulchritudo, in quibus itaque singulari eminencia tu precellis,in quantam tuam tuorumque pressuram, nisi forsan tu ante tempus occurras, in desolacionem et solitudinem ab alieno sit, ad quem de hiis non pertinet, redditura.
220Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 27; 17
Querebat insuper, o dilecta, dilectus tua labia gratiosa, in quibus ut audio certare videntur lilia mixta rosis, maris alicuius osculis non contingi, longe fieri ab amplexibus corpus tuum, capitis velari cesariem et absque tactu quolibet alieno, pomis inconcussis similia, ubera tua gemella, ne compressione mollescant, cum duritatis integritate tenelle, sub velamento pudice vestis, honeste mentis et casti pectoris occultari.
221Anonymus, Formularium florentinum artis notariae, 29; 1
Vel ita breviter: talis, sanus mente, eger corpore, vel talis sanus mente et corpore, si contingerit ipsum mori, dedit mandatum liberum et expeditum, et plenam et liberam potestatem et licentiam concessit et dedit tali, vendendi, pignorandi, alias seu obligandi tale quid, et debet nominari per fines, vel [super] bonis et rebus suis mobilibus et inmobilibus, ubicunque sunt vel exstant, per loca, nomina et vocabula, cum eorum confinibus, post obitum et decessum predicti I., sicut ei melius visum fuerit et placuerit, pro solvenda dote et donatione uxori sue M., et pro solvendo debito seu debitis, et ere alieno, quod alicui dare tenebatur, et ad confirmationem huius mandati et contractus, dedit et tradidit ei ipsorum bonorum et rerum possessionem, et cetera, ut supra.
222Anonymus, Formularium florentinum artis notariae, 160; 2
Quoniam ex oratione divi Se[ve]ri predia rustica vel urbana minorum, sine decreti interpositione, et nisi causa congnita et inspecta, inminente ere alieno, destrahi prohibetur, idcirco M. filius I., tutor vel mundualdus I. pupilli, vel talis pupille et filie quondam I., fratris eius, tanquam innocens tutor vel mundualdus eius res et bona recte administrans, inminente sibi ere alieno, et quidem paterno debito usurario, quod in veritate debetur tali creditori paterno, et quod debetur I. matri ipsius pupilli pro dote, donatione et ratione sua que est librarum tot, causa quidem congnita et inspecta, et decreto legittime a tali iudice ordinario interposito, autoritate ipsius iudicis et talis curie, si in curia fuerit, se et suos heredes, proprio et privato suo nomine, et tutorio nomine, et utroque modo et iure et nomine in solidum obligando, per hoc venditionis instrumentum, iure tali vendidit, dedit, tradidit et concessit tali et cetera; ut supra in venditione de pupillo promictat sic.
223Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 242
Dubitabat siquidem ea, quae tanto labore acquisiverat, tam recenter alieno regimini intus Graecorum multiplices dolos relinquere; at contra ipse sibi, et suae fidei puritate prosus alienum videbatur in tanta necessitate Domino suo roganti non subvenire.
224Anonymus, Statuta Comunis Mergotii, 1, 11; 1
Item statuerunt et ordinaverunt quod nulla persona de Mergotio nec de Brachio non debeat colligere herbam in alieno campo seminato in territorio de Mergotio nec de Brachio, nec aliqua alia persona; et qui contra fecerit solvat qualibet vice pro banno soldum unum imperialem; et quilibet fidedig[nus] possit accusare.
225Anonymus, Statuta Comunis Mergotii, 1, 51; 1
Item statuerunt et ordinaverunt quod nulla persona, cuiuscumque conditionis existat, non possit facere calchariam supra territorio Mergotii, nisi faceret venire, vel conducere, ligna ab alieno territorio, et eo casu possit facere calcariam, et teneatur, dare comuni de Mergotio, pro qualibet calcaria, soldos quadraginta imperiales pro coctura lapidum; et si oporteret comuni et vicinis, teneatur vendere de dicta calcina soldos quatuor pro centonario, salvo si dicta calcina pro utendo totam pro eius usu, et quod de ipsa non vendent.
226Anonymus, Statuta insule et ripperie Horte, 1, 20; 4
X. imperialium, si vero capra cuiuscumque inventa fuerit in vinea seu clauso alieno dominus dicte capre solvat pro qualibet soldum unum imperialium.
227Anonymus, Statuta insule et ripperie Horte, 1, 20; 7
Si quis buscaverit in alieno buscho cum copia bovum solvat soldos duos imperialium et si cum fuxo solvat imperiales .
228Anonymus, Statuta insule et ripperie Horte, 1, 28; 1
ITEM quod nullus vendat vinum post sonum campane, nisi ad portandum extra tabernam in vaxe alieno, qui vero contrafecerit solvat soldos decem imperialium, bibens vinum predictum vel emens solvat soldos decem imperialium, exceptis iacentibus in ipsa taberna.
229Anonymus, Statuta insule et ripperie Horte, 1, 95; 4
Et hoc sub pena soldorum quinque imperialium pro qualibet planta quam quilibet plantare omisserit quolibet anno, quousque presenti ordinationi nostre per nos derogatum non fuerit nostre camere applicandorum, inhibentes ne quisquam audeat aliquam ex predictis plantis plantantam de alieno predio, invito domino, exportare, sub pena soldorum .
230Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 15; 157 (opus c.1165)
Denique collectis equitum peditumque catervis Undique non paucis alieno robore freta Gens Brixiana plagam, qua fines Mura coercet, Pergameam aggreditur, cupiens superare Paluscum.
231Anonymus, Disputatio Maioricae, 167; 834
In alieno occulo vos cognoscitis festucam, in vestris autem trabem non videtis.
232Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 220 (opus c.1050)
Innuit ille, domus comes ut properet leopardus Accelerare, palatinam quod condecet aulam: Castos paneficos, fartores ac ciniflones, Potio quo fiat vel quis cristallica promat, Quis pincerna domus, dapifer, nec prodigus ullus (Nullus tam parcus, quin prodigus ex alieno).
233Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p2, 13; 61
Ad illud: „Omnes deposiciones sunt singulares, et tales eciam cum fama non probant", respondeo: Videatur super hoc questio talis: Utrum aliquis in crimine heresis possit condempnari per famam et plures testes singulares, quorum testimonia in substancia facti conveniunt; et illa testimonia sunt de visu unius, de auditu proprio, de auditu alieno ut eorum, quorum auctores recipiuntur, ut sunt magistri secte.
234Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p2, 13; 86
Nota secundum Gwil(helmum) testimonium de auditu est dupliciter: Vel de auditu proprio – hic auditus probat; vel alieno – distingue: vel de auditu illius, cuius auctor non repellitur – sic adhuc probat; vel cuius auctor repellitur – sic non probat, ut si aliquis audivit ab infantibus, non potest aliquid probare per illa, quia auctor repellitur.
235Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p2, 13; 95
Sed hoc apparet in presenti negocio: Quidam de visu, quidam de auditu proprio, quidam de auditu alieno, cuius auctor a testimonio non repellitur, cuius auditum signa dicta et deposita ac communis fama divulgavit.
236Anonymus, Pro clericorum conubio, 1; 38
Sanctus etiam Leo in epistola quam episcopis per universas provincias institutis mittit, premonet, ut sicut non suo, ita non alieno nomine aliquis clericorum exercere foenus attemptet.
237Anonymus, Pro clericorum conubio, 1; 93
Unde fit de villa ad villam contra statuta canonum et decreta patrum illa frequens sacerdotum transmutatio, sicut enim, ut ait apostolus, mulier vivente marito adultera iudicatur, si fuerit cum alio viro, ita ecclesia presbytero sibi iure concesso, si eum iniuste reprobabit, adultera est, si conmittatur eo vivente alieno presbytero.
238Anonymus, Vita Aridii abbatis Lemovicini, 581; 261
Sed vir beatissimus miseratione motus, solita pietate promptus allevans eum supra vehiculum, quod sedere consueverat, regimine ducitur alieno.
239Anonymus, Vita Desiderii Cadurcae urbis episcopi, 563; 370
Sicque factum est, ut quae alieno ducatu cum labore venerat inpingendo, proprio iam arbitrio, visu recepto, gaudens rediret ad domum.
240Anonymus, Vita Ermenlandi abbatis Antrensis, 6, 25; 3
At ubi eum ante sepulchrum eius posuit, gressum, quem humana subtraxerat condicio, confessoris opitulatio reddidit, et sic gressus claudo restituitur, qui fuerat ab ipsis cunabulis pedum offitio privatus; et qui alieno adiutorio evectus ad eius sepulchrum fuerat, intercedente beato confessore, proprii gressus virtute est reversus ad sua.
241Anonymus, Vita Faronis episcopi Meldensis, 190, 79; 4
Super quo tactus spirita misericordiae electissimus Dei Faro, innocens quasi nocens in debito reddendo apparere voluit pro eo, et liberator causa caritatis pro Deo accessit quasi reus pro reo, et debitor proximus pro extraneo stetit quasi accusatus in iudicio, ne ferveret lex sine misericordia in proximo, attendens exemplum de Christo, qui mulierem deprehensam in adulterio non condemnavit ore alieno, sed potius dimisit misertus ei.
242Anonymus, Vita Fidoli abbatis Trecensis, 428; 4
Is itaque ex Arvernis urbi incola, ad Theodorico quondam rege agmina Francorum impetu iuvenis captivitate direptus, ad privatam sedem alieno imperio omnes detractis, tamen patriae, praeelectus a Deo ad dominandum sibi in Tricassino urbis, praedestinatione divina ipsum manifestum est pervenisse.
243Anonymus, Vita Fursei abbatis Latiniacensis et de Fuilano, 16; 134
Tunc se alieno crimini obvium tulit, ut ab eis flagellum averteret, quod timebant.
244Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 21; 46
Fiant nati eorum in interitum; ergo cum ad mediam aetatem perveniant, stupor ac dementia eos adprehendant, ita ut alieno aere oppressi, ignominiam suam agnoscant conversi, impleaturque in eis prophetia psalmigraphi dicentis: Convertetur dolor eius in caput eius, et in verticem ipsius iniquitas eius descendet'.
245Anonymus, Vita Liutbirgae virginis, p1, 23; 4 (opus c.870)
Si occultorum omnium cognitori vita eius complacuit, mortalium aspectibus nulli nisi male volentium, ut aestimo, in aliquo veritatis iure displicuit, et nisi livore stimulatus invidiae, malitiae solummodo dente florentem virtutibus vitem decerpere, et qui semetipsum alieno vulnere necare contenderet.
246Anonymus, Vita Willibrordi, 28; 1
Quaedam vero mulier paralitica, VII annis magnis cruciata doloribus, in tantum grassante in eadem cotidiana infirmitate, ut omni officio membrorum destituta alieno utebatur ministerio; in solo tantummodo pectusculo vix anchelans spiritus suspiria fessa retraxit.
247Anonymus, Vitae Audomari Bertini Winnoci, 776, 9; 92
Tunc concio populorum adstantium, intuentes hoc signum in iuvene declaratum, quod ab ipsis infantie cunabulis luminum diu sibi negatum admiserat officium, erecta ad celos oculorum acie, communi lamentatione orant Dominum, ut in ea immensum potentie sue mirabiliter declararet miraculum et in loco negatorum luminum clementia Dei apertum ostenderet inditium et Dei pietate conditoris omnium alieno redderetur officio videntium, quatinus virorum ac mulierum presentialiter illic adstantium vere agnoscerent Dei cunctipotentis filium, et sanitatem omnium suum esse arbitrium turba crederet fidelium.
248Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, 16, 8; 3
Cumque urgueret cogitationem inlata severitas, crebro frontem signo crucis armans atque orans, intra se ait, melius esse ferocitatem bestiarum absque alieno peccato, quam hominum rabiem sustinere cum damna animarum.
249Anonymus, Vitae Landiberti episcopi Traiectensis, 410, 5; 3
Mactabat omni die holocaustum Domino non ex pecore alieno, sed ex corpore proprio.
250Anonymus, Vitae sancti Bonifatii archiepiscopi Moguntini, 62; 27
Taliter ergo vir iste edificabat et coessentibus sibi taliter edificare suadebat, et non sicut plerique nostri temporis architecti, qui, vacantes in hac parte ocio, alieno autem insistentes negocio, infirmas et ruinosas faciunt structuras, satis imperiose iubentes, sed nimis delicate viventes, morem videlicet pigri et inutilis agricole imitantes, qui dormiens et dissolutus alteri committit aratrum.
251Anonymus, Rhetorica ad Herennium, 2, 8; 3 (auctor fl.ca.1150)
In praeterito tempore oportet considerare, ubi fuerit, ubi visus sit, quicum visus sit, num quid appararit, num quem convenerit, num quid dixerit, num quid habuerit de consciis, de adiutoribus, de adiumentis; num quo in loco praeter consuetudinem fuerit aut alieno tempore.
252Anonymus, Rhetorica ad Herennium, 2, 26; 5 (auctor fl.ca.1150)
Si causa in hominem conferetur, quaerendum erit primum, potueritne tantum, quantum reus demonstrabit, is, in quem causa conferetur: et, quone modo aut honeste aut sine periculo potuerit obsisti; si maxime ita sit, num ea re concedi reo conveniat, quod alieno inductu fecerit.
253Anonymus, Rhetorica ad Herennium, 4, 12; 4 (auctor fl.ca.1150)
Atque in aliis maleficiis ad singulos aut ad paucos ex alieno peccato iniuria pervenit: huius sceleris qui sunt adfines, uno consilio universis civibus atrocissimas calamitates machinantur.
254Anonymus Rapularius, Rapularius, p5; 74
Quia sepe onerati ere alieno creditarum pecuniarum, quas in luxuria consumebant, vite parentum insidiantur.
255Anonymus Rapularius, Rapularius, p5; 229
Quotlibet illorum non alieno, sed tantum suo vult usui mancipari.
256Anonymus Rapularius, Rapularius, 100; 526
In alieno habitamus, in alieno edificamus.
257Anselmus Cantuariensis, Cur Deus homo, 158, 0385A (auctor 1033-1109)
ANS. Unde tibi videtur accidere singularis illa laetitia de alieno casu?
258Anselmus Cantuariensis, Cur Deus homo, 158, 0385A (auctor 1033-1109)
ANS. Si ergo hanc certitudinem nullus haberet, non esset unde ullus de alieno damno gauderet.
259Anselmus Cantuariensis, Cur Deus homo, 158, 0385B (auctor 1033-1109)
ANS. Ergo si plures erunt quam reprobi angeli nullus poterit aut debebit scire se non esse ibi assumptum, nisi pro alieno casu.
260Anselmus Cantuariensis, Cur Deus homo, 158, 0430D (auctor 1033-1109)
Aliter enim in dignitatem quam habituri erant non possunt restitui, quoniam sine alieno auxilio per potestatem suam quam acceperant stetissent in veritate, si non peccassent.
261Anselmus Cantuariensis, De fide trinitatis, 158, 0261B (auctor 1033-1109)
Denique quoniam inter fidem et speciem intellectum, quem in hac vita capimus, esse medium intelligo, quanto aliquis ad illum proficit, tanto eum propinquare speciei (ad quam omnes anhelamus) existimo. Hac igitur ergo consideratione, licet sim homo parvae nimis scientiae, confortatus, ad eorum quae credimus, rationem intuendam, quantum superna gratia mihi dare dignatur, aliquando conor assurgere, et cum aliquid quod prius non videbam reperio, id aliis libenter aperio; quatenus quid secure tenere debeam, alieno discam iudicio.
262Anselmus Cantuariensis, Dialogus de casu Diaboli, 158, 0354B (auctor 1033-1109)
DISC. Ita quidem consequi negare nequeo; sed hoc saepe non solum sine inconvenientia, sed et laudabiliter et superna gratia fieri cognoscitur: multoties enim ut pauca de incommodis iustorum commemorem, quanto quis iustior est, tanto maiore doloris compassione de alieno casu afficitur.
263Anselmus Cantuariensis, Exhortatio ad contemptum temporalium et desiderium aeternorum, 158, 0683A (auctor 1033-1109)
Discerne te tuo non alieno iudicio.
264Anselmus Cantuariensis, Exhortatio ad contemptum temporalium et desiderium aeternorum, 158, 0683C (auctor 1033-1109)
Alienam vitam non laceres, de malo alieno os tuum non coinquines; non detrahas peccanti, sed condole.
265Anselmus Cantuariensis, Orationes, 158, 0859C (auctor 1033-1109)
Quem alium enim dirigam intercessorem pro me tibi, nescio nisi hunc, qui est propitiatio pro peccatis nostris (I Ioan. II, 2) , qui sedet ad dexteram tuam interpellans pro nobis (Hebr. VII, 25) . Ecce advocatus meus apud te Deum et Patrem: ecce Pontifex summus, qui non eget alieno expiari sanguine, quia proprio refulget perfusus cruore.
266Anselmus Cantuariensis, Sermo de passione Domini, 158, 0676A (auctor 1033-1109)
Accipe quod tuum est, fac de servo tuo quod tibi placet; non debeo tibi auferre ius tuum, non debeo dare alieno domino servum tuum: ius tuum anima mea est, servus tuus corpus meum est; ius tuum fecisti animam meam, quando pro ea posuisti animam tuam; servum tuum fecisti corpus meum, quando pro eo tradidisti corpus tuum in mortem.
267Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p4; 22 (auctor fl.1054)
Et sunt quibus est dicere, in eodem hoc opere alieno quam meo sufragio laborasse, sicque opus nostrum tandem inscribi meum.
268Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p4; 29 (auctor fl.1054)
Aliis vero, magister et domine, preceptor mi inclite, patrone egregie, coram tui iudicii moderamine nunc dum vivimus mecum esto venire, sicque, quid possit uterque, recto ut assoles iudicio iudicare vel sic percipere, nostro quam alieno nostrum hoc opus fore dignum titulo et labori meo quam alieno ascribendum stilo, ut, cum vita disponente vitam exiemus quandoque, opus nostrum unicum, laborem quidem maximum, aliis desinant ascribere et atribuere illis quos nil atinuerit.
269Anselmus Laudunensis, Enarrationes in Cantica canticorum, 162, 1189B (auctor -1117)
Dicuntur amici sponsi, velut sancti angeli et perfectiores, ut apostoli, qui sponsum adiuvant ut amicam suam retineat, commonentes et adiuvantes Ecclesiam, ne ipsa cum alieno fornicetur, sed soli Deo adhaereat.
270Anselmus Laudunensis, Ennarrationes in Matthaeum, 162, 1393D (auctor -1117)
Adultera, per infidelitatem a Christo recedens, qui verus sponsus est, et diabolo, quasi alieno viro adhaerens.
271Anselmus Laudunensis, Ennarrationes in Matthaeum, 162, 1459B (auctor -1117)
Postea deridendo eos subiungunt: Ne forte non, quia quisque pro se rationem reddet, nec alieno testimonio iuvatur quis apud Dominum, cui secreta patent, et vix quisque sibi sufficit, ut ei testimonium perhibeat conscientia sua.
272Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola ad Galatas, 114, 0586B (auctor -1117)
Non inquinatur quis alieno peccato.
273Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola I B. Petri, 114, 0681D (auctor -1117)
Malitia malo delectatur alieno.
274Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola II ad Corinthios, 114, 0552A (auctor -1117)
Quae quia occulta, non est subiecta alieno iudicio, et ideo nullus praesumat contra eam vel cogitare, vel proferre sententiam.
275Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0393B (auctor -1117)
Et hoc non sufficit, quia et homo mendax est qui non habet de proprio, sed ab alieno coepit, id est a diabolo, ideo addidit: Et pater ipsius.
276Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0399C (auctor -1117)
Sed sicut Petrus laudatur de alieno: Beatus es, Simon Bariona, quia Pater revelavit tibi, culpatur de suo.
277Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Lucam, 114, 0315B (auctor -1117)
VERS. 12. - Et si in alieno.
278Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Lucam, 114, 0318A (auctor -1117)
Apostoli qui in alieno et in minimo, id est in terrenorum contemptu fuerant fideles, in suo et maiori fidem postulant augeri, ut qui ex fide iam habent exordia virtutis, in eadem proficiant, donec ad perfectionem veniant.
279Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Matthaeum, 114, 0164C (auctor -1117)
Quia quisque pro se rationem reddet, nec alieno testimonio iuvatur quis apud Deum, cui secreta patent, et vix sibi quisque sufficit ut ei perhibeat testimonium conscientia sua.
280Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Deuteronomii, 113, 0479A (auctor -1117)
VERS. 20. - Sed alieno.
281Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Ecclesiasticus, 113, 1214C (auctor -1117)
Quasi: Qui alieno delectaris hospitio, redi ad propria, et de labore tuo te et alios pasce.
282Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Ecclesiasticus, 113, 1223A (auctor -1117)
Stultum est enim otiari, et de alieno labore mercedem quaerere.
283Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Exodus, 113, 0246C (auctor -1117)
Non dixit, Quia Deus mihi loquitur quid agere debeam, quomodo ab homine consilium accipiam, et ab homine gentili, alieno a populo Dei?
284Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber I Regum, 113, 0560A (auctor -1117)
VERS. 2. - Aere alieno.
285Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Iob, 113, 0769C (auctor -1117)
» (Ibid.) Mens invidi cum de bono alieno affligitur, de radio solis obscuratur.
286Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Iob, 113, 0772A (auctor -1117)
Hanc in abundantia ingreditur, qui post congesta huius vitae opera, huic mutabilitati plene mortuus, in secreto veri luminis occultatur, sicut triticum: quia iusti in alieno tempore percussiones sentiunt, sed in suo, ut grana, in horreum intrant.
287Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Iob, 113, 0821C (auctor -1117)
» Vulneratur anima iustorum, cum fides infirmorum turbatur; clamat autem, dum alieno lapsu tabescit.
288Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Leviticus, 113, 0329A (auctor -1117)
Unde sequitur exercitum, expectans cadavera mortuorum: non debet enim alieno luctu pasci, qui dat operam contemplationi.
289Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Leviticus, 113, 0351A (auctor -1117)
Id est, ne ulciscendi libidine rapiaris dum arguis, ut laetari vel consolari velis de alieno malo, sed potius consulere illi quem arguis.
290Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Numeri, 113, 0446C (auctor -1117)
Tropologice vero mulieri, id est, piae intentioni, per bonam actionem, cui voluerit, licet se coniungere labori, sic tamen ut pietatem et religionem in omnibus conservet, ne operis sui pro quo aeternae haereditatis possessionem sperat, detrimentum patiatur, si alieno, id est terreno se coniunxerit.
291Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Psalmorum, 113, 0888D (auctor -1117)
Quasi exterioribus, si causa iustitiae fuerit fidelis, interiorem fidem adiiciet ille, quem non cognoscens timuit; unde: quis non dabit ei quae sua sunt, qui in alieno fidelis fuit?
292Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Psalmorum, 113, 0983D (auctor -1117)
Proselyti, id est, advenae, qui non cives, sed alieno animo subintrant, et inventa occasione nocendi se ostendunt.
293Anselmus Lucensis, Collectio canonica, 149, 0490D (auctor 1073-1085)
15. Quod alieno errore maculatus, vel a suo proposito
294Anselmus Lucensis, Collectio canonica, 149, 0491D (auctor 1073-1085)
36. Ut accusatus episcopus alieno iudice non constringatur,
295Anselmus Lucensis, Collectio canonica, 149, 0524C (auctor 1073-1085)
nupserit alieno.
296Anselmus Lucensis, Contra Guibertum antipapam, 149, 0451B (auctor 1073-1085)
Hinc autem dictum est: Non resistamus malo (Matth. V) , ne nos vindicta delectet, quae alieno malo animum pascit, non ut et correctionem hominum negligamus; unde nec reus mortis alienae qui cum suae possessioni muros circumduxerit, aliquis ex ipsorum casu percussus intereat: Neque enim reus est Christianus, si bos eius aliquem feriendo, vel equus calcitrando aliquem occidat, aut ideo non debent Christiani boves habere cornua, aut equus ungulas, aut dentes canis.
297Anselmus Lucensis, Contra Wibertum, 40; 74 (auctor 1036-1086)
Hinc autem dictum est: 'Non resistamus malo', ne nos vindicta delectet, quae alieno malo animum pascit, non ut correctionem hominum neglegamus.
298Apuleius, Apologia, 3; 7 (auctor c.125–c.180)
quae etsi possunt ab his utiliter blaterata ob mercedem et auctoramento impudentiae depensa haberi, iam concesso quodam more rabulis id genus, quo ferme solent linguae suae uirus alieno dolori locare, tamen uel mea causa paucis refellenda sunt, ne is, qui sedulo laboro ut ne quid maculae aut inhonestamenti in me admittam, uidear cuipiam, si quid ex friuolis praeteriero, id agnouisse potius quam contempsisse.
299Apuleius, Apologia, 53, 26; 16 (auctor c.125–c.180)
magicae res in eo occultabantur: eo neglegentius adseruabam, sed enim libere scrutandum et inspiciendum, si liberet, etiam auferendum temere exponebam, alienae custodiae commendabam, alieno arbitrio permittebam.
300Apuleius, Metamorphoses, 7, 11; 10 (auctor c.125–c.180)
Re vera ludis dei alieno corio.
301Aquila Romanus, De figuris, p1; 22 (auctor fl.c.275)
Quid cum alieno?
302Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 2; 141 (auctor fl.330)
Forte dies epulis multos sociauerat unis, Publica conductis qui uectigalia lucris Professi rapiunt alieno nomine praedam.
303Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 4; 95 (auctor fl.330)
Sed tertius ille refodit Et domino reddit tali cum uoce talentum: Quod scirem domino memet seruire seuero, Qui meteres segetes alieno semine cretas, Extimui, argentumque tuum concredere terrae Malui, quod saluum semper tibi reddere possem.
304Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0175A
Forte dies epulis multos sociaverat una, Publica conductis qui vectigalia lucris Professi, rapiunt alieno nomine praedam.
305Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0301A
Sed tertius ille refodit, Et domino reddit tali cum voce talentum: Quod scirem, domino memet servire severo, Qui meteret segetes alieno semine cretas, Extimui, argentumque tuum concredere terrae Malui, quod salvum semper tibi reddere possem.
306Arator, De actibus apostolorum, 68, 0139B
Angelus adveniens tenebrosa volumina noctis Reppulit, et subito micuerunt antra sereno, Erumpensque dies alieno tempore sanctos Ad templum facit ire viros, sed, cardine fixo, Irrita signato custodia permanet antro, Stansque suis foribus, vallante crepidine, carcer Clausus apostolicis vestigia pandit aperta Gressibus, et vigiles illudit ianua fallax.
307Arator, De actibus apostolorum, 68, 0158A
Plebs cuncta per illam Coepit stare viam, multisque supervenit ampla Unius languore salus, tactoque liquore, Expulit exclusi sua mox contagia morbi, Fonte lavans animas, alieno robore firmas.
308Arnobius Afer, Adversus nationes [CSEL], 1, 6; 3 (auctor -c.327)
nam cum hominum uis tanta magisteriis eius acceperimus ac legibus, malum malo rependi non oportere, iniuriam perpeti quam inrogare esse praestantius, suum potius fundere quam alieno polluere manus et conscientiam cruore habet a Christo beneficium iamdudum orbis ingratus, per quem feritatis mollita est rabies atque hostiles manus cohibere a sanguine cognati animantis occepit.
309Arnobius Afer, Adversus nationes [CSEL], 2, 61; 1 (auctor -c.327)
quid est † inquit uobis inuestigare, conquirere, quisnam hominem fecerit, animarum origo quae sit, quis malorum excogitauerit causas, orbe sit sol amplior an pedis unius latitudine metiatur, alieno ex lumine an propriis luceat fulgoribus luna?
310Arnobius Afer, Disputationes adversus gentes, 5, 0729A
Nam cum hominum vis tanta magisteriis eius acceperimus ac legibus, malum malo rependi non oportere, iniuriam perpeti quam irrogare esse praestantius; suum potius fundere, quam alieno polluere manus et conscientiam cruore: habet a Christo beneficium iamdudum orbis ingratus, per quem feritatis mollita est rabies, atque hostiles manus cohibere a sanguine cognati animantis occoepit.
311Arnobius Afer, Disputationes adversus gentes, 5, 0907A
alieno ex lumine, an propriis luceat fulgoribus luna?
312Arnobius iunior, Commentarii in Psalmos, 53, 0485A (auctor fl.460)
Et sive pro igne alieno, sive pro superbia contra Moysen usa, aperta est terra, et deglutivit eos viventes.
313Arnoldus Emmerammensis, De miraculis et memoria Emmerammi, 141, 1062C
Tunc petito pariter et praestito baculo, quia propter nutantem gressum opus erat alieno sustentaculo, crucifixi ob amorem et spem Redemptoris, pro quo effusus est martyrum sanguis, accepit crucem, per quam credimus et scimus humano generi datam fidei lucem, sicque praevius multitudinis dux perrexit ad Sanctum Petrum, se cum novella sanitate praesentans episcopali sedi, ut et plures contingeret interesse gaudio communi, et ipse implere videretur quod Dominus in Evangelio dicit: Ite, ostendite vos sacerdotibus.
314Arnulfus, Tractatus de schismate orto post Honori II decessum, 201, 0188D (auctor fl. 1147)
Invenisti, Girarde, hominem de alieno munificum, sed si rei fructum diligenter attendas, dum tibi rescribuntur maxima, minima recepisti.
315Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0032D (auctor 1110-1184)
nunquid reatus abbatis, aut depositio potuit eos aere alieno quod contraxerant, fideque super ipso praestita liberare?
316Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0123D (auctor 1110-1184)
De vultu itaque vestro iudicium meum prodiit, et causam meam necessitas et inopia peroravit, dum in me et profectum provectae senectutis attenditis, et aeri alieno copiam non suppetere facultatis.
317Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0126B (auctor 1110-1184)
Quia vero multis impeditus libere demigrare non poteram, consilio et admonitione domini Petri cardinalis legati vestri promisit mihi dominus rex Angliae copiam regalis auxilii quo aere alieno, quod me maxime detinet, liberari possem et ad sustentationem meam quocunque me verterem de bonis episcopalibus, quae studio etiam meo copiose noviter acquisita sunt, perpetuo beneficio communiri.
318Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0140D (auctor 1110-1184)
Quod iam eo usque processit ut maior procurator regis, Willelmus scilicet filius Radulfi, nuper me omnibus reditibus meis et civitate mea et ipsa etiam episcopali sede privaverit, et per alienas domos cum pane alieno per decem circiter dies compulit oberrare.
319Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0144B (auctor 1110-1184)
Est apud vos Henricus quidam, qui de terra et episcopatu meo ortus, ab alieno episcopo inordinate ad ordines, quos habuit, promotus est.
320Arnulfus Mediolanensis, Gesta archiepiscoporum Mediolanensium, 147, 0300B (auctor 1077-1079)
Laudenses vero exigui numero, sed truces animo, opibus angusti, viribus honusti, nunc suo nunc alieno se dampno defendunt.
321Arnulfus Mediolanensis, Liber gestorum recentium, 3, 7; 12 (auctor c.1000-c.1077)
Laudenses vero exigui numero, set truces animo, opibus angusti, viribus honusti, nunc suo nunc alieno se dampno defendunt.
322Arnulfus Mediolanensis, Liber gestorum recentium, 145, 6; 18 (auctor 1000-1077)
Laudenses vero exigui numero, set truces animo, opibus angusti, viribus honusti, nunc suo nunc alieno se dampno defendunt.
323Arnulfus Sagiensis, Invectiva, 32; 257 (auctor -c.1184)
Invenisti, Girarde, hominem de alieno munificum, sed si rei fructum diligenter attendas, dum tibi rescribuntur maxima, minima recepisti.
324Athanasius Alexandrinus Evagrius Antiochensi, Vita B. Antonii abbatis, 73, 0136D
Graeci studia transmarina sectentur, et in alieno orbe constitutos, inanium litterarum quaerant magistros; nobis vero nulla proficiscendi, nulla transfretandi fluctus necessitas imminet, in omni sede terrarum constituta sunt regna coelorum.
325Atto Vercellensis, Capitulare, 134, 0033D (auctor 925–961)
Quod si ita se veritas habet, quia grave nimis, et procul nimis est a sacerdotis officio, pretium de terra concessa putredini quaerere, et de alieno velle facere luctu compendium; ab hac se patratione fraternitas vestra contineat, et molesta ei de caetero non existat.
326Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0751C (auctor 925–961)
Quia vero haec vera, manifestum ex eo quod pontifex in interioribus velaminis constitutus est, intrat enim sanguine aspersus, proprio, non alieno, sicut pontifices priores, qui sanguine vaccae rubrae aspergebantur.
327Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0784A (auctor 925–961)
« Neque ut saepe offerat semetipsum, quemadmodum pontifex intrat in sancta per singulos annos in sanguine alieno.
328Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0322C (auctor 925–961)
Et inde, ut malos terreret, adiecit: Nemo se seducat, id est, nemo aestimet, vel suo, vel alieno consilio sibi prodesse aliquid posse, sine gratia Dei.
329Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0671C (auctor 925–961)
Sensum Dominicum secutus, ait oportere futurum episcopum, testimonium bonum habere ab extraneis: quia qui in minimis fidelis est, et in magnis, sicut dicit Dominus (Luc. XVI, 10) . Si in alieno mammona fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis? (Ibid., 11.) Ut hic, qui in mundanis rebus, et conversatione humana fidelis minime invenitur, dubium non sit, quia et in divinis rebus idoneus non erit.
330Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0661C (auctor 925–961)
Non illos ignaros dicit operis et laboris sui, quem sedulo exitu operabatur, ne pane indigeret alieno, ut exemplum daret eis ad imitandum illum.
331Auctores incerti, Chronicon S. Benigni Divionensis, 162, 0841A (auctor 1104-1117)
Sic itaque quod cupierat assecutus, deinceps alieno vixit imperio, ut in nullo quantum potuit deviaret a sanctae institutionis proposito.
332Auctores varii 008, Monumenta vetera, 8, 0758A
Tibi soli licet pie congredi, beneficium alieno maleficio consequi, pura et virgine conscientia coronari per Christum cui est gloria et imperium in saecula saeculorum.
333Auctores varii 043, Excerpta pertinentia ad historiam Donatistarum, 43, 0786
Unde fit ut et ipsi quos concordi ac fraterno inter se animo esse decuerat, turpi seu potius detestanda secessione dissideant; et iis hominibus qui a sanctissima religione alieno sunt animo subsannandi occasio praebeatur.
334Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0493B
Nam praeterquam quod in omnibus codicibus habetur, etiam qui antiquiores apparent, nec credibile est in cunctos additamentum eiusmodi irrepsisse, non prudenter sane hic ubi legitur a Patribus positum fuisset adversus haeresim Elipandi, sed alieno prorsus loco, quandoquidem in secundo numero de Christo agitur θεολογικῶς, et non οἰκονομικῶς.
335Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0533B
Et ambae in eumdem scopum collineant, non una tamen ratione, siquidem prior professionem fidei continet, posterior damnationem quinque propositionum Coelestii, sed alieno sensu acceptarum: ut videatur utraque, et summo pontifici iniuriosa, cui censuram suam exprobrat, velut iniquam; et Pelagium Coelestiumque excusare, tamquam alio sensu, quam censores intellexissent, locutos; et factum approbare Iuliani sociorumque episcoporum, qui pertinaciter detrectassent tractoriae Zosimi subscribere, hoc est, ut ipsi aiebant, ferre sententiam contra praeceptum apostolicum in eos, qui se libellis purgarent, catholicos confiterentur, et damnabilia sibi obiecta condemnarent.
336Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0257D
De duobus istis Pelagianorum parentibus disserendum primo, tum de acerrimis dogmatum defensoribus quatuor, Pelagio, Coelestio, Iuliano atque Anniano: quamquam Anniani ignobilior memoria est vulgo, propterea quod pauca suo nomine, licet forte plura alieno, conscripsit.
337Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0320C
Deinde ipsum immerito traductum alieno nomine, qui suum habet ab Augustino semel atque iterum appellatum.
338Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0277D
Mutum igitur, qui alieno ore oblatret, vult esse Pelagium inter Britannos natum; Albinum canem, Coelestium, qui sit de vicinia Britannorum, id est, gentis Scoticae; Plutonem, Rufinum, qui damnatus a summo pontifice iampridem obierit.
339Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0277D
Coniecturam auget obiectio Pelagio saepe facta ab Hieronymo, quod alieno ore loqueretur, quod epistolas biblinas adversus ipsum mitteret, quod errorem didicisset a Rufino magistro, quod ex inferis consepultam haeresim revocasset, etc.
340Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0278A
Quod vero additur ad coniecturam iuvandam, infirmum profecto est: nam primum, etsi alieno stylo abusus sit Pelagius ad scribendum, suo tamen ore docuit haeresim; deinde nec Pelagius solus misit epistolas biblinas ad seducendos in provinciis animos, nec absurde per ipsum Rufinus misisse dicitur; denique Plutonis nomine, quod Rufino affinxit Hieronymus, tantum abest, ut coniectura firmetur, ut labefiat magis, quemadmodum ex praecedentibus constat.
341Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0305C
Nam quae ad id probandum afferri solent, ea, vel alieno sensu accipiuntur, vel per se sunt ambigua, vel saltem non procul recedunt a sententia Patrum, etiam illorum quos Augustinus laudat, velut fidei catholicae magistros.
342Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0581D
Quibus verbis procul dubio vir sanctissimus ipsummet Sixtum alieno nomine, vel unum, vel potissimum convenit, monetque ut quoniam non favore tantum, sed sermonibus etiam, immo et scriptis errorem iuverat, eum nunc non verbo solum et anathemate, sed tractatibus quoque librisque expugnaret: neque enim aliter, quod alibi docet, impleri posse illud Apostoli, longe latius patens quam verba per se significent: Sicut exhibuistis membra servire immunditiae et iniquitati ad iniquitatem; ita nunc exhibete membra vestra servire iustitiae in sanctificationem (Rom. VI, 19).
343Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0589A
Legere vero nemo potest, quin facile iudicet, istud opus humilioris esse styli, quam vel liber de Natura, vel epistola ad Demetriadem, vel libri de Libero Arbitrio: haec enim alieno stylo, illud suo edidit, quod pluribus in locis ostendimus, ut Hieronymi iudicium de infantia Pelagii, cum aliorum laudibus de facundia, non pugnet: Hieronymus enim, quid per se posset Latino sermone barbarus de Scotia; alii, quid eluceret in operibus praefatis, aestimarunt.
344Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0615B
Opusculorum eiusmodi nihil superest, nisi forte, vel sub alieno nomine legantur, quod reor; vel non differant a libro quodam Capitulorum, de quo mox.
345Auctores varii 056, Appendix ad opera S. Leonis Magni, 56, 0629D
Acacius quippe non fuit novi vel proprii erroris inventor, ut in eum nova scita procederent, sed alieno facinori sua communione se miscuit.
346Auctores varii 084, Concilia Galliae, 84, 0292B
VIII. De parochiis ab episcopo alieno non invadendis.
347Auctores varii 084, Concilia Galliae, 84, 0285A
Ut clericus a diaconatu et supra pecuniam non commodet ad usuram; nec de praestitis beneficiis quidquam amplius quam datur speret, nec vel in exercendis negotiis, ut publici qui ad populi responsum negotiatores observant, turpis lucri cupiditate versetur, aut sub alieno nomine interdicta negotia audeat exercere.
348Auctores varii 084, Concilia Hispaniae, 84, 0436A
Sacerdotes vel quicunque illi sunt quibus ecclesiasticarum rerum cura commissa est, quaecunque administrationis suae tempore emerint, si de rebus propriis vel vile vel parum habuerint, ad ecclesiae nomen cui praesunt chartarum conficere instrumenta procurent; non enim convenit ut ecclesia quae suscepit externum efficiat in alieno divitem et in suo retineat fraudatorem.
349Auctores varii 084, Concilia Hispaniae, 84, 0493B
Quis enim Christianorum aequanimiter ferat defuncti regis coniugem alieno postmodum connubio uti aut secuturi principis libidini subiugari, ut quae fuit domina gentis sit in postmodum prostibulum foeditatis, et quae toris exstitit regalibus honoris regii sublimitati coniuncta stupris eorum vel coniugiis, quibus pridem dominata est, abdicetur ut reproba?
350Auctores varii 084, Concilia Hispaniae, 84, 0343C
Nec enim sola Gothorum conversio ad cumulum nostrae mercedis accessit, quinimo et Suevorum gentis infinita multitudo, quam praesidio coelesti nostro regno subiecimus; alieno enim licet in haeresim deductam vitio, nostro tamen ad veritatis originem studio revocavimus.
351Auctores varii 084, Concilia Hispaniae, 84, 0307C
LIII. De episcopis qui excommunicato alieno communicant.
352Auctores varii 084, Concilia Hispaniae, 84, 0308D
Si qua usque in finem mortis suae cum alieno viro fuerit moechata, placuit nec in finem dandam ei esse communionem: si vero eum reliquerit, post decem annos accipiat communionem acta legitima poenitentia.
353Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0704A
Ecce ego, Christianissime et venerabilis imperator, cum consacerdotibus meis implens erga reverentiam clementiae vestrae sinceri amoris officium, cupiensque vos placere per omnia Deo, cui pro vobis ab Ecclesia supplicator, ne ante tribunal Domini rei de silentio iudicemur, obsecramur coram unius deitatis inseparabili Trinitate quae tali facto laeditur, cum ipsa vestri sit custos et auctrix imperii, et coram sanctis angelis Christi, ut omnia in eo statu esse iubeatis in quo fuerunt ante omne iudicium, donec maior ex toto orbe sacerdotum numerus congregetur; nec alieno peccato patiamini vos gravari, quia, quod necesse est nos dicere, veremur ne cuius religio dissipatur indignatio provocetur.
354Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0713C
De fratribus vero quos et epistolis et legatorum nostrorum relatione communionis nostrae cupidos esse cognovimus, eo quod doleant se contra potentiam contraque terrores non tenuisse constantiam, et alieno sceleri praebuisse consensum, cum ita eos formido turbasset, ut in damnationem catholici atque innocentis antistitis, et in receptionem detestabilis pravitatis trepido famularentur obsequio, illud quidem quod praesentibus et agentibus nostris constitutum est approbamus, ut suarum interim Ecclesiarum essent communione contenti.
355Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0762B
IV. Ut clericus nec suo, nec alieno nomine fenus exerceat.
356Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0762B
Illud etiam duximus praemonendum ut sicut non suo, ita nec alieno nomine aliquis clericorum exercendum fenus attentet.
357Auctores varii 087, Formulae diversae, 87, 0922A
55) , pretium de terra concessa putredini quemquam non permittat in parochia sua quaerere et de alieno velle facere luctu compendium.
358Auctores varii 098, Epistolae pontificum Romanorum, 98, 0096C
» X. In quibus ea praesertim notari velim, quae quia Gretserus praetermiserat in epistola 8, al. 4, apud Muratorium quoque desiderantur, qui Lambecianae editionis alieno opere parum accurato varias lectiones adiungens (Rer. Ital. tom. III, part. II) non pauca omisit notatu digna quae suis locis indicabuntur.
359Auctores varii 122, Testimonia, 122, 0092C
Nam et ego sponte refugio summorum virorum laboribus insidiari, quia, ut quidam ait, « « improbe facit, qui in alieno libro ingeniosus est » » .
360Auctores varii 138, Acta conventus in villa Sparnaco, 138, 0554A
Sed et neque pro loco sepulturae, ut verbis sancti Gregorii utamur, pretium de terra putredini concessa quaerere, et de alieno velle facere luctu compendium, aliquo modo temptet.
361Auctores varii 148, Epistolae ad Gregorium VII, 148, 0742B
Quapropter, ad honorem Dei et Romanae Ecclesiae, huiusmodi praesumptionem et simulationem sicut decet corrigite, ne deinceps quisquam in alieno praesumat aliquid tale.
362Auctores varii 153, Statuta antiqua ordinis Carthusiani, 153, 1130A
7. Dictum est etiam, ut nulla omnino domus pro suo, aut alieno negotio, ad personam domni papae scribere praesumat, sine consilio communis capituli8. Item statutum est, ut si quilibet prior, vel per se, vel per subiectum suum instituta capituli violare praesumpserit, postquam transgressio manifesta fuerit, in conspectu totius capituli culpam professus extra capitulum egrediatur, nudatus pedes, vestibus pro consuetudine detractis, manu virgas portans ante conventum pro suscipienda disciplina humiliter revertatur.
363Auctores varii 1590, Epistolae Siscienses, 151; 8 (auctor fl. 1590)
Alieno damno vesciri fas non est neque espedit.
364Auctores varii 163, Epistolae ad Calixtum, 163, 1340C
His ita se habentibus, videat, dulcissime Pater, discretio vestra ne civitas Lugdunensis, quae de alieno est regno, de nostro floreat detrimento, nec subiiciatur amicus amico, quia, si decipitur pro amico amicus, iuste fiet de amico inimicus.
365Auctores varii 194, Epistolae de venerabili sacramento Eucharistae, 194, 1488C
Cuius verborum subtilitatem, et intellectus profunditatem, in his, quae ei, de non recta fide, impudenter assignatis; si vos non capitis, ideoque alieno sensu inducitis, sicut faciunt omnes adulterantes verbum Dei; nos non miramur, quia, non est novum.
366Auctores varii, Panegyrici Latini, 5, 6, 2; 4 (auctor c.300)
Siquidem ager qui numquam respondet impendiis ex necessitate deseritur, etiam inopia rusticanorum, quibus in aere alieno vacillantibus nec aquas deducere nec silvas licuit excidere.
367Auctores varii, Panegyrici Latini, 9, 18, 1; 1 (auctor c.300)
Quis enim nunc sit animo tam humili, tam abiecto, tam ab omni appetitione laudis alieno ut non et quantulamcumque memoriam suorum excitare et sibi aliquid secundae opinionis cupiat adquirere, cum videat omnia quae priorum labe conciderant hac felicitate saeculi resurgentia, tot urbes diu silvis obsitas atque habitatas feris instaurari moenibus, incolis frequentari; quod in Aegaeo mari semel contigit ut, quae operta fluctibus vagabatur, repente insula Delos exsisteret, eius nunc simile tot orientibus undique civitatibus, tot insulis ad humanos cultus quasi renascentibus evenire?
368Auctores varii Dionysius Exiguus, Codex canonum ecclesiasticorum, 67, 0206C (auctor c.470–c.544)
Ut de alieno monasterio susceptos, nec praepositos monasterii, nec clericos liceat ordinare.
369Auctores varii Dionysius Exiguus, Collectio decretorum pontificum Romanorum, 67, 0279D (auctor c.470–c.544)
Ut clericus nec suo, nec alieno nomine fenus exerceat.
370Auctores varii Dionysius Exiguus, Collectio decretorum pontificum Romanorum, 67, 0279D (auctor c.470–c.544)
IV. Illud etiam duximus praemonendum, ut sicut non suo, ita non alieno nomine aliquis clericorum exercere fenus attentet: indecens enim est crimen suum commodis alienis impendere.
371Audoenus Rothomagensis, Vita S. Eligii, 87, 0536D
Ante omnia luxuriam fugite, concupiscentiam malam vitate, timentes illud quod Dominus in Evangelio dicit: Omnis qui viderit mulierem ad concupiscendum eam, iam moechatus est eam in corde suo (Matth. V, 28) . Uxores legitimas absque ulla simulatione diligite, sicut Apostolus praecepit, dicens: Viri, diligite uxores vestras, sicut et Christus dilexit Ecclesiam (Ephes. V, 25) . Et secundum eumdem apostolum: Mulieres viris suis subiectae sint, et timeant sicut Deum (Ibid. V, 22) . Nec quisquam vir legitimam uxorem ex quacunque occasione dimittere praesumat, quia secundum sententiam Domini: Quicunque dimiserit uxorem suam, excepta fornicationis causa, facit eam moechari (Matth. V, 32) . Concubinas etiam sive ante nuptias sive post nuptias habere prohibemus, quia omnino illicitum est: nam qui uxorem legitimam ducere cogitat, dignum est ut virginitatem usque ad nuptias custodiat, et post nuptias, nullam alteram praeter unam legitimam coniugem cognoscat, sicut et apostolus Paulus praecepit (Hebr. XIII, 4) , ut ipse fidem servet, sicut et illam sibi servare vult; nec peccet cum alia, sicut nec suam vult cum alieno viro peccare, timens illud quod idem apostolus terribiliter proclamat, dicens: Fornicatores et adulteros iudicabit Deus (Ibid.) . Quidquid enim de iure connubii mulieribus non licet, nec viris omnino licet: nam qui ante legitimas nuptias habere concubinam praesumit, peius peccat quam qui adulterium committit; et ob hoc dignus est a Christianorum consortio separari: qui si non poenituerit, aeterna illum flamma sine remedio cruciabit.
372Augustinus Hipponensis Incertus, Ad fratres in eremo commorantes, 40, 1239
Maius est denique, fratres, linguam refrepare, quam capere civitatem: quia illud insultat exterius, sed istud interius: hic sumuntur arma contra te ipsum, sed ibi de alieno.
373Augustinus Hipponensis Incertus, Ad fratres in eremo commorantes, 40, 1330
Non enim, Domine, iniuste patior, quia non pro alieno delicto, sed pro meo patior: vim tantum, Domine, patior, quia fortiter patior, et iuste patior.
374Augustinus Hipponensis Anselmus Cant Incertus, Meditationes, 40, 0905
Quem enim alium dirigam intercessorem tibi nescio, nisi hunc qui est propitiatio pro peccatis nostris (I Ioan. II, 2) , qui sedet ad dexteram tuam, qui etiam interpellat pro nobis (Rom. VIII, 34) . Ecce advocatus meus apud te Deum et Patrem. Ecce pontifex summus, qui non alieno eget expiari sanguine, quia proprio fulget perfusus cruore.
375Augustinus Hipponensis, Breviculus collationis cum Donatistis [CSEL], 1, 42; 4 (auctor 354-430)
simulacrorum cultores dico, qui non tenent ueritatem ; sub alieno uocabulo gentilem existimo, qui facit sibi quod colat.
376Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 3, 18; 3 (auctor 354-430)
quam tamen ficum si comedisset aliquis sanctus alieno sane, non suo scelere decerptam, misceret uisceribus et anhelaret de illa angelos, inmo uero particulas dei gemendo in oratione atque ructando: quae particulae summi et ueri dei ligatae fuissent in illo pomo, nisi electi sancti dente ac uentre soluerentur.
377Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 6, 16; 12 (auctor 354-430)
et si in alieno fideles non fuistis, uestrum quis dabit uobis?
378Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 8, 10; 3 (auctor 354-430)
cui rei ego suspirabam ligatus non ferro alieno, sed mea ferrea uoluntate.
379Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 10, 17; 5 (auctor 354-430)
nescio quomodo; nam cum ea didici, non credidi alieno cordi, sed in meo recognoui et aera esse approbaui et conmendaui ei tamquam reponens, unde proferrem, cum ueHern.
380Augustinus Hipponensis, Contra Academicos [CSEL], 3, 35; 7 (auctor 354-430)
nam si ex alieno probabili uiuimus.
381Augustinus Hipponensis, Contra Cresconium grammaticum et donatistam [CSEL], 3, 35; 1 (auctor 354-430)
Ac per hoc qui pro incerto alieno malo pacem Christi respuit, certissime malus est, quandoquidem Cyprianus nec pro certa permixtorum malitia zizaniorum pacem deseruit frumentorum, qui scribens ad Maximum dixit: etsi uident in ecclesia esse zizania, non tamen impediri debet des aut caritas nostra, ut quoniam zizania esse in ecclesia cernimus ipsi de ecclesia recedamus.
382Augustinus Hipponensis, Contra epistulam fundamenti [CSEL], 24; 9 (auctor 354-430)
si enim et naturam habet diuersam et non eam genuit neque fecit, non ad eum pertinet et in alieno regna eius locata sunt.
383Augustinus Hipponensis, Contra epistulam fundamenti [CSEL], 25; 2 (auctor 354-430)
quid enim uos teneat, si consideretis, non inuenitis, cum terram luminis, quam describitis, neque hoc esse, quod deus est, possitis dicere, ne in ipsam dei naturam foeditas quadrae illius inartetur; neque de illo genitam, ne nihilominus hoc, quod deus est, cogatur intellegi et ad eandem deformitatem redeat; nec alienam ab illo, ne in alieno regna eum posuisse et non duas, sed tres naturas dicere urgeamini; neque ab eodem de aliena factam substantia, ne aut bonum aliud fuerit .
384Augustinus Hipponensis, Contra epistulam Parmeniani [CSEL], 2, 26; 2 (auctor 354-430)
sic autem unicuique est os proprium sicut unicuique est onus proprium, nec quisquam sine consensione sui cordis ex ore uulneratur alieno.
385Augustinus Hipponensis, Contra epistulam Parmeniani [CSEL], 2, 37; 5 (auctor 354-430)
et si quid Iosaphat periculi expertus est, quod ei propheta indicat ab ira domini fuisse, non alieno meruerat peccato sed suo, quia sicut ei dictum est peccantem adiuuabat.
386Augustinus Hipponensis, Contra epistulam Parmeniani [CSEL], 3, 2; 4 (auctor 354-430)
, ne forte turbarentur aliqua malorum numerositate sic permixta frumentis, ut sine illorum uexatione colligi separarique non posset, auferte, inquit, malum ex uobis ipsis, ut, si forte non possent auferre malos a congregatione sua, auferendo malum ex se ipsis, id est non cum eis peccando nec eis ad peccandum consentiendo aut fauendo, integerrimi inter eos et incorruptissimi uersarentur, quia per malum suum malis quisque consentit, si autem a se ipso auferat malum, alieno malo non est unde consentiat.
387Augustinus Hipponensis, Contra epistulam Parmeniani [CSEL], 3, 2; 5 (auctor 354-430)
quapropter quisquis etiam contempserit ecclesiae disciplinam, ut malos cum quibus non peccat et quibus non fauet desistat monere corripere arguere, etsi talem personam gerit et pax ecclesiae patitur etiam a sacramentorum participatione separare, non alieno malo peccat sed suo.
388Augustinus Hipponensis, Contra epistulam Parmeniani [CSEL], 3, 5; 21 (auctor 354-430)
malitia quippe est et malignitas uelut de alieno peccato gloriari, quasi tunc debeat de iustitia sua quisque gaudere, cam alium iustum non esse conspexerit.
389Augustinus Hipponensis, Contra Litteras Petiliani [CSEL], 2, 54; 16 (auctor 354-430)
quia collega meus fuit et cum illo ad altare accedere solebam cum ista committeret, sed non curo, quia leue est peccatum, te autem illi traditorem homicidamque fecerunt', respondeo non me concedere, ut ego quoque traditor et homicida factus sim peccatis alienis, quia tu te alieno peccato furem factum esse confessus es; neque enim iudicio nostro, sed ore tuo fur factus es.
390Augustinus Hipponensis, Contra mendacium [CSEL], 5; 8 (auctor 354-430)
praesertim quia, si cognouerit se ab alieno fuisse temptatum, eo ipso audacius illa, quae sentit, studebit occultare mendacio, quando id inculpate fieri multo certius didicerit etiam ipsius sui temptatoris exemplo.
391Augustinus Hipponensis, Contra Secundinum [CSEL], 4; 6 (auctor 354-430)
nam eorum nisi inferiora essent, rex esse non posset si non de se ipso, non utique de aliquo, quod ipse non fecit; alioquin de alieno fecit, et erat iam bonum, quod ipse non fecerat, unde sibi regnum statueret.
392Augustinus Hipponensis, Contra Secundinum [CSEL], 4; 7 (auctor 354-430)
quod si ita est, incipit non esse bonorum operum creator, quia erat bonum, quod ipse non creauerat; non enim de malo alieno lumina, quibus regnaret, efficeret.
393Augustinus Hipponensis, De adulterinis coniugiis [CSEL], 1, 13; 9 (auctor 354-430)
et ideo quamcumque etiam ipse illa dimissa ducit uxorem, quia cum alieno marito concumbit, adultera est.
394Augustinus Hipponensis, De Baptismo [CSEL], 2, 11; 4 (auctor 354-430)
si autem non contaminabat, quo scelere alieno possunt in unitate contaminari innocentes, si schismatis sacrilegio non possunt?
395Augustinus Hipponensis, De Baptismo [CSEL], 6, 3; 2 (auctor 354-430)
nihil eius adiuuat sterilitatem, quod non fecundatur suo, sed fructu oneratur alieno.
396Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 1, 16; 5 (auctor 354-430)
Sed quia non solum quod ad dolorem, uerum etiam quod ad libidinem pertinet, in corpore alieno perpetrari potest: quidquid tale factum fuerit, etsi retentam constantissimo animo pudici.
397Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 1, 18; 14 (auctor 354-430)
Quam ob rem non habet quod in se morte spontanea puniat femina sine ulla sua consensione uiolenter obpressa et alieno conpressa peccato; quanto minus antequam hoc fiat!
398Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 8, 27; 11 (auctor 354-430)
Ex isto genere daemonum Socrates non haberet deum, si haberet deum; sed fortasse homini ab illa arte faciendi deos alieno et innocenti illi inportauerint talem deum, qui eadem arte excellere uoluerunt.
399Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 14, 11; 20 (auctor 354-430)
Postea uero quam superbus ille angelus ac per hoc inuidus per eandem superbiam a Deo ad semet ipsum conuersus et quodam quasi tyrannico fastu gaudere subditis quam esse subditus eligens de spiritali paradiso cecidit (de cuius lapsu sociorumque eius, qui ex angelis Dei angeli eius effecti sunt, in libris undecimo et duodecimo huius operis satis, quantum potui, disputaui), malesuada uersutia in hominis sensum serpere adfectans, cui utique stanti, quoniam ipse ceciderat, inuidebat, colubrum in paradiso corporali, ubi cum duobus illis hominibus, masculo et femina, animalia etiam terrestria cetera subdita et innoxia uersabantur, animal scilicet lubricum et tortuosis anfractibus mobile, operi suo congruum, per quem loqueretur, elegit; eoque per angelicam praesentiam praestantioremque naturam spiritali nequitia sibi subiecto et tamquam instrumento abutens fallacia sermocinatus est feminae, a parte scilicet inferiore illius humanae copulae incipiens, ut gradatim perueniret ad totum, non existimans uirum facile credulum nec errando posse decipi, sed dum alieno cedit errori.
400Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 15, 3; 3 (auctor 354-430)
Exegit itaque etiam sic debitum de marito utens iure suo in utero alieno.
401Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 16, 19; 9 (auctor 354-430)
Ubi absit ut credamus alieno concubitu fuisse pollutam, quia multo est credibilius, hoc Pharaonem facere adflictionibus magnis non fuisse permissum.
402Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 16, 26; 12 (auctor 354-430)
Yernaculus et emticius ab omni filio alieno, qui non est de semine tuo, circumcisione circumcidetur uernaculus domus tuae et emticius.
403Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 19, 7; 5 (auctor 354-430)
Quando enim quae sentiunt inter se communicare non possunt propter solam diuersitatem linguae, nihil prodest ad consociandos homines tanta similitudo naturae; ita ut libentius homo sit cum cane suo quam cum homine alieno.
404Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 21, 7; 7 (auctor 354-430)
Haec igitur ratio redditur et de illo fonte Garamantico, ubi una uena friget diebus, noctibus feruet, ui utraque molesta tangentibus; haec et de illo alio, qui cum sit contrectantibus frigidus et facem sicut alii fontes exstinguat accensam, dissimiliter tamen adque mirabiliter idem ipse accendit exstinctam; haec et de lapide asbesto, qui cum ignem nullum habeat proprium, accepto tamen sic ardet alieno, ut non possit exstingui; haec de ceteris, quae piget retexere, quibus licet uis insolita contra naturam inesse uideatur, alia tamen de illis non redditur ratio, nisi ut dicatur hanc eorum esse naturam.
405Augustinus Hipponensis, De consensu evangelistarum [CSEL], 2, 62; 8 (auctor 354-430)
nisi quia et ipsi aderant et omnes certatim, ut quisque poterat, hoc obiecerunt, quorum sententia diuerso loquendi modo, sed tamen a ueritate non alieno, a tribus euangelistis insinuata est.
406Augustinus Hipponensis, De fide et operibus [CSEL], 10; 2 (auctor 354-430)
si, inquiunt, uirgo nesciens uiro nupserit alieno?
407Augustinus Hipponensis, De fide et operibus [CSEL], 10; 3 (auctor 354-430)
hoc si semper nesciat, numquam ex hoc erit adultera; si autem sciat, iam ex hoc esse incipit, ex quo cum alieno uiro sciens cubauerit.
408Augustinus Hipponensis, De Genesi ad litteram [CSEL], 9, 16; 6 (auctor 354-430)
qui nec arborem ex arboris surculo in robore alieno factam nosse possemus, si et ista deo creanti quemadmodum agricolae seruiant, similiter nesciremus.
409Augustinus Hipponensis, De Genesi ad litteram [CSEL], 11, 2; 3 (auctor 354-430)
quamquam iste serpens non inrationali anima sua, sed alieno iam spiritu, id est diabolico, possit sapientissimus dici omnium bestiarum.
410Augustinus Hipponensis, De mendacio [CSEL], 16; 4 (auctor 354-430)
at si tali mendacio possit latere, quod alterius famam laedat eius inmunditiae falso crimine, ad quam patiendam ille quaeritur — tamquam si dicatur quaerenti nominato aliquo casto uiro atque ab huius modi flagitiis alieno: uade ad illum, et ipse tibi procurabit, quo libentius utaris, nouit enim tales et diligit, atque ita iste ab eo, quem quaerebat, posset auerti — nescio utrum alterius fama mendacio uiolanda sit, ne alterius corpus aliena libidine uioletur.
411Augustinus Hipponensis, De natura et origine animae [CSEL], 1, 9; 16 (auctor 354-430)
et de his quidem paruulis, quorum in baptismo diluitur originale peccatum, inuenit qualitercumque quod diceret, quoniam praescientia dei praedestinatis in uitam aeternam nihil obesse potuisset paulisper alieno inhaerere peccato.
412Augustinus Hipponensis, De nuptiis et concupiscentia [CSEL], 1, 9; 2 (auctor 354-430)
non solum igitur coniugatus fidelis uase non utatur alieno, quod faciunt a quibus uxores adpetuntur alienae, sed nec ipsum proprium in concupiscentiae carnalis morbo possidendum sciat.
413Augustinus Hipponensis, De ordine [CSEL], 2, 12; 7 (auctor 354-430)
at inter ipsas leges locum necessarium tenet et in bene moderatae ciuitatis ordinem inseritur estque suo animo nocens, ordine autem alieno poenanocentium.
414Augustinus Hipponensis, De peccatorum meritis et remissione et de baptismo parvulorum [CSEL], 1, 50; 12 (auctor 354-430)
et alio loco: non enim in manu fabricata sancta introiit Christus, quae sunt similia uerorumsed in ipsum caelum, apparere ante faciem dei pro nobis, non ut saepius offerat semet ipsum, sicut princeps sacerdotum intrat in sancta in anno semel cum sanguine alieno.
415Augustinus Hipponensis, Epistula ad Catholicos de secta Donatistarum [CSEL], 65; 1 (auctor 354-430)
Sic et illic facitis ubi scriptum est: ab aqua aliena abstine te et de fonte alieno ne biberis.
416Augustinus Hipponensis, Epistula ad Catholicos de secta Donatistarum [CSEL], 67; 1 (auctor 354-430)
Quod ergo aperte audimus: nolite omni spiritui credere, sed probate spiritum qui ex deo est, hoc figurate audimus: ab aqua aliena abstine te et de fonte alieno ne biberis.
417Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 127, 9; 3 (auctor 354-430)
neque enim deus exigit, si quis ex alieno aliquid uouerit, sed potius usurpare uetat alienum.
418Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 138, 11; 3 (auctor 354-430)
hoc quippe fit, ut uincatur bono malus, immo in homine malo uincatur bono malum et homo liberetur a malo non exteriore et alieno sed intimo ac suo, quo grauius et perniciosius quam cuiusuis hostis extrinsecus immanitate uastatur.
419Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 153, 15; 7 (auctor 354-430)
ne forte illis discedentibus, qui sua peccata cogitauerant, ut peccato parcerent alieno, illam iustissime iam ipse damnaret.
420Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 166, 10; 2 (auctor 354-430)
ex quo caro est propagata peccati, aut, si non peccant, qua iustitia creatoris ita peccato obligantur alieno, cum exinde propagatis membris mortalibus inseruntur, ut eas, nisi per ecclesiam subuentum fuerit, damnatio consequatur, cum in earum potestate non sit, ut eis possit gratia baptismi subueniri.
421Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 250, 2; 5 (auctor 354-430)
en adsum senex a iuuene et episcopus tot annorum a collega necdum anniculo paratissimus discere, quo modo possimus uel deo uel hominibus iustam reddere rationem, si animas innocentes pro scelere alieno, ex quo non trahunt sicut ex Adam, in quo omnes peccauerunt, originale peccatum, spiritali supplicio puuiamus.
422Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 11, 1; 5 (auctor 354-430)
hoc autem prooemium ad id ualet, ut tantisper desinas noua quaerere, donec toto aere alieno liberemur, et de solo iudicio tuo mihi rescribas.
423Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 15, 2; 6 (auctor 354-430)
ipsius enim ueritatis ore dictum est: Si in alieno fideles non fuistis, uestrum quis dabit uobis?
424Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 47, 5; 3 (auctor 354-430)
hinc autem dictum est: Non resistamus malo, ne nos uindicta delectet, quae alieno malo animum pascit, non ut correctionem hominum neglegamus.
425Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 92, 4; 18 (auctor 354-430)
quo modo ergo exierint de hoc alieno laqueo, sic exeant de suo.
426Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 96, 2; 2 (auctor 354-430)
cum enim posset sine ulla forsitan quaestione, quod praecessor eius quamuis sub alieno nomine comparauerat et sub ecclesiae nomine possidere iam coeperat, consequenter etiam ipse retinere, nolumus ergo, quoniam fisci debitor fuit, hunc scrupulum habere in conscientia.
427Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 108, 1; 5 (auctor 354-430)
si propter alienam aquam et alienum fontem, quod solent dicere, qui non intellegunt, quia scriptum est: Ab aqua aliena abstine te et de fonte alieno ne biberis, Felicianus quando separatus est a nobis in parte Maximiani, 'ueritatis adulter, catena sacrilegii', sicut concilii uestri uerba indicant, trahebatur; si secum abstulerat fontem uestrum, quis erat fons, in quo illo separato uestros baptizastis?
428Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 108, 1; 6 (auctor 354-430)
si autem in alieno fonte baptizauerat, quare post eum non rebapa tizastis?
429Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 112, 2; 4 (auctor 354-430)
cum uero placent et sibi debita laude populariter quoque praedicantur, ne sic quidem ipsae maiores melioresque fiunt alieno iudicio, quoniam integrantur intima ueritate et solius conscientiae robore solidantur.
430Augustinus Hipponensis, Libellus adversum Fulgentium Donatistam [CSEL], 12; 5 (auctor 354-430)
cuius accessu sapientissimus Salomon interdixit: ab aqua, inquit, aliena abstine te et de fonte alieno ne biberis, ut longum uiuas tempus, et adicientur tibi anni uitae tuae.
431Augustinus Hipponensis, Liber de divinis scripturis [CSEL], 44; 52 (auctor 354-430)
israhel, si me audieris, non erit in te deus recens, nec adorabis deo alieno: ego enim sum dominus deus tuus, qui eduxi te de terra aegypti.
432Augustinus Hipponensis, Liber de divinis scripturis [CSEL], 84; 8 (auctor 354-430)
Item illic: Recede ergo ab aqua aliena et a fonte alieno noli bibere, et multo uiues tempore, et adicientur tibi anni uitae.
433Augustinus Hipponensis, Psalmus contra Partem Donati [CSEL], 1; 161 (auctor 354-430)
non enim peiores erant illo Iuda traditore, cum quo apostoli acceperunt primum sacramentum cenae, cum tanti sceleris reum inter se iam scirent esse; nec tamen hos inquinabant sordes in alieno corde.
434Augustinus Hipponensis, Quaestiones in Heptateuchum [CSEL], 3, 31; 2 (auctor 354-430)
qui ausi sunt in batillis suis adhibito igne alieno incensum inponere domino — quod ideo non licebat, quia ex illo igne qui diuinitus in altare uenerat deinceps custodito omnia erant accendenda quae in tabernaculo accendi oportebat — mortuis ergo illis ait Moyses: hoc est quod dixit dominus dicens: in eis qui mihi adpropinquant sanctificabor et in omni synagoga glorificabor, eos adpropinquare domino uolens intellegi, qui in tabernaculo sacerdotio fungebantur; sanctificari autem in eis etiam uindicando, sicut factum est.
435Augustinus Hipponensis, Quaestiones in Heptateuchum [CSEL], 3, 68; 10 (auctor 354-430)
quamquam si definitionibus ista determinare tentemus, fortasse furtum non est, nisi quando alieno occulte ablato proximus laeditur; et calumnia non est, nisi quando falsi criminis obiectione proximus laeditur; mendacium autem non possumus dicere tunc tantummodo esse, quando proximus laeditur; cum enim falsum ab sciente dicitur, procul dubio mendacium est, sine illo quisquam siue nemo laedatur.
436Augustinus Hipponensis, Quaestiones in Heptateuchum [CSEL], 3, 70; 7 (auctor 354-430)
nam quid est aliud uindicari uelle nisi laetari uel consolari de alieno malo?
437Augustinus Hipponensis, Sermo ad Caesariensis Ecclesiae plebem [CSEL], 5; 17 (auctor 354-430)
si natum te dicis de alia, et de sinu alieno ipsa te peperit.
438Augustinus Hipponensis, Sermo ad Caesariensis Ecclesiae plebem [CSEL], 5; 22 (auctor 354-430)
ipsum Sara pepererat, etsi de utero alieno.
439Augustinus Hipponensis, Sermo ad Caesariensis Ecclesiae plebem [CSEL], 5; 23 (auctor 354-430)
Sara pepererat utero alieno, uoto suo.
440Augustinus Hipponensis, Speculum vel liber de divinis scripturis [CSEL], 6; 363 (auctor 354-430)
quid enim tam clarum uidetur et quid tam inepte fit, si ad proprietatem uelis accipere, quod ibi scriptum est: ab aqua aliena abstine te et de fonte alieno nebiberis?
441Augustinus Hipponensis, Speculum vel liber de divinis scripturis [CSEL], 27; 174 (auctor 354-430)
ei si in alieno fideles non fuistis, quod uestrum est quis dabit uobiв?
442Augustinus Hipponensis, Confessiones, 32, 0691 (auctor 354-430)
Quam tamen ficum si comedisset aliquis sanctus, alieno sane, non suo scelere decerptam, misceret visceribus, et anhelaret de illa angelos, imo vero particulas Dei, gemendo in oratione atque ructando: quae particulae summi et veri Dei ligatae fuissent in illo pomo, nisi electi sancti dente ac ventre solverentur.
443Augustinus Hipponensis, Confessiones, 32, 0728 (auctor 354-430)
Et si in alieno fideles non fuistis; quod vestrum est, quis dabit vobis?
444Augustinus Hipponensis, Confessiones, 32, 0753 (auctor 354-430)
Cui rei ego suspirabam ligatus, non ferro alieno, sed mea ferrea voluntate.
445Augustinus Hipponensis, Confessiones, 32, 0786 (auctor 354-430)
Nescio quomodo; nam cum ea didici, non credidi alieno cordi, sed in meo recognovi, et vera esse approbavi, et commendavi ei, tanquam reponens unde proferrem cum vellem.
446Augustinus Hipponensis, Contra Academicos, 32, 0953 (auctor 354-430)
Nam si ex alieno probabili vivimus, nec tu debuisti administrare rempublicam; quia Epicuro visum est non esse faciendum.
447Augustinus Hipponensis, Contra adversarium legis et prophetarum, 42, 0657 (auctor 354-430)
Iste quippe procul dubio cui respondemus, ex illis se esse manifestat, de quibus praedictum est Apostolo dicente: Spiritus autem manifeste dicit quia in novissimis temporibus recedent quidam a fide, attendentes spiritibus seductoribus et doctrinis daemoniorum in hypocrisi mendaciloquorum, cauteriatam habentes conscientiam suam, prohibentes nubere (I Tim. IV, 1-3) . Non enim reperitur Abraham aliquo se contaminasse adulterio: quoniam non lubrico libidinis amavit ancillam; sed ab uxore accepit, quando uxor eius fecit de iure suo quod voluit, volens habere filios de marito suo, quamvis ex utero alieno (Gen. XVI, 2-4) : ubi nulla omnino lasciviendi, sed sola cogitata est causa generandi.
448Augustinus Hipponensis, Contra Cresconium grammaticum Donatistam, 43, 0515 (auctor 354-430)
CAPUT XXXI. - 35. Ac per hoc qui pro incerto alieno malo pacem Christi respuit, certissime malus est: quandoquidem Cyprianus nec pro certa permixtorum malitia zizaniorum pacem deseruit frumentorum, qui scribens ad Maximum dixit, Et si videntur in Ecclesia esse zizania, non tamen impediri debet fides aut charitas nostra, ut quoniam zizania esse in Ecclesia cernimus, ipsi de Ecclesia recedamus.
449Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Manichaei, 42, 0190 (auctor 354-430)
Si enim et naturam habet diversam, et non eam genuit, neque fecit; non ad eum pertinet, et in alieno regna eius locata sunt.
450Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Manichaei, 42, 0191 (auctor 354-430)
Quid enim vos teneat, si consideretis, non invenitis: cum terram luminis quam describitis, neque hoc esse quod Deus est possitis dicere, ne ipsa Dei natura foeditate quadrae illius inarctetur; neque de illo genitam, ne nihilominus hoc quod Deus est cogatur intelligi, et ad eamdem deformitatem redeat ; nec alienam ab illo, ne in alieno regna eum posuisse, et non duas, sed tres naturas dicere urgeamini; neque ab eodem de aliena factam substantia, ne aut bonum aliud fuerit praeter Deum, aut malum praeter gentem tenebrarum.
451Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Parmeniani, 43, 0069 (auctor 354-430)
Sic autem unicuique est os proprium, nec quisquam sine consensione sui cordis ex ore vulneratur alieno.
452Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Parmeniani, 43, 0078 (auctor 354-430)
Et tamen nec sic obfuit innocentiae regis Iosaphat pessimum meritum regis Achab: quia illum Dominus ad se exclamantem a periculo bellico liberavit, illum autem sacrilegum contemptorem in manus hostium venire permisit (III Reg. XXII) . Et si quid Iosaphat periculi expertus est, quod ei Propheta indicat ab ira Dei fuisse, non alieno meruerat peccato, sed suo; quia sicut ei dictum est, peccantem adiuvabat: sed apud Deum caetera eius bona facta praevaluerunt.
453Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Parmeniani, 43, 0081 (auctor 354-430)
Si autem a se ipso auferat malum, alieno malo non est unde consentiat.
454Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Parmeniani, 43, 0081 (auctor 354-430)
Quapropter quisquis etiam contempserit Ecclesiae Dei disciplinam, ut malos cum quibus non peccat et quibus non favet, desistat monere, corrigere, arguere, et si talem gerit personam, et pax Ecclesiae patitur, etiam a Sacramentorum participatione separare; non alieno malo peccat, sed suo.
455Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Parmeniani, 43, 0087 (auctor 354-430)
Malitia quippe est et malignitas velut de alieno peccato gloriari, quasi tunc debeat de iustitia sua quisque gaudere, cum alium iustum esse non conspexerit.
456Augustinus Hipponensis, Contra Faustum Manichaeum, 42, 0285 (auctor 354-430)
et de fine eius, Quid fecit anima misera, ut in globo tenebrarum perpetuo vinculo puniatur, quae non suo vitio, sed alieno maculata, Deo suo deficiente mundari non potuit, quo mittente polluta est?
457Augustinus Hipponensis, Contra Faustum Manichaeum, 42, 0444 (auctor 354-430)
Sic et Moysen famulum Dei fidelissimum in tota domo eius, ministrum legis sanctae, et mandati sancti, iusti, et boni, cui Apostolus attestatur (Hebr. III, 5, et Rom. VII, 12) ; nam eius haec verba sunt quae commemoravi: ministrum etiam sacramentorum, non iam praestantium salutem, sed adhuc promittentium Salvatorem: quod et Salvator ipse confirmat, dicens, Si crederetis Moysi, crederetis et mihi; de me enim ille scripsit (Ioan. V, 46) : unde suo loco, quantum satis visum est, contra impudentes Manichaeorum calumnias disseruimus; hunc ergo Moysen famulum Dei vivi, Dei veri, Dei summi, fabricatoris coeli et terrae, non de alieno, sed de nihilo, non premente necessitate, sed affluente bonitate, non per sui membri poenam, sed per sui verbi potentiam: hunc, inquam, Moysen, humilem in recusando tam magnum ministerium (Exod. IV, 10) , subditum in suscipiendo, fidelem in servando, strenuum in exsequendo; in regendo populo vigilantem, in corrigendo vehementem, in amando ardentem, in sustinendo patientem; qui pro eis quibus praefuit, Deo se interposuit consulenti, opposuit irascenti: hunc itaque talem ac tantum virum, absit a nobis ut ex maledico Fausti ore pensemus; sed ex ore plane veridici Dei, qui veraciter hominem, quem fecerat, noverat: quandoquidem etiam peccata hominum, quae ipse non facit, et in diffitentibus ut iudex agnoscit, et in confitentibus ut pater ignoscit.
458Augustinus Hipponensis, Contra Faustum Manichaeum, 42, 0466 (auctor 354-430)
Si autem ab hoste oppressa quo missa est, si alieno malo superata cui resistere non valuerat, iniqua poena et magna crudelitas.
459Augustinus Hipponensis, Contra Gaudentium, 43, 0732 (auctor 354-430)
Simulacrorum cultores dico, qui non tenent veritatem: sub alieno vocabulo gentilem existimo, qui facit sibi quod colat.
460Augustinus Hipponensis, Contra Iulianum, 44, 0747 (auctor 354-430)
An placet tibi ut veras virtutes avarorum esse dicamus, cum lucrorum vias prudenter excogitant, cum pro acquirenda pecunia saeva atque aspera multa fortiter tolerant, cum varias cupiditates quibus sumptuose vivitur, temperanter sobrieque castigant, cum abstinent ab alieno, et de suo saepe amissa contemnunt, quod videtur ad iustitiam pertinere, ne iurgiis et iudiciis plura consumant?
461Augustinus Hipponensis, Contra Iulianum, 44, 0749 (auctor 354-430)
Si quidem manus abstinere ab alieno, si officium cogites, potest videri esse iustitiae: sed cum quaeritur, quare fiat, et respondetur, Ne plus pecuniae litibus pereat; quomodo iam hoc factum verae poterit esse iustitiae, cum serviat avaritiae?
462Augustinus Hipponensis, Contra Iulianum, 44, 0839 (auctor 354-430)
Vide ergo quam importune nolis parvulum de alieno peccato reportare malum, et velis eum de alieno recte facto reportare bonum, non qualecumque, sed Dei regnum.
463Augustinus Hipponensis, Contra Litteras Petiliani, 43, 0278 (auctor 354-430)
Respondeo, non me concedere ut ego quoque traditor et homicida factus sim peccatis alienis, quia tu te alieno peccato furem factum esse confessus es: neque enim iudicio nostro, sed ore tuo fur factus es.
464Augustinus Hipponensis, Contra mendacium, 40, 0522 (auctor 354-430)
praesertim quia si cognoverit se ab alieno fuisse tentatum, eo ipso audacius illa quae sentit, studebit occultare mendacio; quando id inculpate fieri multo certius didicerit, etiam exemplo ipsius sui tentatoris.
465Augustinus Hipponensis, Contra Secundinum Manichaeum, 42, 0580 (auctor 354-430)
Si non de se ipso; non utique de aliquo quod ipse non fecit: alioquin de alieno fecit, et erat iam bonum quod ipse non fecerat, unde sibi regnum statueret.
466Augustinus Hipponensis, Contra Secundinum Manichaeum, 42, 0581 (auctor 354-430)
Quod si ita est, incipit non esse bonorum operum creator; quia erat bonum quod ipse non creaverat: non enim de malo alieno lumina quibus regnaret efficeret.
467Augustinus Hipponensis, De anima et eius origine, 44, 0479 (auctor 354-430)
Et de his quidem parvulis, quorum in Baptismo diluitur originale peccatum, invenit qualitercumque quod diceret, quoniam praescientia Dei praedestinatis in vitam aeternam nihil obesse potuisset, paulisper alieno inhaerere peccato.
468Augustinus Hipponensis, De baptismo contra Donatistas, 43, 0133 (auctor 354-430)
Si autem non contaminabat, quo scelere alieno possunt in unitate contaminari innocentes, si schismatis sacrilegio non possunt?
469Augustinus Hipponensis, De baptismo contra Donatistas, 43, 0198 (auctor 354-430)
CAPUT II. - 3. Item quisquis non habens charitatem, et perditas vias morum ingrediens pessimorum, intus videtur esse cum foris sit, et Baptismum Christi nec in haereticis repetit; nihil eius adiuvat sterilitatem, quod non fecundatur suo, sed fructu oneratur alieno.
470Augustinus Hipponensis, De baptismo contra Donatistas, 43, 0205 (auctor 354-430)
» Et iterum: « Ab aqua aliena abstine te, et de fonte alieno ne biberis, ut longum vivas tempus, adiiciantur etiam tibi anni vitae.
471Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0030 (auctor 354-430)
Sed quia non solum quod ad dolorem, verum etiam quod ad libidinem pertinet, in corpore alieno perpetrari potest; quidquid tale factum fuerit, et si retentam constantissimo animo pudicitiam non excutit, pudorem tamen incutit; no credatur factum cum mentis etiam voluntate, quod fieri fortasse sine carnis aliqua voluptate non potuit.
472Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0032 (auctor 354-430)
Quamobrem non habet quod in se morte spontanea puniat femina, sine ulla sua consensione violenter oppressa, et alieno compressa peccato: quanto minus ante quam hoc fiat; ne admittatur homicidium certum, cum ipsum flagitium, quamvis alienum, adhuc pendet incertum?
473Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0256 (auctor 354-430)
Ex isto genere daemonum Socrates non haberet deum, si haberet Deum: sed fortasse homini ab illa arte faciendi deos alieno et innocenti, illi importaverint talem deum, qui eadem arte excellere voluerunt.
474Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0419 (auctor 354-430)
Postea vero quam superbus ille angelus, ac per hoc invidus, per eamdem superbiam a Deo ad semetipsum conversus, quodam quasi tyrannico fastu gaudere subditis, quam esse subditus eligens, de spirituali paradiso cecidit (de cuius lapsu sociorumque eius, qui ex Angelis Dei angeli eius effecti sunt, in libris undecimo et duodecimo huius operis satis, quantum potui, disputavi), malesuada versutia in hominis sensus serpere affectans, cui utique stanti, quoniam ipse ceciderat, invidebat, colubrum in paradiso corporali, ubi cum duobus illis hominibus masculo et femina animalia etiam terrestria caetera subdita et innoxia versabantur, animal scilicet lubricum et tortuosis anfractibus mobile, operi suo congruum, per quem loqueretur, elegit; eoque per angelicam praesentiam praestantioremque naturam spirituali nequitia sibi subiecto, et tanquam instrumento abutens, fallacia sermocinatus est feminae: a parte scilicet inferiore illius humanae copulae incipiens, ut gradatim perveniret ad totum; non existimans virum facile credulum, nec errando posse decipi, sed dum alieno cedit errori.
475Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0440 (auctor 354-430)
Exegit itaque etiam sic debitum de marito, utens iure suo in utero alieno.
476Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0498 (auctor 354-430)
Nam Pharao rex Aegypti, qui eam sibi uxorem acceperat, graviter afflictus marito reddidit (Gen. XII, 20) . Ubi absit ut credamus, alieno concubitu fuisse pollutam: quia multo est credibilius, hoc Pharaonem facere afflictionibus magnis non fuisse permissum.
477Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0634 (auctor 354-430)
Quando enim quae sentiunt, inter se communicare non possunt, propter solam linguae diversitatem, nihil prodest ad consociandos homines tanta similitudo naturae: ita ut libentius homo sit cum cane suo, quam cum homine alieno.
478Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0719 (auctor 354-430)
Haec et de lapide asbesto, qui cum ignem nullum habeat proprium, accepto tamen sic ardet alieno, ut non possit exstingui.
479Augustinus Hipponensis, De coniugiis adulterinis, 40, 0459 (auctor 354-430)
Et ideo quamcumque etiam ipse illa dimissa ducit uxorem, quia cum alieno marito concumbit, adultera est.
480Augustinus Hipponensis, De consensu Evangelistarum, 34, 1108 (auctor 354-430)
nisi quia et ipsi aderant, et omnes certatim, ut quisque poterat, hoc obiecerunt: quorum sententia diverso loquendi modo, sed tamen a veritate non alieno, a tribus Evangelistis insinuata est.
481Augustinus Hipponensis, De diversis quaestionibus, 40, 0037 (auctor 354-430)
Item quod primo in terrenis rebus fit gradus ad coelestem iustitiam, quae iam firmioribus imperatur, Dominus ostendit, cum ait: Si in alieno fideles non fuistis, vestrum quis dabit vobis (Luc. XVI, 12) ? Et quod pro suis gradibus animae doceantur, et ipse Dominus demonstrat dicens: Multa habeo vobis dicere; sed nunc non potestis portare illa (Ioan. XVI, 12) . Et Apostolus, cum ait: Ego, fratres, non potui vobis loqui quasi spiritualibus, sed quasi carnalibus.
482Augustinus Hipponensis, De diversis quaestionibus, 40, 0046 (auctor 354-430)
Unusquisque enim pro se rationem reddet, nec alieno testimonio quisquam adiuvatur apud Deum, cui secreta cordis apparent; et vix sibi quisque sufficit, ut ei testimonium perhibeat conscientia sua.
483Augustinus Hipponensis, De doctrina Christiana, 34, 0047 (auctor 354-430)
Nec aliam ob causam facile est intelligere pacem perpetuam significari oleae ramusculo, quem rediens ad arcam columba pertulit (Gen. VIII, 11) , nisi quia novimus et olei lenem contactum non facile alieno humore corrumpi, et arborem ipsam frondere perenniter.
484Augustinus Hipponensis, De doctrina Christiana, 34, 0120 (auctor 354-430)
Unde contingit ut homo disertus et malus, sermonem quo veritas praedicetur, dicendum ab alio non diserto sed bono, ipse componat; quod cum fit, ipse a seipso tradit alienum, ille ab alieno accipit suum.
485Augustinus Hipponensis, De fide et operibus, 40, 0203 (auctor 354-430)
Virgo quae nesciens nupsit alieno viro, an censenda sit adultera.
486Augustinus Hipponensis, De fide et operibus, 40, 0203 (auctor 354-430)
Quid si, inquiunt, virgo nesciens viro nupserit alieno?
487Augustinus Hipponensis, De fide et operibus, 40, 0203 (auctor 354-430)
Hoc si semper nesciat, nunquam ex hoc erit adultera: si autem sciat, iam ex hoc esse incipiet, ex quo cum alieno viro sciens cubaverit.
488Augustinus Hipponensis, De fide rerum quae non videntur, 40, 0172 (auctor 354-430)
An vero etiam hoc vides animo tuo, quod in animo agitur alieno?
489Augustinus Hipponensis, De Genesi ad litteram, 34, 0405 (auctor 354-430)
Quid ergo mirum si hominem ex osse hominis factam non novimus, quando creanti Deo quemadmodum Angeli serviant ignoramus; qui nec arborem ex arboris surculo in robore alieno factam nosse possemus, si et ista Deo creanti quemadmodum agricolae serviant, similiter nesciremus?
490Augustinus Hipponensis, De Genesi ad litteram, 34, 0431 (auctor 354-430)
Quanquam iste serpens non irrationali anima sua, sed alieno iam spiritu, id est diabolico, posset sapientissimus dici omnium bestiarum.
491Augustinus Hipponensis, De haeresibus, 42, 0049 (auctor 354-430)
Nec ulli alieno ulla haeresis facile sic innotescit, ut suis: unde nec earum quas commemoravi, omnia dogmata me dixisse vel didicisse profiteor.
492Augustinus Hipponensis, De libero arbitrio, 32, 1290 (auctor 354-430)
Quod si non suo, sed alieno vitio aliqua natura corrumpitur, iniuste vituperatur, et quaerendum est utrum illa natura non corrumpatur vitio suo, cuius vitio potuit aliena natura corrumpi.
493Augustinus Hipponensis, De libero arbitrio, 32, 1290 (auctor 354-430)
Potentior enim ab infirmiore si corrumpi nolit, non corrumpitur: si autem velit, prius incipit suo vitio corrumpi quam alieno.
494Augustinus Hipponensis, De magnificentiis S. Hieronymi, 22, 0288 (auctor 354-430)
Testis enim est Deus, qui omnia antequam fiant, novit, quod inde tantus in me exstitit caritatis fervor, quod plus alieno bono gaudeo, quam meo?
495Augustinus Hipponensis, De mendacio, 40, 0500 (auctor 354-430)
At si tali mendacio possit latere, quod alterius famam laedat, eius immunditiae falso crimine ad quam patiendam ille quaeritur; tanquam si dicatur quaerenti, nominato aliquo casto viro atque ab huiusmodi flagitiis alieno, Vade ad illum, et ipse tibi procurabit quo libentius utaris, novit enim tales et diligit; atque ita iste ab eo quem quaerebat, posset averti: nescio utrum alterius fama mendacio violanda sit, ne alterius corpus aliena libidine violetur.
496Augustinus Hipponensis, De moribus Ecclesiae, 32, 1333 (auctor 354-430)
Nam quis ignoret ex eo appellatam esse misericordiam, quod miserum cor faciat condolentis alieno malo?
497Augustinus Hipponensis, De nuptiis et concupiscentia, 44, 0418 (auctor 354-430)
Iste quippe est morbus, de quo Apostolus etiam coniugatis fidelibus loquens ait: Haec est enim voluntas Dei, sanctificatio vestra, abstinere vos a fornicatione, ut sciat unusquisque vestrum suum vas possidere in sanctificatione et honore, non in morbo desiderii, sicut et Gentes quae ignorant Deum (I Thess. IV, 3-5) . Non solum igitur coniugatus fidelis vase non utatur alieno, quod faciunt a quibus uxores alienae appetuntur: sed nec ipsum proprium in concupiscentiae carnalis morbo possidendum sciat.
498Augustinus Hipponensis, De ordine, 32, 1000 (auctor 354-430)
At inter ipsas leges locum necessarium tenet, et in bene moderatae civitatis ordinem inseritur; estque suo animo nocens, ordine autem alieno poena nocentium.
499Augustinus Hipponensis, De peccatorum meritis et remissione, 44, 0138 (auctor 354-430)
Talem enim decebat habere nos principem sacerdotum, iustum, sine malitia , incontaminatum, separatum a peccatoribus, altiorem a coelis factum, non habentem quotidianam necessitatem, sicut principes sacerdotum, primum pro suis peccatis sacrificium offerre, dehinc pro populi: hoc enim semel fecit offerens se (Id. VII, 24-27) . Et alio loco: Non enim in manu fabricata sancta introivit Christus, quae sunt similia verorum, sed in ipsum coelum, apparere ante faciem Dei pro nobis; non ut saepius offerat semetipsum, sicut princeps sacerdotum intrat in sancta, in anno semel cum sanguine alieno.
500Augustinus Hipponensis, De sermone Domini in monte, 34, 1261 (auctor 354-430)
Sed tumidus animus talia fomenta desiderat: sanum autem firmumque ista non iuvant; quin potius misericorditer perferendam alterius infirmitatem iudicat, quam alieno supplicio suam mitigandam, quae nulla est.