'alte' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 1321 hits      Show next 500

1Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0578C (auctor 1068-1081)
[29.] Cui nimirum gloriae tantum ipse indulsit, ut iam non Latino more vellet ecclesiastica obire mysteria, sed nescio qua Romanorum sive Graecorum consuetudine fultus, per tres missas, ubi astitit, duodecim modulari officia praecepit; omnia magna quaerens, omnia mirabilia, omnia gloriosa in divinis et humanis, et propterea dicitur fumo delectatus aromatum et fulguratione luminum et tonitruis alte boantium vocum.
2Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXVII; 7 (auctor -1081)
Omnia magna quaerens, omnia mirabilia, omnia gloriosa in divinis et humanis, et propterea dicitur fumo delectatus aromatum et fulguratione luminum et tonitruis alte boantium vocum.
3Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0722B (auctor 1145-1221)
» Hinc est quod ille rex, qui super omnes filios superbiae (Iob XLI) canticum illud totius dissonantiae, quantum alte potuit, intonuit, et dixit: « Ponam sedem meam ad aquilonem, super astra coeli exaltabo solium meum, similis ero Altissimo (Isa. XIV).
4Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 18; 15
Si vero nimis alte proiicit, vel elonganda est machina a signo, vel in funda eius apponendus est lapis gravior, quem non tantum elevare poterit.
5Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 19; 30
Accipiatur autem lignum, vel tabula aliqua aliqua ad quantitatem accepta est tabula illa, iaciat se in terram: et ad pedes eius ponatur praedicta tabula, et aspiciat per summitatem illius tabulae: et si visus eius proceditur magis alte quam sit aedificum cuius est altitudo sumenda, trahat se magis prope aedificium illud, si vero visus protendatur magis basse, cum tabula sit existente ad pedes, et sic iacens in terra, elonget se ab aedificio praedicto, donec per summitatem tabulae punctualiter viduat summitatem eius.
6Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0673C (auctor c.805–c.846)
Blandus in ore sapor, fragrans odor, irriguus fons, Castus amor, pulchra species, sincera voluptas (voluntas). Si gens surda neget tibi tot praeconia, de te Tam multas rerum voces elementaque (tanta) Vidistis (vidisti) angelicis comitatum coetibus alte Ultima qua spatium non mensurabile tendit.
7Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0722D (auctor 1128-1203)
Atelebus dicitur quasi alte labens.
8Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 14; 4 (auctor 1128-1203)
Leenam de Vado Baculi uocat feminam aliquam leonine feritatis et alte nobilitatis, loci illius dominam uel inde natam, cuius amore succensi et capti duo reges duellum committent, uel ipsi inter se pugnantes, uel pro se duos alios singuli uidelicet singulos committentes.
9Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 6, 4; 6 (auctor fl.c.1250)
Sententiarum vigor est aspere aspera, leniter lenia, alte proferre alta, humiliter humilia, ex consideratione rei, loci, temporis, personae, quae si promiscueris, vigor tum verborum tum sententiarum peribit.
10Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3; 55 (auctor c.1200–1280)
Et huius signum est in campanis , quae alte suspensae, ubi attingunt liberum aerem, melius sonant et remotius audiuntur.
11Alcimus Avitus, Poemata, p1, 15; 217 (auctor ca.450-518)
Nec satis amplectar, scissum circumvenit alte Quod pelagus nudo celans discrimina fundo'.
12Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0245B (auctor 640-709)
Qui turmas vulgi surdum mutumque metallum Imperio terrente iubet venerarier omnes, Cum tuba raucisonis reboat clangoribus alte, Fistula cum citharis reclamans aethera pulsat, Sambuca salpicibus respondet musica crebris.
13Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 61 (auctor 640-709)
Sic quoque virgineis redolentes floribus olim Tres pueri pariter servarunt iura pudoris Aurea spernentes stolidi simulacra tyranni, Qui turmas vulgi surdum mutumque metallum Imperio terrente iubet venerarier omnes: Tum tuba raucisonis reboat clangoribus alte, Fistula cum citharis reclamans aethera pulsat, Sambuca salpicibus respondet musica crebris, Vt genibus flexis et curvo poplite plebes Aurea per eampos orarent idola regis; Sed tamen Ebrea spernens ludibria pubes Cernua non flectit simulacris colla nefandis.
14Altilio Gabriele, Carmina, 1, 8; 11 (auctor 1436-1501)
Non procul hanc contra tollit se in montibus alte, Horrendum antiqua religione nemus.
15Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1337D (auctor -c.1143)
Unde et arbor illa alte radicata quasi inter ventos adversantes fixa steterat quae dicebat: Per gloriam, et ignobilitatem: per infamiam, et bonam famam.
16Ambrosius Mediolanensis, Apologia David altera [CSEL], 66; 5 (auctor 340-397)
sunt profecto alte inpressa quaedam conscientiae nostrae ulcera delictorum et quaedam mentium nostrarum animorumque uibices, quae errorum nostrorum obducuntur ulceribus.
17Ambrosius Mediolanensis, Apologia altera prophetae David, 14, 0913C (auctor 340-397)
Videamus hoc verbum; non enim otiosum est. Denique et alibi ait: Ego sum qui deleo iniquitates tuas, et memor non ero (Esai. XLIII, 25) . Sunt profecto alte impressa quaedam conscientiae nostrae ulcera delictorum, et quaedam mentium nostrarum animorumque vibices, quae errorum nostrorum obducuntur ulceribus.
18Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2162B (auctor 340-397)
Itaque aspiciens Titus praeruptos specus plenos cadaverum, saniem de laceratis visceribus innatantem, alte ingemuit; et manus ad coelum elevans, testabatur haudquaquam illud sibi ascribendum, qui voluisset veniam dare, si deditio procederet: exspectasse se ut pacem rogarent: paratum se ut incolumes servaret, si bellum deposuissent: iubet itaque aggeres rursus iacere, etiam non propinquantibus silvis, quia succisa erant omnia suburbana nemora silvarum.
19Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2162C (auctor 340-397)
Id alte impressum aliquamdiu tenuit, nec iam se ut amico credidit, sed aluit indignationem, indicio dissimulato.
20Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1118C (auctor 340-397)
Denique Moyses dicit: Populus hic dura cervice est (Exod. XXXIV, 9) ; et Dominus ait quod levita et sacerdos praeterierunt, nec quisquam eorum oleum aut vinum illius a latronibus percussi vulneribus infudit (Luc. X, 31, 32) : non enim habebant quod infunderent; nam si habuissent oleum, suis quoque vulneribus infudissent. Sed clamat Esaias: Non est malagma imponere, neque oleum, neque alligaturam (Esai. I, 6). 20. Ecclesia autem habet oleum, quo suorum vulnera fovet; ne duritia vulneris alte serpat: habet oleum, quod accepit absconse.
21Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 5, VI; 100 (auctor 340-397)
Hic autem etsi in humili stabat, tamen oculos alte levavit.
22Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 12; 11 (auctor c.330–c.391)
Constructas veloci studio ligneas turres propugnaculis hostium celsiores imposuere trigeminis navibus valde sibi conexis, quibus insistentes armati uno parique ardore prohibitores dispellere collatis ex propinquo viribus nitebantur; subterque expediti velites a turrium cavernis egressi iniectis ponticulis, quos ante compaginarant, transgredi festinarunt indiviso negotio, ut, dum vicissim missilibus se petunt et saxis utrimquesecus alte locati, hi, qui transiere per pontes, nullo interpellante aedificii parte convulsa aditus in penetralia [...] reserarent.
23Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 8; 11 (auctor c.330–c.391)
Itaque spreta iam vivendi cupiditate fortiter decernentes ad ripas pellimur Tigridis alte excisas.
24Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 5; 2 (auctor c.330–c.391)
Cumque interquievisset paululum, dum alte contemplatur praesentium vultus alacres omnes visos et laetos, quasi lituis verbis, ut intellegi possit, simplicibus incendebat: "Res ardua poscit et flagitat, propugnatores mei reique publicae fortes et fidi, qui mecum pro statu provinciarum vitam saepius obiecistis, quoniam Caesarem vestrum firmo iudicio ad potestatum omnium columen sustulistis, perstringere pauca summatim, ut remedia permutatae rei iusta colligantur et cauta.
25Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 3; 18 (auctor c.330–c.391)
Eusebium super his, cui erat Constantiani thalami cura commissa, alte spirantem addixere et dirum poenae letali, quem ab ima sorte ad usque iubendum imperatoria paene elatum ideoque intolerabilem humanorum spectatrix Adrastia aurem, quod dicitur, vellens monensque, ut castigatius viveret, reluctantem praecipitem tamquam e rupe quadam egit excelsa.
26Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 6; 10 (auctor c.330–c.391)
Satisque constat hanc gentem regna populis vi superatis compluribus dilatasse ad usque Propontidem et Thracias, sed alte spirantium ducum superbia licenter grassantium per longinqua aerumnis maximis imminutam, primo per Cyrum, quem Bospori fretum cum multitudine fabulosa transgressum ad internecionem delevit Tomyris, regina Scytharum, ultrix acerrima filiorum, deinde cum Dareus posteaque Xerxes Graeciam elementorum usu mutato aggressi cunctis paene copiis terra marique consumptis vix ipsi tutum invenere discessum, ut bella praetereamus Alexandri ac testamento nationem omnem in successoris unius iura translatam.
27Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 1; 16 (auctor c.330–c.391)
Hocque alte considerato eruditis concinentibus multis effectum est, ad unum distinctumque exitum circumversio cursus annui revoluta nec vaga sit nec incerta nulloque errore deinceps obumbrata ratio caelestis appareat et menses tempora retineant praestituta.
28Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 8, 9; 13 (auctor c.330–c.391)
Itaque spreta iam vivendi cupiditate, fortiter decernentes, ad ripas pellimur Tigridis, alte excisas.
29Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 5, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Cumque interquievisset paulisper, dum alte contemplatur praesentium vultus, alacres omnes visos et laetos, quasi lituis verbis (ut intellegi possit) simplicibus incendebat: Res ardua poscit et flagitat, propugnatores mei reique publicae fortes et fidi, qui mecum pro statu provinciarum vitam saepius obiecistis, quoniam Caesarem vestrum firmo iudicio ad potestatum omnium columen sustulistis, perstringere pauca summatim, ut remedia permutatae rei iusta colligantur et cauta.
30Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 12, 9; 12 (auctor c.330–c.391)
Constructas veloci studio ligneas turres, propugnaculis hostium celsiores, imposuere trigeminis navibus, valide sibi conexis, quibus insistentes armati, uno parique ardore prohibitores dispellere, collatis ex propinquo viribus, nitebantur: subterque expediti velites a turrium cavernis egressi, iniectis ponticulis, quos ante compaginarant, transgredi festinarunt indiviso negotio ut, dum vicissim missilibus se petunt et saxis utrimquesecus alte locati, hi qui transiere per pontes, nullo interpellante, aedificii parte convulsa, aditus in penetralia oppidi reserarent.
31Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 3, 12; 19 (auctor c.330–c.391)
Eusebium super his, cui erat Constantiani thalami cura commissa, alte spirantem et dirum, addixere iudices poenae letali, quem ab ima sorte ad usque iubendum imperatoria paene elatum, ideoque intolerabilem, humanorum spectatrix Adrastia aurem (quod dicitur) vellens, monensque ut castigatius viveret, reluctantem, praecipitem tamquam e rupe quadam egit excelsa.
32Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 6, 7; 11 (auctor c.330–c.391)
Satisque constat, hanc gentem regna populis vi superatis compluribus dilatasse ad usque Propontidem et Thracias, sed alte spirantium ducum superbia, licenter grassantium per longinqua, aerumnis maximis imminutam, primo per Cyrum, quem Bospori fretum cum multitudine fabulosa transgressum, ad internecionem delevit Tomyris, regina Scytharum, ultrix acerrima filiorum.
33Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 1, 11; 17 (auctor c.330–c.391)
Hocque alte considerate, eruditis concinentibus multis, effectum est, ut ad unum distinctumque exitum, circumversio cursus annui revoluta, nec vaga sit nec incerta, nulloque errore deinceps obumbrata, ratio caelestis appareat et menses tempora retineant praestituta.
34Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 25, 114; 4 (auctor -c.846)
Si gens surda neget sibi tot praeconia de te, Tam multas rerum voces elementaque tanta Vidisti, angelicis comitatum coetibus alte Ultima quam spacium non mensurabile tendit.
35Andrelino Fausto, De pacifica successione, 1; 45 (auctor 1462-1517?)
Quid mirum humana, rex alte, a gente colaris, Quum tua sint toti pectora grata polo?
36Anonymus, Liber scalae Machometi, XXIX, 70; 7 (opus c.1260)
Et ipsorum oculis ante se ita recta respiciebant linea quod ipsi nec alte respiciebant nec infime, pre timore quem de Deo habebant.
37Anonymus, Appendix Vergiliana, p2; 76 (opus ante 100)
iam rapidi steterant amnes et turba ferarum blanda voce sequax regionem insederat †orphei; iamque imam viridi radicem moverat alte quercus humo [steterant amnes] silvaeque sonorae sponte sua cantus rapiebant cortice avara.
38Anonymus, Appendix Vergiliana, p5; 41 (opus ante 100)
caeruleas sua furta prius testatur ad umbras; nam qua se ad patrium tendebat semita limen, vestibulo in thalami paulum remoratur et alte suspicit ad clari nictantia sidera mundi, non accepta piis promittens munera divis.
39Anonymus, Carmen de deditione Tarvisiensi et de morte Canis Grandis, 1; 69 (opus c.1400)
Teruisii nam terra Cani dicione subacta Hunc sumpsit dominum, Gueceloque uicarius illi Subditur, et preses [Vermis] Petrus esse iubetur, Vir probus et domui Scalarum gratior alte, Rebus et in magnis expertus ubique gerendis, Ex Ueronensi claris natalibus urbe.
40Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 154 (opus c.1350)
Accelerant; praeit horrisonans Neptunus in hostes: Alte sublatum dextra nudaverat ensem.
41Anonymus, Ruodlieb, XV(XIV); 10 (opus ca. 1030)
Et que discincta consueverat ire iuventa, Alte succingit tunicam, ne sordificaret, Calcatura fabas velut et pultem coquitura.
42Anonymus, Waltharius manu fortis, 1a; 176 (auctor fl.ca.1290)
Emicat hic impune putans iam Wormatiensis Alte et sublato consurgit fervidus ense, Hoc ictu memorans semet finire duellum.
43Anonymus, Waltharius manu fortis, 1b; 40 (auctor fl.ca.1290)
His ita compositis procinctum solvit et alte Ingenti fumans leviabat pondere corpus.
44Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 190 (opus c.400?)
(V) Sed; pro ‘alte’.
45Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 1088 (opus c.400?)
ABRVPTO (aADRV) alte infosso.
46Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, III; 1243 (opus c.400?)
LONGE (ADR) alte.
47Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 2078 (opus c.400?)
IN NVBIBVS ACCIPIT I. (V) tam alte erigebant se fluctus, quod prius accipiebant imbrem, quam potuisset venire ad terram.
48Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 437 (opus c.400)
ANTE legitur et alte.
49Anonymus, Alexandri Magni Macedonis epitoma rerum gestarum, p1; 196 (opus c.363)
Ille ubi eorum multitudinem ire ad se vidit, cum ipse in elephanto [...] instaret, ne se hosti dedere cunctaretur, manus ambas alte vitam deprecans sustulit.
50Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p5, 401; 423 (opus c.400)
ET GELIDAS ALTE SVBMOTIS S • V • zeugma: cingens.
51Anonymus, Epistola Alexandri ad Aristotelem, p1; 78
Sed affuere albi leones taurorum comparandi magnitudinibus: cum ingenti murmure concussis cervicibus, stantibus alte iubis in modum fulminum in nos impetum faciunt exceptique venabulis ruunt.
52Anonymus, Gesta Berengarii, 3; 17
Per medios Wido incedens gratatur amicis Exultatque animis et spe iam precipit hostem: Qualis ubi abruptis fugit presepia uinclis Tandem liber equus campoque potitus aperto, Aut ille in pastus armentaque tendit equarum Aut assuetus aquae perfundi flumine noto Emicat arrectisque fremit ceruicibus alte Luxurians, luduntque iubae per colla, per armos.
53Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 1c; 20
De Adelaide regina uxore regis Lotharii.
54Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 29; 5
Et quia multotiens languet mens ipsa quiete, Orando torpet animus, meditando pigrescit, Mens variis acta studiis invescit in illis; Expedit ut mente subeant diversa vicissim: Nunc foris insistat operi, nunc otia querens Mens sibi se rapiat, opus intermittat et alte Conmigret, solisque Dei penetralibus insit.
55Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 490
Igitur in nomine Domini congressi incredibilem stragem hostium fecerunt, ita ut IX nimium [alte] congeries cadaverum ibi viderentur, preter illos qui per campos et silvas fugitantes occubuerunt.
56Anonymus Rapularius, Rapularius, p3; 270
Cum vero dixit dominus, 3 digitos priores, pollicem videlicet, indicem atque medium, utriusque manus rectos alte erigebat.
57Anselmus Cantuariensis, Epistolae, 158, 1064A (auctor 1033-1109)
Cum enim primum vestra reverenda fraternitas parvitati meae se notam fecit per suam praesentiam, sic eam sibi anima mea charitatis amplexu alte impressit astringendo, ut eius imaginem in se perspicuam exprimeret diligendo, per quam vos semper praesentes tenet etiam absistendo: unde licet rarus sit aspectus, non tamen rarus, sed continuus est affectus.
58Anselmus Cantuariensis Incertus, Dialogus B. Mariae et Anselmi de passione Domini, 159, 0283B
Post haec erexerunt eum cum magno labore, et fuit adeo alte suspensus quod eius pedes nusquam attingere poteram.
59Anselmus Laudunensis, Enarrationes in Apocalypsin, 162, 1532B (auctor -1117)
Omnes sancti praedicatores aquila dicuntur, quia et alte volant pennati virtuti, bus, et perspicaciter rem intuentur.
60Anselmus Leodiensis Alexandrus Leodiensis, Vita Vasonis, 142, 0762D
Nec latet extremo diffusos orbe Britannos, Aquitanos cum Arvernis, tanti rectoris auctoritate quam alte caput extuleris.
61Aphthonius, De metris omnibus, p. 94, l. 32 (auctor c.350)
est itaque dimetrum acatalectum tale, uiret alte cumulato; trimetrum uero huius modi, procerum quis Cererem non colat agris; tetrametrum quoque huius modi, modo quae prona per Haemi fugit et pascua tondet.
62Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 1; 208 (auctor fl.330)
His igitur uotum placeat concludere uerbis: Sidereo genitor residens in uertice caeli, Nominis, oramus, ueneratio sanctificetur In nobis, pater alte, tui: tranquillaque mundo Adueniat regnumque tuum lux alma reclaudat.
63Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 1; 240 (auctor fl.330)
rigidi, quibus alte est insita cordis Durities, uestris dabitis semper bona natis.
64Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 1; 264 (auctor fl.330)
' Talia dicentem fixa admiratio plebis Inmensum stupuit, quoniam transcenderat alte Doctrinam ueterum Christo concessa potestas.
65Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 3; 201 (auctor fl.330)
' Talibus ad Petrum uerbis respondit Iesus: 'Vos quicumque meum mentis penetralibus altis Credentes seruatis iter, cum sederit alte Progenies hominis, celso quem cinget honore Maiestas, bis sex illic pulcherrima uirtus Constituet uobis sublimi in uertice sedes, Iudiciumque hominum pariter tractare licebit.
66Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 4; 144 (auctor fl.330)
Ergo ad concilium scribae, plebisque uocatur Iam grauior numerus, qua uatum principis alte Pulchra Caiphaeae conlucent atria sedis.
67Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0133A
His igitur votum placeat concludere verbis: Sidereo genitor residens in vertice coeli, Nominis, oramus, veneratio sanctificetur In nobis, pater alte, tui: tranquillaque mundo Adveniat, regnique tui lux alma patescat.
68Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0140A
Vos, inquam, rigidi, quibus alte est insita cordi Durities, vestris dabitis semper bona natis.
69Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0143A
Talia dicentem magna admiratio plebis Immensum stupuit, quoniam transcenderat alte Doctrinam veterum Christo conce ssa potestas.
70Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0260A
Talibus ad Petrum verbis respondit Iesus: Vos quicumque meum mentis penetralibus altis Credentes servatis iter, cum sederit alte Progenies hominis, celso quem cinget honore Maiestas, bis sex illic pulcherrima virtus Constituet vobis sublimi in vertice sedes, Iudiciumque hominum pariter tractare licebit.
71Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0311B
Ergo ad concilium Scribae, plebisque vocatur Iam gravior numerus, qua vatum principis alte Pulchra Caiphaeae collucent atria sedis.
72Aribo scholasticus, Musica, 150, 1346A (auctor fl. 1090)
Quando autem a finali chorda diapente transcendunt, et sextam, septimam, octavam tangunt melodiae, tunc autenticorum formulis, quae alte extenduntur, conveniunt.
73Arusianus Messius, Exempla elocutionis, p. 493, l. 5 (auctor c.350)
idem Aen(eidos) I solioque alte subnixa residit.
74Astemio Giovanni Pietro, Carmina, 1, 61; 5 (auctor 1505-1567)
Haec ut nisi bonoque aequoque immobilis alte Stet iusti rectique tenax ast altera circum Encyclopedea et rerum ambiat artes.
75Auctores varii 017, Sermones S. Ambrosio hactenus ascripti, 17, 0723A
In quo facto pariter ebrii esse videbantur, et sobrii; ebrii enim putabantur, quod in iis loquela praeter naturam alte personabat: sobrii erant, quod iuxta consuetudinem mentis Deum devotione laudabant.
76Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0414D
Opinione, inquam, multorum Orientalium, nec enim alte mentibus omnium insederat fides catholica peccati originalis: immo fuerunt, qui eiusmodi assertionem aliquid habere Origeniani veneni putarent, propter inscitiam qua non satis traductionem peccati a commissione distinguere noverant, neminemque credebant dici posse reum nasci, nisi cuius animus sua voluntate prius peccasset quam laberetur in corpus.
77Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0581D
Haec opinio alte insederat animo Augustini, neque tunc primum venerat ipsi in mentem, cum scriberet Sixto.
78Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0424D
Cur tam alte tamque obstinate multorum mentibus insederit Pelagianus error, hanc alteram causam Patres afferunt, quod religiosos animos, pacisque amantes, sed minus rerum prudentes Pelagiani quinque mendaciorum generibus occupaverint.
79Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0433C
Augustinus (Lib. de Peccat. Orig. c. 21) : Post rescripta Africani concilii, in quam provinciam quidem doctrina illa pestifera serpendo pervenerat, sed eam non tam alte occupaverat atque pervaserat, alia quoque ipsius in urbe Roma, ubi diutissime vixerat, atque in his fuerat prius sermonibus, contentionibusque versatus, cura fidelium fratrum prolata patuerunt, quae litteris suis, quas conscripsit per orbem catholicum perferendas, papa Zosimus exsecranda, sicut legere potestis, attexuit.
80Auctores varii 087, Epigrammata, 87, 0061D
Fontis Hispani, Stephano patrante, Munus aeternum memorare dignum Qui lavandis profluit, atque lotis Conditur alte; Sed cum hoc baptisterium caballis Improbus quidam stabulum pararet, Febre correptus, Dominum praeibat Ad Phlegethonta, Hoc loco, cultrum socio retraxit Impudens quidam, vacua sed urna Mente praecepta, Stephano iubente, Reddidit ipsum.
81Auctores varii 153, Probationes, 153, 0936C
Notum facimus universis, quod nos vidimus, et de verbo ad verbum legimus diligenter quasdam litteras, sanas, integras, non rasas, non violatas nec corruptas, sigillo aureo perantiquo munitas, quarum tenor talis est: Noverint omnes praesentes ac futuri quod Valentinianus imperator anno decimo regni eius concessit Maiorevo eius cubiculario, quidquid ei antea dederat in montibus et vallibus, prope vallem Helnonis, prope vallem Michaliae et prope montem del Cambes, cum omnimoda potestate alte et basse; domos, turres, castra et urbes construendi, leges condendi, propria numismata fabricandi, et ita agendi ac si esset imperator.
82Auctores varii 154, Gesta Alberonis archiepiscopi, 154, 1338B
Et quia vas figuli frangere doctus eos , Turbine quem nullo potuit fortuna minorem Reddere, qui maior cum premeretur erat; Ille, domus Domini, mons montibus altior, alte Transiliens colles, vallibus umbra suis, Cum iam bis novies solem revocasset ad ortum Ianus, in occasu stella serena iacens, Albero: « Mors, inquid, nichil est michi, namque resurget Congaudens animae glorificanda caro.
83Auctores varii, Carmina Burana, 187, 211; 1 (auctor fl.1230)
1. Alte clamat Epicurus: «venter satur est securus.
84Auctores varii, Panegyrici Latini, 3, 5, 3; 8 (auctor c.300)
Sed facile fuit iuveni dignitati corporis decorem anni praeponenti et candorem decolorare et oris nitorem alte impressis cicatricibus devenustare.
85Auctores varii, Panegyrici Latini, 4, 13, 1; 2 (auctor c.300)
Quamvis recondita alte magis gemeres, et ingestos cotidie luctus callo quodam obduratae patientiae sustineres, confessus est se inconsultior dolor nec timuit deprehendi, et male clausi signa maeroris per vultus indices exierunt.
86Auctores varii, Panegyrici Latini, 4, 30, 1; 1 (auctor c.300)
Non commemorabo hic tectas continuis stragibus ripas, non oppletum acervis corporum Tiberim et inter congestas alte cadaverum moles aegro nisu ac vix eluctantibus gurgitibus exeuntem, quodque illum ipsum tyrannum non mors virilis sed fuga turpis prodidit et digno ignaviae et saevitiae exitu fluctus sanguinei necaverunt.
87Augurelli Giovanni Aurelio, Chrysopoeia, 3; 38 (auctor 1456-1524)
Indi scyphi speciem oblongi simulantia finge Pocula, queis etiam parva circumdare zona Os summum studeas, illis aptentur ut alte Vitrea vasa super tenues captura vapores.
88Augurelli Giovanni Aurelio, Geronticon liber, 1, 1; 3 (auctor 1456-1524)
Inprimis sternenda mihi est auro area multo, Tum coeptae e solido surgent adamante columnae, Queis alte supra impositum consistere tectum Instituam gemmis ornatum grandibus atque Aeternis densi vinctum compagibus aeris, Iam quibus inter se nexis non ulla vetustas Offuerit, quanquam validis conatibus obstet.
89Augurelli Giovanni Aurelio, Geronticon liber, 1, 7; 12 (auctor 1456-1524)
Impuleris fortasse et ut huc Cassellius alte Conscendat tecum comes, aequalem ipse meum iam Nunc orare Bononium adopto, ut dulcia tandem, Quae canit, ad superum convertat carmina, laudes Et gravi huc tanti divertat semita vatis.
90Augurelli Giovanni Aurelio, Iambici libri, 1, 1; 5 (auctor 1456-1524)
Illhic, amoenae vallis in recessibus, Frondentis alte populi Aestum sub umbra vitat, aura leniter Remurmurante, frondium.
91Augustinus Fortunius, Vita III Petri Damiani, 144, 0161D
Alio etiam tempore destinavit nuntium ad quemdam episcopum, cuius equus in transitu fluminis, cum in limo alte infixus non exire posset; ille sanctum virum invocavit, et equus illico ex luto se extricavit.
92Augustinus Hipponensis Auctores varii, Liber sententiarum, 40, 0729
Sed hebes quod loquitur alte, debet aura terris: Quod mobilis influit imum debet unda flammis.
93Augustinus Hipponensis, De rhetorica, 21; 2 (auctor 354-430)
In adoxo, id est in humili genere materiae, proxima sermoni debent esse principia, neque sententiis alte petitis neque verbis ultra modum ornatis nec structura graviore, sed quasi resoluta et simplici.
94Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 3, 8; 5 (auctor 354-430)
et ego illo tempore, scis tu, lumen cordis mei, quoniam necdum mihi haec apostolica nota erant, hoc tamen solo delectabar in illa exhortatione, quod non illam aut illam sectam, sed ipsam quaecumque esset sapientiam ut diligerem et quaererem et adsequerer et tenerem atque amplexarer fortiter, excitabar sermone illo et accendebar et ardebam, et hoc solum me in tanta flagrantia refrangebat, quod nomen Christi non erat ibi, quoniam hoc nomen secundum misericordiam tuam, domine, hoc nomen saluatoris mei, fili tui, in ipso adhuc lacte matris tenerum cor meum pie biberat et alte retinebat, et quidquid sine hoc nomine fuisset quamuis litteratum et expolitum et ueridicum, non me totum rapiebat.
95Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 5, 15; 7 (auctor 354-430)
sed alte consulens et exaudiens cardinem desiderii eius non curasti quod tunc petebat, ut me faceres quod semper petebat.
96Augustinus Hipponensis, Contra Academicos [CSEL], 3, 22; 5 (auctor 354-430)
hic euigilauit Carneades - nam nemo istorum minus alte quam ille dormiuit — et circumspexit rerum euidentiam.
97Augustinus Hipponensis, De consensu evangelistarum [CSEL], 4, 11; 8 (auctor 354-430)
denique quamuis matrem Christi se nosse plane testetur, tamen nec in eius natiuitate cum Mattheo et Luca aliquid dicit nec eius baptismum cum tribus commemorat, sed tantum modo ibi testimonium Iohannis alte sublimiterque commendans relictis eis pergit cum illo ad nuptias in Canan Galilaeae, ubi, quamuis ipse euangelista matrem eius fuisse commemoret, ille tamen dicit: quid mihi et tibi est, mulier?
98Augustinus Hipponensis, De duabus animabus [CSEL], 6; 6 (auctor 354-430)
recurrerem in me, prosternerer deo, alte ingemerem quaerens, ne me in medio spatio, quo certis rationibus promouissem, haerere pateretur; ne ancipiti quaestione cogerer aut intellegibilia sensibilibus submittere ac subdere.
99Augustinus Hipponensis, De natura boni [CSEL], 20; 10 (auctor 354-430)
si adhuc habet aliquid, quod alte consumat, bonum minuendo crescit corruptio.
100Augustinus Hipponensis, Confessiones, 32, 0686 (auctor 354-430)
Quoniam hoc nomen secundum misericordiam tuam, Domine, hoc nomen Salvatoris mei Filii tui, in ipso adhuc lacte matris, tenerum cor meum praebiberat, et alte retinebat; et quidquid sine hoc nomine fuisset, quamvis litteratum, et expolitum, et veridicum, non me totum rapiebat.
101Augustinus Hipponensis, Confessiones, 32, 0713 (auctor 354-430)
Sed tu alte consulens, et exaudiens cardinem desiderii eius, non curasti quod tunc petebat, ut in me faceres quod semper petebat.
102Augustinus Hipponensis, Contra Academicos, 32, 0945 (auctor 354-430)
Hic evigilavit Carneades: nam nemo istorum minus alte quam ille dormivit, et circumspexit rerum evidentiam.
103Augustinus Hipponensis, Contra Faustum Manichaeum, 42, 0442 (auctor 354-430)
Intelligebat enim vir alte sanctus, et non contra Deum, sed ad Deum levans animam suam, nisi Dominus esset confitenti poenitentique propitius, quantum poenarum aeternarum eius essent digna peccata: pro quibus cum temporalibus emendationibus ureretur, videbat erga se et manere veniam, et non negligi medicinam.
104Augustinus Hipponensis, De consensu Evangelistarum, 34, 1224 (auctor 354-430)
Denique quamvis matrem Christi se nosse plane testetur, tamen nec in eius nativitate cum Matthaeo et Luca aliquid dicit, nec eius baptismum cum tribus commemorat, sed tantummodo ibi testimonium Ioannis alte sublimiterque commendans, relictis eis pergit cum illo ad nuptias in Cana Galilaeae: ubi quamvis ipse Evangelista matrem eius fuisse commemoret, ille tamen dicit, Quid mihi et tibi est, mulier (Id. II, 1-11) ? non repellens de qua suscepit carnem, sed suam tunc maxime insinuans divinitatem, aquam conversurus in vinum: quae divinitas iliam etiam feminam fecerat, non in illa tacta erat.
105Augustinus Hipponensis, De duabus animabus, 42, 0098 (auctor 354-430)
Recurrerem in me, prosternerer Deo, alte ingemiscerem, quaerens ne me in medio spatio, quo certis rationibus promovissem, haerere pateretur; ne ancipiti quaestione cogerer aut intelligibilia sensibilibus submittere ac subdere, aut ipsum vitiorum dicere auctorem; cum esset utrumvis horum falsitatis impietatisque plenissimum.
106Augustinus Hipponensis, De natura boni, 42, 0557 (auctor 354-430)
Item in corpore melius est vulnus cum dolore, quam putredo sine dolore, quae specialiter corruptio dicitur: quam non vidit, id est, non passa est mortua caro Domini, sicut in prophetia praedictum erat, Nec dabis sanctum tuum videre corruptionem (Psal. XV, 10) . Nam vulneratum esse confixione clavorum, et percussum de lancea quis negat (Ioan. XIX, 18, 34) ? Sed etiam ipsa quae proprie ab hominibus corruptio corporis dicitur, id est, ipsa putredo, si adhuc habet aliquid quod alte consumat, bonum minuendo crescit corruptio.
107Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos [2], 37, 1384 (auctor 354-430)
Ipse autem sanctus Iob in verbis suis mysticis et alte secretis, dicens de ista potestate quam dicitur diabolus habere, et describens illum multis modis in figuris similitudinum, exponens quid ille sit, vel quid valeat, hoc quoque ait: «Non est quidquam simile ei factum super terram, ad illudendum ei ab Angelis meis.
108Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos [2], 37, 1350 (auctor 354-430)
Quam tamen altum sit puto quod mecum consideret Charitas vestra Nam ideo multos versus volui pronuntiare, ut videatis quam alte sint posita sacramenta Dei; ne fastidiamus oblata, ne prompta vilescant, ut semper quaesita etsi cum difficultate, cum maiori iucunditate inveniantur.
109Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos, 36, 0607 (auctor 354-430)
Talibus fructibus digna est tanta radix, tam simplex, tam germinans, in germina tam alte fundata.
110Augustinus Hipponensis, In Ioannis evangelium tractatus CXXIV, 35, 1665 (auctor 354-430)
Dixi vobis, fratres, quia Ioannes iste evangelista sanctus multum alte volat: vix est eum mente comprehendere.
111Augustinus Hipponensis Incertus, Principia rhetorices, 32, 1448
In ἀδόξῳ, id est in humili genere materiae, proxima sermoni debent esse principia; neque sententiis alte petitis, neque verbis ultra modum ornatis, neque structura graviore, sed quasi resoluta et simplici.
112Aulus Gellius, Noctes Atticae, 2, 12, 3; 4 (auctor c.125–c.180)
Tum, qui penitus atque alte usum ac sententiam legis introspexerant, non ad augendam, sed ad desinendam seditionem legem hanc esse dicebant.
113Aulus Gellius, Noctes Atticae, 13, 28, 4; 6 (auctor c.125–c.180)
Nam sicut illi ad certandum vocati proiectis alte brachiis consistunt caputque et os suum manibus oppositis quasi vallo praemuniunt, membraque eorum omnia, priusquam pugna mota est, aut ad vitandos ictus cauta sunt aut ad faciendos parata — ita animus atque mens viri prudentis, adversus vim et petulantias iniuriarum omni in loco atque in tempore prospiciens, esse debet erecta, ardua, saepta solide, expedita in sollicitis, numquam conivens, nusquam aciem suam flectens, consilia cogitationesque contra fortunae verbera contraque insidias iniquorum, quasi brachia et manus, protendens, ne qua in re adversa et repentina incursio inparatis inprotectisque nobis oboriatur.
114Aulus Gellius, Noctes Atticae, 19, 12, 7; 8 (auctor c.125–c.180)
Qui cum nihil admodum super vite aut arbore colenda sciret, videt forte vicinum rubos alte atque late obortas excidentem, fraxinos ad summum prope verticem deputantem, suboles vitium e radicibus caudicum super terrain fusas revellentem, stolones in pomis aut in oleis proceros atque derectos amputantem, acceditque prope et cur tantam ligni atque frondium caedem faceret percontatus est.
115Aurelius Victor Ps, Liber de viris illustribus urbis Romae, 6; 3
Advenienti aquila pilleum sustulit et, cum alte subvolasset, reposuit.
116Ausonius Burdigalensis, Idyllia, 19, 0904B (auctor 309-394)
Talem se laeta ferebat Ad soceros; solioque alte subnixa resedit.
117Ausonius Burdigalensis, Opuscula, 140, 8a; 8 (auctor c.310-c.395)
haesit virgineumque alte bibit acta cruorem.
118Ausonius Burdigalensis, Opuscula, 140, 18; 4 (auctor c.310-c.395)
fert picturatas auri subtemine vestes, ornatus Argivae Helenae: | qualisque videri caelicolis et quanta solet | Venus aurea contra, talis erat species, | talem se laeta ferebat ad soceros | solioque alte subnixa resedit.
119Ausonius Burdigalensis, Cento Nuptialis, 3; 2 (auctor 309-394)
7 illam omnis tectis agrisque effusa iuventus turbaque miratur matrum. 8 vestigia primi alba pedis,9 dederatque comam diffundere ventis. 10 fert picturatas auri subtemine vestes,11 ornatus Argivae Helenae:12 qualisque videri caelicolis et quanta solet 13 Venus aurea contra,14 talis erat species,15 talem se laeta ferebat 16 ad soceros 17 solioque alte subnixa resedit.
120Ausonius Burdigalensis, Cento Nuptialis, 8; 6 (auctor 309-394)
20 haesit virgineumque alte bibit acta cruorem.
121Avienus Rufius Festus, Ora maritima, p1; 48 (auctor c.305-c.375)
sed vis in illa tanta naturalis est, ut siquis hanc innavigando accesserit, mox excitetur propter insulam mare, quatiatur ipsa et omne subsiliat salum alte intremescens cetero ad stagni vicem pelago silente.
122Avienus Rufius Festus, Ora maritima, p1; 62 (auctor c.305-c.375)
tum Cyneticum iugum, qua sideralis lucis inclinatio est, alte tumescens ditis Europae extimum in beluosi vergit Oceani salum.
123Avienus Rufius Festus, Ora maritima, p1; 66 (auctor c.305-c.375)
hic insularum semet alte subrigit vertex duarum.
124Avienus Rufius Festus, Ora maritima, p1; 188 (auctor c.305-c.375)
post Crabrasiae iugum procedit alte ac nuda litorum iacent ad usque Onussae Cherronesi terminos.
125Avienus Rufius Festus, Periegesis seu Descriptio orbis terrarum, p1; 142 (auctor c.305-c.375)
tunc Lucanorum regio insurgentibus alte cautibus horrescit: scrupus sola creber iniqua asperat, et denso caecantur stipite silvae.
126Avitus Viennensis, De Mosaicae historiae gestis, 59, 0367B (auctor 460-518)
Nec satis amplector, siccum circumvenit alte Quod pelagus, nudo celans discrimina fundo.
127Balde Iacob, Poemata, 1, p2, 20; 58 (auctor 1604-1668)
Alte consurgit capitum crinalis echinus, Rectisque vertex hispidus setis riget.
128Balde Iacob, Poemata, 2, p5, 3, p0; 238 (auctor 1604-1668)
Sed Pamphagus alte Subsilit, et telam siccis latratibus urit.
129Balde Iacob, Poemata, 2, p6, 3; 116 (auctor 1604-1668)
Nempe quot ipse parens Rhenus vomet arma bicornis Assurgens alte: fraterque binominis Ister, (Quippe et Danubius nascente vocabitur unda) Pandere cuncta tibi vereor portenta malorum, Quae Furiae per castra serent, inopinaque crescent.
130Balde Iacob, Poemata, 2, p6, 5, p0; 103 (auctor 1604-1668)
Tamne alte insedit cordi?
131Balde Iacob, Poemata, 2, 1635; 31 (auctor 1604-1668)
Quas ubi collegit non degener Hesperus, alte Infundit Sponsis, et serica vincula nectit.
132Balde Iacob, Poemata, 3, p12, 1; 16 (auctor 1604-1668)
Ipse Evan silvas frenatis lyncibus intrans Inflavit buccas, et Thyrsum sustulit alte.
133Balde Iacob, Poemata, 3, 22, 3; 43 (auctor 1604-1668)
Sic alte infixa proboscis Exsugit venas.
134Balde Iacob, Poemata, 4, p17, 90, p0; 8 (auctor 1604-1668)
UNUM, (o plurima!) possident BEATI. VERUM, (o dulcia!) possident BEATI. BONUM. (o optima!) possident BEATI. SUMMUM, (o omnia!) possident BEATI. Qui coelo fluit effluitque Nilus, Ripas deliciis inundat alte, Et fundo caret: eius inveniri (Haut est fabula) non potest ORIGO. Non oculus vidit, non audiit auris; et in cor Nunquam descendit COPIA TANTA BONI: Inque scrobem parvam citius maria omnia coges, Tyrrhenum, Adriacum, Carpathium, Siculum.
135Balde Iacob, Poemata, 4, p22, 6, 7, p0; 46 (auctor 1604-1668)
Assurgens alte suspenso marmores fluctus Ad letum patefecit iter.
136Balde Iacob, Poemata, 4, p22, 6a, 1; 109 (auctor 1604-1668)
Sonus aeris alte iam bis allapsus refert Laetum aliquid.
137Balde Iacob, Poemata, 4, p22, 9, 4; 326 (auctor 1604-1668)
BAR Alte dolorem condit; ac gemitum premens Mala contumaci fortiter vultu domat.
138Balde Iacob, Poemata, 4, 3, p0; 137 (auctor 1604-1668)
Simul his ostensura DEA, quam alte in pectus demiserit verba GENII: Rheno negotium dat, iubetque festivos apparare ludos.
139Balde Iacob, Urania Victrix, 2, p33; 182 (auctor 1604-1668)
Non ero lasciuum, praetextatumque Poema: Quale sed in charta Virgine pinget AMOR; Rubrica dorsi, ductis vibicibus alte; Prodiga de scisso corpore vena fluet.
140Baldricus Dolensis, Acta translationis capitis S. Valentini, 166, 1161C (auctor c.1050–1130)
Discalceatus erat caligis monachilibus, quoniam vehementer imperitabat ei morbus, toto corpore sustentatus, adductus est, et capsam alte sublatam subingressus est.
141Baldricus Dolensis, Historia Hierosolymitana, 166, 1151A (auctor c.1050–1130)
Dicunt autem Admiravisum, vix palpitantem alte ingemuisse, et sic planxisse: « Omnium Creator, quid est hoc?
142Baratella Antonio, Polydoreis, 3, 1; 334 (auctor 1385-1448)
Turpe est, confiteor, si degener occupet alte Defuncte pia signa tribus: hoc crimine penas Multiplices mereor, pompa complexus inani.
143Bargeo, Carmina, 2, 10; 1 (auctor 1517-1596)
Luscinia in summo consueta quiescere ramo, Cui vitem agricolae iunxerat ante manus; Dum partim somno indulget, partim excita cantu Exercet questus irrequieta suos, Capreolis alte serpentibus, unde racemi Pendentes stabili sustineantur ope, Vinciri crura imprudens non sensit et arcte Innecti alterutri vincula dura pedi.
144Barignani Fabio, Gigantomachia, 2; 31 (auctor fl.ca.1550)
Haud secus ac summo in saxo cum saepe videmus Pastorem arrepta spirantem immane securi Findentemque ornum cuneisque in frusta secantem, Apparet iactata alte post terga bipennis, Mox sonitus, mox ingenti convulsa fragore Vox sonat et ruptae luctantur in auribus aurae, Sic statim strepitus caelo collisus aperto Horrendum tonat et collisu accenditur ignis Fulmineus, nimbosa acies frangitque feritque; Terra tremit, mugit pontus, circumtonat aether, Tartareus Phlegethon saevique sacraria Ditis.
145Barits Adamus Adalbertus, Statistica Europae, p10, 5; 10 (auctor 1742-1813)
In Geldria Genloa et Stephan-verda; haec munimenta sibi stipulati sunt Belgae a Hispanis, et alte Barrier dicebantur; tardius vero in provinciis Austriacis sibi sunt stipulati sunt praesidia, quae neue Barrier dicuntur; sunt autem sequentes: Namurium, Tornacum, Meunena, Furnae, Varnetonium, Ipra et fortalitium Gnochianum.
146Beda, Vita metrica S. Cuthberti, 94, 0592D (auctor 672-735)
Rursus et ut summo resonat lyra mystica cantu Nec sanctum dabis, Alte, tuum corrupta videre Aurea lucifluae pandis cui culmina vitae, Humanis divina nitent miracula membris Et Domini celso fulget quae iure potestas Paricipi fidis donatur munere servis.
147Beda Incertus, De libro Psalmorum, 93, 0843D
Infixus sum, inquam, in profundo limo, et hoc non ex aliqua necessitate, quia ego veni ex propria voluntate, non ex coactione, in altitudinem maris, id est, assumpsi humanitatem alte propter poenas peccati amaricantem.
148Beda Incertus, De libro Psalmorum, 93, 0900C
Si autem nos reficimur eis, non ad sobrietatem, sed ad ebrietatem, scilicet, si nimis alte volumus ea indagare, et sapere plusquam oportet sapere, ut inde superbiamus, et magistri erroris efficiamur: ecce cum adhuc quasi esca in ore fit, statim ira Dei ascendit super nos, quia mentis caecitate mulctamur.
149Beda Incertus, De libro Psalmorum, 93, 1077B
Postquam autem multi perierunt, praecepit Dominus Moysi ut serpentem aeneum faceret, et in medio castrorum alte suspenderet; et quisquis a serpentibus percussus in illum serpentem respexit, illi venenum non obfuit.
150Beda Incertus, Sententiae philosophicae collectae ex Aristotele atque Cicerone, 90, 1088D (auctor c.820)
Igitur alte spectare si voles, atque hanc sedem et aeternam domum contueri, neque te sermonibus vulgi dederis, nec in praemiis humanis spem posueris rerum tuarum, suis te illecebris oportet ipsa virtus trahat ad verum decus.
151Bembo Pietro, Carmina incerta, 1, 6; 69 (auctor 1470-1547)
Interea positis omnes longo ordine mensis Discumbunt, epulas cumulatis lancibus alte Praecincti apponunt famuli; tum pocula cuique Stant sua creteo primum spumantia Baccho; Inde mero nigrum simulanti plena falernum; Mox tridentinae servant quae frigida cellae, Pressaque nobilibus ponuntur rhaetica prelis, Quaeque dedit fervens ardenti sole Maranum, Quaeque incincta iugis Annonia vallis apertis.
152Bembo Pietro, Carmina incerta, 1, 6; 78 (auctor 1470-1547)
Non hic facibus diffunditur alte Demissis, nitor est humana lampade maior Vividiorque, Deos nobis denuntiat hic, qui Ambrosius sentitur odor, venisse vocatos.
153Benedictus canonicus, Ordo Romanus XI, 78, 1032B
In introitu ecclesiae cubicularii alte portant mappulam super caput pontificis.
154Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0439B (auctor c.480–547)
Igitur sunt abbates qui nec sacerdotis nec levitae funguntur ministerio, et ideo nec sacrosanctum legere possunt Evangelium; cantoris non gestant officium, et ideo non possunt Ambrosianum alte boando hymnum incipere, gregem tamen cum superno iuvamine possunt gubernare sibi commissum, et propterea eliguntur ad abbatis ministerium peragendum.
155Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0447 (auctor c.480–547)
Diebus autem privatis matutinorum solemnitas ita agatur, id est ut sexagesimus sextus psalmus dicatur sine antiphona, subtrahendo modice sicut dominica. ] Subtrahendo modice, id est non ita celeriter, seu etiam minus alte cantando, inquit Bernardus Cassinensis.
156Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0450C (auctor c.480–547)
Caeteris vero agendis. ] Id est horis canonicis. Ultima pars eius orationis dicatur, ut ab omnibus respondeatur, Sed libera nos a malo. ] Solis matutinis vespertinisque horis orationem dominicam alte pronuntiari voluit, quia nec oriri, nec occidere solem super iracundiam nostram desiderabat.
157Benedictus Nursiae, Regula cum commentariis, 66, 0750A (auctor c.480–547)
Sed si alter vult sibi secretius forte orare, simpliciter intret et oret. ] Ubi « quod ait simpliciter, inquit Bernardus Cassinensis, est ac si diceret: plane, non sonore, non cum magno strepitu pedum, non alte tussiendo, vel excreando; sed modeste, plane, silenter.
158Benedictus S Petri Romanae, Liber de ecclesiastico ordine totius anni, 179, 0739A
In introitu ecclesiae cubicularii alte portant mappulam super caput pontificis.
159Blondus Flavius, De verbis Romanae locutionis, 1, p0; 3 (auctor c.1392-1463‏)
[3] Facitque huiusmodi latinitatis splendor ut, si ignotas aliquot vel obscuras Graecorum historias, si Demosthenis Aeschinisque orationes, si Platonem Aristotelem, si Xenophontem Plutarchum Basiliumque nostrorum hominum studiis utilitatique traduxisse, si in demortui in primo BelloPunico Livii Patavini locum te te subrogasse gloriosum ut est facinus tibi videtur, solidioris tamen gloriae munus praecipua haec elegantiae copia a doctis saeculi viris reputetur, qui graeca faciendi latina et historias alte repetendi facultatem multis, dignitatem romani eloquii paucis vident contigisse, quam in te maximam et prope singularem admirantur.
160Blosio Palladio, Suburbanum, 1; 203 (auctor 1470-1550)
Qui mihi nunc flavis sese exeruisse videtur Vorticibus, multa redimitus tempora canna: Et rerum pleno curvatus Bracchia cornu, Sic tecum effari, atque has alte reddere voces.
161Boetius, Philosophiae consolatio, 5, III (metplaceholderfordot); 12 (auctor 480-525)
Igitur quisquis uera requirit neutro est habitu; nam neque nouit nec penitus tamen omnia nescit, sed quam retinens meminit summam consulit alte uisa retractans, ut seruatis queat oblitas addere partes.
162Boetius, Commentaria in Porphyrium a se translatum I [CSEL], 1, 7; 3 (auctor 480-525)
quae apud antiquos quidem alte et magnifice quaestionum genera proposita sunt, ego simplici sermone cum quadam coniectura in res alias ista explicabo mediocriter.
163Boetius, De consolatione Philosophiae [CSEL], 5, 3a; 13 (auctor 480-525)
Igitur quisquis vera requirit, neutro est habitu; nam neque novit nec penitus tamen omnia nescit, sed, quam retinens meminit, summam consulit alte visa, retractans, ut servatis queat oblitas addere partes.
164Boetius, De consolatione philosophiae, 63, 0846A (auctor 480-525)
333 Sed, quam retinens meminit, summam Consulit, alte visa retractans, Ut servatis queat oblitas Addere partes.
165Boetius, Dialogi in Porphyrium, 64, 0015B (auctor 480-525)
Quae apud antiquos quidem alte et magnifice quaestionum genera proposita sunt, ego simplici sermone cum quadam coniectura in res consideratione alia, ista explicabo mediocriter.
166Bonus Racusaeus Iacobus, De raptu Cerberi, p5; 93 (auctor 1469-1534)
Hinc media puppi Thyrio stans lucidus ostro Orthrya dicebat diuino carmina cantu Distinctamque auro cytharam niueoque elephanto Pectine pulsabat; stupidi quo carmine nautae Hi flectebantur pronis ceruicibus, illi Stertebant alte: comitatus carmina somnus Dulcia sopitos cunctis irrepserat artus.
167Bonus Racusaeus Iacobus, De vita et gestis Christi, p9; 16 (auctor 1469-1534)
Postquam autem Martham Christus, Iudamque reliquit, Te Galilaea petens iterum, mediamque secabat Samariam, quas illa pares interiacet oras, Depopulata uenit raptae secus oppida Dinae, Campus amoenus ubit positus sub monte garizi, Principe emoraeo quondam quem pinguibus agnis Emerat Israel centu, posuitque sacerdos Hic altare Deo, sacrataque templa dicauit, Effoditque alte puteum, quem fonte perennem Post Iosephe tibi genitor dimisit habendum.
168Bonus Racusaeus Iacobus, De vita et gestis Christi, 2; 275 (auctor 1469-1534)
Virginis haec proles superas accincta phalanges Ducet ouans alte patriis ardentius armis, Cuique sua dignam dabit hinc uirtute coronam.
169Bonus Racusaeus Iacobus, De vita et gestis Christi, 5; 170 (auctor 1469-1534)
Ac uos moeror habet, uorat, obruit, et premit alte.
170Bonus Racusaeus Iacobus, De vita et gestis Christi, 6; 287 (auctor 1469-1534)
Eminet ast alte, stat cedro infixa cupressus, Palmaque uictrices attollit in ardua palmas, Emicat in summam uertex oleaginus arcem.
171Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 1; 28 (auctor 1711-1787)
In medio stellis ardet fulgentibus ingens Fascia7 et immenso coelum complectitur orbe Excurrens longe, qualis quae regia frontem Praecingit vitta et comptos de more capillos Comprimit adstringens, vel qui demittitur alte Ex humeris laterique affixum sustinet ensem Balteus, Eoo advectis e littore gemmis Concharumque nitet spoliis auroque refulget.
172Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 1; 31 (auctor 1711-1787)
Prima tenet rutilisque Aries se cornibus alte Erigit et puri tenues petit aetheris auras Ostentatque nitens aurato vellere dorsum.
173Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 1; 214 (auctor 1711-1787)
Scilicet45 hinc celsis e montibus horrida in imas Saxa ruunt valles abrupta; hinc volvitur acri Impete et obiectas alte ab radicibus imis Convellit sylvas torrens armentaque et ipsos Custodes campis et diruta tecta furenti Raptat agens fluctu ac rivis turgentibus auctus Praecipiti undarum se mole effundit in aequor.
174Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 2; 27 (auctor 1711-1787)
Principio ne fixa alte aut errantia credas Sydera posse dei nitidos obducere vultus.
175Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 4; 29 (auctor 1711-1787)
Rem quoque8 subiiciunt oculis: tubus amplior alte Erigitur coelo patuloque hiat ore superne.
176Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 4; 128 (auctor 1711-1787)
Ergo et fraternae subiit cum Cynthia fronti Subrepens rapuitque iubar, nitet annulus alte Victor et obscuro se rhombus prodit Olympo.
177Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 5; 206 (auctor 1711-1787)
Inferior nebulae et densis obnoxius aer Nubibus umbriferi detorquet ad intima coni Viscera dispersum iubar et medium imbuit axem Ergo ubi iam cono tristi se inmerserit alte Cynthia, tunc tantum penitus nigrescere quondam Et poterit frustrare oculos supera alta tuentum.
178Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 5; 236 (auctor 1711-1787)
Nullo discrimine et alta Atria marmoreisque superbae molibus aedes Angustique lares inopum et simul ipsa natabant Templa deum tumidis alte demersa sub undis.
179Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 6; 92 (auctor 1711-1787)
Iamque suus periit rebus color: aequoris undae Caerulei, virides per summa cacumina frondes Et picti pratis flores pictaeque volucres Mille genus pecudesque feraeque et celsa domorum Culmina marmoreisque alte suffulta columnis Templa deum aurataeque trabes auroque supellex Illita et aggestis cumulata altaria donis, Indiscreta latent simul omnia: nox tegit atro Involvens pariter velo et discrimina tollit.
180Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 6; 199 (auctor 1711-1787)
Ast ubi eodem Materies densata gradu se fuderit aeque Per spatium, latebris alte pellucet in imis.
181Boscovichius Rogerius Iosephus, De solis ac lunae defectibus, 6; 236 (auctor 1711-1787)
Hac olim, Angligenum qui maximus astra tueri Sive opus et varios numeris supponere motus Seu ponto et dubiis vitam concredere ventis Naturamque alio servare sub orbe latentem, Aeternum Halleiae gentis decus, ima profundi Scrutatus pelagi sese demiserat alte Mersus aquis: steterant venti supremaque ponti Se facies laevi constraverat aequore.
182Boscovichius Rogerius Iosephus, Ecloga recitata in publico Arcadum consessu, 1; 43 (auctor 1711-1787)
Sic et qui steterat succis oleaster amaris Improbus, et foliis alte pungentibus asper, Idem iam pinguis frondes emittit olivae, Ac dulces bacchas mitissima Palladis arbor Educat, et spinis qui quondam horrebat acutis, Incisus ferro truncus mansuescit amico, Educitque novas frondes, et cerea pruna.
183Boyer Carolus, Cursus philosophiae, intro., 3; 52 (opus 1952)
Et ego illo tempore, scis Tu, lumen cordis mei, quoniam nondum mihi haec apostolica nota erant, hoc tamen solo delectabar in illa exhortatione, quod non illam aut illam sectam, sed ipsam quaecumque esset sapientiam ut diligerem et quaererem et adsequerer et tenerem atque amplexarer fortiter, excitabar sermone illo et accendebar et ardebam, et hoc solum me in tanta flagrantia refrangebat, quod nomen Christi non erat ibi, quoniam hoc nomen secundum misericordiam tuam, Domine, hoc nomen salvatoris mei, filii tui, in ipso adhuc lacte matris tenerum cor meum pie biberat et alte retinebat, et quidquid sine hoc nomine fuisset quamvis litteratum et expolitum et veridicum, non me totum rapiebat.
184Boyer Carolus, Cursus philosophiae, 1, 6, 1, 1; 29 (opus 1952)
Nam si primordia rerum Commutari aliqua possent ratione revicta, Incertum quoque iam constet, quid possit oriri Quid nequeat; finita potestas denique cuique Quanam sit ratione, atque alte terminus haerens; Nec toties possent generatim saecla referre Naturam, motus, victum, moresque parentum.
185Bruno Astensis, Expositio in Apocalypsim, 165, 0627C (auctor 1047–1123)
De hac igitur sede procedunt fulgura, et voces, et tonitrua: sententiae namque ab eorum ore iaculatae, quasi fulgura et ignitae sagittae, totam vitiorum et haereticorum dissipant multitudinem, quae quidem absque voce et tonitru non fiunt, dum sancta praedicatio et alte in Ecclesia resonat, et quemdam terrorem futuri iudicii incutit audientibus.
186Bruno Carthusianorum, Expositio in epistolas Pauli, 153, 0514C (auctor c.1030-1101)
Obtulit, inquam, ad eum cum clamore valido, non quod ita alte clamaverit, sed cum valido clamore, id est cum maxima intentione, et cum lacrymis.
187Bruno Herbipolensis, Expositio Psalmorum, 142, 0181A (auctor c.1005–1045)
C Altare enim dictum est quasi alte are, ac si dicat: H Ibi introibo, ubi iam non vitulos et arietes exhibeam, sed memetipsum hostiam vivam Deo offeram.
188Callimaco Esperiente, Carmina, 1, 163; 2 (auctor 1437-1496)
Spiritus exagitat patruelis pectora et alte Sublevat atque humili non sinit ire via.
189Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 4; 1 (auctor 1210-1296)
Si due piramides eque alte, quarum bases triangule, singule in binas piramides equales sibi invicem ac toti similes binaque serratilia equalia dividantur, erit proportio basis unius ad basim alterius tamquam proportio duorum serratilium suorum ad duo serratilia alterius.
190Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 4; 3 (auctor 1210-1296)
Sint due piramides, quarum bases triangule, eque alte: Hec quidem a b c d cuius conus punctus a, basis triangulus b c d, ypothenuse a b, a c, a d.
191Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 4; 17 (auctor 1210-1296)
Cum sint piramides eque alte, sit quoque utraque harum divisa in duas piramides equales sibi totique similes et in duo serratilia equalia et sint due partiales piramides eque alte eo quod similes et equales (quod facile patebit demissis a verticibus partialium piramidum perpendicularibus ad bases ipsarum, de quibus perpendicularibus ex 37 undecimi constat esse equales).
192Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 5; 1 (auctor 1210-1296)
Omnes due piramides eque alte, quarum bases triangule, suis basibus sunt proportionales.
193Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 5; 3 (auctor 1210-1296)
Intelligantur enim due piramides eque alte quarum bases sint duo trigoni a et b.
194Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 6; 14 (auctor 1210-1296)
⟨2⟩ Si quotlibet piramides quarum bases triangule super unam eandemque basim sive super equales constitute fuerint eque alte, eas esse ad invicem equales necesse est.
195Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 6; 18 (auctor 1210-1296)
⟨3⟩ Omnes piramides, quarum bases triangule, eque alte suis basibus sunt proportionales.
196Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 6; 21 (auctor 1210-1296)
⟨4⟩ Si fuerint due quelibet piramides eque alte fueritque alterius basis trigona, relique autem tetragona aut plurilatera, piramides suis basibus proportionales esse conveniet.
197Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 6; 22 (auctor 1210-1296)
Exempli gratia: Intelligantur due piramides eque alte super duas bases a et b.
198Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 6; 29 (auctor 1210-1296)
⟨5⟩ Omnes laterate piramides eque alte suis basibus proportionales esse probantur.
199Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 8; 25 (auctor 1210-1296)
⟨2⟩ Omnes columne laterate eque alte suis basibus sunt proportionales.
200Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 8; 32 (auctor 1210-1296)
Intelligantur itaque due columne laterate a et b constitute super duas bases a et b eque alte.
201Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 8; 40 (auctor 1210-1296)
Constat itaque ex hoc quod: ⟨3⟩ Omnes columne laterate super eandem basim, vel super equales constitute si fuerint eque alte, erunt equales.
202Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 8; 41 (auctor 1210-1296)
Cum enim (ut proximo probatum est) eque alte columne laterate sint suis basibus proportionales, ponantur autem bases esse aut easdem aut equales, necesse est ex 24 quinti ut etiam columne sint equales.
203Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 9; 19 (auctor 1210-1296)
Item de residuo piramidis a rursus intelligantur detrahi piramides eque alte statute super triangulos c, d, e, f qui sunt in portionibus basis et hoc totiens fiat ut ex prima decimi relinquatur ex piramide a minus corpore b.
204Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 11; 2 (auctor 1210-1296)
Supra duos circulos a et b statuantur, ut prius, due rotunde piramides eque alte que dicuntur similiter a et b et due columne rotunde eque alte eisdem litteris ascripte a et b.
205Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XII, 11; 15 (auctor 1210-1296)
Eruntque due laterate piramides a et b eque alte.
206Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XIV, 10; 6 (auctor 1210-1296)
Piramides igitur quarum sunt bases pentagoni duodecedri, coni autem earum sunt centrum spere atque piramides quarum bases sunt trigoni ycocedri et coni earum similiter centrum spere, sunt eque alte.
207Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XIV, 13; 1 (auctor 1210-1296)
Cuncte superficies utriuslibet duorum solidorum quorum alte rum est piramis quatuor basium triangularium | et equilaterarum, reliquum vero corpus octo basium triangularium et equilaterarum pariter accepte, si diameter spere ea circumscribentis rationalis fuerit, componunt superficiem medialem.
208Campanus Iohannes, Euclidis Elementa, XIV, 17; 17 (auctor 1210-1296)
Quia igitur omnes laterate piramides eque alte suis basibus sunt proportionales ut in 6 duodecimi demonstratum est, erit proportio piramidis a g k ad utramque earum in quas dividitur octocedron e sicut basis eius ad bases illarum.
209Cancianini Gian Domenico, Odes, 3, 11; 10 (auctor 1547-1630)
Rides, et alte me in faciem inspicis Vis vera dicam?
210Cancianini Gian Domenico, Odes, 3, 12; 2 (auctor 1547-1630)
Fugit nam praevia per polum Alte rotundum, Sol ruit insequens, Hanc donec annosum ad maritum Circuito pepulit profundo.
211Cancianini Gian Domenico, Odes, 3, 26; 3 (auctor 1547-1630)
En vobis resonat grata loquacitas, En alte expuitis flumina limpida, En vobis sentio flare Auram prorsus amabilem.
212Candidus Fuldensis, Vita metrica, 105, 0418B (auctor fl. 800)
Poenituit alte, si quem conspexit inertem Vela dare, nimiumque fugam, tetrumque timorem Ipse sui blando saepe compescuit ore.
213Candidus Fuldensis, Vita metrica, 105, 0413C (auctor fl. 800)
Auxilioque tuo rege sublimato per aevum, et Omni quippe die temet benedicimus alte.
214Carbone Girolamo, Carmina, 1, 28; 4 (auctor 1465-1527)
Pascitur his animus, mentisque capatior alte, His solum eternas nouit adire domos.
215Cartesius Renatus, Principia philosophiae, 2a, 127; 2 (auctor 1596-1650)
Notandumque est, cum peruenit ad 2, egrediturque limites uorticis in quo est, ipsum adhuc aliquandiu retinere eius materiam circa se fluentem, nec plane ab ea liberari, donec satis alte in alium uorticem AEV penetrarit: nempe donec peruenerit ad 3. Eodemque modo ducit secum materiam huius secundi uorticis uersus 4 in fines tertii, et huius tertii uersus 8 in fines quarti; sicque semper idem facit, quoties ex uno uortice in alium migrat.
216Cartesius Renatus, Regulae ad directionem ingenii, IX, 3; 1 (auctor 1596-1650)
Est autem commune uitium Mortalibus, ut quae difficilia pulchriora uideantur; et plerique nihil se scire existimant, quando alicuius rei causam ualde perspicuam et simplicem uident, qui interim sublimes quasdam et alte petitas Philosophorum rationes admirantur, etiamsi illae ut plurimum fundamentis nitantur a nemine satis unquam perspectis, male sani profecto qui tenebras chariores habent quam lucem.
217Cato, De re rustica [vel: De agri cultura], 18, 7; 13 (auctor 234BC–149BC)
Pavimenta ad hunc modum facito: ubi libraveris, de glarea et calce harenato primum corium facito, id pilis subigito, idem alterum corium facito; eo calcem cibro subcretam indito alte digitos duo, ibi de testa arida pavimentum struito; ubi structum erit, pavito fricatoque, uti pavimentum bonum siet.
218Cato, De re rustica [vel: De agri cultura], 21, 2; 4 (auctor 234BC–149BC)
[2] Inter cupam dextra sinistra pertundito late digitos primoris IIII, alte digitos primoris III, sub cupa tabulam ferream, quam lata cupa media erit, pertusam figito, quae in columellam conveniat.
219Cato, De re rustica [vel: De agri cultura], 36, 1; 4 (auctor 234BC–149BC)
Amurcam spargas vel inriges ad arbores; circum capita maiora amphoras, ad minora urnas cum aquae dimidio addito, ablaqueato prius non alte.
220Cato, De re rustica [vel: De agri cultura], 50, 2; 4 (auctor 234BC–149BC)
Ficos interputato et in vinea ficos subradito alte, ne eas vitis scandat.
221Cicero, De legibus, 1, 18; 1 (auctor 106BC–43BC)
Qvintvs: Alte uero et, ut oportet, a capite, frater, repetis quod quaerimus, et qui aliter ius ciuile tradunt, non tam iustitiae quam litigandi tradunt uias.
222Cicero, Translatio Arati Phaenomenorum, p1, p27; 3 (auctor 106BC–43BC)
Hoc signum veniens poterunt praenoscere nautae : nam prope praecipitante licebit visere nocte, ut sese ostendens emergit Scorpius alte, posteriore trahens flexum vi corporis Arcum.
223Cicero, Translatio Arati Phaenomenorum, p1, p40; 66 (auctor 106BC–43BC)
hic genus et suram cum Chelis erigit alte : ipse autem praeceps obscura nocte tenetur, dum Nepa et Arcitenens invisant lumina caeli.
224Cicero, Translatio Arati Phaenomenorum, p1, p40; 98 (auctor 106BC–43BC)
[At postquam superum convisit Aquarius orbem, Australisque Arae surgit sanctissima sedes ; seque humero et pedibus primis Equus exserit alte.
225Cicero, De Natura Deorum, 2, 101, 113; 45 (opus 44BC)
" Hic autem aspicitur sese ostendens emergit Scorpios alte posteriore trahens flexum vi corporis Arcum.
226Cicero, De Oratore, 3, 82, 91; 24 (opus 55BC)
' Tum Crassus 'quorsum igitur haec spectat' inquit 'tam longa et tam alte repetita oratio?
227Cicero, De Republica, 4, 4, 4; 2 (opus 51BC)
Ita sunt alte repetita quasi fundamenta quaedam verecundiae.
228Cicero, De Republica, 6, 23, 25; 2 (opus 51BC)
Igitur alte spectare si voles atque hanc sedem et aeternam domum contueri, neque te sermonibus vulgi dedideris nec in praemiis humanis spem posueris rerum tuarum; suis te oportet inlecebris ipsa virtus trahat ad verum decus, quid de te alii loquantur, ipsi videant, sed loquentur tamen.
229Cicero, Epistolae ad Familiares, 10, 26, 3; 15 (auctor 106BC–43BC)
Utrum nescis quam alte ascenderis, an pro nihilo id putas?
230Cicero, Orationes 1, Clu., 21; 3 (auctor 106BC–43BC)
Citatur reus, agitur causa ; paucis verbis accusat ut de re iudicata Cannutius; incipit longo et alte petito prooemio respondere maior Caepasius.
231Cicero, Orationes 2, Phil., 12a; 2 (auctor 106BC–43BC)
'Caesare interfecto' inquit 'statim cruentum alte extollens Brutus pugionem Ciceronem nominatim exclamavit atque ei recuperatam libertatem est gratulatus.
232Cicero, Orationes 5, Sest., 13; 9 (auctor 106BC–43BC)
Etsi me attentissimis animis summa cum benignitate auditis, iudices, tamen vereor ne quis forte vestrum miretur quid haec mea oratio tam longa aut tam alte repetita velit, aut quid ad P. Sesti causam eorum qui ante huius tribunatum rem publicam vexarunt delicta pertineant.
233Cicero, Orator, 3, 11; 5 (opus 55BC)
Nam aut mirabuntur quid haec pertineant ad ea quae quaerimus — quibus satis faciet res ipsa cognita, ut non sine causa alte repetita videatur — aut reprehendent, quod inusi tatas vias indagemus, tritas relinquamus.
234Cicero, Orator, 28, 98; 7 (opus 55BC)
Medius ille autem, quem modicum et temperatum voco, si modo suum illud satis instruxerit, non extimescet ancipites dicendi incertosque casus; etiam si quando minus succedet, ut saepe fit, magnum tamen periculum non adibit: alte enim cadere non potest.
235Cicero, Tusculanae disputationes, 1, 82, 82; 1 (opus 45BC)
Video te alte spectare et velle in caelum migrare.
236Ciobarnich Macarskensis Iosephus, Dioclias carmen polymetrum, 1; 103 (auctor 1790-1852)
Libyca veluti cum tigris arena Si catulos rapuere specu trepidaeque dedere Venantes sua terga fugae, tum protinus illa Egreditur quaerens natos, inclamat, et ardet, Hinc atque hinc currit, flammasque effundit ab ore, Pulsat cauda humeros, horrendumque insonat alte, Dentibus infrendet rabidis, unguesque cruentas Attollit, sternitque furens quod conspicit usquam Armentumque hominesque suo iam sanguine foedat.
237Ciobarnich Macarskensis Iosephus, Dioclias carmen polymetrum, 2; 145 (auctor 1790-1852)
Semoto exire recessu Adspice serpentem longo volumine, ut alte Extollit caput horrendum, linguamque trisulcam, Exagitansque oculos reptans dat sibila crebra, Conscenditque aram, statuam superare fatigat Fulgentemque Dei faciem.
238Ciobarnich Macarskensis Iosephus, Dioclias carmen polymetrum, 3; 211 (auctor 1790-1852)
Acrius adsiliunt trepidos facto impete, et alte Cum Cruce vexilla ostentant, sonituque frementi Undique praecingunt profugos, et pontis ad ipsum Tum caput immani pugnant certamine, donec Pondere bellantum fractus ruit ipse repente Pons late in praeceps, simul ingentique ruina Devolvit turmas, agitantes brachia frustra Sanguineos inter fluctus, spumasque sonantes, Corpora corporibus miscet, truncataque membris Membra, hastas gladiis, galeisque natantia scuta.
239Claudianus Claudius, De bello Pollentino sive Gothico, 259, 5; 45 (auctor c.370-c.404)
Docuit nunc exitus alte Fatorum secreta tegi.
240Claudianus Claudius, De consulato Stilichonis, 189, 2; 23 (auctor c.370-c.404)
Quacumque alte gradereris in urbe, Cedentes spatiis adsurgentesque videbas Quamvis miles adhuc.
241Claudianus Claudius, De raptu Proserpinae, 347, 15; 17 (auctor c.370-c.404)
Invalidum dextro portat Titana lacerto Nondum luce gravem nec pubescentibus alte Cristatum radiis: primo clementior aevo Fingitur et tenerum vagitu despuit ignem.
242Claudianus Claudius, In Eutropium, 74, 6; 8 (auctor c.370-c.404)
Vlcera possessis alte suffusa medullis Non leviore manu, ferro sanantur et igni, Ne noceat frustra mox eruptura cicatrix.
243Claudianus Claudius, Panegyricus, 3; 13 (auctor c.370-c.404)
Virtutibus ille Fortunam domuit nunquamque levantibus alte Intumuit rebus; sed mens circumflua luxu Noverat intactum vitio servare rigorem.
244Claudianus Claudius, De bello Gothico, poem.26; poem.31 (auctor c.370-c.404)
docuit nunc exitus alte fatorum secreta regi.
245Claudianus Claudius, De consulatu Stilichonis, 1; poem.31 (auctor c.370-c.404)
quacumque alte gradereris in urbe, cedentes spatiis adsurgentesque videbas quamvis miles adhuc.
246Claudianus Claudius, De raptu Proserpinae, 2a; 15 (auctor c.370-c.404)
invalidum dextro portat Titana lacerto nondum luce gravem nec pubescentibus alte cristatum radiis: primo clementior aevo fingitur et tenerum vagitu despuit ignem.
247Claudianus Claudius, In Eutropium, 2, 20; 8 (auctor c.370-c.404)
ulcera possessis alte suffusa medullis non leviore manu, ferro sanantur et igni, ne noceat frustra mox eruptura cicatrix.
248Claudianus Claudius, Panegyricus de quarto consulatu Honorii Augusti, 1; 196 (auctor c.370-c.404)
Nunc quoque quos habitus, quantae miracula pompae vidimus, Ausonio cum iam succinctus amictu per Ligurum populos solito conspectior ires atque inter niveas alte veherere cohortes, obnixisque simul pubes electa lacertis sidereum gestaret onus, sic numina Memphis in vulgus proferre solet; penetralibus exit effigies, brevis ilia quidem: sed plurimus infra liniger imposito suspirat vecte sacerdos testatus sudore deum; Nilotica sistris ripa sonat Phariosque modos Aegyptia ducit tibia; summissis admugit cornibus Apis.
249Claudianus Claudius, Panegyricus dictus Manlio Theodoro consuli, poem.17; 94 (auctor c.370-c.404)
Nec molles egeant nostra dulcedine ludi: qui laetis risum salibus movisse facetus, qui nutu manibusque loquax, cui tibia flatu, cui plectro pulsanda chelys, qui pulpita socco personat aut alte graditur maiore cothurno, et qui magna levi detrudens murmura tactu innumeras voces segetis moderatus aenae intonet erranti digito penitusque trabali vecte laborantes in carmina concitet undas, vel qui more avium sese iaculentur in auras corporaque aedificent celeri crescentia nexu, quorum compositam puer amentatus in arcem emicet et vinctu plantae vel cruribus haerens pendula librato figat vestigia saltu.
250Claudianus Claudius, Panegyricus dictus Probino et Olybrio consulibus, 1; 13 (auctor c.370-c.404)
virtutibus ille Fortunam domuit numquamque levantibus alte intumuit rebus; sed mens circumflua luxu noverat intactum vitio servare rigorem.
251Coelestinus I, Epistolae et decreta, 50, 0471A
Legerat profecto simplex sanctitas et sancta simplicitas, timendum magis quam alte sibi esse sapiendum (Rom. XI, 20); et alibi, altiora sectanda non esse (Eccli. III, 22) ; et iterum: Si quis aliud praedicaverit quam quod praedicavimus, anathema sit (Galat.
252Collenuccio Pandolfo, Florentia, 1; 56 (auctor 1444-1504)
Ipsa autem nullis unquam cessura procellis Stat Laurus fixisque alte radicibus, alte Inconcussa manens sublimi vertice supra est, Et gravida arcani et causarum praescia Laurus.
253Coluccio Salutati, De laboribus Herculis, 3, 12; 7 (auctor 1331-1406)
Qui tantus erat Iunonis ut alte spem caperet».
254Coluccio Salutati, De laboribus Herculis, 3, 23; 36 (auctor 1331-1406)
«Hercules» igitur, ut idem autor refert, «missus ab Euristeo ad Hesperidum mala» rapienda, de quo sequenti capitulo pertractabo, «nescius vie devenit ad Promethea, quem in Caucaso monte vinctum supra diximus, a quo demonstrata via, cum post victoriam redux iter faceret, ad eum contendit ut draconem, de quo» dicemus proximo capitulo, «interfectum diceret et gratiam pro beneficio redderet».
255Coluccio Salutati, De laboribus Herculis, 4, p17, 9; 8 (auctor 1331-1406)
Ergo alte vestiga oculis et rite repertum carpe manu; namque ipse volens facilisque sequetur si te fata vocant; aliter non viribus ullis vincere nec duro poteris convellere ferro ».
256Coluccio Salutati, De laboribus Herculis, 4, p17, 9; 63 (auctor 1331-1406)
«Hoc» autem «sibi pulcra suum ferri Proserpina munus instituit».
257Coluccio Salutati, De laboribus Herculis, 4, p17, 9; 65 (auctor 1331-1406)
Nisi quidem nobis sapientia semper assit cum cibamur ad victum, congregamus ad lucrum, vel generare credatur Hadonim, hoc est voluptatem, ista Proserpina, vel nos nichil agere vel infeliciter agere necesse est.
258Columella, De re rustica, 2, 2, 23; 55 (auctor 4–c.70)
Et ideo minoribus aratris moliuntur, quia non valent alte perfossa novalium terga rescindere; quod cum fit, omnibus virentibus plurimum confertur, nam penitus arvis sulcatis maiore incremento segetum arborumque fetus grandeseunt.
259Columella, De re rustica, 2, 10, 21; 52 (auctor 4–c.70)
Cannabis solum pingue stercoratumque et riguum vel planum atque umidum et alte subactum deposcit.
260Columella, De re rustica, 2, 10, 33; 83 (auctor 4–c.70)
Utraque cruda terra non incommode fit, daturque opera ut spisse aretur, nec tamen alte, nam si plus quattuor digitis adobrutum est semen eius, non facile prodit; propter quod non nulli prius quam serant, minimis aratris proscindunt atque ita iaciunt semina et sarculis adobruunt.
261Columella, De re rustica, 3, 13, 8; 14 (auctor 4–c.70)
Campestris locus alte duos pedes et semissem infodiendus est, acclivis regio tres; praeruptior vero collis vel in quattuor pedes vertendus, quia cum a superiore parte in inferiorem detrahitur humus, vix iustum pastinationi praebet regestum, nisi multo editiorem ripam quam in plano feceris.
262Columella, De re rustica, 3, 13, 8; 15 (auctor 4–c.70)
Rursus depressis vallibus minus alte duobus pedibus deponi vineam non placet.
263Columella, De re rustica, 4, 15, 3; 6 (auctor 4–c.70)
Et id quod a matre abscisum recessit, confestim alte circumfoditur.
264Columella, De re rustica, 5, 5, 5; 14 (auctor 4–c.70)
Quare utilius existimo, repleri quidem scrobes stirpe deposita, sed cum semina comprehenderint, statim post aequinoctium autumnale debere diligenter atque alte ablaqueari, et recisis radiculis, si quas in summo solo citaverint, post paucos dies obrui.
265Columella, De re rustica, 5, 6, 6; 20 (auctor 4–c.70)
Sameram deinde, quae iam rubicundi coloris erit, et compluribus diebus insolata iacuerit, ut aliquem tamen succum et lentorem habeat, iniciemus areis, et eas totas seminibus spisse contegemus, atque ita cribro putrem terram duos alte digitos incernemus, et modice rigabimus, stramentisque areas cooperiemus, ne prodeuntia cacumina seminum ab avibus praerodantur.
266Columella, De re rustica, 5, 6, 21; 64 (auctor 4–c.70)
Sed eae ita conserendae sunt, ut summam terram, quae aratro subacta sit, semipedem alte substernamus, radicesque omnes explicemus, et depositas stercorata, ut ego existimo, si minus, certe subacta operiamus, et circumcalcemus ipsum seminis codicem.
267Columella, De re rustica, 5, 9, 4; 6 (auctor 4–c.70)
Sed oportebit talearum capita et imas partes mixto fimo cum cinere oblinire, et ita totas eas immergere, ut putris terra digitis quattuor alte superveniat.
268Columella, De re rustica, 5, 9, 12; 33 (auctor 4–c.70)
Sed id minime bis anno arari debet: et bidentibus alte circumfodiri.
269Columella, De re rustica, 5, 10, 17; 58 (auctor 4–c.70)
Quae ut sit ferax, cum adoleverit, alte eam ablaqueato, et iuxta ipsam radicem truncum findito, et in fissuram cuneum tedae pineae adicito, et ibi relinquito: deinde adobruta ablaqueatione cinerem supra terram inicito.
270Columella, De re rustica, 6, 31, 1; 1 (auctor 4–c.70)
Omni autem imbecillo pecori alte sub-sternendum est, quo mollius cubet.
271Conradus Megenbergensis, Yconomica III, 1, p3; 643 (auctor 1309-1374)
Secreta vero alte terminantur ibi: Per omnia secula seculorum, ut populus sacerdoti consenciat respondendo: Amen.
272Conradus Megenbergensis, Yconomica III, 1, p3; 991 (auctor 1309-1374)
Sed quod utraque divisio tunc primum fit, cum sacerdos dicit: Per eundem dominum nostrum, consignificat predictas divisiones in nobis non fieri nec peticiones dictas cuiquam pervenire, donec veniant illa Secula seculorum, de quibus sacerdos alte pronunciat et circumstantes in eodem tenore vocis respondent: Amen.
273Conradus Megenbergensis, Yconomica, p5, p6; 139 (auctor 1309-1374)
Vel enim humilis alte coniungitur, aut nova veteri sociatur.
274Conradus Megenbergensis, Yconomica, p5, p8; 1111 (auctor 1309-1374)
Aree autem in talibus ortis anguste faciende sunt ac longe ac alte, ut multum in se areola retineat virtutis.
275Conradus Megenbergensis, Yconomica, p5, p9; 1002 (auctor 1309-1374)
Videtur autem michi, quod Averroys per turdones intelligit aves, quas columbas silvestres vocamus, et sunt duorum modorum, scilicet macroturdo, que est avis maior domestica columba, nidificans in ramis arborum, non tamen alte; et alia microturdo quasi quantitatis communis columbe, et nidificat in antris arborum concavarum.
276Corippus Flavius Cresconius, Iohannis seu de bellis Libycis, 1, 33; 413 (auctor f.549)
cruor emicat alte spumeus, et tepidis currens miscetur harenis.
277Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 5, 26, 196; 154 (auctor c.25BC—c.50)
Vinum omnibus, dum febris, dum inflammatio est, alienum est: itemque usque ad cicatricem, si nervi, musculive vulnerati sunt; etiam si alte caro.
278Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 5, 28, 10; 119 (auctor c.25BC—c.50)
In ceteris quoque partibus, si plaga exigua est, si mediocris suppuratio fuit, si non alte penetravit, si febris non est, si valet corpus, aeque linamenta supervacua sunt: in reliquis parce tamen, nec, nisi magna plaga est, imponi decent.
279Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 5, 28, 10; 134 (auctor c.25BC—c.50)
Ante omnia autem demitti specillum in fistulam convenit, ut quo tendat, et quam alte perveniat, scire possimus; simul etiam protinus humida, an siccior sit: quod extracto specillo patet.
280Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 6, 18, 4; 45 (auctor c.25BC—c.50)
Si id in summa glande circa fistulam urinae est, prius in eam tenue specillum demittendum est, ne claudatur; deinde id ferro adurendum: si vero alte penetravit, quidquid occupatum est, praecidendum est.
281Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 7, 5, 267; 4 (auctor c.25BC—c.50)
Sed si non alte telum insedit, et in summa came est, aut certe magnas venas et loca nervosa non transiit; nihil melius est, quam, qua venit, id evellere.
282Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 7, 8, 1; 4 (auctor c.25BC—c.50)
Nam si alte est, prementi non cedit: si in summo, specillum protinus recipit.
283Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 7, 19, 3; 12 (auctor c.25BC—c.50)
Sin media tunica vexata erit, aut sub ea malum increverit, excidenda erit sic, ut alte ad ipsum inguen praecidatur.
284Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 8, 2, 4; 14 (auctor c.25BC—c.50)
Nigrities colligi quidem potest etiam ex dolore et ex febre, quae ubi mediocria sunt, illa alte descendisse non potest.
285Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 8, 2, 4; 16 (auctor c.25BC—c.50)
Igitur, si caries alte descendit, per terebram urgenda crebris foraminibus est, quae altitudine vitium aequent: tum in ea foramina demittenda candentia ferramenta sunt, donec siccum os ex toto fiat.
286Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 8, 3, 6; 16 (auctor c.25BC—c.50)
Sive autem nigrities, quam terebra detexit, sive caries, quam specillum ostendit, os transiit, modioli quidem usus fere supervacuus est; quia latius pateat necesse est quod iam alte processit.
287Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Daremberg, 8, 15, 5; 8 (auctor c.25BC—c.50)
Sic brachium deligatum super scalae gallinariae gradum traiicitur ita alte, ut consistere homo ipse non possit; simulque in alteram partem corpus demittitur, in alteram brachium intenditur: eoque fit, ut capite ligni caput humeri impulsum in suam sedem, modo cum sono, modo sine hoc compellatur.
288Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 5, 26, 29; 157 (auctor c.25BC—c.50)
Vinum omnibus, dum febris, inflammatio inest, alienum est: itemque usque cicatricem, si nerui musculiue uulnerati sunt; etiam, si alte caro.
289Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 5, 28, 10; 125 (auctor c.25BC—c.50)
In ceteris quoque partibus, si una plaga exigua est, si mediocris suppuratio fuit, si non alte penetrauit, si febris non est, si ualet corpus, aeque linamenta superuacua sunt.
290Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 5, 28, 10; 141 (auctor c.25BC—c.50)
Ante omnia autem demitti specillum in fistulam conuenit, ut quo tendat et quam alte perueniat, scire possimus, simul etiam protinus umida an siccior sit; quod extracto specillo patet.
291Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 6, 18, 4; 46 (auctor c.25BC—c.50)
Si uero alte penetrauit, quicquid occupatum est, praecidendum est.
292Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 7, 5, 4; 5 (auctor c.25BC—c.50)
Sed si non alte telum insedit, et in summa carne est, aut certe magnas uenas et loca neruosa non transit, nihil melius quam qua uenit id euellere.
293Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 7, 8, 1; 4 (auctor c.25BC—c.50)
Nam si alte est, prementi non cedit; si in summo, specillum protinus recipit.
294Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 7, 19, 3; 11 (auctor c.25BC—c.50)
Si media tunica uexata erit aut sub ea malum increuerit, excidenda erit sic, ut alte ad ipsum inguen praecidatur.
295Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 8, 2, 4; 10 (auctor c.25BC—c.50)
Nigrities colligi quidem potest etiam ex dolore et ex febre; quae ubi mediocria sunt, illa alte descendisse non potest.
296Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 8, 2, 4; 12 (auctor c.25BC—c.50)
Igitur si caries alte descendit, per terebram os pungendum crebris foraminibus est, quae altitudine uitium aequent; tum in ea foramina demittenda candentia ferramenta sunt, donec id siccum os ex toto fiat.
297Cornelius Celsus, De medicina - Ed. Marx, 8, 3, 6; 16 (auctor c.25BC—c.50)
Siue autem nigrities, quam terebra detexit, siue caries, quam specillum ostendit, os transit, modioli quidem usus fere superuacuus est, quia latius pateat necesse est, quod tam alte processit.
298Cornelius Tacitus, Dialogus de Oratoribus, 19, 3; 4 (auctor c.58-c.120)
iam vero longa principiorum praeparatio et narrationis alte repetita series et multarum divisionum ostentatio et mille argumentorum gradus, et quidquid aliud aridissimis Hermagorae et Apollodori libris praecipitur, in honore erat; quod si quis odoratus philosophiam videretur et ex ea locum aliquem orationi suae insereret, in caelum laudibus ferebatur.
299Cortesi Alessandro, Laudes bellicae, 1, 1; 83 (auctor 1460-1490)
Inveniet fortuna viam victorque redibis Quadriiugo insignis subiecta per oppida curru, Cum te Pannoniae regem, te Moesia et alte Noricus Illyricis mundus venerabitur oris Successuque ferens sese laetabitur omnis Armipotens Europa tuo et caput efferet astris.
300Cortesi Alessandro, Laudes bellicae, 1, 1; 140 (auctor 1460-1490)
(Corvigerumque alte quatiens caput) Eia, age, segnem Rumpe moram et tantis, sanguis meus, utere fatis!
301Cortesi Alessandro, Laudes bellicae, 1, 1; 174 (auctor 1460-1490)
Tum vero assensu felix exercitus alte Conclamant vario: "Dubiae iam nulla timemus Fortunae te rege mala et te extrema iubente Aethiopum impavidi ferro penetrabimus arva.
302Cortesi Alessandro, Laudes bellicae, 1, 1; 180 (auctor 1460-1490)
Qualiter indomiti longis per compita tauri, Quos trahit implicitos laqueis Romana iuventus, Agmine cum toto Capitoli in vertice pugnant, Si iuvenem curvis elatum cornibus alte Excutiunt ac more pilae super aethera iactant, Tum vero arrectis animis Aeneia pubes Incessunt magnisque implent clamoribus urbem Tum vaga per septem responsant murmura montis.
303Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0208C (auctor 1045-1125)
Interea Zuatopluk inflammatus ira, absens in absentem Mutinam dentibus stridet, oculis scintillat, et alte suspirat.
304Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0062B (auctor 1045-1125)
Ad Cereris natam haec est ubi rapta tyrannam, eius usque hodie cernitur tumulus, ab incolis terrae ob memoriam suae dominae nimis alte congestus, super ripam fluminis Mse , iuxta viam qua itur in partes provinciae Bechin, per montem qui dicitur Osseca .
305Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0063B (auctor 1045-1125)
Illa interim, ut est lasciva mollities mulierum quando non habet quem timeat virum, cubito subnixa, ceu puerum enixa, alte in pictis stratis nimis molliter accubabat.
306Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0157C (auctor 1045-1125)
Oblitus sacri ordinis, oblitus fraternitatis, immemor humanitatis, ceu leopardus lepusculum aut leo agniculum rapit, ita ille furibundus hospes ambabus manibus per capillos fratrem suum episcopellum alte sustulit, et ut manipulum proiecit in pavimentum.
307Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0179A (auctor 1045-1125)
Hoc verbum nimis alte in corde iuvenis sedit, et non minus doluit quam si toxicata sagitta cor eius vulnerasset.
308Cosmas Pragensis, Chronica Bohemorum, 166, 0180A (auctor 1045-1125)
Non aliter quam cum iratus leo erexit iubas et submittens caudam, nodo, qui est in extremitate caudae percuciens frontem suam, et stimulo, qui est sub cauda sua, pungens posteriora, fertur in omne quod obstat: ita prosiliunt ilico ex agmine ardentes et armati iuvenes, Nozizlau et frater eius Drisikray, filii Lubomir, et tercius Borsa, filius Olen, atque frustra fugientem Zderad ternis hastilibus alte in aera sustollunt et ut manipulum in terram deiciunt, et calcant equorum pedibus, et iterum atque iterum vulnerant et affigunt corpus humi telis.
309Cosmas Pragensis, Chronica, 15; 43 (auctor c.1045-1125)
' Ad Cereris natam hec est ubi rapta tyrannam, eius usque hodie cernitur tumulus, ab incolis terre ob memoriam sue domne nimis alte congestus, super ripam fluminis Mse iuxta viam, qua itur in partes provincie Behin, per montem qui dicitur Osseca.
310Cosmas Pragensis, Chronica, 15; 52 (auctor c.1045-1125)
Illa interim, ut est lasciva mollicies mulierum, quando non habet quem timeat virum, cubito subnixa ceu puerum enixa, alte in pictis stratis nimis molliter accubabat.
311Cosmas Pragensis, Chronica, 22; 308 (auctor c.1045-1125)
Oblitus sacri ordinis, oblitus fraternitatis, immemor humanitatis, ceu leopardus lepusculum aut leo agniculum rapit, ita ille furibundus hospes ambabus manibus per capillos fratrem suum episcopellum alte sustulit et ut manipulum proiecit in pavimentum.
312Cosmas Pragensis, Chronica, 22; 512 (auctor c.1045-1125)
Hoc verbum nimis alte in corde iuvenis sedit et non minus doluit, quam si toxicata sagitta cor eius vulnerasset.
313Cosmas Pragensis, Chronica, 22; 525 (auctor c.1045-1125)
Non aliter quam cum iratus leo erexit iubas et submittens caudam nodo, qui est in extremitate caude, percuciens frontem suam et stimulo, qui est sub cauda sua, pungens posteriora fertur in omne quod obstat, ita prosiliunt ilico ex agmine ardentes et armati iuvenes, Nozizlau et frater eius Drisikray filii Lubomir, et tercius Borsa, filius Olen, atque frustra fugientem Zderad ternis hastilibus alte in aera sustollunt et ut manipulum in terram deiciunt et calcant equorum pedibus et iterum atque iterum vulnerant et affigunt corpus humi teils.
314Cosmas Pragensis, Chronica, 26; 229 (auctor c.1045-1125)
' Interea Zuatopluk inflammatus ira absens in absentem Mutinam dentibus stridet, oculis scintillat et alte suspirat.
315Cruceio Annibale, Alcon, 1; 35 (auctor 1509-1577)
Quin aures etiam muscarum turba molesta Usque adeo infestat, mutilatum appareat alte Ut caput: ergo agedum venienti occurre periclo, Atque illas nucibus viridique putamine tinge.
316Cunichius Raymondus, Epigrammata, 4, 189; 4 (auctor 1719-1794)
Dilexit Phoebus Daphnen Peneida; amore Nunc idem fervet, docta Corilla, tuo, Et tibi grandiliquos dat cantus et tibi complet Ipse suo pectus numine magnanimum, Sublatamque alte, nil et mortale sonantem Ostendit passim gentibus attonitis, Quam tua sors praestat!
317Cunichius Raymondus, Epigrammata, 5, 1064; 1 (auctor 1719-1794)
Fumea quod cassa nubes inclusa papyro It campos alte missa per aerios, Attonita id spectant stupefacti mente Quirites, Magnum et se credunt cernere prodigium.
318Cunichius Raymondus, Epigrammata, 5, 1094; 1 (auctor 1719-1794)
Nempe facis magnum, sed non et amabile carmen, Quod blande captas mulceat auriculas, Quod subeat pectus, circum et praecordia ludat, Seque imis alte sensibus insinuet.
319Cunichius Raymondus, Epigrammata, 5, 1102; 1 (auctor 1719-1794)
Pangis grandiloquum, sed non et amabile carmen, Quod mantem aggestis pulsat imaginibus, Percellitque aures ingenti, Cinna, fragore, Non quod sese imis sensibus insinuet, Infusumque alte perfundat corda lepore, Atque suis animum vindicet illecebris.
320Cunichius Raymondus, Epigrammata, 5, 431; 1 (auctor 1719-1794)
Naturam rerum pandens, foeda omnia pandis, Quae condi coecis par fuit in tenebris, Ingenuus possit quae nemo audire, nec idem Continuo totis erubuisse genis, Quae si forte legat, noceant ne lecta, repente Eiicere averso cura sit ex animo, Ne maneant defixa alte, ne bruta libido Succensa obscaenis flagret imaginibus.
321Cunichius Raymondus, Epigrammata, 8, 242; 3 (auctor 1719-1794)
Tandem longa dies affulsit, veraque novi, Quae metui falso ne mihi visa forent; Quodque leve incertumque sui nutabat, id alte Sedet pacato in pectore iudicium.
322Cunichius Raymondus, Epigrammata, 8, 485; 2 (auctor 1719-1794)
Virtus tulit alte Supra foemineum te, mea Lyda, genus.
323Cunichius Raymondus, Epigrammata, 9, 48; 5 (auctor 1719-1794)
Sub pedibus protrita iacet, quae se extulit alte Illa Stagiraei gloria magna senis; At magis, atque magis semper florentis Homeri Fama recens coeli templa supervehitur.
324Cunichius Raymondus, Epigrammata, 9, 321; 2 (auctor 1719-1794)
Qui sapit, alte ipsam rem videt, inde aliis Monstrat nativo cultam, comptamque lepore.
325Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 1; 80 (auctor 1719-1794)
Talibus ille deam alloquitur, pulchroque tenebat Ingentem in capulo dextram: dein impulit ensem Horrendum retro, vaginaque abdidit alte, Praesenti nequaquam ausus non cedere divae.
326Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 4; 81 (auctor 1719-1794)
Non, ut rere, alte subiit letalis arundo.
327Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 4; 195 (auctor 1719-1794)
Primus ibi primam ante aciem saevum ferit hasta Antilochus vibrante Thalysiaden Echepolum, Et conum galeae diffuso crine comantis Diffidit, at cuspis frontem defigitur alte In mediam.
328Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 4; 219 (auctor 1719-1794)
Huic medium ecce Thoas victori vulnerat hasta Pectus, et alte imo ferrum in pulmone recondit.
329Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 5; 38 (auctor 1719-1794)
longe agnovit thoraca madentem Sanguine, sublatoque alacer clamore profatur Pandarus: Este viri, densique invadite pugnam, Troes, equum domitrix pubes, bello inclyta: vulnus, Vulnus habet Graios inter dux optimus omnes, Nec, reor, ille diu fixum alte in corpore telum Perferet; excitum Lyciae si pinguibus arvis Non frustra Iliacam Phaebus me duxit ad urbem.
330Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 6; 216 (auctor 1719-1794)
Ac velut in plenis praesepibus hordea pastus Ille diu sonipes, rupit si vincla, virentum Planitiem et fugiens camporum est nactus apertam, Insultatque solo, celsum et caput arrigit alte Luxurians, luduntque iubae per colla, nitentes Perque armos: volat ante levis Zephyrumque, Notumque Arva secans; et nota petit vel pascua equarum, Vel fluvium, adsuetus vitreas innare per undas: Sic Paris exsultans animis decurrit ab arce Pergamea, totusque armis effulget in aureis, Solis et in morem percellit luce tuentes.
331Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 7; 115 (auctor 1719-1794)
Ast Aiax contra vi concitus adsilit, orbem Et clypei summum transverberat abiete longa, Concussitque artus, repulitque immane frementem, Cervici et strictim vulnus tulit: ater at alte Emicuit, corpusque cruor perfudit, et arma.
332Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 7; 116 (auctor 1719-1794)
Nec tamen excessit pugna conterritus heros; Saucius at retulitque pedem, terraque molarem Ingentem, scabrum, nigrum alte sustulit, inque Umbonem Aiacis medium dextra impulit.
333Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 8; 5 (auctor 1719-1794)
Si quis, Auxilio veniens dura inter praelia, Troas Iuverit, aut Danaos, foede remeabit Olympum Saucius: arreptumve obscura in Tartara longe Demittam ipse manu iaciens; immane barathrum Alte ubi sub terram vasto descendit hiatu, Orcum infra, quantum iacet infra sidera tellus: Aere solum, aeterno ferri stant robore portae.
334Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 9; 3 (auctor 1719-1794)
Horrendi ceu vasta cient cum caerula venti, Trux Boreas, Zephyrusque, ambo de finibus orti Threiciis; subito propulsu attollitur alte Unda tumens immane, fretumque exaestuat imis Sedibus, et multa litus perfunditur alga: Sic Danaum vario, fervebant corda tumultu, In partes distracta; omnes, turbataque luctu.
335Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 10; 31 (auctor 1719-1794)
Qui, simul ac sensit venientem, sustulit alte Cervicem, et, cubito nitens, haec ore profatur: Quis iuxtaque rates, media et per castra sub atra Nocte meat solus, somno dum cetera pubes Strata iacet?
336Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 10; 199 (auctor 1719-1794)
Dixerat ille: Dolon dextram admovere trementem Suppliciter mento coepit, blandaque morari Fata prece; alte heros ferrum extulit, atque loquentis Cervicem saevus mediam ferit, ac secat ambos Nervorum plexus: iacuit lapsum caput ipsos Ante pedes.
337Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 10; 201 (auctor 1719-1794)
Quae dextra extollens alte omnia dius Ulysses, Munus praedatrix tibi Pallas, talia fatur: Gaude his, diva, deum primam, qui lucida caeli Tecta colunt, te rite vocabimus usque.
338Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 10; 219 (auctor 1719-1794)
Fluctuat ille anceps animi, secumque volutat Maius adhuc aliquod facinus; dubitatque, prehensum Anne trahat currum raptans temone, superba Regis ubi sunt arma; humeris an fortibus alte Sublatum imponat, secumque exportet; an ense Fulmineo in Thracum turbam desaeviat omnem, Detque viros leto passim.
339Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 11; 140 (auctor 1719-1794)
contra, mea telum Dextera quod misit, subit alte, ac deiicit hostem Exanimum, et siquem paullum modo contigit, olli Uxor scissa genas moeret, gnatique parente Flent orbi; ipse atro putrescit sanguine terram Perfundens, non tecta intra de more puellis Fletus, at alituum saevo discerptus ab ungui.
340Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 12; 143 (auctor 1719-1794)
Ipse autem ingenti dextra celer extulit alte Saxum ingens, imaque tumens in parte, superne Ac sese in conum tenuans, quod forte iacebat Haud longe a porta.
341Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 13; 68 (auctor 1719-1794)
capram Ut gemini, raptam canibus, per densa leones Lustra ferunt nemorum, malisque immanibus, alte Elatam a terra, portant: sic Imbrion ambo Sublimem Aiaces simul a tellure tenebant, Nudabantque armis.
342Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 13; 128 (auctor 1719-1794)
Huic procul intorquet Cretum rex inclytus hastam, Dum contra tumidus fert se, gressuque superbo Incedit; thorax nec ferrum sistere ahenus Evaluit; medium fulgens defigitur alte Cuspis at in ventrem: magno ruit ille fragore Stratus humi.
343Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 13; 178 (auctor 1719-1794)
frustrata manum fugit hasta per auras Versa alio, inque humerum subiens defigitur alte Martigenae Ascalapho: magno petit ille cruentam Corpore pronus humum; sonitum super arma dedere.
344Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 13; 237 (auctor 1719-1794)
cervice iuvenci Ut duo contenta, concordi mente novali In magno ducunt pressi grave robur aratri; Ima fluit circum queis largus cornua sudor, Discretique iugo tantum, vestigia figunt Aequa pari gressu per sulcos, subter at alte Duram findit humum fulgenti vomere aratrum: Sic gemini Aiaces simul ibant, alter adhaerens Alterius lateri; sedenim Telamone creatum Lecta manus, socii multi, fortesque sequuntur, Et clypeum excipiunt, quoties lassata fatigat Genua labor, sudorque viro: contra ortus Oileo It solus, Locri nec iuxta in praelia tendunt.
345Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 15; 97 (auctor 1719-1794)
Ac velut in plenis praesepibus hordea pastus Ille diu sonipes, rupit si vincla, virentum Planitiem et fugiens camporum est nactus apertam; Insultatque solo, celsum et caput arrigit alte Luxurians, luduntque iubae per colla, nitentes Perque armos; volat ante levis Zephyrumque Notumque Arva secans; et nota petit vel pascua equarum, Vel fluvium, adsuetus vitreas innare per undas: Genua pedesque levis rapido sic incitus Hector Iactabat cursu, exhortans ad praelia turmas, Ut dulci divina sono vox impulit aures.
346Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 15; 122 (auctor 1719-1794)
Polydamas fortem fortis Mecistea mactat; Priamides Echium prima inter tela Polites; At Clonium eximius morti demittit Agenor; Deiocho in primis fugienti, pone sagittam Infra humerum dorso fixit Paris, egit et alte Horrendum stridens aerata cuspide telum.
347Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 16; 100 (auctor 1719-1794)
Ergo ruunt densi, in Teucros: circum undique puppes Horrendum sonuere: alte sublatus ad astra It clamor Danaum, vasto fremit aura tumultu.
348Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 16; 123 (auctor 1719-1794)
intro alte subit aereus ensis, Atque cute a summa pendet caput; ille, solutis Artubus, ingenti consternit corpore terram, Meriones Acamanta cito pede flammeus altos Scandentem assequitur currus, figitque corusco, Aere humerum iuxta: curru cadit ille volutus: Nigra oculis nubes confestim offusa iacenti est.
349Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 16; 269 (auctor 1719-1794)
haud minus ille, Hunc ubi conspexit venientem, desilit alto In terram e curru; laeva hastam cuspide acuta Gestat; saxum albens, solidum, rude, sustulit alte Dextra heros, toto et connixus corpore, misit Hectoreum in corpus; nec longe ablusit; inanes Horrendum frustra nec telum fugit in auras.
350Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 17; 180 (auctor 1719-1794)
Sic ait, ac librans longam vi coniicit hastam, Et clypeum Areti medium ferit; aereus umbo Nec tenuit venientem; alte trans aurea balthei Texta subit, penitusque infixa est inguine cuspis.
351Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 17; 248 (auctor 1719-1794)
Sic ait: illi ambo complexi exsangue cadaver Sustulerunt ulnis alte a tellure, dedere Clamorem horrisonum Troes, videre cruentum Ut ferri a Danais corpus; rectaque ruentes Incurrunt, canibus similes, qui vulnere laesum Ore suem rabido invadunt, atque ante feruntur Venantum turbam iuvenum, discerpere captum Dente avidi, ac saevos foedare in sanguine rictus Ille sed in mediis, confisus robore, frontem Ut primum adversam convertit, protinus omnes Absistuntque metu pavidi, celerique capessunt Tuta fuga; trepidus quassat praecordia terror: Agmine sic denso Troes, post terga sequentes, Ensibus, atque hastis instabant caedere acutis: At, quoties gemini, conversa fronte, ruentem Contra aciem Aiaces steterant; versoque colore Pallebant, subita trepidi formidine mentem; Cominus audebat nec sese credere pugnae, Et rapto certare armis de corpore quisquam.
352Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 18; 81 (auctor 1719-1794)
Ac velut aerias quondam se attollit in auras Fumus, litoreae surgens a moenibus urbis; Quam, fluctu septam circum pontoque locatam In medio, admotis oppugnant molibus hostes: At cives tota quam longa est luce cruento Haud cessant trepidi e muris decernere Marte; Inde ubi se occiduas tandem sol mersit in undas, Densae igni flagrantque faces, et fulgor ad altas It nubes, signum sociis, si forte carinis Advecti auxilio veniant, finemque laborum Ferre aliquem, ac duram possint avertere cladem: Haud aliter clarum flammae iubar emicat alte Ad caelum dio e capite, horrendumque refulget Ille quidem muro est ingenti egressus, et altam Constitit ad fossam, turbae sed mixtus Achivum Haud tamen est; carae occursant nam iussa parentis.
353Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 18; 230 (auctor 1719-1794)
Haud procul hinc armenta boum capita alte ferentum Fecerat, excudens auro stannoque.
354Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 20; 126 (auctor 1719-1794)
dehinc impulit alte Sublatum a terra Aenean: quo concitus heros Impulsu, longe medios currusque virosque Transiliens, aciem confestim praepete lapsu Venit ad extremam, qua sese in praelia parte Armabant semoti omni Caucones ab hoste.
355Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 22; 15 (auctor 1719-1794)
At senior tristesque alto de pectore plorans Rumpebat gemitus, manibus pulsabat honestum Et caput elatis alte, moestoque ululatu Clamabat, dulcem exorans inflectere gnatum Si posset.
356Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 23; 291 (auctor 1719-1794)
Inde, ubi spectantes ceperunt taedia Graios, Sic Ithacum prior alloquitur Telamonius Aiax: Progenies divum, solerti pectore, Ulysse, En age sublimem vel tu me tolle, vel alte Tollam ego te; dederit quem finem cunque supremus Iupiter alterutri; cui coeptum cunque secundet.
357Cunichius Raymondus, Homeri Ilias Latinis versibus expressa, 23; 293 (auctor 1719-1794)
Inde iterum recti steterunt; magnumque vicissim Aiacem Laertiades tollebat: at alte Tollere conatus frustra, vix denique terra Dimovit paullum; atque genu subsedit; et ambo Tellurem planxere una, et iacuere propinqui, Strataque foedabant simul atro in pulvere membra.
358Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 4, 6, 18; 28 (auctor fl.c.50)
Plurimus deinde sanguis manare coepit omnibus territis, quia non, quam alte penetrasset telum, lorica obstante cognoverant.
359Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 7, 10, 14; 21 (auctor fl.c.50)
Itaque puteos miles coeperat fodere, nec tamen humo alte egesta existebat humor.
360Curtius Rufus, Historiae Alexandri Magni, 7, 11, 10; 16 (auctor fl.c.50)
Nihil tam alte natura constitua, quo virtus non possit eniti.
361Dante Alighieri, Divina Commedia, p1, 3; 10 (auctor c.1265-1321)
Diverse lingue, orribili favelle, parole di dolore, accenti d'ira, voci alte e fioche, e suon di man con elle facevano un tumulto, il qual s'aggira sempre in quell'aura sanza tempo tinta, come la rena quando turbo spira.
362Dante Alighieri, Divina Commedia, p1, 4; 34 (auctor c.1265-1321)
Venimmo al pie d'un nobile castello, sette volte cerchiato d'alte mura, difeso intorno d'un bel fiumicello.
363Dante Alighieri, Divina Commedia, p1, 6; 22 (auctor c.1265-1321)
Alte terra lungo tempo le fronti, tenendo l'altra sotto gravi pesi, come che di cio pianga o che n'aonti.
364Dante Alighieri, Divina Commedia, p1, 8; 34 (auctor c.1265-1321)
Noi pur giugnemmo dentro a l'alte fosse che vallan quella terra sconsolata: le mura mi parean che ferro fosse.
365Dante Alighieri, Divina Commedia, p1, 12; 26 (auctor c.1265-1321)
Or ci movemmo con la scorta fida lungo la proda del bollor vermiglio, dove i bolliti facieno alte strida.
366Dante Alighieri, Divina Commedia, p1, 28; 3 (auctor c.1265-1321)
S'el s'aunasse ancor tutta la gente che gia, in su la fortunata terra di Puglia, fu del suo sangue dolente per li Troiani e per la lunga guerra che de l'anella fe si alte spoglie, come Livio scrive, che non erra, con quella che sentio di colpi doglie per contastare a Ruberto Guiscardo; e l'altra il cui ossame ancor s'accoglie a Ceperan, la dove fu bugiardo ciascun Pugliese, e la da Tagliacozzo, dove sanz'arme vinse il vecchio Alardo; e qual forato suo membro e qual mozzo mostrasse, d'aequar sarebbe nulla il modo de la nona bolgia sozzo.
367Dante Alighieri, Divina Commedia, p1, 31; 5 (auctor c.1265-1321)
Poco portai in la volta la testa, che me parve veder molte alte torri; ond'io: "Maestro, di', che terra e questa?
368Dante Alighieri, Divina Commedia, p2, 29; 16 (auctor c.1265-1321)
Indi rendei l'aspetto a l'alte cose che si movieno incontr'a noi si tardi, che foran vinte da novelle spose.
369Dante Alighieri, Divina Commedia, p3, 1; 25 (auctor c.1265-1321)
Qui veggion l'alte creature l'orma de l'etterno valore, il qual e fine al quale e fatta la toccata norma.
370Dante Alighieri, Divina Commedia, p3, 10; 2 (auctor c.1265-1321)
Leva dunque, lettore, a l'alte rote meco la vista, dritto a quella parte dove l'un moto e l'altro si percuote; e li comincia a vagheggiar ne l'arte di quel maestro che dentro a se l'ama, tanto che mai da lei l'occhio non parte.
371Dante Alighieri, Divina Commedia, p3, 11; 6 (auctor c.1265-1321)
La provedenza, che governa il mondo con quel consiglio nel quale ogne aspetto creato e vinto pria che vada al fondo, pero che andasse ver' lo suo diletto la sposa di colui ch'ad alte grida disposo lei col sangue benedetto, in se sicura e anche a lui piu fida, due principi ordino in suo favore, che quinci e quindi le fosser per guida.
372Dante Alighieri, Divina Commedia, p3, 14; 26 (auctor c.1265-1321)
Ben m'accors'io ch'elli era d'alte lode, pero ch'a me venia "Resurgi" e "Vinci" come a colui che non intende e ode.
373Dante Alighieri, Divina Commedia, p3, 15; 32 (auctor c.1265-1321)
A cosi riposato, a cosi bello viver di cittadini, a cosi fida cittadinanza, a cosi dolce ostello, Maria mi die, chiamata in alte grida; e ne l'antico vostro Batisteo insieme fui cristiano e Cacciaguida.
374Dante Alighieri, Divina Commedia, p3, 17; 26 (auctor c.1265-1321)
Questo tuo grido fara come vento, che le piu alte cime piu percuote; e cio non fa d'onor poco argomento.
375Dati Leonardo, Ecloga, 1; 9 (auctor c.1407-1472)
Vidi, regum delitias, monstrarier altos Argenti atque auri montes miracula passim; Vidi caeruleos angues, letalia flatu Sibila, tum fagis similes anhelare gigantes; Pone sequebatur rapidis arpia Celaeno Unguibus humanam vultu mentita figuram; Vidi et centauros et ficti vellere caeli, Et mille auratas alte praecedere turres, Ac totidem serico gemmisque auroque superba Vela vehi, tum solis equi duo pectora lecta Praepicti phaleras curru tranante trahebant Velum illustre ingens, pulchrum et spectabile donum.
376Dati Leonardo, Hyempsal tragoedia, 1, p2; 52 (auctor c.1407-1472)
secundus actus Hyempsal Velim furentis aethere obvolvi Nothos Vastisque convalles hiatibus hiscere Fragoreque ingenti superba rupium Circumruere culmina et ab imis sedibus Alte procellis concuti totum mare In ultimam pestem luemque gentium, Quandoquidem in hominum genere tam male liberos Iam tum parentes impii oderunt suos.
377Dati Leonardo, Hyempsal tragoedia, 1, p2; 278 (auctor c.1407-1472)
Stant lubrici undantesque scalarum omnium Cruore fuso alte gradus ac undique Strepitu atque fremitu tecta et una omnis domus Tremit et suum strage intus atra congemit.
378De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 1, 3; 13 (auctor 1755-1814)
It tenuis, cerebroque intus penito involat alte Spiritus, ac lenti recreantur odore meatus.
379De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 1, 4; 48 (auctor 1755-1814)
Quid miserande taces, oculisque errantibus alte Suspicis in caelum interdum, modo lumina terrae Defigis, patulique stupes hebete oris hiatu!
380De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 1, 16; 59 (auctor 1755-1814)
Follibus inflatis districti, et nubibus alte Diductis equitant, ventoque feruntur, et auris Nunc rapti sursum, nunc mersi folle deorsum.
381De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 2, 8; 10 (auctor 1755-1814)
Principiis sed enim ex istis, nostraeque elementis Naturae unanimes vincla sodalitii Protinus eduxit, penitoque in corde locavit, Mutuus in nobis unde aleretur amor; Dissimilemque ideo simili sub corpore formam cognata instruxit mente, animique pares Ingessit sensus, atque ignea semina flammae Alte in femineo pectore seposuit: Et dedit alterius potuisse agnoscere quidquid Mens animi cuperet, vel mage non cuperet.
382De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 2, 9; 6 (auctor 1755-1814)
quantum foedo natura iaceret, Horrificoque alte tota sepulta situ, Si semel haec magni cesset concordia mundi, Rursus in antiquum prorueritque chaos!
383De Restiis Iunius Antonius, Carmina, 3, 3; 49 (auctor 1755-1814)
Scilicet ille hominem caelo miseratus ab alto Magna mente creat, magnique dat esse capacem Consilii, et volucri ad superos vi tendere mentis, Degeneremque indignari et contemnere terram: Alte participem sortis, genitumque beata Olim in fata immortali sic destinat aevo.
384Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 94; 4 (opus 1508)
Quod idem testatur illud Maronis: Alte suras vincire cothurno.
385Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 343; 3 (opus 1508)
Aut simpliciter de iis, quae frustra molimur, neque enim loco movenda arbor, ubi iam alte fixerit radices, sed cum plantula adhuc est.
386Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1590; 7 (opus 1508)
Quo malo sic exagitantur, ut ex aquis subsiliant non minus alte quam delphini.
387Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1713; 1 (opus 1508)
Γραῦς ὥς τις ἵππος τόν χαραδραῖον τάφον ἕξεις, id est Anus velut equus alte hiantem habebis ac nigrum specum sepulta.
388Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 3, 2568; 6 (opus 1508)
Volant ad prospiciendum alte, ducem quem sequantur eligunt.
389Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 4137; 4 (opus 1508)
Item libro De legibus primo: Alte vero et, ut opinor, a capite, frater, repetis quae quaerimus.
390Diomedes Grammaticus, Diomedis ars, p. 499, l. 30 (auctor c.375)
uocales sunt qui alte producta elocutione sonantibus litteris uniuersam dictionem inlustrant, ut est illud Paconianum, Eoo Oceano Hyperion fulgurat euro, Arctoo plaustro boreas bacchatur aheno, Hesperio zephyro Orion uoluitur * {austro}, fulua Paraetonio uaga Cynthia proruit austro.
391Diomedes Grammaticus, Ars grammatica, 3, p28; 361 (auctor c.375)
uocales sunt qui alte producta elocutione sonantibus litteris uniuersam dictionem inlustrant, ut est illud Paconianum, «Eoo Oceano Hyperion fulgurat euro, / Arctoo plaustro boreas bacchatur aheno, / Hesperio zephyro Orion uoluitur [...] [austro], / fulua Paraetonio uaga Cynthia proruit austro».
392Domnizo Canusinus, Vita et carmina Mathildis, 148, 0957B (auctor fl. 1130)
Est primus dictus Sigefredus, et Atto secundus, Filius et parvus vocitatur quippe Gerardus, Amplificare volens proprium Sigefredus honorem, Longobardiam cum natis venit in istam, Se sicut late vitis distendit et alte, Hic prope sic valde distendit se procul atque.
393Domnizo Canusinus, Vita et carmina Mathildis, 148, 0995A (auctor fl. 1130)
Aestimo quod vilem nimis ex hac me modo Pisi Esse putent sane, nisi plangam, conquerar alte.
394Domnizo Canusinus, Vita et carmina Mathildis, 148, 1023A (auctor fl. 1130)
Tale videns tempus Paschalis papa verendus, Exiit a Roma, quem plebs satis omnis honorat; Longobardiam devenit ad hanc comitissam, Cui venerare patrem iugiter mos exstitit alte.
395Domnizo Canusinus, Vita et carmina Mathildis, 148, 1034C (auctor fl. 1130)
Ipsum nemo tamen scit, qui non postulet alte, Ut sibi concedat paradisi gaudia vera.
396Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1, p2; 1705 (auctor 1610-1688)
+ ALTE et basse, Supremo iure, Souverainement.
397Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, p8; 1898 (auctor 1610-1688)
+ POLOSE Alte, Polosas, Altas.
398Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, p8; 1900 (auctor 1610-1688)
Papias: Polose, alte et sublimiter.
399Dudo Viromandensis, De moribus et actis primorum Normanniae ducum, 141, 0723B
Pavidorum exercituum murmur multus ( sic ) alte resonabat, voque inarticulatae tumultus clamorque ululatuum confuse tinnibat.
400Durandus Trobarnensis, Liber de corpore et sanguine Christi, 149, 1378B
Sed absit ut Christus Deus non sit qui utique verax est, quia revera Deus est: si verax est, ergo quod ipso porrigente accipitur, quod praebente comeditur, quanquam diverso pro meritorum differentia modo, Dominicum tamen vere corpus est, quod internam duntaxat purificatam aciem, ipsa imbecillitate exteriorum luminum feriata, in fidei speculo alte rimari liquet.
401Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, 4, 6; 3 (auctor 1517-1599)
Cum tamen ille sibi factam rem credidit, alte Decidit, et praeceps volvitur ille lapis.
402Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, 4, p497; 2 (auctor 1517-1599)
Ut simul accendat virtutem carmen, et alte Haereat in tenero pectore patris amor.
403Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, p467, p482; 1 (auctor 1517-1599)
Stat concretus adhuc de frigore Rhenus, et alte Spargit ab Arctoo Februus axe nives.
404Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, p612, 6; 5 (auctor 1517-1599)
Quod si liquoris tu quoque nobilis Donas Poetae doliolum seni, Cantabit alte, quod nepotum Nulla velint reticere saecla.
405Ethelwolfus, Carmen, 96, 1344D
Haec lupus, alte Pater, stolido de pectore clarus Carmina composuit, corpore mente rogans, Quatenus indigno sancti sua munera praestent, Et poscant veniam cum pavido precibus.
406Eulogius Toletanus, Documentum martyriale, 115, 0820A (auctor 799-859)
Et quod ex thesauro sapientiae Dei a docto scriba nova et veteri reconditione prolatum est, alte profundeque totum rimavi, nihilque dignum, quod tanto rependerem operi, in tenuissimo pectore pauperis tui inveni.
407Faustus Reiensis, Epistolae ad Ruricium aliosque, 265, III; 6 (auctor 410-495)
sed inter haec parum est, quicquid agitur, ut causae insanabiles hic sanentur, ut inexstinguibiles ignes hic exstinguantur, ut ineluctabiles necessitates hic superentur, ut hic peccatorum sagittae de animae visceribus evellantur, ut hic vulnera ipsis alte medullis impressa curentur, ut hic maculae invisibiles diluantur, ut hic aeterna gaudia fidelium studiorum ;labore comparentur.
408Faustus Rhegiensis, Epistulae [CSEL], 10; 7 (auctor 425-490)
Sed inter haec parum est, quicquid agitur, ut causae insanabiles hic sanentur, ut inextinguibiles ignes hic extinguantur, ut ineluctabiles necessitates hic superentur, ut hic peccatorum sagittae de animae uisceribus euellantur, ut hic uulnera ipsis alte medullis inpressa curentur, ut hic maculae inuisibiles diluantur, ut hic aeterna gaudia fidelium studiorum labore conparentur.
409Faustus Rhegiensis, Sermones [CSEL], 31; 70 (auctor 425-490)
111. Tractatus 'Faustini' de symbolo, quem Caspari (Alte und neue Quellen zur Geschichte des TaufsymboU [Christianiae 1879] p. 250 sqq.
410Faustus Rhegiensis, Epistolae, 58, 0862A (auctor 425-490)
Sed inter haec parum est, quidquid agitur, ut causae insanabiles hic sanentur, ut inexstinguibilis ignis hic exstinguatur, ut ineluctabiles necessitates hic superentur, ut hic peccatorum sagittae de animae visceribus evellantur, ut hic vulnera ipsis alte medullis impressa curentur, ut hic maculae invisibiles diluantur, ut hic aeterna gaudia fidelium studiorum labore comparentur.
411Ferreri Zaccaria, Lugdunense somnium, 1; 193 (auctor 1479-1524)
Talia narrabat senior, quum intrare videmus Pontificis magno spaciosum in limine campum, Qua populi ingentes strepitus, confusaque vocum Congeries alte: veniam, sanctumque Leonem Acclamant, passimque: Leo Leo, fertur ad auras.
412Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 5, p1713; 16 (auctor 1520-1575)
Etenim, ut est iuxta Germanicum proverbium, Iunge herren, iunge beeren: alte herren, alte beeren: ita Cyrus principio quidem valde prudenter et humaniter Iudaeos tractabat, similis ursis, qui iuvenes tractabiliores sunt.
413Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p469, p501; 79 (auctor 1520-1575)
Galat. 3. Testamentum alte comprobatum a Deo, erga Christum.
414Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p539, p602; 4 (auctor 1520-1575)
Videtur autem simpliciter significare iustam magnitudinem, quod equi attollunt capita satis alte, ac supra reliquum corpus: ut cum aqua attingit frenum, aut os equi, iam reliquum corpus ferme totum sit aqua contectum.
415Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1031, p1069; 6 (auctor 1520-1575)
Saevit amor ferri, et scelerata insania belli, Ira super: magno veluti cum flamma sonore Virgea suggeritur costis undantis aheni, Exultantque aestu latices, furit intus aquae vis Fumidus, atque alte spumis exuberat amnis, Neciam se capit unda, volat vapor ater ad auras.
416Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 100, p262; 105 (auctor 1520-1575)
vigesimo secundo Iob 26, pro motibus concussis aliqui accipiunt: quod videtur oculis male iudicantibus, aut imperitis, quasi caelum illis inniti, sicut poetae de Atlante fabulati sunt Equitare in caelo dicitur Deus, ut ostendatur eius maiestas ac omnipotentia, ut qui tam alte feratur, et veluti tam mobili iumento vehatur: vel etiam quod inde tonitrua (quae vox eius esse existimantur et dicuntur) audiantur.
417Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, 5, p143; 1 (auctor 1520-1575)
Hoc habet proprium Ioannes in suo Evangelio, quod ad altiora ferme caeteris consectatur, ut est praesertim divinitas Iesu, quam studiosius adserit caeteris: sic et alia mysteria altiora attingit, ut de incarnatione verbi, de coniunctione operationum Filii ac Patris, et quomodo sit panis de caelo descendens: tum etiam originalis malitiae illustrationem, ob quam causam symbolo aquilae alte volantis, et solem ipsum recto nisu intuentis, designatur.
418Flodoardus Remensis, De triumphis Christi Antiochiae, 135, 0562D (auctor 894–966)
Ponuntur almi in praeparata dolia, Et vastus ignis alte circumfunditur; Flammae feruntur arduae per aera; Psallunt beati voce clara carmina, Fideque celsa supprimunt incendia, Auroque ab igne clariores exeunt, Deoque laudes corde laeto concinunt, Magnum ferentes civibus miraculum: Sed circulator hoc magorum deputat Virtute gestum, dans tenebras in diem Dextris sinistra, amara miscens dulcibus.
419Flodoardus Remensis, De triumphis Christi apud Italiam, 135, 0642B (auctor 894–966)
Aurora Phoebum ducit alto ut Indico, Septem imperator mandat indi stipites Humo hisque nexos Symphorosae filios Tot onerari se iugis cruciatibus; Tensi trochleis, tela Crescens gutture Exhaurit, alto Iulianus pectore, Nemesio sub corde ferrum conditur, Per umbilicum Primitivo figitur: Iustinus omnes tractus artus scinditur Cunctisque carnis vita frenis pellitur; Silva inde Stacteus fusus alte ferrea Ab spiculorum turbine intrat aethera.
420Flodoardus Remensis, De triumphis Christi apud Italiam, 135, 0642B (auctor 894–966)
Cognitor, ut mulier, rogitat, mutaverit illos, Amentes dederit, virtute resolverit acta, Illi: « Sol velut ingressus resplenduit alte, Praecellens iuvenis mirus visuque decorus, Nos inter qui se obiiciens istamque puellam, Defectu fulgore suo nos atque tremore Concussit.
421Flodoardus Remensis, De triumphis Christi apud Italiam, 135, 0690A (auctor 894–966)
Quattuor hos inter validae fervore fidei Lucius et Marcus, Petrus, Theodosius alte Flagrando mox ensiferos properare tuentur; Poscunt praeproperi primis coelum ictibus ire: Quos et Iustinus tumulis sanctamque Cyrillam Praeterea multos cinctus pietate receptat, Confessorque sequens consors adhibetur honoris.
422Flodoardus Remensis, De triumphis Christi sanctorumque Palestinae, 135, 0510D (auctor 894–966)
Interior templi quae respiciebat Eoum Ianua dote gravis, solido cooperta metallo, Ponderis eximii, bis denis mota ministris Quae claudebatur vix impellentibus aera, Conatu summo patefacta, recluditur ultro, Vectibus atque seris ferri penetrantibus alte Dum munita foret mediae sub tempore noctis.
423Folengo Nicodemo, Elegiarum liber, 1, 2; 16 (auctor fl.1455)
Nec mora: dum renuo pugnoque caloribus, alte Insurgens iterum transigit ecce sinus.
424Folengo Teofilo, Ianus, 1; 24 (auctor 1491-1544)
an qui Dudum serpsit humi duce te caput exeret alte?
425Folengo Teofilo, Ianus, 1; 137 (auctor 1491-1544)
Vix mihi procubuit cervix, tener implicat alte Membra sopor cursantque leves in pectore curae.
426Folengo Teofilo, Varium poema, 1, 11; 1 (auctor 1491-1544)
Qui coelorum agitat rotas, et aureum Sub se orbem stabili volutat axe; Qui vim nubibus, et vapori, et euris Ingentem incutit, ut fretum tumescat Alte, fulmineoque terreat nos Mortales tonitru rescissus aether; Qui solis ditione sub potenti Late disposuit, quod esse rerum Tot causae nequeant, opesque mundi, Ni Phoebus caleat, sororque Phoebi Frigeat, speculique levis instar Fraternos sibi contrahat nitores; Nec nox aurea tot recludet ignes, Nec latum mare tot levabit undas, Nec terra omniparens tot aedet herbas, Ni soli radios det orbis author, Mox solis radiis et undae, et ignes, Ac herbae immadeant, et incalescant; Qui tandem quatiens operta terrae Fundamenta, Dei manum fatetur: En, quis credat?
427Fracastoro Girolamo, Alcon, 1; 33 (auctor 1478-1553)
Quin aures etiam muscarum turba molesta Impetit usque adeo, mutilatum appareat alte Ut caput, ipse autem venienti occurre periclo, Et prius has nucibus viridique putamine tinge.
428Francesco Petrarca, Africa, 1; 185 (auctor 1304-1374)
Quisquis enim ingenio patriam seu viribus alte Sustulerit sumptisque oppressam adiuverit armis, Hic certum sine fine diem in regione serena Expectet vereque petat sibi premia vite, Iustitia statuente Dei, que nec quid inultum, Nec pretio caruisse sinit.
429Francesco Petrarca, Africa, 3; 148 (auctor 1304-1374)
Omnibus exactis, pacati conscius Orbis Ipse sibi, limenque petens interritus Orci, Cominus horribilemque ausus spectare Megeram, Haud procul a nostris memorandum finibus alte Erexit geminas pelago turbante Columnas, Utque pererrati foret illic terminus Orbis Edixit; fueratque diu, sed nuper ab Ortu Vesanus veniens iuvenis convellere metam Est ausus, nomenque ideo mutare nequivit Herculis auctoris, Libie cui rura tenenti Longevus nimioque Athlas sub pondere fessus Deposuit celum ac stellas; sic ipse quievit.
430Francesco Petrarca, Africa, 3; 212 (auctor 1304-1374)
Unus ibi ante alios iuvenum fortissimus alte Exclamat: 'Que tanta animis ignavia, ceci?
431Francesco Petrarca, Africa, 4; 62 (auctor 1304-1374)
Carthaginis alte Menia iam quatit ille animo; iam scandere in arcem Cogitat ac pelago titubantem involvere Birsam.
432Francesco Petrarca, Africa, 5; 156 (auctor 1304-1374)
Nunc venit in mentem cara cum coniuge raptim Herculeas subita linquentem classe Columnas Fortunatorum famam tentare locorum; Nunc recta penetrare via Carthaginis alte Menia, et ad veteres humilem veniamque petentem Pergere cum gemitu et dulci cum coniuge amicos; Nunc ferrum laqueosque sibi properataque mortis Instrumenta manu tristesque intexere nodos, Auxilioque necis tantos finire dolores.
433Francesco Petrarca, Africa, 6; 8 (auctor 1304-1374)
Tunc maximus alte Eacus exclamat - siluerunt turbida late Tartara; trans Stigiam vox est audita paludem -: "Mortis amor causa est, lucemque coacta reliquit.
434Francesco Petrarca, Africa, 6; 316 (auctor 1304-1374)
Ille videns propius supremi temporis horam, Incipit: "Heu qualis fortune terminus alte est!
435Francesco Petrarca, Africa, 7; 299 (auctor 1304-1374)
Eminet his alte imperitans legionibus ingens Scipio iamque auro, iam ferro clarus et ostro, Clarior ast animis et spe clarissimus ampla, Obscuratque alios.
436Francesco Petrarca, Africa, 8; 272 (auctor 1304-1374)
Hic hominis caput inventum fodientibus alte Audivere, prius patrie portenta coacti Et bubalum damnare suum subigendaque turpi Colla iugo et duri presagia certa laboris.
437Francesco Petrarca, Africa, 9; 128 (auctor 1304-1374)
Roseo vultum suffusa rubore Phebeos frenabat agens Aurora iugales; Letior ipse quidem solito et formosior alte Imperiis urgebat equos, iam lumine Romam Appenninigene spectans de vertice silve.
438Francesco Petrarca, Bucolicum carmen, 8; 33 (auctor 1304-1374)
Aspice preruptum scopulis extantibus alte Ire sub astra iugum.
439Francesco Petrarca, Epistolae metricae, 1, 3; 42 (auctor 1304-1374)
Alte Crescere ab exiguis radicibus orta cupressus Perniciesque solet.
440Francesco Petrarca, Epistolae metricae, 3, 1; 18 (auctor 1304-1374)
Conveniunt duri agricole, pastoria nec non Exiguo conducta cohors succinctus et alte Piscator madidus posito michi militat hamo.
441Francesco Petrarca, Epistolae metricae, 3, 3; 5 (auctor 1304-1374)
Aerias sed enim ramis viridantibus alte, Litoreas volucres scopulis intexere nidos, Has musco velare domos, sed frondibus illas, Progeniemque inopem fidis trepidare sub alas Aspicies, atque ore cibos captare trementi.
442Francesco Petrarca, Africa, 1; 182 (auctor 1304-1374)
Quisquis enim ingenio patriam seu viribus alte Sustulerit sumptisque oppressam adiuverit armis, Hic certum sine fine diem in regione serena Expectet vereque petat sibi premia vite Iustitia statuente Dei, que nec quid inultum, Nec pretio caruisse sinit.
443Francesco Petrarca, Africa, 3; 146 (auctor 1304-1374)
Omnibus exactis, pacati conscius Orbis Ipse sibi, limenque petens interritus Orci, Cominus horribilemque ausus spectare Megeram, Haud procul a nostris memorandum finibus alte Erexit geminas pelago turbante Columnas, Utque pererrati foret illic terminus Orbis Edixit; fueratque diu, sed nuper ab Ortu Vesanus veniens iuvenis convellere metam Est ausus, nomenque ideo mutare nequivit Herculis auctoris, Libie cui rura tenenti Longevus nimioque Athlas sub pondere fessus Deposuit celum ac stellas; sic ipse quievit.
444Francesco Petrarca, Africa, 3; 211 (auctor 1304-1374)
Unus ibi ante alios iuvenum fortissimus alte Exclamat: 'Que tanta animis ignavia, ceci?
445Francesco Petrarca, Africa, 4; 67 (auctor 1304-1374)
Carthaginis alte Menia iam quatit ille animo; iam scandere in arcem Cogitat ac pelago titubantem involvere Birsam.
446Francesco Petrarca, Africa, 5; 152 (auctor 1304-1374)
Herculeas subita linquentem classe Columnas Fortunatorum famam tentare locorum; Nunc recta penetrare via Carthaginis alte Menia, et ad veteres humilem veniamque petentem Pergere cum gemitu et dulci cum coniuge amicos Nunc ferrum laqueosque sibi properataque mortis Instrumenta manu tristesque intexere nodos, Auxilioque necis tantos finire dolores.
447Francesco Petrarca, Africa, 6; 7 (auctor 1304-1374)
Tunc maximus alte Eacus exclamat - siluerunt turbida late Tartara; trans Stigiam vox est audita paludem - : «Mortis amor causa est, lucemque coacta reliquit.
448Francesco Petrarca, Africa, 6; 302 (auctor 1304-1374)
Ille videns propius supremi temporis horam, Incipit: «Heu qualis fortune terminus alte est!
449Francesco Petrarca, Africa, 7; 294 (auctor 1304-1374)
Eminet his alte imperitans legionibus ingens Scipio iamque auro, iam ferro clarus et ostro, Clarior ast animis et spe clarissimus ampla, Obscuratque alios.
450Francesco Petrarca, Africa, 8; 276 (auctor 1304-1374)
Hic hominis caput inventum fodientibus alte Audivere, prius patrie portenta coacti Et bubalum damnare suum subigendaque turpi Colla iugo et duri presagia certa laboris.
451Francesco Petrarca, Africa, 9; 123 (auctor 1304-1374)
Roseo vultum suffusa rubore Phebeos frenabat agens Aurora iugales; Letior ipse quidem solito et formosior alte Imperiis urgebat equos, iam lumine Romam Appenninigene spectans de vertice silve.
452Francesco Petrarca, Bucolicon carmen, 8; 41 (auctor 1304-1374)
Aspice preruptum scopulis extantibus alte Ire sub astra iugum.
453Francesco Petrarca, Africa, 1; 14 (auctor 1304-1374)
Quisquis enim ingenio patriam seu viribus alte Sustulerit sumptisque oppressam adiuverit armis, Hic certum sine fine diem in regione serena Expectet vereque petat sibi premia vite, Iustitia statuente Dei, que nec quid inultum, Nec pretio caruisse sinit.
454Francesco Petrarca, Africa, 3; 14 (auctor 1304-1374)
Omnibus exactis, pacati conscius Orbis Ipse sibi, limenque petens interritus Orci, Cominus horribilemque ausus spectare Megeram, Haud procul a nostris memorandum finibus alte Erexit geminas pelago turbante Columnas, Utque pererrati foret illic terminus Orbis Edixit; fueratque diu, sed nuper ab Ortu Vesanus veniens iuvenis convellere metam Est ausus, nomenque ideo mutare nequivit Herculis auctoris, Libie cui rura tenenti Longevus nimioque Athlas sub pondere fessus Deposuit celum ac stellas; sic ipse quievit.
455Francesco Petrarca, Africa, 3; 14 (auctor 1304-1374)
Unus ibi ante alios iuvenum fortissimus alte Exclamat: 'Que tanta animis ignavia, ceci?
456Francesco Petrarca, Africa, 4; 14 (auctor 1304-1374)
Carthaginis alte Menia iam quatit ille animo; iam scandere in arcem Cogitat ac pelago titubantem involvere Birsam.
457Francesco Petrarca, Africa, 5; 14 (auctor 1304-1374)
Nunc venit in mentem cara cum coniuge raptim Herculeas subita linquentem classe Columnas Fortunatorum famam tentare locorum; Nunc recta penetrare via Carthaginis alte Menia, et ad veteres humilem veniamque petentem Pergere cum gemitu et dulci cum coniuge amicos; Nunc ferrum laqueosque sibi properataque mortis Instrumenta manu tristesque intexere nodos, Auxilioque necis tantos finire dolores.
458Francesco Petrarca, Africa, 6; 14 (auctor 1304-1374)
Tunc maximus alte Eacus exclamat - siluerunt turbida late Tartara; trans Stigiam vox est audita paludem -: Mortis amor causa est, lucemque coacta reliquit.
459Francesco Petrarca, Africa, 6; 14 (auctor 1304-1374)
Ille videns propius supremi temporis horam, Incipit: "Heu qualis fortune terminus alte est!
460Francesco Petrarca, Africa, 7; 14 (auctor 1304-1374)
Eminet his alte imperitans legionibus ingens Scipio iamque auro, iam ferro clarus et ostro, Clarior ast animis et spe clarissimus ampla, Obscuratque alios.
461Francesco Petrarca, Africa, 8; 14 (auctor 1304-1374)
Hic hominis caput inventum fodientibus alte Audivere, prius patrie portenta coacti Et bubalum damnare suum subigendaque turpi Colla iugo et duri presagia certa laboris.
462Francesco Petrarca, Africa, 9; 14 (auctor 1304-1374)
Roseo vultum suffusa rubore Phebeos frenabat agens Aurora iugales; Letior ipse quidem solito et formosior alte Imperiis urgebat equos, iam lumine Romam Appenninigene spectans de vertice silve.
463Francesco Petrarca, Bucolicum carmen, 8; 14 (auctor 1304-1374)
AMI.Aspice fagifero tangentem vertice montem Nubila, tum gravida fontes tellure crepantes, Unde ruens pelagis confunditur unda quaternis; Aspice preruptum scopulis extantibus alte Ire sub astra iugum.
464Francesco Petrarca, Contra medicum quendam, 4; 133 (auctor 1304-1374)
Sim poeta: telum illud veritatis quod, ut video, alte descendit in cor tuum, non loro poetico, sed nuda manu et verbis puris atque simplicibus missum erat.
465Francesco Petrarca, Contra medicum quendam, 4; 230 (auctor 1304-1374)
Alte locutus sum: sic oportuit ut audires.
466Francesco Petrarca, De remediis utriusque fortune, 2, 39; 30 (auctor 1304-1374)
Qui tam multi hodie, tamque alte, hinc suis opibus ac potentia populorum, illinc moribus atque dementia, radicati sunt, ut nec numerari iam valeant, nec convelli, neque minus apud vos quam apud Egyptios aut Medos libertate pessumdata ac sepulta, versa servitus in naturam sit, sic ut pars maior populorum tyrannum si non habeat, quesitura precario seu pretio emptura videatur, usque adeo patres vestros esse quod nati erant puduit: vos enim pene omnes in servitio nati atque educati, ut doloris antiquam, sic novam querele materiam non habetis.
467Francesco Petrarca, De remediis utriusque fortune, 2, 117; 65 (auctor 1304-1374)
R.Alte radicata non facile divelluntur.
468Francesco Petrarca, De sui ipsius et multorum ignorantia, 5; 63 (auctor 1304-1374)
Sunt qui dicant alte obrutam veritatem et profundo velut in puteo demersam, quasi ex imis terre latebris, et non potius e summo celi vertice, petenda veritas et uncis ac funibus eruenda, non scalis gratie et ingenii gratibus adeunda sit!
469Francesco Petrarca, De sui ipsius et multorum ignorantia, 5; 90 (auctor 1304-1374)
Quanquam enim iners malum sit invidia et altos in animos non ascendat, sed vipere in morem, iuxta Nasonis sententiam, humi serpat, familiare tamen illi est alte glorie radices avidius insequi clarisque nominibus suum virus infundere; non aliter quam subterranei quidam vermes, qui proceras arbores radicum morsibus clandestinis et tacita labe pertentant.
470Francesco Petrarca, De viris illustribus, p2; 60 (auctor 1304-1374)
[43] Et opinionum quidem in rebus ambiguis iudiciique libertas multiplex, veritas una non amplius; sed hec ipsa in Romuli exitu, ut in plerisque aliis, alte latet.
471Francesco Petrarca, De vita solitaria, p1; 14 (auctor 1304-1374)
De quo suo loco plura forte dicturus sim, hoc unum modo dixerim: alte radicatos errores non facile verbis extirpari, et nequicquam suaderi aliquid quibus persuaderi nunquam possit, neque enim perdere verba leve esse silentii avidis.
472Francesco Petrarca, De vita solitaria, 1, 3; 15 (auctor 1304-1374)
Qui quod inutiliter agunt sibi, aliis imputare non possunt; non etati sue, cui sepenumero laborando prereptam sibi libertatem eripiunt; non posteritati, cui servitium parant; non Deo, quem offendunt ut hominibus placeant; denique non his ipsis, quibus placendo nocuerunt quibusque perpetua morte sua brevem peccandi, hoc est in eternum quoque moriendi, licentiam pepererunt: ceci nimium dementesque adversisque sideribus in lucem imo in tenebras proiecti, qui cum alte alios extulerint ipsi continuo iacuere, ab eisdem illis, quod sepe iam vidimus, forsitan opprimendi.
473Francesco Petrarca, De vita solitaria, 2, 13; 32 (auctor 1304-1374)
Quamlibet alte lateque ramos porrigat viri fama, si radicem queras, ad solitudinem erit animo recurrendum.
474Francesco Petrarca, Epistole extravagantes, 10; 45 (auctor 1304-1374)
’ ‘Nocte’, inquit, ‘fugiente festino’... Et ego: ‘Hoc saltem michi ne subtrahas: quis hominem hunc tam alte labor extulit, quod studium, que fortuna?
475Francesco Petrarca, Epistole extravagantes, 31; 2 (auctor 1304-1374)
Arborem quam stilo descripseram coloribus designasti; ac memorem Horatiane sententie ubi ait: Segnius irritant animos demissa per aures Quam que sunt oculis subiecta fidelibus, quod auribus ingesseram oculis subiecisti, non contentus nisi et eius oppositum insuper, et huius vite arenam habitatam mortalibus addidisses: ubi ad tempus utrunque permixtum, et heu! non equis portionibus confusa sunt omnia, discernenda novissime, et supremi flabro iudicii ventilanda. Ostendisti realiter, amice, arborem tibi notissimam, quam, ut de singulis dubitans philosophico consilio videare, verbo dicis incognitam. Est ergo (quoniam hesitatio tua interpretem me videtur exposcere), est, inquam, arbor illa quam putas, nec te fallit opinio. Quomodo enim, ut de te sileam, amicum illum magnum, quem tue dubitationis tueque consortem narras indaginis, falleret arboris notitia, cuius sub ramis, nec me fallit amor, ab adolescentia sua sedit? Unde tunc flores vernos, nunc maturos et tempori debitos fructus legit? Est igitur est utique virtus ipsa quod visum dicis ambobus: virtus olim quadrifidos habens ramos, propter quadripartitam honestatis speciem, solo nomine late notam: quos ideo spectare terram dixi, quia quatuor morales, pro ea presertim parte quam politicam vocant, civiles actus ac terram respiciunt. Has sane, quod invitus fateor, maioribus nostris constat aliquanto magis fuisse cultas quam nobis, precipueque principibus; quos pastorum appellatione notavi, qui usque adeo iam aerei facti sunt, ut amare homines et curare terrestria vile ducant, ac preiudicium maiestatis, cum tamen omnes iisdem ex seminibus nati simus. Tres altiores rami theologice sunt virtutes. He ante Christi adventum, quem celestem agricolam non inepte videor nuncupasse, mundo incognite habebantur, quas celum spectare non ambigitur. Christi sarculus Christi doctrina est, qua fidelium mentes colit. Ros serotinus sanguis est proprius et gratie celestis infusio, que sero, hoc est sub finem seculorum, in mundum sterilem, Deo res hominum miserante, delapsa est. Ramuli sunt harum subdistinctiones innumerabiles virtutum: felices aure sunt cogitatus pii et sancte inspirationes: volucres sunt anime que alis cogitationum talium alte conscendunt, candide propter innocentiam, canore propter id quod scriptum est: cantabo Domino qui bona tribuit michi; et iterum: cantabo Domino in vita mea, psallam Deo meo quamdiu fuero; et rursus: benedicam Domino in omni tempore, semper laus eius in ore meo. Poma sunt virtutum fructus, quibus omnino nichil dulcius esse fatebitur quisquis inde gustaverit. Quinam vero fructus hi sunt, nisi et hic gaudium de virtute, et illic in patria finem non habitura felicitas? Mite solum est vita mansuetorum, qui licet altius aspirent, adhuc tamen terram inhabitant: hanc exornantes herbe varie quid nisi varietas sibi convenientium actionum? Flores purpurei quid nisi morum fuerint ornamenta? Lenis accubitus quid nisi bene compositi animi status et felicis conscientie quies est? Odoris suavitas famam bonam: oculos mulcens color quid aliud quam decorum illud importat, quod elucet in virtute, de quo preclare in Officiis suis agit Cicero? Fons sub hac arbore scaturiens quid nisi actuum bonorum ex virtutis radice nascentium inhexausta series est, que hinc illinc difficultatibus obiectis excita, clarior fit atque sonantior? Siquidem ex colluctatione laudabili et meritorum preconiorum murmur elicitur, et lautius exauditur. Gaudet enim virtus difficilibus, et vix facile aliquid magna dignum laude reperies: propter quod arborem hanc locis arduis radicatam dixi: repositis autem ideo quia cum difficilis, tum secreta est ad virtutem via. Nec illud puto mentitus sim difficilem aditum, cetera planiora: quod et experti omnes norunt, et te expertis annumerare non dubitem. Postremo Cancer retrogradum, Leo autem ardentissimum sidus est. Quorum ille relapsum adscendentis animi et ad infima reditum significat: hic ardores cupiditatum atque libidinum et irarum passionumque omnium quibus humana mens astuat. Harendum vobis huic arbori usque ad vesperam, hoc est usque ad huius vita: terminum admonui: addens de quo nemo dubitat, nunquam melius esse mansuros: malefida enim voluptatis statio, ad quam velut ad portum mundus iners confluit, ut blandos introitus sic mestos habet ac precipites egressus; quod si unquam dubitatum esset, heu! clare nimis ac terrifice non sine meis et multorum lacrimis nuper apparuit. En, amice, parabolam tibi meam ipse reseravi. Superest ut et amico illi optimo et tibi gratias agam, qui pro brevi papyro non eam modo de qua loquebar arborem, sed totum michi terrarum orbem in membranis descriptum insigni quidem artificio remisistis: utque ambobus et arboris ostensa: refrigerium, et mentium corporumque valetudinem inconcussam ac perpetuam precer. Vale. Mediolani.
476Francesco Petrarca, Epistole extravagantes, 57; 1 (auctor 1304-1374)
Ad Modium parmensem gramaticum conquestio super obitum Azonis de Corigia senioris Heu michi! Quid hoc mali accidit inopinum, subitum, repentinum? Quamvis nichil mali, nichil inopini accidat sapienti, sed michi accidit, ut multis argumentis intelligo, ex plurimis adhuc uni, quique quod valde nolim, adhuc portio vulgi sim, cuius est mos bona sua sibi perpetua polliceri et quicquid vehementer amaverit immortale. Hoc sepe olim, sed nunquam magis quam quando minus debuit, me fefellit; et heu misero! Quis hic animi mei status, que confusio rerum, que ve perplexitas atque vertigo est, quando neque quo gaudeam quo ve me soler, habeo, neque quid lugeam doloremque meum quibus promam verbis invenio? Si dicam quia bonum dominum amisi? Amicus idem erat optimus. Dicam patrem perdidi? Frater erat. Dicam ornamento vite spolior? Et presidium fuit. Dicam familiaritate privor utili? Et delectabilis et honesta erat, omnibusque simul ex causis appetenda, quarum queque per se magno sufficiens sit amori. Dicam rerum mearum summum culmen excidit? Angularis quoque ruit lapis et compago optima: iam mortis ariete et hiantis edificii bases tremunt et tristis vite pondus fessa vix perferunt fundamenta. Dicam vero quia anime mee oculis ac lumine careo? Et cor meum fuit et virtus mea. Totum ergo illud michi daviticum iure meo vendico: «Cor meum conturbatum est, dereliquit me virtus mea et lumen oculorum meorum et ipsum non est mecum». Et ad summam, aut mearum calamitatum iniquissimus mensor sum, aut nemo unquam unius morte hominis plus habuit quod lugeret. Ceteri enim unum aliquid, ego in uno simul omnia perdidi. Quid infelix tam invidiose damnum meum queror, quid tam graviter meum vulnus exagito? Immo vero que vulgaris et publica miserorum omnium consolatio est. Non amisi ego illum, sed premisi, secumque una divitias ac thesauros meos, viteque huius bonum omne deposui, verum unde depositum meum carum ac dulce reposcere non mei arbitrii sit relictum, versoque meis in rebus iuris ordine, ego illi, non ille michi sit debitus, qui ea lege precesserit, ut iam suos non tam corpore visitet, quam expectet. Quod nec etas, nec insueta fragilitas, nec frequentes, ut crederem, suaserunt morbi; quo insperatius, eo mestius, eoque flebilius me nunc ille deseruit, in quem ab adolescentia omnes spes curasque conieceram, quique ita me omnibus semper antetulit, ut neminem plus me amaverit nisi me, cuius in dies inque horas fiebat amantior, utque omnium in multis inque amicitiis presertim, sic in me maxime victor sui, sepe solitus iactare nullum se nosse mortalium cuius non dicto facto ve aliquo esset offensus, nisi me unum, per quem nil penitus unquam tedii, nilque sibi molestie esset invectum, demptum vero sepe quam plurimum; ut etsi non modo cum exteris, sed cum clarissima etiam ac divina tori sotia, cum filiis quoque suavissimis atque obsequentissimis pueris vereque nobilibus habuisset interdum leve aliquid vel coniugalis querimonie, vel paterne, mecum nichil omnino, nisi quotidianum veri ac perpetui amoris augmentum. Nunquam illum totiens adii, quin aliquid additum antique benivolentie letus animadverterem et admirans. Nemo illum vidit aliter meis quam suis aut angi incommodis, aut commodis gaudere, aut honoribus gloriari. Iam in consuetudinem atque artem versum scires, ut quisque gratiam eius ambiret, que diu necessaria atque utilis multis fuit, vix aliunde quam a laudibus meis inciperet: efficacissimum persuadendi genus, neque aliis preceptis oratoriis opus erat. Artificiosa satis oratio censebatur, que meis decoribus plena esset, quicunque me laudare didicerat, alieni suffragii iam non egens, pro benedictis beneficia merebatur. Contra nonnullos perpetuo fastidivit, non quod de me male locuti essent – ea enim acrioris odii causa erat –, sed quod parcius me laudassent, aut omnino de me aliquid demutissent, unde se michi, quem ipse sibi prorsus incomparabilem fingebat, vel tacito iudicio velle conqueri suspitionem, vel tenuissimam concepisset. Hunc ego igitur non amem? hunc non meminerim? hunc non fleam? qui me amavit ut se, qui mei non aliter quam sui meminit, qui me egrum flevit graviter ut scias qualiter fleturus esset extinctum? Michi vero prius omnia, quam memoria amorque viri huius exciderint: prius hunc spiritum fessa membra destituant, quam fletus iste, quo nutrior, quo delector: prius hoc fragile mors iam non amara corpusculum, quam animum hunc invadat tantorum oblivio meritorum. Quid enim de me ille non meritus? aut quid mediocre meritus is contentus fuit? Quid plus, queso, tribueret non amicus amico, sed vel frater fratri, vel patri filius, vel filio pater? Et profecto ille michi auxilio dominus non quicunque, sed mitissimus omnium qui a seculis visi sunt; consilio autem pater, obsequio filius, solatio amicus, caritate germanus prope par fuerat. Denique, quod de se omnibus ait Apostolus: «Vere ille michi omnia factus erat». Ille me fortunarum omnium, ille otii, ille negotii, ille me viarum comitem sepe longissimarum habuit; cum illo prospera et adversa participavi, cum illo et urbanis sepe delitiis et rusticis aliquando secessibus recreari contigit, quotiensque res poscerent gloriosis laboribus exerceri; cum illo vite brevis longas partes egi, egissemque omnes utinam, nec me bustum a tam placido et tam fido contubernio separasset. Secum ego terras et maria circumivi, quidem cuncta cum gaudio et oblectatione mirabili, nonnunquam vero periculis magnis ac gravibus, quibus ille, dum se michi, qui sibi eram comes, comitem prebet, ultro suum caput exposuit. Unum defuit, ut hunc ipsum totiens ad alias atque alias comitatus, saltem vivus ad ultimam comitarer domum. Mallem exanimis, sed vivacior sum quam vellem, parumque iam reliqui est, ut ille ego amicitiis olim usque ad invidiam felix, earundem modo inops solusque et prope iam vulgo tantum facie notus sim, nisi qua michi non virtus aut meritum, sed hoc qualecunque nudum nomen novas subinde parit amicitias, quibus utcunque mala cetera lenio. Nempe hoc unum nullis lenitur artibus, nullo mitescit ingenio; letale est enim et nunc «alte vulnus adactum», ut Maro ait. En qui alios solari soleo qualiter me consolor, non veri inscius, sed dolori impar et angore obrutus ac merore. Scio, ut dixi, quia premisi illum, non amisi: vetus quidem neque minus verum verbum et quo multi illustrium usi sunt; premisi, inquam, quem natura meliorem, fortuna fecit altiorem, amor michi penitus parem fecit; quod utinam mors fecisset, neque odiosa intervenisset exceptio, cuncta nobis fuisse communia, preter mortem, que, dilato me ad tempus, illum abstulit, in quo vite mee suavitas ingens erat, ut posthac neque hanc vitam valde cupiam tanto lumine orbatam, neque mortem metuam, tot meis ditatam atque ornatam spoliis, sepe aliis quidem magnis ac maximis, hoc immenso, quodque unum, si metiri voluerim, obstupetur ab invidis ac malivolis. Nisi forsan invidiam mors extinxit, que contra nullum hominem nostra etate tantum, quod noverim, ausa est; ut qui virum optimum scirent (Deus bone, que perversitas!) pessimum predicarent, et quem imitari debuerant, infamarent. Sed iam, seu saturatus morte livor sileat, seu seviat, michi sat est meum de immobili rerum veritate iudicium, neque meum modo, sed eorum omnium quibus veritas passionibus antiquior potiorque est; satis est, inquam, michi et vivi illius invisam malis et mortui immortalem nosse virtutem, quam non ideo minus amo, minus veneror, minus miror, quod is cuius illa erat extinctus sit: extingui enim ipsa non potest. Ille abiit; hec, quasi illo presente, presens est; hac fruor igitur, illum opto, cito quidem revisurus, ut spero; tamen hoc quantulumcunque divortium queror et morti et fortune iratus mee illum interceptum invisibili sequor gressu; illum dum vixero desiderabit anima mea, illum mea vox loquitur, illum requirent flebuntque oculi mei semper. Et speciosius, fateor, et magnificentius loqui possem, sed non verius, nec me michi, nec alium circumvenire propositum est; itaque sic loquor, ut cogito. Certe quo possum nisu freno animum, sed me calcar freno potentius precipitat ad amaram quandam dulcedinem lacrimarum, nec facile dixerim quam dulce michi fuerit flere dum scriberem, simulque preteriti temporis meminisse tecum, o amoris et meroris particeps amice, quando has saltem tanti viri reliquias nondum nobis nostra sors eripit, ut pro dulci presentia, pro alloquio, pro convictu gelidum cinerem ac memoriam teneamus. Unum michi dum vulnerat solamen dura mors attulit, ut iam nil durius pati possim. Vale. Franciscus [Venezia, fine ottobre – inizio novembre 1362]
477Francesco Petrarca, Epistole familiares, 1, 11; 14 (auctor 1304-1374)
[4] Vidi illum hodie valido aquilone iactatum: ibat alte succinctus, “dederatque comam diffundere ventis”, maronee Veneris in morem.
478Francesco Petrarca, Epistole familiares, 2, 4; 85 (auctor 1304-1374)
[32] His et similibus viris absentibus certamen fuit cum hoste longinquo; tibi cum exilio pugna est, cuius impetum non feres modo, sed repelles et conteres, si cupias quodcunque necesse est, si animo tuo persuaseris unicum adversus aspera clipeum esse patientie, et illam saluberrimam Cleantis vocem, in latinum ab Anneo Seneca translatam, in tuum pectus alte demiseris: «Ducunt volentem fata, nolentem trahunt».
479Francesco Petrarca, Epistole familiares, 4, 12; 68 (auctor 1304-1374)
Latet alte veritas abscondita, caliginosa nube circumcludimur, casu regimur, ceci cecis ducibus innitimur, nec quid optandum metuendum ve nobis sit, per umbram carnis agnoscimus; bonis nostris ingemiscimus, miseriis exultamus, sine delectu flemus ac ridemus.
480Francesco Petrarca, Epistole familiares, 5, 17; 4 (auctor 1304-1374)
[2] Hec est equidem illa verax gloria, que in solo stabili actis alte radicibus casum nescit; illa vero in hominum fundata sermunculis, primum diuturna non est et perfacile proteritur et quibus attollitur flatibus eisdem semper agitatur ut corruat; deinde si esse posset eterna, vulgaribus tamen ac minime generosis artibus quesita, nunquam ingenuos animos delectaret, servilis opere vilis merces.
481Francesco Petrarca, Epistole familiares, 8, 7; 68 (auctor 1304-1374)
[22] Nimis caducum simul ac superbum animal est homo, nimis alte fragilibus superedificat fundamentis.
482Francesco Petrarca, Epistole familiares, 10, 3; 51 (auctor 1304-1374)
calceus laxus pedis non vinculum sed munimen; coma alte resecta et capillorum sepes non iam auribus importuna nec oculis; toga simplicior et quesitu et custodia facilis nec egressu laboriosior quam ingressu, tamque animum ab insania defendes quam corpus a frigore.
483Francesco Petrarca, Epistole familiares, 11, 16; 56 (auctor 1304-1374)
Ea vero non alte fodientibus presto est.
484Francesco Petrarca, Epistole familiares, 13, 5; 25 (auctor 1304-1374)
[14] Itaque requisitus ut dictarem aliquid quo posse me prope terram volare et humilibus me coaptare sententiis appareret — id enim michi facillimum constanter asseverabant qui me in carcerem altum licet, arctum tamen urgebant — ut primum dictandi materia data est, omni nisu ingenioli mei alas explicui quibus “me humo tollerem”, ut ait Ennius et post eum Maro, et alte adeo volarem ut si fieri posset, ab his qui me captum ducebant, non viderer.
485Francesco Petrarca, Epistole familiares, 23, 18; 8 (auctor 1304-1374)
[6] Ille autem de quo loquimur, ut tecum de te sileam, non est in quem possim quasi in alterum pius dici; nempe pars mei est, atque unus ex paucis qui michi in hoc rapidissime vite cursu moribus et ingenio probati, meis alte precordiis insederunt.
486Francesco Petrarca, Epistole familiares, 23, 19; 17 (auctor 1304-1374)
Adhuc tamen per imbecillitatem etatis vagus est, necdum satis quid dicere velit instituit; sed quicquid dicere vult, alte admodum dicit atque ornate.
487Francesco Petrarca, Epistole familiares, 24, 12; 35 (auctor 1304-1374)
Debuisti presagire, dum tam alte alis animi te sublatum cerneres, nunquam tibi defuturos imitatores; gaudendum vero talem te cui multi similes fieri velint sed non multi possint.
488Francesco Petrarca, Epistole metrice, 1, 3; 47 (auctor 1304-1374)
Alte Crescere ab exiguis radicibus orta cupressus Perniciesque solet.
489Francesco Petrarca, Epistole metrice, 1, 4; 1 (auctor 1304-1374)
AD DYONISIUM DE BURGO SANCTI SEPULCRI S. Si nichil aut gelidi facies nitidissima fontis Aut nemorum convexa cavis archana latebris, Ac placidis bene nota feris Driadumque cathervis Et Faunis accepta domus, nichil ista poetis Oportuna sacris sub apricis rupibus antra Permulcent animum; nec clementissimus aer Allicit ac montis preruptus in ethera vertex Liberiore situ liquidas extentus ad auras; Collibus aut Bromius frondens, aut silva Minerve Gratior aut Veneri; nec utranque tegentia ripam Herculeis umbrosa comis distinctaque subter Floribus innumeris et dulce virentibus herbis Prata trahunt oculos; aut hic qui separat arva Atque soporifero Clausam qui murmure Vallem Implet inexhausto descendens alveus amne, Et videt hinc illinc nympharum milie choreas, Musarumque audit totidem per littora cantus, Nil movet; aut turtur morientem raucus amicam Dum gemit, has caram inferias quasi mittat ad umbram; Aut fatum Philomena ferum linguamque revulsam Ereptamque pudicitiam, Thereumque superbum Dum canit, atque alte frondosa pendet ab ulmo Ingeminans lacrimosa piam dulcem ve querelam Et noctes agit insomnes refugitque quietem; Aut que sub lucem volitans rabiemque mariti Et facinus miseranda suum casumque sororis, Funus et immeritum nati, simul omnia plangit, Maternum memori pectus maculata cruore, Et medias operosa domos atque atria semper Circuit, accelerans velut hostem cernat hirundo: Si nichil ista movent, nec te Narcissus hianti Plurimus ore puer, faciem qui fonte decoram Miratur speculoque amens incumbit aquoso; Nec iuvat Actheon per devia confraga silve Cornibus arrectis fugiens sociosque canesque; Nec que purpureum patris secuisse capillum Dicitur, assurgens tremulo sub nubila cantu, Ut procul ultorem speculetur ab ethere Nisum; Nec raptam Hesperiem memorans, qui littore ab alto Mergitur assidue mortemque optare videtur; Nec Iovis ethereus scopulis stans armiger istis Annua venturis reparansque cubilia natis: Preterea si noster amor pietasque rogando Non potuere patris rigidum flexisse parumper Propositum, fixamque adeo convellere mentem, Otia romanis opibus quod nostra relictis Aspiceres, paucis quod limina fida diebus Ingressu dignata boni pedibusque magistri, Cernere solivagum velles miseratus amicum: Tot nostre periere preces; en ultima tandem Iniectura manus; hec duro vincula cordi Afferet ac valido cuntantem huc pertrahet unco.
490Francesco Petrarca, Epistole metrice, 2, 2; 11 (auctor 1304-1374)
Ergo age, propositum, qua fert novus impetus, urge, Et studiis incumbe sacris, ubi lucida veri Effigies alte latitat, quam spiritus acris Eruet ingenii sensim, scissaque parumper Nube per obstantes cernet radiare tenebras.
491Francesco Petrarca, Epistole metrice, 3, 1; 15 (auctor 1304-1374)
Rursus in ambigui redeo discrimina belli, Et dabat arma dolor, vires cumulaverat ira: Conveniunt duri agricole, pastoria nec non Exiguo conducta cohors, succinctus et alte Piscator madidus posito michi militat hamo.
492Francesco Petrarca, Epistole metrice, 3, 3; 6 (auctor 1304-1374)
Aerias sed enim ramis viridantibus alte Littoreas volucres scopulis intexere nidos, Has musco velare domos, sed frondibus illas, Progeniemque inopem fidis trepidare sub alis Aspicias atque ore cibos captare trementi.
493Francesco Petrarca, Rerum memorandarum libri, 4, 93; 3 (auctor 1304-1374)
‹2› Ab Apollinis enim simulacro sponte delapsum caput est et in terram tam alte descendit ut effodi non posset, donec Cinna victore Octavius in multo civium sanguine vita privatus est.
494Francesco Petrarca, Secretum, 1; 231 (auctor 1304-1374)
A.Et ego quidem non ambigo tibi tam multa per omnem vitam experientia magistra, tam multa ex librorum lectione repetenti, crebras cogitationes mortis occurrere, sed que nec satis alte descendant nec satis tenaciter hereant.
495Francesco Petrarca, Secretum, 1; 232 (auctor 1304-1374)
F.Quid vocas "alte descendere"?
496Francesco Petrarca, Secretum, 1; 234 (auctor 1304-1374)
A.Dicam (quamvis iam vulgo persuasum sit atque etiam e medio philosophorum grege clarissimi testes accesserint) mortem inter tremenda principatum possidere, usque adeo ut iampridem nomen ipsum mortis auditu tetrum atque asperum videatur. Non tamen vel sillaba hec summis auribus excepta vel rei ipsius recordatio compendiosa sufficiet; immorari diutius oportet atque acerrima meditatione singula morientium membra percurrere; et extremis quidem iam algentibus media torreri et importuno sudore diffluere, ilia pulsari, vitalem spiritum mortis vicinitate lentescere. Ad hec defossos natantesque oculos, obtuitum lacrimosum, contractam frontem liventemque, labantes genas, luridos dentes, rigentes atque acutas nares, spumantia labia, torpentem squamosamque linguam, aridum palatum, fatigatum caput, hanelum pectus, raucum murmur et mesta suspiria, odorem totius corporis molestum, precipueque alienati vultus horrorem. Que omnia facilius ac velut in promptu et ad manum collocata succurrent, si cui familiariter obversari ceperit memorandum aliquod conspecte mortis exemplum; tenacior enim esse solet visorum quam auditorum recordatio. Quam ob causam non sine alto consilio in quibusdam devotis religionibus atque sanctissimis, usque etiam ad hanc etatem, que bonis moribus inimica est, illa consuetudo perdurat quod ad cernendum corpora defunctorum, dum lavantur preparanturque sepulture, eiusdem rigidi propositi professores intersint, ut scilicet triste miserandumque spectaculum oculis subiectum et memoriam semper admoneat et animos superstitum ab omni spe mundi fugacis exterreat. Hoc est igitur quod "satis alte descendere" dicebam, non dum forte consuetudinis causa mortem nominatis, dum "nil morte certius, nil hora mortis incertius" ceteraque huius generis usu quotidiani sermonis iteratis. Pretervolant enim illa, non insident. F.Assentior eo facilius quia multa, que mecum tacitus agitare soleo, nunc te loquente recognosco.
497Francesco Petrarca, Secretum, 2; 81 (auctor 1304-1374)
A.Intelligo quam alte in cor tuum ista penetrarint, quibus excusatio quereretur amentie.
498Francesco Petrarca, Secretum, 2; 199 (auctor 1304-1374)
F.Apud me presertim hominis illius, de quo alte michi quidem insedit illud Ciceronis in Tusculano. "Plato" inquit "etsi rationem nullam afferret (vide quid homini tribuo), ipsa autoritate me frangeret". Michi autem sepe divinum illud ingenium cogitanti, iniuriosum videretur si, cum ducem suum "analogistam" faciat pithagoreum vulgus, reddende rationi foret obnoxius Plato. Sed, ne a proposito longius eam, Platonis hanc sententiam michi pridem adeo et autoritas et ratio et experientia commendant, ut nichil verius nichilque sanctius dici posse non dubitem. Ita enim interdum, Deo manum porrigente, surrexi ut incredibili quadam et immensa cum dulcedine quid michi tunc prodesset, quid ve antea nocuisset, agnoscerem; et nunc meo pondere in antiquas miserias relapsus, quid me iterum perdiderit cum amarissimo gustu mentis experior. Quod idcirco retuli, ne forte mirareris huius me platonici dogmatis experientiam profiteri. A.Non miror equidem!
499Francis Bacon, Novum Organon, Pars IIa, praef.; 4151 (opus 1620)
Veruntamen aequum est, ut ab hominibus impetremus (in tanta praesertim doctrinarum et scientiarum restauratione) ut qui de hisce nostris aliquid, sive ex sensu proprio, sive ex authoritatum turba, sive ex demonstrationum formis (quae nunc tanquam leges quaedam iudicialis invaluerunt), statuere aut existimare velit, ne id in transitu et velut aliud agendo facere se posse speret; sed ut rem pernoscat; nostram, quam describimus et munimus, viam ipse paullatim tentet; subtilitati rerum quae in experientia signata est assuescat; pravos denique atque alte haerentes mentis habitus tempestiva et quasi legitima mora corrigat; atque tum demum (si placuerit) postquam in potestate sua esse coeperit, iudicio suo utatur.
500Francis Bacon, Novum Organon, Pars IIa, 1, XXXVIII; 1 (opus 1620)
Idola et notiones falsae, quae intellectum humanum iam occuparunt atque in eo alte haerent, non solum mentes hominum ita obsident, ut veritati aditus difficilis pateat; sed etiam dato et concesso aditu, illa rursus in ipsa instauratione scientiarum occurrent et molesta erunt; nisi homines praemoniti adversus ea se, quantum fieri potest, muniant.