'apud' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 108398 hits      Show next 500

Nor id , p2, 2 found in
Nor id , p4, 6 found in
Nor id , p6, 7 found in
Nor id , p6, 31 found in
Nor id , p7, 18 found in
Nor id , p8, 52 found in
Nor id , p10, 23 found in
Nor id , p11, 19 found in
Nor id , p12, 4 found in
Nor id , p12, 11 found in
Nor id , p12, 42 found in
12Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Inter primos non ultimus erat Petrus Abaetardus, quem hoc nomine, tanquam haereticum, adortus est Walterius abbas Victorinus apud Parisios; cuius auctoris libri quatuor exstant in ms.
13Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344A (auctor fl. 1130)
Quae enim impossibilia sunt apud homines, possibilia sunt apud Deum.
14Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344D (auctor fl. 1130)
absit ut impossibile credatur apud Deum omne verbum!
15Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346A (auctor fl. 1130)
Qui enim de corporibus servorum suorum locutus est, dicens: Capilli capitis vestri omnes numerati sunt; et capillus de capite vestro non peribit; cum secundum nos pene omnes capilli perierint, mirum sit apud eum aliqua proprii corporis particula quamlibet minuta possit perire: cum tamen idem corpus in multas partes frangendo dividatur, et a multis comedatur.
16Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346A (auctor fl. 1130)
Et apud nos quidem localis divisio fractionis comprobatio est, quia membrum quod a se invicem disiunctum et localiter divisum videmus, fractum esse tenemus.
17Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346A (auctor fl. 1130)
Porro apud Deum, sicut veraciter dictum est, secundum tempus mille anni sicut dies unus, et unus dies sicut mille anni: ita aeque veraciter dici potest, secundum locum mille, sive quot vis aut certe omnia loca, apud Deum, quasi unus locus.
18Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346B (auctor fl. 1130)
Quod ergo apud nos fractum est, quia localiter divisum est, apud Deum integrum manet, cui omnia loca unus locus est.
19Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346C (auctor fl. 1130)
Apud nos quippe membrum quod fractum et a corpore suo divisum est, mortuum esse constat.
20Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0462C (auctor c.945–1004)
Unde in canonibus prohibemur, si nos catholicos esse scimus, ne cum eis saltem oremus: nam sub Marciano principe apud Chalcedoniam XV et eo amplius dierum actio de hac re ventilata est, residentibus episcopis ducentis, et, ut quibusdam placet, mille ducentis, quibus omnibus pius princeps ex suorum rerum copia sumptus abundanter praebuit quoad omnes haereticos a se repellerent, id est eos qui in verbo vel opere aliter quam sancti apostoli sensissent.
21Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470D (auctor c.945–1004)
Primitus de fide dicendum credidi, quam alternantibus choris et in Francia et apud Anglorum Ecclesiam variari audivi.
22Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0421C (auctor c.945–1004)
Domino semper venerabili sanctae Romanae et universalis Ecclesiae praesuli GREGORIO suus ille Floriacensium rector ABBO. Multi se importunos ingerunt, qui me aliquid posse apud vestram clementiam suspicantur, genutenus implorantes pro suis peccatis opem intercessionis; quorum opinionem adeo veram credidi, ut eorum declamatoriam orationem vestris auribus dispensatorie allegarem, arbitratus vestrae Ecclesiae utilem fore, quam omnes expetunt qui in Christo pie volunt vivere (II Tim. III, 12).
23Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0425A (auctor c.945–1004)
Ecce, venerabilis rex, meus apud maiestatem vestram sermo apologeticus, et, ne huiusce locutionis ineptiis decipiamini, cautum esse opto et semper optavi.
24Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426A (auctor c.945–1004)
Sunt itaque apud Matthaeum capitula XXVIII, inter quae sunt subnotationes CCCLV, quibus singulis adiecta est sua aera, ex qua cognoscatur in quo canone ipsa subnotatio reperiatur.
25Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426B (auctor c.945–1004)
Inter primas igitur lineas primi canonis sunt subnotationes XX, ex quibus nihil ingerit dubietatis ille ordo in quo scribuntur apud Matthaeum VII, apud Marcum II, apud Lucam VII, apud Ioannem X. De reliquis quaestio est, quam illud facit, quod Ioannes sparsim scripsit in diversis locis ea quae alii colligentes semel dixerunt singuli in suis opusculis.
26Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427D (auctor c.945–1004)
Idcirco quia, evolutis quamplurimis Evangeliorum voluminibus, nusquam inter LXX et XCVIII subnotationem, ulla in canone reperitur, quapropter eamdem Matthaei LXXXVI scilicet subnotationem, in sexto tantum canone apud Matthaeum reperire poteris, et nusquam alibi, ideoque non ibidem scribenda est aera prima, sed potius aera sexta, sicut unius antiqui voluminis series recensita innotuit.
27Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427D (auctor c.945–1004)
Repetendum igitur quod illius evangelistae qui primus habetur in quolibet canone, licet intermisso, ordinato tamen augmento subnotationum progressio sit: verbi gratia, apud Matthaeum post subnotationem octavam undecima sequitur; apud Ioannem post decimam quartam invenitur; reliquorum vero eidem primo consentientium propter concordiam aliquando transgressio fit; si qua sane in talibus dubitatio incidit, assumatur prae manibus de consensu Evangelistarum liber Augustini omnium ecclesiasticarum quaestionum singulariter subtilissimi expositoris; post Ammonium enim, qui de quatuor Evangeliis fecit unum, ad similitudinem libri qui dicitur Concordia regularum, hic Augustinus omnes dubitabiles propositiones Evangeliorum decerpsit, atque in uno codice ordinavit, earumque obscuritati maximam lucem infudit.
28Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0428C (auctor c.945–1004)
Tandem quia, venerabilis Pater, ex praedicti viri commentariis ista enodando transtuli, atque ea non praeiudicii sed iudicii censurae direxi, qui, illius benevoli fratris sagacitati satisfacere volens, me apud vos fuisse verbosum aut nimis garrulum pertimui, timendo plura dicere supersedi.
29Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430D (auctor c.945–1004)
At fortassis ille quondam noster Fredericus bonorum aemulus fratrum, insidiator pessimus, huiusmodi apud vos scholas instituit; quatenus, sicut ab Ario, Ariani; a Gnatone, Gnatonici; ita sui discipuli a Frederico, Fredericiani!
30Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432C (auctor c.945–1004)
Nec te iuvat illa quae est apud rhetores translatio criminis, aut transmutatum nomen facti, quando scelus quod in prostibulo perpetratum est cum uxore alicuius aliter vir, aliter reus nominat; alter enim de adulterio queritur, alter non adulterium, sed quod fecit in prostibulo, licuisse fatetur.
31Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433C (auctor c.945–1004)
Sed facti actio enuntiari iureiurando potest, ut definite vera vel falsa sit apud eum qui rem definite novit; promissio vero futurae actionis sicut definite sub scientia non cadit, ita iuramentum de promissis rebus ignoratur verum falsum ne definitive sit, nisi de his quae necessitas naturae trahit, ut Deum immortalem esse et hominem mori; si quidem definite verum est quod omne ortum occidet.
32Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0441A (auctor c.945–1004)
Altaria laicis in possessionem dantur, peccata populi non monachi vel clerici comedunt (Os. IV, 8), qui pro peccatis eiusdem populi apud Deum interveniunt; sed iudicio episcoporum oblationes ecclesiae plus equis et canibus laicorum prosunt, quam peregrinis, orphanis et viduis, aut restaurationi ecclesiarum: sua enim altaria esse astruunt, quae absque ullis auctoribus ab ecclesia secernunt, eo errore ducti quo detinebantur haeretici, qui unam personam Iesu Christi in duabus naturis conati sunt dividere in personarum pluralitate, contra illud, si enim cognovissent, nunquam Dominum gloriae crucifixissent (I Cor. XI, 8).
33Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446A (auctor c.945–1004)
Sed si qua forte causa inter Ravennatem et praefatum monasterium evenerit, et pacifice non potuerit ordinari, apud electos a partibus timentibus Deum, sine voluntaria dilatione, mediis sacrosanctis Evangeliis finiatur.
34Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0454B (auctor c.945–1004)
Quod non oporteat sacris officiis deditos aut clericos aut continentes, vel omnem laicum Christianum lavacra cum mulieribus celebrare, quia haec apud gentiles prima reprehensio est.
35Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457B (auctor c.945–1004)
Cernis igitur quod episcopus, presbyter, diaconus non ideo sint beati quia episcopi vel presbyteri sunt aut diaconi, sed si virtutes habuerint nominum suorum et officiorum: alioquin si diaconus sanctior episcopo suo fuerit, non ex eo quod in in feriori gradu est apud Christum deterior erit: ut Stephanus diaconus, qui primus martyrio coronatus est minor futurus in regno coelorum multis episcopis, et Timotheo ac Tito: quos ut subiicere non audeo, ita nec anteponere (I Tim. III, 2, 3).
36Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460B (auctor c.945–1004)
EPISTOLA XV. AD LEONEM ABBATEM ROMANI SANCTI BONIFACII MONASTERII.(Apud Mabill., Annal. ord. S. Bened., tom. IV, Append., pag. 691.)
37Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0544C (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem apud B. Petrum Apostolum, 3. Idus April.
38Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0546B (auctor c.945–1004)
Post annos vero quatuor zelo ducti aliqui ex clero, et ex Senatu, maxime Festus et Probinus, accusaverunt eundem Papam apud Theodoricum crimine pessimo, et subornaverunt falsos testes, quos miserunt Ravennam, et interim occulte revocaverunt Laurentium.
39Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0554D (auctor c.945–1004)
BONIFACIUS, natione Romanus, ex patre Ioanne, sedit mensibus 8. diebus 22. Hic obtinuit apud Phocatem Principem, ut sedes Apostolica B. Petri Apostoli caput esset omnium Ecclesiarum, quia sedes Constantinopolitana primam se omnium Ecclesiarum scribebat.
40Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0563B (auctor c.945–1004)
CONON, oriundus patre Traceseo, educatus apud Siciliam, postmodum Romam venit eidem Ecclesiae militaturus, atque ad presbyterii honorem devenit; sedit mensibus 11. In cuius electionem consensit clerus et populus, dum non minima contentio facta esset, eo quod clerus in Petrum Archipresbyterum, et exercitus in sequentem eius Theodorum presbyterum intendebat.
41Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0563C (auctor c.945–1004)
Hic suscepit divalem iussionem Iustiniani Principis, qua significat acta sextae Synodi apud se habere, quae piae memoriae domnus Constantinus genitor eius DEO auxiliante fecerat.
42Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0523B (auctor c.945–1004)
Quocirca omnium apud Anglos, ubi ubi positorum obiectis respondere decrevi, quatenus habeatis, charissimi, aliqua monimenta vestri exsulis, quibus valeatis intendere acumen exercitatae mentis.
43Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0527C (auctor c.945–1004)
S autem quae in media parte simplici nunquam finit syllabam consonante sequente (sicut nec c nec p, nisi cum ipsae se praecedunt,) tam levi sono ubique sola exprimitur ut apud Graecos, auctore Prisciano, pro ea aspiratio nonnunquam scribatur, ἥμισυ pro semis, ἓξ pro sex, ἑπτά pro septem.
44Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0529A (auctor c.945–1004)
Quapropter cum Graece scribitur Χηρηας, ita profertur ac si scriberetur Kereas et παροιχία quasi parroechia; quem tamen sonum mutat sigma, si pro illa sit χ posita ut σχημα; quam vim et apud Latinos servat s, apud quos ti semper enuntiatur sono ci, si post illam in altera syllaba sequatur vocalis, nisi ipsa s praecesserit, ut lectio, quaestio, testium, legentium; quam etiam s duplicabant antiqui pro littera z, quae ubicunque in extrema syllaba dictionis ponitur, eius penultima in prosa producitur, cum in metro communis habeatur.
45Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530A (auctor c.945–1004)
Quia de verbis requisistis, quae sunt fulgeo, mulceo, ferveo, strideo, oleo, tueor, coniveo, sedeo, pendeo, cieo, frendeo, degeo, excelleo, tergeo, cum apud poetas secundae et tertiae coniugationis legantur, quam earum coniugationum in prosa magis tenere conveniat; vos scire volo quia VIII, prius proposita coniugationis secundae regulam servant in praesenti, reliqua deinde coniugationis tertiae, exceptis cieo et pendeo, quorum primum, vel simplex vel compositum, nuñc est coniugationis secundae, nunc quartae, quod ostendunt passivi praeterita, quorum penultima est correpta vel producta.
46Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530D (auctor c.945–1004)
Haec in on terminantia Graeca, quae apud illos penultimam genitivi producunt et corripiunt, aliquando more Latinorum nominum apud nos in o desinunt; et tunc eamdem litteram servando, in obliquis casibus producunt; quam, nisi sequeretur et corriperent, si a nominativo in on terminante venirent, ut Simon et Simo, Sidon et Sido.
47Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533A (auctor c.945–1004)
In fide quoque catholica quam assertor veritatis edidit Athanasius, post multas persecutiones repertus per omnia orthodoxus, unus versiculus ita legendus est: Spiritus sanctus a Patre et Filio non factus, nec creatus, nec genitus, sed procedens, licet multi pro simplicitate intellectus sui conentur abradere id quod est nec genitus, propterea quod apud alios catholicos saepe legitur Spiritus sanctus nec genitus, sed procedens, licet multi nec ingenitus, sed tantum procedens.
48Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0507B (auctor c.945–1004)
Postquam, a te, venerabilis Pater, digressus sum cum multa alacritate cordis, et ad monasterium, quod nosti, festinus redii, coeperunt me obnixe ii cum quibus fraterna charitate detentus hospitando hactenus degi, pulsare manu sancti Desiderii, ut mirabilium patratoris Eadmundi regis et martyris passionem litteris digererem, asserentes id posteris profuturum, tibi gratum, ac meae parvitatis apud Anglorum Ecclesias non inutile monumentum.
49Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0516C (auctor c.945–1004)
Idem namque sanctus sub vili tugurio sanctificatae domus, cuius esset apud Deum meriti, crebris manifestabat miraculorum signis.
50Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517A (auctor c.945–1004)
Tantum in eius collo, ob signum martyrii, rubet una tenuissima riga in modum fili coccinei, sicut testari erat solita quaedam beatae recordationis femina, Osuven vocabulo dicta: quae paulo ante haec nostra moderna tempora apud eius sacrosanctum tumulum ieiuniis et orationibus vacans, multa transegit annorum curricula.
51Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0518D (auctor c.945–1004)
O quanta reverentia locus ille dignus exstitit, qui sub specie dormientis tantum Christi testem continet, et in quo tantae virtutes fiunt, et factae esse referuntur, quantas hac tempestate apud Anglos nusquam alibi audivimus!
52Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0479B (auctor 1000)
Similiter autem et apud Antiochiam caeterasque provincias suis privilegia serventur ecclesiis.
53Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482D (auctor 1000)
Qui autem deprehenditur atque convincitur, denuntiatus principi apud concilium, magna animadversione et condigna multabitur.
54Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0483B (auctor 1000)
Si enim hi, qui in saeculo a dominis suis honorem libertatis adepti sunt, in servitutis nexum non revolvuntur, nisi publice apud proceres tribunali foro fuerint accusati, quanto magis hi qui divinis altaribus consecrati honore ecclesiastico decorantur?
55Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484D (auctor 1000)
Nullus igitur ultra audeat de redditibus, rebus, vel chartis dicti monasterii, vel de loco aliquo, qui ad eum pertinet, quocunque modo, qualibet excusatione minuere, nec immissiones dolosas aliquas facere, sed si qua forte causa inter Ravennatem ecclesiam et praefatum monasterium evenerit, et pacifice non potuerit ordinari, apud electos a partibus timentes Deum, sine voluntaria dilatione mediis sacrosanctis Evangeliis finiatur.
56Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0490A (auctor 1000)
» Item in Legibus cap. 404: « Si quis mala fide res alienas possidens vendiderit eas, vel donaverit, vel alio modo alienaverit, is autem qui se dominum earum putat, sciens hoc, testatione denuntiaverit ei qui res cepit intra decennium inter praesentes, vel inter absentes intra vicennium; res firmiter apud emptorem, vel qui donationem excepit, vel alio modo alienationes nactus est, permaneant.
57Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491B (auctor 1000)
Quod si quis a metropolitano laeditur, apud primatem dioeceseos aut apud Constantinopolitanam sedem iudicetur, sicut superius dictum est.
58Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502C (auctor 1000)
Ipse autem qui eo vivente locum eius temerarie ambiit, privatus sacerdotio, ab omni ministerio ecclesiastico repellatur, atque eidem dilectissimo fratri et coepiscopo nostro tradatur, ut eum ecclesiastico iudicio aut ipse ad nos transmittat, aut apud se in custodiam habeat.
59Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503A (auctor 1000)
Sed si qualis fuit in requisitione cura, talis fuisset in discussione subtilitas, nihil ex eo quod de eo dictum est, fuisset ambiguum; sed utrum verum, an esset compositum, patuisset, quia iam contra ipsum dudum in Sicilia apud reverendae memoriae fratrem nostrum Maximianum talis quaestio, ut cognovimus, mota est.
60Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503A (auctor 1000)
Nunc igitur, quoniam illa quae contra eum dicta sunt, non sub illa quae decuit districtione quaesita sunt; et gesta quae exinde apud fraternitatem vestram confecta sunt, neque ad condemnationem, neque ad absolutionem eius probantur posse sufficere: non levis res agitur, ut incaute vel in transcursu debeat definiri.
61Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0504D (auctor 1000)
Cap. 10: « Nullus episcopus neque pro civili, neque pro criminali causa apud quemvis iudicem.
62Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505B (auctor 1000)
Quicunque episcopus apud quemvis iudicem accusatur, omnino nullam fideiussionem neque promissionem pro litigio facere compellatur, sic tamen ut operam det intensiones et causas actoris dissolvere.
63Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0508A (auctor 1000)
Nec interest apud Dominum utrum vi an circumventione quis res alienas occupet, dummodo quoquo pacto teneat alienum.
64Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0723C (auctor fl. 923)
Eandem itaque ob gratiam faustissime noveris germane, tibi hancce dirigi pagellam, cum tam rara ne umquam penes me frustretur petitio, tum solamine omnium apud lectorem amicissimi, ut cara finetenus vice illam mittentis fungatur; quin etiam a deviis prudenti dextera relevetur.
65Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0726A (auctor fl. 923)
Verum quod haud apud magistrum, saltem mereantur nancisci penes germanum.
66Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740B (auctor fl. 923)
Nec satius quicquam sortiti apud hi Cinomannos, Haud equidem reliquae cesserunt suavius urbes.
67Abedoc Ethelwolfus, Adnotatio de synodis, 96, 1308D
Tertia Gangrensis, quae post Nicaenam legitur fuisse, in qua Patres XVI statuerunt canones XX, propter quasdam necessitates ecclesiasticas, maxime contra Eustasium, qui dicebat quod nullus in coniugali gradu positus, nec ullus fidelis qui non omnibus renuntiaret quae possideret, spem apud Deum haberet; et multa alia venenosa, quae enumerare longum est.
68Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288C
Patricius ait (Proverbia S. Patricii, inter Opuscul., p. 49) : Non oportet iudices Ecclesiae habere timorem hominum, sed timorem Dei, quia timor Dei principium sapientiae est (Prov. I, 7) . Non oportet iudices Ecclesiae Dei habere sapientiam mundi: quia sapientia mundi stultitia est apud Deum (I Cor. III, 19) , sed sapientiam Dei habere.
69Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288C
Non oportet iudices Ecclesiae munera suscipere, quia munera excaecant oculos sapientium et mutant verba iustorum (Deut. XIX, 6) . Non oportet iudices Ecclesiae habere personam in iudicio, quia non est acceptio personarum apud Deum (Ephes. VI, 9) . Non oportet iudices Ecclesiae cautelam saecularem habere, sed exempla divina, quoniam non oportet servum Dei cautum esse, vel astutum.
70Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288D
CAP. XXVI. - De iudicio clericorum, utrum fiat apud iniquos aut apud fideles.
71Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1289A
Synodus: Ne quisquam praesumat clericum apud saecularem iudicem episcopo non permittente pulsare: sed si pulsatus fuerit, non respondeat: non proponat, nec adeat criminale negotium in iudicio saeculari.
72Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0760D (auctor 1178-1201)
Argentum, quod (73) apud Cluniacum habuit, dimidium eidem monasterio contulit, medietatem vero ad (74) Claram Vallem transmitti praecepit. Ecclesiae de (75) Wellinge tenebatur argentum reddere, cuius summam archidiaconus novit.
73Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0046B (auctor fl. 1150)
Prima est sapientia mundialis, de qua dictum est: Sapientia huius mundi, stultitia est apud Deum (I Cor. I) . Secunda est sapientia carnalis, de qua dicitur: Sapientia carnis inimica est Deo (Rom. VIII) . Tertia sapientia animalis, pro qua dictum est: Animalis homo non percipit ea quae Dei sunt (I Cor. I) . Sapientia mundi pertinet ad superbiam quae facit hominem ingeniosum ad ambiendum honores, ad sectandum lucra, ad dilatandas possessiones, et caetera huiusmodi, ut animus occupatus rebus transitoriis, dum nimis concupisceret temporalia, obliviscatur aeterna.
74Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0053A (auctor fl. 1150)
Verbum caro factum est et habitavit in nobis (Ioan. I) . Satis est pro materia gaudiorum quod coelestis Regis unicus Filius, hodierna die, de sinu Patris egressus, homo factus venit in hunc mundum quaerere et salvum facere quod perierat: et quod humanum genus de meritis suis apud Deum invenire non potuit, ille hoc in thesauro indeficienti misericordiae suae clementer invenit.
75Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0071B (auctor fl. 1150)
Vel si hoc parvum munus aestimas, divitias gloriae suae omnes tibi proponit: imo donat secundum desideria cordis tui, ut eas in delitiis tuis possideas, dummodo timor eius semper maneat apud te, nec desistas iuste et pie vivendo illi militare.
76Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0091A (auctor fl. 1150)
Tenenda est ergo virga Moysi, qua percusso flumine et diviso (Exod. IV) , sicco pede possunt pertransire: quoniam amatores vitae huius virtutem discretionis, quae est virga Moysi, ita tenere debent, ut fluctus huius seculi et carnalia desideria, quae vitiis et concupiscentiis admixta sunt, ita scindunt per medium, ut quod ibi vitiosum est, deorsum sinant fluere in mare, ita quod apud eos non maneat: reliqua vero quae naturae sunt necessaria, et corpori utilia, ex parte altera pro munimine teneantur.
77Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0130C (auctor fl. 1150)
Spiritus sanctus superveniet in te et virtus Altissimi obumbrabit tibi (Luc. I) . Verbum quod audistis, fratres charissimi, Dominicae annunciationis continet historiam, in qua Verbum, quod erat in principio apud Deum, venturum in carne annunciatur, sicut Ioannes dicit: Verbum caro factum est et habitavit in nobis (Ioan. I) . Ipsum est illud verbum abbreviatum, quod fecit Dominus super terram, imo vere brevissimum.
78Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0172B (auctor fl. 1150)
Si enim princeps terrenus in singulis civitatibus suis singulos iudices ordinaret, qui ibidem causas emergentes decidant, peccata puniant, nonne ille, qui praetermisso iudice suae civitatis ad alium transiret, apud principem pariter et suum iudicem reum se constitueret?
79Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0232D (auctor fl. 1150)
De secundo obedientium genere sunt, in quorum domo discubuit Iesus, per inspirationem conversionis, sed adhuc leprosi apparent exemplo pravae conversationis, minus habent devotionis ad Deum, parum, imo nihil dilectionis ad proximum, et quod apud Deum et homines est detestabile, lucem in tenebras, bonum in malum, bonis etiam insidiantes operibus student convertere.
80Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0255A (auctor fl. 1150)
Quartum et ultimum animae exilium est, malum curiositatis, quippe multis vanitatibus animo affecto sequitur cura superflua, et quod apud Salomonem difficillimum invenitur, investigat modo viam aquilae volantis in coelo, modo viam colubri super terram, modo viam navis in mari, modo viam viri in adolescentia sua (Ibid.) . Circa ista quatuor praecipue curiositatis vitium videtur occupari, per aquilam vero volantem in coelo, virum contemplativum: per colubrum super terram, quemlibet lubricum et criminosum: per navem in mari, negociatores seculi: per adolescentiam viri, bonae conversationis initium.
81Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211; (auctor fl. 1150)
Illud duntaxat praeterire silentio minime possum, si plerique omnes abbates tuum istud exemplum sequi susciperent, ac pro bellis cavallis, pro venatione, pro aucupiis, pro alea, pro comessationibus atque id genus, studiis ad orthodoxos Ecclesiae scriptores nocturna diurnaque manu versandos animum adiicerent, brevi futurum ut si non omni, saltem bona invidiae, qua non apud solum vulgus laborant, parte se exonerarent: Ἄλλα ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται.
82Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1381D (auctor fl.1125)
ex negligentia culpa redundet, potestate vobis divinitus data pecuniam Christi periculose renitentem ad reddendum compellatis, ut et zelus laetitiae in vobis evidenter appareat, et causa ecclesiarum et pauperum adiuta apud summum iudicem pro vobis intercedat.
83Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0506D (auctor 969-988)
Hactenus stultitiam vestram patienter tulimus, nunc quia synodalia decreta parvipenditis, vocati contemnitis, humana divinis praefertis, ad conventum nostrorum fratrum apud Gualdonis cortem habendum in Kal.
84Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0507A (auctor 969-988)
Is quem nostis nobis intimus, vobisque fidissimus, interpres apud regiam maiestatem ut decuit fuit, quod expetistis firmiter obtentum sine inimicorum respectu.
85Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0509B (auctor 969-988)
Et quia tanto tempore eo usi sumus, non erimus apud vos tanti immemores beneficii.
86Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0510B (auctor 969-988)
Apud ducem Hugonem de vestra mente pura, fide constanti absque haesitatione praesumite.
87Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513D (auctor 969-988)
Num castra in eisdem ad eorum votum exstruere patiemini, qui nunc furtivas delectorum militum contrahunt copias, ut in vos si apud Caprimontem estis impetum faciant?
88Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0522C (auctor 969-988)
Fratres itaque diversa sentientes, atque, ut est ingenium mobilium mentium, idque potius iuvenum, non eadem mirantes; interim vacillante sententia, et nutante seniorum iudicio, dum suae opinioni quisque magis innititur, primo abnuere nec assentiri velle, quod semel acceperant cur alteri curandum quam sibi credant, votum fidelis mulieris eleemosynam facientis manere debere, sibi subtrahi quod alter faceret, sibi minui unde alius cresceret, hoc apud populum non esse laudis praeconium, sed videri vitae degeneris et contumeliosae improbationis [f., improperationis] elogium. Talia renarrantibus, motuque vario dissonantibus, abbas silentium imperat, fandique auctoritate, et vocis libertate ad compescendum murmuris strepitum arrectus, piae exhortationis allocutione sic inchoat: Fratres dulcissimi, Deoque charissimi, verba sunt ista dicentis Apostoli: Nihil per contentionem, neque per inanem gloriam; sed in humilitate superiores sibi invicem arbitrantes, non quae sua sunt singuli considerantes, sed quae aliorum (Philip. II, 2, 3) . Haec Apostoli verba sunt quasi fermentum bonae conspersionis in nostra intelligentia, ut omnia quae facimus, sint sine murmurationibus et haesitationibus: Ut simus sine querela et simplices sicut filii Dei, sine reprehensione in medio nationis pravae et perversae: inter quos lucetis, ait, sicut luminaria in mundo, verbum vitae continentes (Philip. II, 15, 16) . Et alibi: Solliciti estote servare unitatem spiritus, in vinculo pacis.
89Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0525C (auctor 969-988)
Itemque apud Romeliacum et Alleicurtem quidquid mihi, parum quidem, ibidem competit, in promerendo iugi suffragio dominae meae sanctae Dei genitricis Mariae usibus sibi fideliter servientium monachorum libens perpetuo habenda offero, et auctoritate, qua debeo vel possim, legaliter trado.
90Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0527A (auctor 969-988)
Itaque ad se cum S. Romanae Ecclesiae apocrisiariis regressis etiam responsalibus suis, praesul Deo dignus Adalbero convocatum undique pro canonibus religendis, et causis sanctae Ecclesiae in melius conciliandis, in pago Tardanensi apud Montem sanctae Mariae collegit mense Maio concilium.
91Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0528D (auctor 969-988)
» Anno igitur ab incarnatione Domini Iesu Christi 973 [al. 983], provinciali synodo mense Maio constituta, generaliter congregata apud Montem sanctae Mariae in pago Tardanensi, hoc decretum solemniter recitatum est coram venerandis episcopis, abbatibus, caeterisque [al. caeterisque nonnullis] fidelibus, huic nostrae institutioni pio assensu faventibus, imo etiam collaudantibus atque confirmantibus: quorum videlicet primus ego Adalbero iam praescriptus archipraesul eidem concilio Deo auctore pontificali auctoritate praesidens, manu nostra subscribens, idem roboravi; sed et caeteri haud secus censuerunt manibus impositis solidari hoc ipsum pontificale statutum, apostolicae auctoritatis privilegio petitionis nostrae obtentu undecunque subnixum, ac per hoc summo honori omnibus reverenter habendum.
92Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 3, 7; 1 (opus 1158-1170)
Preterea opere pretium duxi sollicitudines et labores, quos deus nostris temporibus reservavit, et exactam circa predictum locum diligentiam vestram, nostra quoque pericula, que sub obedientia vestra in eodem loco perpessi sumus, stilo currente colligare et colligata vestro conspectui presentare, ut reformatio pristine religionis, que Eugenio papa precipiente per vos in eodem loco facta est, apud successores nostros in oblivionem non veniat et preconium vestre laudis - eo, quod diligentissime et fidelissime in hac agricultura dei laboraveritis, - apud posteros vestros usque in finem seculi non pereat.
93Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 30, 89; 3 (opus 1158-1170)
Quam pater familias cum pulsantem et deprecantem audisset, veritus, ne canum rapacitas, quorum magna multitudo apud ipsum erat, eam discerperet, ut a canum morsibus defensam pacifice eam introducerent.
94Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 33, 104; 4 (opus 1158-1170)
Sed et regula sancti Benedicti a Cassino monte deportata et alii libri ecclesiastice edificationi necesarii, quos pius confessor in asino suo ad Hedinheimensen cellam advexerat, licet propter vetustatem inutiles, tamen propter reverentiam predicti patris usque adhuc apud nos habentur.
95Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 105, 255; 1 (opus 1158-1170)
Cepit itaque paulatim furor sevientium contra monachos decrescere et multitudo eorum, qui religionem et divini officii diligebant dulcedinem, augeri ita, ut parti monachorum faverent et orationibus eorum se committerent et frequentando locum affectum sincere caritatis ostenderent et proximos suos defunctos apud eos sepelirent et de prediis et de mancipiis et de rebus mobilibus predictam cellam ditarent.
96Adalbertus Moguntinus, Epistolae, 172, 1340A (auctor 1111-1137)
Ad Dei misericordia Moguntinensis Ecclesiae archiepiscopus et apostolicae sedis legatus . . . in Christo fratri et coepiscopo H. Patherbrunensis Ecclesiae . . . Cognoscentes poenitentiam tuam . . . ac Dei misericordia, ut opus bonum quod in te coepit, indeclinabiliter conservare et consummare per ipsius gratiam studeas, de caetero fideliter in obedientia sanctae matris Ecclesiae perseverans, ex consilio et dispensatione fratrum nostrorum, in quorum conspectu de tua causa deliberavimus, infirmitati tuae indulgendum esse decrevimus, et pro temporis necessitate et propagandorum in Ecclesia tua fidelium Christi salute, episcopalis officii administrationem tibi concedimus, in quo domni nostri beatae memoriae papae Paschalis universalis Ecclesiae pontificis auctoritatem sequentes, et nihil novi tanquam ex nobis in Ecclesia Dei statuentes, quae tecum egit, et in quibus te restituit, rata habemus, et sub testimonio fratrum nostrorum episcoporum Coloniensis, Bavembergensis, Corbeiensisque abbatis facta praecipimus, ut apud te permaneant, sine malevolorum ac detractorum iniuriosa calumnia.
97Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0898A (auctor 956-996)
Nosse etenim convenit fraternitatem vestram, quantam gloriam per patientiam apud Deum promeruisset ut divina voce homo Dei sit appellatus et eius oratio pro scelere totius Romani populi accepta esse diceretur.
98Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0898C (auctor 956-996)
Nos namque licet nec servi appellari digni, filii tamen eius sumus; quia nos in hanc suam domum sub monastica professione pius apud Deum intercessor congregavit.
99Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 5; 17 (auctor -c.1150)
Numquam immemor sis Saulis, dequo in libro regum refertur, filium unius anni esse, cum regnare cepisset, id est ita purus ut unius anni parvulus, qui postea depravatus ob mentis pervicaciam audire meruit: cum esses parvulus in oculis tuis, caput in tribubus Israel te constitui, acsi aperte diceret: Cum tu apud te esses parvus, ego te magnum feci, cum vero apud te magnus sis, parvum te faciam.
100Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0935C (auctor fl. 964)
Ingressus autem Rufinus tunc magister et singularem fiduciam apud principem habens, et videns eum in lamentatione prostratum accessit, ut lacrymarum causas requireret.
101Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0936C (auctor fl. 964)
Tunc sanctus Ambrosius dixit: Quoniam furore tuum iudicium commisisti, et non ratio protulit sententiam, sed potius iracundia, scribe legem, quae decreta furoris evacuet, ut triginta diebus sententia necis in litteris tantummodo maneat, et iudicium rationis exspectet; quibus transactis diebus, ira videlicet cessante, ratio causam iudicans, apud semetipsam quae cognovit sub veritate disponat; in his enim diebus agnoscitur, si iusta sit sententia, quam protuleris, an iniusta.
102Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0548D (auctor fl. 820)
De dormitorio, in hoc omnia apud eos qui hoc digne intelligere volunt, complecti possunt, quod nullo tempore aliquid ibi inhonestum, vel inhoneste fieri debet: et ut aliqua ex his ad memoriam reducantur, per quae caetera his similia nequaquam obliviscendo contemnantur.
103Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 9; 1 (auctor c.624-704)
De illo quoque sacrosancto Domini sudario, quod in sepulchro super caput ipsius fuerat positum, sancti Arculfi relatione cognouimus, qui illud propriis conspexit obtutibus, hanc, quam nunc craxamus, narrationem, quam totus Hierosolymitanus ueram esse protestatur populus; plurimorum namque testimonio fidelium Hierosolymitanorum ciuium hanc pronuntiationem sanctus Arculfus didicit, qui sic ipso intentius audiente saepius pronuntiarunt dicentes: Ante annos ferme ternos sacrosanctum linteolum, quod quidam satis idoneus credulus Iudaeus de sepulchro Domini statim post eius resurrectionem furatus multis diebus apud se occultauit, ipso donante Domino post multorum circulos annorum repertum in notitiam totius populi uenit.
104Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 9 (auctor c.624-704)
Hinc itaque manifeste ostenditur, quantae et qualis fuerit honorificentiae apud Dominum Georgius suus inter tormenta confessor, cuius thoracidam in re natura inpenetrabili penetrabilem potentia fecit lanceamque aduersarii aeque naturaliter inpenetrabilem mirabiliter effecit penetrabilem digitosque eiusdem homunculi infirmos in eadem natura inpenetrabili re potenter penetrales fecit, quos in marmore uinculatos primule et ipse durus retrahere non potuit, sed eodem momento ualde perterritus et exinde mitigatus paenitens deo miserante retraxit.
105Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0786A
Plurimorum namque testimonio fidelium Hierosolymitanorum civium hanc pronuntiationem sanctus Arculfus didicit, qui sic ipso intentius audiente saepius pronuntiarunt dicentes: Ante annos ferme ternos sacrosanctum linteolum, quod quidam satis idoneus credulus Iudaeus statim post eius resurrectionem de sepulcro Domini furatus, multis diebus apud se occultavit; ipso donante Domino post multorum circulos annorum repertum, in notitiam totius populi venit.
106Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0811C
Hinc itaque manifeste ostenditur quantae et qualis honorificentiae fuerit apud Deum Georgius suus inter tormenta confessor, cuius thoracleam [Grets., thoracidam] in re natura impenetrabili penetrabilem potententia fecit, lanceaque adversarii aeque naturaliter impenetrabilem mirabiliter effecit penetrabilem, digitosque eiusdem homunculi infirmos in eadem natura impenetrabiles potenter penetrabiles fecit, quos in marmore vinculatos primo et ipse durus retrahere non potuit: sed eodem momento valde perterritus et exinde mitigatus, poenitens Deo donante retraxit.
107Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0730A
» Senior consequenter inquit: « Non quod, ut dicis, indignus esses, hoc dixi; sed quamvis maluissem te apud me retinere, mandatum tamen sancti Columbae mei defensoris profanare non possum, per quem Spiritus sanctus de te prophetavit.
108Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0730B
Sed hoc ei in Dei praescientia praedestinatum non est, ut ipse alicuius fieret monachus; sed et monachorum abbas, et animarum dux ad coeleste regnum olim electus a Deo est. Nobis [Lege Noli] itaque hunc memoratum virum in his nostris apud te retinere insulis, ne et Dei voluntati contraire videaris.
109Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0733B
Eodem tempore Sanctus, et in eodem loco, ad Scandalanum filium Colmanni apud Aidum regem in vinculis retentum, visitare eum cupiens pergit; ipsumque cum benedixisset, confortans ait: « Fili, noli contristari, sed potius laetare et confortare.
110Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0733C
Aidus enim rex, apud quem vinculatus es, de hoc mundo te praecedet, et post aliqua exilii tempora triginta annis in gente tua rex regnaturus eris, iterumque de regno effugaberis, et per aliquos eiulabis [Fort. exulabis] dies; post quos a populo renuntiatus [F. reinvitatus ut infra] per tria regnabis brevia tempora. » Quae cuncta iuxta vaticinationem Sancti plene expleta sunt.
111Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0736D
Qui respondentes aiunt: « Ut hoc etiam anno apud te peregrinemur, venimus.
112Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0736D
» Quibus Sanctus hanc dedit responsionem: « Apud me, ut dicitis, anni unius spatio peregrinari non poteritis, nisi prius monachicum promiseritis votum.
113Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742A
Nam de Aquilonari Hiberniae regione quaedam hospita grus, ventis per longos aeris agitata circuitus, post nonam diei horam valde fessa et fatigata superveniet, et pene consumptis viribus coram te in littore cadens recumbet, quam misericorditer sublevare curabis, et ad propinquam deportabis domum; ibidem hospitaliter receptam per tres dies et noctes ei ministrans sollicite cibabis, et post expleto recreata triduo nolens ultra apud nos peregrinari, ad priorem Scotiae dulcem, unde orta est, remeabit regionem, plene resumptis viribus.
114Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0743
I. Alio in tempore, cum vir venerandus in Scothia apud sanctum Find Barrum episcopum, adhuc iuvenis, Sapientiam sacrae Scripturae addiscens, commaneret, quadam solemni die vinum ad sacrificale mysterium casu aliquo minime inveniebatur.
115Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0749D
XVI. Alio quoque in tempore, vir beatus quadam nocte cum apud Columbanum tunc temporis inopem bene hospitaret, mane primo Sanctus de quantitate et qualitate substantiae plebeium hospitem interrogat.
116Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0759D
Ille consequenter: Idcirco, inquit, quia hoc sagum tam magnifici honoris alicuius est, quod apud te diutius retinere non poteris.
117Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0762B
Cui sanctus: Nunc sanctos Angelos in aere contra adversarias potestates belligerare vidi; Christoque agonothetae gratias ago, quia victores angeli animam huius peregrini, qui primus apud nos in hac insula mortuus est, ad coelestis patriae gaudia evexerunt.
118Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0763B
XI. Alio in tempore, quidam Everniensis peregrinus ad Sanctum perveniens, per aliquot apud eum menses in Iova commanebat insula.
119Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0764B
Nam cum multi in caeteris eiusdem insulae monasteriis eodem morbo morerentur, nemo nisi unus de quo Sanctus dixit, apud Baitheneum in sua est mortuus congregatione.
120Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0776A
Perpendat itaque lector, quanti et qualis apud Deum praedicabilis patronus honoris habeatur, cui aliquando in carne mortali conversante, Deo dignante, oranti tempestates sedatae sunt, et maria tranquillata, et rursus quando necesse habuit supra memorata occasione, orto flamine ventorum, et ventosa, cum voluit, concitata sunt aequora; quae subsequenter, ut superius dictum est, expletis eius sepulturae ministeriis, in magnam conversa sunt tranquillitatem.
121Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 172 (auctor 1068-1081)
Apud Hamburg.
122Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 265 (auctor 1068-1081)
Hiis apud.
123Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 284 (auctor 1068-1081)
147. Concilium generale apud Magunciam.
124Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0464A (auctor 1068-1081)
Nec ulli auspicio maior fides, non solum apud plebem, sed etiam apud proceres habebatur.
125Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0466A (auctor 1068-1081)
Ipse enim, ut in gestis suis legitur, apostolicae sedis auctoritate fultus, legationem ad gentes suscepit, Teutonumque populos, apud quos nunc et summa imperii Romani et divini cultus reverentia viget ac floret, ecclesiis, doctrina virtutibusque illustravit.
126Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0474B (auctor 1068-1081)
Qui et mox christianae fidei cathecismo imbutus, apud Mogontiam cum uxore et fratre ac magna Danorum multitudine baptizatus est .
127Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0476A (auctor 1068-1081)
Si quando etiam persecutione barbarorum impeditus est ab studio praedicandi, apud Turholz se cum discipulis retinuit.
128Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0477A (auctor 1068-1081)
Eodem tempore fertur beatus Ansgarius corpora sanctorum, quae dono Ebonis archiepiscopi susceperat, trans Albiam deportasse, et corpus quidem sancti Materniani apud Heligonstat reposuit, Sixti vero et Sinnicii, cum aliis martyrum patrociniis, collocavit in urbe Hammaburg [beati vero Remigii cimilia cum decenti honore servavit Bremae].
129Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0477B (auctor 1068-1081)
In diebus illis sanctus pater noster Ansgarius legationem sibi creditam viriliter executus, apud Hammaburg novellae plantationi insudavit, doctrina oris et opere manuum exercens ecclesiam.
130Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0481A (auctor 1068-1081)
Is statim ecclesiam in portu maritimo erexit apud Sliaswig, data pariter licentia, ut quisquis vellet in regno suo, christianus fieret.
131Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0481B (auctor 1068-1081)
Extimplo atleta intrepidus Horici regis missum rogavit atque sigillum, et a litore Danorum transfretans in Sueoniam pervenit, ubi tunc rex Oleph apud Bircam generale populi sui habuit placitum.
132Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0483B (auctor 1068-1081)
Ad quem sanctus Dei confessor Ansgarius venire non trepidans, comitante gratia divina, crudelem tyrannum sic placatum reddidit, ut christianitatem ipse susciperet, suisque omnibus, ut christiani fierent, per edictum mandaret, insuper et in alio portu regni sui apud Ripam extrueret ecclesiam, in Dania secundam.
133Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0485A (auctor 1068-1081)
Unam vero, quam scribit omnibus episcopis de sua legatione, quam ab Ebone orsam asserit, ita claudit: Deprecor, inquiens, ut apud Deum intercedatis, quatinus haec legatio crescere et fructificare mereatur in Domino.
134Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0485A (auctor 1068-1081)
Iam enim Deo Propitio et apud Danos et apud Sueones fundata est Ecclesia Christi, et sacerdotes absque prohibitione proprio funguntur officio.
135Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0488A (auctor 1068-1081)
Require in gestis eius capitulo 20. Ad redemptionem, inquit, captivorum cunctis pene quae habebat expensis, cum multorum adhuc apud paganos detentorum miserias cernere cogeretur, etiam altaris vasa impendere non dubitavit.
136Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0491C (auctor 1068-1081)
Unde apud gloriosissimos reges Ludvicum et filios eius hoc optinuit, ut insignis vir Adalgarius, monachus videlicet Corbeiae, in adiutorium illi confirmaretur, quatinus ipse infirmitate detentus, in Adalgario haberet solatium circandi episcopatum, placita adeundi; et quando exigeretur, vel in expeditionem vel ad palatium cum comitatu suo proficisci.
137Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0492C (auctor 1068-1081)
Collecta igitur synodo apud Triburiam Haddone Mogontino praesidente, cassata sunt apostolicae sedis privilegia et gloriosorum principum annullata sunt praecepta, consentientibus, ut aiunt, iniquis decretis Formoso papa et rege Arnulfo.
138Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0495A (auctor 1068-1081)
Unde etiam cum apud Hammaburg consisteret, exploraturus quid fratres agerent, nocte intempesta Ramsolan ad vigilias properavit matutinas.
139Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0496B (auctor 1068-1081)
Cum autem successorem eius concilio apud Altheim interfuisse didicerim, quod habitum est anno Conradi regis quinto, quo Hogerus etiam noster decessit, medium his Reginwardum, non vixisse plenum annum deprehendi, nec privilegium eius uspiam reperire valui.
140Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0497B (auctor 1068-1081)
Apud Danos eo tempore Hardecnudth Wrm regnavit, crudelissimus, inquam, vermis et Christianorum populis non mediocriter infestus.
141Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0498A (auctor 1068-1081)
Sic Heinricus victor apud Sliaswich, quae nunc Heidiba dicitur, regni terminos ponens, ibi et marchionem statuit et Saxonum coloniam habitare praecepit.
142Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0499C (auctor 1068-1081)
Accepimus a saepe dicto rege Danorum Suein, tunc apud Sueones imperitasse quendam Ring cum filiis Herich et Edmund, ipsumque Ring ante se habuisse Anund, Bern, Olaph, de quibus in gestis sancti Anscharii legitur, et alios, quorum non occurrit vocabulum.
143Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0500A (auctor 1068-1081)
([52.] Cap. 49.) Perfecto autem legationis suae ministerio, cum tandem redire disponeret, evangelista Dei, apud Bircam aegritudine correptus, ibidem fessi corporis tabernaculum deposuit.
144Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0502B (auctor 1068-1081)
Illi vero, bellare moliti, apud Heidibam legatos Ottonis cum marchione trucidarunt, omnem Saxonum coloniam funditus extinguentes.
145Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0502B (auctor 1068-1081)
Ad quam rem ulciscendam rex cum exercitu statim invasit Daniam; transgressusque terminos Danorum, apud Sliaswig olim positos, ferro et igne vastavit totam regionem usque ad mare novissimum, quod Nortmannos a Danis dirimit, et usque in praesentem diem a victoria regis Ottinsund dicitur.
146Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0502B (auctor 1068-1081)
Cui egredienti Haroldus apud Sliaswig occurrens bellum intulit.
147Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0506B (auctor 1068-1081)
His diebus annisque totidem noster archiepiscopus, apud quem summa consiliorum pendebat, in regno Italiae conversatus est, non sponte, inquam, sed quod a regum latere divelli non potuit.
148Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0507A (auctor 1068-1081)
Igitur apud nos in sancta conversatione vivens, aliosque sancte vivere docens, cum iam Romanis poscentibus ab caesare restitui deberet, apud Hammaburg in pace quievit.
149Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0507B (auctor 1068-1081)
His ille sextum addidit apud Hesilingun , ubi nobilissima virgo Christi Wendilgart, et pater eius Haldo nomine, totum Deo et sancto Vito martyri patrimonium suum offerens, magnam virginum turmam congregavit.
150Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0515B (auctor 1068-1081)
Is statim Lothario et Karolo, Francorum regibus, subactis, cum in Calabriam bellum transferret, a Sarracenis et Graecis victor et victus, apud Romam decessit .
151Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0516B (auctor 1068-1081)
Apud Magedburg quoque defuncto pontifice Adelberto, Gisilharius successit in cathedram, et ipse vir sanctus, qui novellos Winulorum populos doctrina et virtutibus illustravit.
152Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0519B (auctor 1068-1081)
Corpus eius in patriam reportatum ab exercitu, apud Roscald civitatem sepultum est in ecclesia quam ipse primus construxit in honore sanctae Trinitatis.
153Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0520A (auctor 1068-1081)
Memoria eius et uxoris Gunhilde apud nos perpetua manebit.
154Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0523A (auctor 1068-1081)
Cumque per Albiae fluminis ostium ascendentes irrumperent provintiam, tunc congregati Saxonum magnates, cum parvum habuissent exercitum, egredientes a navibus, barbaros exceperunt apud Stadium, quod est oportunum Albiae portus et praesidium.
155Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0523B (auctor 1068-1081)
(Cap. 74.) Quam plagam mox cum exercitu supervenientes dux Benno et Sigafridus marchio vindicabant; et illi quidem pyratae, quos apud Stadium egressos fuisse diximus, ab eisdem contriti sunt.
156Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0526A (auctor 1068-1081)
Haec aliqui apud Ripam gesta confirmant, alii apud Heidibam, quae Sliaswig dicitur.
157Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0526B (auctor 1068-1081)
Is vero a Libentione archiepiscopo nunc ordinatus in gentes, apud Ripam sedem accepit.
158Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0528B (auctor 1068-1081)
Est autem brevis traiectus Baltici maris apud Halsinburg, in quo loco Seland a Sconia videri possit, familiare latibulum pyratis.
159Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0530A (auctor 1068-1081)
(Cap. 84.) Apud Hammaburg eo tempore ac deinceps multi ex clero et civibus in captivitatem abducti sunt, plures etiam interfecti propter odium christianitatis.
160Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0532A (auctor 1068-1081)
Anno archiepiscopi 22 ( an. 1010) Benno, dux Saxonum, obiit, et Liudgerus, frater eius, qui cum uxore sua venerabili Emma Bremensi ecclesiae plurima fecerunt bona Apud.
161Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0532B (auctor 1068-1081)
Sicut vero patrum relatione cognovimus, Esico apud Sliaswig Popponi successit.
162Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0533A (auctor 1068-1081)
Odinkar, de quo supra diximus, apud Ripam insignis fuit.
163Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0533A (auctor 1068-1081)
Et sermo est post obitum Adeldagi archiepiscopi, totam regionem Iudlant usque ad nostram aetatem in duos episcopatus bipartitam esse, tercio apud Arhusan deficiente.
164Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0535A (auctor 1068-1081)
Igitur habito nostri pontificis consilio, rebellis princeps tandem flexus, apud Scalchispurg caesari Heinrico supplex dedit manus .
165Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0538A (auctor 1068-1081)
Adelrad, rex Anglorum, apud Lundonam obsessus obiit, simul cum regno amittens vitam.
166Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0544A (auctor 1068-1081)
Apud Magedburg ipso tempore Walthardo successit Gero, deinde Hunfrid, ambo viri sancti et episcopali nomine digni.
167Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0546B (auctor 1068-1081)
Unde etiam pro crudelitate sua a quodam Saxonum transfuga interfectus est, habens filium Gotescalcum, qui per idem tempus apud Luniburg, monasterium ducis, litteralibus erudiebatur studiis, Gotescalco, Gothorum episcopo, eiusdem coenobii curam agente.
168Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0558A (auctor 1068-1081)
[63.] Per idem vero tempus apud Magedburg felicis memoriae Hunfrid archiepiscopus obiit.
169Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0565A (auctor 1068-1081)
Has duas construxit a principio, verum et alias postea fecit, hoc est in Bremis terciam sancto Paulo, de bonis quae hospitali pertinebant; Liastimonae quartam de praedio eiusdem cortis; quintam voluit apud Stade fieri, sextam vero trans Albiam in Sollonberg .
170Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0572A (auctor 1068-1081)
([20.] Cap. 136.) His apud Nortmanniam gestis, magnopere studuit archiepiscopus, ut regi Danorum conciliaretur, quem prius offensum habuit in repudio consobrinae.
171Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0580A (auctor 1068-1081)
(Cap. 147.) Tunc habita est illa synodus generalis apud Mogontiam ( an. 1049), praesidente domno apostolico et imperatore Heinrico, cum episcopis Bardone Mogontino, Eberhardo Treverensi, Herimanno Coloniensi, Adalberto Hammaburgensi, Engilhardo Magdaburgensi, ceterisque provintiarum sacerdotibus.
172Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0581A (auctor 1068-1081)
Tantus apud papam, talis apud caesarem habebatur, ut de publicis rebus absque eius consilio nichil ageretur.
173Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0586C (auctor 1068-1081)
Porro ita praevaluerunt apud nos mendaces, ut vera dicentibus non crederetur, etiamsi iurarent.
174Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0589A (auctor 1068-1081)
Nichil tamen profuit nobis apud ducem et suos amicitiae fides in periculo experta, quo minus persequi vellent ecclesiam.
175Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0593C (auctor 1068-1081)
(1066.) Igitur omnes [simul] apud Triburiam congregati, cum rex adesset praesens, archiepiscopum nostrum quasi magum et seductorem a curia depulerunt.
176Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0594B (auctor 1068-1081)
Ipso tempore archiepiscopus a Magno duce obsessus, clam noctu fugit Goslariam, ibique secure per dimidium annum mansit in praedio suo apud Loctunam.
177Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0595B (auctor 1068-1081)
Ansverus monacus et cum eo alii apud Razzisburg lapidati sunt.
178Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0596A (auctor 1068-1081)
Filia regis Danorum apud Michilenburg, civitatem Obodritorum, inventa cum mulieribus, diu caesa, nuda dimissa est.
179Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0605A (auctor 1068-1081)
Aiunt quidam laudatum esse regia sponsione, ut in proxima sollempnitate pascali convenientibus apud Traiectum Rheni principibus, ibi confirmarentur ei omnia, quae de Lauressa vel Corbeia et ceteris desideravit anima eius.
180Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0607B (auctor 1068-1081)
[31.] Vidimus eo tempore apud Bremam cruces sudasse lacrimis; vidimus ecclesiam porcos violasse canesque, adeo ut vix possent ab ipsa altaris crepidine repelli.
181Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0616B (auctor 1068-1081)
Ad synodum, quam apud Sleswich celebrandam esse constitui, vos venisse aut nuncium vestrum misisse grato animo perciperem.
182Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0621A (auctor 1068-1081)
Hanc regionem quondam caesar Otto subiciens tributo, in tres divisit episcopatus, unum constituens apud Sliaswig, quae et Heidiba dicitur, quam brachium quoddam freti barbari alluit, quod incolae Sliam vocant, unde et civitas nomen trahit.
183Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0626B (auctor 1068-1081)
Heinricus apud Orchadas ante fuit episcopus, isque in Anglia sacellarius Chnud regis fuisse narratur.
184Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0627C (auctor 1068-1081)
Qui mox Lundonae sedem suam constituit apud Dalboiam vero praeposituram fratrum regulariter viventium esse praecepit.
185Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0634A (auctor 1068-1081)
Apud illos martyrio coronatus est illustris Boemiorum episcopus Adalbertus.
186Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0646B (auctor 1068-1081)
Adalwardo postea defuncto apud nos subrogavit archiepiscopus quendam a Rambsola Tadiconem qui propter ventris amorem domi famelicus esse maluit, quam foris apostolus.
187Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0648A (auctor 1068-1081)
Verum baptismus et confirmatio, dedicationes altarium et sacrorum benedictio ordinum apud illos et Danos care omnia redimuntur.
188Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0648B (auctor 1068-1081)
Apud illos tanta morum insignia, ut compertum habeo, sola sacerdotum corrumpuntur avaricia.
189Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0654B (auctor 1068-1081)
Qui ab eadem regione missus ad pontificem, aliquandiu retentus est apud eum cum ingenti prorsus honore, discens interea quibus noviter conversos ad Christum populos salubriter posset informare.
190Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVIIII; 1 (auctor -1081)
Ad quem sanctus Dei confessor Ansgarius venire non trepidans, comitante gratia divina crudelem tyrannum sic placatum reddidit, ut christianitatem ipse susciperet suisque omnibus, ut christiani fierent, per edictum mandaret, insuper et in alio portu regni sui apud Ripam extrueret ecclesiam in Dania secundam.
191Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLVIIII; 2 (auctor -1081)
Collecta igitur synodo apud Triburiam, Haddone Mogontino presidente, cassata sunt apostolicae sedis privilegia et gloriosorum principum annullata sunt precepta, consentientibus, ut aiunt, iniquis decretis Formoso papa et rege Arnulfo.
192Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VII; 11 (auctor -1081)
Nec ulli auspicio maior fides, non solum apud plebem, sed etiam apud proceres habebatur.
193Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, X; 3 (auctor -1081)
Ipse enim, ut in Gestis suis legitur, apostolicae sedis auctoritate fultus legationem ad gentes suscepit Teutonumque populos, apud quos nunc et summa imperii Romani et divini cultus reverentia viget ac floret, ecclesiis, doctrina virtutibusque illustravit.
194Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XV; 12 (auctor -1081)
Qui et mox christianae fidei cathecismo imbutus apud Mogontiam cum uxore et fratre ac magna Danorum multitudine baptizatus est.
195Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XVII; 2 (auctor -1081)
Si quando etiam persecutione barbarorum impeditus est ab studio predicandi, apud Turholz se cum discipulis retinuit.
196Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XVIII; 4 (auctor -1081)
Eodem tempore fertur beatus Ansgarius corpora sanctorum, quae , dono Ebonis archiepiscopi susceperat, trans Albiam deportasse, et corpus quidem sancti Materniani apud Heligonstat reposuit, Sixti vero et Sinnicii cum aliis martyrum patrociniis collocavit in urbe Hammaburg, [beati vero Remigii cimilia cum decenti honore servavit Bremae].
197Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XX; 1 (auctor -1081)
In diebus illis sanctus pater noster Ansgarius legationem sibi creditam viriliter executus apud Hammaburg novellae plantationi insudavit, doctrina oris et opere manuum exercens ecclesiam.
198Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XX; 1 (auctor -1081)
Ad redemptionem, inquit, captivorum cunctis pene, quae habebat, expensis, cum multorum adhuc apud paganos detentorum miserias cernere cogeretur, etiam altaris vasa impendere non dubitavit, dicens cum beato Ambrosio : 'Melius est animas Domino, quam aurum servare.
199Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXV; 4 (auctor -1081)
Is statim ecclesiam in portu maritimo erexit apud Sliaswig, data pariter licentia, ut quisquis vellet in regno suo christianus fieret.
200Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVI; 4 (auctor -1081)
Ubi tunc rex Oleph apud Bircam generale populi sui habuit placitum.
201Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXXIII; 5 (auctor -1081)
Una vero, quam scribit omnibus episcopis de sua legatione, quam ab Ebone orsam asserit, et ita claudit: Deprecor, inquiens, ut apud Deum intercedatis, quatinus haec legatio crescere et fructificare mereatur in Domino.
202Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXXIII; 6 (auctor -1081)
Iam enim Deo propitio et apud Danos et apud Sueones fundata est ecclesia Christi, et sacerdotes absque prohibitione proprio funguntur officio.
203Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLV; 6 (auctor -1081)
Unde apud gloriosissimos reges Ludvicum et filios eius hoc optinuit, ut insignis vir Adalgarius, monachus videlicet Corbeiae, in adiutorium illi confirmaretur, quatinus ipse infirmitate detentus in Adalgario haberet solatium circandi episcopatum, placita adeundi, et quando exigeretur, vel in expeditionem vel ad palatium cum comitatu suo proficisci.
204Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LI; 6 (auctor -1081)
Unde etiam cum apud Hammaburg consisteret, exploraturus quid fratres agerent, nocte intempesta Ramsolan ad vigilias properavit matutinas.
205Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LIII; 3 (auctor -1081)
Cum autem successorem eius concilio apud Altheim interfuisse didicerim, quod habitum est anno Conradi regis quinto , quo Hogerus etiam noster decessit, medium his Reginwardum non vixisse plenum annum deprehendi, nec privilegium eius uspiam reperire valui.
206Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LV; 3 (auctor -1081)
Apud Danos eo tempore Hardecnudth Vurm regnavit, crudelissimus, inquam, vermis et christianorum populis non mediocriter infestus.
207Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LVII; 2 (auctor -1081)
Sic Heinricus victor apud Sliaswich, quae nunc Heidiba dicitur, regni terminos ponens ibi et marchionem statuit et Saxonum coloniam habitare precepit.
208Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LXI; 3 (auctor -1081)
Accepimus a sepe dicto rege Danorum Suein tunc apud Sueones imperitasse quendam Ring cum filiis Herich et Emund, ipsumque Ring ante se habuisse Anund, Bern, Olaph, de quibus in Gestis sancti Ansgarii legitur, et alios, quorum non occurrit vocabulum.
209Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LXII; 1 (auctor -1081)
Perfecto autem legationis suae ministerio, cum tandem redire disponeret euangelista Dei, apud Bircam aegritudine correptus, ibidem fessi corporis tabernaculum deposuit.
210Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VIIII; 4 (auctor -1081)
Qui mox Lundonae sedem suam constituit, apud Dalboiam vero preposituram fratrum regulariter viventium esse precepit.
211Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, I; 13 (auctor -1081)
Hanc regionem quondam cesar Otto subiciens tributo in tres divisit episcopatus, unum constituens apud Sliaswig, quae et Heidiba dicitur, quam brachium quoddam freti barbari alluit, quod incolae Sliam vocant, unde et civitas nomen trahit.
212Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VIII; 4 (auctor -1081)
Verum istum ordinavit archiepiscopus; Heinricus apud Orchadas ante fuit episcopus, isque in Anglia sacellarius Chnud regis fuisse narratur; euius tesauros in Daniam perferens luxuriose vitam peregit.
213Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XVIII; 12 (auctor -1081)
Apud illos martyrio coronatus est illustris Boemiorum episcopus Adalbertus.
214Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXX; 6 (auctor -1081)
Adalwardo postea defuncto apud nos subrogavit archiepiscopus quendam a Rambsola Tadiconem, qui propter ventris amorem domi famelicus esse maluit quam foris apostolus.
215Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXI; 15 (auctor -1081)
Verum baptismus et confirmatio, dedicationes altarium et sacrorum benedictio ordinum apud illos et Danos care omnia redimuntur.
216Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXI; 18 (auctor -1081)
Apud illos [igitur] tanta morum insignia, ut compertum habeo, sola sacerdotum corrumpuntur avaricia.
217Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXVI; 17 (auctor -1081)
Qui ab eadem regione missus ad pontificem aliquandiu retentus est apud eum cum ingenti prorsus honore, discens interea, quibus noviter conversos ad Christum populos salubriter posset informare.
218Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXIIII; 3 (auctor -1081)
Is statim Lothario et Karolo Francorum regibus subactis, cum in Calabriam bellum transferret, a Sarracenis et Grecis victor et victus apud Romam decessit.
219Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXIIII; 7 (auctor -1081)
Apud Magedburg quoque defuncto pontifice Adelberto Gisilharius successit in cathedram, et ipse vir sanctus, qui novellos Winulorum populos doctrina et virtutibus illustravit.
220Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, III; 3 (auctor -1081)
Illi vero bellare moliti apud Heidibam legatos Ottonis cum marchione trucidarunt, omnem Saxonum coloniam funditus extinguentes.
221Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, III; 5 (auctor -1081)
Transgressusque terminos Danorum, apud Sliaswig olim positos, ferro et igne vastavit totam regionem usque ad mare novissimum, quod Nortmannos a Danis dirimit et usque in presentem diem a victoria regis Ottinsand dicitur.
222Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, III; 6 (auctor -1081)
Cui egredienti Haroldus apud Sliaswig occurrens bellum intulit.
223Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XI; 3 (auctor -1081)
His diebus annisque totidem noster archiepiscopus, apud quem summa consiliorum pendebat, in regno Italiae conversatus est; non sponte, inquam, sed quod a regum latere divelli non potuit.
224Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XII; 4 (auctor -1081)
Igitur apud nos in sancta conversatione vivens aliosque sancte vivere docens, cum iam Romanis poscentibus ab cesare restitui deberet, apud Hammaburg in pace quievit.
225Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XIII; 3 (auctor -1081)
His Ille VI. addidit apud Hesilingun, ubi nobilissima virgo Christi Wendilgart et pater eius Haldo nomine, totum Deo et sancto Vito martyri patrimonium suum offerens, magnam virginum turmam congregavit.
226Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIII; 2 (auctor -1081)
Corpus eius in patriam reportatum ab exercitu apud Roscald civitatem sepultum est in ecclesia, quam ipse primus construxit in honore sanctae trinitatis.
227Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIII; 6 (auctor -1081)
Memoria eius et uxoris Gunhilde apud nos perpetua manebit.
228Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXI; 2 (auctor -1081)
Cumque per Albiae fluminis ostium ascendentes irrumperent provintiam, tunc congregati Saxonum magnates, cum parvum habuissent exercitum, egredientes a navibus barbaros exceperunt apud Stadium, quod est oportunum Albiae portus et presidium.
229Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXII; 2 (auctor -1081)
Et illi quidem pyratae, quos apud Stadium egressos fuisse diximus, ab eisdem contriti sunt.
230Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXV; 8 (auctor -1081)
Haec aliqui apud Ripam gesta confirmant, alii apud Heidibam, quae Sliaswig dicitur.
231Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXVI; 4 (auctor -1081)
Is vero a Libentione archiepiscopo nunc ordinatus in gentes apud Ripam sedem accepit.
232Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XL; 4 (auctor -1081)
Est autem brevis traiectus Baltici maris apud Halsinburg, in quo loco Seland a Sconia videri possit, familiare latibulum pyratis.
233Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLIII; 1 (auctor -1081)
Apud Hammaburg eo tempore ac deinceps multi ex clero et civibus in captivitatem abducti sunt, plures etiam interfecti propter odium christianitatis.
234Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVI; 2 (auctor -1081)
Apud Magadburg vero Gisillario archiepiscopo Daganus successit; deinde Walthardus meruit cathedram.
235Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVI; 4 (auctor -1081)
Sicut vero patrum relatione cognovimus, Esico apud Sliaswig Popponi successit; Odinkar, de quo supra diximus, apud Ripam insignis fuit.
236Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVI; 5 (auctor -1081)
Et sermo est post obitum Adeldagi archiepiscopi totam [regionem] Iudlant usque ad nostram aetatem in duos episcopatus bipartitam esse, tercio apud Arhusan deficiente.
237Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVIII; 11 (auctor -1081)
Igitur habito nostri pontificis consilio rebellis princeps tandem flexus apud Scalchispurg cesari Heinrico supplex dedit manus.
238Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LIII; 2 (auctor -1081)
Adelrad rex Anglorum apud Lundonam obsessus obiit, simul cum regno amittens vitam.
239Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXII; 7 (auctor -1081)
Apud Magedburg ipso tempore Walthardo successit Gero, deinde Hunfrid, ambo viri sancti et episcopali nomine digni.
240Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVI; 4 (auctor -1081)
Unde etiam pro crudelitate sua a quodam Saxonum transfuga interfectus est, habens filium Gotescalcum, qui per idem tempus apud Luniburg monasterium ducis litteralibus erudiebatur studiis, Gotescalco Gothorum episcopo eiusdem cenobii curam agente.
241Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXXII; 11 (auctor -1081)
Per idem vero tempus apud Magedburg felicis memoriae Hunfrid archiepiscopus obiit; illique successit Engilhard, reiecto illo, qui sprevit episcopatum, Winthero.
242Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, VIIII; 6 (auctor -1081)
Quintam voluit apud Stade fieri, sextam vero trans Albiam in Sollonberg.
243Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVIIII; 3 (auctor -1081)
Ipso tempore archiepiscopus a Magno duce obsessus clam noctu fugit Goslariam ibique secure per dimidium annum mansit in predio suo apud Loctunam; castra et servicium eius ab hostibus direpta sunt.
244Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXIIII; 5 (auctor -1081)
Vidimus eo tempore apud Bremam cruces sudasse lacrimis; vidimus ecclesiam porcos violasse canesque, adeo ut vix possent ab ipsa altaris crepidine repelli.
245Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVIII; 1 (auctor -1081)
His apud Nortmanniam gestis magnopere studuit archiepiscopus, ut regi Danorum conciliaretur, quem prius offensum habuit in repudio consobrinae.
246Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXX; 1 (auctor -1081)
Tunc habita est illa synodus generalis apud Mogontiam, presidente domno apostolico et imperatore Heinrico, cum episcopis Bardone Mogontino, Eberhardo Treverensi, Herimanno Coloniensi, Adalberto Hammaburgensi, Engilhardo Magdaburgensi ceterisque provintiarum sacerdotibus.
247Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXI; 2 (auctor -1081)
Tantus apud papam, talis apud cesarem habebatur, ut de publicis rebus absque eius consilio nihil ageretur.
248Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXVIII; 10 (auctor -1081)
Porro ita prevaluerunt apud nos mendaces, ut vera dicentibus non crederetur, etiamsi iurarent.
249Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLII; 5 (auctor -1081)
Nihil tamen profuit nobis apud ducem et suos amicitiae fides in periculo experta, quominus persequi vellent ecclesiam.
250Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVII; 7 (auctor -1081)
Igitur omnes [simul] apud Triburiam congregati, cum rex adesset presens, archiepiscopum nostrum quasi magum et seductorem a curia depulerunt.
251Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, L; 5 (auctor -1081)
Ansuerus monacus et cum eo alii apud Razzisburg lapidati sunt, idus Iulii passio illorum occurrit.
252Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LI; 4 (auctor -1081)
Filia regis Danorum apud Michilenburg, civitatem Obodritorum, inventa cum mulieribus nuda dimissa est.
253Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXI; 2 (auctor -1081)
Aiunt quidam laudatum esse regia sponsione, ut in proxima sollempnitate pascali, convenientibus apud Traiectum Rheni principibus, ibi confirmarentur ei omnia, quae de Lauressa vel Corbeia et ceteris desideravit anima eius.
254Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXVI; 2 (auctor -1081)
Ad synodum, quam apud Sleswich celebrandam esse constitui, vos venisse aut nuncium vestrum misisse grato perciperem animo.
255Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p20, p22; 1 (auctor fl. 1059)
Omnipotens sempiterne Deus, qui in hac translatione anniversaria B. Domnium Apostolicum virum innumeris virtutibus decoratum, pium Pontificem, et magnum Patronum populo tuo ordinari voluisti; concede propitius, ut apud misericordiam paternae pietatis tuae, meritis eius et intercessionibus adiuvemur.
256Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 11 (auctor fl. 1059)
Ioannes autem asperrimae vitae institutum aggressus brevi apud incolas magnam virtutis et sanctimoniae laudem sibi conciliavit.
257Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 21 (auctor fl. 1059)
Ioannis inde auctoritas et exemplum apud posteros valuit.
258Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0589B (auctor 1145-1221)
Verumtamen si, ut habet assertio tua, vere in Christo me diligis, intercede, obsecro, apud Deum pro iniquitatibus meis, et illis attentius me commenda quos secundum conscientiam tenet et afficit pietas Christiana.
259Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593A (auctor 1145-1221)
Dilecto suo in Christo fratri OSMUNDO monacho Mortuimaris, frater ADAM, servus servorum Dei, qui apud Perseniam militant, salutem in Spiritu sancto.
260Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0595D (auctor 1145-1221)
Utinam humilitatis meae litterulas apud te reconditas detineres, nec tenuitatis meae inopiam caeterorum auribus intimares!
261Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0598A (auctor 1145-1221)
Non haec idcirco, Pater venerande, dixerim, quod te desistam aliquando venerari et diligere, dummodo apud te conversari virtus et veritas non desistant.
262Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0598C (auctor 1145-1221)
Verumtamen damni huius in hoc idoneam recompensationem recipio, si per venerationem tuam misericordia et veritas apud alios et maxime subditos faciunt quid faciendum tibi per sacerdotii ministerium iniunxerunt.
263Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0600B (auctor 1145-1221)
Utinam sermo meus apud te olei vicem exhibeat, quod dum in amoris tui flammam mittitur, ex hoc flamma eadem nutriri valeat et augeri!
264Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0601C (auctor 1145-1221)
Confido tamen quia apud dilectoris animum amor excusabit excessum.
265Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0603B (auctor 1145-1221)
Pro duabus illis pauperculis mulieribus, Deum, ut credo, timentibus liberalitati tuae grates refero, quibus apud Balneolum hoc famis tempore misericorditer ex parte maxima providisti.
266Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0603C (auctor 1145-1221)
Verum apud impuras mentes hoc agitur, quas non elimat sancti amoris sinceritas, quemadmodum tua elimari et liquefieri in nos felici experientia comprobamus.
267Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0605B (auctor 1145-1221)
Nec dubium apud te aurum abundare quod offeras, qui prae auro Hierusalem sterquilinium Babyloniae contempsisti.
268Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0607B (auctor 1145-1221)
Ipso proficiente aetate et sapientia apud Deum et homines, nos quoque incrementa sumamus de consimilibus alimentis.
269Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0608D (auctor 1145-1221)
Felix plane et laudanda petitio, et utinam esset apud me unde felicem sortiretur effectum!
270Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0618A (auctor 1145-1221)
Certe cum amicus sis, amici turpitudinem non nudabis, sed satages quomodo apud te sit occultum quod pro vitio suo fore videris occultandum.
271Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0620A (auctor 1145-1221)
Apud affectionis puritatem hospitatur misericordiae pietas, et inde sine acceptione personarum miseriis necesse habentium se exponit.
272Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0624C (auctor 1145-1221)
Obsecro te, dilectissima, ut cum in Iesu tuo bene tibi fuerit, pro meis apud eum excessibus depreceris.
273Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0624D (auctor 1145-1221)
Verumtamen neutra res apud liberales animos moleste accipitur, quia et familiaritati ne in contemptum veniat, providet congratulantis amicitiae veritas, et necessitati misericordiae compassio non negatur.
274Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0626A (auctor 1145-1221)
In Aegypto sane Israelitici non permanent, nec luti et lateris peccata affectant servilia, multo minus apud Aegyptios apostatare aemulantur.
275Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0626C (auctor 1145-1221)
Si laudabiles sunt apud vos quos vitae venerabilis forma reddit laudabiles, dignum laude est ut eis quos laudabiles creditis, vos vitae laudabilis consortio copuletis.
276Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0634B (auctor 1145-1221)
Reconditi sunt apud te thesauri veritatis indeficientes et gratiae, pacis et misericordiae, salutis et sapientiae, gloriae et honoris.
277Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0635A (auctor 1145-1221)
Si indiges misericordia, apud viscera Virginis copiosior invenitur; si veritatis cultor es, age gratias Virgini, quia virgineae carnis Veritas de terra orta est, quam tu colis, si pacis sectator es: nihilominus age gratias, quia ex ea tibi nascitur pax quae exsuperat omnem sensum; si es exsecutor iustitiae, vide ne ingratus sis Virgini, quam ipsius utero mediante iustitia de coelo prospexit; si fides tua aliquo partis contrariae pulsu quatitur, respice Virginem, et quod erat titubans, stabile solide stabilitur; si concupiscentia carnis te delectat, respice Virginem et periculum castitatis aufertur: si mentem pulset elatio, in Virginem verte intuitum, et de merito humilitatis virgineae tumor animi detumescit; si iracundiae accensus es facibus, oculos leva ad Virginem, et de eius tranquillitate mitesces: si de via vitae te ignorantia aut error abduxerit, ad stellam maris Mariam respice, et in luce eius ad veritatis semitam reduceris; si vitium avaritiae idololatriam imperaverit, recole munificentiam Virginis, et cum paupertatis amore tibi veniet pietas largitatis.
278Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637C (auctor 1145-1221)
Nutriatur in nobis Iesus, proficiat apud nos aetate et sapientia, ut opportuno in tempore suae sit idoneus passioni.
279Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637C (auctor 1145-1221)
Interim parvulus est, non cogitat de passione, potius apud eum de uberibus est agendum.
280Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0641B (auctor 1145-1221)
Stet et instet apud Deum pro excessibus meis, quia totum me coepit in Domino eius amabilitas charitatis.
281Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0646A (auctor 1145-1221)
Plumbei cordis gravitas, et multivolae vanitatis dilectio falsae iucunditatis apud me mendacio delectantur.
282Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0650D (auctor 1145-1221)
Nunc igitur si apud te est locus poenitentiae, negligentiae meae dabis veniam, quia fateri sine tormento confusionis non audeo me tibi aliquando fuisse mentitum.
283Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0664A (auctor 1145-1221)
Cum illuc perveneris, et bene tibi fuerit, vide ne sis immemor meae infelicitatis, cum teneriori amplexu Sponsum strinxeris, suscipe apud eum causam servi, ut de vestibulo timoris in thalamum introducatur amoris.
284Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0668B (auctor 1145-1221)
Prolixus enim et durus sum quod utrumque lectorem solet offendere, nisi me apud amicum zelus charitatis excuset.
285Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0670B (auctor 1145-1221)
Si ergo Martinus, quantum in ipso erat, martyr fuit apud eum qui de voluntatibus iudicat, non habebit facti pondus sanctissimae efficacia voluntatis, praesertim cum omne hominis meritum in bona voluntate consistat?
286Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0671A (auctor 1145-1221)
Hoc solum interest, quod in erogatione denarii, non est apud Patremfamilias personarum acceptio; sed fiunt novissimi primi, et primi novissimi; nec est inter accipientes invidia, nec iactantia meritorum.
287Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0691D (auctor 1145-1221)
Dilectae et praedilectae, semperque in Christo diligendae B. illustri comitissae Campaniae, frater A. servus servorum Dei, qui apud Perseniam Christo serviunt, salutem, et ad ea quae Dei sunt devotam semper gerere voluntatem.
288Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0745C (auctor 1145-1221)
Reconditi sunt apud te thesauri indeficientes veritatis et gratiae, pacis et misericordiae, salutis et sapientiae, gloriae et honoris.
289Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0746B (auctor 1145-1221)
Si indiges misericordia, apud viscera Virginis copiosior invenitur.
290Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0754A (auctor 1145-1221)
Periculosum est ergo ad punctum ab illa discedere, apud quam nostrae suavitatis deliciae reponuntur, divitiae salutis, sapientia et scientia, penes Virginem nostris usibus reservantur.
291Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0703B (auctor 1145-1221)
Eadem procul dubio facilitate obtines apud Omnipotentem quodcunque vis, qua facilitate nostra innotescit miseria tuae visceribus pietatis.
292Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0703D (auctor 1145-1221)
Ad hoc te in cellam aromatum suorum erexit medicus (5); ut apud te, et per te recipiat sanitatem aegrotus.
293Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0709C (auctor 1145-1221)
Flos iste ascendit, cum sapientia, aetate et gratia apud Deum et homines Salvator profecit, et magis ac magis hominibus, quod Deus esset, innotuit.
294Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0714B (auctor 1145-1221)
» Apud etiam Virginem « iustitia et pax osculatae sunt (Psal. LXXXIV), » quae regem iustitiae et auctorem pacis ad negotium humanae salutis adducunt.
295Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0726D (auctor 1145-1221)
Accedat, inquam, et nunc maxime, quia iam aliquatenus plus solito iubar suum Sol novus exerit, et qui hactenus apud Bethlehem inter angustum praesepium paucis cognitus claudebatur, hodie in Ierusalem in templo Domini coram pluribus praesentatur.
296Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0727A (auctor 1145-1221)
Usque nunc tu Bethlehem, communi luce sola gavisa es, et, insolitae novitatis superba privilegio, splendoris paritate ipsi etiam contendere poteras orienti: imo (mirabile dictu) in angusto praesepi apud te plus erat luminis, quam proferre soleat oriens mundani solis.
297Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0727A (auctor 1145-1221)
Sed iam de absconditis tuis Sol, totum orbem illustraturus, progreditur, utrum apud te aliquid reliquerit tenebrarum, tu videris.
298Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742B (auctor 1145-1221)
» Utinam apud te tuam talem invenias, vel ut talis effici possis, procul et de ultimis finibus, id ei quaerere et afferre non pigriteris!
299Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1431A (auctor fl. 1173)
Apud quam, et hanc prosam et alias quam plurimas suis in locis adnotatas et deinceps adnotandas, illi ut auctori ascriptas inveni.
300Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1498B (auctor fl. 1173)
» Is autem hymnus, iambicus est dimeter, et apud eumdem auctorem admodum diffusus, quem inter caeteros ipsius hymnos lector studiosus in operibus eius inveniet.
301Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1521A (auctor fl. 1173)
Describit autem beati Patris Dionysii ortum, in Galliam adventum, et annuntiationem evangelicae veritatis apud Parisios, cum magno spiritualis lucri proventu.
302Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1529A (auctor fl. 1173)
Illic Regina virginum Transcendens culmen ordinum, Excuset apud Dominum Nostrorum lapsus criminum.
303Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0442A (auctor c.1140–1212)
Vestram autem obnixe pietatem obsecro, ut quo plus in magnitudine sui id apud me devotio delectat, eo minus in quantitate pretii illud apud vos aestimatio coarctet; sed eadem a vobis intentione suscipiatur, qua et a me destinatur.
304Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0445C (auctor c.1140–1212)
Ut a sublimitate professionis, exercitium apud eos non discordet conversationis.
305Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0447B (auctor c.1140–1212)
Alioquin non diceret sanctus David quia generatio rectorum benedicetur (Psal. CI, 2) . Igitur nec pure Deum amare, nec fructuose laudare, nec suaviter apud teipsum quiescere, nec secure aliquam benedictionem exspectare poteris, si rectus non fueris.
306Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0449D (auctor c.1140–1212)
Magno sibi oneri ipsa mens est, semetipsam vix portare valens, et nusquam apud se requiem inveniens, non est quo fugiat a se, et ubi se ponat ad quietem omnino non habet.
307Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0451C (auctor c.1140–1212)
Multitudo locorum inclinat eam, per quae frustatim comminuta, ad se raro valet recolligi; multo autem rarius, cum forte recolligi contigerit, apud se intus morari.
308Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0454D (auctor c.1140–1212)
Secundo vero egreditur apud eos Dina, ut videat, nec ut videat viros, sed mulieres (Gen. XXXIV, 1) . Discurrunt huc et illuc per plateas civitatis Babylonicae, quaeritantes ditare inopiam suam in egenis copiis atrii huius, quod foris est: quodque in Apocalypsi iubetur Ioannes non metiri, sed potius foras eiicere (Apoc. XI, 2) , cum iam foris sit. Et haec agentes, magis aporiantur quam ditantur: esurientes semper, et sitientes, invenientes in falsis ac fallacibus huius vitae bonis, unde appetitum suum, et minus satient, et magis irritent.
309Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0458D (auctor c.1140–1212)
Dicit namque apostolus Iacobus, religionem mundam, et immaculatam apud Deum, et Patrem hanc esse: visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum et immaculatum se custodire ab hoc saeculo (Iac. I, 27) . Tota, inquam, consistit summa religionis in his, sed si duo addideris, singula singulis.
310Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461C (auctor c.1140–1212)
Et idcirco non abs re ille nomen portat, qui id, quod apud se voce nominis sonat, in vitae quoque conversatione ostentat: ut illud de eo dici queat: Ex re nomen habet.
311Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0462B (auctor c.1140–1212)
Haec quippe Beati Iacobi Apostoli sententia est: Quicunque voluerit esse amicus huius saeculi, inimicus Dei constituetur (Iac. IV, 4) . Idem etiam asserit pertinere ad religionem mundam, et immaculatam apud Deum, et Patrem, cum quis immaculatum se custodit ab hoc saeculo (Iac. I, 27) . Est autem et Pauli in Epistola ad Romanos exhortatio, hunc habens modum: Nolite conformari huic saeculo (Rom. XII, 2) . Dicit quoque ad Ephesios, in delictis suis, et peccatis ambulasse, secundum saeculum mundi huius (Ephes. II, 1, 2) . In secunda quoque ad Timotheum Epistola: Demas, inquit, dereliquit me, diligens hoc saeculum (II Tim. IV, 9) . Dicit etiam Tito, erudire nos gratiam Dei Salvatoris nostri, ut abnegemus impietatem, et saecularia desideria (Tit. II, 12) . Patris nostri quoque beati Augustini haec confessio est: Mihi displicebat, quidquid agebam in saeculo ?(AUGUST., in lib. Confess.) . Cum igitur Dei sit constituendus inimicus, quicunque huius saeculi voluerit esse amicus; cum illius munda, et immaculata religio non sit, qui se immaculatum ab hoc saeculo non custodit; cum et nos Apostolus conformari huic saeculo prohibeat, et Ephesios in delictis suis, et peccatis ambulasse aliquando secundum saeculum mundi huius asserat; cum in causa illud fuerit, quod Demas apostolum dereliquit, quia hoc saeculum dilexit; cum denique ut abnegemus saecularia desideria, nos gratia Dei Salvatoris nostri erudiat, et fateatur Augustinus, quia displicebat ei, quidquid agebat in saeculo: patet nimirum tam ex his, quam ex quibusdam aliis Scripturae locis, quae in praesenti supprimimus, non eum veraciter esse regularem, quem constat esse saecularem.
312Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0464B (auctor c.1140–1212)
Sed nec stamineis ad carnem apud nos quemquam indui laudabile est: nisi forte, cum interveniente causa rationabili, praelatorum hoc licentia, ex dispensatione, ad tempus indulget.
313Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0465C (auctor c.1140–1212)
Unde generaliter apud nos statutum est, ut omnes, qui altari ministrant, nunquam ibi sine superpelliciis, vel albis appareant: nec aliquis, praesente conventu, nisi superpellicio, vel alba indutus, superiores gradus altaris praesumat ascendere.
314Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0471D (auctor c.1140–1212)
Siquidem sunt aliqui verbum Dei secum ubique circumferentes, quaeque ad salutem pertinentia (erudiente eos unctione, quae docet de omnibus) didicerunt, nequaquam oblivioni segniter tradunt; sed fixa in corde iugi apud se ruminatione recondunt.
315Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0472A (auctor c.1140–1212)
Sunt vero quidam, qui tenaciter Conditoris sui dilectioni agglutinati sunt, ut ipsos, per amoris ei compagem unitos, Neque mors, neque vita, neque principatus, neque potestates, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia possit separare a charitate Dei, quae est in Christo Iesu Domino nostro (Rom. VIII, 38, 39). V. Interdum quoque, non solum universa, quae mundi sunt; sed super id etiam, quod ipsi sunt, in quodam apud se perfectionis culmine evecti sunt: ut levissimum deputent, quidquid pro Deo durissimum, ac dirissimum sustinent.
316Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0475B (auctor c.1140–1212)
Sancta profecto anima, quae apud se, et intra se in defaecato suo latet, et pausat secreto, novitati spirituali quotidianis insistit incrementis; et ne ad ea veterascens aliquem propositi sui defectum incurrat, modis omnibus, quibus potest, elaborat.
317Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479B (auctor c.1140–1212)
SYNOPIS SERMONIS. - 1. Forma professionis religiosae apud Praemonstratenses fieri solitae.
318Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0480B (auctor c.1140–1212)
Plura legis, frater mi, apud illum antiquum populum Dei genera fuisse oblationum; sed nullum penitus huic comparandum, ne dicam, praeponendum, in quo tradis teipsum.
319Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0480B (auctor c.1140–1212)
De quo apud eumdem Apostolum ita legis: Sanguis Christi, qui per Spiritum sanctum semetipsum obtulit immaculatum Deo (Hebr. IX, 14) . Offerens, aisti, trado me ipsum.
320Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0482A (auctor c.1140–1212)
Apud locum illum, habitat perfectus quilibet in spe; iuxta illa Apostoli: Nostra conversatio in coelis est (Phil. III, 20) . Vade et tu ad hanc terram visionis; terram, quam pollicetur adhuc hodie Dominus filiis Israel.
321Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0490C (auctor c.1140–1212)
IV. Sint transacta apud te vetera, sintque facta nova omnia.
322Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0491B (auctor c.1140–1212)
Iam ad ruborem invitat mare Sidonem (Isa. XXIII, 5) ; sanctus quoque Ieremias, et aurum obscuratum, et colorem optimum deplorat mutatum (Thren. IV, 1) . Horum unum est homo ille apostata, de quo in Proverbiis scribit Salomon, asserens quia est vir inutilis, graditur ore perverso, annuit oculis, terit pede, digito loquitur, pravo corde machinatur malum, et in omni tempore iurgia seminat (Prov. VI, 12-14) . Vide qualiter ambulat extento collo, supercilia erigit, rugat frontem, oculos in obliquum vertit, digitum extendit; loquitur quod non prodest, universos coram positos a latere aspicit, nihil apud se aliud revolvens, nisi unde perturbare pacem cohabitantium possit.
323Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0494A (auctor c.1140–1212)
Malorum igitur punicorum paradisus emissiones tuae sint: sed pomis tuis fructus ipsorum apud te non desint: ut sic quidquid de te forinsecus proximus percipit, in ostensione pacificae conversationis, fraternae militet unitati.
324Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0501B (auctor c.1140–1212)
Scandalum, dum eos deseris et ad alios accedis: quasi vel pro nihilo, vel pro modico habenda sint, quae apud eos ordinis instituta sunt.
325Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0501B (auctor c.1140–1212)
Clamare namque quodammodo tuus videtur discessus, quod nec eos, nec quae apud eos sunt, multum approbes.
326Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0502C (auctor c.1140–1212)
Haec dicenti si mihi non credis, audi quale super his consilium cuidam Lanzoni, noviter apud Cluniacum facto monacho, venerandae memoriae Anselmus dedit, tunc temporis Beccensis Ecclesiae prior, postmodum vero eiusdem monasterii Abbas, ac processu temporis archiepiscopus Ecclesiae Cantuariensis.
327Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0506A (auctor c.1140–1212)
Quod enim sic apud se sit, ipsi quoque sibi testes sunt, dum abhorrent aggredi postmodum, post modicum pacati, quod antea supra modum arripere festinabant turbati.
328Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0506D (auctor c.1140–1212)
Et hoc primum quidem, quia ad te pertinet: secundum, quia ad proximum tuum: quia primum tu apud te obtines locum, ille vero secundum.
329Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0511A (auctor c.1140–1212)
Erit utique apud me, inquit, et canticum hilaritatis in corde, et psalmus utilitatis in opere, cum paratus sum sequi in prohibitis, paratus sum et in iussis.
330Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0512C (auctor c.1140–1212)
Videtur, si subtiliter considerare velimus, quod omnem a se proiecerant proprietatem; qui rerum, quas in corporales suos expendebant usus, communem apud se fecerant et ipsam universitatem.
331Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0512D (auctor c.1140–1212)
Videtur et in hoc quod omni penitus proprietati renuntiaverant; quia non solum, uti iam diximus, nihil proprium habebant, sed nec aliquid suum esse dicebant, alienantes a se, et in ore, quod apud se habere nolebant in possessione.
332Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0515D (auctor c.1140–1212)
Nimirum ut qui solum seipsum habet causam, cur debeat amari; et illum consequenter, apud nos, in ordine debeat amoris praecedere, qui nobiscum erga eum socius in eodem existit amore.
333Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0515D (auctor c.1140–1212)
Nec debet in nostro apud nos amore habere priorem, qui universitatis est principium; nec certe parem, qui et finis est cunctorum.
334Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0521A (auctor c.1140–1212)
Quem utique ordinem se ignorare ipsi attestantur, qui cum coenobium ingrediuntur, saltem aliquid quantumlibet parum ex his, quae hactenus possederunt, apud se ut proprium habent, suarum adhuc existentes rerum possessores: ac proinde novae, quam aggrediuntur, conversionis violatores.
335Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0521A (auctor c.1140–1212)
De quo Ananiae dicitur, quod fraudavit de pretio agri (Act. V, 2) . Unde liquet quod noviter conversi, quandiu quidquam apud se, etiam de his quae sua fuerant, retinent, non modo tepidi sed et fraudulenti sunt.
336Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0521C (auctor c.1140–1212)
Non solum autem; sed et illud quam magnum apud illos, et praecellens quid est: quod tanta eos nunc victus pariter, et vestitus copia dilatat, quos tanta utriusque tunc inopia angustabat.
337Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0524D (auctor c.1140–1212)
Quid vel quantum contulistis nec mente apud vos tacita revolvere velitis.
338Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0525C (auctor c.1140–1212)
Dum enim continentiae fraeno libidinis fluxum in membris nostris restringimus, apud nos nimirum habitat in carne.
339Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0525C (auctor c.1140–1212)
Et dum eum pure propter seipsum, et proximum in ipso diligimus, habitat quoque apud nos, et in mente.
340Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0527D (auctor c.1140–1212)
Apud orantem namque, cum verbis oris concordare debet cogitatio cordis.
341Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0534D (auctor c.1140–1212)
Utique, quia formae speciem, quam temere oculus aspicit, etiam cum absens est repraesentare sibi, et apud se illicite revolvere multoties animus solet.
342Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0544D (auctor c.1140–1212)
Rebus solet temporalibus transitoria necessitas uti, in quibus semper apud nos supereminere charitas debet; quam semper, et ubique propriis nos anteponere decet.
343Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0545A (auctor c.1140–1212)
Quod nimirum cum agimus, amplius nos proficere, indubitanter scire debemus, quia apud eos quoque uberior est in conversatione spirituali profectus, apud quos maior est in observatione charitatis interioris hominis fructus.
344Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0549C (auctor c.1140–1212)
Sic certe multoties videmus, quod apud eum videlicet, ira in odium crescit qui celerem litibus terminum non imponit.
345Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0551A (auctor c.1140–1212)
Videas apud eos, cum hoc fuerint detestabili furore correpti, et a se longe, extra se proiecti, ignescere oculos, faciem pallere, tremere vultum, spumare labia, erigi supercilia, frontem extendi, nasum contrahi, caput concuti, os torqueri, balbutire linguam, tonare contumelias, minas pluere, verborum grandines ruere, manus complodi, totum denique corporis statum confundi.
346Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0551D (auctor c.1140–1212)
Solet namque laesus amarissima multoties apud se recordatione, cum ipsum iam laesionis transierit tempus, ruminare, quod verbis in eum duris, et asperis iaculatum est: ipsum autem, a quo iaculatum est absentem in tristi et horribili imagine repraesentat; praesentem vero oculis ignitis, fronte rugata, superciliis erectis, vultu minaci intuetur; silens quidem apud eum, in foro cordis multiloquium strepit, volvit ipse, et revolvit quae audivit; et interrogat, et audit; interrogat mutus, et audit surdus: nulli vacat, ei intento, et detento interioribus istis tumultibus, spirituali exercitio intendere: non pure valet orare, non studiose legere, non munde meditari: non mansuete quidquam proferre, non aliquid utile agere, non denique in necessariis ipsi corpori plene consulere, non comedere videlicet, non pausare, nullam penitus vel in mente quietem, vel in corpore suavitatem habere.
347Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0552D (auctor c.1140–1212)
Tunc autem laesus plene dimittit, quod ei laedens intulit, quando in nullo eum penitus post remissionem minus diligit, quam ante remissionem [f. laesionem] eum diligebat. Nam si quid ei de affectu pristino tollit, aliquid adhuc apud se quasi tenet, et non dimittit.
348Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0558A (auctor c.1140–1212)
Quando autem necessitas disciplinae in moribus coercendis vos dura verba dicere compellit: etiamsi vos modum excessisse sentitis, non a vobis exigitur, ut a vestris subditis veniam postuletis: ne apud eos, quos oportet esse subiectos, dum nimium servatur humilitas, regendi frangatur auctoritas.
349Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0558C (auctor c.1140–1212)
Et hoc ideo: ne dum nimis in isto ostenditur mansuetudo humilitatis, reverentia apud illos minor sit paternae auctoritatis.
350Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0559A (auctor c.1140–1212)
Verum non exigitur ab eis, ut ab illis subditis veniam petant, quos etiam tales esse, non ignorant, ut quo eos humiliatos esse considerant, eo in suis oculis viliores eos non habeant: ne apud eos, quos oportet esse subiectos, dum nimium servatur humilitas, regendi frangatur auctoritas.
351Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566C (auctor c.1140–1212)
III. Quorumdam enim assertio est, eum hoc loco vocari praepositum, quem in tempore isto, alio solemus nomine vocare priorem; presbyterum vero, quem usitato apud nos vocabulo, nuncupant abbatem.
352Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0570C (auctor c.1140–1212)
VIII. Sequitur, ut autem cuncta ista serventur, es si quid minus servatum fuerit, non negligenter praetereatur: sed ut emendandum, corrigendumque curetur; ad praepositum praecipue pertinebit, ut ad presbyterum, cuius apud vos maior est auctoritas, referat, quod modum, vel vires eius excedit.
353Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0571A (auctor c.1140–1212)
Unde et de presbytero hic dicitur: Cuius apud vos est maior auctoritas.
354Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0574C (auctor c.1140–1212)
Sancti etenim viri, qui in suscepto regimine magis prodesse gaudent, quam praeesse, quiquid exterius coram hominibus sublime sunt interius apud se deponunt, timore coram Deo existentes subditorum suorum pedibus prostrati; coram quibus, et quibus honore sunt praelati.
355Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0574D (auctor c.1140–1212)
Hinc gentilis hominis consilium audit Moyses (Exod. XVIII, 24) ; ludit coram Domino rex David, et est humilis in oculis suis (II Reg. VI, 14) : accinctus lumbos Elias currit ante Achab (III Reg. XVIII, 46) ; tangi a mulieribus non dedignatur Elisaeus (IV Reg. IV, 47) et sanctae mulieris ipsum in oratione sua Dominum alloquentis haec vox est: Domine habes omnium scientiam, et nosti quod oderim gloriam iniquorum, et detester cubile incircumcisorum, et omnis alienigenae (Esth. XIV, 14) . Et adiungit: Tu scis necessitatem meam, et quod abominer signum superbiae, et gloriae meae, quod est super caput meum in diebus ostentationis meae, et detester illud quasi pannum menstruatae, et non portem in diebus silentii mei (ibid., 16) . O quam isti in imo, quos modo breviter tetigimus, apud se erant prostrati, qui tamen valde in alto coram hominibus fuerunt erecti?
356Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0576B (auctor c.1140–1212)
Hoc autem, ut longe ante nos dictum est, semper cogitare debet, qui Iudex est animarum, quod super se habeat Iudicem Deum: ut regiminis curam tanto sollicitius agat, quanto redditurum se ratione apud districtum Iudicem, pro sibi commissis, profundius pensat.
357Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0576D (auctor c.1140–1212)
et occasionem, atque confidentiam, ut tremendum illud futurum Dei iudicium de fructu, quem se apud nos facere vident confidentes exspectent securiores.
358Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0588B (auctor c.1140–1212)
fecit enim mirabilia in vita sua (Eccles. XXXI, 9) . Et quae vita eius? Certe obedientia; quia sic apud eum vivitur, et in ipsa vita spiritus eius.
359Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0588C (auctor c.1140–1212)
Ecce, dico tibi, leva oculos tuos, et vide milites coelestium castrorum, et pinguem huius, de qua loquimur, virtutis apud eos scrutare medullam.
360Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0599C (auctor c.1140–1212)
Sentiens quoque, qui disciplinae abhorret rigorem, de ipso, qui diligit eum, fieri mentionem, timore inerti prosternitur; quem concussum atque contractum idem incitat timor, ad resistendum magnis apud eum et intra eum vocibus clamans in hunc modum: Absit omnino, ut fiat hoc: Vir quippe sanguinum est, et vir Belial (II Reg. XVI, 7) . Sine affectione est, absque foedere, sine misericordia, turbans pacem, deturbans quietem.
361Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0602A (auctor c.1140–1212)
Sapientiae, propter claritatem intra teipsum; iustitiae, ob utilitatem ad proximum; gloriae, ob felicitatem apud Deum.
362Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0603A (auctor c.1140–1212)
Egrediatur proinde apud te, imo in te, ad meditandum in agro sanctus Isaac (Gen. XIV, 63) : quatenus sincerum in conscientia possidens gaudium in Spiritu sancto, sacrae lectioni, indefaecata meditatione, insistas.
363Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0603B (auctor c.1140–1212)
Unde generaliter apud nos institutum est, ut continuum in claustro silentium teneatur; ne sit impedimento tantis et talibus bonis, strepitus tumultuosae locutionis.
364Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605A (auctor c.1140–1212)
In oratorio quoque praeceptum habetis Patris vestri ut nihil agatis, nisi ad quod est factum, unde et nomen accepit; in quo nihil sedendo, vel stando, nihil ambulando, vel in aliquo motu vestro apparere debet apud vos, quod vel humanum, vel angelicum, aut etiam divinum offendat aspectum; sed quod vestram deceat sanctitatem.
365Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605B (auctor c.1140–1212)
Idcirco, prout vobis pia Dei omnipotentia administraverit posse, nihil coram his, qui vident in facie, ostendatis extrinsecus in gestu, vel aspectu non religiosum: nihil coram eo, qui ipsa cordis intuetur profunda, volvatis intrinsecus in cogitatu, vel affectu non purum; sed, clauso ostio, in cubiculo orantes Patrem vestrum (Matth. VI, 6) , sic intus, et extra vos habetote, ut quod apud vos sonat, auribus, atque quod apud vos apparet, aspectibus placeat humanis: et neutrum una cum his, quae intra vos revolvitis in ipsis penetralibus mentis, displiceat divinis.
366Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605D (auctor c.1140–1212)
Cohibendus est namque potissimum oculus ad mensam: restringendus quoque sub rigore disciplinae, et omnis membrorum singulorum illicitus motus; ut nec quae apud alios aguntur quisquam vestrum, cui id ex officio non competit, curiose perlustrando aspiciat; nec seipsum inordinate se habendo nimis notabilem praebeat.
367Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605D (auctor c.1140–1212)
Lex quidem apud nos auditorii, ut non plures intra se, quam tres admittat.
368Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0609B (auctor c.1140–1212)
I. Ut verum non diffiteamur, o vitae venerabilis viri, obstupescentes admodum exsultamus, et exsultantes nihilominus obstupescimus, quoties nostrae occurrit memoriae, qualiter nostram dignata est celsitudo vestra parvitatem, et ad vos venientem suscipere, et apud vos commorantem tractare, et dimittere a vobis recedentem.
369Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0609C (auctor c.1140–1212)
Et ne forte, ut nonnunquam assolet, fastidium satietas pareret, omni apud vos caruisse mora et ipsa nostra vobis visa est mora.
370Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0609C (auctor c.1140–1212)
Tacemus quam celebre nomen nostrum apud vos, cum constet esse indignum, ut vel nominetur.
371Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0611B (auctor c.1140–1212)
III. Cum autem apud vos praesentes corporaliter essemus, a quibus etiam nunc in regno Scotorum positi, spiritualiter absentes non sumus placuit vobis ex humilitate precari, quod ex potestate vobis licuit imperare, ut librum, quem de tabernaculo Moysis, una cum pictura, ante hoc biennium, rogatu quorumdam fratrum nostrorum, et maxime viri illustris Ioannis cuiusdam abbatis, qui in terra nostra est, composuimus, vobis transmitteremus.
372Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0611B (auctor c.1140–1212)
Concessimus igitur vobis, quod petistis: et quod concessimus, promissione confirmavimus, propriis sermonibus capti (Prov. VI, 2) , et apud vos ligati; nec solvi legitime poterimus, nisi cum ipsum solverimus promissum.
373Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0612A (auctor c.1140–1212)
V. Hunc autem librum, cuius est titulus: De triplici tabernaculo, una cum pictura, et librum per quatuordecim sermones distinctum, qui inscribitur de nomine, et habitu, atque professione Canonicorum ordinis Praemonstratensis, in nostri memoriam habebitis: ut, quia nostram iugiter apud vos praesentiam habere non potestis corporalem: aliquid habeatis ex parte nostra, in quo retineatis spiritualem.
374Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0613B (auctor c.1140–1212)
Clarissima proinde apud eam ponatur super candelabrum lucerna: ut qui ingrediuntur etiam ad istas, lumen videant.
375Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0613D (auctor c.1140–1212)
Ecce accurritur a finibus terrae Praemonstratum, ut aliquid apud matrem audiatur boni et novi, quod filiabus annuntietur.
376Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0614B (auctor c.1140–1212)
Tenentur ex praeceptis etiam Romanorum Pontificum, singulis annis abbates filii visitare matrem, ut perlaturi ea ad filias, audiant apud eam instituta salutis, praecepta, ac legem vitae et disciplinae (Eccli. XLV, 6) . Absit in aeternum, et ultra, ut apud eam prima eorum appareat transgressio, apud quam prima est eorum celebrata institutio.
377Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0614C (auctor c.1140–1212)
Non longitudines viarum, non marina pericula, non exinanitiones marsupiorum, non metus corporeae, interdum non solum aegritudinis, sed etiam mortis, gressus valet retardare filiorum, quin his omnibus, et aliis fortassis, si quae sint in hunc modum, maternam praeponentes reverentiam, et dilectionem, eamdem matrem alacriter adeant; promulgatis apud eam salubribus institutis, humiliter se subiiciant, et tenenda firmiter ac inviolabiliter observanda, filiabus ea perferant, nec tenentur illae ex debito universaliter observare, quod apud eam constat non fuisse statutum.
378Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0614C (auctor c.1140–1212)
En quis, qualis, ac quantus matri a filiis honor deferatur; sed tunc eam audacter ab eis, et libera fronte exigit, cum, quae apud eam promulgantur statuta, sollicita, ac firma perseverantia custodit.
379Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0614D (auctor c.1140–1212)
Nam quid aliud postulasse dicendus est ille, qui ait: Cor mundum crea in me, Deus? (Psal. L, 12.) Hunc quoque apud se non fuisse hominem, et ille conquestus est, cui de numero quadragenario deerant duo: hoc est, de perfectione legis, et Evangelii; dilectio Dei et proximi.
380Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0617D (auctor c.1140–1212)
Ecce quae, qualia et quanta et quot sunt bona, quae status in se continet novitiorum: claritas propriae cognitionis, puritas humilis confessionis, cruciatus doloris, anxietas sollicitudinis, fulgor sapientiae, vilitas de propria aestimatione, devotio in oratione, atque ut apud eos et talari Ioseph tunica induatur (Gen. XXXVII, 25) , et cauda hostiae in sacrificio ponatur (Levit. IX, 19, 20) , robur perseverantiae desideratur.
381Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619A (auctor c.1140–1212)
Non apud eos dolores, ut parturientis (Psal. XLVII, 8) ; sed in voce exsultationis et confessionis sonus epulantis (Psal. XLI, 5) . Non apud eos sollicita et turbata circa frequens ministerium satagit Martha; sed sedens secus pedes Domini, audit verbum illius Maria (Luc. X, 39) . Non apud eos denique saga cilicina undecim, iniurias imbrium, et horrores tempestatum exterius irruentium tolerant (Exod. XXXVI, 14) ; sed cortinas potius decem rutilantes, intrinsecus decores multimodi colorum venustant (ibid., 8) . Euphrates vero nomen est eius.
382Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619B (auctor c.1140–1212)
Fructuosum plane; verius tamen est apud novitios.
383Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619B (auctor c.1140–1212)
David non aedificat Domino domum, quia vir sanguinum est (I Paral. XXII, 8) ; ut Phison terram Hevilath circumeat. Et apud officiales Lia lippis est oculis (Gen. XXIX, 17) , ut Gehon circumeat terram Aethiopiae. Et apud praelatos, discipuli laborant in remigando; est enim ventus contrarius eis (Marc. VI, 48) ; ut Tigris vadat contra Assyrios.
384Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619C (auctor c.1140–1212)
Caeterum apud claustrales vir quietissimus; ut ex re nomen illud portet egregium, quod est Salomon, et sapientissimus templum construit Domino (III Reg. VI, 1) : Rachel vero decora facie, et venusto aspectu, copulatur Iacob (Gen. XXIX, 17); ipse etiam Iesus in monte orat (Matth. XIV, 23) , et in littore stat (Ioan. XXI, 4) . En triplex claustralium fructus; serenitas pacis, fulgor pulchritudinis, securitas quietis.
385Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619D (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos dormit protoplastus in paradiso, ut in se deprehendat esse, et quod regatur muliebre et quod regat virile (Gen. II, 21) . Apud eos septimus in generatione iusta ambulat Enoch cum Deo et non apparet; quia tulit eum Deus (Gen. V, 24) . Apud eos vir iustus Noe ad devitandas diluvii inundationes, et ne eum aquae vel tempestas demergat, vel profundum absorbeat, et arcam ingreditur, et a Domino foris includitur (Gen. VII, 16) . Apud eos emissa columba non invenit, ubi requiescat pes eius, et olivae secum in ore suo deferens ramum, ad arcae redit secretum (Gen. VIII, 8, 9) . Apud ipsos quoque apparet Dominus Abrahae in convalle Mambre sedenti in ostio tabernaculi sui, in ipso fervore diei (Gen. XVIII, 1 et seqq.) , ut elevanti oculos appareant tres viri stantes, qui et in uno tres, et in tribus alloquitur unum.
386Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0620A (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos vita penitus abiecta mortali, Sara mortua est morte vitali, vitamque habens absconditam cum Christo, in Deo, in spelunca actionis pariter et contemplationis, et ideo duplici, sepelitur (Gen. XXIII, 19) . Apud ipsos seri patris semen, beatum gaudium, ut nomen portet in re, habens in Spiritu sancto Isaac, qui puteos tam diu fodere non cessat, quousque aquam vivam reperiat (Gen. XXVI, 19); deambulans per viam, quae ducit ad puteum, cuius est nomen Viventis, et Videntis; et egrediens ad meditandum in agro, inclinata iam dic (Gen. XXIV, 62, 63) . Apud ipsos vir simplex domum mentis inhabitans Iacob, natale solum deserit; unoque de iacentibus lapidibus capiti supposito, in Bethel, post solis occasum, in idipsum dormit in pace, et requiescit (Gen. XXVIII, 11) : ubi angelorum per charitatis scalam, usque ad coelos pertingentem, ascensum pariter et descensum, Dominumque scalae contemplatur innixum (ibid., 12, 13) . Idem etiam apud ipsos, iam potitus exoptatis nuptiis, amorem sequentis priori praefert; mercede tamen conductus pro mandragoris filii sui, eiusdem prioris repetit cubile (Gen. XXX, 14, 17) ; et multiplici tandem utriusque prole fecundus, domum festinat adire paternam; et ne terram duabus viis ingrediatur, ab angelo iam ascendente aurora, tangitur in femore, et uni ex toto pedi innitens, claudus incedit (Gen. XXXII, 25) . Apud ipsos simul contingit, et ortus Beniamin et occasus Rachelis (Gen. XXXV, 17, 18) . Apud ipsos mortuus Ioseph, conditus aromatibus, ponitur in loculo in Aegypto (Gen L, 25) pro eo quod specialiter apud eos, in tenebroso vitae praesentis exsilio, extinctus mundo huic, et multimodis virtutum odoribus refertus, quasi Rachelis primogenitus, in internae contemplationis secreto, absconditur fructus; quia et fluvius quartus ipse est Euphrates.
387Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0620C (auctor c.1140–1212)
XVII, XVIII. Apud ipsos, percusso Aegyptio (Exod. II, 12 et seqq.) , Moyses minas Pharaonis per fugam evasit, et puellis a supervenientibus pastoribus defensis, cordis scilicet cogitationibus ab irruentibus phantasiis mundatis, bonam istarum favendo et nutriendo fecunditatem, adaquat greges illarum; ac fugatis ad interiora deserti ovibus, id est perductis ad intima secreti meditationibus simplicibus et innocuis, a mortiferis pravorum exemplorum calceamentis, incessus mentis exuens, transit ut in terra sancta magnam intueatur visionem (Exod. III, 3) . Qui et omnia facit, quae ad tabernaculum pertinent, iuxta exemplum, quod ei in monte monstratum est (Exod. XXV, 40) . Apud ipsos a caeteris filiis Israel segregatus est, cum filiis suis, Aaron sacerdos magnus; segregatus, inquam, et lotus; inunctus et vestitus; coronatus et ad ministerium Domini specialiter applicatus (I Par. 23, 13) . Apud ipsos Iosue gentes subiiciens alienas ( Ios. passim): ut quiescat terra a praeliis. Apud ipsos Gedeon ad angeli admonitionem carnes et azyma supra petram ponens, ius desuper infundit; ut omnia haec, virga ab eodem angelo percussa, ignis de petra exiens consumat (Iudic. VI, 20, 21) . Apud ipsos quoque Samuel, qui dormit in tabernaculo, ubi est arca Dei (I Reg. III, 3) , Agag in frusta conscindens, coram Domino (I Reg. XV, 33) . Apud ipsos senex David, habens aetatis plurimos dies, qui calefieri non potest, cum operitur vestibus, quousque dormiat cum eo Sunamitis Abisag, et foveat ac calefaciat eum (III Reg. I, 1) . Apud ipsos vir Dei Elias maledictam et maleficam Iesabel, mundi huius scilicet concupiscentiam, fugiendo declinans (III Reg. X, 3) , ad desertum quietis, assumptis pennis columbae, sub omni festinatione volat.
388Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0621B (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos idem Elias, in Bersabee Iuda suum dimittens puerum, dum per confessionis puritatem et septiformem aspirationem, sensum a se abiicit puerilem; et in mentis solitudine commorans, animae suae mortem exposcit (ibid.) , desiderium habens dissolvi, et esse cum Christo (Phil. I, 23) : qui ab internae inspirationis angelo suscitatus ab ignaviae somno, pane subcinericio reficitur, dum bonae operationis humilitate pinguescit; ut in huius cibi fortitudine, per quadragenarium praesentis exsilii tempus, ad stabilem aeternitatem, et aeternam superni montis stabilitatem pertingat.
389Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0621B (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos duplicis spiritus Eliae possessor Elizaeus (IV Reg. II, 9) , qui sic Eliam sequitur, sic eius se dedit ministrationi; ut patrem mundum, et matrem concupiscentiam, per abrenuntiationem mentis, deosculetur: dorsum ex toto eis convertens, et ad eos ulterius reverti non proponens.
390Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0621B (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos, Isaias ad praeceptum Domini, carnis nuditatem non erubescens, mundanas funditus exuvias deponit (Isa. XX, 2) ; ut exoneratus terrenis, quasi vacuus viator, incedat coram latrone, cantans; sicque facilius atque securius, ad coelestia tendat et aeterna.
391Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0621C (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos sanctus Ezechiel, qui in aedificio civitatis, in monte positae, et ad Austrum vergentis, per sublime vitae meritum stans, oculos habet ad portam (Ezech. XL, 2) . Ad portam, inquam, quae ducit ad civitatem, ambulans per fidem, et desiderans per speciem, dans tergum transitoriis et faciem aeternis, cupiens denique dissolvi et esse cum Christo.
392Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0621D (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos, sanctificatus in utero, virgo, et sacerdos Dei, Ieremias sanctissimus (Ier. I, 5) : quem de lacu lutoso panni, et funes veteres levant (Ier. XXXVIII, 6) , habentem in ascensu suo, quo ad cantica graduum venire contendit, tam sagittas acutas, quam carbones vastatores (Psal. CXIX, 4) . Apud ipsos Daniel de mensa regis Babylonici pollui nolens (Dan. I, 8) , quem et Gabriel facit intelligere visionem (Dan. VIII, 16) . Apud ipsos pater Tobias, super flumina Babylonis sedens, flet, dum recordatur Sion (Psal. CXXXVI, 1) , suspirans ad decoram civitatem Ierusalem: cuius portae ex saphyro, et smaragdo aedificantur, et ex lapide pretioso ; cuius murorum circuitus ex lapide candido; cuius plateae sternuntur auro mundo; per cuius omnes vicos cantatur canticum laetitiae, quod est, Alleluia (Tob. XIII, 21) . Apud ipsos nobilis rex Ezechias; cuius oculi attenuati sunt, suspicientes in excelsum (Isa. XXXVIII, 14) . Apud ipsos Iosias, celeberrimum faciens phase; et prophetissam super invento libro, in domo Domini, humiliter consulens (II Paral. XV) . Apud ipsos Iesus sacerdos magnus, templum reaedificans (I Esd. III, 10) ; Esdras legem renovans (I Esdr. VII) . Internus consolator. sic enim interpretatur nomen istud, quod est Nehemias, muros Ierusalem construens (II Esd. II, 17) . Primusque adest ad sanctificationem; sccundus ad eruditionem; tertius ad securitatem.
393Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0622B (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos Mardochaeus, adorare contemnens superbissimum Aman (Esther III, 2) . Apud ipsos Holofernem perimens Iudith (Iudith XIII, 10) . Apud ipsos Esther: cuius concupiscit rex decorem (Esther II, 17) . XIX. Apud ipsos nihilominus, ut ad tempora gratiae veniamus, ingresso Zacharia in templum Domini apparuit Gabriel angelus, stans ad dextram altaris incensi (Luc. I, 11) . Apud ipsos crescit puer Ioannes, et confortatur, et est in desertis usque ad ostensionis suae diem ad Israel (Luc. I, 80) . Apud ipsos, visis turbis, Iesus ascendit in montem (Matth. V, 1) . Apud ipsos, in superiora ascendit Petrus, ut oravet (Act. X, 9) . Apud ipsos, rapitur Paulus ad tertium coelum; rapitur et in paradisum, et audit verba quae non licet homini loqui (II Cor. XII, 2) . Apud ipsos, Apocalypsim suam Iesus Christus, quam dedit illi Deus palam facere, signat et mittit per angelum suum servo suo Ioanni (Apoc. I, 1) . Quis sapiens, et intelliget ista, et intelligens sciet haec?
394Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0639B (auctor c.1140–1212)
Quamvis quidam qualitatem naturae eius exprimere volentes, ligna imputribilia transtulerunt: utpote cuius apud eos nulla notitia erat.
395Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0665B (auctor c.1140–1212)
Craticulamque subauditur, facies ei in modum retis aeneam, per cuius quatuor angulos erunt quatuor annuli aenei, quos pones super arulam altaris, eritque usque ad altaris medium (ibid., 4) . De hac craticula magna ambiguitas est tam apud Hebraeos, quam apud nostros: praecipue cum Hebraica veritas nonnihil a nostra translatione discrepare videatur.
396Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0626B (auctor c.1140–1212)
V. Sed quoniam de medietate sexti sagi, qua duplicatio ad protegenda posteriora tabernaculi fiebat, a nonnullis quaestio oriri solet: de ipsa latius disputatio, in hac eadem parte libri, protendatur; praecipueque de craticula altaris, de qua tam apud Graecos, quam apud Latinos, maxima ambiguitas esse videtur.
397Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0698C (auctor c.1140–1212)
Quod ergo apud Salomonem in sapientiae domo septem columnae, hoc apud Moysen in tabernaculi candelabro iuxta sensum duntaxat allegoricum, septem designant lucernae.
398Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0713D (auctor c.1140–1212)
Tanta devotione fidem suscepit, tantoque mentis fervore baptismi gratiam consecutus est, ut in vera confessione, et sancta conversatione ad verum, ac vivum se Deum ex toto corde converteret, Christianissimus ac fidelissimus existens, ecclesias devote construens, servos Dei, ad sacri altaris ministros in magna apud se reverentia et honore complectens, et publico edicto praecipiens, ut per totum Romanum imperium idolorum templa clauderentur, et Ecclesiae aedificarentur.
399Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0716B (auctor c.1140–1212)
Unde et in Psalmis Christo dicitur: Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech (Psal. CIX, 4) . Ab isto igitur Sem genealogia ducitur usque ad Woden, qui fuit tantae auctoritatis apud suos, ut feriam quartam, quam gentiles Romani diem Mercurii appellabant, eius nomini consecrarent.
400Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0721A (auctor c.1140–1212)
Sed Suanus Dacus vel subita morte praeventus, vel a sancto Edmundo invisibili poena percussus, cum apud inferos crudelitatis suae stipendia recepisset, revocatus ab Anglis Ebelredus regni infulis reinduitur, et iterum contra Dacos virtute potens erigitur.
401Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0725C (auctor c.1140–1212)
Sic igitur faciant, et quod ita apud eos sit plenum in omni severitate providens testimonium, sua eis conscientia perhibeat.
402Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0734C (auctor c.1140–1212)
Unde et licon haec in humanitatis pietate, quasi in quadam nubis lenitate loquitur, dicens: Non veni vocare iustos; sed peccatores in poenitentiam (Luc. V, 3) , quia et Iudaei, qui sibi applaudunt de iustitia, propter superbiam et incredulitatem relinquuntur: et gentiles, qui confidunt de poenitentia, propter humilitatem et fidem assumuntur (Luc. XVIII, 14) . Dicit itaque icon nostra in nube sua: Non veni vocare iustos sed peccatores in poenitentiam; quia et descendit in domum suam publicanus iustificatus a Pharisaeo (ibid.) ; et Maria poenitens laudatur; et Pharisaeus superbiens reprehenditur (Luc. VII, 38): et ulceribus plenus Lazarus salvatur, et in lege epulans quotidie splendide dives damnatur (Luc. XVI, 22) . De Iudaeis quoque, qui ex dextris iam sinistri facti sunt, in divinitatis terrore, quasi in quodam ardore gravem profert eadem icon sententiam, dicens: Si quis hoc, vel hoc fecerit, morte morietur (Exod. XXI. 17) ; quia non putent Iudaei quia nubes haec accusatura sit eos apud ignem; est autem qui accusat eos Moyses, in quo ipsi sperant: si enim crederent Moysi, crederent forsitan et illi (Ioan. VI, 45) , cuius est Icon; de ipso enim ille scripsit.
403Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0735B (auctor c.1140–1212)
Sustentatio quoque manuum Moysi, earumque alleviatio, quae e regione nubis iuxta gentiles iam dextros effectos, scilicet eosdem gentiles Christi fidem suscipientes, praedictae videlicet nubis lenitatem amplectentes, et de peccatis suis poenitentes, et a furore huius ignis liberos reddit, et sub humanitatis suavi tegumento, quasi sub nubis leni umbraculo protegit; quia a terrore proteguntur divinitatis, dum per rectam fidem, et opera bona ad lene blandimentum confugiunt humanitatis; quibus eadem nubes advocata est apud ignem, et ipsa est propitiatio pro peccatis eorum (Ioan. II, 2) . Haec de duabus Christi iconibus ex utraque tabernaculi parte iacentibus, et de duplici ignis, et nubis columna; et de his, quae ad eas pertinent, sub duplici secundum sensum allegoricum significatione tractavimus, ut lectoris iudicio, quaenam potius eligenda sit, relinquamus.
404Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0737B (auctor c.1140–1212)
Sicut enim hic visibiliter depictum est, sic putamus secundum aliquem modum apud illud Moysi tabernaculum visibile fuisse.
405Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0737C (auctor c.1140–1212)
Hoc apud illud vetus tabernaculum ita fuisse legimus; haec et nos, prout potuimus, hic depinximus.
406Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0630B (auctor c.1140–1212)
Ut enim exempli causa de multis proferatur unum, in factura et dispositione tabernaculi; quod apud illum antiquum Dei populum, in deserto quondam factum est plura leguntur, quae plerisque facile patent in spirituali significatione, et eos tamen latent in rei gestae veritate, ut mirabili modo, et valde inusitato sorbendo possint sumere cibum, et non nisi masticando sufficiant sumere potum.
407Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0631B (auctor c.1140–1212)
De altaris vero craticula, de qua tam apud Graecos, quam apud Latinos magnam dicitis esse ambiguitatem, meam opinionem dicere non praesumpsi; sed quid de ea viri, qui longe me aetate, scientia et vita praecesserunt, non modo dixerint, sed et in scriptis suis reliquerint, in medium ponere curavi, superfluum aestimans in sole accendere lucernam.
408Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0754A (auctor c.1140–1212)
In parte etenim exteriori sacerdotes introibant: in introitu vero solus pontifex ingredi consuevit; quia quales in exterioribus conversationibus sumus, hominibus deforis apparet; sed quales intrinsecus apud nosmetipsos in mente latemus, soli illi summo pontifici, cui nuda est abyssus humanae conscientiae, patet.
409Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0758A (auctor c.1140–1212)
Si autem ipsius Redemptoris nostri conversationem sanctam et passionem duram; si ordinem praedicatorum, si obedientiam auditorum, si rectitudinem bene operantium, si denique immarcessibile illius sempiternae virtutis, ad quam suspiramus, patriae gaudium per contemplationis puritatem sedulo apud te in mente pertractes: candelabrum profecto et ex auro purissimo factum et ductile, et in eodem candelabro scyphos, sphaerulas et lilia posita in sancta tua habes.
410Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0763D (auctor c.1140–1212)
Plerique vero mei similes importunas phantasmatum irruentium muscas, orationis suae tempore, crebro apud se in mente recipiunt: unde eis contingit, ut quid dicant, omnino ignorent.
411Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0763D (auctor c.1140–1212)
Alii etiam maiore dementia infatuati, quando Deum orant, foedas transactarum iniquitatum suarum apud se introrsus imagines versant: personas, loca et tempora, cum quibus, quando, et ubi nefaria sua fecere, delectabiliter in animo replicant.
412Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0767B (auctor c.1140–1212)
Igitur si eorum, qui in Ecclesia quiete vivunt, secretam conversationem; si bonorum praelatorum compunctionem; si patientiam martyrum; si incorruptionem virginum sedula apud temetipsum meditatione in mentis conclavi recondis, et ad eorum sanctitatem cordis tui desiderium accendis, eosque pro posse tuo imitari proponis: profecto cortinas decoras, saga cilicina, pelles rubricatas et hyacinthinas super tabulas tuas suspendis.
413Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0774C (auctor c.1140–1212)
Intus legimus: In principio erat Verbum; et verbum erat apud Deum et Deus erat Verbum (Ioan. I, 1) . Foris: Verbum caro factum est, et habitavit in nobis (ibid., 14) . Cum itaque duae vitae sint, activa scilicet et contemplativa: contemplativa per ingressum tabernaculi, activa innuitur per egressum.
414Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0796B (auctor c.1140–1212)
Tu autem immortalis; quia apud te non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio (Iac. I, 17) . Nam quomodo apud te quidquam transmutatur, vel aliqua vicissitudo obumbratur, qui statum, sicut ab aeterno, sic et in aeternum habes; et quidem unum, et eumdem, ac eodem modo: omne prorsus ignorans in te, et accedens tibi per erit, et discedens per fuit?
415Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0821C (auctor c.1140–1212)
Qui, etiam apud alienigenas, puteos tam diu fodere non cessas, donec aquam vivam reperias (Gen. XXVI, 19) . En tibi pax, domum mentis inhabitans vir simplex, o Iacob!
416Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0827D (auctor c.1140–1212)
Sentiat per poenitentiam, ostendat per confessionem: ut et semetipsum poenitendo arguat, et ore proprio confitendo dicat: Peccavi Domino (II Reg. XII, 13) . Istam, Domine, ab eo vocem audire desiderasti; ideo tam clamose ad eum in propheta tuo clamasti; ut et ipse audiret vocem post tergum monentis, et tu post te audires ab eo hanc vocem magnae commotionis: Sed ecce repulisti, et destruxisti eum, Domine; iratus es et misertus es ei: commovisti David, et conturbasti eum: sana contritiones eius, quia commotus est (Psal. LIX, 3) . Appone, Domine, vulneri suo, quod tibi tam humiliter ostendit, efficax remedium et sufficientem medicinam; et responde ei per prophetam tuum: Dominus transtulit a te peccatum tuum, non morieris (II Reg. XII, 13) . Maria quoque Magdalena septem daemonibus, universis scilicet vitiis plena fuit; sed quantumlibet Pharisaeus exhorreat, quantumlibet improperet, plus apud eam pius, et mansuetus Iesus pascitur intus quam apud Pharisaeum foris (Luc. VII, 44) . Magis Mariae osculis et lacrymis delectatur quam ullis Simonis obsequiis.
417Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0802B (auctor c.1140–1212)
Et respondent mihi, et dicunt voce magna: Nihil in nobis simile Verbo illi excelso et immenso, quo erat in principio, et apud Deum erat, et Deus erat; Verbo increato, creanti omnia, immobili, moventi omnia; Verbo non in tempore facto, sed ab aeterno genito; Verbo sine tempore disponenti tempora, et temporalia; sine loco, loca, et localia; Verbo, cui nihil praeteritum, nihil est futurum, sed omnia sunt praesentia; Verbo, quod ex ore Altissimi prodiit (Eccli. XXIV. 5) , quod cor Patris eructavit, quod sine linguae motu, sine labiorum strepitu et angelum et hominem docet scientiam; Verbo non transeunti, sed manenti et permanenti; Verbo voces infundenti animae fideli dulcisonas; canenti ei in aure interiori per symphoniam spiritualem tonum dilectionis Dei et proximi; fidei, spei, et charitatis Dei: tonantis diatessaron prudentiae, fortitudinis, iustitiae, et temperantiae: diapente quinque mundorum sensuum; ut nec visum inficiat vanitas, nec auditum curiositas, nec olfactum voluptas, nec gustum edacitas, nec tactum impuritas.
418Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0830A (auctor c.1140–1212)
Mittere non dedignaris ad hunc, de quo loquor, Filium tuum, quamvis ipse indignus sit, matrem suam, gratiam scilicet tuam: quae ei per inspirationem internam reatus sui cognitionem infundat, quam gravis sit dicat, tuam ei iracundiam ostendat, tui etiam iudicii districtionem describat, aeterna eum damnatione dignissimum iudicet; et ne in desperationis mergi possit profundum, si per plenam poenitentiam redire voluerit, se velle pro eo apud te intercedere et tuam ei misericordiam se impetrare et velle, et posse promittat, duritiam suam liquefaciat, timorem sedet, elationem humiliet, consoletur pusillanimitatem ut modis omnibus modo comminando poenas inferni, modo pollicendo gaudia regni, modo infundendo spem veniae, ad suum tandem eum consilium ex toto pertrahat, quatenus sic tuus, o Domine, filius per allocutionem maternam culpae suae agnitione confusus, timore suae perditionis territus, tuae pietatis confidentia animatus, collectis demum fidei et spei viribus, et contra semetipsum cum quadam rixa pacifica erectus, surgat et vadat ad te Patrem suum, et dicat tibi: Pater peccavi in coelum, et coram te: iam non sum dignus vocari filius tuus (Luc. XV, 18) , sicque ablato duritiae lapide, ad hanc quam in eius corde immittis vocem magnam, vivificetur Lazarus; nec solum vivificetur, sed etiam veniat foras (Ioan. XI, 43) . Vivificetur per poenitentiam, veniat foras per confessionem; ut tunc demum a praelatis sanctae Ecclesiae, tuis videlicet discipulis solvatur et in viam iustitiae abire sinatur.
419Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0830D (auctor c.1140–1212)
Palam itaque, Domine, serva electos tuos, te habes, qui idem et eodem semper modo existens, nec eis irasceris ad damnationem, quando a te per peccatum recedunt; nec eis placaris secundum aliquam quae in te esse aut tibi accidere possit, de eis laetitiae novitatem, quando ad te per poenitentiam, te inspirante, accedunt; sed stabile et immobile in te stat aeternae tuae electionis propositum; ut, iuxta quod scriptum est, etiamsi peccant, sint tui; et si non peccant, apud te sint computati (Sap. XV, 2) . Non enim eorum cassatur praedestinatio, quando ad peccatum corruunt, ut desinat esse ex toto vel etiam desinat quod fuit; nec innovatur, quando ad iustitiam surgunt, ut reincipiatur quod esse desiit.
420Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0806D (auctor c.1140–1212)
Si enim verbum hoc, quod transeunter profertur, et transeunter prolatum etiam transeunter auditur in omnibus, ad quas pervenit, auribus totum, ac simul est, et totum, ac simul in singulis, non partim in aure ista, partim in illa, sed totum in ista, totum in illa, idem etiam totum in singulis, et idem totum in omnibus: quare non Verbum istud, quod in principio erat, et apud Deum erat, Verbum quod Deus erat, quod erat in principio apud Deum (Ioan. I, 1 et seqq.) . Verbum, per quod omnia facta sunt, et sine quo factum est nihil quod factum est, Verbum, in quo vita erat, Verbum non transiens prolatum, sed permanens ab aeterno genitum, etsi longe dissimili modo totum, in omnibus, quas condidit, creaturis est, et totum in singulis: non partim in ista, partim in illa, sed totum in ista, totum in illa: idemque totum in singulis, et totum in omnibus?
421Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0809A (auctor c.1140–1212)
Ecce pergo in ingenti, in longa videlicet, lata, et alta aula memoriae meae; in qua spatiose cogitando incedo, cogito, et recogito; in qua profecto cuncta, quae per oculos vidi, quae per aures audivi, quae per nares odoravi, quae per fauces gustavi, quae per tactum sensi, clausis etiam eisdem sensuum ianuis, apud me revolvo et rumino; accedo nonnunquam per recordationem et recedo per oblivionem, quia et obliviscor scita, et ad memoriam revoco oblita; respicio praeterita, aspicio praesentia, prospicio futura.
422Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0809A (auctor c.1140–1212)
Non enim nunc haec, nunc illa cogitat, nunc sic, et nunc sic, sed omnia simul et similiter: simul sine tempore, similiter sine qualitate; utpote apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis alicuius obumbratio (Iac. I, 17) . Sed recordantur, et obliviscuntur etiam bestiae.
423Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0791D (auctor c.1140–1212)
Nam dignum et iustum est ut nequaquam parvum ipsius vestra apud se habeat aestimatio munus, cuius in vestrae cogitationis oculis magnus est animus: quia ibi nullo modo modicae valet apparere mensura quantitatis, ubi quidquid est, ipsa in se transfert et absorbet plenitudo totius.
424Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0792D (auctor c.1140–1212)
Praedictum igitur librum in tres partes distinximus, suasque eisdem partibus congruentias proprias sigillatim apposuimus: ut plene cognito singularum compendio, ipsum, licet admodum prolixum, in ipsa consequenter lectores nostri apud se cognitione perfecte comprehenderent totum.
425Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0845C (auctor c.1140–1212)
Quales eas apud te depingis et quales tibi in cogitatione apparent?
426Adamus Scotus, Sermones, 198, 0091B (auctor c.1140–1212)
Cum igitur res litterae indicent, cum verba nihilominus signent, cum et earum tanta vis sit, ut sine voce quoque loquantur nobis absentium dicta, patet procul dubio quod earum sit necessarius usus, dum per eas apud nos, quae scire, non retinere volumus [al. valemus], alligantur, quae solo auditu nec eruditio docere, nec memoria sufficit retinere.
427Adamus Scotus, Sermones, 198, 0094B (auctor c.1140–1212)
Cogitans siquidem apud me et recogitans, volvens ac revolvens, in quanto, et quali me in Domino complectamini affectu, dum hinc me praevideo tam indignum, hinc autem tanti apud vos habitum: super inaestimabili hac dilectione vestra erubesco, fateor, obstupescens, et obstupesco erubescens.
428Adamus Scotus, Sermones, 198, 0094D (auctor c.1140–1212)
et quidem ita esse clamitare non cessat devotio universitatis vestrae, in eo quod parvitatem meam, et tam hilariter suscipit ad se venientem; et tam pie tractat apud se commorantem, et tam invita dimittit a se recedentem.
429Adamus Scotus, Sermones, 198, 0095A (auctor c.1140–1212)
Scio namque et fateor me debitorem, scio nihilominus et fateor me condignum non esse posse redditorem: non ignorans quidem esse multum per omnem modum, quod a me acceptum est, sed et quia [al. id vel illud] quod rependatur, apud me nihil est.
430Adamus Scotus, Sermones, 198, 0099B (auctor c.1140–1212)
Ipsos etiam modo apud illum habeatis adiutores, quos habetis et testes.
431Adamus Scotus, Sermones, 198, 0105A (auctor c.1140–1212)
Apud eum namque et magna: Et copiosa apud cum redemptio (Psal. CXXIX, 7) . Et vere copiosa, quia ad abluenda peccata nostra manavit non gutta, sed unda.
432Adamus Scotus, Sermones, 198, 0106B (auctor c.1140–1212)
Etenim, si peccavero, tuus sum, sciens magnitudinem tuam; et si non peccavero, scio quia apud te computatus sum (Sap. XV, 2) . X. O quantum meam ubique zelas salutem!
433Adamus Scotus, Sermones, 198, 0110B (auctor c.1140–1212)
Sed rex iste hospitari venit, non immorari; visitare vos, non permanere apud vos.
434Adamus Scotus, Sermones, 198, 0113D (auctor c.1140–1212)
V. Annon appropinquavit, qui semetipsum exinanivit, servi formam accipiens, in similitudinem hominum factus et habitu inventus ut homo? (Philip. II, 7.) Adde quod etiam semetipsum humiliavit, factus obediens usque ad mortem, mortem autem crucis (ibid., 8) . Lege quia apud Isaiam: Languores nostros ipse tulit, et infirmitates nostras ipse portavit.
435Adamus Scotus, Sermones, 198, 0114C (auctor c.1140–1212)
Illud quod in principio erat et apud Deum erat.
436Adamus Scotus, Sermones, 198, 0120D (auctor c.1140–1212)
Quia recordatus est, ait Propheta, quia caro sunt: spiritus vadens, et non rediens (Psal. LXXVII, 39) . Merito sanctus patriarcha habitat ad puteum cuius nomen Videntis et viventis (Gen. XVII, 14) , ut interim immoretur perfectus apud intimum profundum huius, de qua loquimur visionis vitalis, et vitae videntis: ad instar aquilae ad praeceptum Domini elevatae, quae ponit in arduis nidum suum (Iob XXXIX, 27) . Deo quoque in regno similem esse, nonne magnae, ut in sermone praecedenti iam diximus, felicitatis est?
437Adamus Scotus, Sermones, 198, 0137C (auctor c.1140–1212)
Sunt et montes spiritus maligni, sicut legitis apud Habacuc quod contriti sunt montes saeculi (Habac. III, 6) , quia per Christum destructi sunt spiritus maligni, qui sunt principes mundi.
438Adamus Scotus, Sermones, 198, 0140A (auctor c.1140–1212)
Nonne apud gentes?
439Adamus Scotus, Sermones, 198, 0140B (auctor c.1140–1212)
Sustulit namque de carrecto filia Pharaonis Moysen, quia asperitatem deserens Iudaeorum, venit Iesus ad Ecclesiam de gentibus; in cuius fide et conversatione nunc manet etiam grandis factus; qui parvulus apud parentes proprios, Iudaeos loquor, nutritus est.
440Adamus Scotus, Sermones, 198, 0143D (auctor c.1140–1212)
Sic gentes quae non sectabantur, imo persequebantur iustitiam, apprehenderunt iustitiam, iustitiam autem, quae ex fide est (Rom. IX, 30) . Iam apud eas est Christus intrans, inter eas, et exiens, et loquens de regno Dei. Descriptusque est universus orbis (Luc. II, 1) , dum Evangelium praedicatur omni creaturae: et eunt omnes, ut profiteantur singuli in civitatem suam (ibid., 3) . Quomodo putatis, iam gaudet, et laetatur mater Ecclesia, quae in primo statu Sion dicta; nunc vero nomen quod est Iacob, ex re sibi vindicans, iam videt Salvatorem suum in medio gentium commorari, de medio gentium venire; dum subiectis summis mundi principibus sub iugo fidei et curvatis eorum cervicibus ad crucis opprobrium, et improperium crucifixi conflantur ubique terrarum gladii in vomeres, et lanceae in falces, nec levat gens contra gentem gladium, nec exercentur ultra ad praelium (Isa. II, 4) , concurrentibus omnibus in unitatem fidei et agnitionis Filii Dei (Ephes. IV, 13) . Quid iam superest, nisi ut dum ei pacis tranquillitas indulta est, a nomine quod est Iacob, in quo laboriosa eius expressa est lucta, ad nomen illud, pacis insigne prae se ferens conscendat, quod est Ierusalem.
441Adamus Scotus, Sermones, 198, 0152B (auctor c.1140–1212)
Sed conscius ipse sibi, plene se mundum contempsisse, et ea quae in mundo sunt: scrutanti omnem domus suae supellectilem, et aliquid suum sive in mente sive in corpore eius invenire volenti, sed non valenti, ait: Scrutare, et quidquid tuorum apud me inveneris, aufer (Gen. XXXI, 32) . Hoc est dicere: pleno te contemptu abieci [al. abiicio] munde tumide, nihil in me, ad te pertinens reperies.
442Adamus Scotus, Sermones, 198, 0153D (auctor c.1140–1212)
Nil, nisi quod ad pacem pertinet, apud se tractans, nil in vultu praeferens, nil etiam opere exercens.
443Adamus Scotus, Sermones, 198, 0154A (auctor c.1140–1212)
Iam apud se, seniores in plateis sedent (I Mach. XIV, 9) dum sensus eius interiores spirituali praediti maturitate, in latitudine pacis huius se humiliant, utpote quos non conclusit in manus inimici, statuens in loco spatioso pedes eorum (Psal. XXX, 9) . Et de bonis terrae tractant, dum nihil apud se in intimis versari sciunt, quod ad illa non pertinet bona, quae se credit sanctus David (Psal. XXVI, 13) , videre bona, in terra viventium.
444Adamus Scotus, Sermones, 198, 0154D (auctor c.1140–1212)
Hoc esse puto quod apud sanctum Iob, ipso Domino asserente, legi: quia in petris mane aquila elevata, et in praeruptis silicibus commoratur, atque inaccessis rupibus (Iob XXXIX, 28) . Quod ideo dictum arbitror, quia dum vir sanctus intellectu subtilis, et contemplatione sublimis, cogitatione et aviditate intuendis bonis operibus in sanctitate stabilium [al. sublimium.], et in gaudiis perennibus beatorum, cadentibus angelis apostaticis, plene confirmatorum intendit (ut superius dictum est,) illa in exemplum proponat; et haec in desiderium assumat.
445Adamus Scotus, Sermones, 198, 0160C (auctor c.1140–1212)
VII. Et quidem, ut scitis, viles apud populum Domini quondam habebantur Samaritani, nec ullam cum eis communionem habere dignabantur, iuxta illud: Non enim coutuntur Iudaei Samaritanis (Ioan. IV 9) . Unde cum verus ille Iudaeus, qui confitetur videlicet Domino Patri coeli et terrae, qui abscondit a sapientibus et prudentibus, quae revelat parvulis (Matth. II, 25) cum sexta aetate mundi instaret hora, qua fatigatus ex itinere (Ioan. IV, 6) mortalitatis assumptae, sederet super fontem, humilians se in similitudinem carnis peccati (Rom. VIII, 3) , et a fide Ecclesiae de gentibus se peteret potari: ignara mysterii mulier, et nesciens donum Dei, nec quis erat, qui dixit ei.
446Adamus Scotus, Sermones, 198, 0161A (auctor c.1140–1212)
Increpant et Petrum fratres quod intrat ad viros praeputium habentes, et manducat cum illis (Act. II, 3) . Tempus est ut ab aquilone aurum veniat, et a Deo formidolosa laudatio (Iob XXXVII, 22) , ut et aquilo det et auster non prohibeat (Isa. XLIII, 6) . Quia oportebat eum transire per Samariam, qui pertransiit benefaciendo (Act. X, 38) , et sanando omnes oppressos a diabolo, ut per fidem venientibus ad eum Samaritanis ad infundendam eis dilectionem geminam, maneat apud eos duos dies, quatenus et corde credant ad iustitiam, et ore confiteantur ad salutem (Rom. X, 10) dicentes: Ipsi audivimus et scimus, quia hic est vere Salvator mundi (Ioan. IV. 42) . Non ergo nihil boni a Samaria, nec abominandus Samaritanus: cum apud eum misericordia inventa sit, quae apud sacerdotem et levitam locum habere non potuit (Luc. X, 33). VIII. Sed, licet de vocatione gentium haec verba apte intelligi possint, prius aliquid in eis altius et profundius quaeramus, sicque de montibus superiorum sensuum ad campos inferioris intelligentiae convenienter postmodum descendemus.
447Adamus Scotus, Sermones, 198, 0162B (auctor c.1140–1212)
XI. Necdum fontes aquarum eruperant (Prov. VIII, 24) , dona scilicet gratiarum processerant. Necdum montes gravi mole constiterant: superbi videlicet damnabili periculositate [al. perversitate.] corruerant, et ipsa, subaudis, concepta erat: certam super his apud se definitionem habens.
448Adamus Scotus, Sermones, 198, 0162D (auctor c.1140–1212)
Quomodo, fratres, transitorio nostro verbo, de illo loquemur [al. loquebamur] verbo, quod in principio erat apud Deum, et Deus erat.
449Adamus Scotus, Sermones, 198, 0163B (auctor c.1140–1212)
ibi omnia ab aeterno in illo secreto, quae temporaliter hic apparent in hoc publico, in occulta quadam apud Deum custodia occulte recondita, quae per creationem suam in se ipsis apparentia sunt et revelata.
450Adamus Scotus, Sermones, 198, 0164B (auctor c.1140–1212)
Utpote apud quem, teste apostolo Iacobo, non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio (Iac. I, 17) . Sed, quia tandiu intus in sua quodammodo Samaria est, quandiu per ea, quae de eadem Samaria huc apparentia egrediuntur, nobis non patet.
451Adamus Scotus, Sermones, 198, 0169B (auctor c.1140–1212)
III. Mihi autem videtur quod primitus confessio sicut est in nobis, ita esse debet et de nobis, iuxta illud quia Iustus in principio accusator est sui (Prov. XVIII, 17) . Quatenus talem exterius te ostendas in ore, qualis intus apud teipsum lates in mente.
452Adamus Scotus, Sermones, 198, 0169B (auctor c.1140–1212)
Et qualis apud teipsum es in mente, nisi iniustus et peccator, si tamen non dissimulas, si undique in te oculos apertos retorques?
453Adamus Scotus, Sermones, 198, 0169B (auctor c.1140–1212)
Nonne si proiicis a te illa folia ficus, quibus consutis [al. consuti] agnoscentes se esse nudos, protoplasti illi fecerunt sibi perizomata (Gen. III, 7) , videbis quia a planta pedis usque ad verticem, non est in te sanitas? (Isa. I, 6.) Qui ergo apud te iam quatriduanus fetes in spelunca conscientiae, veni foras in confessione (Ioan. XI, 39) . Confitere te, sicut vere es, peccatorem.
454Adamus Scotus, Sermones, 198, 0177D (auctor c.1140–1212)
Nonne Dominus pascitur apud mentem poenitentis, qui in Psalmis dicit se cinerem tanquam panem manducare (Psal. CI, 10) , sic sibi videlicet peccatorem incorporans per poenitentiam, sicut et sanctum per iustitiam?
455Adamus Scotus, Sermones, 198, 0177D (auctor c.1140–1212)
Discumbebat aliquando, ut scitis, cum Pharisaeo, sed apud mulierem peccatricem (Luc. VII, 36) , sed poenitentem, ut beatus ait Gregorius mentis epulis delectabatur.
456Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178A (auctor c.1140–1212)
Sed et apud continenter viventes et bene operantes quis eum neget epulari, cum dicat ipse suum esse panem, ut impleatur voluntas Patris sui? (Ioan. IV, 34) . Hoc idem et alibi innuit, ubi asserit eum qui plena obedientia audierit vocem exhortationis suae, et fidei, atque confessionis ei aperuerit ianuam, intrabit ad illum, et coenabit cum illo, et ipse cum eo (Apoc. III, 20) . Ut sit iam mens eius quaedam Bethlehem, dum veram, per tantum ac talem hospitem, nacta securitatem, sapidam intra se gaudet celebrare refectionem, iuxta illud Salomonis, quod secura mens iuge convivium (Prov. XV, 15) . Si quis fidei, in athleta spirituali, fervorem suum asserat panem, neminem, ut arbitror, sane sapientem, in hoc habebit contradictorem.
457Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178B (auctor c.1140–1212)
Nec erat tempus quo fructum fidei ferrent, quia oportebat primum plenitudinem gentium introire, et sic omnis Israel salvus fieret (Rom. II, 25) . Quod autem apud felices illos epuletur in coelesti patria quotidie, imo continuo splendide, dubium non est, quibus ipse disposuit, sicut ei Pater suus disposuit regnum, ut edant et bibant super mensam suam in regno suo (Luc. XXI, 29) . Ibi adipe frumenti satiat eos, ibi satiabitur David, quia manifestabitur gloria Domini sui (Psal. CXLVII), 14) . Ecce sicut quatuor vobis modis Iudam exposuimus, sic et quadripartitam nihilominus vobis Bethlehem demonstravimus suum uniquique panem assignantes.
458Adamus Scotus, Sermones, 198, 0179B (auctor c.1140–1212)
Nec ullatenus curari posse aliquem hominem interiorem, nisi suavem et sapidam hanc, de qua nonnulla iam diximus, apud eum celebret refectionem.
459Adamus Scotus, Sermones, 198, 0182A (auctor c.1140–1212)
Sicque fit ut humiliter in oculis nostris, de nobis modica, de aliis sentiamus magna, non ambulantes in magnis, neque mirabilibus super nos (Psal. CXXX, 1) . Alioquin plura apud nos, ut ea postmodum loquamur, in meditatione versamus: quam in ipsa postea locutione, pro eo quod non occurrunt, non proferimus: disponente, tunc temporis, mentem et linguam nostram, et ad alia trahente ipso, in cuius manu sumus nos et sermones nostri.
460Adamus Scotus, Sermones, 198, 0182C (auctor c.1140–1212)
Ita fit ut dum omne quod in nobis est bonum, non ex nobis, sed ex ipso fit, et nobis ex auditoribus nostris, et illis meritum provideat ex nobis; conservante ipso, apud se, ad remunerationem, et quam, eis loquendo, impendimus praedicationem; et quam ipsi nobis in audiendo, exhibent humilitatem.
461Adamus Scotus, Sermones, 198, 0183C (auctor c.1140–1212)
Infirma siquidem mens, suavia laudis verba libenter et gaudenter suscipit, quae etiam plerumque, et cum nihil fortassis exterius et ad laudem pertinens audit, bene a se dicta in occulto apud se revolvit, et aliis per se haec nota recogitans, illisque haec valde placere sibi renuntians, privata quadam apud se laetitia inaniter hilarescit.
462Adamus Scotus, Sermones, 198, 0183C (auctor c.1140–1212)
Et, cum nec ista sine gravi, apud se, culpa mens versare possit, quid de eo dicemus, cuius ex abundantia cordis os loquens aperte iactando se (Luc. VI, 45) , quae iam protulit, creberrime repetit profunde cogitata: nitide quoque turpissimo et inanissimo arrogantiae vento inflatus asserit prolata?
463Adamus Scotus, Sermones, 198, 0183D (auctor c.1140–1212)
Quia in occulto servata apud vos pulchritudo devotionis vestrae dum exterius visa, vel audita non agnoscitur, humanae nimirum laudis pulvere non offuscatur.
464Adamus Scotus, Sermones, 198, 0189A (auctor c.1140–1212)
Sed et induratus quilibet, perseverans in peccato suo, panis est, ut reperitur apud Osee, quod Ephraim factus est panis subcinericius, qui non reversatur (Ose. VII, 8) , quia induratus peccator in immunditiis suis iacet, et de eis non poenitet.
465Adamus Scotus, Sermones, 198, 0190C (auctor c.1140–1212)
et certe, quando primitus apud me ea ruminare coepi, putavi me uno sermone, vel ad plus, duobus ea exponere, cum iam sex expleverimus, unum modo habentes in manibus, et adhuc nonnulla de eis dicenda habemus.
466Adamus Scotus, Sermones, 198, 0197B (auctor c.1140–1212)
Spiritualiter autem, dum in interioribus cogitationum suarum affectibus apud se nulla hora in mente commorantur.
467Adamus Scotus, Sermones, 198, 0203A (auctor c.1140–1212)
VI. Haec studete habere apud vos; et ostenditis vos scire quod veniat.
468Adamus Scotus, Sermones, 198, 0204C (auctor c.1140–1212)
Prae ipsis estis dilecti, et in ferventiore vos habet charitate, et in maiore apud seipsum familiaritate.
469Adamus Scotus, Sermones, 198, 0204C (auctor c.1140–1212)
Videte quantum necesse est, ut sciat unusquisque vas suum possidere in sanctificatione et honore, qui tam tenere estis ab eo dilecti, et in tanta familiaritate apud eum habiti.
470Adamus Scotus, Sermones, 198, 0206D (auctor c.1140–1212)
VI. Quod est hoc anathema, quo pollutus est populus, nisi hic mundus, in cuius significatione dictum est ad eos: Sit civitas haec anathema, et omnia quae in ea sunt? (Iosue VI, 17) quae quidem verba ille vobis exponit discipulus quem diligebat Iesus: Nolite, inquiens, diligere mundum, neque ea quae in mundo sunt (I Ioan. II, 15) . Et tu si peccatum aliquod mortale, quo mundi huius incessanter solent involvi amatores, commiseris, et illud per confessionem non detexeris, sed apud te intra arcana conscientiae celaveris: et maxime cum aliquid, quod prohibitum in proprietate, in occulto possederis, nimirum de anathemate urbis Iericho tulisti, et quod peius est intra vasa tua abscondisti.
471Adamus Scotus, Sermones, 198, 0216C (auctor c.1140–1212)
Habens quippe apud se praesentem, quem non sine cruciatu desideraverat absentem, alleviatum quidem se sentit; sed ideo tamen non minus, imo plus fortasse quam antea diligit; et desiderando desiderat.
472Adamus Scotus, Sermones, 198, 0219C (auctor c.1140–1212)
Cogitans namque apud me, et recogitans, volvens crebro in mente et revolvens quod hac die evenit; non minus admirabile quam suave, non minus praecelsum quam pium, eo magis inde recogitandum intelligo.
473Adamus Scotus, Sermones, 198, 0222B (auctor c.1140–1212)
VI. Considerate quia illud in nativitate Christi pacis tempus claruit in mundo, de quo prophetavit Isaias, quando ait: Et conflabunt gladios suos in vomeres, et lanceas suas in falces (Isai. II, 4) . Et adiunxit: Non levabit gens contra gentem gladium nec exercebuntur ultra ad praelium (ibid.) . Facite, quaeso, spiritualiter tempus illud apud vos, conflate gladios vestros in vomeres et lanceas vestras in falces.
474Adamus Scotus, Sermones, 198, 0227A (auctor c.1140–1212)
ut a Nazareth ascendatis ad Bethlehem, quam est ut a Galilaea ad Iudaeam, nam sicut illum non confitebitur Dominus coram Patre suo, qui eum modo, cum recte credat, coram hominibus non confitetur; sic nec mercedem habebunt apud Patrem suum, qui in coelis est (Matth. X, 33) , qui opera sua faciunt ut videantur ab hominibus.
475Adamus Scotus, Sermones, 198, 0230B (auctor c.1140–1212)
magnum et vere mirabile et divinum quid, quod ita: Charitas Dei diffusa est in cordibus vestris, per Spiritum sanctum, qui datus est vobis (Rom. V, 5) . Eius habetis primitias, et pignus, clamante ipso intrinsecus ad vos Abba Pater: ipso quoque testimonium perhibente, quod estis filii Dei: ac per hoc si filii, et haeredes; haeredes quidem Dei, cohaeredes autem Christi (Rom. VIII, 17) . Magnum, inquam, et vere mirabile et omnino divinum, quod suggeritur vobis in mente, ut tam infatigabiliter suspiretis ad ipsum, pro certo habentes apud vos, nihil vobis posse sufficere citra, nihil vos debere, quaerere ultra, sed ad eum tendere, et in eo requiescere.
476Adamus Scotus, Sermones, 198, 0231D (auctor c.1140–1212)
Quare et Maria praegnans quae ascendit cum Ioseph, sed quem occulte apud se in utero gerit thesaurum, nequaquam effundit per partum, nisi ipsa pariter et Ioseph veniant in Bethlehem.
477Adamus Scotus, Sermones, 198, 0233A (auctor c.1140–1212)
Quod etiam omnino apud se firmum et stabile habuit, sed a nobis in suis illud occultum interioribus gestans, et absconditum esse voluit.
478Adamus Scotus, Sermones, 198, 0237B (auctor c.1140–1212)
Unde de ea Iudaeos Dominus alloquens, et apud quos exordium sumpsit, ostendens: Propterea, inquit, Moyses dedit vobis circumcisionem, non quia ex Moyse, sed ex patribus (Ioan. VII, 22) . Circumcisionem quidem vobis dedit Moyses, non tamen ex Moyse, sed ex patribus fuit.
479Adamus Scotus, Sermones, 198, 0240A (auctor c.1140–1212)
Ad hos arbitror pertinere praesepium, in quo Maria filium, quem peperit, pannis involutum reclinavit; ad illos vero qui legem quidem et prophetiam suscipiebant, sed venturum minime intelligebant spectare aestimo diversorium, in quo ei locus non fuit; divertit siquidem lex et prophetia ad omnes, sed non ab omnibus intelligebatur; apud perfectiores et sapientiores annuntiatus, per eam, Christus per intelligentiam requievit.
480Adamus Scotus, Sermones, 198, 0242A (auctor c.1140–1212)
quiescit ergo in sano sacri verbi intellectu apud gentiles, qui in nulla carnali litterae intelligentia quietem habet apud Iudaeos, quia ideo reclinatur in praesepio, quia non erat ei locus in diversorio.
481Adamus Scotus, Sermones, 198, 0242B (auctor c.1140–1212)
Nam qui in mundum venit, apud Iudaeos primitus divertit; sed ibi locum non invenit, quia ut ipse ait: Venit in nomine Patris sui, et non receperunt eum (Ioan. V, 34) . Et alibi de eo per Ioannem dictum est: In propria venit et sui eum non receperunt (Ioan. I, 11) . Sed filiis alienis mentientibus ei, et claudicantibus a semitis suis (Psal. XVII, 46) , populus quem non cognovit servivit ei, in auditu auris obedivit [al. servivit] ei. Quia Iudaeis eum per prophetas venturum praedicantibus, sed praesentem negantibus, et a via veritatis aberrantibus: populus gentium prius non electus, eumdem Christum Dominum, et per fidem suscepit, et eius obedienter praeceptis acquievit.
482Adamus Scotus, Sermones, 198, 0257B (auctor c.1140–1212)
XI. Culpavit quondam, ut scitis, Ionathan Saul (I Reg. XIV, 44) , quia eius trangressus est prohibitum, et tanti apud se ponderis illam habuit transgresionem, ut morte dignum etiam pater filium iudicaret transgressorem, cum tamen constet eiusdem prohibitionis eum non fuisse auditorem.
483Adamus Scotus, Sermones, 198, 0259D (auctor c.1140–1212)
Sed obedientia haec atque reverentia non magni apud Deum meriti est, nisi comitetur utramque amor ordinatae familiaritatis, ut ei, cui pro Deo obedis, quem loco Dei veneraris, etiam in privatis, et internis tuis, ex amore non ficto secundum Deum familiaris sis.
484Adamus Scotus, Sermones, 198, 0266A (auctor c.1140–1212)
I. Si diligenti sollicitudine, et sollicita apud vos diligentia, charissimi, perpendere volueritis, quod sancti isti quorum in his tribus diebus festa celebramus, singulorum in singulis communi omnium Redemptori valde dilecti fuerint, tum cum multa sint alia, etiam hoc potestis indicio deprehendere, quod dies eorum natalitii, tam recenter post ipsum, in quo ille est natus, diem ordinate sine ullo intervallo succedentes, se nobis celebrandos ingerunt.
485Adamus Scotus, Sermones, 198, 0266B (auctor c.1140–1212)
De quo, quod in maxima familiaritate apud Christum habitus sit, nulli dubium est, cui Evangelium eius incognitum non est.
486Adamus Scotus, Sermones, 198, 0270B (auctor c.1140–1212)
Voluntaria, dixi, quia tunc veram habes patientiam, quando cum appetitu benevolae mentis aliquid pateris, et haec postmodum apud te retractans, ea te passum esse laetaris: non solum nulla erga eum, qui ea tibi intulit, ira commotus, sed maiore erga illum dilectione succensus.
487Adamus Scotus, Sermones, 198, 0274A (auctor c.1140–1212)
Non melior illo, de quo cum veritatis verba referret, a perfidis auditoribus clamatum est: Tolle de terra huiusmodi, non est enim fas eum vivere (Act. XXII, 22) . Paulus hic erat, apud quem verbum Dei nunquam erat alligatum; qui occidi pro Domino potuit, tacere autem de Domino nostro non potuit (I Tim. II, 6) . Accipite et alium athletam. Allocutus est sanctus Ieremias quondam populum, dicens ad eos, quae per eum Dominus mandavit; sed intonuit vox haec terribilis, ut scitis, in fine sermonis eius: Morte moriatur homo iste.
488Adamus Scotus, Sermones, 198, 0278A (auctor c.1140–1212)
Fateor, revolvo quaedam apud me, quae ad ea fortasse possunt pertinere, sed utrum plena possit ad ea congruentia referri, necdum comprehendo.
489Adamus Scotus, Sermones, 198, 0281B (auctor c.1140–1212)
Ministerium vero eorum, quia id apud nos, qui in praesentis vitae caligine mutabili, et mutabilitate versamur caliginosa, exercent, nonne luna est?
490Adamus Scotus, Sermones, 198, 0281C (auctor c.1140–1212)
XVI. Coelestem illam ad quam aspiramus felicitatem triplicem esse invenio, dum apud me quaero, quid erimus in nobis, quid in te Deo nostro, quid simul omnes in invicem.
491Adamus Scotus, Sermones, 198, 0292A (auctor c.1140–1212)
Et quidem coeli tibi etiam apud ipsos aperiuntur, cum tibi, quae ad eos pertinent, per spiritum revelantur.
492Adamus Scotus, Sermones, 198, 0293A (auctor c.1140–1212)
Sunt sublimes coeli illi, apud quos commoratur, cui quotidie dicimus: Pater noster, qui es in coelis (Matth. VI, 9) . Hos adimplet Dominus Deus noster, maximaque beatificans mansio eorum, amantem se exhibens seraphim, qui charitas est; scientem in cherubim, qui veritas; sedentem in thronis, qui aequitas est; dominantem in dominationibus, qui maiestas est; regentem in principatibus, qui principium est; tuentem in potestatibus, qui salus est; operantem in virtutibus, qui non modo virtuosus, sed summa virtus est; in archangelis revelantem, qui candor lucis aeternae est; in angelis assistentem, qui pietas est.
493Adamus Scotus, Sermones, 198, 0294A (auctor c.1140–1212)
Lego namque in Evangelio dixisse Iudaeis: Videbitis Filium hominis sedentem a dextris virtutis Dei (Matth. XXVI, 64) . Marcus quoque evangelista: Dominus, inquit, Iesus, postquam locutus est eis, assumptus est in coelum, et sedet a dextris Dei (Marc. XVI, 19) . Habetis itaque non modo eum, ut apud Stephanum stantem, sed et apud evangelistam sedentem a dextris virtutis Dei.
494Adamus Scotus, Sermones, 198, 0294A (auctor c.1140–1212)
Stetit quidem et aliquando apud nos, sicut legitis: Qui stans iussit eum adduci ad se (Marc. X, 49); praefigurans illum suum, quem habet a dextris virtutis Dei, statum, unde habuit ut caecum illuminare posset.
495Adamus Scotus, Sermones, 198, 0294B (auctor c.1140–1212)
Sedit nihilominus et apud nos, ut dicit Ioannes; quod fatigatus ex itinere sedebat sic supra fontem et adiunxit: Hora erat quasi sexta (Ioan. IV, 6) . Quod quid aliud esse putamus, nisi quod laborans ille primogenitus mortuorum ex mutabilitate naturae assumptae sexta mundi aetate humiliavit se usque ad profunditatem humilitatis nostrae; cui quidem sic ad tempus subiacebat voluntate, ut ei semper emineret potestate.
496Adamus Scotus, Sermones, 198, 0294C (auctor c.1140–1212)
Toto namque illo tempore ambulare non cessavit apud nos, quo Pertransivit benefaciendo et sanando omnes oppressos a diabolo (Act. X, 38) . III. Et hanc quidem Petri sententiam consortem eius Paulum arbitror exponere, qui in secunda ad Corinthios epistola dicit: Deus erat in Christo, mundum reconcilians sibi (II Cor. V, 19) . Vide ergo in Virgine de Spiritu sancto conceptum, de conceptu, qui erat sine corruptione ad nativitatem venientem, quae fuit sine laesione; de utero ad praesepium, de nativitate ad circumcisionem, de circumcisione ad oblationem, de oblatione ad baptismum, de baptismo ad ieiunium, de ieiunio ad esuriem, de esurie ad tentationem, de tentatione ad praedicationem, de praedicatione ad miraculorum perpetrationem, de miraculorum perpetratione ad passionem, de passione ad mortem crucis, de morte crucis ad sepulcrum, de sepulcro ad resurrectionem, de resurrectione ad ascensionem; in omnibus his considera ambulantem; eius siquidem apud nos ambulare, est in mutabilitate naturae assumptae nostram operari salutem in medio terrae.
497Adamus Scotus, Sermones, 198, 0295B (auctor c.1140–1212)
Peracta vero ambulatione sua apud nos, in sede paternae dextrae se recepit sedens ibi in sede glorificationis, qui hic ambulare solebat in labore mortalitatis.
498Adamus Scotus, Sermones, 198, 0295D (auctor c.1140–1212)
aestimo quod ille, qui ait: In principio erat Verbum; et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum, hoc erat in principio apud Deum.
499Adamus Scotus, Sermones, 198, 0298B (auctor c.1140–1212)
mutuavit ex nobis, ut manus in Iacob essent manus Esau (Gen. XXVII, 22) . IX. Porro verbum eius a principio, quod apud Deum erat, et Deus erat, lucem habitat inaccessibilem, quem nullus hominum vidit, sed nec videre potest (Ioan. I, 18) . Qui igitur in nobis spirituales sunt, et puritate conscientiae confortati, atque claritate interni aspectus illustrati, audent per semetipsos sequi spiritum, quocunque ierit, erigant oculos in Filium hominis, stantem a dextris virtutis Dei, magnam ibi gloriam, imo incogitabilem, visuri; et audituri nihilominus verba, quae non licet homini loqui (II Cor. XII, 4) . Sed opus est eos, qui ad haec sublimia aspirant omnem penitus ponderosae et caliginosae humanitatis, quae in eis est, deponere grossitudinem, et solam purae, et defaecatae spiritualitatis assumere subtilitatem: maxime cum ad dilectum et familiarem suum, non tam servum, quam amicum Dominus dicat: Non enim videbit me homo et vivet (Exod. XXXIII, 20) . Qui vero ad sublime illud solis clarissimi iubar oculos necdum erigere possunt, videant glorificatam a dextris Dei naturam assumptam.
500Adamus Scotus, Sermones, 198, 0299A (auctor c.1140–1212)
Abeant sibi, et revocent ante oculos pro posse, atque colligant apud se, prout eis datum fuit, quomodo in motu stabilitatis nostrae, a die qua natus est: Coepit Iesus facere et docere, usque in diem, qua praecipiens apostolis per Spiritum sanctum, quos elegit, assumptus est (Act. I, 1) , respicientes eum cum praecursore suo ambulantem, et consequenter exclament cum eo, et dicant: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi (Ioan. I, 36) . Nec modicum quid se existiment accipere ab hac visione, sed omnino magnum, cum constet eos videre oculis suis, et audire auribus suis, et attrectare manibus suis in Verbo vitae [al. de Verbo vitae] quodcunque illud sit (I Ioan. I, 1) . A Paulo quoque apostolo appellatum magnum pietatis sacramentum, quod etiam asserit manifestatum in carne, iustificatum esse in spiritu, apparuisse angelis, praedicatum in gentibus, creditum in mundo, assumptum in gloria (I Tim. III, 16) . XI. Ergo magnum quid videre ambulantem; siquidem quod infirmum est Dei fortius est hominibus (I Cor. I, 25) . Sed longe maius est videre ad dexteram sedentem.