'autem' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 536583 hits      Show next 500

Nor id , p2, 2 found in
Nor id , p4, 10 found in
Nor id , p6, 4 found in
Nor id , p6, 6 found in
Nor id , p8, 7 found in
Nor id , p8, 17 found in
Nor id , p8, 43 found in
Nor id , p9, 10 found in
Nor id , p12, 36 found in
10Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Iste autem scholasticus sic exponit: « Vere quidem, ait, est, sed in sacramento [id est fractio, infra] tantum.
11Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1342A (auctor fl. 1130)
Attende quid in alio loco dicit: Probet autem seipsum homo, et sic de pane illo edat, et de calice bibat; ubi itaque nemo Christianus dubitat eum de corpore et sanguine dicere Christi.
12Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344A (auctor fl. 1130)
Sed has angustias non patitur humana inopia: divinae autem potentiae metas praefigere non valet humana infirmitas, etsi conetur temeritas.
13Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344B (auctor fl. 1130)
At alii quidem unusquisque quid sentiat, videatur: mihi autem pium et bonum est sentire, quia illud corpus, quod magna illa et nimis incomprehensibilis sublimitas Deitatis suum proprium esse voluit, meffabili quadam ac singulari atque divina potentia non solum mortalia, sed etiam immortalia ac coelestia corpora longissime exceliat.
14Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345A (auctor fl. 1130)
Putaveram et ego quondam parvulus, nullo unquam intellectu ex quantulacunque parte attingi posse, qualiter panis terrenus in corpus Christi verteretur: tantum autem ex divina potentia firmissime credendum, et nullatenus rimandum decreveram.
15Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0463C (auctor c.945–1004)
Ecce ratio: si inter eos sit quibus licet, nulla poena mulctatur, sed etiam digna praemio habetur, eo quod obediendo, castitate contenta sit quam Apostolus docuit; propterea autem adiectum est si inter eos sit quibus licitum est, quia sunt in utroque sexu qui se voto obligant ut, si virgines sunt, in virginitate permaneant; et, si virgines non sunt, spreta carnis copula in caelibatu perpetualiter vivant; est etiam cognatio vel propinquitas generis, a cuius carnali commistione prohibentur omnes qui sunt sub catholica fide.
16Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468D (auctor c.945–1004)
Quantulumcunque vos exacerbavit, exacerbando irritavit, irritando offendit, offendendo placare distulit, et pro talibus beneficiis miratur sibi impendi munuscula iustae recompensationis; nec sibi imputat quod promeruit, sed crimen transferre nititur in perniciem insontis: si enim nihil vos nocuisse putavit, dum nostra tulit, profecto nec dominos nostrarum rerum esse, nec defensores credidit; si autem credidit, vos mecum laesit, nec se laesisse ignoravit.
17Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0422A (auctor c.945–1004)
Unde quaedam venerabilis femina, Ildegardis nomine, super his obstupescens, cum Romam ire disponebat, lacrymabiliter expostulavit iure propinquitatis quatenus litteris nostris vobis commendaretur, quae peccatrix est et nobilis, non autem ideo nobilis quia peccatrix, sed ideo peccatrix quia nobilis: nam, lenocinante humani generis inimico, multa in saeculo saecularis mulier commisit, pro quibus poenitentiae remedium expetiit, et consilio bonorum virorum duo monasteria, unum canonicorum, alterum sanctimonialium ex propriis rebus et possessionibus construxit, in singulis quoque, novem ferme millibus a se invicem disparatis, tantos reditus delegavit, ut sufficere possint etiam plurimis quam sunt animae utriusque congregationis.
18Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426A (auctor c.945–1004)
Ut autem decem sint canones et non amplius, in quibus evangelistae sibi novies tantum conferuntur, illud facit quod Marcus hanc proprietatem servat cum Ioanne, qua nusquam ei soli solvi consentit.
19Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426C (auctor c.945–1004)
Ego quidem baptizo vos in aqua in poenitentiam; qui autem post me venturus est, fortior me est, cuius non sum dignus calceamenta portare, ipse vos baptizabit in Spiritu sancto et igni.
20Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426C (auctor c.945–1004)
Ego quidem aqua baptizo vos, veniet autem fortior me, cuius non sum dignus solvere corrigiam calceamentorum eius, ipse vos baptizabit in Spiritu sancto et igni.
21Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426D (auctor c.945–1004)
Ego baptizo in aqua, medius autem vestrum stetit quem vos non scitis.
22Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431A (auctor c.945–1004)
Certe, venerabilis Pater, cavenda est talium ansa calumniae, cavenda mendaciorum fabrateria impunitae nequitiae, ne vos decipiant ullo modo, qui hactenus bonus odor estis Deo in omni loco: nam ego ab eis inter deteriores deterrimus adiudicor, parricida appellor, quibus si placerem, Christi servus non essem (Gal. I, 10); vobis autem gratias refero, qui mea vice doluistis, et de me, licet minimo fratre vestro, maledicta perpeti non potuistis; de caetero vestris litteris scire velim utrum repudiatus abbas libellum repudii fratribus suis miserit, an praeiudicatus violentiam sustinuerit: quoniam mecum ille totius religionis signifer Odilo contemnitur, et fratres Cluniensis coenobii, ut nobis relatum est, de Maiore monasterio cum dedecore sunt expulsi; et id duos tantum factionis principes egisse comperimus, quorum temeritas eo promptior ad audendum omne facinus, quo faventis conciliabuli maior est potentatus.
23Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431A (auctor c.945–1004)
Murmuratores autem ac bilingues, ut a nequissimo vitio desinant, corrige.
24Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431D (auctor c.945–1004)
Dum enim super causa Bernerii quod verum est assumpseris, quid inferendum sit absque ullius scrupuli ambiguo manifestabis; haec autem sit: abbas si palam reus est intentati criminis, indignus est officio indultae paternitatis.
25Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432D (auctor c.945–1004)
Ego autem in Christo verum fateor quia omnes qui tales sunt qualis diceris, et, ut audivi, confiteris, quia delatoribus non contradicis; omnes, inquam, et monachico habitu et abbatis officio indigni sunt.
26Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433B (auctor c.945–1004)
Hanc autem orationem dialectici enuntiativam nuncupant, quae, praesenti tempore contenta, praeteritum respicit ex facti actione; futurum vero ex facti promissione.
27Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433C (auctor c.945–1004)
Illud autem quod contingit, quoniam non necesse est fieri, et opinabile plurimum existit, si quis iureiurando affirmare vel negare voluerit definite, id ratio facere non permittit; quoniam de contingentibus causis promissivus modus saepe nos fallit, et aliter quam putamus res casu vel necessitate impulsa succedit.
28Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434A (auctor c.945–1004)
Hoc autem vetat diligere, ac si concedat invitum peierare, iuxta illud Apostoli: Non quod volo bonum, hoc ago, sed quod nolo malum, illud facio.
29Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434B (auctor c.945–1004)
Si autem quod nolo malum, hoc ago, non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum (Rom.
30Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434B (auctor c.945–1004)
Quidquid enim ex diabolo est, malum est: nullo autem malo utendum est; nullo igitur quod ex diabolo est, utendum est.
31Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434C (auctor c.945–1004)
Et omne mendacium ex diabolo est: nullum autem mendacium bonum est; nullum igitur quod ex diabolo est, bonum est.
32Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0435C (auctor c.945–1004)
Ille iam occidit suam animam, licet Veritas dicat: Nolite timere eos qui occidunt corpus, animam autem non possunt occidere?
33Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436A (auctor c.945–1004)
Quaeritur quoque si rem suam sibi iniuste ablatam debet repetere qui ne repetat tormentis compulsus est iurare Quam quaestionem argumentum a nota facillime dissolvit, dum iurare sit iure orare: qui enim falso veraciterve orat, iure aut non iure pronuntiat; iure autem orat qui a veritate non declinat, non iure vero qui cogit veritatem involvere mendacio; nec iure raptoris violentiam sustinet, qui iuste accepit quod habet.
34Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436A (auctor c.945–1004)
Si autem audientia subtrahitur, non iure sed crudelitate exhibita innocentia damnatur: nam, sicut maius peccatum fuit Iudae tradentis quam Pilati crucifigentis, ita maius peccatum est peierare cogentis quam eius qui innocens peierat timore mortis; quandoquidem Petrus, dum mori timuit, Vitam negavit.
35Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436B (auctor c.945–1004)
Verumtamen, humanae fragilitati compatiens, respexit Dominus Petrum et eius lacrymas quibus flevit amare, et non legitur eos respexisse quorum terrore defecit a Christi confessione; siquidem incurrit non dissimiliter peccati foveam huiusmodi negator et peierans, cum et ille nomen Domini confiteri erubescit, et iste in vanum assumit, videlicet, quantum est in se, aut timore aut cupiditate (et cupiditate quidem sicut negotiator, timore autem sicut fidei invitus proditor); unde Scriptura divina iurare prohibet, et additur quare?
36Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0437C (auctor c.945–1004)
suo Domino stat, aut cadit; stabit autem: potens est enim Dominus statuere illum (Rom. XIV, 4).
37Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0437D (auctor c.945–1004)
Innocentem autem idcirco fateor, quoniam bona conscientia, ut asserit, utitur, obiectis respondere conatur, haec quemquam vestrum legisse aliquando testatur; unde coniicimus quod invidia diaboli, qua mors introivit in orbem terrarum (Sap. II, 24), depascat animum insidiantium gregem succenturiatorum, quandoquidem ei locum defensionis obstruunt, quod in Ecclesia catholica nulli hactenus fuit licitum.
38Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439C (auctor c.945–1004)
Locus in quo habitamus dicitur Miciacus, quem sanctissimi viri, scilicet beatus Euspicius et nepos eius venerabilis Maximinus regio munere Clodovei primi Christiani Francorum regis fundaverunt, et alii quamplurimi deinde proprio beneficio construxerunt; et idem praefatus locus in tantum floruit olim in spirituali et temporali bono, ut CXL monachi ibidem congregati Deo assidue famularentur; in tantum postmodum dissipatus pervasione malorum, ut nullus [ibi] vivere potuerit monachus; gratia autem Christi iuvante, paulatim nunc, quasi quidam redivivus aeger a longa aegritudine convalescens, ita idem locus a vilitate suae deiectionis resurgere aggreditur per eleemosynas bonorum virorum ac mulierum, ex quibus haec bona mulier est domna Regina nomine, quae multa praedicto loco pro salute sua, et pro remedio animarum videlicet sui mariti et filiorum suorum iam defunctorum, Deo et sanctis ibidem venerans obtulit.
39Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439D (auctor c.945–1004)
Timet autem ut [id est ne] post suum obitum aliquis suorum vel extraneorum conetur aliquid auferre ex his omnibus quae dedit Deo; et ob hoc suggerimus vestrae sanctitati, ut duos tomos quos in vestro nomine scripsimus, quorum unus proprietatem largiti beneficii huius venerabilis feminae continet, alter autem totius summam substantiae nostri coenobii corroboretis vestra auctoritate cum titulatione sigilli vestri nominis; et nos assidue pro vobis, vivo et mortuo, Deum deprecabimur.
40Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0441B (auctor c.945–1004)
Ne quis autem me falso existimet de manu hanc fixisse significationem, recordetur quod peccator pavidus de manu mortis se frequentius orat eripi.
41Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0441C (auctor c.945–1004)
Si ergo omnis Ecclesia Christi est, nulla autem Petri, aut alicuius est, restat ut hominum altercatio de pastibus seu bonis eius nulla esse debeat, quandoquidem eius est pars, cuius est totum.
42Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0441D (auctor c.945–1004)
Cui enim totum concessum est, et pars; sin autem et pars conceditur, totum concessum fuisse frustra contenditur: nisi forte illud totum ad ordinationem episcopi, non autem ad illam cessionem iuris pertineat ut dare, vendere, seu in proprios usus retinere queat.
43Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0445A (auctor c.945–1004)
Missas autem illic publicas per episcopum fieri omni modo prohibemus, ne in servorum Dei recessibus, popularibus occasio praebeatur ulla conventibus, et simpliciores ex hoc animas plerumque, quod absit!
44Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0445A (auctor c.945–1004)
Hanc autem scriptorum nostrorum paginam omni in futuro tempore vel post episcopis ordinandis formam statuimus, illibatamque servari, ut tecum tua Ecclesia, iuvante Domino, suo tantummodo sit iure contenta, et monasterium illud, nulli alterius aliique generali canonicaeve iurisdictioni deserviens, remotis vexationibus ac cunctis gravaminibus, divinum opus cum summa animi devotione perficiant.
45Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446B (auctor c.945–1004)
Pariter autem custodiendum est ut, invito eiusdem monasterii abbate, ad ordinanda alia monasteria, aut ad ordines sacros, vel clericatus officium tolli exinde monachi non debeant; sed si abundantes fuerint qui ad celebrandas Deo laudes vel utilitates monasteriorum complendas sufficiant, abbas cum devotione de his qui superfuerint offerat quos dignos coram Deo putaverit.
46Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446B (auctor c.945–1004)
Quisquis autem ex praedicto monasterio ad ecclesiasticum pervenerit, ulterius illic ne potestatem aliquam nec licentiam habeat habitandi.
47Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446C (auctor c.945–1004)
Quoties autem pro utilitate monasterii sui ad pontificem Romanum abbas venire vel transmittere forte voluerit, ei modis omnibus liceat.
48Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0448C (auctor c.945–1004)
Queritur autem Concodeus abbas lator praesentium quia, si quando monachos quibus praeesse dignoscitur sub regulari voluerit disciplina restringere, monasterium temere deserant, et licite quocunque voluerint vagantes existant.
49Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450B (auctor c.945–1004)
» De episcopis qui cum mulieribus habitant: « Nullus episcopus cum muliere habitet penitus; sin autem probatus fuerit hoc non observasse, episcopatus honore reiiciatur, quia ipse se indignum sacerdotio ostendit.
50Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450C (auctor c.945–1004)
Si quis autem adversus istam observationem mulierem in domo sua habuerit quae potest suspicionem inferro turpitudinis, et ille a conclericis suis audierit cum tali muliere habitare, et noluerit eam a domo sua repellere, vel accusatore emergente probatus fuerit inhoneste cum tali muliere versari, tunc episcopus secundum ecclesiasticos canones a clero eum repellat.
51Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450D (auctor c.945–1004)
Presbyter autem vel diaconus vel subdiaconus qui uxorem duxerit, repeilatur quidem de clero, curiae autem eius civitatis in qua clericus erat cum facultatibus suis tradatur.
52Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450D (auctor c.945–1004)
Sin autem lector secundas nuptias contraxerit, vel primas quidem, sed duxerit uxorem viduam vel disiunctam a marito, vel canonibus vel legibus sacris reprobatam, in alium gradum Ecclesiae non procedat.
53Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451B (auctor c.945–1004)
Idem est si concubinam habuerit, quippe tales homines cum castitate vivere decet; castus autem est qui habet vel habuit uxorem castam, et ipsam virginem, et ab ipso virgine receptam.
54Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451B (auctor c.945–1004)
Si quis autem presbyter vel diaconus aut subdiaconus uxorem duxerit, vel concubinam habuerit sive clam sive palam sive sub aliqua figura, cadat clericatus honore, et sit privatus et laicus.
55Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451B (auctor c.945–1004)
Diaconissas autem creari constitutio praecipit, si quinquaginta annorum aetatem agunt, ita tamen ut virgines sint, vel si unum maritum tantum habuerunt.
56Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451C (auctor c.945–1004)
Si autem mulier, propter aliquam necessitatem, minor quinquaginta annis diaconissa facta fuerit, non liceat ei alibi degere quam in archisterio sanctimonialium mulierum, ubi neque mares conversantur, neque vivere liceat ei quomodo velit.
57Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451C (auctor c.945–1004)
Nam diaconissae super se habitare debent, vel nullum alium admittere secum, nisi revera fratrem; sin autem aliqua suspicio sit quasi simulatus frater cum ea degat, vel ab initio non consecretur, vel, si consecrata fuerit, amittat honorem.
58Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452A (auctor c.945–1004)
Eum autem oportet qui episcopus fit, vel monachum, vel clericum: ita tamen ut non minus sex mensibus appareat eum in clericatu fuisse.
59Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452B (auctor c.945–1004)
Legere autem debet et sacros canones, eoque tempore quo consecratur, consulatur eum is qui consecrat, si possit facere atque custodire omnia quae divini praecipiunt canones, et siquidem negaverit se posse custodire, non consecretur; si autem pollicitus fuerit observaturum se quantum hominibus possibile est sancta canonum praecepta, tunc is qui consecrat eum admonere atque praedicere debet quod, si non observaverit canones sanctos, et alienus erit a Deo, et religiosis episcopis non connumerabitur: nam canones Patrum vim legum habere oportet.
60Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452B (auctor c.945–1004)
Sin autem aliquis pecuniam dederit, eodemque modo episcopus creatus fuerit, non solum ipse, sed etiam qui consecravit eum inter episcopos non erit, sed pecuniae vel res datae consecrationis causa sacrosanctae Ecclesiae addicantur, sive episcopus, sive est qui dedit.
61Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452C (auctor c.945–1004)
Is autem qui accepit, non solum res amittat, sed etiam gradum atque honorem clericatus.
62Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452C (auctor c.945–1004)
Similiter autem et si laicus sit qui pecuniam vel res accepit, et ipsas amittat, et aliud tantum quantum accepit pecuniae nomine sanctae Ecclesiae praestare compellatur; sed et si magistratum gerat, in magistratu esse desinat, et in exsilio irrevocabili condemnabitur.
63Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452C (auctor c.945–1004)
Sin autem aliquis presbyter vel diaconus constitutus pecunia data ad episcopatum pervenerit, non solum episcopus esse desinat, sed etiam priorem gradum presbyteratus vel diaconii amittat.
64Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452C (auctor c.945–1004)
Consecratio autem episcopi fiat ante omnem populum Christianitatis, ut sit facultas unicuique si velit contradicere.
65Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452D (auctor c.945–1004)
Is autem qui eum contradixit, calumniator, si contradictionis iudicium deseruerit, et si non peregerit causam, prohibeatur sacra communione in omni vita sua ab eo qui consecraverit episcopum.
66Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0453D (auctor c.945–1004)
Miramur autem haec eorum dissimulare episcopos, ut aut cohibere connivere, aut nescire esse illicita iudicentur.
67Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0453D (auctor c.945–1004)
» Hoc autem Nicaenum concilium beatus Ambrosius in libro de Trinitate his verbis in immensum effert: « De conciliis vel potissimum sequar quod trecenti decem et octo sacerdotes, tanquam Abrahae lecti iudicio, consona fidei virtute victores, velut trophaeum toto orbe subactis perfidis extulerunt: ut mihi videatur hoc esse divinum quod eodem numero in conciliis fidei habeamus oraculum, quod in historia pietatis exemplum.
68Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0454D (auctor c.945–1004)
» Praeterea cum de quorumdam clericorum quamvis erga uxores proprias incontinentia referretur, « placuit episcopos et presbyteros et diaconos secundum priora statuta etiam ab uxoribus continere: quod nisi fecerint, ab ecclesiastico removeantur officio; caeteros autem clericos ad hoc non cogi, sed secundum unius cuiusque Ecclesiae consuetudinem observari debere.
69Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455B (auctor c.945–1004)
Si quis autem potiora sectatus est, corpus et animam suam Deo dicaverit ne se copulet matrimonio, tanto magis dignior fiet; ideo enim inferiorem posuit, ut de potiore nemo dubitaret.
70Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455B (auctor c.945–1004)
Sit autem episcopus pudicus, quem Graeci σώφρονα vocant, et Latinus interpres, verbi ambiguitate deceptus, pro pudico prudentem transtulit.
71Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455B (auctor c.945–1004)
Si autem laicis imperatur ut propter orationem abstineant se ab uxorum coitu, quid de episcopo sentiendum est, qui quotidie pro suis populique peccatis illibatas Deo oblaturus est victimas?
72Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455D (auctor c.945–1004)
Inter laici autem et episcopi iustitiam hoc interest, quod laicus potest iustus apparere in paucis, episcopus vero in tot exercere iustitiam quot et subditos habet.
73Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456A (auctor c.945–1004)
Abstinentia autem in fructibus spiritus ab Apostolo numerata est.
74Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456B (auctor c.945–1004)
Huius autem sermo debet esse purus, simplex et aptus; cuius prae caeteris speciale officium est Scripturas legere, percurrere canones, exempla sanctorum imitari, vigiliis, ieiuniis, orationibus incumbere, cum fratribus habere pacem, nec quemquam ex membris suis despicere, nullum damnare nisi comprobatum, nullum excommunicare nisi discussum: quique ita humilitate pariter et auctoritate praestabit, ut nec per nimiam humilitatem suam subditorum vitia convalescere faciat, nec per immoderatam auctoritatem severitatis potestatem exerceat, sed tanto cautius erga commissos agat, quanto durius Christum iudicare formidat.
75Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456D (auctor c.945–1004)
Curam enim mundi coniugalis copula gignit, Paulo docente, dum dicit « Volo autem vos sine sollicitudine esse.
76Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456D (auctor c.945–1004)
Qui autem cum uxore est, sollicitus est quae sunt mundi, quomodo placeat uxori (I Cor. VII, 32, 33).
77Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456D (auctor c.945–1004)
Quid autem est in loco sancto manducare peccatum?
78Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0458C (auctor c.945–1004)
Si autem asserueris hoc de malis dictum esse coniugibus, et ego tibi breviter respondebo: Quae enim mihi incumbit necessitas venire in dubium utrum mala sit an bona futura quam duxero?
79Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0458D (auctor c.945–1004)
Aestimo quod qui uxorem habet, quandiu ad idipsum revertitur, non tentet eum Satanas, quia in carne seminat, et non in spiritu; qui autem in carne seminat, non ego, sed Apostolus loquitur quod metat corruptionem (Gal. VI, 8).
80Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0459A (auctor c.945–1004)
Ambulavimus in concupiscentiis carnis facientes voluntatem eius et cogitationum; et fuimus filii irae sicut et caeteri; nunc autem cum resuscitavit et consedere nos fecit in coelestibus in Christo Iesu (Ephes. II, 3, 5, 6), ut deponamus secundum priorem conversationem veterem hominem, qui corrumpitur iuxta desideria carnis (Ibid., IV, 22).
81Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460A (auctor c.945–1004)
Quid autem est in loco sancto manducare peccatum?
82Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460A (auctor c.945–1004)
» Item post pauca: « Discant sacerdotes Domini qui Ecclesiis praesunt, quia pars eis data est cum his quorum delicta repropitiaverint (Hebr. II, 17): quid autem est repropitiare delictum?
83Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460C (auctor c.945–1004)
Haec autem omnia perficere voti erat, quando magnifica principis apostolorum membra supplex adii; sed Romanam Ecclesiam digno viduatam pastore, heu, proh dolor!
84Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460C (auctor c.945–1004)
Vestra autem absentia, profiteor, ita affectus sum sicut solet affici fetus gallinae, conquerens raucis faucibus abstractum esse unicum matris suae praesidium.
85Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460D (auctor c.945–1004)
Nuper autem audivi nuntium, quod me laetificavit super aurum et topazium, erectum esse apostolicum decus per quemdam imperialis sanguinis virum, totum virtutibus et sapientia compositum.
86Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460D (auctor c.945–1004)
Ipse autem idem Spiritus, qui inspiravit omnis eloquentiae flore Gregorium, inspiret huius suae sanctae Romanae Ecclesiae venerabilem apostolicum, vobisque concedat ut sitis eidem ipsi dulcissimus a secretis, ad consolidandam deiectionem apostolicae auctoritatis.
87Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0543A (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem in cimiterio suo ad Ursum pileatum. 5. Kalend.
88Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0543B (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem in cimiterio ad Ursum pileatum 5. Kalend.
89Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0544C (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem apud B. Petrum Apostolum, 3. Idus April.
90Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0545B (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem Felix in basilica B. Pauli Apostoli.
91Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0546C (auctor c.945–1004)
Solus autem Faustus exconsul pro Ecclesia pugnabat.
92Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0547B (auctor c.945–1004)
Venientes autem iuxta Constantinopolim tanta gratia fidei refulsit, ut multitudo monachorum orthodoxorum, et illustrium virorum, Iustinus quoque Imperator, et Vitalianus Consul simul occurerent ad castellum rotundum, quod ducit ad civitatem.
93Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0547C (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem in basilica B. Petri Apostoli, 8. Idus Aug.
94Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0548D (auctor c.945–1004)
Sepultus autem est in basilica B. Petri Apostoli, sub die 17. mens.
95Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0549A (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem Ioannes Papa in basilica B. Petri Apostoli, 6. Kalend.
96Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0549C (auctor c.945–1004)
Cui respondit: Ego quidem peccator ad Iustinianum Imperatorem Christianissimum venire desideravi, nunc autem Diocletianum inveni.
97Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550B (auctor c.945–1004)
Intra civitatem autem grandis fames erat, ut aqua venundaretur pretio, nisi Nympharum [remedium] rechedus subvenisset.
98Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550B (auctor c.945–1004)
Pugnae autem maximae erant, Belesario defendente Romanos vel civitatem: quam et liberavit a Gothis; quos postmodum Ravennam fugere compulit.
99Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0551A (auctor c.945–1004)
Suscepit autem eum Vigilius archidiaconus in sua quasi fide, et misit in exilium in Ponzas, ac sustentavit eum pane tribulationis et aqua augustiae.
100Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0551C (auctor c.945–1004)
Prius locutus sum male et insipienter, modo autem nullo modo tibi consentiam, ut revocem hominem haereticum et anathematizatum.
101Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0552C (auctor c.945–1004)
Clerus autem Romanus, qui cum eo erat, missus est in exilium per diversa metalla incidenda.
102Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0553C (auctor c.945–1004)
Tunc Narses et Pelagius Papa consilio inito sumpta Litania a S. Pancratio cum hymnis et canticis spiritualibus venerunt ad S. Petrum Apostolum, ubi idem Papa tenens Evangelia et crucem Domini super caput suum in ambonem ascendit, et satisfecit populo, quia nullum malum peregisset contra Vigilium, petiitque confirmari, ut si quis ille est in sancta Ecclesia ab Ostiario usque ad gradum Episcopi, neque per aurem, neque per aliquas promissiones proficiat, quia Simoniacum est: Mortuus est autem et sepultus in basilica B. Petri Apostoli.
103Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0554D (auctor c.945–1004)
Depositus autem est sub die 22. mens.
104Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0555A (auctor c.945–1004)
Defunctus autem sepultus est in Ecclesia B. Petri Apostoli die 12. mens.
105Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0555D (auctor c.945–1004)
Defunctus autem beatissimus Bonifacius sepultus est ad B. Petrum Apostolum die 25. mensis Octob.
106Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0556A (auctor c.945–1004)
SEVERINUS, natione Romanus, ex patre Abieno, sedit mensibus 2. diebus 4. Huius temporibus, cum tantum esset electus, nondum autem ordinatus, devastatum est Episcopium Lateranense a Mauritio chartulario, et Hisatio patritio Exarcho Italiae, qui adversus Ecclesiam DEI inito consilio concitaverunt exercitum Romanum, dicentes: Quid prodest, quod tantae pecuniae congregatae sint in Episcopio Lateranensi ab Honorio Papa, et militibus nihil exinde subvenitur, quando et rogae vestrae, quas Domnus Imperator vobis per vices mandavit, ibi sunt a sancto viro reconditae?
107Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0557B (auctor c.945–1004)
Illos autem, qui cum ipso directi fuerant inboiati, positos sub arcta custodia, dum cogitaret qua morte eos puniret, nutu DEI percussus interiit, et hi de carcere ad sua sunt reversi.
108Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0557C (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem B. Theodorus ad B. Petrum Apostolum, pridie Idus Maii.
109Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0557D (auctor c.945–1004)
Ipsi vero Apocrisiarii dicendo eum constanter haereticum detenti sunt, et in custodiam retrusi: alii autem in exilium deportati, nonnulli verberibus afflicti.
110Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0558A (auctor c.945–1004)
Si autem quoquo modo fieri posset, ipsum Martinum Papam teneret, quia tunc facilius Episcopi Italiae subscriberent.
111Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0559B (auctor c.945–1004)
Reversus autem Siciliam habitavit Syracusis, ubi tales afflictiones populo provinciarum Calabriae, Siciliae, Africae, vel Sardiniae per diagrapha, seu capita atque nauticationes imposuit, quales a saeculo nunquam fuerant auditae, auferens vasa sacra, vel cimilia sanctarum DEI Ecclesiarum.
112Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0559D (auctor c.945–1004)
Sepultus autem est beatissimus Adeodatus ad S. Petrum Apostolum sub die 6. Idus Iul.
113Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0560A (auctor c.945–1004)
Sepultus autem est ad B. Petrum Apostolum sub die 3. Idus April.
114Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0560B (auctor c.945–1004)
Suscepit autem divalem iussionem piissimorum Principum Constantini, Heraclii et Tyberii Augustorum per Epiphanium gloriosum a secretis, quae missa fuerat praedecessori suo Dono Papae, exhortans, ut debeat sacerdotes vel misso suos dirigere in regiam urbem pro adunatione sanctarum DEI Ecclesiarum.
115Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0561C (auctor c.945–1004)
Stephanum autem discipulum eius cervicibus a S. Synodo Romani clerici expulerunt.
116Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0562A (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem sanctus Agatho ad B. Petrum Apostolum 4 Idus Ianuar.
117Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0564A (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem beatissimus Pontifex ad B. Petrum Apostolum, sub die 22. mensis Septemb.
118Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0565C (auctor c.945–1004)
Sepultus est autem hic beatus vir in basilica.
119Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0566D (auctor c.945–1004)
Tunc etiam sacra Imperatoris iussus est praefatus Constantinus Pontifex regiam ascendere urbem, quod et fecit die 5. mensis Octobris indictione 9. Secuti autem sunt eum Niceta Episcopus de Sylva Candida, Georgius Episcopus Portuensis, Michaelius, Paulus, Georgius presbyteri, Gregorius diaconus, Georgius secundicerius, Ioannes defensorum primus, Cosmas sacellarius, Sisinnius nomenclator, Sergius scriniarius, Dorotheus et Iulianus subdiaconi, et de reliquis gradibus Ecclesiae clerici pauci.
120Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0567C (auctor c.945–1004)
Prostravit autem se Christianissimus Augustus, et osculans pedes Pontificis in amplexus mutuos ruerunt, ac deinde cum ipso tanta laetitia Missas die Dominico Imperatori fecit, qua communicans ab eius manibus Princeps pro suis delictis ut deprecaretur obtinuit, sicque omnia privilegia suae Ecclesiae renovavit.
121Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0567C (auctor c.945–1004)
Post menses autem tres lugubris nuntius supervenit dicens, Iustinianum orthodoxum, trucidatum, et Philippicum haereticum ad imperium promotum, cuius et sacram cum pravi dogmatis exaratione suscepit, sed cum Apostolicae Sedis Concilio respuit.
122Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0567D (auctor c.945–1004)
Venit autem et Benedictus Mediolanensis Archiepiscopus orationis voto, et suo se Pontifici praesentavit, postposita altercatione pro Ecclesia Ticinensi, cuius antistes consecrandus ad Domnum Papam pertinet.
123Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568A (auctor c.945–1004)
Contigit autem, ut Petrus quidam pro Ducatu Romanae urbis Ravennam dirigeret, et nomen haeretici Imperatoris in sua promotione annotasset; quapropter hunc Ducem populus Romanus suscipere noluit, et Christophoro Duce adeo bellum civile exortum est, ut in via sacra ante palatium sese committerent, et utriusque partis amplius quam 30, ita flagellarentur ut interirent: nec cessatum est, donec Pontifex mitteret sacerdotes cum Evangeliis et crucibus, qui hanc commotionem sedarent.
124Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568B (auctor c.945–1004)
GREGORIUS, natione Romanus, ex patre Marcello, sedit annis 15. mensib. 8. diebus 24. Fuit autem temporibus Anastasii, Theodosii, Leonis atque Constantini Augustorum, nutritus in parva aetate in patriarchio sub sanctae memoriae Domno Papa Sergio, atque Sacellarius factus Bibliothecae illi cura commissa est.
125Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0527B (auctor c.945–1004)
S autem quae in media parte simplici nunquam finit syllabam consonante sequente (sicut nec c nec p, nisi cum ipsae se praecedunt,) tam levi sono ubique sola exprimitur ut apud Graecos, auctore Prisciano, pro ea aspiratio nonnunquam scribatur, ἥμισυ pro semis, ἓξ pro sex, ἑπτά pro septem.
126Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528A (auctor c.945–1004)
Cum vero c litteram sequuntur in eadem syllaba e vel i, trifariam solet pronuntiari, et nunc quidem ut fere videatur sonare g, maxime s praecedente, ut suscipio, suscepi, suscepit; nunc autem cum quodam sibilo, ac si s illi haereat, ut cuius, coepit: quod magis solet fieri ubi t profertur sono z in principio syllabae, ut laetitia, iustitia.
127Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528D (auctor c.945–1004)
Est autem una semivocalis r; mutae tres, quibus aspiratur, ut dictum est; de quarum omnium sono nemo dubitat, nisi fortassis tunc quando inter c et e, vel i, interponitur nota aspirationis, ut Chereas et parrochia.
128Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533A (auctor c.945–1004)
Nam quod Pater non est factus nec creatus, commune est ei cum Filio et Spiritu sancto; quod vero non est genitus, commune est cum Spiritu sancto, sed non cum Filio; quod autem Filius est genitus, differt ab eo Pater et Spiritus.
129Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0534B (auctor c.945–1004)
Cum itaque infra denarium, excepto septenario, omnes numeri aut gignant, aut gignantur, horum praescriptornm imparium primus gignit, sed non gignitur; secundus nec gignit, nec gignitur; tertius autem gignitur, sed non gignit: quorum singuli quibus conveniant personis nemo dubitat fidelis, maxime cum gentium philosophi propter supradictam causam septenarium Minervae attribuerint, et nos illi sapientiae, quam numerando constat, nunquam simplicem non esse.
130Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0509B (auctor c.945–1004)
Ab ea autem parte qua sol vergitur in occasum, ipsa provincia reliquae insulae est continua, et ob id pervia; sed ne crebra irruptione hostium incursetur, aggere ad instar altioris muri fossa humo praemunitur.
131Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0510B (auctor c.945–1004)
Fuit autem idem adversarius, Inguar vocabulo dictus: qui cum altero Hubba (Stubba) nomine, eiusdem perversitatis homine, nisi divina impediretur miseratione, conatus est in exterminium adducere totius fines Britanniae.
132Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0515A (auctor c.945–1004)
Huic autem spectaculo tam horribili quidam nostrae religionis delitescendo interfuit, quem, subtractum, ut credimus, paganorum gladiis, divina providentia ad manifestandum huius rei indaginem reservavit, licet omnino ignoraverit quid de capite factum esset, nisi quod cum eo carnifices Danos interiorem silvam petere conspexisset.
133Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517B (auctor c.945–1004)
Fuerunt autem octo, qui, absque ulla reverentia sancti, decreverant satisfacere suae vesanae voluntati, rapiendo furtim omnia quaecunque invenissent sibi utilia intra eiusdem monasterii septa.
134Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0476B (auctor 1000)
Hanc autem spatii latitudinem ideo indulgemus, ne in ipso Dei templo et sacrosanctis altaribus confugientium quemquam mane vel vespere cubare vel pernoctare liceat, ipsis hoc clericis religionis causa vetantibus.
135Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0479B (auctor 1000)
Similiter autem et apud Antiochiam caeterasque provincias suis privilegia serventur ecclesiis.
136Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0480A (auctor 1000)
Habeant autem immunitatem, sortitis muneribus extraordinariis et lucrativorum descriptione.
137Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481A (auctor 1000)
Si autem res proprias ad praesens dimiserit, ex rebus ecclesiasticis fructuario usu in suo tantum quis nomine assumat, quia sic eas quemcunque tueatur oportet, ut alienarum dispensatorem, non propriarum largitorem.
138Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481A (auctor 1000)
Praecepta autem regalia super precariis ecclesiasticis fieri, nec ratio sinit, nec auctoritas quolibet modo permittit, quoniam praecepta in iure ecclesiastico firmare indignum iudicet necesse est maiestas regia, nisi ab ecclesiastico rectore petantur.
139Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481A (auctor 1000)
Isdem autem custos ecclesiae solertissime caveat ne sui ordinis et ecclesiasticae communionis forte immemor contra auctoritatem praeceptum regium pro quacunque assentatione fieri petat.
140Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481B (auctor 1000)
Qui et si fecerit, non audiatur; si autem et obtinuerit, regia discretione et episcopali iudicio idem rescindatur, et petitor iniustus pro principis iniusta suggestione digne corripiatur.
141Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482D (auctor 1000)
Qui autem deprehenditur atque convincitur, denuntiatus principi apud concilium, magna animadversione et condigna multabitur.
142Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482D (auctor 1000)
In legibus, cap. 456: « Si quis oratoriam domum aedificaverit, et ipse vel haeredes eius clericos in ipsa domo consecrare maluerint, sumptus administrantes eiusdem domus audiantur, si dignos nominaverint clericos; sin autem illi tales sint, ut divinis canonibus non comprobentur, ad episcopum pertinebit alios clericos idoneos eligere.
143Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0483C (auctor 1000)
Si autem laicus erit, qui pro hac causa aliquid accepit, vel mediator rei factus est, ea quae data sunt in duplum ab eo exigantur, ab ecclesia vindicanda.
144Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0483C (auctor 1000)
Non solum autem ea quae data sunt, vindicari praecipimus; sed et omnem cautionem, et omnem aliam qualemcunque actionem cessare sancimus, ut ille qui promissionem accepit, non solum cautionem reddere, sed et aliud, tantum quantum cautio continet, conveniat Ecclesiae dare.
145Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484B (auctor 1000)
Quae autem de monasteriis monachorum diximus, eadem teneant et in monasteriis et archisteriis mulierum.
146Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485A (auctor 1000)
Pariter autem custodiendum est ut invito eiusdem monasterii abbate ad ordinanda alia monasteria, aut ad ordines sacros vel ad clericatus officium tolli exinde monachi non debeant, sed si abundantes fuerint, qui ad celebrandas Deo laudes, vel utilitates monasteriorum complendas suffecerint, abbas cum devotione de his qui supersunt, offerat, quos dignos eorum putaverit.
147Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485B (auctor 1000)
Quisquis autem ex praedicto monasterio ad ecclesiasticum ordinem pervenerit, ulterius illic nec potestatem aliquam, nec licentiam habeat habitandi.
148Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485B (auctor 1000)
Quoties autem pro utilitate sui monasterii ad pontificem Romanum abbas venire vel transmittere forte voluerit, ei modis omnibus liceat.
149Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0487D (auctor 1000)
Nihil autem aliud ei privilegii concedentes, nisi ut in congregatione sua, quoties opportunum fuerit, sacra missarum debeat tantummodo celebrare mysteria.
150Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0487D (auctor 1000)
» Et sanctus Benedictus in regula sua, cap. 62: « Ordinatus autem caveat elationem aut superbiam, nec quidquam praesumat, nisi quod ab abbate suo ei praecipitur, sciens se multo magis disciplinae regulari subditum, » etc.
151Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0488B (auctor 1000)
Substantia autem eius in monasterio maneat.
152Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0490A (auctor 1000)
» Item in Legibus cap. 404: « Si quis mala fide res alienas possidens vendiderit eas, vel donaverit, vel alio modo alienaverit, is autem qui se dominum earum putat, sciens hoc, testatione denuntiaverit ei qui res cepit intra decennium inter praesentes, vel inter absentes intra vicennium; res firmiter apud emptorem, vel qui donationem excepit, vel alio modo alienationes nactus est, permaneant.
153Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0490C (auctor 1000)
» De temeratoribus, cap. 4: « Si quis hanc constitutionem violaverit, in magistratu quidem positus 10 librarum auri poena multabitur; exsecutor autem litium constitutus, in decanicis ecclesiarum recludatur competentes poenas luiturus; et postea non concedatur officium exsecutoris habere.
154Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491A (auctor 1000)
Si autem ille aliquam quaestionem retulerit, per episcopos iudices causa finiatur, sive quos eis primates dederint, sive quos ipsi vicinos cum consulto primatus elegerint [al., ex consensu delegerint].
155Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0492B (auctor 1000)
Si autem metropolitanus talia gerat, regis haec auditibus intimare non differant.
156Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0492B (auctor 1000)
Si quis autem deinceps haec monita temerare voluerit, et male rapta cum confusione restituat et excommunicationis annuae sustinebit sententiam.
157Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0492D (auctor 1000)
Sin autem illi tales sint ut divinis canonibus non comprobentur, ad episcopum pertinebit alios clericos idoneos eligere.
158Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0493B (auctor 1000)
Multi enim fidelium in amorem Christi et martyrum in parochiis episcoporum basilicas construunt, oblationesque conscribunt; sacerdotes autem auferunt, et in usus suos convertunt.
159Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494A (auctor 1000)
» Quod quatuor fieri debeant portiones de rebus ecclesiae, Gelasius in decretalibus, cap. 27: « Quatuor autem, inquit, tam de reditu quam de oblatione fidelium, prout cuiuslibet facultas ecclesiae permittit, sicut dudum est rationabiliter decretum, convenit fieri portiones: quarum sit una pontificis; altera clericorum; tertia pauperum; quarta fabricis applicanda ecclesiae.
160Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494B (auctor 1000)
Anathema autem sine consensu archiepiscopi et episcoporum praelata etiam evangelica admonitione nulli imponat, nisi unde canonica doceat auctoritas, quia anathema aeternae mortis est damnatio, et nonnisi pro mortali debet imponi crimine, et illi qui aliter non potuerit corrigi.
161Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494C (auctor 1000)
Si quis autem adversus eum excommunicaverit aliquem, ille quidem qui excommunicatus est, maioris sacerdotis auctoritate ad gratiam sanctae communionis redeat; is autem qui non legitime excommunicavit, in tantum abstineat a sacra communione tempus, quantum maiori sacerdoti visum fuerit, ut id quod iniuste fecit, ipse iuste patiatur.
162Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0496B (auctor 1000)
IX, cap. 10: « Quicunque vero clericorum ab episcopo usque ad subdiaconum deinceps vel ex ancillae, vel ex ingenuae detestando connubio, in honore constituti filios procrearint, illi quidem ex quibus geniti probantur, canonica censura damnentur; proles autem alienata [ al.
163Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0496C (auctor 1000)
Filii autem sacerdotum qui ante sacerdotium nati sunt, spectacula saecularia non exhibeant, sed nec spectent, licet hoc Christianis omnibus interdictum sit; et ubi blasphemiae sunt non accedant, sicut habes in concilio Carthaginensi, cap. 15. »
164Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0496D (auctor 1000)
Si autem res ecclesiasticas episcopus in suas voluntates usurpare voluerit, et lucra ecclesiae et fructus agrorum non cum presbyterorum vel diaconorum consilio intaminaverit, aut fratribus vel filiis vel quibuscunque propinquis suis dederit potestatem, ut per eos res laedantur latenter, hunc oportet obnoxium esse concilio.
165Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497A (auctor 1000)
Servetur autem ius ecclesiasticum id continens, oportere non aliter fieri, nisi cum synodo et iudicio episcoporum, qui post obitum quiescentis potestatem habent eum qui dignus exstiterit, promovere.
166Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497C (auctor 1000)
Aliter autem nos id facere pro omnipotentis Dei timore omnimodo non valemus.
167Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498B (auctor 1000)
Si autem ex veneratione magna non praesumit percipere, laudanda est.
168Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498D (auctor 1000)
Tunc autem vir post admistionem coniugis, si aqua lotus fuerit, etiam sacrae communionis mysterium valet accipere, cum ei, iuxta praefinitam sententiam, etiam ecclesiam licuerit introire.
169Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0501C (auctor 1000)
Omne enim peccatum quodcunque fecerit homo, extra corpus est; qui autem fornicatur, in corpus suum peccat (I Cor.
170Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502A (auctor 1000)
Quid autem erat panis traditori datus, nisi demonstratio, cuius gratiae fuisset ingratus?
171Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502C (auctor 1000)
Ipse autem qui eo vivente locum eius temerarie ambiit, privatus sacerdotio, ab omni ministerio ecclesiastico repellatur, atque eidem dilectissimo fratri et coepiscopo nostro tradatur, ut eum ecclesiastico iudicio aut ipse ad nos transmittat, aut apud se in custodiam habeat.
172Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502D (auctor 1000)
Si autem episcopi in praeiudicio condemnationis vel depositionis memorati Stephani se metu iudicis consensisse, ac talia fecisse non sua sponte professi fuerint, tempus eis abbreviandum est, et modus poenitentiae temperandus.
173Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505A (auctor 1000)
Litis autem exsecutor post cinguli amissionem tormentis subiiciatur, et in exsilium mittatur.
174Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505C (auctor 1000)
Caeteri autem in minore gradu clerici, pro quocunque falso testimonio, ordine ecclesiastico nudati, legitimis coercitionibus subiiciantur.
175Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505C (auctor 1000)
Si quis contra clericum, vel monachum, vel diaconissam, vel monasterium, vel archisterium habeat aliquam actionem, adeat prius religiosissimum episcopum, cui eorum unusquisque subiectus est: ille autem rem in ipsos decernat.
176Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506A (auctor 1000)
Propterea autem providentia quadam militantibus sunt stipendia constituta, ne, dum sumptus quaeritur, praeda grassetur.
177Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506B (auctor 1000)
Illud autem quale est, [si] cum ob errorem aliquem a senioribus arguuntur, et imputatur alicui de illis cur ebrius fuerit, cur res alienas pervaserit, caedem cur turbulentus admiserit, statim respondeat: Quid habebant facere homo saecularis et miles?
178Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506C (auctor 1000)
Usque adeo autem hoc insolevit malum, ut iam quasi ex consuetudine vendantur leges, corrumpantur iura, sententia ipsa venalis sit, et nulla iam causa possit esse sine causa.
179Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0724C (auctor fl. 923)
Qui autem supplet trinitatem tercius, horumce ignarus constat.
180Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0724C (auctor fl. 923)
Pedes autem in omnibus opusculi versibus adeo delegerim, quo per rarissimos forte ignorantia potiusve oblivione liquerim clodos; qui tamen periergia quaeso industriaque legentis debitae virtuti restituantur.
181Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0728B (auctor fl. 923)
Occiduunt autem quosdam, quosdamque suadent Amnis adire vada.
182Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0730D (auctor fl. 923)
Unius obtinuere modum formae satis amplae Completis autem geminis, ternum peragendo Mittitur arte fala vexare falarica binos Artifices nervis iaculata uno quoque plectro.
183Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0732B (auctor fl. 923)
Arcs speculans, nudis quoniam chelis inimicus Ingeminat populus certamen et ore patenti, Erectas taxos arcos convertit in uncos; Unius hinc iaculum transmittitur os in apertum, Quem subito conans alius clipeare migrantem, Nempe cibum gustat primus quem repserat ore, Ad veniens autem numerum qui clauderet almum Hos nitens geminos auferre latenter, et ipse Perculsus faretra, turri veniam quoque poscit.
184Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0741A (auctor fl. 923)
Denique rex dictus denas capiens argenti Sex libras nitidi nobis causa redeundi, Normannis sese cunctis comitantibus, optat Mel dulcis fluvii limfis conferre marinis, Qualiter osque freti caudam Sequanae rapit albam Equoreumque caput pennis quatitur Sequaninis Ostentare; sed his autem nolentibus, infit: Eia Dani, muros urbis lustrare potentes; Pergama circumquaque viri vestite valentes, Et scapulas arcu validisque honerate sagittis!
185Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764A (auctor fl. 923)
De istis vero legitur: « Beatus homo qui semper est pavidus (Prov. XXVIII, 14) : » de illis quippe statim subsequitur: « Qui etiam mentis est durae, corruet in malum (Ibid.) . » Proinde paterna admonitione iubemus, ne quislibet converti ad Deum differat, cum ille dicat: « Nolo mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat (Ezech. XVIII, 23) . » Et: « In quacunque hora peccator conversus fuerit et ingemuerit, omnia peccata eius oblivioni tradentur (Ezech. XXXIII, 12-15) . » Hinc etiam ipse in Evangelio ait: « Gaudium erit in coelo super uno peccatore poenitentiam agente, quam super nonaginta iustis qui non indigent poenitentia (Luc. XV, 7) . » Cum autem, fratres charissimi, tot sanctarum Scripturarum exempla, pluraque alia mentis nostrae in intellectu tantam inferant consolationem, et converti ad Deum nolumus, quomodo ex peccatis veniam quaerimus?
186Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764C (auctor fl. 923)
Audistis enim quid Dominus cum ad praedicandum mitteret discipulos praeceperit eis, dicens: « In quamcunque domum intraveritis, ibi manete (Luc. IX, 4) : » « si autem ibi fuerit filius pacis, requiescet super eum pax vestra; sin autem, revertetur ad vos (Luc. X, 6) . » Ideoque, fratres, omni constantia procurate ne dispar, sed sicut in omnibus communis est gratia baptismatis, ita exstet et absolutionis, quia hodie, ut praemissum est, Pascha celebravit cum discipulis, et in crastinum gloriosam subiit mortem: et de hoste resurgendo a mortuis nos eripuit Iesus Christus Dominus noster.
187Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0765B (auctor fl. 923)
Sanctitas autem et iustitia, et immortalitas fecerunt ipsum Adam habere imaginem et similitudinem Dei.
188Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0765C (auctor fl. 923)
Et istam suam imaginem nos commendat Dominus habere, quando dicit in Evangelio: « Estote sancti, quia et ego sanctus sum (Lev. XI, 44) . » Et in alio loco dicit: « Estote misericordes, sicut et Pater vester misericors est (Luc. VI, 36) . » Ergo quia Deus tam bonum et tam sanctum fecit Adam, propterea legimus, « quia misit eum in paradisum ut operaretur, et custodiret illum (Gen. VII, 15) . » In ipso autem paradiso dedit ei Dominus omnem gloriam.
189Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767D (auctor fl. 923)
De ipsa superbia inquit scriptum: « Deus superbis hominibus resistit, humilibus autem donat suam gratiam (Iac. IV, 6) . » Si ille angelus Lucifer per superbiam perdidit aeternam gloriam, nos qui homines sumus non poterimus unquam habere illam gloriam, si non per humilitatem.
190Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0768A (auctor fl. 923)
Vere illos tales homines qui hoc faciunt maledicit omnis Ecclesia, orans cum Propheta: « Disperdat Dominus universa labia dolosa (Psal. XI, 4) . » Et: « Qui loquuntur pacem cum proximo suo, mala autem in cordibus eorum.
191Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0768B (auctor fl. 923)
Et iterum dicit Apostolus: « Esca, » hoc est cibus, « ventri est Deus, et venter escis (I Cor. VI, 13) , » hoc est cibis. Deus autem hunc ventrem, et haec, id est, escas, destruet in fine mundi.
192Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0768B (auctor fl. 923)
Unde dicit Apostolus: « Neque fornicatores, neque adulteri regnum Dei possidebunt (I Cor. VI, 9) . » Et beatus Hieronymus ait: « Qui autem luxuriatur, vivens mortuus est.
193Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0771D (auctor fl. 923)
In primo etiam die mundi fecit lucem de nihilo; secundo autem die statuit firmamentum in medio aquarum sine quolibet sudore; tertio edidit species maris et humi, cum surculis radicitus terrae inhaerentibus; quarto luminaria coeli de luce, quae in primo die patuit facta omni procul gravedine; quinto creavit natatilia et volatilia de aquis ullo sine dolore; sexto quidem die plasmavit caetera animantia, hominemque partim de humo, partim ex nihilo.
194Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0772A (auctor fl. 923)
Nam crucis aram subiit, ubi et seipsum iecit fundamentum Christianitatis, et suis sequacibus praetendit exemplum eiusdem perficiendae religiositatis Huius autem et pavimenti memor et exempli beatus infit apostolus Petrus: « Christus, inquiens, passus est pro nobis, vobis relinquens exemplum, ut sequamini vestigia eius (I Petr. II, XXI) . » Christus Dominus ideo vitam carnis amisit, quo stabiliret Ecclesiam Christianitatis, quam iudices iniquitatis caeca cupidine incessanter evertunt.
195Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0774B (auctor fl. 923)
Sic autem res Christi transferunt sibi in praedium et allodium possessores sacrilegi: interdum vero violenter easdem res ecclesiae diripiunt, sibique illicite possident.
196Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0775B (auctor fl. 923)
Revera quidquid de terra coepit, terrenum est; omne autem terrenum transitorium est, id vero quod transitorium est vile est.
197Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0775C (auctor fl. 923)
Igitur Christianitas quae est Dei civitas, quae est sedes Dei, unde legitur, « Deus sedet super sedem sanctam suam (Psalm. XLVI, 9) , » non coepit de terra, sed de coelo descendit in suo gloriosissimo auctore Christo: quapropter Christianum nomen non est terrenum, catholica religio non est transitoria, sed perpetua: nec vilis est, sed charissima Christo tanquam sua caro, tanquam sua anima, quam morti tradidit pro christianitate quae est thronus eius, ecclesia eius templum eius est: « Templum, inquit Apostolus, sanctum est quod estis vos (I Cor. III, 17) » Christiani. Ostium autem et ianua et porta huius civitatis et templi est Christus Dominus et Deus noster.
198Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0776C (auctor fl. 923)
Operariis autem unum promisit denarium, utpote unam vitam aeternam.
199Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315A
Si vero sanguis episcopi ad terram non perveniat, nec collyrio indigeat, manus percutientis abscindatur, aut dimidium VII ancillarum reddat, si de industria: si autem non de industria, pretium ancillae tribuat Qui vero episcopum sine effusione sanguinis percusserit, vel commotaverit, dimidium VII ancillarum pretium reddat.
200Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315A
Si autem aliquid de capillis eius carptum fuerit, sedatium uniuscuiusque capilli, id est XII discipuli usque XX de utroque reddatur.
201Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315A
Sanguis presbyteri qui ad terram effunditur donec collyrium suffert, manus interfectoris abscindatur, vel dimidium VII ancillarum reddat, si de industria: si autem non de industria, ancillae pretio sanetur.
202Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315D
Si autem peccatum voluerit monachus facere; anno et dimidio.
203Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316A
Si autem non sacrificium, diei superpositione et multa increpatione plectatur.
204Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316A
VII. Si quis autem ebrietatis causa psallere non potest stupens elinguis, coena privatur.
205Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316B
Si autem sumat alterius opus, illud notum faciat abbati cum verecundia, excepto eo nullo audiente; et sic peragat, si iubetur.
206Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316C
XIII. Si autem confitetur peccatum, XL ieiunet.
207Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1317C
Si autem intraverit [Forte, iteraverit], exsilium patietur. Furatus cibum, quadragesima; si iterato, tres quadragesimas; si tertio, anno; si quarto, iugi exsilio sub alio abbate poeniteat.
208Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1317C
Permanentes autem in obstinatione, anno emenso, alterius communioni sub iudice flamma sociantur, et Dei iudicio relinquantur.
209Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1317D
Si autem evenerit; agant residuo vitae poenitentiam, relictis armis.
210Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1317D
Si autem voluerit, et non ad vota sibi barbaros ad Christianos educere, residuo vitae suae poeniteat.
211Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318A
Manu autem sive alterius, sive sua, II annis.
212Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318A
Totum hoc quod diximus, si post votum perfectionis fecerit homo; si autem ante votum, annus diminuitur de omnibus his tribus: de reliquis vero, ut debet, minuitur dum non vovit.
213Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318B
Si autem per contemptum arguentium, XL. Inebriati autem per ignorantiam, XV diebus; si per negligentiam, XL; si per contemptum, tribus quadragesimis.
214Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318B
Qui autem cum virgine vel vidua necdum desponsata peccaverit, dotem det parentibus eius, et anno uno poeniteat.
215Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318B
Presbyter autem VII, cum pane et aqua, et ferculo in die Dominico vel sabbati.
216Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318C
Sin autem, XXX psalmos canat.
217Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318C
Volens autem in somnis peccare, sed non potuit, XV psalmos.
218Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318C
Si autem peccaverit, sed non pollutus est, XXIIII; si sine voluntate pollutus, XV. V. Antiqui decrevere sancti ut episcopus pro capitalibus peccatis XXIIII annis poeniteat, presbyter XII, diaconus VII: sic virgo, lectorque et religiosus.
219Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318D
Ebibatus autem IIII. Nunc autem presbyteri ruentis poenitentia est, diaconique et subdiaconi, virginisque, et cuiuslibet hominis, hominem ad mortem tradentis, et cum pecodibus, vel cum sua sorore, vel cum mariti uxore fornicantis, et venenis hominem occidere volentis, triennium.
220Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318D
Hinc autem presbytero offerre sacrificium, vel diacono tenere calicem non licet, aut in sublimiorem gradum ascendere.
221Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319C
ITEM THEODORUS. Pisces autem licent, quia alterius naturae sunt, si mortui inveniantur vel in retibus strangulati.
222Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319C
Sed quod generantur, ubi autem dubium est, non occidentur.
223Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1321B
VI. Si autem dominus servo arma commiserit portare, et ingenuum hominem occiderit, ipsum et alium servum se noverit redditurum.
224Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1321D
Qui autem occiderit, nullam causam timeat habere.
225Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1322A
XX. Si quis de Gallis vel de Saxonibus vel de qualibet gente capallum comparaverit in quamlibet speciem, testibus comprobet; si autem consignatum fuerit; et invicem testes adaequaverint; si ita, aequali dividant.
226Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1324A
LI. Si quis caballum a latrone abstulerit, si valuerit argenti libram, accipiat unciam: sin autem minus, dimidium unciae accipiat.
227Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326D
Qui facit scelus virile, ut sodomitae, IIII annis poeniteat; qui vero inferioribus III annis poeniteat in pane et aqua totum si post votum perfectionis: si autem ante, annus diminuitur de omnibus his tribus
228Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1325D
IV. Si autem laicus fuerit, hebdomadam dierum poeniteat, quia homo saeculi huius est, et culpa eius levior in hoc mundo, et praemium minus in futuro.
229Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1325D
V. Si autem clericus fuerit, et percusserit fratrem suum aut proximum, et sanguinem eius effuderit, unum est peccatum ut occiderit, sed non eadem poenitentia.
230Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326A
Clericus autem pecuniam dare non debet, aut illi, aut ille.
231Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326A
IX. Si autem non deceperit aliquem, sed pro illecebroso amore dederat alicui, annum integrum cum pane et aqua poeniteat.
232Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326B
Si mulier autem genuerit filium, III, ut diximus de clerico, annos poeniteat.
233Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311C
His autem potestatibus omnia gesta in ratione reddenda servabuntur.
234Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311D
Dum autem legum in improbos auctoritas exercetur, dictor mortis eorum erit immunis.
235Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1320A
Similia quae sunt ut primitiva, primogenita autem animalium tantum; non solum hominum, sed animalium quae licita sunt immolari.
236Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1320B
In Novo autem unusquisque ad monasterium cui monachus fuerit.
237Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1312D
Synodus dicit: Si quis autem audet scindere unitatem, quia nemo hominum solvere vel reprehendere potest, anathema sit.
238Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313A
Timore autem, cum metu cuiusdam potestatis veritatem loqui pavescimus.
239Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313A
Saepe enim dives cito muneribus corrumpit iudicem: pauper autem dum non habet quod offerat, non solum audiri contemnitur, sed contra veritatem opprimitur.
240Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313A
His autem quatuor causis saepe aequitas violatur, et saepe innocentia laeditur.
241Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313B
Synodus Laudatiae: Iudicibus autem quos communis consensus elegerit, non liceat aliquem irritum provocasse, nullus ei episcoporum communicet, donec obtemperet iudicibus.
242Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1292A
Si vero non habuerit regnum, tertia pars ministrorum erit; si autem non habuerit, divident propinqui et ministri.
243Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1301A
Synodus eadem: Si Ecclesia dederit cibum illi qui delictum fecerit, non veniet delictum mali hominis super Ecclesiam propter cibum datum ab Ecclesia malo homini, quia columba vera est; columba autem non suis tantum pullis ministrat, sed omnibus avibus aperientibus os suum: ita omnibus servit Ecclesia, Domino dicente: Estote perfecti sicut pater vester coelestis perfectus est: qui solem suum oriri facit super bonos et malos, super iustos et iniustos (Matth. V, 45) .
244Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302B
Si autem in termino loci sancti occiderit in quo laici hospitantur, anno uno: indulgemus vero posteriora tempora L dies; quia non locus sanctus dicendus est in quem homicidae cum spoliis, fures cum furtis, adulteri et periuri, et praecones, et magi intrant.
245Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306B
Pisces autem licent, quia alterius naturae sunt.
246Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0759D (auctor 1178-1201)
Dominus Alexander autem argentum suum non habet, nisi quantum constari poterit ex septingentis marcis (48) denariorum Scaniensium veteris monetae, et ex eodem argento praecepit domino Alexandro, ut XVI marcas Sorae mitteret quibusdam persolvendas.
247Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0014B (auctor fl. 1150)
Suavis autem sonus fuit novitas miraculorum, operatio sanitatum, quando sanavit infirmos, et liberavit omnes oppressos a diabolo: sed adhuc suavior fuit vox illa eius praedicationis, per quam legem vitae scripsit in cordibus filiorum hominum, docendo eos vivere: eos inquam, qui immanitate scelerum involuti non sciebant vivere, sed potius vitam confundere.
248Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017B (auctor fl. 1150)
Sed videmus multos Verbum incarnatum fide amplectentes, qui formam vitae eius imitari nolunt, quibus si ostendas loca clavorum, si mittant manus in latus eius, dicunt cum Thoma: Dominus meus et Deus meus (Ioan. XX) : si autem ad passiones eos invitaveris et humilitatem, dicunt Domino Deo: recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus (Sap. III) . Comprobant hoc plurimi studentes divitiis et honoribus, sive scientiae potius quam conscientiae, non ut abiecti et humiles, sed potius ne tales reputentur: ut honorati videantur esse in seculo, et faciant sibi nomen iuxta nomen magnorum qui sunt in terra.
249Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017D (auctor fl. 1150)
Quo enim magis sanctae conversationis vestis inficitur, quam labore inutili, cum homo totum studium divitiis et honoribus impendit, virtuti autem nihil?
250Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019C (auctor fl. 1150)
In religiosis autem haec ideo affectata videntur, quia facile haec cavere possunt: quippe status et habitus et professio his contradicit: et sufficiens rerum temporalium administratio omnem necessitatem talia affectandi excludit.
251Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020A (auctor fl. 1150)
Propter violentiam autem tentationis ipse suggestor mali apro comparatur, ut ibi: Exterminavit eam aper de silva, et singularis ferus depastus est eam (Psal. LXXIX) . Ergo qui suscepta paupertate et humilitate imaginem Christi induit, quid dicturus est si metallo regis imprimit imaginem Herodis?
252Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020D (auctor fl. 1150)
Congrua autem fortassis similitudine incarnationem Verbi solstitium appellaverim: qua sicut sol iste visibilis dicitur solstitium facere, quando nobis e vicino positus ad nos amplius accedere non potest, sic Dei Filius sol iustitiae, solstitium fecit, quando nostram naturam assumendo usque adeo sibi coniunxit, quod facta unione Dei et hominis ad ipsam amplius appropinquare non potuit.
253Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0021B (auctor fl. 1150)
Medium autem huius coeli fuit beata Virgo Maria, quae inter legem et gratiam quasi limes quidam medius constituta, solem iustitiae, videlicet Dei filium in se concepit, quia cognitionis suae radios ad utrunque populum, id est, Iudaeos et gentiles emitteret.
254Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0021C (auctor fl. 1150)
Huius autem solis iustitiae duo signa solstitialia possumus assignare.
255Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0021D (auctor fl. 1150)
Inter haec autem duo signa, videlicet Evam et beatam Virginem Mariam, sol iustitiae, quem diximus, per mundi huius cursum paulatim radios suae cognitionis effudit, dum aliis per inspirationem, aliis per visiones, aliis per subiectam creaturam, aliis modis aliis seipsum notum facere voluit, quousque homo natus ex Virgine, super terram visus est, et cum hominibus conversatus est (Baruch. III) . Sol ergo stetit in medio coeli.
256Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0022B (auctor fl. 1150)
Haec autem dies non fuit sufficiens ad expugnationem hostium spiritalium: quia lex habebat vocem praecipientem non gratiam adiuvantem.
257Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0023C (auctor fl. 1150)
Unde in cruce positus, dixit: consummatum est (Ioan. XIX) . Ut autem hanc pugnam spiritalem latius prosequamur, multos ad eam vocari videmus: qui belli impetu imminente tanquam desides et ignavi ab exercitu Domini separantur.
258Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0025A (auctor fl. 1150)
Quarto, cum iam virtutes est adeptus, parum est ei abstinere a vitiis, sed per suavitatem divinae sapientiae incipit sapere ea quae Dei sunt, ut iocundum sit ei fabulari cum Deo, rimari coelestia, dicendo cum propheta: Mihi autem adhaerere Deo bonum est, ponere in domino Deo spem meam (Psal. LXXII) . Hae sunt quatuor rotae, quibus sacra pagina amatorem suum informat, et sursum evehit, docens eum offerre corpus suum hostiam sanctam, viventem, Deo placentem (Rom. XII) , et immaculatum se custodire ab hoc seculo (Iac. I) . De quibus in propheta dicitur: quia cum elevarentur animalia, elevabantur et rotae pariter iuxta ea (Ezech. I) . Quippe sancti viri non aliter per coelestia desideria ad Deum respiciunt, nisi hic virtutum quadriga eos fuerit persecuta.
259Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026A (auctor fl. 1150)
Imo si iustus es, in principio accusator es tui (Prov. XVIII) , sicut quondam Iob ille iustus, cum Deum oculo contemplationis respiceret, sua infirma intuens et accusans exclamavit dicens: Auditu auris audivi te, nunc autem oculus meus vidit te, idcirco me reprehendo (Iob XLII) . Quasi diceret, primo audivi te per tuae voluntatis cognitionem, nunc autem oculus meus videt te per mentis contemplationem: et quia video te, idcirco ipse me reprehendo.
260Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028A (auctor fl. 1150)
O felix illa anima quae de tanta plenitudine gustavit ad modicum, et in die adventus Christi arram suae visitationis accepit, ne cum populo illo perfido audire mereatur: Cognovit hirundo nidum suum, et ciconia tempus adventus sui, Israel autem me non cognovit (Ier. VIII) . O munda conscientia quae ad praesentiam regis sui adeo est mundata et ornata, ut secura videat eum in illa sublimitate gloriae, cum tremebunt angeli in conspectu eius, et virtutes coelorum movebuntur (Luc. XXI) . Ipsum enim germen quod nunc in magnificentia, in futuro apparebit in gloria.
261Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0029A (auctor fl. 1150)
Timeo vehementer ne voce illa Petri respondeat: homo nescio quid dicis (Luc. XX) . Quin potius maledicat ei qui se invitavit dicens: tu discipulus illius sis, ego autem discipulus Moysi (Ioan. IX) . Quomodo enim discipulus eius sum, cum ipse praecipiat humilitatem, ego sequor superbiam: ille patientiam iubet, ego teneo impatientiam; ille monet iniurias sustinere, ego non solum non sustineo iniurias, imo etiam aliis sine causa iniurias infero.
262Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030A (auctor fl. 1150)
Nostri autem studii finis Christus esse debet, qui est finis ad iustitiam omni credenti (Rom. X) . Vel saltem mundi philosopho minus non habeamus, cum oratore finaliter quaerentes quod iustum vel utile vel honestum videatur.
263Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030D (auctor fl. 1150)
Si autem in bono opere meo scandalizatur, est ubi scandalum admittere debeo, est ubi non.
264Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0031A (auctor fl. 1150)
Ideo autem dixi, qui in congregatione sum positus, quia aliquis privatam ducens vitam, etiam bona voluntaria non tenetur omittere propter scandalum alterius.
265Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0032D (auctor fl. 1150)
Cum igitur miserationum tuarum Domine, quae a seculo sunt (Psal. XXIV) , in memetipso recordor, dico: Mihi adhaerere Deo bonum est, ponere in Domino Deo spem meam (Psal. LXXII) . Cum autem ad iudicium respicio, libet abscondi iam in inferno donec pertranseat furor tuus (Iob IV) . Si tamen constituas mihi tempus in quo mei recorderis, quia tamen misericordia superexaltat iudicium.
266Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0034C (auctor fl. 1150)
Ut autem lex ista ab inquietatione sit libera, datur non in Aegypto, sed in eremo, id est in claustro, in sanctae religionis loco, ubi erepti ab hoc seculo psallunt spiritu, psallunt et mente, et scrutantes testimonia eius (I Cor. XIV) in lege Dei meditantur die ac nocte (Psal. CXVIII) . Iste autem descensus Dei ad hominem ubi legem accipit, fit in caligine, in tonitruo, in fulgure, et in igne.
267Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0035D (auctor fl. 1150)
Illud autem duplex ostium, quod est ex labore et dolore, per vinculum fortitudinis coniungitur: quia nisi adsit fortitudo animi, labor quandoque ab interiori contritione separatur.
268Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0035D (auctor fl. 1150)
Volvuntur autem ista ostia in cardine humilitatis, clauduntur repagulo discretionis, ut per humilitatem iactantiam caveant, et per discretionem intemperantiam sive stultitiam non admittant.
269Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037A (auctor fl. 1150)
Sed et alter per catenam auream vitam sanctorum voluit significare, quae in terris constituta coelestibus tantum iungitur sancta meditatione, pia devotione, sicut dicit Apostolus: Nostra autem conversatio in coelis est (Philipp. III) . Et si enim viri religiosi in terra sint positi, virtutum tamen gradibus et bonis operibus quasi per catenam sunt connexi.
270Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037B (auctor fl. 1150)
Sed quid si vanitatem tibi finem ponis, erras et te ipsum decipis, cum illis deputandus, qui cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, et ideo stulti facti sunt et defecerunt in vanitatibus suis (Rom. I) . Si autem per scientiam veritatem investigare conaris, in hoc etiam erras et teipsum decipis, et cum Pilato quaerens quid est veritas (Ioan. XVIII) , ipse tamen veritatem deprehendisti.
271Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0040D (auctor fl. 1150)
Ut autem ad nostram aedificationem haec referamus, dies nostra est claritas piae conversationis, de qua dicitur: luceat lux vestra coram hominibus (Matth. V) . Mane huius diei bonae vitae inchoatio, sero eiusdem consummatio.
272Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0042B (auctor fl. 1150)
Est autem hyems obstinatio mentis: fuga, poenitentia: Sabbatum, requies aeternitatis.
273Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0043A (auctor fl. 1150)
Unde dixerunt: Nos autem sperabamus quod ipse esset redempturus Israel (Luc. XXIV) . Sub umbra huius iuniperi debemus nos proiicere, eius conversationi nos conformare, in laboribus et aerumnis, in vigiliis et oratione.
274Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0045B (auctor fl. 1150)
Sermo autem iste ideo omnipotens, quia Dei sermo est.
275Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0045B (auctor fl. 1150)
Sermo autem Dei, Deus est, id est Christus.
276Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049A (auctor fl. 1150)
Butyrum autem suave est, cui opponitur asperum: mel dulce, cui contrarium est amarum.
277Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0050A (auctor fl. 1150)
De his uberibus in Canticis sponsus ad sponsam loquitur dicens: Duo ubera tua, sicut duo hinnuli capreae gemelli, qui pascuntur in liliis donec aspiret dies, et inclinentur umbrae (Cant. II) . De ubere etiam Synagogae, in lege Moysi scriptum est: Pecus cum genitum fuerit, septem diebus erit sub ubere matris, ab octavo autem die et deinceps poterit offerri Domino (Levit. XXII) . Ubi per septem dies, vita carnalis, per octavum diem, vita spiritalis designatur.
278Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0051B (auctor fl. 1150)
Ideo autem mel istud dulcedinis dicitur, quia evangelica praedicatio a Christo dulcedine aedita est vel alias inspirata.
279Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0056A (auctor fl. 1150)
Sunt autem tria quae hominem a domo sua materiali expellunt, scilicet fumus, stillicidium, et mulier litigiosa: et eadem tria spiritaliter intellecta Christum expellunt de cordibus nostris.
280Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0058C (auctor fl. 1150)
Ut autem simile, quod induximus, nobis adaptemus, bona radix, bona est conscientia: infirma radix, infirma conscientia: haec Deum super omnia, illa mundum super omnia diligit.
281Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0059A (auctor fl. 1150)
Deus autem pensat potius affectum quam censum, sicut scriptum est.
282Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0060A (auctor fl. 1150)
Tunc autem cogitatio est in eo quod dicitur, quando intentio orantis in virtute psalmi vel alterius orationis, et nihil aliud directe respicit: quae oratio animata est et Deo accepta, meritum habens iuxta mensuram devotionis.
283Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0065C (auctor fl. 1150)
Qui enim appetit peccatum, servus est peccati: omne autem mortale peccatum, adversarii nostri est obsequium.
284Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0066C (auctor fl. 1150)
De pace autem et concordia quid dixerim: Pax multa diligentibus legem tuam, et non est illis scandalum (Psal. CXVIII) . Duo occurrunt praecipue quae ad pacem et concordiam debent nos invitare, id est magnitudo remunerationis, et consideratio rei inferioris.
285Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0071C (auctor fl. 1150)
Et quidem amor iste charitatis ignis spiritalis est sicut ipse Dominus dicit: Ignem veni mittere in terram (Luc. XII) . Et Propheta: Concaluit cor meum intra me, et in meditatione mea exardescit ignis (Psal. XXXVIII) . Ignis autem materialis, sicut nostis, tria habet in se: videlicet ardorem, calorem, et splendorem.
286Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0072A (auctor fl. 1150)
Sic etiam sermo pravus igne isto comburatur necesse est: quoniam aut est supervacuus carens utilitate et ratione, aut est detractorius in proximorum corrosione, aut est adulatorius in falsi illius olei effusione, de quo scriptum est: Oleum autem peccatoris non impinguet caput meum (Psal. CXL) . Inordinatas similiter cogitationes quicumque Deum puro amore diligit exterminare debet, eo quod separent hominem a Deo, nec Spiritui sancto possit esse domicilium in conscientia quae vulnerata est per inordinatae cogitationis affectum.
287Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0072A (auctor fl. 1150)
Sunt autem tria genera cogitationum quae praecipue adversus animas nostras militant.
288Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074A (auctor fl. 1150)
Unde vox illa: Nos autem sperabamus quod ipse esset redempturus Israel (Luc. XXIV) . Frater illius quilibet nostrum est, qui cum ipso identitatem illius naturae habemus quam ipse assumpsit de beata Virgine.
289Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074C (auctor fl. 1150)
Lux autem ista bonorum operum quandoque radiat desuper candelabrum, quandoque lumine hebetato per vitream egreditur, quandoque vero lucet sub modio, ubi in se ipsa deficit nulli praestans commodi alicuius emolumentum.
290Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074D (auctor fl. 1150)
Candelabrum autem non hoc loco appellamus legalem obscuritatem, quae significatur per illud candelabrum Moysi, in quo describuntur spherulae et lilia (Exod. XXV) , sed neque prophetarum subtilitatem, quae significatur per candelabrum illud de quo in Zacharia legitur, in cuius cacumine duae olivae describuntur (Zach. IV) . Non etiam evangelicam veritatem, quae significatur per candelabrum illud de quo Dominus in Evangelio dicit: Nemo accendit lucernam et in abscondito ponit, neque sub modio sed super candelabrum, ut omnes qui in domo sunt lumen videant (Luc. VIII) : Sed potius candelabrum hic dicimus sanctam Ecclesiam, sicut Ioannes in Apocalypsi ait: Septem stellae, angeli septem sunt: et candelabra septem, Ecclesiae septem sunt (Apoc. I) . Lux ergo bonorum operum super candelabrum lucet, dum hi qui quodammodo super capita aliorum positi sunt, sive praelatione sive aliqua cura administrationis praesunt caeteris in solicitudine, et pro ipsis laborant, eisque praevident maiori studio et alacritate quam sibi propria operarentur.
291Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0076C (auctor fl. 1150)
Quoniam autem in Christo pax erat mundo repromissa, ideo propheta David cum desiderio eius auxilium invocat dicens: Dissipa gentes quae bella volunt.
292Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0079C (auctor fl. 1150)
Ex ipsa autem recordatione divinae clementiae, post pudorem tertius ad peccatorem mittitur nuncius, id est, praesumptio veniae.
293Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0081C (auctor fl. 1150)
De quibus scriptum est in Daniele: Qui autem docti fuerint, fulgebunt quasi splendor firmamenti: et qui ad iustitiam erudiunt multos, quasi stellae in perpetuas aeternitates (Daniel. XII) . Et in Genesi Ioseph patriarcha fratres suos stellas nominat cum dicit: Videbam quasi solem et lunam et stellas undecim adorare me (Gen. XXXVII) . In Evangelio etiam Dominus dicit: Sol obscurabitur, et luna non dabit lumen suum, et erunt stellae decidentes, et virtutes coelorum movebuntur (Matth. XXIV) . Sic etiam ipse Dominus in Apocalypsi stella matutina vocatus est (Apoc. II) : et in Iob luciferi nomine appellatur, ubi de ipso dicitur: Nunquid adducis luciferum, aut vesperum super filios terrae producere poteris (Iob. XXXVIII) . Et alibi de ipso: Orietur stella ex Iacob, et consurget virga de Israel (Num. XXIV) . Stella igitur Christus est, stella utique singularis, quoniam coruscat, radiat, et scintillat.
294Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0084B (auctor fl. 1150)
Triplici autem consideratione visus iste exercetur, videlicet consideratione spiritalis naturae, consideratione corporeae creaturae, consideratione sacrae Scripturae.
295Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0085A (auctor fl. 1150)
Sunt autem multa impedimenta visus istius.
296Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0085B (auctor fl. 1150)
Ideo autem superbiam nube comparavimus, quia sicut nubes de montibus, ita superbia de tumidis cordibus provenit.
297Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0087C (auctor fl. 1150)
Ut autem Graecum vocabulum quod est hypapanti, Latino nomine obviationem interpretemur, obviationum alia est reconciliationis, alia contradictionis, alia examinationis.
298Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0091B (auctor fl. 1150)
Currentium autem alii currunt cito, alii citius, alii citissime.
299Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0093B (auctor fl. 1150)
Ut autem de lacte humanae naturae primo loquamur, ante Christi adventum sancta mater Ecclesia duo ubera habuit, videlicet legem et prophetas, in quibus lac humanitatis Christi per repromissionem continebatur.
300Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0094D (auctor fl. 1150)
Ad hoc autem triplex humilitas necessaria est, videlicet confessionis, subiectionis et propriae abiectionis.
301Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0099A (auctor fl. 1150)
Non solum autem Mariae, sed etiam cuilibet fideli animae verba praemissa morali expositione possunt adaptari.
302Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0099D (auctor fl. 1150)
Siquidem legis mandata neminem ad perfectum perduxerunt sine spiritali intelligentia (Hebr. VII) : nam litera occidit, spiritus autem vivificat (II Cor. III) . Hinc est quod Moysi qui figuram legis gerit, terra promissionis ostenditur (Deut. XXIV) , sed in ipsam non introducitur: quia lex ostendebat per quam viam homines legis ad veram et coelestem terram promissionis deberent incedere, sed tamen in ipsam eos minime potuit introducere.
303Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0114D (auctor fl. 1150)
Qui autem parum cognoscunt et parum diligunt, quamvis simplices scripturas licite possint legere, tamen magis eis expedit audire verbum exhortationis ab eo qui scit exhortari in doctrina.
304Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0115A (auctor fl. 1150)
Hanc autem exhortationem facere debent illi, qui non solum per scientiam illuminati, sed etiam per charitatem accensi sunt: quoniam praedicator primo debet filios parturire in visceribus charitatis, postmodum parere verbo praedicationis.
305Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0118C (auctor fl. 1150)
Quartum eorum quae ad praelatum pertinent, est amor disciplinae, ut ipse forma sui gregis effectus disciplinam libens habeat, et ad omnia, quae vitae regularis ordo exigit, se exhibeat caeteris proniorem, ut quae docet sermone etiam impleat operis exhibitione; ne forte audiat in se directum illud evangelicum verbum: Quae dicunt facite, opera autem ipsorum nolite facere (Matth. XXIII) . His omnibus rite observatis, claustralis tam subditus quam praelatus, invenit quid eum oportet facere, qualiter de sancta conversione migret ad bonam conversationem, et inde ad perfectae vitae consummationem, quousque perveniat in locum tabernaculi admirabilis usque ad domum Dei: ubi servis bonis et fidelibus gaudium Domini sui datur, et in hac vita legitime certantibus coronam iustitiae largitur Dominus noster Iesus Christus, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus, per omnia secula seculorum.
306Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0119C (auctor fl. 1150)
In aliis siquidem est manna propter dulcedinem, in aliis lignum vitae propter aeternitatem, in aliis panis propter fortitudinem, in aliis vinum propter compunctionem, in plerisque autem oleum propter spiritus consolationem.
307Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0119C (auctor fl. 1150)
De odore autem istius floris in Canticis scriptum est, ubi fidelis anima loquitur ad Deum dicens: Trahe me post te, curremus in odore unguentorum tuorum (Cant. I) . Et alibi: Ecce odor filii mei sicut odor agri pleni, cui benedixit Deus (Gen. XXVII) . Odor super omnia necessarius, utpote infirmis purgativus, proficientibus confortativus, perfectis vero sanativus.
308Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0120C (auctor fl. 1150)
Quoniam ergo beata Dei Genitrix ab hac ponderositate peccati Spiritus sancti virtute liberata est, recte per gracilitatem virgae puritas innocentiae eius intelligitur: cuius caro sic purificata per prophetam nubes levis appellatur, cum dicit: Ecce Dominus ascendit super nubem levem (Isa. IX) . In virgae autem flexibilitate, virtus obedientiae accipitur, quam in Maria invenies ubi dicit: Ecce ancilla Domini, fiat mihi secundum verbum tuum (Luc. I) . Disce, o radix peccatrix, favilla ignis aeterni, disce, inquam, exemplo Mariae Deo humiliari, et esse subiecta omni humanae creaturae propter Deum!
309Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0120D (auctor fl. 1150)
In virgae autem rectitudine opera iustitiae, in longitudine virtutis perseverantia, in eo quod uniformis, morum concordia figuratur.
310Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0121B (auctor fl. 1150)
Virga autem directionis, rigor disciplinae accipitur, ut voce, vultu, gestu, habitu, verbo et opere, sancte, iuste et pie conversemur.
311Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0124A (auctor fl. 1150)
Deus autem meus faciat eum placabilem et remittat, et hunc fratrem vestrum qui loquitur, et eum quem tenet in vinculis, id est illos qui ad obediendum Deo vinculis disciplinae se astrinxerunt, remittat, inquam, ad Patrem suum, ad summi et aeterni illius Patris visionem, ubi vita sine termino, et gaudium sine nubilo: quo nos perducere dignetur ipse Iesus, rex et salvator noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum, Amen.
312Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0127B (auctor fl. 1150)
Haec autem sacramentorum obumbratio, quia non adest fervor dilectionis, torpidos magis quam refrigeratos facit.
313Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0128D (auctor fl. 1150)
Ut autem ad testimonium transeam conscientiae, quis demum est adeo securus, qui non pungatur gladio conscientiae, audiens illud humilitatis praeconium in Evangelio: Si quis vult inter vos maior esse, sit vester minister: et qui vult primus esse, sit vester servus (Matth. XX) . Sicut Filius hominis non venit ministrari, sed ministrare.
314Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0132C (auctor fl. 1150)
Ut autem ad stellam nostram revertamur, qui in mari sunt vident eam a remoto: qui in mundo, vident eam e vicino: qui in coelo, vident eam e proximo.
315Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0133C (auctor fl. 1150)
Est autem gratia naturalium bonorum, est gratia spiritualium charismatum, et est gratia coelestium donorum.
316Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0134B (auctor fl. 1150)
Sicut autem corporalia formas suas habent, ita et spiritalia.
317Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0134B (auctor fl. 1150)
Forma autem Spiritus sancti gratia septiformis est, non forma quae sit in Spiritu, sed quae de Spiritu sancto: sicut claritas, quae est in pariete, dicitur claritas solis, non quae sit in sole, sed quae est de sole.
318Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0135D (auctor fl. 1150)
Quidam vir nobilis, et eius servus contumax in custodia tibi dati sunt hac lege, ut servum pane et aqua more servi, nobilem autem secundum dignitatem natalium suorum splendide procurares.
319Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0137C (auctor fl. 1150)
Huius autem signum victoriae in ligno crucis constituere voluit, quia et iuxta dictum prophetae, ibi abscondita erat fortitudo eius (Habac. III) : in qua dum hostis antiquus appetiit escam carnis, transfixus est aculeo divinitatis.
320Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0138C (auctor fl. 1150)
Secunda causa quare crucem subire voluit, fuit filialis, quam Deo Patri debebat, obedientia, de qua Apostolus dicit: Christus factus est Deo Patri obediens usque ad mortem, mortem autem crucis (Philipp. II) . Et ipse Filius ad Patrem: Ego manifestavi te super terram: opus consummavi, quod dedisti mihi ut facerem (Ioan. XVII) . Pro ista obedientia crucem subire voluit, ut per eam primae inobedientiae piaculum solveretur: et Christus usque ad crucem humiliatus pro homine satisfaceret, qui superbiendo usque ad aequalitatem Creatoris sui per inobedientiam se extulisset.
321Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0194B (auctor fl. 1150)
Fuit autem primum convivium in paradiso voluptatis, secundum est in hac valle peregrinationis, tertium erit in beatitudine futurae felicitatis.
322Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0197B (auctor fl. 1150)
Cuius beati convivii Salomon meminit dicens: Exultabimus et delectabimur in te, memores uberum tuorum super vinum (Cant. I) . Et David propheta: Satiabor cum apparuerit gloria tua (Psal. XVI) . Ne autem aliquis ab hoc convivio esset excusatus, misit Paterfamilias servos suos prophetas, qui annunciarent in populis, et notum facerent.
323Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0143A (auctor fl. 1150)
Mihi autem absit gloriari, nisi in cruce Domini nostri Iesu Christi, per quem mihi mundus crucifixus est, et ego mundo (Galat. VI) . Vos fratres charissimi, quos ipsa unctio docet de omnibus, sed et universi vos, qui scripturas memoriter retinetis, et hoc etiam bene recolitis, quoniam est tempus flendi, et tempus ridendi, et haec ipsa tempora spaciis quibusdam mediantibus a se invicem solent distingui.
324Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0144B (auctor fl. 1150)
His igitur exemplis quaelibet anima ad laetandum in cruce Deum invitata dicat: Mihi autem absit gloriari, nisi in cruce Domini nostri Iesu Christi.
325Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0144D (auctor fl. 1150)
Omnis ergo anima Deo devota, qui passionem Domini fide tenet, et pio affectu veneratur, dicat: Mihi autem absit gloriari, nisi, etc.
326Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0145A (auctor fl. 1150)
Qui contemplantur naturam divinitatis, tanguntur spiritali dulcedine, oratione loquuntur cum Deo, devotione pulsant coelos, et intersunt secretis coelestibus, et cum Paulo dicere possunt: Nostra autem conversatio in coelis est (Philipp. III) . Sunt alii, qui rubigine peccatorum adhuc obscuratam habent conscientiam, et illicitis desideriis tracti a contemplatione Dei repelluntur, quos tantis delitiis indignos iudicat Dominus, ut suavitate contemplationis futurae vitae gaudia possint praegustare.
327Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0145D (auctor fl. 1150)
Qui autem se elongant alii sunt remoti, alii remotiores, alii remotissimi: et qui appropinquant alii prope, alii propiores, alii proximi.
328Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0147C (auctor fl. 1150)
Quatuor autem affectionibus hi, qui dura pro Christo pati non possunt, cruci approximare debent, videlicet recordatione peccatorum, memoria suppliciorum, consideratione huius peregrinationis quod non habent hic manentem civitatem, spe futurae retributionis.
329Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0147D (auctor fl. 1150)
Ideo autem dixi crucem eius, quia non omnis crux, Christi crux appellari debet.
330Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0149C (auctor fl. 1150)
Lectio autem libri istius non minus necessaria: Neque enim docet decreta Gratiani concordare, non ponderare leges Iustiniani, argutias sophismatum exsufflare, non semper discere et nihil proficere, sed potius docet culpas agnoscere, suspirare ad veniam, componere mores, ordinare vitam, salutem quaerere, Deum invenire.
331Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0150B (auctor fl. 1150)
Aperto ergo libro isto in passione, Scriptura eius legi coepit, erat autem scriptus intus et foris.
332Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0150C (auctor fl. 1150)
Qui passionem Domini sola fide, et non operando tenet, puer est, et quod legit non intelligit: qui autem passionem Domini patientia et laboribus propter nomen Iesu custodiendo vias duras imitatur, legit scripturam hanc, et intelligendo proficit: qui vero usque in finem perseverat baiulando crucem Domini, hic est qui scripturam istam perfecte cognoscit.
333Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0152B (auctor fl. 1150)
In vae autem reperiuntur verba quaedam terribilia, quae sunt fletus et stridor dentium, acerbitas flammarum, tenebrarum densitas, crudelitas tortorum, et caetera tormentorum genera, quae parata sunt diabolo et angelis eius.
334Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0153A (auctor fl. 1150)
Est autem torrens iste, decursus huius vitae mortalis, qui decurrit a propagine conceptionis, in carcerem mortalitatis, et inde in miseriam nativitatis, unde rursum progreditur in angustias mortis.
335Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0153C (auctor fl. 1150)
Sunt autem aquae palustres, carnalia desideria, quae hunc torrentem, id est, huius vitae decursum, limosum quodammodo et turbulentum faciunt: quia quotiens anima a contemplatione sui creatoris carnis delectatione repletur, totiens quasi limosis quibusdam aquis corporeae paludis ingurgitatur.
336Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0154A (auctor fl. 1150)
Sunt autem columnae istae, viri sancti, viri perfecti, quos in torrente huius vitae sursum erigere, id est ante mentis nostrae aciem statuere debemus: ut quicquid laboris, quicquid tentationis in hac vita nobis provenerit, aequanimiter tolerantes exemplo virtutis eorum in bono opere non deficiamus.
337Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0154D (auctor fl. 1150)
Portant autem praedictae columnae haec latera quasi sinistra parte, dum viri sancti testimonio Scripturarum ostendunt impiis quae sit ira venientis iudicis, tenebrae carceris, crudelitas tortoris, immanitas supplicii, diuturnitas aeternae illius damnationis.
338Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0156C (auctor fl. 1150)
Est autem caput istud Christus, de quo dicit Apostolus, quod constituit eum caput Ecclesiae, quae corpus ipsius est (Ephes. V) . Caput Ecclesiae autoritate creationis, caput Ecclesiae plenitudine gratiae et veritatis, caput Ecclesiae principio Christianae religionis.
339Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0158B (auctor fl. 1150)
Ut autem ista omnia praelatis et subditis assignemus, sicuti per canes ecclesiarum rectores, ita per domesticos boni ordinis observatores, per extraneos infirmi ordinis transgressores, per lupos contumaces ordinis invasores intelliguntur.
340Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0159B (auctor fl. 1150)
Qui autem longa exercitatione bonorum operum sunt provecti, ipsi sunt specularia quaedam sanctae Ecclesiae, in quae lumine divinae gratiae excellentius coruscante, alii se mirari debent et respicere: ut ex tali speculorum intuitu corrigant in se quod vitiosum, et reservent quod virtuosum est.
341Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0159C (auctor fl. 1150)
Extranei autem sunt illi, quos neque unio charitatis, neque unitas communionis, neque uniformitas actionis nobis coniungit.
342Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0161C (auctor fl. 1150)
Ut autem de hac solicitudine pastorum colligamus aliqua ex rerum similium collatione operae pretium est: Bonus bubulcus, qui terram suam bene vult colere, diligenter aratrum suum sequitur, minat boves ut perficiat opus diei: ne forte torpens somno vel otio non recipiat fructum laboris sui, provida solicitudine boves aliquando cantu recreat, aliquando pungit aculeo, aliquando pabulo reficit, ut his omnibus adiuti, terram bene excolant reddituram fructum suum in tempore opportuno.
343Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0162A (auctor fl. 1150)
Debent etiam pabulo reficere, id est doctrina sana et spiritali exhortatione confortare pusillanimes, qui minus ferventes in divinis obsequiis inveniuntur, ut sic in praelato Ecclesiae facta et dicta, vita et doctrina conveniant: ne si forte dicat et non faciat, audiat illud verbum Domini contra se directum: Super cathedram Moysi sederunt scribae et pharisaei, quae dicunt facite, opera autem illorum nolite facere (Matth. XXI) . Dic quaeso quid mihi proderit si tu bibas aquam puram, mihi vero porrigas illam turbidam, et pedibus conturbatam?
344Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0165A (auctor fl. 1150)
Ut autem praelatum Ecclesiae ratione similitudinis auro purissimo comparemus, attende quod aurum in sole positum lucet, flammascit, et scintillat: sic pastor ecclesiasticus in sole, hoc est, in evidenti supra Ecclesiam Dei constitutus, lucere debet exemplo bonae operationis, sicut scriptum est: Luceat lux vestra coram hominibus, etc. (Matth. V) . Flammascere debet intus igne charitatis, ut sit lucerna non solum lucens sed etiam ardens, sicut Propheta dicit: Qui facit angelos suos spiritus, et ministros suos flammam ignis (Psal. CIII) . Sic etiam et praelatus scintillare debet, ut sicut fomes ignis scintillas ex se emittit cum tangitur, sic et ille de igne charitatis scintillas sanctae devotionis, et meditationis emittere debet, cum a Deo per gratiam visitatur.
345Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0165C (auctor fl. 1150)
Iubentur autem vectes per quatuor anulos aureos induci.
346Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0167A (auctor fl. 1150)
Nec praeterire debemus, quod non solum vectes, sed et ipsa arca erat de lignis setim, quod non solum praelati, imo tota Ecclesia subditorum immunes a vitiis, et imputribiles virtutibus esse debent. Legimus autem (Hebr. IX) quod in arca foederis tria haec reposita erant, videlicet tabulae testamenti, virga Aaron quae floruit, manna quod de coelo descendit.
347Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0167A (auctor fl. 1150)
Cum autem per arcam, quantum ad aedificationem nostram, Ecclesiam, quae nos sumus, possumus intelligere, non incongrue per tabulas testamenti duplex statutum ordinis accipiemus, quorum unum velut tabula una praecepta continet, quae sunt ad solatium: alterum vero, velut alia tabula secunda, continet praecepta ordinis ad aedificationem mentis.
348Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0167D (auctor fl. 1150)
Sicut autem virga flexibilis est, ut ad voluntatem tenentis hinc inde flecti et curvari possit, sic et disciplina claustralis flexibilis, id est, non nimis rigida esse debet: ne immoderata severitas deteriorem faciat eum qui corripitur, et vulnus fiat de medicina.
349Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0170D (auctor fl. 1150)
Et in Actibus apostolorum: Multitudinis autem credentium erat cor unum et anima una (Act. I) , ubi etiam scriptum est: Erant omnes unanimiter perseverantes in orationibus cum mulieribus, et parvulis, et Maria matre Iesu.
350Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0173D (auctor fl. 1150)
Forma autem vitae secularis est, quod homo vivit pro arbitrio suo: indumenta, cibos, lectualia, somnum, vigilias, iter, et actus, seria et otia, et omnia quae ad ipsum pertinent, pro arbitrio suo disponit.
351Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0174A (auctor fl. 1150)
Claustrali proprietas est, quidquid habet contra praeceptum regulae vel ordinis institutum, nisi per indulgentiam praelati excusetur: claustralium autem alii sunt officiales, alii simplices claustrales.
352Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0174B (auctor fl. 1150)
Sicut autem proprietas nummi omnibus inhibetur, ita et proprietas vestimenti.
353Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0175A (auctor fl. 1150)
Vovit autem claustralis continentiam actus, non affectus corporis, non mentis.
354Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0175B (auctor fl. 1150)
Sicut autem vir religiosus vovet continentiam distincte, ita et in voto quinto, quod est communis vitae, vovet abstinentiam non distincte, sed implicite: per quae duo vota, scilicet continentiae et abstinentiae, dignitas corporis reformatur, sicut per duo vitia illis contraria, videlicet appetitum gulae et fluxum luxuriae, corporalis dignitas corrumpitur.
355Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0176A (auctor fl. 1150)
In conventu autem si in cibis vel vestimentis aliqui delicatius quam caeteri tractantur, hoc non est vita communis, sed vitae communis dispensatio.
356Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0176A (auctor fl. 1150)
Attenditur autem praecipue vita communis in his tribus, videlicet cibariis, vestimentis, lectualibus.
357Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0178A (auctor fl. 1150)
Congrua autem similitudine Ecclesia candelabri nomine vocatur: sicut enim candelabrum ex se non lucet, sed lucernam sibi superimpositam portat, sic et Ecclesia ex natura humanae fragilitatis quodammodo tenebrosa radio divinae gratiae coelitus irradiante, luce virtutum splendida redditur et illuminata.
358Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0182C (auctor fl. 1150)
Si enim illam mystice velimus interpretari nubem, nihil aliud convenientius per eam accipere debemus, quam assumptae humanitatis naturam, quae iuxta congruam rerum similitudinem, et aqua ante passionem, et nubes in passione potuit appellari Ideo autem ante passionem aqua, quia Christus adhuc mortalis et passibilis liquescere et solvi potuit, esurire et sitire, pavere et moestus esse, tradi in condemnationem mortis, et affigi patibulo.
359Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0183A (auctor fl. 1150)
De coelo et comprehensibilis divinitatis, per apostatam angelum in Isaia dictum est: Conscendam in coelum, super astra coeli, exaltabo solium meum, ascendam super altitudinem nubium, et ero similis Altissimo (Isa. XIV) . Christus ergo super primum coelum assumptus est, quando caput Ecclesiae secundum hominem factus est, unde dicit Apostolus: Quoniam ipse est caput corporis sui, quod est Ecclesia (Coloss. I) . Et Psalmista ex persona hominis assumpti dicit: Ego autem constitutus sum rex ab eo super Sion montem sanctum eius, praedicans praeceptum eius (Psal. II) . Super coelum angelicae conditionis videbat eum Isaias ascendisse, cum diceret: Vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum (Isa. VI) . Cum enim per solium excelsum angelica natura, per solium elevatum humana natura accipiatur, recte utrique praesidere dicitur: quoniam coelum ascendendo et super angelicam et super humanam naturam exaltatus est.
360Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0186A (auctor fl. 1150)
Unde et magnus ille scrutator supercoelestium Paulus cum gloriatur se non esse imperitum scientiae, hoc quoque adiunxit: Nostra autem conversatio in coelis est (Philip. III) . Qui enim est sal terrae per scientiam et doctrinam, debet esse lux mundi per bonam vitam, sicut Propheta dicit: A mandatis tuis intellexi, propterea odivi omnem viam iniquitatis (Psal. CXVIII) . De his enim qui mandata Dei corde retinent, et ea opere non custodiunt, in Ezechiele scriptum est: Cum ipsi lympidissimam aquam biberetis, reliquam pedibus vestris conturbabatis, et oves meae his quae conculcata erant pedibus vestris, pascebantur, et quae pedes vestri turbaverant, haec bibenant (Ezech. XXXIV) . Quid enim aliud est lympidissimam aquam bibere, quam mandata Dei corde retinere?
361Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0187B (auctor fl. 1150)
Habent autem venti isti pennas suas, videlicet investigationes Scripturarum, admirationem coelestium, desiderium dilectionis, contemplationis gustum, quibus spiritali quodam volatu ad coelum ascendunt.
362Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0187B (auctor fl. 1150)
Sessio autem Christi in natura humanitatis, ambulatio in sacramentis, volatus in natura divinitatis consideratur.
363Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0188B (auctor fl. 1150)
Ut autem de primis nuptiis primo loquar, quae sunt desponsationis, iam nunc, o anima misera, quae sola ad has nuptias vocata es, iam, inquam, ingredere secretum cordis tui, et considera qualis fuisti antequam ad nuptias istas vocata esses, quando in rota huius mundi movebaris sine stabilitate, laborabas sine requie, currebas sine perventione, vivebas sine ordine, usque adeo criminum tuorum squalore confecta, ut nec etiam ulla imago Dei tui in te reluceret.
364Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0191A (auctor fl. 1150)
Ideo autem futurae vitae gloria coenae comparatur, quia sicut coenam alia non sequitur refectio, ita et futurae vitae alia non succedit.
365Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0191C (auctor fl. 1150)
Est autem via orientis, via Salvatoris, quia de eo scriptum est: Ecce vir oriens nomen illi (Zach. VI) . Via meridiei, delectatio carnis, ut in Canticis dicitur: Indica mihi ubi pascas in meridie (Cant. I) . Via occidentis caecitas est ignorantiae, ut per Salomonem dicitur: Oritur sol et occidit, et ad locum suum revertitur (Eccl. I) . Via aquilonis frigus est malitiae, sicut in Ezechiele dicitur: Vidi, et ecce ventus turbinis veniebat ab aquilone (Ezech. I) . Qui ergo per viam meridiei gradiuntur sunt hi, qui amant carnis suae desideria et voluptates huius vitae, vacantes comessationibus et ebrietatibus, omnibus huius mundi delitiis, quae ad delectationem corporis pertinent, se totos offerentes, ex qua voluptate calor immoderatus accenditur, videlicet affectiones malae, carnales voluptates, luxuriae et immundiciae, quae ita exurunt animam miseram, ut nulla consolatione vel delectatione spiritali recreari possit.
366Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0192D (auctor fl. 1150)
Vita autem ipsius fuit, seipsum abiicere et alios exaltare.
367Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0192D (auctor fl. 1150)
Quomodo autem se ipsum abiecerit, cognosces si in qua paupertate natus, si quales persecutiones et contradictiones sustinuit, si deinde improperium crucis velis attendere.
368Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0193C (auctor fl. 1150)
Respicite fundamentum aedificii, quod in loco viliori, id est terra fundatum est, et tamen totam fabricam parietum, et ipsum tectum portat et exaltat, vento autem vehementi irruente frequenter accidit, ut tecto et pariete ruentibus, fundamentum immobile perseveret.
369Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0199D (auctor fl. 1150)
Quomodo autem nubes ista ventorum turbine concussa sit manifestum est, si ad memoriam revocemus ventum Herodianae persecutionis, quo urgente Dominus in Aegyptum fugatus est (Matth. II) : ventum diabolicae suasionis, quo in deserto est tentatus, cum audivit: Si Filius Dei es, dic ut lapides isti panes fiant (Matth. IV) . Nonne etiam validissimi venti fuerunt scandalum crucis, lancea militis, lingua proditoris?
370Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0200C (auctor fl. 1150)
Similiter et aeris colorem, qui et ipse color coeli est, induit, quando terrenis affectibus mitigatis fide, spe, et charitate animos fidelium erexit ad appetenda coelestia, cum Apostolo dicentium: Nostra autem conversatio in coelis est (Philip. III) . Color vero ignis divinae propitiationis non defuit, cum hodierna die corpus suum, id est Ecclesiam igne Spiritus sancti accendit, usque adeo, ut hi qui primitias Spiritus acceperant, confortati nihil trepidantes portarent nomen eius coram gentibus et regibus, et coram filiis Israel.
371Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0201A (auctor fl. 1150)
Primi spiritus calore urebantur, qui dicebant: Nonne cor nostrum ardens erat in nobis de Iesu, dum nobis loqueretur in via (Luc. XXIV) . Spiritum consolationis habebat propheta David, cum diceret: Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo, consolationes tuae laetificaverunt animam meam (Psal. XCIII) . De spiritu autem veritatis dicit Dominus: Cum autem venerit ille Spiritus veritatis docebit vos omnem veritatem, et quae ventura sunt annuntiabit vobis (Ioan. XVI) . Primus spiritus operatur in desiderio coelestium, secundus in patientia tribulationum, tertius in eruditione sive illuminatione praedicantium.
372Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0201C (auctor fl. 1150)
Finis autem tuae peregrinationis debet esse Christus finiens vero tu vel quilibet alius iustus, finitor Spiritus sanctus.
373Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0202D (auctor fl. 1150)
: Tu autem servasti vinum bonum usque adhuc. (Ioan II) . Ecce in futuro gaudium expectat te vinum hoc iocunditatis, expectat te panis ille angelorum, et vitulus saginatus, in cuius crassitudine delectetur anima tua, ita tamen si eiusdem vituli sanguine in praesenti fuerit expiatus [expiata]. Nam, sicut cives coelestis patriae huius vituli saginantur adipe, sic et in praesenti dam expiantur eius sanguine.
374Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0205A (auctor fl. 1150)
Huius autem fabricae artifex fuit persona Patris: officina, uterus Virginis: folliculus, angelus annuntians: flatus, Spiritus sanctus operans, natura humanitatis, massa ignis rubiginem purgans flamma divinitatis.
375Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0205A (auctor fl. 1150)
Hoc autem flante Spiritu fluxerunt aquae, id est emanaverunt testimonia Scripturae.
376Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0205B (auctor fl. 1150)
Tertius flatus sancti Spiritus est, suavitas quaedam divinae inspirationis, quae cordibus virorum spiritualium se infundit, et secundum divisiones gratiarum alium sic, alium autem sic in via mandatorum Dei deducit.
377Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0205B (auctor fl. 1150)
Hoc autem flante Spiritu quasi per septem rivulos fluunt aquae, quia secundum mensuram donationis Christi unicuique confertur donum gratiae.
378Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0205C (auctor fl. 1150)
De secundo rivulo hauriunt mites, de quibus dicitur: Mansueti autem haereditabunt terram, et inhabitabunt in saeculum saeculi super eam (Matth. V) , qui sunt in verbo temperati, in aspectu pudici, in gestu compositi, in operatione tranquilli.
379Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0207A (auctor fl. 1150)
Est autem idolum proprie statua, quae propter formarum diversitatem nullius creaturae tenet similitudinem, ut forte Humano capiti cervicem pictor equinam Iungere si velit. (HORAT. Art. poet. v. 1-2) , Unde etiam dicit Apostolus quia idolum nihil est (I Cor. VIII) , hoc est nullius creaturae similitudinem tenet.
380Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0208B (auctor fl. 1150)
Assumunt autem et hi duo spiritus, tertium scilicet diaboli secum nequiorem se, et ingressi habitant ibi.
381Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0211A (auctor fl. 1150)
Universis autem datum est ad pacem mutuae dilectionis, quibus datur servare unitatem spiritus in vinculo pacis.
382Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0211A (auctor fl. 1150)
Unde dicitur: Pacem relinquo vobis, pacem meam do vobis (Ioan. XIV) . Solis autem electis in futuro dabitur ad pacem aeternae felicitatis.
383Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0212B (auctor fl. 1150)
Illis autem sunt vae, qui dum legendi sive psallendi gratiam accipiunt, eo ipso vanitatem sectantes in cogitationibus suis evanescunt.
384Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0213B (auctor fl. 1150)
Interrogemus apostolum Paulum: Fructus autem Spiritus est, inquit, gaudium, charitas, pax, patientia, longanimitas, benignitas, bonitas, fides, modestia, continentia, castitas (Gal. V) . Quomodo fluunt aromata, in quibus est fructus spiritus?
385Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0214B (auctor fl. 1150)
Singularis promissio Christo facta est, qui singulariter Spiritum sanctum accepit, ubi dicitur: Requiescet super eum Spiritus Domini, spiritus sapientiae et intellectus, spiritus consilii et fortitudinis, spiritus scientiae et pietatis: et replebit eum spiritus timoris Domini (Isa. XI) . Specialis promissio facta est apostolis, qui primitias Spiritus acceperunt sicut in Actibus apostolorum legitur, ubi dictum est de illis: Et accipietis virtutem Spiritus sancti supervenientis in vos, et eritis mihi testes in Iudaea, et Ierusalem, et usque ad ultimum terrae (Act. I) . Generalis promissio omnibus in Christum credituris facta est, ubi dicitur: Effundam de Spiritu meo super omnem carnem, et prophetabunt filii vestri et filiae vestrae (Ioel. II) . His autem gradibus promissionis ordo donationis figuratus est, quia a Christo in apostolos, et per illos in omnes filios Ecclesiae Spiritus sanctus erat descensurus.
386Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0214B (auctor fl. 1150)
Continet autem capitulum quod praemisimus generalem Spiritus promissionem: et non solum generalem, imo et generalissimam, ita ut per orbem terrarum vel Ecclesiarum universitas, vel universitas creaturarum intelligatur.
387Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0215B (auctor fl. 1150)
Spiritus adoptionis recte dicitur electuarium, quod ex speciebus aromaticis conficitur et dulce est palato, et conservativum sanitatis; quia prae caeteris spiritalium gratiarum habet abundantiam, quibus anima dulcoratur, et vigorem accipit internae sanitatis, sicut Paulus dicit: Fructus autem spiritus est charitas, gaudium, pax, patientia, longanimitas, bonitas, mansuetudo, fides, modestia, continentia, castitas (Gal. V) . Et, quoniam hanc multifariam plenitudinem unus Spiritus operatur in Ecclesiis Dei, dictum est: Spiritus Domini replevit orbem terrarum.
388Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0215C (auctor fl. 1150)
Angulos autem terrarum mundi dixerim viros iustos, patriarchas videlicet et alios, qui fuerunt in antiquis seculis paucitate rari, et obscuri prae multitudine malorum inter quos conversabantur.
389Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0216A (auctor fl. 1150)
Accedente autem igne Spiritus sancti unguentum hoc a vertice montis in plana descendit, quia pro operationem sancti Spiritus a Christo in omnes Ecclesiae filios Spiritus sancti gratia effusa est.
390Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0216B (auctor fl. 1150)
Caput autem non tantum barbae, sed omnium membrorum erat: ideoque unguentum recte a capite in barbam, et a barba in caetera membra debuit effluere.
391Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217C (auctor fl. 1150)
Vox autem est sonus, qui instrumento linguae et oris formatur.
392Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217D (auctor fl. 1150)
Illis autem qui legem acceperunt, vox tantum sonuit, quia mysteria legis, et spiritalem intelligentiam non accipiebant.
393Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0219A (auctor fl. 1150)
Omnis autem creatura habuit in sua conditione unde Deus vere laudari posset.
394Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0221A (auctor fl. 1150)
Est etiam Ecclesia turris appellata in Canticis ubi comparatur turri, quae aedificata est cum propugnaculis (Cant. IV) . Et alibi: Vos qui in turribus estis, aperite portas, quia nobiscum Deus (Iudith. XIII) . Comparatur autem turri propter tria, quia munita, quia sublimis, quia fortis.
395Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0221B (auctor fl. 1150)
Sublimitas autem turris, quam Ecclesiam diximus, altitudo est ecclesiasticae dignitatis: fortitudo est rigor ecclesiasticae severitatis.
396Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0223A (auctor fl. 1150)
Sicut autem in domo orationis diversae sunt mansiones, ita et portarum diversitates.
397Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0225D (auctor fl. 1150)
Iaspis qui colore est mediocriter viridis, et in fundamento huius domus primo ponitur, imperfectos quosque significat in Ecclesia, qui summam virtutum viam nondum attingentes, sola fidei virent simplicitate, quibus scriptum est: Iustus autem meus ex fide vivit (Habac. II) . Huic superponitur saphyrus, qui colorem habens aerium maculis quibusdam distinguitur, significans eos qui plerumque rapiuntur desiderio coelestium, sed terrena sollicitudine et negotiis huius seculi, quasi quibusdam maculis afficiuntur.
398Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0227D (auctor fl. 1150)
Quanto autem virtutum decore minister altaris ornatus esse debeat, veteris sacerdotii cultus mystice figurat.
399Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0228B (auctor fl. 1150)
Qui autem virtutibus huiusmodi ornatus non est, ille idoneus minister Christi esse non potest: quippe maculam habet, et ideo a ministerio Domini repellendus est.
400Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0229A (auctor fl. 1150)
Quicunque ergo offers laudes Deo sive missarum solemnia, sive diurnas horas, sive nocturnas, immaculato corpore et mundo corde imple ministerium tuum, ne si alterum defuerit, illa Pharisaeorum comminatio intonet adversum te: Vae vobis, Scribae et Pharisaei, qui mundatis quod foris est calicis, intus autem immunditia plenum est (Matth. XXIII) . Psallas ergo voce, psallas opere, psallas et mente.
401Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0229D (auctor fl. 1150)
Ut autem de prima mansione primo dicamus, laborantium alii sunt inferiores, alii superiores (Exod. III) . Primi sunt qui ad similitudinem Moysi a filia Pharaonis adoptati, et in flumine Aegypti repositi, postmodum adoptionem eiusdem detestantur, et Aegyptios relinquentes ad filios Israel revertuntur.
402Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0231A (auctor fl. 1150)
Secundum autem vanitates sensuum effectus dirigatur operationum.
403Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0233D (auctor fl. 1150)
De tali autem obedienti recte subiungitur: Et data est ei corona, et exivit vincens ut vinceret (Apo. VI) . Tres sunt coronae, quae vero obedienti donantur.
404Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0234A (auctor fl. 1150)
Ut autem gaudium eorum sit plenum, agnus qui in medio eorum est, duplici eos vestimento induit, quorum primum est splendor aeternae claritatis, secundum iocunditas divinae contemplationis.
405Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0234C (auctor fl. 1150)
Duo sunt autem ibi bona praecipua, videlicet cognitio veritatis, et perfectio charitatis.
406Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0234D (auctor fl. 1150)
Istae autem virtutes, etsi ibi inter se sint diversae, in usibus tamen fortassis nullae sunt differentiae.
407Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0235B (auctor fl. 1150)
Iter nostrae peregrinationis, fratres dilectissimi, in timore Dei et dilectione proximi proficiamus, ut in illa coelesti patria mereamur fieri haeredes Dei, cohaeredes autem Christi, praestante Domino nostro Iesu Christo, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
408Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0235C (auctor fl. 1150)
Siquidem illa clavis David quae claudit et nemo aperit, aperit et nemo claudit, profunda Dei et mysteria Scripturarum vobis aperire voluit, vobis, inquam, quibus datum est nosse mysterium regni Dei, caeteris autem in parabolis.
409Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236A (auctor fl. 1150)
Haec autem solennitas a Iuda Machabeo instituta est (II Macha. VIII) quantum ad veritatem historiae, quando eiectis idolis et eorum cultibus de templo Domini, divino cultui illud iterum mancipavit.
410Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236C (auctor fl. 1150)
Tribus autem modis ad perfectam cognitionem pervenimus, scilicet meditatione, exercitatione, eruditione.
411Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236C (auctor fl. 1150)
Est autem meditatio frequens cogitatio animi in dubiis ad investigationem veritatis.
412Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236C (auctor fl. 1150)
Eruditio autem est studiosa animi informatio, vel ad agendum quod oporteat, vel ad sciendum quod ignorat.
413Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236C (auctor fl. 1150)
Cognitio autem alia est sub homine, alia est de homine, alia vero supra hominem.
414Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0239D (auctor fl. 1150)
Est autem duplex perfectio charitatis, una in constantia diligendi, altera in intentione dilectionis.
415Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0242A (auctor fl. 1150)
Similiter et in aliis peccatoribus, quia cum dixerint, pax et securitas, tunc repentinus eis superveniet interitus (I Thess. V) . Ut autem exemplo vos doceam, quoniam martyres sponte ad tormenta venerunt, attendite invicti martyris nostri Victoris miram victoriam, flagellis caeditur, suspenditur eculeo, equorum rabie per mediam trahitur civitatem, et in mola pistorali toto confractus corpore, ad ultimum gladio consummatus est.
416Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0243A (auctor fl. 1150)
Dicitur autem poena martyrii magna tribulatio, non propter diuturnitatem temporis, quia multae aliae poenae tempore longiores sunt, sed dicitur magna, tum propter acerbitatem, quia in hac vita nulla poena acerbior est martyrio, tum propter effectum, quia nulla alia poena seculi huius tam efficax est ad peccatorum purgationem.
417Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0243D (auctor fl. 1150)
Fervor enim spiritus vinum illud est, de quo architriclinus in Evangelio dicit: Tu autem servasti vinum bonum usque adhuc (Ioan. II) . Dicitur autem charitas lavari vino, non ut macula charitatis diluatur, sed ut per fervorem spiritus sincerior et purior efficiatur.
418Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0245B (auctor fl. 1150)
Prius autem dicitur laverunt, postea dealbaverunt, quia sicut scriptum est: Tempora regnandi non possunt praevenire tempora patiendi.
419Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0247A (auctor fl. 1150)
Ideo autem aurora nativitati eius congruit, quia illa surgente quodammodo, et nox lucida, et dies videtur obscura.
420Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0247A (auctor fl. 1150)
Et solet plerunque per noctem mortalis vitae fragilitas designari, sicut scriptum est: Anima mea desideravit te in nocte (Psal. XLI) . Et per diem divinae gratiae illuminatio, teste Paulo, qui dicit: Nox praecessit, dies autem appropinquavit (Rom. XIII) . Nascente ergo Maria quasi aurora quaedam surrexit, quia et nox humanae fragilitatis in ea fuit lucida per gratiam, et dies divinae gratiae quodammodo obscuratus fuit per fragilem naturam.
421Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0247B (auctor fl. 1150)
Sicut autem luna lucet de nocte, ita et sol lucet de die.
422Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0247B (auctor fl. 1150)
Per diem autem quandoque claritas futurae vitae designatur, ut ibi: Quoniam melior dies una in atriis tuis super millia (Psal. LXXXIII) . Recte ergo electa ut sol esse dicitur beata virgo Maria, quia sicut sol claritate luminis et maioritate caeteris syderibus antefertur, sic in coelestis vitae gaudio illa sanctis omnibus iocunditate et gloria supraponitur.
423Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0247D (auctor fl. 1150)
Ut autem moraliter tria ista intelligamus, potest referri terminus soporis ad poenitentiam, principium operis ad activam, indicium sereni ad contemplativam.
424Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0248C (auctor fl. 1150)
Est autem principium operis in aurora exemplum vitae activae in Maria, idoneum valde huius rei exemplum.
425Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0254D (auctor fl. 1150)
Certe sicut idem dicit Salomon: Stellio nititur manibus, et moratur in domibus regum (Prov. XXX) . Est autem Stellio vermis, qui pennarum adminiculo non potest in altum extolli, sed tamen reptat pedibus in altum, ut in regum turribus faciat sibi mansionem.
426Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0256D (auctor fl. 1150)
Ut autem revertamur ad verbum quod praemisimus, tres paradisos voluptatis propter hominem factos sacrae Scripturae meminit diligentia.
427Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0257A (auctor fl. 1150)
Sunt autem tres paradisi quasi tres quidam horti delitiarum, in quibus divinae plantationis fructus crescunt, maturescunt, et colliguntur.
428Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0257C (auctor fl. 1150)
Inter virgulta autem paradisi illius nobilis quaedam virga exorta est, videlicet virgo Maria, ad quam fluvius spiritalium charismatum abundantius quam ad caetera derivavit, utpote quae fructum meliorem et sublimiorem caeteris erat productura, quo in terris homines, et in coelo spiritus angelici pascerentur.
429Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0259B (auctor fl. 1150)
Primum autem beneficium est, quod iugum antiquae captivitatis a nobis abstulit: secundum, quod iram divinae indignationis nobis remisit: tertium, quod notam humanae iniquitatis delevit.
430Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0260C (auctor fl. 1150)
His vero qui vitae huius cursu consummato vicerunt seculum, iam in re appositus, ut secundum repromissionem factam a Domino in coelesti paradiso sint haeredes quidem Dei, cohaeredes autem Christi, Christi, inquam, qui est fructus benedictus, fructus singulariter delitiosus, in quo sunt omnes delitiae sanctorum qui cum beata virgine Maria ad paradisum coeli assumpti sunt, cuius et nos participes faciat ipse Iesus Christus Dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
431Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0260D (auctor fl. 1150)
Huic autem negotio boves et aratra praecipue necessaria sunt, in quibus cum terram operatus fuerit exeat qui seminat seminare semen suum, ut tempore opportuno aliud referat fructum tricesimum, aliud sexagesimum, aliud centesimum (Matt. XIII) . Quod si iuxta veritatem evangelicam semen est verbum Dei, sator autem Christus, non incongrue terram corda hominum, dispensatores verbi Dei accipiemus, ut Augustinum et caeteros Ecclesiae doctores.
432Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0261B (auctor fl. 1150)
Sunt autem duo cornua quibus doctor Ecclesiae pugnare debet.
433Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0261D (auctor fl. 1150)
Sunt autem quatuor vincula sapientiae, quibus doctores Ecclesiae debent ligari, videlicet amor sanctitatis, zelus iusticiae, humilitas in prosperis, constantia in adversis.
434Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0263C (auctor fl. 1150)
Sunt autem terra aspera et inculta, peccatores sero ad poenitentiam vocati: terra delicata, sunt viri contemplativi: terra mediocris, sunt activi.
435Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0263D (auctor fl. 1150)
Haec autem multiplex ruminatio multa et subtilis est Scripturarum disquisitio.
436Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0264A (auctor fl. 1150)
Ex his autem studiis tam diversis, diversa imitatoribus suis studia Augustinus reliquit.
437Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0266C (auctor fl. 1150)
Aestate autem futurae vitae claritas accipienda est, sicut in Evangelio Dominus dicit de arboribus: Cum producunt ex se fructum, scitis quoniam prope est aestas, quae ideo aestati comparatur, quia ea adveniente, et moeroris nostri nubila transeunt, et vitae dies aeterni solis claritate fulgescunt.
438Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0267A (auctor fl. 1150)
Fructus autem olivae istius sunt opera activae et contemplativae, utpote aures Dei orationibus inclinare, secretis divinis interesse, puerum Iesum lacte pascere, et his similia.
439Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0269C (auctor fl. 1150)
In plateis autem umbra platani huius diffusa est, quoniam omnibus criminosis, et sub peccati onere gementibus, opem suae protectionis porrigit, omnibus, inquam, post lapsum redeuntibus et desiderantibus viam salutis.
440Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0272A (auctor fl. 1150)
Postmodum vero eadem flamma accinerati sunt, dum morte gloriosa vitae huius corruptibilis terminum, cum Christo cupientes vivere consecuti sunt: fervor autem charitatis, qui in sanctis martyribus eminuit, ratione similitudinis flammae comparatur.
441Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0272C (auctor fl. 1150)
Sanctos autem angelos stellas puriores recte dixerim, qui eo quod spiritalis naturae sint, subtilitate caeteris sanctis praeponuntur.
442Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0272D (auctor fl. 1150)
Propter eam autem similitudinem, quam cum Deo habent angeli sui, qui maiorem puritatem assecuti sunt, divinae contemplationi semper assistunt.
443Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0273B (auctor fl. 1150)
Recte autem sancta Ecclesia luna appellata est, quia sicut luna non nisi a sole lumen accipit, ita Ecclesia non nisi a Christo habere potest lumen virtutis.
444Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0274C (auctor fl. 1150)
Nox autem vita praesens, dies autem futura vita intelligitur.
445Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0275C (auctor fl. 1150)
Quoniam impediente superbia ad Christum respicere non potest, ut in ipso videat quam humilis, quam patiens, quam suavis, quam bonus est Dominus: ut sic ad suas infirmitates respiciens, deploret humiliter quod sibi intellexerit deesse, sicut beatus Iob fecisse legitur cum diceret: Auditu auris audivi te, nunc autem oculus meus videt te, idcirco ipse me reprehendo, et ago poenitentiam (Iob XLII) . Superbia igitur quoniam ad Deum non respicit, ut in lumine eius tenebras suas agnoscat, ideo inter omnia peccata difficilius ad poenitentiam inclinatur.
446Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0277D (auctor fl. 1150)
Quod enim animalium illorum corpora pennis tegi dicuntur, indicium est infirmitatis: quod autem reliquae iungebantur, signum est futurae glorificationis.
447Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0282A (auctor fl. 1150)
Haec autem naturae innovatio quae erit in corpore, si ad naturam corporum respicimus, secundum elementa huius mundi probatur attendenda.
448Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0283B (auctor fl. 1150)
Unde etiam et Dominus omnes virtutes animae, quibus Deo fruendum est, propter identitatem affectus sub uno cognitionis nomine comprehendit dicens: Est autem, inquit, vita aeterra, ut cognoscant te verum Deum, et quem misisti Iesum Christum (Ioan. XVII) O si quando illius scientiae veniat copia, cuius usus non ad investigationem, sed potius ad beatitudinem spectat: non enim illa scientia quaestiones involvit, non regulas proponit, non causas rerum naturalium, vel obscura manifesta facit, quia id solum ibi tenet scientia quod facit ad fruitionem iocundae illius beatitudinis Triplex perfectio scientiae ibi est, scilicet Creatoris, ut per creaturae dignitatem laudemus Dei sapientiam: restaurationis, ut per assumptae humanitatis opera laudemus Dei bonitatem: deitatis quoque perfecta erit ibi cognitio, ut in illa veneremur Dei maiestatem.
449Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0283C (auctor fl. 1150)
Esse vero a dextris Dei, est participem esse illius gloriae, sicut scriptum est: Tunc dicet rex illis qui a dextris eius erunt (Matth XXV) . Hoc autem erit commune omnibus eis qui ad coenam Regis aeterni vocati sunt.
450Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0284B (auctor fl. 1150)
Quibus autem vita ista amara est laborant patiendo, sicut laboraverunt sancti illi, qui fuerunt eculeo distenti, rigoribus algidi, carceribus squalidi, sanguine perfusi, plagis lividi, inedia macerati, ad ultimum morte consummati: et haec omnia ut ab hoc seculo citius exciperentur.
451Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0288B (auctor fl. 1150)
De hac societate Propheta dicit: Satiabor cum apparuerit gloria tua (Psal. XVI) . Et in Canticis: Comedite, amici, et inebriamini charissimi (Cant. V) . Laetantur etiam aeterna iocunditate, quae nullo dolore vel tristitia minui vel auferri possit, de qua Dominus in Evangelio dicit: Tristitia vestra vertetur in gaudium, et gaudium vestrum nemo tollet a vobis (Ioan. XVI) . Erit autem voluptas in dulcedine mentis, satietas in visione Dei, iocunditas in plenitudine divini amoris.
452Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0292B (auctor fl. 1150)
Cui recte dicitur: Hic homo labiis me honorat, cor autem eius longe est a me (Matth. XV) . Et alibi: Et cor eius non erat rectum cum eo, nec fideles habiti sunt in testamento eius (Psal. LXXVII) . Nolite ergo errare, fratres, Deus non irridetur, sicut scriptum est: Scrutans corda et renes Deus (Ier. XVII) . Loqui enim aliud in corde, et aliud ore promere, falsitatis est, tantum Deo loqui devotionis est, idem vero loqui corde quod ore, veritatis est.
453Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0293D (auctor fl. 1150)
Huiusmodi autem delectatio si sit absque consensu et cito pertransierit est venialis: si autem diutius immoremur, fit procul dubio mortalis.
454Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211; (auctor fl. 1150)
Non satis autem habuisti pro magno singularique de proximo bene merendi studio, hunc authorem ex densissima caligine simpliciter mihi excudendum tradidisse, verum etiam, ne forte ab eo imprimendo cum authoris obscuritate, tum et exemplaris difficultate quae ex characterum exilitate scripturaeque ratione, ut quae infinitis breviaturis intricatisque litteris ceu Gordius quidam nodus constabat, colligebatur, absterreri posse viderer, pecuniam mihi, quo promptius in ipso cum castigando, tum imprimendo operam sumerem, praesto futurum praetulisti.
455Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211; (auctor fl. 1150)
Duabus autem potissimum de causis id faciendum cogitavi.
456Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211; (auctor fl. 1150)
Quantus autem librorum, et praesertim sacrorum, helluo existas, si hic depraedicare magna verborum pompa perrexero valde metuo ne in adulationis speciem incurram.
457Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1381C (auctor fl.1125)
Contigit autem eumdem canonicum infra scriptum terminum ingredi viam universae carnis.
458Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1382B (auctor fl.1125)
Illud autem pro certo habeatis, quod in extremo mortis articulo praedictam pecuniam se gratis absque omni augmento antedicto Richardo coram tribus honestae existimationis sacerdotibus confessus est ad tempus commisisse.
459Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1382D (auctor fl.1125)
Sciatis autem ita se habere negotium pro quo mittitur, ut idem asseret, unde serenitati vestrae multas porrigimus preces, ut pio negotio piam porrigatis manum, et ut sua pauperibus debita solvantur impedendatis et consilium et opem.
460Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0506D (auctor 969-988)
Eo autem venite aut sententiam damnationis eadem die, quo animo vultis, vestris confautoribus exspectate.
461Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508A (auctor 969-988)
Noveritis autem nos vestrae saluti ac fidelitati et semper velle prospicere, et semper velle obtemperare, divino respectu ante praelato.
462Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0509A (auctor 969-988)
» In votis hoc habemus, brachia peccatorum conterantur, confirmet autem id Deus.
463Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0511A (auctor 969-988)
Disputabitur autem de his in adventu vestro, et si ita visum fuerit, amplius postmodum privatim et in commune deliberabitur.
464Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513D (auctor 969-988)
Itaque iustas et honestas petitiones fratris mei clementer audietis, cum pro sui merito, tum pro vestra benevolentia in me: iniustas autem, et quas tyrannus irrationabiliter extorsit, in destructionem ecclesiarum Domini, ac in dedecus vestri generis, prudenti consilio deviabitis.
465Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0515C (auctor 969-988)
Permovemur autem aliquantulum quod tam sero quae circa vos essent nobis significastis, et maxime super causa fratris ac nepotis nostri.
466Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0515D (auctor 969-988)
Porro autem, si de nostra praesentia curatis, eos mittite quorum fidei nos credere audeamus, quousque duces itineris cum securitate habere possimus.
467Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0518A (auctor 969-988)
Ad praesens autem rescribite tantum quod deest nobis in primo volumine secundae editionis Boetii in libro Peri hermenias, hoc est ab eo loco ubi scriptum est.
468Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0519C (auctor 969-988)
Consideratis namque huius episcopii quibusdam antiquissimis locis, olim dum misericordia et veritas obviarent sibi, dum se iustitia et pax osculatae sint, dum veritas de terra oriretur, et iustitia de coelo prospiceret (Psal. LXXXIV, 11, 12) : olim, inquam, sub religione fundatis, tunc quidem prosperantibus et felici fortuna sese agentibus, Dominus dabat benignitatem, et terra nostra dabat fructum suum (Ibid., 13) : modo autem prorsus neglectis, aliquibus solam nominis famam praetendentibus, aliquibus sic ad solum dirutis ut nec fama supersit nominis, quibusdam dum emendari debuerunt in melius, ad deteriora perventis; eorum aliquem cuius incepti artificio reformare prius attentem, multae ambiguitatis naufragio pendulus haereo, et dubiis anfractibus intricatum, et vix se explicantem animum gero.
469Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0520C (auctor 969-988)
Nuper autem beatae memoriae D. Heriveus, huius sedis pastor et rector fidelissimus, magno religionis affectu hunc diligens locum, sub titulo iam vice altera dilapsorum restituit et ordinavit canonicorum.
470Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0521D (auctor 969-988)
Talia siquidem vota, quamvis ex difficultate titubent, magis autem ex desidia si omittantur nocent; quia quanto ardua et altiora quis aggreditur, tanto maioris praeconio laudis si efficiendo superet, dignus attollitur.
471Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0522A (auctor 969-988)
His relationibus acceptis episcopus (animo enim cupienti nihil satis festinatur) actutum sancti Remigii monasterium expetit; abbatem qui tunc praeerat, virum honestum, Rodulfum nomine, supra sua intentione multiplicibus, et ad persuadendum dulcibus evocatum moratur sermonibus, omnemque rem sui consilii secreto aperit, omnes difficultatis [al., difficultates] aditus sapientissimae rationis suae lima eradit, abiurandi limites excludit, nihilque dispendii loco sancti Remigii devenire, sed commutatis rebus, quae inter eos complacitis pactionibus cederent, opportunius repromittit esse; tanta videri negotia sua, utpote multis episcopiis, et rerum plenitudine, et dignitate nominis praestantia: hunc autem loculum modicum cum modico communicatum, opus habere vicinitate communium, et laboriosa vivacitate virium, sese bene et prudenter agere, si unde divinae servitutis honor cresceret, prompto et fideli animo ordinare et constituere satageret; seipsum autem qui haec expetere videbatur sibi unanimiorem efficeret.
472Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0523B (auctor 969-988)
Si diminutionis damnum plangitis, ea quae nobis in recompensatione concambii ad praesens transcribit, non satis provide attenditis: Si autem favores ex iudicio populi assumitis, cavendum ne arundo vento agitata (Matth. XI, 7) esse velitis. Quod autem votum mulieris manere debere asseritis, maiori credo misericordia stabit subnixum quod in usus cedet pauperum et egenorum, sicut scriptum est: Dispersit, dedit pauperibus: iustitia eius manet in saeculum saeculi (Psal. CXI, 8) . Cum ergo abundemus et superabundemus, cavendum nobis est, ne sub specie pietatis et quasi defendendae rectitudinis arguamur sceleris, avaritiae et cupiditatis.
473Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524A (auctor 969-988)
Quibus inspectis: Et haec, inquit, pro se satis, sed non multa sunt; ampliare autem illa potest, cuius omnia sunt.
474Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524A (auctor 969-988)
Crastino autem facto, hora diei quasi prima, iam episcopus monachos suos in proximo adesse sciebat (puer quippe in specula positus, id prae oculis facile habens, certissime nuntiabat), in secretario clericos omnes coadunari facit, et praesente forti custodia sui, circumsedentibus omnibus sic orsus ab alto est: Multa est nimis malitia saeculi huius et vere natura hominum ab adolescentia sua semper proclivis est in malum (Gen. VI, 5) ; quae ad similitudinem navis positae in medio fluctuum, nisi sedulo in anteriora expungatur, iugiter vadit retrorsum.
475Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0525D (auctor 969-988)
De patrimonio autem meo, quod in partem mihi cedit, si fratrem meum Godefridum super hoc sancto negotio, Christi adminiculante gratia, persuadendo evincere potuero, quidquid in Metensi episcopio habeo, in villis videlicet Bretenaco, Rothila, Madrengias ad mansos viginti octo.
476Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0526B (auctor 969-988)
Ab incarnatione autem Domini nongentesimus septuagesimus primus perlimitabatur annus quando haec facta sunt, indictione quinta decima, epacta vicesima secunda, concurrente sexto quinquagesimo secundo decem novennali cyclo, lunari nono decimo.
477Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 6, 16; 2 (opus 1158-1170)
Factum est autem, ut sanctus Willibaldus et quidam ex sociis inmenso desiderio accenderentur, quatenus Ierosolimam irent et loca, in quibus deus homo conversatus est, viderent.
478Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 8, 21; 2 (opus 1158-1170)
Peractis autem omnibus, que tunc in regia curia tractanda erant, sanctus archiepiscopus valefaciens regi in Turingiam transivit et ibi sancto Wunebaldo habitum monastice religionis tribuit et ad sacerdotii gradum omnibus, qui noverant eum, in laudem eius acclamantibus promovit.
479Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 9, 23; 2 (opus 1158-1170)
Videns autem archiepiscopus, quod beatus Wunebaldus in omni iustitia et sanctitate proficeret, septem ei ecclesias in Turingia, sicut soror eius sancta Walpurga in scriptis suis commemorat, regendas commisit.
480Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 10, 27; 4 (opus 1158-1170)
Dedit autem ei dominus tantam gratiam in conspectu paganorum, qui tunc Ierosolimam inhabitabant, ut, quocumque pergere vellet, eorum conductu cum pace iret et rediret.
481Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 14, 41; 2 (opus 1158-1170)
Fuerunt autem illis temporibus in regno Pipini regis duo principes scilicet Odilo dux et Swikerus comes, qui uterque ad sanctum Bonifatium venientes orationibus eius se conmendaverunt et predia sua cum mancipiis ad serviendum deo viventi devotissime ei obtulerunt.
482Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 15, 44; 1 (opus 1158-1170)
Cepit autem sanctus presul Eistetensem solitudinem excolere, nemus succidere succissum eradicare et super rippam fluminis, quod Altmulie vocatur, monasterium fabricare et regularis vite rationabilisque obsequii clericos illuc congregare et incircumcisis corde verbum vite ewangelizare et in omni pontificatus officio fidem dispensatorem et bonum servum dei se ostendere.
483Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 18, 51; 1 (opus 1158-1170)
Erat autem in eodem loco parvula planities instar agri modici, quem quidam incolarum suo iuri vendicabat et, sicut iniqui solent persecutionem iustis inferre, viro dei, ut de loco recederet, vim faciebat.
484Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 20, 57; 1 (opus 1158-1170)
Cum autem venerabilis abbas et confessor Christi videret fines prediorum suorum dilatari et in omni ornamento et divitiis secularibus res ecclesie augeri, veritus extollentiam oculorum ex superfluitate divitiarum generari partem ecclesiasticarum rerum in usus pauperum distribuit et quedam ex ipsis prediis ecclesie cellis adiacentibus adhuc in mendicitate larga manu tradidit.
485Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 20, 59; 4 (opus 1158-1170)
Tradidit autem Elwangensi celle, que tunc temporis pauper et modica in divitiis erat, quedam predia satis bona et famosa, quorum unum Katzwang vocatur et alterum nomen habet Guntzenhausen . Similiter etiam eodem tempore villam, que Altheim vocatur, Sole confessori hilaris dator contradidit et in defectum rerum necessariarum pro posse suo largum auxiliatorem omnibus opem suum querentibus semper se exhibuit.
486Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 22, 65; 3 (opus 1158-1170)
Flebant autem omnes, qui tunc aderant, quod tanti patris corporali presentia orbati essent, gaudebant vero, quod ad celestem iudicem tam deo placitum intercessorem premississent.
487Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 33, 101; 1 (opus 1158-1170)
Defuncta autem sancta Walpurga et iuxta sanctum Wunebaldum sepulta, fratre quoque eius sancto Willibaldo episcopo mortuo, qua auctoritate vel qua necessitate monasticus ordo exclusus fuerit et canonicorum secularium ordo in eandem cellam subintroierit, certum non habemus, presertim cum nec privilegia nec viva testimonia propter antiquitatem temporum inde inveniamus.
488Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 39, 115; 1 (opus 1158-1170)
Factum est autem, ut substituendo alio episcopo grave scisma in Eistetensi ecclesia oriretur - ita, ut quidam eorum reprobato preposito quendam Burchardum ei preponerent.
489Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 40, 119; 1 (opus 1158-1170)
Fuerunt autem eodem tempore quidam fratres, qui zelo dei inducti vicem sancti Wunebaldi dolerent et contemptum Eugenii pape animadverterent et se murum pro domo domini contradicendo his, que ab episcopo Burchardo irrationabiliter fiebant, obponerent.
490Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 42, 124; 1 (opus 1158-1170)
Hoc est autem exemplar illarum literarum, quas Eugenius papa Babbergensi episcopo misit per Ilsungum.
491Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 44, 127; 2 (opus 1158-1170)
Nunc autem, quod sine gravi merore non dicimus, quoniam eo his temporalibus rebus adempto et ad eternitatem domino auctore vocato nondum fuerant regulares fratres iuxta propositum eius adducti, Mogontinus archiepiscopus et Eistetensis episcopus clericos seculares ausu temerario reduxerunt.
492Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 45, 130; 2 (opus 1158-1170)
Ceteri vero, quos post institutionem eiusdem episcopi constat illuc fuisse intrusos, sine cuiusquam beneficii perceptione velud invasores exinde propellantur. Si autem vobis super hoc obedire contempserint, in personas eorum excommunicationis, in locum vero auctoritate nostra interdicti sententiam promulgate .
493Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 48, 136; 1 (opus 1158-1170)
Fuit autem ille abbas a multo tempore notus omnibus, quia in maiori choro Babbergensis ecclesie nutritus et canonicus et in claustrali administratione probatus magnam in conspectu omnium Babbergensium gratiam invenerat et pro divina reconpensatione secularibus pompis et divitiis abrenuntians in cella domine Pauline monachum se fecerat, ubi postea requisitus et communi supplicatione Babbergensium extractus unanimi conprovincialium abbatum electione in Michelveltdensem abbatiam tempore necessitatis translatus est.
494Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 53, 146; 1 (opus 1158-1170)
Fuit autem istud exemplar literarum illarum, quas Babbergensis episcopus per Adelbertum abbatem misit ad dominum papam Eugenium.
495Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 58, 155; 2 (opus 1158-1170)
Domino autem abbate secus agente circa negotia sibi iniuncta a Cisterciensium capitulo ego vestram iussionem reveritus et ab ipso abbate Eberatensi aliisque bonis et religiosis in id ipsum commonitus die et loco Heidinheim clericis prefixo in presentia eius, qui nunc est, domini Burchardi videlicet Eistetensis episcopi ipsos inde removi et hunc latorem presentium ab episcopo Eistetensi simulque clero ipsius expetitum de monasterio quodam locuplete episcopatus nostri translatum religiosorum plurimorum consilio, qui presentes aderant, in abbatem loco iam sepe prenominato concessi - eo, quod ipse pro loco et pro tempore in hoc loco maxime videretur idoneus secundum gratiam sibi concessam a domino in omni ordine prius canonico, deinde monastico. Sic ergo in caminum paupertatis proiectum et positum in signum, cui oportet, ut a multis contradicatur, iterum atque iterum vestre pietati commendo suppliciter deprecans, ut et fratrem et locum sanctissimum, in quo vere conplacitum est deo habitare in eo, paternitatis vestre privilegiis communire dignemini, quatinus et deus honoretur et nominis vestri memoria in sempiternum ibi non deleatur.
496Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 61, 161; 1 (opus 1158-1170)
Fuit autem istud exemplar privilegii et literarum, quas Eugenius papa remisit.
497Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 66, 167; 1 (opus 1158-1170)
Prohibemus autem, ut intra septa monasterii ipsius nulla secularis persona placitari vel habitationem habere presumat, ne in servorum dei secessibus popularibus occasio prebeatur conventibus.
498Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 67, 169; 2 (opus 1158-1170)
Cunctis autem eidem loco iusta servantibus sit pax domini Iesu Christi, quatinus et hic fructum bone actionis percipiant et aput districtum iudicem premia eterne pacis inveniant.
499Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 82, 192; 1 (opus 1158-1170)
Videntes autem Heidinheimenses canonici, qui exclusi fuerant, quod abbas privilegium reformationis reportasset, magis ac magis in iram et indignationem conversi sunt et per se et parentes suos omnes, quoscumque poterant, ad odium abbatis concitaverunt.
500Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 84, 200; 3 (opus 1158-1170)
Fuit autem idem Heidinheimensis populi sacerdos et parochianus eratque nomen eius Cunradus, qui propter benivolentie sue magnitudinem omnibus vicinis suis carus fuit et acceptissimus.