'bello' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 13893 hits      Show next 500

1Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550A (auctor c.945–1004)
Factoque maximo bello contra Vuitigis, ingressus est urbem Romam 4. Idus Decembr.
2Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0569C (auctor c.945–1004)
Ex Francis vero mille tantum et quinquaginta in eodem bello fuerunt mortui: ex quibus ideo plures non interierunt, quia anno praemisso idem Dux Eudo in benedictionem tres spongias a praedicto Pontifice acceperat, ex quibus in hora, qua bellum commissum est, quicunque ad sumendum modicam nactus est particulam, nec vulneratus, nec mortuus est.
3Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0570B (auctor c.945–1004)
Illis interea diebus biennio Constantinopolis est a Sarracenis obsessa, sed DEO eis contrario, maxima illic parte eorum fame ac bello interempta Leone Principe annuente, confusi recesserunt.
4Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0509A (auctor c.945–1004)
Qui cum saepius bello lacessiti, se et suos defensarent fortiter; illi vero ignaviae operam dantes, quasi proletarii ad solam voluptatem domi residerent, fisi de invicta fortitudine stipendiariorum militum quos sibi conduxerant, ipsos miseros indigenas domo patriaque pellere deliberant, pactumque est: et exclusis Britonibus statuunt inter se dividere victores alienigenae insulam, bonis omnibus fecundissimam; indignum iudicantes eam ignavorum dominio detineri, quae ad defensionem suam idoneis posset praebere sufficientem alimoniam et optimis viris.
5Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0511A (auctor c.945–1004)
Nam ad eum fama pervenerat quod idem rex gloriosus, videlicet Eadmundus, florenti aetate et robustis viribus, bello per omnia esset strenuus: et idcirco festinabat passim neci tradere quos circumcirca poterat reperire, ne stipatus militum agmine ad defensionem suorum posset rex sibi resistere, qui morabatur eo tempore ab urbe longius in villa, quae lingua eorum Hagislidun dicitur (aqua et silva vicina eodem nomine vocatur); existimans impiissimus, ut se rei veritas habebat, quia quantos suus funestus satelles praeoccuparet ad interitum perducere, tantos, si dimicandus esset, regius occursus in exercitu contraheret minus.
6Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0479A (auctor 1000)
Hostibus quippe fides pacti datur, nec violatur, id est, si bello fides valet, quanto magis in suis servanda est?
7Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, (auctor fl. 923)
De bello Parisiaco
8Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0732C (auctor fl. 923)
Torvaque plebs quae iam cecini tentoria turri Texta tulit silvis flenti, caesisque iuvencis, Quis noctem quidam bello quidamque sopore Praeteriere, quibus circumtrivere meatus, Pennivolas acies vibrari felle madentes, Militibus noctu eximiam cernentibus arcem.
9Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0737A (auctor fl. 923)
Dumque volunt, cives nequeunt succurrere turri Atque viris bello deferre iuvamen anhelis, Quos valide numero bellantes sub duodeno Rumfea vel formido Danum non terruit umquam.
10Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0737C (auctor fl. 923)
Robora congeminant gemitus oppressa sub igni, Plus bello dominante rogo.
11Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0738C (auctor fl. 923)
Nemo meis super hoc dictis insurgere bello Decertet; siquidem nemo nil verius ullus Expediet, quoniam propriis obtutibus hausi; Sic etiam nobis retulit, qui interfuit ipse Atque natando truces gladios evadere quivit.
12Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740B (auctor fl. 923)
Heu, liquerat illum Dextra manus bello quondam, cuius loca cinxit Ferrea, pene vigore nichil infirmior ipsa!
13Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740C (auctor fl. 923)
More suo functus bello versus stetit heros, Exiliere viri domino suffragia dantes, Nobilibusque stupent eius super artibus omnes.
14Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0745A (auctor fl. 923)
Defecere fatigati bello quoque dextri.
15Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747A (auctor fl. 923)
Nomina, tunc ensem quorum perpessa fuisti, Nec vocitare prius, pigra o Burgundia bello, Nustria praecluibus thalamum nisi comeret altis Iam tibi consilio facilis, verum modo iam scis ( An. 887.) Inde revertentes prato sua castra reponunt. Iam dicto, templum Sancti velut ante colentes.
16Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298A
Item: Quicunque clericus in bello aut in rixa mortalium et gentium ludis mortuus fuerit, neque oblatione, neque oratione postuletur pro eo, sed in manus incidat iudicis; sepultura tamen non privetur.
17Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0023C (auctor fl. 1150)
quia divino oraculo sic praeordinatum fuerat, ut ille exercitus vinceret cuius dux in bello primo occumberet.
18Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0024B (auctor fl. 1150)
Nam per eos qui a bello domini separentur eo quod uxores ducant, significantur luxuriae dediti, quae etiam sapientes infatuat, fortes prosternit, erectos incurvat, sublimes deiicit.
19Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0025B (auctor fl. 1150)
Per tertium genus hominum qui a bello domi separantur, eo quod domos aedificent, significantur curiosi, plusquam oportet curis exterioribus intenti, quales sunt homines huius seculi, qui faciunt in mari viam, circumeunt terras, faciunt divitias et non in iudicio, terminum copulant ad terminum, tanquam ipsi soli habitaturi sint super terram (Isa. V) . Sed quid nobis de his qui foris sunt iudicare, qui hoc curiositatis malum in nobismetipsis invenimus, et tanto periculosius quo amplius aliorum facta vel dicta magis quam nostra discutimus.
20Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0078B (auctor fl. 1150)
Ridiculum plane est si in ea aliquid tibi vendicare praesumas, sicut ridiculosum est si mulier, quae domi columba iulat, velit spolia cum milite dividere qui in bello fortiter expugnavit adversarium suum.
21Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0122C (auctor fl. 1150)
Super timentes eum, et in eis qui sperant super misericordia eius (Psal. CXLVI) . Postremo, tu qui militas in castris Israel et fortis es in bello Domini, quaero ego a te a qua parte custodis tabernaculum Domini; utrum ad orientem, an ad meridiem, an ad aquilonem, an ad occidentem?
22Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0197C (auctor fl. 1150)
Certe si exisset edictum a Caesare Augusto ad principes et tyrannos, ad quosque terrigenas, et filios hominum, ut se praesentiae suae praesentarent, urgerent, festinarent, concurrerent omnes regio edicto parituri, ubi forte laboribus essent periclitandi, vel morituri in bello, vel pro crimine laesae maiestatis, rei familiaris vel honoris discrimen essent perpessuri.
23Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0294A (auctor fl. 1150)
Si enim David cum caeteris contra hostes in bello dimicasset, non in amorem Bersabeae per incendium libidinis exarsisset (II Reg. XI) . Et si senes Babylonis visum a vanitate cohibuissent, non specie Susannae deceptos concupiscentia cor eorum subvertisset (Dan. XIII) . Quoniam ergo hostis ille humani generis suggestione sive tentatione iniqua animas multorum suo subiicit imperio, recte de eo propheta dicit: Fecit divitias et non in iudicio.
24Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0741B
XXIX. Alio itidem in tempore, omnium illius aetatis in populo fortissimus virorum, sanctum percontatus est virum, qua morte esset praeveniendus: cui Sanctus: « Nec in bello, ait, nec in mari morieris, comes tui itineris, a quo non suspicaris causa erit tuae mortis.
25Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742C
In quo bello, ut multi norunt populi, Domnalius Aidi filius victor sublimatus est; et in eodem, secundum sancti vaticinium viri, fonticulo quidam de parentela interfectus homo.
26Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742D
Alius mihi Adomnano, Christi miles, Finanus nomine, qui vitam multis anachoreticam annis iuxta Roboreti monasterium Campi irreprehensibiliter ducebat, de eodem bello se praesente commisso aliqua enarrans, protestatus est in supra dicto fonte truncum cadaverinum vidisse, eademque die ad monasterium sancti Congeli quod Scotice dicitur Cambas, commisso reversum bello, quia inde prius venerat; ibi denique duos sancti Congelli senes monachos reperisse, quibus cum de bello coram se acto, et de fonticulo humano cruore corrupto aliquanta enarraret, illi consequenter: « Verus est propheta Columbanus, aiunt, qui haec omnia quae hodie de bello et fonticulo expleta enarras, ante multos annos futura nobis audientibus coram sancto Congello iuxta Coethirni sedens munitionem praenuntiaverat.
27Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 100 (auctor 1068-1081)
46. Henricus imperator Ungros, Boemos, Sorabos et Sclavos gravi bello percussit, Danos cum exercitu invadit.
28Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 152 (auctor 1068-1081)
73. Sueones et Dani Saxones quosdam bello vincunt.
29Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0462C (auctor 1068-1081)
Qui eam sorte dividentes, cum multi ex eis in bello cecidissent, et pro raritate eorum tota ab leis occupari non potuit, partem illius, eam maxime quae respicit orientem, colonis tradebant singulis, pro sua sorte sub tributo exercendam; caetera vero loca ipsi possederunt.
30Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0465A (auctor 1068-1081)
([7.] Cap. 6.) Qualiter autem gens dura Saxonum pervenerit ad cognitionem divini nominis, aut quibus praedicatoribus ad christianae religionis normam pertigerit, explicare locus quaerit, si prius de bello Karoli, quod cum Saxonibus longo tempore profligatum est, mentionem facimus et belli causas simul connectimus.
31Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0472A (auctor 1068-1081)
Et credi potest tanto tempore Bremensem episcopatum cessasse, quemadmodum et alios propter novellam gentis Saxonum conversionem, qui nondum se episcopali ditione regi patiebantur: maxime cum, nullis fere annis a bello vacantibus, tandem Saxones ita profligati legantur, ut ex hiis qui incolunt utrasque ripas Albis fluminis 10 milia hominum cum mulieribus et parvulis in Franciam translati sint .
32Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0489A (auctor 1068-1081)
Nordmanni plagam, quam in Frisia receperunt, in totum imperium ulturi, cum regibus Sigafrido et Gotafrido per Rhenum et Mosam et Scaldam fluvios Galliam invadentes, miserabili caede Christianos obtruncarunt, ipsumque regem Karolum bello petentes, ludibrio nostros habuerunt.
33Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0502B (auctor 1068-1081)
Deinde postquam omnia ferme regna, quae post mortem Karoli defecerant, suo imperio subiugaret, in Danos arma corripuit, quos antea pater eius bello compressit.
34Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0504A (auctor 1068-1081)
Quos pater eius uno grandi bello domuerat, ipse tanta virtute deinceps constrinxit, ut tributum et Christianitatem pro vita simul et patria libenter offerrent victori, baptizatusque est totus gentilium populus.
35Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0511A (auctor 1068-1081)
De cuius freti natura breviter in gestis Karoli meminit Einhardus, cum de bello diceret Sclavanico.. « Sinus, ait, quidam ab occidentali occeano versus orientem porrigitur, longitudinis quidem incompertae, latitudinis vero, quae nusquam centum milia passuum excedat, cum in multis locis contractior inveniatur.
36Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0519B (auctor 1068-1081)
In quo miserabili et plus quam civili bello victa est pars Haroldi.
37Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0528B (auctor 1068-1081)
Hoc factum est inter Sconiam et Seland, ubi solent reges navali bello confligere.
38Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0543A (auctor 1068-1081)
Alii dicunt eum in bello peremptum, quidam vero in medio populi circo ad ludibrium magis expositum.
39Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0546A (auctor 1068-1081)
Nam eo tempore virtute Chnut regis et Bernardi ducis pax firma trans Albiam fuit, cum et caesar bello Winulos domuerit.
40Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0581B (auctor 1068-1081)
([33.] Cap. 149.) Quid loquar de barbaris Ungrorum sive Danorum, item Sclavorum aut certe Nortmannorum gentibus, quas imperator saepius consilio domuerat quam bello?
41Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0598B (auctor 1068-1081)
([15.] Cap. 170.] In Sueonia per idem tempus Christianissimus rex Stinkel defunctus est, post quem certantibus de regno duobus Hericis, omnes Suedorum potentes feruntur occubuisse in bello.
42Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, IIII; 4 (auctor -1081)
Qui eam sorte dividentes, cum multi ex eis in bello cecidissent, et pro raritate eorum tota ab eis occupari non potuit, partem illius, eam maxime, quae respicit orientem, colonis tradebant singulis pro sua sorte sub tributo exercendam; cetera vero loca ipsi possederunt.
43Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XIIII; 5 (auctor -1081)
Maxime cum nullis fere annis a bello vacantibus tandem Saxones ita profligati legantur, ut ex his, qui utrasque ripas Albis fluminis incolunt, X milia hominum cum mulieribus et parvulis in Franciam translati sunt.
44Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VIII; 1 (auctor -1081)
Qualiter autem gens dura Saxonum pervenerit ad cognitionem divini nominis aut quibus predicatoribus ad christianae religionis normam pertinxerit, explicare locus quaerit, si prius de bello Karoli, quod cum Saxonibus longo tempore profligatum est, mentionem facimus et belli causas simul connectimus.
45Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XX; 10 (auctor -1081)
Nortmanni plagam, quam in Fresia receperunt, in totum imperium ulturi cum regibus Sigafrido et Gotafrido per Rhenum et Mosam et Scaldam fluvios Galliam invadentes miserabili cede christianos obtruncarunt, ipsumque regem Karolum bello petentes ludibrio nostros habuerunt.
46Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, III; 2 (auctor -1081)
Deinde postquam omnia ferme regna, quae post mortem Karoli defecerant, suo imperio subiugaret, in Danos arma corripuit, quos antea pater eius bello compressit.
47Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, V; 2 (auctor -1081)
Quos pater eius uno grandi bello domuerat, ipse tanta virtute deinceps constrinxit, ut tributum et christianitatem pro vita simul et patria libenter offerrent victori, baptizatusque est totus gentilium populus, ecclesiae in Sclavania tunc primum constructae.
48Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XVIII; 10 (auctor -1081)
De cuius freti natura breviter in Gestis Karoli meminit Einhardus, cum de bello diceret Sclavanico.
49Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVII; 6 (auctor -1081)
In quo miserabili et plus quam civili bello victa est pars Haroldi.
50Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XL; 3 (auctor -1081)
Hoc factum est inter Sconiam et Seland, ubi solent reges navali bello confligere.
51Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXI; 8 (auctor -1081)
Alii dicunt eum in bello peremptum, quidam vero in medio populi circo ad ludibrium magis expositum.
52Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVI; 2 (auctor -1081)
Nam eo tempore virtute Chnud regis et Bernardi ducis pax firma trans Albiam fuit, cum et cesar bello Winulos domuerit.
53Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXII; 1 (auctor -1081)
Quid loquar de barbaris Ungrorum sive Danorum, item Sclavorum aut certe Nortmannorum gentibus, quas imperator sepius consilio domuerat quam bello, monitu et opera nostri pontificis nobile discens exemplum, Parcere subiectis et debellare superbos?
54Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LIII; 2 (auctor -1081)
Post quem certantibus de regno duobus Hericis omnes Suedorum potentes occubuisse feruntur in bello.
55Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p2; 9 (auctor fl. 1059)
Faveto nostris Dominis In pace, et bello Venetis, Ut rebus sibi redditis Te laudent totis animis.
56Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593D (auctor 1145-1221)
De bello autem, si mens in constantiae virtute persistit, victoria provenit, et victoria ad coronam provehitur, quam nisi qui legitime certaverit non meretur.
57Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0710A (auctor 1145-1221)
Martius enim mensis a Marte, hoc est a bello nomen habet.
58Adamus Scotus, Sermones, 198, 0112A (auctor c.1140–1212)
- 12. Tertium est in protectione nostrae infirmitatis in bello.
59Adamus Scotus, Sermones, 198, 0117A (auctor c.1140–1212)
Iam ipso curante convaluistis de infirmitate; et, eo roborante, fortes facti estis in bello (Hebr. II, 34) . Sed bellum istud, in quo tam viriliter, nunc quidem contra carnem, nunc autem contra mundum, nunc vero contra occultum adversarium vestrum, qui nunquam saevire cessat, sed sine intermissione circuit, quaerens quem devoret, dimicatis; quis vestrum vel uno momento sustineret, nisi ipsum protectorem haberet?
60Adamus Scotus, Sermones, 198, 0173C (auctor c.1140–1212)
Bello me tentationis fatigans, quiete me rursum pacis consolans.
61Adamus Scotus, Sermones, 198, 0179D (auctor c.1140–1212)
Iuxta quod Apostolus dicit de sanctis: Qui per fidem vicerunt regna, quia convaluerunt de infirmitate, fortes facti sunt in bello (Hebr. XI, 34) . Dicturus siquidem, fortes facti sunt in bello; praemisit, convaluerunt de infirmitate.
62Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0099A (auctor 1010-1026)
Ibi primum de bello inter Italicos et Theutonicos habito audivit; et, quod sapientis est, aequanimiter tulit: sciens nec coelum semper posse serenari, nec res humanas sine intermissione prosperari.
63Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0025C
Chilpericus iste ineptus movit exercitum contra Carolum Martellum, qui tunc iuvenis erat in Austrasios maior domus et dux cum Clotario rege; et victus est in bello Chilpericus, et victor extitit Carolus Martellus.
64Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0034B
Et sequenti anno ( an. 852) Lanbertus comes Nannetensium a Gauzberto Cenomannensium comite in bello occiditur.
65Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0045A
Mortuo fratre eius Willelmo ( an. 962), Rannulfus bello extinctus est ab Arnaldo filio Willelmi Sectoris-ferri, qui pro patre suo in principatum Engolismae successit et Richardum Insipientem expulit ( an. 975). Captoque in conflictu Gauzberto, fratre Eliae comitis, suasus est a Willelmo duce, quo praeberet inimicum sibi.
66Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0051B
Ipso tempore dum obsessum esset Widonis vicecomitis Procia castrum a duce supradicto cum valida manu, Wido obsessores bello appetit, et de eis magnam stragem dedit victor ( circa an. 1000), obsidionemque disrumpit.
67Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0053A
Nec mora, reverso Bosone commissoque praelio, Boso victor castrum destruxit, multusque sanguis in eo bello effusus est, et Wido vulneratus fuga lapsus est.
68Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0057B
Unde cum obsideret Rocameltim comes Boso vicinum Sancto Carrofo, cum multitudine fortium contra eum aciem struxit, et, commisso bello, dux victor extitit; et, repetita obsidione, vi castrum cepit.
69Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0057D
Pro quibus gravior luctus extitit, quam antea pro in bello prostratis fuerat.
70Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0065A
At christiani quantotius corpus et sanguinem Dei a sacerdotibus accipientes communicaverunt, et praeparantes se ad mortem, bello invaserunt Sarracenos, et victoria potiti sunt, omnesque aut morte aut captivitate cum navibus et multis spoliis eorum retinuerunt, et captivos aut vendiderunt aut servire fecerunt, et Sancto Marciali Lemovicae viginti Mauros corpore enormes transmiserunt dono muneris.
71Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0124A
Qua de re, quia semper obediebat iussis episcoporum, semper in omni bello mirabilis Deus illi concedere dignabatur victoriam plenam.
72Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0054B (auctor -875)
Artaxerxes, qui et Ochus annis sex et viginti qui discedere ab armis, et quiescere in pace universam Graeciam per legatos praecepit, denuntians contradictorem pacis bello impetendum.
73Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0054C (auctor -875)
Qui cum sibi adversus duos potentissimos Persarum regis praefectos, Farnabuzum et Tisipharnem, pugnandum videret, proviso ad tempus consilio, ut pondus geminae congressionis eluderet, unum denuntiato bello appetit, alterum pacta pace suspendit.
74Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0055A (auctor -875)
Arcades iuncto sibi Thebanorum auxilio, amissa furto bello repetunt.
75Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0055C (auctor -875)
Iterum in bellum ruentes Galli a Caio Sulpitio dictatore superati sunt.
75Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0055C (auctor -875)
Anno ab Urbe condita quadringentesimo secundo, Alexander rex Epirotarum, Alexandri magni avunculus, traiectis in Italiam copiis maximo bello in Lucania victus atque occisus est.
76Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0056C (auctor -875)
Bello Triballico ita Philippus in femore vulneratus est, ut per corpus eius equus interficeretur.
76Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0056C (auctor -875)
Demosthenes orator auro Persarum corruptus, ut Graeci ab imperio Macedonum deficerent, auctor exstitit.
77Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0056D (auctor -875)
Hic postmodum die nuptiarum Cleopatrae filiae suae, cum inter duos Alexandros, filium generumque, contenderet, a Pausania nobili Macedonum adolescente in angustiis sine custodibus circumventus occiditur.
77Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0056D (auctor -875)
Alexander Athenienses metu mulctae solvit; Thebanos cum diruta civitate delevit; reliquos sub corona vendidit; caeteras urbes Achaiae et Thessaliae vectigales fecit; Illyrios et Thracas bello domuit.
78Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0056D (auctor -875)
in quo bello Decius occubuit; Manlius filium suum iuvenem victorem occidit.
78Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0056D (auctor -875)
In exercitu eius fuerunt peditum triginta duo millia, equitum quatuor millia, naves centum et octoginta.
79Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058A (auctor -875)
Persarum ibi tunc militum octoginta millia, equitum decem millia caesa, capta autem quadraginta millia fuere.
79Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058A (auctor -875)
Ptolomaeus Aegypti viribus Perdiccam acerbissimo bello aggressus, interfecit.
80Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058A (auctor -875)
In castris Persarum multum auri caeterarumque opum repertum.
80Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058A (auctor -875)
Eo bello Antigonus cum filio Demetrio vincitur.
81Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058B (auctor -875)
Darius spe pacis amissa quadraginta quatuor millia peditum, et centum millia equitum, Alexandro apud Tarsum bello opponit.
81Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058B (auctor -875)
Hac victoria Antigonus elatus, regem secum Demetrio filio appellari iubet.
82Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058B (auctor -875)
Alexander quatuor et triginta continuis diebus, castrorum praedam percensuit.
82Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058B (auctor -875)
Eo bello Antigonus occisus est.
83Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0059C (auctor -875)
Amilcar, dux Carthaginensium, ab Hispanis in bello occisus est.
84Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061B (auctor -875)
Apud Cannas Appuliae vicum Lucius Aemilius Paulus, et P. Terentius Varro consules, contra Annibalem missi, omnes pene Romanae spei vires perdiderunt: quadraginta et quatuor millia Romanorum interfecta.
84Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061B (auctor -875)
Flaminius proconsul, Philippum regem et cum eo Thracas, Macedones, Illyrios, multasque praeterea gentes, quae in auxilium eius venerant, bello subegit.
85Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061C (auctor -875)
Cneius Fulvius praetor victus.
85Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061C (auctor -875)
Commissoque bello, a consule Glabrione superatus Antiochus vix cum paucis fugit e praelio.
86Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061D (auctor -875)
Scipiones duo fratres in Hispania Asdrubalem Poenorum imperatorem gravissimo bello oppresserunt.
86Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061D (auctor -875)
Philippus rex, qui legatos populi Romani interfecerat, propter Demetrii filii sui, quem legatum miserat, verecundissimas preces, veniam meruit: eumdem Demetrium continuo velut Romanis amicum, fratremque ipsius, veneno necavit.
87Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0064C (auctor -875)
Licinius Crassus consul adversus Aristonicum Attali fratrem, qui traditam per testamentum Romanis Asiam pervaserat, cum instructissimo missus exercitu: praeterea a magnis regibus, hoc est, Nicomede Bithyniae, Mithridate Ponti et Armeniae, Ariarathe Cappadociae, Philemene Paphlagoniae, eorumque maximis copiis adiutus, conserto bello victus est: et circumventus ab hostibus pene captus esset, nisi virgam qua erat usus ad equum, in oculum Thracis impegisset.
88Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0064C (auctor -875)
Perpenna consul Aristonicum recenti victoria feriatum, improviso bello in fugam vertit, et urbem ad quam confugerat obsidione cinctam ad deditionem coegit.
89Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0065C (auctor -875)
Hic constituit Alchimum impium in sacerdotio, Iuda Machabaeo in bello pro legibus patriis et populo Dei pugnante occiso: et anno centesimo et quinquagesimo quarto Alchimo miserabiliter mortuo, omnium favore, Ionathae principatus et sacerdotium decernitur.
90Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0065D (auctor -875)
Martius consul, Gallorum gentem sub radice Alpium sitam bello aggressus est.
91Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0066A (auctor -875)
Iugurtha, Micipsae Numidarum regis adoptivus filius haeresque inter naturales eius filios factus, cohaeredes suos Hiemsalem occidit, Adherbalem bello victum Africa expulit.
92Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0066C (auctor -875)
Demetrium ipsum secundo sibi bello occurrentem vicit et cepit.
93Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0067C (auctor -875)
Prodigia dira apparendo Romanam urbem moestam Sociali bello terruerunt.
94Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069B (auctor -875)
Cumque ab exercitu imperator appellatus est, senatus saga, hoc est vestem moeroris quam exorto Sociali bello sumpserat, ac spe arridente deposuit, atque antiquum togae decorem recuperavit.
94Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069B (auctor -875)
[4745] Expulsus regno Ptolomaeus Phiscon per
94Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069B (auctor -875)
[4745] Ptolomaeus Dionysius, annis triginta. Apollodorus,
95Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069C (auctor -875)
Sociali bello necdum finito, Romae primo bellum civile commotum est.
95Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069C (auctor -875)
Galliam Comatam postea senatus adiecit.
96Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069C (auctor -875)
Eodemque anno ab Urbe condita sexcentesimo sexagesimo secundo, Mithridaticum bellum coeptum est, quod triginta annis, vel, sicut aliqui scribunt, quadraginta gestum est.
96Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069C (auctor -875)
Helvetiorum animos, fortissimae Gallorum omnium gentis, ea vel maxime causa quod perpetuo pene cum Germanis bello altercabantur, a quibus Rheno tantum flumine dirimuntur, Orgeta rex, princeps gentis, spe totas invadendi Gallias, in arma accenderat.
97Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069C (auctor -875)
Mithridates diu ex altissimo muro filium frustra precatus, ubi inexorabilem vidit, moriturus exclamasse fertur: Quoniam Pharnaces, inquit, mori iubet, vos, si estis, dii patrii, precor ut quandoque et ipse hanc vocem a liberis suis audiat.
97Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069C (auctor -875)
Quos cum apud Rhodanum fluvium obvios Caesar habuisset, magno difficilique bello bis vicit.
98Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069D (auctor -875)
Statimque descendens ad uxores, pellices ac filias suas, venenum omnibus dedit.
98Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069D (auctor -875)
Ex iis quadraginta et septem millia in bello ceciderunt, caeteros ad deditionem coegit.
99Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069D (auctor -875)
Tullio Cicerone et Caio Antonio consulibus, Pompeius, occisi Mithridatis nuntio accepto, Syriamcoelem, et Felicem bello aggressus, Itureos Arabasque perdomuit, urbemque eorum, quam Petram nominant, cepit.
99Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0069D (auctor -875)
Fuerunt autem in exercitu Ariovisti Arudes, Marcumunes, Tributii, Vangiones, Nemetes, Seduces et Suevi.
100Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0072A (auctor -875)
Nam viginti millia hominum in eo bello caesa sunt, duodecim millia cum septuaginta longis navibus dedita.
101Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0075A (auctor -875)
Quid fidelius ac verius credi potest, quam occulto gestorum ordine ad obsequium praeparationis eius praedestinatum fuisse qui eodem die quo ille manifestandus multo post paululum erat, et pacis signum praeferret, et potestatis nomen assumeret (ita anno ab Urbe condita septingentesimo sexagesimo tertio, clausis Iani portis, cum Caesar Augustus finito Cantabrico bello, pacatisque omnibus gentibus, ab oriente in occidentem, a septentrione ad meridiem, ac per totum Oceani circulum Urbem ingressus, cum spectante eo ludos, pronuntiatum esset in mimo: O dominum aequum et bonum; universique quasi de ipso dictum esset, approbavissent, et statim quidem manu vultuque indecoras adulationes repressit, et in sequenti die gravissimo corripuit edicto, dominumque se posthac appellari, ne a liberis quidem aut a nepotibus suis, vel serio vel ioco passus est.
102Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0080B (auctor -875)
Sexcena millia Iudaeorum eo bello interfecta Cornelius et Suetonius referunt.
103Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0080B (auctor -875)
Iosephus vero Iudaeus qui ei tunc bello praefuit, et apud Vespasianum propter praedictum imperium veniam gratiamque meruerat, scribit undecies centena millia gladio et fame periisse; sed et praeter hos centum millia publice venundata, totoque orbe dispersa.
104Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0084D (auctor -875)
Hic Iuliani iurisperiti scelere in palatio occisus est, mense sexto postquam imperare coeperat; quem Severus etiam apud Pontem Milvium bello civili victum interfecit.
104Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0084D (auctor -875)
ab oppido Lepti, qui se ex nomine imperatoris quem occisum ultus fuerat, Pertinacem appellari voluit; regnavit annis decem et septem.
105Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0088D (auctor -875)
Hic Gothos iam per annos quindecim Illyricum Macedoniamque vastantes bello adortus, incredibili strage delevit.
105Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0088D (auctor -875)
ab exercitu imperator electus, decimo septimo die imperii sui interfectus est.
105Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0088D (auctor -875)
[274] Aurelianus imperium adeptus, quinque annis
106Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089C (auctor -875)
Quo tempore Viennensis episcopus Simplides mirae sanctitatis floruit.
106Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089C (auctor -875)
Carus in bello Parthico postquam duas nobilissimas Parthorum urbes, Caelen et Ctesiphontem, cepit et de Persis triumphavit, super Tigriden in castris fulmine ictus interiit.
106Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089C (auctor -875)
[285] Caius Romanae Ecclesiae fulget episcopus,
107Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089D (auctor -875)
Numerianus, qui cum patre Caro Parthico bello interfuerat, rediens fraude Apri soceri sui interfectus est.
107Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089D (auctor -875)
uno ab exercitu imperator lectus, annos triginta; qui statim ut potestatis copiam habuit, Aprum, interfectorem Numeriani, manu sua interfecit.
108Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089D (auctor -875)
Deinde Carinum, quem Carus Caesarem in Dalmatia reliquerat, difficillimo bello et maximo labore superavit.
109Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0090A (auctor -875)
Igitur per omnes Romani imperii fines subitarum turbationum fragore concrepuerunt: Carausio in Britanniis rebellante, qui primum ad observanda Oceani littora, quae tunc Franci et Saxones infestabant, positus, cum plus in perniciem, quam in profectum reipublicae ageret, a Maximiano iussus occidi, purpuram sumpserat; Achillaeo in Aegypto, cum et Africam Quingentiani infestarent; Narseus etiam, rex Persarum, Orientem bello premeret.
110Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120B (auctor -875)
Franci Vuaratonem pro Ebroino, maiorem domus faciunt: qui pacem cum Pippino componit.
110Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120B (auctor -875)
Leutbrandus rex Longobardorum, donationem Alpium patrimonii Cottiarum, quam Erithbertus rex fecerat, sed ille repetierat, admonitione venerabilis papae Gregorii confirmavit.
110Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120B (auctor -875)
Tiberis fluvius alveum suum egressus ita excrevit, ut ad unam et semis staturam in via publica extumesceret, multaque excidia Romanae civitatis faceret.
110Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120B (auctor -875)
Qui inde regressi, Bulgarorum gentem quae est super Danubium, bello aggrediuntur: et ab hac quoque victi refugiunt ac naves suas repetunt.
111Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Maii vigilia Ascensionis Domini in villa quae dicitur Theudone, moritur.
111Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Pippinus rex Italiae, perfidia ducum Veneticorum incitatus, Venetiam bello terra marique iussit appetere: subiectaque Venetia, ac ducibus eius in ditionem acceptis, eamdem classem ad Dalmatiae littora vastanda misit.
111Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Corpus eius ab episcopo Drogone fratre eius ex alia femina, simul et a primoribus Francorum Mediomatricum delatum, atque in ecclesia beati Arnulphi confessoris conditum est.
112Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Tudun princeps Avarorum ad pium regem Carolum se contulit, et cum populo suo credens, baptizatus, muneribus regiis donatus, fidelis rediit: sed et Herricus Foroiuliensis dux, civili bello inter se et victis et occisis Avaris, misso Wonomiro Clavobringum gentis Avarorum longe retro temporibus quietum spoliavit, ablatis inde thesauris multo illuc tempore collectis, quos pio regi Carolo postmodum misit.
112Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Imperator Constantinopolitanus Nicephorus post multas et insignes victorias, commisso praelio in Moesia provincia cum Bulgaris, moritur.
112Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Cruenta victoria duobus tamen fratribus inscribitur.
113Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0293B (auctor -875)
Statim autem ut Iulianus in bello Persarum interfectus est, Ioviniano facto Christianissimo imperatore, apertae sunt ecclesiae, et coepit religio Christiana gaudere.
114Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0368D (auctor -875)
Interea Neapolitae Beneventanos bello lacessere tentant.
115Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0928C (auctor 814-878)
Sed cum id iustum rectumque visum fuisset omnibus, quidam Wastinensis regionis legis doctor, cui quodam praesagio bestiale nomen pro humano inditum erat, quique ex parte S. Dionysii, munere corruptus advenerat, verens ne si duo inter se decertarent, testis eorum reprobus inveniretur; iudicium protulit, non esse rectum ut bello propter res ecclesiasticas testes decernerent, imo magis inter se mancipia advocati partirentur.
116Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0928C (auctor 814-878)
Cuius sententiae Genesius vicecomes favens, rectius dixit esse mancipia dividi, quam testes bello decernere: in eamque sententiam concilium omne deflexit.
117Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0938B (auctor 814-878)
Quid Aquitanicae gentis ingentem referam afflictationem, quae olim bellorum nutrix, nunc frigidam bello praeferat dextram, suisque orbata luminibus, ducibus egeat alienis?
118Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0946C (auctor 814-878)
Nam inter caetera quae huic loco contulit munifica, affluenti sua largitate sacerdotale indumentum quod ex capella fratris sui Lotharii abstulerat dum ex bello reverteretur Fontanetico [Fontenay in Burgundia anno 841]; devotissime praebendo concessit, necnon duo vasa aurea pondo librarum . . . appretiata, cum Evangelii textu subtili operis diversitate fabricato, solemni donatione per seipsum ob medelam animae suae studuit conferre.
119Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0956B (auctor 814-878)
Enitebat in eo velut in ove innocentiae puritas, in imperio propriorum membrorum vera arietina potestas, in bello daemonibus indicto quodammodo taurina inflexibilis auctoritas, in animi puritate columbina dulcedo, in castitate mentis et corporis turturis munditia praeeminens: nec obliviscebatur in lege illud animal mundum decerni quod ungulam findit et ruminat (Lev. XI) : ideoque ungulae divisionem in discretione intelligebat, non solum boni et mali, sed etiam interni hominis causam.
120Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1395B
Praeterea si ingruente bello cives Rav.
121Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2; 34
Videmus enim quod quia timor, et disperatio non sunt eadem passio cum spe, timentes, et desperantes de victoria, turpiter agunt, et dimittunt aciem, et fugiunt de bello: sperantes autem se vincere, invadunt bellantes, et aggrediuntur hostes.
122Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 14; 20
Nam Philosophus ait Hectorem statuisse, quod si quis Troianorum sine bello fugeret, taliter aptaretur quod non esset sufficiens fugare canes.
123Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 14; 43
reges ergo et principes licet has maneries fortitudinum scire debeant, ut cognoscant qualiter populus suus fortis est, et quomodo possunt cum adversariis bellare: ipsi tamen debent esse fortes fortitudine virtuosa, ut non exponant suam gentem periculis bellicis, nisi habeant iusta bella, et nisi videant magnum bonum patriae vel regni, quod ex tali bello consequi possit.
124Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 14; 2
Est enim iustum legale, ut recitat Philosophus I. Politicorum superatos in bello servire superantibus.
125Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 14; 18
Nam cum legum latores sint homines, quibus magis sunt nota bona corporis et exteriora, quam animae et interiora: ut lex daret iudicium de aliquo certo, visum fuit legum latoribus, ut superantes in bello congrue dominarentur aliis seperatis, eo quod talis excessus notior sit quam alius.
126Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 14; 20
Secunda congruitas sumitur ex defensione patriae: nam ut homines fortiter bellarent pro defensione proprie civitatis et regni, in favorem communis boni et defensionis patriae inductum est, ut superantes in bello dominentur superatis.
127Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 14; 22
Tertia congruitas sumitur ex salute debellatorum: nam propter hanc legem multotiens superati in bello salvantur: homines enim alios debellantes proniores essent ad homicidium, si scirent se ex eis nullam utilitatem consecuturos; sed cum cogitant eos acquirere in servos, reservant ipsos propter utilitatem quam inde consequi sperant.
128Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 14; 23
Unde servus secundum uni etymologiam dicitur a servando: quia tales a victoribus reservantur in bello; et non occiduntur, ut possint ipsos possidere quasi servos et ancillantes.
129Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 14; 30
nam dignioribus semper sunt ampliora beneficia tribuenda: cum ergo virtuosus serviens ex amore honesti, et ex dilectione boni, dignior sit mercenario, qui principaliter servit ex conducto et ex mercede, et dignior sit serviente non amore honesti sed quia est superatus in bello, et omnino sit melior Barbaro qui ministrat, eoquod nesciat seipsum dirigere et deficiat a rationis usu: ex ipsa dignitate ministrantium pater huiusmodi ministros a principante esse magis honorandos et praemiandos.
130Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 10; 30
Verus autem rex non intendit affligere subditos, suscitando et procurando bella, eo quod intendat bonum regni: non vult ergo eos qui sunt in regno assumere arma nisi pro defensione regni, vel pro aliquo alio iusto bello.
131Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 11; 12
Contra haec ergo quatuor procurant tyranni perimere excellentes, ne sui subditi sunt magnanimi: destruere sapientes, impedire scholas, et studium, ut existentes in regno sint ignorantes et inscii: non permittere sodalitates; turbare cives inter se ut de se invicem non confidant: depauperare eos: occupare eos in bello, et in aliis exercitiis, ut non vacent ocio.
132Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 19; 2
quinque sunt de quibus consiliantur homines: videlicet, de proventibus, de alimento, de custodia civitatis, et de pace et bello: et de legislatore: circa haec ergo quinque oportet consiliatores esse instructos.
133Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 19; 45
Quantum ad bellatores ordinavit, quod filii eorum, qui morerentur in bello facto pro defensione patriae et pro bono civitatis, acciperent cibum de aerario publico.
134Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 1; 46
Nam licet bellare contingat homines pedites, vel etiam equestres non existentes milites: debent tamen milites esse magistri bellorum, et ordinatores aliorum in bello: ideo sub militari dicitur opera bellica contineri.
135Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 4; 13
Nam si quis in bello non continue se ducat, adversarius non fallitur in percutiendo, quare semper exponitur ad sustinendum fortiores ictus: expertum est enim quod homine continue se ducente et movente, vix aut nunquam ad plenum aliqua percussio potest ipsum attingere, sed sempervulnere subterfugit.
136Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 4; 24
non curare in bello bene mori.
137Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 4; 25
Tunc enim quis dicitur bene mori in bello, quando iuste bellans, ut pro defensione patriae, vel aliquo alio magno bono, iuste et audacter exponit se mortis periculis.
138Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 5; 20
quia dicebat, Si in bello terga vertam, Hector cum concionabitur inter Troianos,dicet, A me devictus est Diomedes.
139Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 5; 22
Rursus, in bello multum valet industria et prudentia.
140Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 7; 15
Rursus, non solum arma sed etiam plura alia sunt ferenda in bello: ideo etiam ad maiora pondera non est inutile assuescere bellatores.
141Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 7; 17
Recitat enim Vegetius, quod antiquitus apud Romanos in campo aliquo multi pali infingebantur, et iuvenes quos volebant facere oprimos bellatores exercitabant ad palos illos ita, ut quilibet haberet scutum dupli ponderis quam sit scutum, quod portatur in bello, et clavam ligneam etiam dupli ponderis: et quilibet illorum iuvenum sic oneratus contra aliquem illorum palorum quasi contra adversarium incedebat, et nunc percutiebat palum in summitate, nunc in imo, nunc medio, et contra palum illum sic impetuose se gerebat percutiendo ipsum, et alia faciendo quae requiruntur ad bellum, ac si contra hostem dimicaret: et cum diu mane et sero iuvenes sic exercitati essent, cum postea veniebant ad bellum, non gravebantur in percutiendo cumclava, vel in sustinendo quoscunque labores bellicos.
142Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 8; 8
Igitur postquam exercitus suam dietam complevit, alicubi vult pernoctare, vel ulteriorem moram contrahere, si ad locum illum in aliquo casu, vel in aliquo eventu hostes supervenire possunt, statim circa exercitum fiendae surt fossae, erigendae munitiones aliquae quasi ad modum castrorum: quia nihil neque tam salutare neque tam necessarium invenitur in bello, sicut si debite sunt factae munitiones, et recte constituta sint castra ita, ut infra castrorum spatia totus exercitus securus permaneat, quandocunque et undecunque supervenientes hostes obsideant.
143Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 9
Quae et quot sunt consideranda in bello, si debeat publica pugna committi. Cap. IX.
144Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 9; 3
Videmus autem in bello duo existere.
145Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 9; 17
Considerato enim bello in universali, omnes volunt esse boni bellatores, sed postquam veniunt ad experientiam particularium gestorum, et gustant quanta sit durities ferri, et quantum armorum pondus et quantus sit labor pugnae, et quantum assigunt vulnera hostium: ut plurimum est durus carne et robustus corpore, si propter talia non retrahitur a bellando.
146Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 9; 33
In bello quidem auxiliantur equi arma, victualia, loca pugnandi, tempus, et auxilium praestolarum.
147Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 9; 36
Tertio ubi plus victualia abundant: nam aliquando absque vulnere et absque bello adversarii cedunt deficientes in victualibus, et ob mendicitatem, non valentes moram contrahere.
148Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 10
Quod utile est in bello ferre vexilla: et constituere duces et praepositos: et quales esse debeant qui in exercitu vexilla portant, et qui equitibus, et pedibus praeponuntur. Cap. X.
149Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 10; 2
Contingit autem aliquando commisso bello ordines et acies turbari et confundi.
150Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 10; 8
Inde est quod antiquitus ne accideret confusio in bello, constituebatur, dux aliquis qui toti exercitui erat praepositus.
151Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 10; 18
Est enim tantus terror in bello propter armorum strepitum et percussiones illatas, quod verba et monitiones non sufficiunt ad dirigendum bellantes, sed oportet dare evidentia signa; ut quilibet solo intuitu sciat se tenere ordinate in acie, et cognoscat quid sit acturus.
152Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 10; 24
Nam sicut caput est praestantius membris aliis: sic qui in bello praeponitur aliquibus turmis, vel bellatoribus aliis, debet esse magis strenuus illis, et magis expertus in iis quae requiruntur ad pugnam.
153Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 10; 30
et procer corpore, et fortis viribus qui est equitibus praeponendus: quia in bello equestri maior conflictus efficitur, quam in pedestri pugna.
154Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 12; 9
Qui igitur in tempore aliquo vult bellare, per diuturna tempora debet exercitare pugnatores ad servandam debitum ordinem, et ad faciendum ea quae requiruntur in bello.
155Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 13
Quod deridendi sunt in bello omnes percutientes caesim, et quod eligibilius est percutere punctim. Cap. XIII.
156Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 15; 33
Est etiam advertendum quod quando sic declinatur pugna, nunquam acies se debent dividere: quia si contingeret hostes insequi fugientes a bello, plures occiderent; et maius nocumentum eis infertur a fugientibus.
157Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 16; 14
In bello vero quo quis se tuetur in munitionibus et castris, magis est ibi defensio, quam invasio.
158Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 16; 26
Dicto itaque de bello campestri, dicendum est de aliis generibus bellorum.
159Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 16; 28
Primo tamen dicemus de bello obsessivo.
160Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 20; 1
Postquam diximus de bello campestri, et determinavimus de bello obsessivo, docentes ipsos obsidentes munitiones et castra qualiter debeant ea obsidere, et debellare.
161Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 20; 2
In parte ista determinare volumus de bello defensivo: ut postquam docuiumus obsidentes qualiter debeant invadere obsessos,volumus docere ipsos obsessos qualiter se debent defendere ab obsidentibus.
162Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 23; 1
In hoc ultimo capitulo tractare volumus aliqua de navali bello: non tamen oportet circa tantum insistere, quia multa quae dicta sunt in aliis generibus bellorum, applicari poterunt ad navalem pugnam.
163Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 23; 12
Nam sicut terrestri pugna oportet pugnantes bene armatos esse, et bene se scire a persecutionibus protegere, et hostibus vulnera infligere: sic et haecrequiruntur in bello navali.
164Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 23; 25
Quinto in bello navali habenda est copia ampliarum sagittarum, cum quibus scindenda sunt vela hostium.
165Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 23; 26
Nam velis eorum perforatis, et non valentibus retinere ventum; non tantum possunt ipsi hostes impetum habere pugnandi, nec etiam possunt sic faciliter recedere, si volunt declinare a bello.
166Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 23; 30
Octavo in navali bello est haec cautela attendenda: ut de calce alba pulverizata habeant multa vasa plena, quae ex alto sunt proiicienda in naves hostium, quibus ex impetu proiectis, et fractis elevatur pulvis (ut supra diximus in bello terrestri) et subintrat hostium oculos, et adeo offendit eos ut quasi caeci videre non possint: quod in bello navali est valde periculosum, quia ex omni parte bellantes in tali bello vident sibi imminere mortem.
167Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 23; 36
Sunt autem in bello navali alia observanda, ut sit ibi copia lapidum,et etiam ferrorum acutorum, quae quasi lapides iaciuntur, cumquibus hostes nimium ostenduntur.
168Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 23; 39
Ostenso qualiter incidenda sunt ligna ex quibus construenda est navis, et quomodo bellandum est in navali bello.
169Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, (auctor 1110–1167)
De bello Standardii
170Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, (auctor 1110–1167)
descriptio viri. venerabilis Ethelredi abbatis Rievallensis, de bello inter regem
171Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0703D (auctor 1110–1167)
Adfuit et Walterus Espec, vir senex et plenus dierum, acer ingenio, in consiliis prudens, in pace modestus, in bello providus, amicitiam sociis, fidem semper regibus servans.
172Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0705C (auctor 1110–1167)
Isti sunt, isti sunt utique qui nobis quondam non resistendum, sed cedendum putarunt, cum Angliae victor Willielmus Laodomam, Calatriam, Scotiam, usque ad Abernith penetraret, ubi bellicosus ille Malcolmus deditione factus est noster, et nunc victores suos, dominos bello provocant; lanceis nostris, gladiis nostris, telis nostris nudum obiiciunt corium; pelle vitulina pro scuto utentes: irrationabili mortis contemptu, magis quam viribus animati.
173Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0707D (auctor 1110–1167)
His dictis, cum rex militum magis consiliis acquiescere videretur, Malisse comes Stradarniae plurimum indignatus: Quid est, inquit, o rex, quod Gallorum te magis committis voluntati, cum nullus eorum cum armis suis me inermem sit hodie praecessurus in bello?
174Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0472A (auctor 1110–1167)
Occurrit hic patriarchae nostri Abrahae opus memorabile, quo numeratis trecentis decem et octo vernaculis expeditis, hostem invasit, fugavit, prostravit; omnem insuper, quam de Sodomis tulerant, praedam potenter eripuit (Gen. XIV) . In quo fere numero scitis quia Gedeon Madianitarum fudit exercitum, lumine lampadarum, et tubarum sono perterritum (Iudic. VII) . Quos ego similiter dixerim expeditos; omnibus nimirum, quos aliquod impedimentum inhabiles bello reddiderat, non minus prudenter quam audacter exclusis.
175Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0472A (auctor 1110–1167)
Nam [quos] timor pavidos, et amor fecerat dissolutos: quos cupiditas enervaverat, vel absorbuerat voluptas, divino edoctus oraculo, dux sagacissimus iusserat a bello discedere.
176Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0294C (auctor 1110–1167)
Sic Dominus noster, quia scit quam callidus et fortis sit hostis noster, hortatur nos ut fortes simus, et dicit: Estote fortes in bello (Hebr. XI) .
177Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0294C (auctor 1110–1167)
Estote ergo fortes in bello.
178Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0294D (auctor 1110–1167)
Estote ergo fortes in bello.
179Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0295A (auctor 1110–1167)
Sed bene audierant vocem ducis sui, qui dixerat: Estote fortes in bello.
180Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0295A (auctor 1110–1167)
Et vos, fratres, estote fortes in bello.
181Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0295D (auctor 1110–1167)
Sed quia in his omnibus bellum est, ideo omnes monet Dominus, dicens: Estote fortes in bello.
182Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0296C (auctor 1110–1167)
Qui enim omnes istas cogitationes sentit in se, si fuerit fortis in bello, et pugnaverit cum antiquo serpente, qui tales cogitationes immittit, nihil inde perdit, imo coronam acquiret.
183Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0296C (auctor 1110–1167)
Estote fortes in bello.
184Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0297A (auctor 1110–1167)
Sint et ipsi fortes in bello, pugnent ipsi contra tentationes, quantum possunt, necessaria honeste provideant, et sollicitudinem deponant.
185Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0297A (auctor 1110–1167)
Sint itaque et isti fortes in bello, et pugnent cum antiquo serpente; contra superbiam opponant sententiam Scripturae, quae dicit: Quanto altior es, tanto humilia te in omnibus (Eccl. III) .
186Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0297B (auctor 1110–1167)
Quia ergo nemo est, qui Deo servit, in quocunque loco, in quocunque ordine, in quacunque dignitate, contra quem antiquus serpens non pugnet, omnes audiamus: Estote fortes in bello, et pugnate contra antiquum serpentem.
187Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0298A (auctor 1110–1167)
Si in hoc bello perseveremus, et vitiis non consentiamus, et in ista vita habebimus in nobis regnum Dei; sed et iustitiam, et pacem, et gaudium.
188Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0766B (auctor 1110–1167)
Contra quos aciem producens Haroldus, victor exstitit, Tostinus in bello prosternitur, rex Norwagiae lapsus fuga in unam navim cum paucis sese recepit.
189Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 75 (auctor fl.c.700)
Aquilo Titan expedita alarum tela vehementia triumpha carpere, famosa trophea in rumphea, ulcisci borrea catafracta cum Eulo fore diurno bello, subigere mucrone Africo connexa uligine vesania Malancini cacinfata sumpsere praedonum spolia in lances suos, sugent cruore et in enses devorant finitimorum carnes, medullam caesorum lambiunt et vipereas lemurcas consumunt nonumquam.
190Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 90 (auctor fl.c.700)
Habet ipsa Albania sub tributum duas insolas in mare septentrionalem Ocream et Samnitem in longitudine dilatatas, in latitudine coartatas, quae auro in aliquibus sirtes gignunt et margaritis velut Tabrobana, sed raris et grossio ribus, quas ille phyretrus vocant, et Armofista montana tiriacas fontes, ubi antiqua dilubra ingenti opere constructa gigantum tempore, quando Phyros gigans temporibus Anech filii Gomer septentrionalem plagam invasit, ubi postea Alexander cum Arbogen principem Albanorum bellum induxit, et tribus diebus cruentissimo bello, caedes ac clades maxima, dirissimo vulnere et damnabile et atrocissimo proelio, diutissima caede decies milies centena milia occubuerunt.
191Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0533C (auctor c.805–c.846)
Ex illo denique die non in tanta crudelitate perseveravit, et sine bello commisso ad proprium reversus est regnum, et non tantum viribus fortior fuit, sed ingeniose praeliabat, unde de eo in proverbiis dicitur: « Attila rex, priusquam arma sumeret, arte pugnabat, et post haec omnia a vilissima muliere cultro defossus, mortuus est.
192Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0543D (auctor c.805–c.846)
VI. Attilae adventum Ravennam, de quo hic noster, Ioannis τοῦ Ἀγγελόπτου tempore accidere non potuisse supra adnotavimus, et ipse Agnellus satis indicat postremis eius vitae annis accidisse ubi ait: « Ex illo denique die non in tanta crudelitate perseveravit, et sine bello commisso ad proprium reversus est regnum; » et post pauca: « Et post haec omnia a vilissima muliere cultro defossus, mortuus est.
193Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0545C (auctor c.805–c.846)
Porro episcopum Ravennatem cum clero a Theodorico pacis conditiones obtinuisse, quod narrat noster, assertorem habet Procopium de Bello Gothic.
194Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0579A (auctor c.805–c.846)
Procopius de Bello Gothico lib.
195Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0642B (auctor c.805–c.846)
Quod sequitur: « Absque bello expulsi sunt, » nullo modo historiae congruit, nisi aptetur regionis Venetae urbibus illis quae a Langobardorum incursibus liberae a Paulo dicuntur.
196Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0635C (auctor c.805–c.846)
Eo anno occupata Venetia a Langobardis est, et invasa, absque bello expulsi sunt.
197Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0693A (auctor c.805–c.846)
Simus fortissima pectora in bello.
198Agroecius, De orthographia, p. 69, l. 3 (auctor c.440-450)
Sallustius bello Catilinae: optimum quemque in primam aciem subduxit.
199Agroecius, Ars de orthographia, p2; 94 (auctor c.440-450)
Sallustius bello Catilinae : «optimum quemque in primam aciem subduxit».
200Aileranus Scoto Hibernus, Interpretatio moralis, 80, 0338D
In Salomone, ut quantum ex nobis sit, cum omnibus pacem habeamus, et intestino vitiorum bello, spiritualibus victo virtutibus, et utroque nostro homine in unum coelestem conciliato, pacem habeamus ad Dominum, et ad proximum, et non solum simus cum omnibus pacati, verumetiam omnibus existamus pacifici, et discordantes licet fratres ad unionem spiritus et concordiam revocemus.
201Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0803C (auctor 950-1008)
Quos Iulii Caesaris decennalis attrivit concertatio, Hunnorum subita dilaceravit irruptio, Gothorum subvertit praesumptiva habitandi invasio; ad ultimum Francorum vivida bello dextra victos pariterque victores, aequa sorte, suo subiugavit dominio.
202Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0807C (auctor 950-1008)
Denique Suessionicis in campis bello a ducibus Caroli exceptus, vitaque spoliatus, licet exercitus eius victoriam obtinuerit, ipse tamen nefariae temeritatis pretium luit.
203Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0820B (auctor 950-1008)
Ille in talibus nequaquam procrastinandum ratus, maxime confidens Benedictum Patrem sibi auxilio ob suarum vastationem possessionum adfuturum, dirigit eo Guidonem filium cum lecta equitum manu, dans in mandatis ut hostes et a rapinis inhiberet, et iunctis sibi Argentomagensibus, ab obsidione, si tuto posset, bello deterreret.
204Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0837A (auctor 950-1008)
Is cognitum habens beatissimum Patrem nostrum Benedictum his qui se plena invocaverint fide ubique et maxime in bello solere auxiliari, memoratum rogavit praepositum Otherium, ut sibi saltem duos conferret panes ex iis quibus monachi vescebantur, quos ipse cum suis certamen intraturus in escam sumeret; fidei non modicae exsistens, qui crederet illo se cibo validius omnibus posse armis contra universa muniri pericula.
205Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0635B (auctor 950-1008)
Druides a bello abesse consueverunt, neque tributa una cum reliquis pendunt.
206Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0635D (auctor 950-1008)
Hi, cum est usus, atque aliquod bellum incidit, quod fere ante Caesaris adventum quotannis accidere solebat, ut aut ipsi iniurias inferrent, aut illatas propulsarent, omnes in bello versantur; atque, eorum ut quisque genere copiisque amplissimus, ita plurimos circum se ambactos clientesque habet.
207Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0636B (auctor 950-1008)
Huic, cum praelio dimicare constituerunt, ea quae bello ceperint plerumque devovent; quae superaverint animalia capta immolant, reliquasque res in unum locum conferunt.
208Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0637 (auctor 950-1008)
Vividam namque bello dextram praeferens, et parcere norat subiectis, et debellare superbos.
209Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0637D (auctor 950-1008)
Rerum vero secundarum processu excitata impetum non refrenabat suum, sed adiungere finitimos bello coactos haudquaquam dissimulandum arbitrabatur, donec Alamannorum gens, dominationis iugum ferre detrectans, bellum immane excitavit.
210Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0631C (auctor 950-1008)
Cum bellum civitas aut illatum defendit, aut infert, magistratus, qui ei bello praesint, ut vitae necisque habeant potestatem, deliguntur.
211Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0640A (auctor 950-1008)
Sane Arbogastes eiusdem gentis comes ad Romanos se contulit, et victus bello a Francis primo congressu aufugit.
212Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0640C (auctor 950-1008)
Finitimos itaque bello lacessendo, Thoringorum, qui Germaniam incolunt, fines depopulantes, castellum quoddam Disbargum nomine occupant, in quo rex Clodio sedem sui constituit regni
213Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0644B (auctor 950-1008)
His quoque diebus Odoacer, qui Herulis aliisque nationibus quae Danubii ripas incolunt imperitabat, victoria elatus, quam, Feletheo Rugorum rege bello devicto, adeptus erat, Italiam a parte Pannoniorum invadere cogitabat.
214Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0645B (auctor 950-1008)
Quadam autem vice bello devictus Ravennam fugiens petere est coactus.
215Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0646C (auctor 950-1008)
Nam et Avares saepe bello devicit, victusque ab eis est.
216Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0655A (auctor 950-1008)
Hic plane Christus Deus, in Alamannico quod nuperrime confecimus bello, Alamannorum protervam stravit contumaciam, vestrorumque cordium incentivo notae virtutis excitavit audaciam.
217Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0656A (auctor 950-1008)
CAPUT XIX. De bello contra Gundebaldum.
218Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0656C (auctor 950-1008)
CAPUT XX. De bello contra Alaricum Gothorum regem.
219Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0658A (auctor 950-1008)
In hoc bello divinum illi adfuisse auxilium signa a Deo ostensa docuerunt.
220Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0662D (auctor 950-1008)
CAPUT II. De bello inter fratres ob divisionem regni orto.
221Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0678C (auctor 950-1008)
Qui pugnando civitatem introivit, et Gothos, quoscunque obvios habuit, neci tradidit, factoque maximo bello contra Withigem, ingressus est urbem Romam, et civitatem munivit.
222Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0683B (auctor 950-1008)
Inito itaque praelio, dum neutra acies alteri cederet, tandem Romani salutem, pro qua aliquandiu substiterant, deperire sibi intelligentes, dum fortissimos quosque suorum bello oppetere cernerent, paulatim se certamini subtrahere coeperunt.
223Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0685B (auctor 950-1008)
Quibus super Wiseram fluvium bello subactis, Thoringos quoque, eo quod Saxonibus auxilium tulissent, depopulatus est.
224Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0686A (auctor 950-1008)
Post haec Chrannus per subintroductas personas fratribus insinuari facit patrem bello oppetiisse Saxonico.
225Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0687A (auctor 950-1008)
Etenim quod nulli iusto, maxime tibi omnium Cognitori rerum, veniabilis Chranni nequitia possit videri satis certus sum, ideo quod, naturalis oblitus gratiam pietatis, hostili animo contra vitam insurrexit patris; et quod, fraude machinatus, occulte nequivit efficere, id nunc palam illato bello contendit explere.
226Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0687B (auctor 950-1008)
Nam superior bello factus, Britannos usque ad refugia navium, quas ad hos usus paraverant, ut, si adversa bellorum forent, eo se conferrent, persecutus, maximam ex eis stragem dedit.
227Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0689D (auctor 950-1008)
CAPUT XXXIV. De bello Bucelleno duci ab Narsete illato.
228Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0690A (auctor 950-1008)
Qui Bucellenus, interempto Belisario, dum pene totam Italiam direptionibus vastaret et regibus Francorum de manubiis subiectorum hostium munera copiosa conferret, in Campania hiematurus in loco, cui Tannetum nomen est, dysenteriae morbo laborans, bello gravi a Narsete superatus exstinctus est.
229Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0690B (auctor 950-1008)
Sed novissime superbe rebellem et regnum dilatare suum per Italiam cupientem bello superior cepit celsaque de trabe suspendit.
230Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0690B (auctor 950-1008)
Hic, vivente adhuc genitore, cum Turismodo, Turissendi Gepidarum regis filio, bello conflixit.
231Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0696D (auctor 950-1008)
In hoc congressu superior bello factus, ingentes Chunorum strages dedit.
232Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0697A (auctor 950-1008)
Chilpericus quoque, bello superatus, conditiones pacis amplexus est
233Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0698B (auctor 950-1008)
Nam cum pro liberandis civibus mortis se discrimini saepissime obtulisset, circumpositarum vero gentium in se odia excitavisset, tanta a Romanis pertulit ut plus post bellum a suis quam in ipso bello ab hostibus periculi in sese expertus sit.
234Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0699B (auctor 950-1008)
Quos cum ille congregato exercitu bello excipere destinavisset, Chuni magicis artibus, priusquam ad manus veniretur, quibusdam phantasmatibus Francos perterrefactos fugere compulerunt.
235Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0701D (auctor 950-1008)
Nihil viris audacius, nil terribilius eo bello in hostem ex urbe processit.
236Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0704C (auctor 950-1008)
Et vir bellicosissimus summaeque audaciae, unius mulierculae consilio periit; qui per tot hostium strages bello famosissimus exstitit.
237Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0704D (auctor 950-1008)
E quibus aliquanti Gallias praedandi cupidine petentes, apud Provinciam cum Amato patricio, qui regi parebat Guntranno, bello confligunt.
238Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0706C (auctor 950-1008)
Ad hanc denique et ipse Guntranus confugerat, metuens minas regis Chilperici, eo quod diceretur filium eius Theodebertum in bello superius memorato interemisse.
239Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0758A (auctor 950-1008)
Et quia iam cognitum habebat, quod Brunechildis eum a pristino honoris gradu deiicere, ac Protadium pro eo moliretur constituere, melius iudicavit cum decore bello oppetere quam reliquum quod superesse poterat vitae cum dedecore ducere.
240Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0761C (auctor 950-1008)
Ibi Theodoricus cum decem millibus tantum virorum, Theodebertus vero cum magna Austrasiorum adfuit manu; bello etiam, si frater petitis annueret, turbare pacem volens.
241Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0762D (auctor 950-1008)
Nam Saxones caeterasque superioris Germaniae gentes, in sui solatium sollicitatas bello in supra nominato opponit loco.
242Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0763A (auctor 950-1008)
Theodorico ubi factum indicium Theodebertum evasisse, incentivum accelerandi itineris accessit, ut conficiendi belli impendium putaret, si dux et populus bello promptior interciperetur.
243Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0770A (auctor 950-1008)
CAPUT V. De Cacani Avaris seu Hunni cum Gisulfo Longobardo bello, deque Romildae amoribus infelicibus.
244Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0770B (auctor 950-1008)
Ea tempestate rex Avarum, quem sua lingua appellant Cacanum, cum Foroiulianis Longobardis bello confligens, ducem ipsorum nomine Gisulfum, cum plurimis suorum interfecit.
245Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0774A (auctor 950-1008)
Qui dum iustam se habere causam vinculorun uxoris fateretur, unus legatorum, Ansoaldus nomine, tali regem interpellat sermone: « Facile, inquit, examen huius rei tibi probabitur, si facultas alicui familiarium reginae detur, bello cum criminatore contendere.
246Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0775A (auctor 950-1008)
Qui, bello strenuus, consilio bonus, ac prae caeteris retroactis Hispaniae regibus fide promptus, Cantabriam, olim dominantibus Francis possessam, sibi subiugavit.
247Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0785B (auctor 950-1008)
CAPUT XXV. De regibus Hispanis, et bello eis a Dagoberto per Burgundiones illato, et de Missorii postulatione, et direptione, ac recompensatione.
248Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0785C (auctor 950-1008)
Igitur ubi in Hispaniam divulgatum est, exercitum Francorum ad subsidium sui Sisenandum ducere, illico cuncti Sentilam iamdudum sibi odiosum deserunt, ac illum alterum bello aptiorem sine pugna secuti sublimant in regnum.
249Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0785D (auctor 950-1008)
CAPUT XXVI. De bello quod in Sclavos paravit Dagobertus, a Saxonibus ob tributi levationem ficte suscepto; sed a Sigeberto filio regis feliciter gesto.
250Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0786D (auctor 950-1008)
CAPUT XXVIII. De Sadregisili ducis nece, et filiorum eius ob ignaviam et paternae caedis negligentiam exhaeredatione. Et de bello in Vascones feliciter gesto, praeterquam quod Arembertus dux perierat.
251Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0787B (auctor 950-1008)
Huius tantae multitudinis, quae Vasconiam bello subegit, licet multis rectoribus uteretur, princeps fuit Audoenus: qui multis in praeliis sub Theodorico inventus est strenuus, cui praerogativa omnis de summis reservabatur rebus.
252Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0791A (auctor 950-1008)
Exercitiis corporis maximeque venationibus deditus, atque in omni agilitate corporea strenuus; peritia quoque ac virtute in bello praevalidus.
253Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0795B (auctor 950-1008)
Hi vero qui noluerant bello interesse, conspicientes Flaucatum iam iamque superiorem conflictu fore, tentoria Willibadi et sociorum eius pervadentes, quidquid supellectilis in eis reperere abstulerunt.
254Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0861B (auctor 950-1008)
Post eum Paulus sacri coenobii Cassinensis monachus, in Historia Romana libro decimo sexto, taliter huius sancti Patris nostri facit mentionem: « His ipsis temporibus, procul dubio quibus Belisarius patricius Vandalos in Africa bello domuit, apud Castrum Cassinum, post solitariam vitam, sancto degens coenobio, stupendis beatissimus Pater Benedictus, nec minus futurorum praescius, radiabat virtutibus.
255Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0945A (auctor fl. 800)
Unde claustris arcani sacerdoti retectis, beatorum reliquias Georgii Bethlehemitae monachi, atque Aurelii Cordubensis viri popularis, si tamen posse praestaret, utrisque sumere libet, quorum animas felici bello decoras ad coelos martyrum sociandas collegio transisse, pulcherrimo passionis eorum textu firmante didicerant; quam memorabilis et Deo dignus sacerdos Eulogius, qui et ipse postea glorioso donatus martyrio, Regem Christum consummatus miles ovando petivit, veraci relatione, plurimis (ut ipse nostris retulit) praetermissis, litteris informavit.
256Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0529B (auctor 1128-1203)
Hic novus Alcides coelo submittitur, illic Perseus ardentis gladio metit ora Medusae; Illic ense carens, ensem mentitus Orion Sub pugnae facie sine bello bella minatur.
257Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0569C (auctor 1128-1203)
Quamvis pigra foret, quamvis ignava, Senectus, Quamvis delirans, quamvis torpore fatiscens; Prona tamen calet in bello, iuvenescit in armis.
258Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0570D (auctor 1128-1203)
Iam comites errare videns et cedere pugnae, Fletus adest, matremque suam succumbere bello Luget, et abscisso moeret velamine luctus.
259Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0571C (auctor 1128-1203)
Dum cadit erigitur, vincit dum vincitur, audet Dum timet, expugnat dum pugnam deserit, absens Instat, et in bello praeventus praevenit hostem.
260Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0572A (auctor 1128-1203)
Iam timet Excessus, iam bello cedere quaerit, Iam mens alta cadit, iam mente decidit ardor; Dum comitis videt occasum; quae maxima belli Pars erat, et prima totius Martis origo.
261Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0573A (auctor 1128-1203)
Sed postquam nil blanditiae, nil verba favoris, Nil valuere preces; Pietas mellita resignat Verba, rapit ferrum, bellumque repellere bello Incipit, et ferrum ferro, fallitque securim Obiectu clypei, variosque reverberat ictus.
262Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0574A (auctor 1128-1203)
Ergo victa fugit; stat pugnae sola superstes Filia Fortunae; sed eam Fortuna repellit A bello, natamque monet ne bella movere Intestina velit, ne rixam nata parenti Misceat, aut pugnam moveat germana sorori.
263Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0159C (auctor 1128-1203)
Ad fortitudinem invitant hae auctoritates: « Estote fortes in bello, et pugnate cum antiquo serpente.
264Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0719A (auctor 1128-1203)
David de Saul et Ionatha: Quomodo ceciderunt fortes in bello?
265Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0938C (auctor 1128-1203)
Dicitur defensio peccati sive repugnatio humana, unde dicit propheta: Confregit arcum, gladium et scutum; in arcu invidia longe ferientium, in scuto obstinata duritia defensionum, in gladio victima percussa, in bello mentis motio contra Dominum designatur; haec enim tota in sancta Ecclesia confringitur, dum mentes Deo resistentium supposito iugo humilitatis edomantur.
266Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0723C (auctor 1128-1203)
Quandoque casum a statu praesentis vitae, unde: Ubi ceciderunt fortes in bello.
267Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0757A (auctor 1128-1203)
Dicitur acies in bello, unde in Vita sancti Martini: Disposuit cuneos, in acie; et alibi: Hostium cuneos penetrabo securus.
268Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 14; 1 (auctor 1128-1203)
Tunc Vortimerius, filius Wortigerni, uidens eos cotidie augeri et per insulam paulatim extendi, non ultra sibi dissimulandum ratus, collecta omni Britonum fortitudine, illos bello agreditur.
269Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 17; 4 (auctor 1128-1203)
Inde Hengistum bello peremit et filium eius Octam et fratruelem eius Cosam cum reliquis Saxonum suo imperio subiugauit, ȩcclesias a nefanda gente dirutas restaurauit.
270Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 31; 1 (auctor 1128-1203)
Nam cum Arturus in bello, quod habuit aduersus Modredum , nefandissimum proditorem, nepotem suum, letaliter fuisset uulneratus – illo tamen sceleratissimo traditore prius ad Tartara misso – et se Arturus in insulam Auallonis asportari fecisset ad curanda uulnera sua, commisit regni gubernacula prefato Constantino, uiro probate uirtutis et in arte militari experientissimo.
271Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 35; 2 (auctor 1128-1203)
Qui cum nuncium aduentus Normannici exercitus accepisset, sicut erat truculentus in armis Hastingas paucissimo stipatus milite celeriter properauit, ita recentis uictoriȩ triumpho elatus, ut nec resociare milites suos a bello reuersos atque huc illucque dilapsos dignaretur, sperans facili negocio aduenticios hostes sine ulla conperendinatione delendos.
272Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 35; 7 (auctor 1128-1203)
Quod etiam gentilicium antiquis fuisse Britonibus refert Iulius Cesar in libro, quem de gallico bello ipse conposuit.
273Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 42; 6 (auctor 1128-1203)
Itaque bello intestino diu laborauit Normannia incertis Fortune iactibus, modo his, modo illis superiorem manum referentibus.
274Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 49; 2 (auctor 1128-1203)
Denique in historia Britonum hoc tantummodo repperi, quod in bello illo quod aduersus nefandissimum proditorem Modredum , uidelicet nepotem suum, fratrem Walgani, habuerit, letaliter fuit uulneratus .
275Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 49; 9 (auctor 1128-1203)
Cecidit et inclitus ille nepos regis Walganus super littus occeani, quo meliorem et in bello fortiorem uix ulla unquam secula habuerunt.
276Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 5, 59; 5 (auctor 1128-1203)
Rutenos itaque excitabit fumus ille sulphureus putidusque et ad hoc commouebit, ut Britanniam armis et bello lacessant.
277Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 15; 16 (auctor 1128-1203)
Tum deinde fratres suos a patriis finibus in Neustriam dolo magis quam bello fugabit et reuectos cum ingenti nauigio et fortissimis Gallorum suppetiis, cum certamen cum illis inierit seque uiderit bello imparem, uulpina eos fraude primo quidem decipiet, post etiam cum suis auxiliariis interficiet.
278Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 18; 11 (auctor 1128-1203)
Sic ergo et ista, de qua loquimur, uulpes factura est, quia ubi certamen cum fratribus et apro dentoso inierit et se imparem eis uel numero uel uirtute conspexerit sibique dolo magis utendum esse quam bello preuiderit, tunc, inquit, finget se defunctam et aprum in pietatem mouebit, hoc est desperantem se rebus et quasi bello diffidentem simula[136v]bit, solamque apri fratrumque misericordiam implorantem ac subiectionem in perpetuum promittentem; que res, sicut est cor humanum – parcere subiectis et debellare superbos, aliorumque miseriis ad pietatem moueri – aprum quoque ad misericordiam flectet, ut pacem inter ipsam et germanos eius secundum iura nature conponat.
279Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 54; 1 (auctor 1128-1203)
Verum sicut in bello alitur uirtus, [156v] sic plerumque in ocio et pace resoluitur.
280Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 62; 2 (auctor 1128-1203)
Quibus uerbis hoc datur intelligi: quod puella quedam, apud Claudiocestriam nata uel alita, per matrimonium flagellatis, id est bello et fame afflictis interponetur, ut sepe fit, ut sit mediatrix [160r] quedam et sequestra pacis inter dissidentes, quemadmodum olim Sabine mulieres fuerunt inter maritos et patres suos.
281Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0403A (auctor 1095-1125)
Godefridus autem Burel, magister peditum, illorum responsis auditis timidos minime in bello valere tam egregios milites asserens, saepius sermone aspero improperabat viris his qui Turcos persequi in ultionem fratrum caeteros socios prohiberent.
282Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0403B (auctor 1095-1125)
Armati vero, et universi congregati ad viginti quinque millia peditum et quingentos equites toricatos, viam insistunt ad urbem Nicaeam, ut ducem Solymanum et caeteros Turcos, bello lacessentes, in ultionem confratrum cum eis pralium committerent.
283Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0408D (auctor 1095-1125)
Interdum hi ex arce erumpentes in virtute loricatorum, fortiter Gallos citra fluvium et pontem urgebant, interdum Galli praevalentes, Hungaros bello et vulnere aggravatos usque in praesidium remittebant.
284Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0418A (auctor 1095-1125)
Verum Turcopoli et milites imperatoris indignantes se victos, et bello fugitivos, iterato crebrius a portis eruperunt, ad lacessendum et expugnandum exercitum: quousque dux adveniens, quia nox erat, omnia pace composuit; commonens fratrem suum cum universis in castra redire, et a pugna hac in noctis umbra manus et arma continere.
285Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0418B (auctor 1095-1125)
Similiter imperator, metuens amplius et validius hanc belli tempestatem ingruere, et vespere umbroso suos deficere et perire, pacem et ipse fieri imperat, laetatus ducem suos a bello pacare voluisse.
286Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0422D (auctor 1095-1125)
Sed neque his circumspectis, aliqua formidine concuti potuerunt; verum omni virtute et militari habitu animati, urbem assiliunt et oppugnant; alii vero pedestri aggressu, non minus arcu et sagittis defensores urbi bello lacessunt, sed plures gravissimis ictibus et iaculis desuper repugnantium attriti sunt, qui incaute et caeco impetu ac fragore subito praelia iuxta muros tentare ausi sunt.
287Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0423A (auctor 1095-1125)
Principes vero exercitus, videntes sic frustra et inutiliter bello populum perire; nec quidquam inclusis huic praesidio posse nocere, nil melius senserunt quam ut, obsidione circumquaque posita, urbem cogerent et custodes murorum.
288Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0423B (auctor 1095-1125)
Wernerus de Greis castro, miles irreprehensibilis in arte bellica, Eustachius, frater praedicti ducis Godefridi, cum Baldewino fratre eorum, viro clarissimo, et bello invictissimo, pariter in ordine consederunt.
289Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0423C (auctor 1095-1125)
Baldewinus de Montecastello, Hamaicorum comes et princeps, vir illustrissimus in omni militari actione, Thomas de Feria castro, Francigena, miles acerrimus, una cum Baldewino de Burg, Drogo de Nahella, Gerhardus de Keresicastello, Anselmus de Riburgismonte, Hugo comes de S. Paulo, Engilradus eiusdem Hugonis filius, miles egregius, Wido de castro Porsessa, tiro in armis fortissimus, Baldewinus de castello Gant, Baldewinus quoque vir bello nominatissimus, cognomine Calderim comes, una Willhelmus de Foreis castello, omni virtute et potentia bellica praeclarus, ad observandam urbem, vix humanis viribus superabilem, omnes viri fortissimi, in decreta sibi parte consederunt.
290Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0424B (auctor 1095-1125)
Castus quoque de Berdeiz civitate, Gebardus de Roselon civitate, Giselbertus de Treva, unus de principibus Burgundiae, Oliverus de castro Iussi, miles audax et pugnax, Achar de Motinerla, candidus capite, Reimboldus, comes de Oringis civitate, quo non alter valentior, Lodowicus de Monzons, mirabilis in opere militari, filius comitis Dirici de Monthiliart, Dudo de Cons, rufus capite, bello doctissimus; Gozelo et frater eius Lambertus, bello peritissimus, cum patre suo Cunone de Monte acuto, viro illustrissimo, iuxta praedictorum papiliones tabernacula collocaverunt.
291Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0426B (auctor 1095-1125)
Itaque ipsius comitis vix tentoria ponebantur, cum Solymanus circa horam tertiam ab altitudine montium descendebat, et omnis comitatus eius, ut arena maris per diversas semitas factis aciebus exundans, omnes viri fortissimi, et bello cautissimi, loricis et galeis et clypeis aureis valde armati, signaque plurima mirae pulchritudinis in manibus praeferentes.
292Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0426C (auctor 1095-1125)
Horum in prima acie ad decem millia, viri omnes sagittarii, in convallem Nicaeae praecucurrerant, arcus corneos et osseos, ad feriendum rigidissimos manu ferentes; et universi equis insidentes cursu velocissimis et bello aptissimis.
293Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0428B (auctor 1095-1125)
Post haec dum ex consilio et decreto principum rursus exercitus iteraret assultum, comes de Foreis et alter de insula Flandriae, Walo nomine, in eodem assultu nimium ferventes et bello vehementes, dum hostes lacesserent, sagittis infixi interierunt.
294Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0445A (auctor 1095-1125)
Tam vehementi strepitu populique tumultuoso concursu Baldewinus attonitus, a turris praesidio per mediam urbem equo advolans, turmas armatas a bello cessare, et in sua commonebat redire hospitia, ne tam subito foedus mutuo datum corrumperetur, donec caedes Christianorum illi plenius notificarentur.
295Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0450B (auctor 1095-1125)
Baldewinus videns arcem praesidii Samusart insuperabilem, et in ea Turcos bello fortissimos et indefessos, apud S. Ioannem, quod erat in praesidio non longe ab arce, suos in lorica, galea et equo reliquit, qui semper Turcis ad resistendum occurrerent, et belli assiduitate vexarent: ipse solus cum duodecim Gallis Rohas reversus est.
296Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0457D (auctor 1095-1125)
Orta hinc et hinc tam gravi contentione, his transire volentibus, illis econtra transitum prohibentibus, et adhuc praevalentibus, septingenti Turci, qui ab Antiochia acciti exierant, videntes constantiam et defensionem suorum in ponte, in equis celerrimis nimium bello animati advolantes, vada praeoccupant, ne quispiam Christianorum transeundi licentiam obtineat.
297Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0460A (auctor 1095-1125)
Hoc itaque consilio cunctis ab antistite et caeteris viris astutis ordinatis, regia via usque ad ipsos muros horribiles Antiochiae unanimiter in splendore clypeorum coloris aurei, viridis, rubei, cuiusque generis, et in signis erectis auro distinctis omni opere ostreo visu decoris, in equis bello aptissimis, in loricis et galeis splendidissimis proficiscuntur, tabernacula potenter extendentes iuxta locum, qui dicitur Altalon.
298Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0463B (auctor 1095-1125)
Henricus filius Fredelonis de Ascha castello, avidus hostes insequi, sicut erat bello et actis nominatissimus, trans fluvium equo natavit, licet e lorica et galea clypeoque gravatus: nam transitum navalis pontis prae longa mora exspectare nequiverat; caput vero huius temere vada intrantis cum equo, fluctus profundissimi operuerunt.
299Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0465A (auctor 1095-1125)
Nullus quidem ab his percussus tunc aut vulneratus est praeter Arnolphum de Tyrs castello, qui eques semper bello fervidus fuit et providus; licet nunc incautus sine tegmine scuti et indumento ferri ad clamorem peregrinorum subito in pomarium contenderit.
300Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0477D (auctor 1095-1125)
Dux vero Godefridus, cuius manus bello doctissima erat, plurima capita, licet galea tecta, ibidem amputasse, refertur ore illorum qui praesentes oculis perspexerunt.
301Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0478B (auctor 1095-1125)
Haec certamina, et Christianorum recens victoria una die acta sancta sunt mense Martio: et viri Turcorum, tam qui in bello ceciderunt quam qui in undis perierunt, mille et quingenti computati sunt.
302Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0482A (auctor 1095-1125)
Equi eorum cursu et bello doctissimi.
303Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0483B (auctor 1095-1125)
Qui omnia prospere succedere, Christianos triumphare, facili bello superare regem promiserunt.
304Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0484A (auctor 1095-1125)
Badas de praesidio Amacha et Sororgia civitate, Balduc de Samusart, Turci dolosi, milites vero armis et bello famosi, Karageth de Karan, civitate moenibus et muris firmissima ad eamdem expeditionis diem adesse commonentur.
305Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0495A (auctor 1095-1125)
Non mirum alicui videatur, nec quisquam Gallos hebetudine mentis, aut timore supervenientis multitudinis concussos mollescere arbitretur, et ideo tardatos ad opem et vindictam confratris ante omnium ora percussi et decollati, cum nulla plaga mundi ante Galliam audaciores et in bello promptiores nutriat.
306Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0506C (auctor 1095-1125)
Sed eum procedere ulterius dux Godefridus non patitur; sed seorsum ductum monuit, ne quidquam de omnibus quae audierat ulli indicet, ne populus, prae timore et augustia deficiens, a bello subtraheretur.
307Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0506D (auctor 1095-1125)
Unde non ultra sufferre haec valentes, invicem consultum vadunt magni et parvi, dicentes utilius esse mori in bello quam fame tam crudeli perire, et de die in diem populum attenuari et mori.
308Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0511B (auctor 1095-1125)
Nam vix ducenti supererant equi bello apti, in die qua praelium cum tot nationibus gentilium commiserunt.
309Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0511C (auctor 1095-1125)
Nam diu deficiente illis proprio sumptu, egentes mendicaverant, et suis armis venditis propter inopiam, armis Turcorum insuetis et incongruis in bello utebantur.
310Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0513A (auctor 1095-1125)
Mulieres, pueri teneri et adhuc lactantes, quotquot in castris reperti sunt, alii trucidati, alii equorum pedibus conculcati, misero et lacero cadavere campos impleverunt, destituti suorum auxilio gentilium de bello terga vertentium.
311Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0514A (auctor 1095-1125)
Caetera quae in hoc bello acta sunt, tam in populo Christiano quam gentili, quae etiam in obsidione urbis Antiochiae mira et inaudita gesta sunt, nullius stylo, nullius memoria aestimo retinenda, tot tamque diversa fuisse referuntur.
312Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0523C (auctor 1095-1125)
Baldewinus in civitate Sororgiae Folkerum Carnutensem cum centum probis et bello assuetis militibus constituit, ut semper Amacha vexarent assultu, et Balae in ultionem captivorum suorum fratrum dignam vicem rependere conarentur.
313Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0525D (auctor 1095-1125)
Boemundus ergo, cuius cor quammaxima invidia et indignatio animi adversus comitem Reymundum mordebat, videns opportunitatem Godefridi discessione et Reymundi absentia, signo cernicinum sociis suis admonitis et conglobatis, turrim, quae ponti Fernae imminebat, in virtute magna assiliit, comitisque Reymundi milites, qui in ea remanserant, bello et sagittariis gravatos, ab arce et urbe eiecit, sicque solus dominium Antiochiae obtinuit.
314Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0530C (auctor 1095-1125)
Unde Gybel, quam subito percutere et vincere nequimus, necesse est ut hoc tempore intactam relinquamus; et ad opem nostrorum Archas castra et exercitum applicemus, atque gentibus una cum sociis nostris in bello occurramus.
315Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0535B (auctor 1095-1125)
Unde quia inter quinquaginta millia virorum vix viginti millia in bello valentium reperiri poterant, consilium inierunt ut per Damascum nequaquam transirent, propter copiam Turcorum qui Damascum inhabitabant, et propter apertam illic camporum planitiem, ubi eis in omni latere spatiosum videbatur ab hostibus incursari.
316Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0538C (auctor 1095-1125)
Christiani vero videntes regis militiam, urbis munitionem, gentilium contradictionem, muros in circuitu locata obsidione vallant, ducemque Godefridum, quia erat potens consiliis et viribus, cum Teutonicis bello ferocissimis, in latere turris David, ubi maior vis defensionis redundabat, ordinant, et una cum eo Tankradum comitem, et Reymundum cum duobus episcopis Italiae ante ianuam eiusdem turris cum suo comitatu sedere decreverunt.
317Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0539A (auctor 1095-1125)
Sancta autem civitate sic undique vallata, quinto die obsidionis ex consilio et iussione praedictorum principum, loricis et galeis Christiani induti facta scutorum testudine, muros et moenia sunt aggressi, viros Sarracenos fortiter bello lacessentes in iaculis saxorum, fundis et sagittis trans muros volantibus, ab intus et de foris per longum dici spatium dimicantes.
318Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0539B (auctor 1095-1125)
Christiani moleste ferentes populi contritionem, labori et bello amplius incumbebant; et muros exteriores, quos Barbicanas vocant, valide impugnantes, ferreis malleis et ligonibus partim sciderunt.
319Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0543C (auctor 1095-1125)
A Die autem Sabbati huius machinae operi et compagi insudantes, usque ad quintam feriam protractum opus in vespere consummaverunt et ducem Godefridum, eiusque fratrem Eustachium, similiter fratres duos, Ludolfum et Engelbertum, ortos civitate Tornaco, ad tuendam machinam, et urbem bello concitandam ordinaverunt.
320Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0543D (auctor 1095-1125)
Dehinc autem in sexta feria mane facto, Sarraceni milites, et qui urbis erant cives, machinam erectam intuentes, et in ea habitantes loricatos, stupefacti et tremefacti, mirantur tam matutinos et bello paratos milites in machina apparere; omnesque per urbem gradientes sagittis et arcu infigere, ac pugna incessabili quosque per urbem visos a machina desuper muros prominente, iaculis et saxis urgere.
321Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0558C (auctor 1095-1125)
Altera autem die, prima aurora radiante, universus populus Dei vivi bello armatur, in voce exsultationis et omni dulci modulatione iucunditatis, citharis et musicis, tanquam ad convivium pergentes, laetati sanctae crucis signaculo ab Arnolfo, Petro caeterisque sacerdotibus muniti et signati, confessionis puritate confortati sunt, sub quorum anathemate rursus praeda et aliqua rapina ante agonem interdicta est.
322Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0560A (auctor 1095-1125)
Nec mora, segregatis pecudibus et visis infidelium turmis, acies Gallorum, sicut constitutae erant, hae in fronte, hae a dextris et sinistris, aliae ad extremum pugnaturae, bello aptantur.
323Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0560B (auctor 1095-1125)
Comes vero Reymundus a dextris versus poenaria spatiosa ac densissima quae extra muros erant cum ingenti manu suorum aciem suam dirigebat ut, bello ingruente, sociis vires et opes augeret, cordaque metu fluxa ab instanti sublevaret angustia.
324Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0560C (auctor 1095-1125)
Nam Azopart, qui flexis genibus suo more bellum solent committere, praemissi, in fronte belli graviter sagittarum grandine Gallos impugnaverunt, tubis et tympanistris intonantes, ut tam horribili sonitu equos et viros perterritos a bello et locis campestribus absterrerent.
325Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0560D (auctor 1095-1125)
Tandem bello ingravato, et gentilium cuneis Deo opitulante, contritis, totus exercitus regis Babyloniae fugam iniit; et per agrorum planitiem versus maritima dispersus, tendebat a facie caedentis et persequentis.
326Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0567B (auctor 1095-1125)
Nuntii autem omnia responsa et aspera verba Boemundi eiusque impatientiam ad exercitum referentes, primoribus indicant, ac iras omnium vehementer acuentes, eo animos illorum commovent, ut arma acquiri et bello aptari universi, parvi et magni, monerentur.
327Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0567C (auctor 1095-1125)
Boemundus ergo videns se auxilio destitutum, viresque suas nimium attenuatas, et quod fideles Christi ac principes bello et vi armorum eum amovere conspirassent, vespere coelos terrasque obumbrante, ab obsidione murorum procul cum omni manu sua secessit, et confratrum voluntati, nescio amore an timore, nolens volensque, obtemperavit.
328Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0572A (auctor 1095-1125)
Nihil his ingeniis duce proficiente, consilio suorum accepto, eo quod civitas Assur, hoc tempore gravissimae hiemis inchoante, prae frigore et nive insuperabilis haberetur, Ierusalem Decembri mense mediato rediit; sed centum equites cum ducentis peditibus Rames vel Ramae attitulavit, qui assidue cives Assur impugnarent, ac bello lacesserent.
329Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0577A (auctor 1095-1125)
Utrinque hac die bello gravati sunt, alii occisi, alii vulnerati; Tankradus vix elapsus est.
330Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0577D (auctor 1095-1125)
Tankradus super his cum duce sumpto consilio, acquievit Turcorum precibus, et plurima munera byzantiorum, auri et argenti et ostri ab eis et Grosso Rustico suscipiens, terram minime post hac bello commovit.
331Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0580D (auctor 1095-1125)
Dicebat enim: Vides, o frater charissime Tankrade, quomodo dux Venetorum cum tota manu sua bello victus et fatigatus abscessit, nec ultra vires adhibet; sui quoque perterriti, iam classem usque in medium maris procul a civitate reduxerunt.
332Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0584B (auctor 1095-1125)
Sed viriliter a quinquaginta praedictis tironibus, a Baldewino ibidem constitutis, urbs defensa ab hostibus, et intacta atque invicta remansit; dum tandem Donimanus bello fatigatus, et longae obsidionis laedio affectus, Christianorum territus auxilio, urbem deseruit, et sic deinceps ab obsidione illius quievit.
333Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0603B (auctor 1095-1125)
Ipse vero ascendens equum, qui lingua Sarracenica gazela appellatur, eo quod caeteris equis sit cursu potentior, praemisit quartam aciem quam ordinaverat de militibus Ierusalem, viris bello assuetis ac robustissimis, quatenus cum hostibus in impetu ferirent ac dimicarent.
334Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0603D (auctor 1095-1125)
Mortuis itaque duobus ammiraldis, exercitus Babyloniorum magnis ductoribus, primo divina ultione, altero hastae regis transfixione, rex et universi sui recuperatis vitibus per medias acies Sarracenorum in multitudine densatas irruperunt in virtute Domini nostri Iesu Christi, et sanctae crucis, inauditam illorum occisionem facientes usque ad vesperum, donec hinc et hinc fatigati, utrinque se a bello continuerunt.
335Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0604A (auctor 1095-1125)
CAP. LXVIII. - Renovato bello, catholici regis ad suos hortatio.
336Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0604C (auctor 1095-1125)
Quibus rex, quia locus divertendi ab eis non erat, resistere disposuit, et universos magna et audaci voce sic consolatur: Ecce inimici nostri obviam nobis integris armis adveniunt: nos autem nuper bello fatigati, sero a manibus adversariorum, solo Deo protegente, evasimus superatis hostibus: optimates nostri et equites cuncti praeter nos ceciderunt: quid igitur pauci adversus tot millia adhuc bello intacta acturi sumus?
337Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0604C (auctor 1095-1125)
pauci sumus, et sero bello fatigati; locus et possibilitas ab eis divertendi non est: et ideo quid consulam, nescio, nisi, ut in nomine Domini Iesu, et in virtute S. crucis universi stemus adversus incredulos pugnantes.
338Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0604D (auctor 1095-1125)
Obcaecati itaque et infirmati Sarraceni, in obstaculo tam venerabilis ligni timore illis immisso, non diu perseverarunt in bello.
339Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0612A (auctor 1095-1125)
Qui omnem rem et angustias illorum explorantes, sexta eos feria bello aggredi statuerunt.
340Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0614D (auctor 1095-1125)
Regressis itaque omnibus ad tentoria, qui Turcorum arma effugerant, Stephanus, comes Blesensis de omnibus primoribus requisivit qui a bello redissent aut armis occubuissent: cui statim innotuit Reymundum in summitate silicis fecisse diffugium, et nisi sibi subveniretur, nunquam eum manus Turcorum posse evadere.
341Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0615B (auctor 1095-1125)
Eadem vero nocte qua comes Raymundus a cacumine silicis et Turcorum obsidione, subveniente Stephano Blesensi ac Conrado stabulario, liberatus et reductus est in castra ad confratres, coeperunt focos et victus necessarios universi parare, qui a caede et bello in tabernacula confugerant; ligna quoque et sarmenta ad coquendos cibos componere, quibus fessa et ieiunia corpora recrearent.
342Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0616D (auctor 1095-1125)
CAP. XXI. - Quod Christiani exercitus centum et sexaginta millia siti ac fame, fuga et sanguine a Turcis in bello occisa sunt.
343Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0619B (auctor 1095-1125)
CAP. XXVIII. - Ubi Turci eis occurrentes, bello eos vexabant, comitem unum Longobardorum sagitta perimentes.
344Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0619C (auctor 1095-1125)
Ad haec, cum nondum civitati appropinquassent, Solymanus et Donimanus cum copiis et armis Turcorum, a recenti caede Longobardorum vix diebus octo peractis, reversi, et comitis de Navers subsecutione comperta, festinato per notas semitas collium et vallium accelerantes illic occurrerunt; ac sagittis crudeliter assilientes, per triduum exercitum, ante et retro positis insidiis, bello gravissimo et acerbis plagis fatigabant.
345Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0620C (auctor 1095-1125)
Tandem hoc ingruente saevissimo bello, et Christianorum virtute siti debilitata, et ideo minus valente et resistente, Turcorum ferocitas exaltata coepit invalescere, et Christianos victos atrociter in fugam cogere.
346Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0620C (auctor 1095-1125)
Comitem quidem iam victum, ac de bello fugientem, usque ad civitatem Germanicoplam insecuti sunt.
347Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0622D (auctor 1095-1125)
Nam universas segetes, a facie huius multitudinis, Turci, via anticipata, combusserant; puteos, cisternas, fontes obstruxerant, ut sic ultima necessitate famis et sitis attenuati, facili bello superarentur.
348Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0623D (auctor 1095-1125)
CAP. XLI. - Quomodo principes bello dispersi, collecto exercitu Antiochiae convenerint.
349Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0627B (auctor 1095-1125)
CAP. IV. - Rex Baldewinus contra Babylonios congreditur, quibusdam ex suis optimatibus in bello occumbentibus.
350Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0631A (auctor 1095-1125)
Ab ipso vero die tertiae feriae dum sic in superbia et elatione suae multitudinis immobiles Sarraceni persisterent, et multis armorum terroribus Christianum populum vexarent, sexta feria appropinquante, rex Baldewinus in tubis et cornibus a Iaphet egrediens, in manu robusta equitum et peditum virtutem illorum crudeli bello est aggressus, magnis hinc et hinc clamoribus intonantes.
351Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0631B (auctor 1095-1125)
Christiani quoque qui navigio appulsi sunt horribili pariter clamore cum rege Baldewino et gravi strepitu vociferantes, Babylonios vehementi pugna sunt aggressi, saevissimis ac mortiferis plagis eos affligentes, donec bello fatigati et ultra vim non sustinentes fugam versus Ascalonem inierunt.
352Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0632C (auctor 1095-1125)
CAP. XV. - Qualiter Baldewinus rex cum principibus ab eo susceptis Ascalonem obsidens, Ammiraldum Babyloniorum bello exstinxerit.
353Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0635A (auctor 1095-1125)
CAP. XX. - Quod Reinoldo, sagittario regis, in bello pereunte, ipse rex ab obsidione urbis Accaron recesserit.
354Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0635C (auctor 1095-1125)
Videns autem rex, quia virtus Sarracenorum praevalebat prae intolerabili multitudine, quae noviter a praedictis civitatibus huic urbi ad auxilium navigio confluxerat, et quia manu suorum non solum bello gravata, sed et longa obsidione ad resistendum deficiebat, ex consilio magnatum suorum ignem machinae iussit immitti, nimium turbatus et dolens inde recedens, eo quod prosperum successum hoc tempore nequiverit habere.
355Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0638A (auctor 1095-1125)
Ascalonitae vero rege convalescente, minus ultra ausi sunt viros Iaphet bello lacessere, sed et ipsi pace gaudentes, et quia manus regis bello vacabat, pariter et ipsi in satis ac vineis hoc anno non parce elaborantes, quieverunt.
356Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0640A (auctor 1095-1125)
CAP. XXX. - De quingentis Arabibus qui, Ioppen bello aggressi, Othonem iugulaverunt.
357Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0640B (auctor 1095-1125)
Eodem vero anno post captionem Ptolemaidis, quae et Accaron dicitur, vulgariter vero Acra, in mense Septembri iam mediato, ipso die Exaltationis S. crucis, milites Arabes circiter quingenti in equis et armis ab Ascalone exsurgentes, Ioppen descenderunt; ac iam sole flagrante medio axe coeli, ante urbis ianuam assistentes, milites catholicos bello lacessere conati sunt.
358Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0642C (auctor 1095-1125)
CAP. XXXIV. - Solymanus propter pecuniam ab imperatore promissam Donimanum bello fatigat.
359Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0642D (auctor 1095-1125)
Hoc Solymanus graviter accipiens, amicitiam et foedus quod cum eo percusserat abrumpens, coepit ei assiduis infestationibus adversari, ac depopulari quae illius erant; quin assumptis copiis iam tertio bello lacessitum, plurimisque insidiis vexatum superavit, ac in fugam misit.
360Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0650B (auctor 1095-1125)
CAP. XLVII. - Quomodo Boemundo cortra regem Graecorum in Italiam profecto, Tankradus Turcos bello devicerit.
361Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0651B (auctor 1095-1125)
Perdurante autem bello et nimia occisione in gladio usque in horam nonam, auxilio Domini Iesu, Christianorum acies invictissimae perstiterunt; gentiles vero attritae et dispersae in fugam pariter versae sunt.
362Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0659B (auctor 1095-1125)
Quapropter Gervasium virum illustrem et nobilissimum, de regno occidentalis Franciae ortum, belli gnarum et assuetum, loco Hugonis restituit, ac praeficit Tabariae et universae regioni, sciens cum fidelem et bello acerrimum contra omnes gentilium, Sarracenorum, Turcorum, Damascenorum incursus.
363Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0659D (auctor 1095-1125)
Hac in potentia et virtute armorum suorum tot peregrinis attritis, nimium gloriantes Ascalonitae et caeteri gentiles regis Babyloniae, mox adfuerunt in campestribus Rames ut expugnarent urbem, eius habitatores bello lacesserent, si forte aliqui prodirent ex ea, prout solitum semper eorum audacia habebat resistere.
364Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0662B (auctor 1095-1125)
CAP. XVI. - Quod rex suorum consiliis sine bello Ierusalem redierit, et Rorgius de Caiphas obierit.
365Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0667D (auctor 1095-1125)
Haec fama tam crudelis in auribus regis iam de Tabaria Ptolemaidem reversi, ut innotuit, sexaginta viros armis et bello strenuos, navigio Iaphet ad subveniendum civibus direxit, et ut eis nuntiarent, quomodo sine mora rex adunata manu eos subsequeretur.
366Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0670D (auctor 1095-1125)
CAP. XLI. - Quomodo regi Graecorum advenienti Boemundus in bello occurrerit, Dyrrhachium amplius impugnans.
367Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0671C (auctor 1095-1125)
Quibus infinita multitudo Turcopolorum, Comanitarum et Pincenariorum, militum imperatoris in occursum adfuit; et bello graviter commisso, milites Boemundi ad trecentos illic occisi sunt, plures vero abducti.
368Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0675C (auctor 1095-1125)
CAP. LIV. - Gervasius, suis in bello caesis, vivus capitur, rege Baldewino multum moerente.
369Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0687A (auctor 1095-1125)
CAP. XXV. - Quod rex Baldewinum comitem, de bello fugientem, sanum in Rohas reduxerit.
370Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0687D (auctor 1095-1125)
Dehinc post dies aliquot incomparabilis navalis exercitus a regno Babyloniae in galeidis, in biremibus et triremibus dictis vulgariter cattis, turritis et bello compositis, advectus est in civitatem Baruth vel Baurim, ad recuperandam urbem, si aliqua daretur opportunitas.
371Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0688B (auctor 1095-1125)
Eodem quoque tempore eiusdem mensis Augusti, quo haec fiebant, Ascalonitae gavisi absentia et diutina expeditione regis Baldewini, aestimantes modicas vires militum Ierusalem remansisse, quingentis equitibus ascitis, decreverunt civitatem obsidere et expugnare et viros qui erant in arce turris David bello lacessere.
372Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0688D (auctor 1095-1125)
Et plurima vi in malorum altitudine praeeminentes, adeo urbis defensores aggravantes bello vexaverunt, ut totum portum fere per dies octo in navium multitudine et fortitudine invadentes obtinuerint.
373Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0693D (auctor 1095-1125)
Sed Christiani minime cum Turcis stabili bello committere poterant, propter illorum miram hac et illac per agros discursionem et circumvagationem, quam in Christianos equorum velocitate moliebantur.
374Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0694A (auctor 1095-1125)
Videntes autem Baldewinus et Tankradus suos bello defecisse, et usque ad exercitum in fugam remissos, prolato signo sanctae crucis, contra inimicos in spe salutis et victoriae laxis frenis Turcos impetu adeunt.
375Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0694B (auctor 1095-1125)
Quadam vero luce exorta, Turci consilio inito, in terram Corrozan reversi sunt, eo quod nihil Antiochiae nocere potuerunt, et Christianorum virtus illis obviam facta sit, nec bello nec sagittis absterreri potuerit.
376Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0700D (auctor 1095-1125)
Iam enim in calumniis et praedis et aggravatione Christianorum curriculo trium mensium potenter obsederant, omnia vastantes, nulli parcentes, nocte ac die insidiis invigilantes, milites Tabariae crebris assultibus et bello lacessentes.
377Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0701B (auctor 1095-1125)
CAP. XI. - Rex cum Turcis congrediens, fuga dilabitur, quibusdam suorum in bello cadentibus.
378Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0702A (auctor 1095-1125)
Sed vix ponebantur tentoria, et ecce Malducus Dodechinusque cum universo comitatu suorum eruperunt a montanis Thabor, ut arena maris fortiter irruentes arcu et sagitta in castra regis et suorum, gravi bello et vulnere atroci praeliantes et Christianis acies impugnantes, donec rex et tota manus suorum vim tot millium sustinere non valentes, sed fugam ineuntes, ad mille quingentos occiderunt, praeter equites, quorum triginta interempti sunt.
379Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0702D (auctor 1095-1125)
Fuerunt ei duae triremes, singulae cum quingentis viris bello doctissimis, cum navibus septem, auro, argento, ostro, gemmarum vestiumque pretiosarum multitudine onustis; praeter arma, loricas, gladios, galeas et clypeos auro fulgidissimos, et praeter omnem armaturam, quam ad defensionem navium solent viri potentissimi comparare.
380Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0704B (auctor 1095-1125)
In eadem vero civitate quidam de exercitu Christianorum hospitalitatis gratia moram facientes, ad quadraginta capti et decollati sunt; sed non sine plurima sui sanguinis ultione, quia inaestimabili virtute et bello a porta, ad quam defendendam locati erant, multis Turcis repulsis et occisis, invicti perstiterunt, quousque ad portam quam Graeci tuebantur adversarii immissi sunt.
381Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0714C (auctor 1095-1125)
Qui illius adhortationi acquiescentes, centum et sexaginta equitibus, viris bello audacissimis et praedarum avidissimis, peditibus vero sexaginta in arcu, lancea et gladio ferocissimis, admonitis et congregatis, profecti sunt in regionem eamdem qua pastores et pastorum custodes, fortissimi milites Arabes, Aegyptii, Idumaei accubabant, et armenta cum ovibus et capris spatiose in longitudine et latudine vagabantur.
382Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 3, 6; 23 (auctor fl.c.1250)
Ceteri reges aut bello victi in amiciciam a vobis sunt recepti aut in suis dubiis rebus societatem vestram appetiverunt, familia nostra cum p<opulo> R<omano> bello Cartaginensi amiciciam instituit, quo tempore magis fides eius per quam fortuna petenda erat.
383Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 3, 6; 28 (auctor fl.c.1250)
Hinc exempla subiciamus: Salustius in Iugurtino: Iugurte, tui bello Numantino longe maxima virtus fuit, quam rem tibi certo scio gaudio esse.
384Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Altera vice Henricus fillius Conradi, qui, si vixisset, post eum fuerat regnaturus, eundem Guelfonem bello devicit.
385Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Cremonenses Brixienses apud Quinzanum devincerunt et multos ex eis captivos Cremonam duxerunt; transactis quoque quatuor diebus equitaverunt in episcopatu Placentinorum ad castrum Sancti Laurentii et ad Castrum-Arquadrum, et incepto iam bello inter Placentinos et Parmenses, fugatis etiam Parmensibus et devictis et multis ex eis captis a Placentinis, una porta Cremone, que dicitur porta Pertusii, Placentinos agressa eos devicerunt, et recuperatis quos ceperant de Parmensibus, multos ex Placentinis ceperunt.
386Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Deinde Apuliam intrans bello campestri habito predictum Manfredum, filium naturalem Frederici inperatoris, regno et vita privavit.
387Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b, 29c, 8b, 112a, 71b, 3, 39a, 10b, 18c, 27d, 3; 49 (auctor c.1200–1280)
Accidens autem sive incursus est ‘de his quae procul sunt’ tempore vel loco et quorum notitia ‘supra nostram videtur esse prudentiam’, ut dicit Philosophus, sicut est de navali bello futuro, vel de regnis subvertendis, vel de toto statu mundi futuro, sicut in somnio Nabuchodonosor .
388Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, 3, 2; 8 (auctor -1286)
Interrea novum bellum in Ytalia oritur, non levius bello Anibalis.
389Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, 3, 2; 10 (auctor -1286)
Alter Luculus capta [Ca]bile et ceteris urbibus de Hesis triumphavit usque ad Danubium et de profugis in Rodopiis montibus et multis aliis; confecto bello Macedonio, adhuc manente Mitridatico, Creticum reparatur, ad quod Metellus missus cepit universam provinciam; unde Urticus est appellatus.
390Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 14; 77 (auctor -1286)
Matrona etiam super quedam genere et diviciis nobilis, sicut legitur in Ystoria ecclesiastica, vel predones in eius domum intrantes eam omnibus expoliassent, nec sibi ultra quid comederet remansisset, parvulum suum lactantem tenens in manibus ait: Infelicis matris infelicior fili, in bello, in fame, in direptione cui te reservabo?
391Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 15; 2 (auctor -1286)
Expone ergo etiam hec ipse de se hoc modo scribens: Iosepphus Mathie filius, Ierosolimis sacerdos, qui et ipso primo bello Romanos obpugnaverit et posterioribus nichilominus interfuerim preliis neccessitate constrictus.
392Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 42; 3 (auctor -1286)
VI, vir in bello potens, aut dissimilis Alexandro, qui tribus preliis in Ytalia, scilicet apud Placentiam et Ticinum, victor extitit, Tetricum, qui adhuc Galliam tenebat, superavit et Aurelianis civitatem edificavit et çenobiam uxorem condam Odenati, que mortuo viro adhuc Orientis tenebat imperium, superavit apud Inmas, non longe ab Antiochia; cum itaque triennio Romanum orbem ab invasoribus liberasset, ingrediens Romam triumphum habuit quasi receptor Orientis, precedentibus eum Dethro et Çenobia, a qua Rome Zenobia familia nuncupatur.
393Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 56; 6 (auctor -1286)
Pergens ergo cum V milibus LXXX¡ hostium sine bello in dedicionem accepit.
394Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 58; 19 (auctor -1286)
Gundicarium Burgundionum regem bello contrivit.
395Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 71; 23 (auctor -1286)
Imperator Neapolim se recepit et inde, bello cum suo dampno peracto, Romam perrexit.
396Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 168; 15 (auctor -1286)
Saladinus itaque de Berito Tyrum accedens marchionem Guilielmum, Conradi patrem, quem bello ceperat, secum adduxit, ut pro redemptione patris redditionem filii patrem haberet et urbis; et per patrem filio significavit, ut pro ipsius et aliorum quorundam liberatione redderet civitatem.
397Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 168; 24 (auctor -1286)
Interrea magnanimus de Monteferato Conradus, Tyrensis dominus, navali bello bis victoriam optinuerat, et galleas et naves nonnullas etiam de Anchonensi portu Pisanorum auxilio viriliter eductas et virilius optentas et victualia sufficienter civibus conquisierat.
398Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 168; 32 (auctor -1286)
Inpugnavit itaque Saladinus urbem terra marique, presertim, cum crederet marchionem velle pariter et Pisanos aufugere, custodiam galleis indixit; ex quibus quinque captis, viris nobilibus et piratis, armis et victualibus honustis, Saladinus dolore conmotus terrestri bello barbacannam invadit, inpugnans eam petrariis et manganis, gatis, spiculis, sagittis et telis; cumque nimium marchio gravaretur, suis a navali victoria revocatis, terrestri prelio dimicavit, afficiens Saracenos multiplici dampno sine detrimento suorum.
399Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 168; 33 (auctor -1286)
Videns itaque Saladinus, quod navali bello nequaquam proficeret, iussit VIIII galleas deduci Berithum; quas Christiani viriliter prosequentes usque adeo coartarent, quod octo ex illis igne proprio Saladinus conburi fecit agresti, nona littore Sydoniensi confracta.
400Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 169; 7 (auctor -1286)
Eodem anno comittem Henricum de Deti magnanimus imperator consuetudine imperiali ad Saladinum direxit, monens et monitans, ut terram desereret, quam invaserat, Iesu Christi; mos enim est imperii, ut inimicis bellum indicat, quia nullum occulte bello consuevit invadere; nos autem rogatu civium nostrorum in Theothonicam vivimus, ut ab imperatore castrum Manfredi rehedificandi licentiam impetraremus.
401Albertus Monachus, Chronica, 3; 23 (auctor -1456)
Guntherus autem mox ut electus est et ab introitu Francfort urbis per cives artaretur, exercitu validissimo congregato Francfort potenter obsedit secundum consuetudinem antiquam, quam Francfordenses habebant, scilicet quod nullum regem habentem adversarium in regno susciperent in urbem, nisi prius ipsam urbem IX ebdomadibus obsedisset, ut hac occasione bello congrederentur in campo et divisioni finem impenderent, vel unus regnaret et alius timidus et inglorius remanerer.
402Albertus Monachus, Chronica, 3; 171 (auctor -1456)
Eo tempore defuncto Reynaldo duce Gelrie, viro magnarum diviciarum et potencie, duobus quidem filiis relictis iunior frater seniorem captum in bello detrusit in custodiam artificioso quidem et subtili ingenio.
403Albertus Monachus, Chronica, 3; 219 (auctor -1456)
Anno XIIII. Karoli, MCCCLIX., kalendis Novembris Iohanne rege Francie supradicto una cum filio suo iuniore per regem Anglie in bello captis et in Anglia adhuc in custodia positis, dictus rex Anglie adunato exercitu ex Anglia plurimum copioso, utpote habens LXXX milia equitum, cum tribus filiis suis transiens mare et apud / Caleysium applicans et cum tribus agminibus applicans in partes regni Francie, se diffundens et intactas ad huc regiones ipsius regni longe lateque arcu ense pervadens nobilem civitatem Remensem VI septimanis trivit obsidione conclusam, de hinc per Campaniam ac Trecas in Burgundiam longam et plurimam vastacionem forti manu faciens nullo penitus resistente, tandem receptis a duce Burgundie federibus pacis et maxima pecunie summa, inde movens exercitum sepius hostem provocans ad conflictum.
404Albertus Monachus, Chronica, 3; 220 (auctor -1456)
Cum iam proceres et optimates regni Francie de bello desperati fuerant, saniori accepto consilio victualibus quibuscumque ad civitates et ad castella et ad municiora loca regni se receperunt, ne inimicis ad usum fuissent potenter undique recollectis, bello locum non dederunt, presertim quia in diebus pascalibus ad muros civitatis insignis Parysiensis castra sua rex Anglie posuisset et in acies suum exercitum ordinasset, sepius hostem ad conflictum provocaret.
405Albertus Monachus, Chronica, 12; 2 (auctor -1456)
Iste fuit electus in discordia cum Alberto duce Austrie, filio regis Rodulphi, et per eundem Albertum post VIII annos devictus in bello publico et interfectus.
406Albertus Monachus, Chronica, 12; 5 (auctor -1456)
Anno quarto Adolphi Iohannes dux Brabancie, qui victor in bello Woring extiterat, interiit per hastiludium in Bare, cui Iohannes filius eius successit.
407Albertus Monachus, Chronica, 12; 16 (auctor -1456)
Propter quod rex Francie, omni virtute regni sui adunata, Flandriam petit, ubi, occurentibus sibi Flandris, in loco dicto Curterich commisso gravi bello Flandrenses victoria pociuntur, multis nobilibus et regni Francie primoribus et aliis satellitibus, plusquam ad VI milia interfectis.
408Albertus Monachus, Chronica, 14a; 66 (auctor -1456)
Anno VIII. regni sui ipse Lodowicus rex Romanorum Fredericum ducem Austrie contra se in regem electum bello publico in campo potenter obtinuit.
409Albertus Monachus, Chronica, 14a; 292 (auctor -1456)
Siquidem bello, quod inter marscalcum Coloniensem et dictum comitem Adolphum actitabatur, treugato et treugis paceque manibus ad manus iuramentisque et litteris roboratis, comes amicabiliter et pacifice cum paucis opidum intravit et consideratis eius infirmioribus ad sua rediit.
410Albertus Monachus, Chronica, 14a; 393 (auctor -1456)
Post hoc rex Anglie Eduardus contra Philippum regem Francie bellum inceptum continuans, virtute militari congregata una cum filio suo, principe Wallie, mare transcurrens et in finibus Normannie applicans et inde usque ad territoria Parysiensis civitatis igne et ferro cuncta depopulans, cum iam propter victualium carenciam viam discedendi accepisset, dictus Philippus rex Francorum ipsum cum potenti exercitu insecutus, tandem in territorio Pontensi eum artans bello adinvicem commisso rex Anglie mirabilem victoriam est consecutus.
411Albertus Monachus, Chronica, 14a; 394 (auctor -1456)
In quo bello de parte regis Francie insignes et preclare potencie viri plurimi ceciderunt, videlicet sepedictus Iohannes rex Boemie, rex Navarre, dux Burgundie, comes Flandrie, comes / Allaczem, frater regis Francie, comes Blesensis, comes de Tuart, comes de Harturia et plures alii tam de ordine militari quam barones nobiles et potentes.
412Albertus Monachus, Chronica, 14a; 398 (auctor -1456)
Dum autem hec per ipsum citra mare agerentur, rex Scocie regnum Anglie cum exercitu ingressus, per regis Anglie procuratores bello aggressus, ibidem captus et devictus est.
413Albertus Monachus, Chronica, 56; 32 (auctor -1456)
Eodem anno Adolfus imperator ab Alberto duce Austrie bello campestri occiditur electoresque Albertum predictum elegerunt.
414Albertus Monachus, Chronica, 173; 141 (auctor -1456)
In / missali libro in Woring sic est scriptum: In Woring mille centum mortui sunt et post bellum de captivis et in bello lesis septingenti.
415Albertus Monachus, Chronica, 197; 88 (auctor -1456)
Sed idem Wilhelmus non longe post in bello Flandrensium contra regem Francie suscepto, in quo ipse capitaneus et patricius Flandrensium agens fortiter se gerebat, extitit interfectus.
416Albertus Monachus, Chronica, 212; 66 (auctor -1456)
Sed iuxta Romanorum consuetudinem bello pervicaci prohibetur et arcetur a portis.
417Alcimus Avitus, Poemata, p1, 5; 106 (auctor ca.450-518)
Tunc ut quisque gravem bello persenserit hydrum Aspidis aut durae clausas cognoverit aures, Concutit interius secreti carminis arma: Protenus et lassis verbo lactante venenis Mox inpune manu coluber tractatur inermis Et morsus tantum, non virus in angue timetur.
418Alcuinus, Carmina, 101, 0819C (auctor 730-804)
Vir virtute potens patriae tutator, amator Moribus egregius Christi mandata secutus, Pauperibus largus, parcus sibi, dives in omnes, Iudiciis verax, animi pietate benignus, Excelsus meritis, submissus mente sed ipsa, Hostibus horribilis cunctis iucundus amicis, Ut bello indomitus, sic pacta in pace fidelis.
419Alcuinus, Carmina, 101, 0829B (auctor 730-804)
Exstinctus regis frater fuit Aelfwine bello, In quo miles item quidam prostratus in armis Nobilis occubuit crudeli strage peremptus, Exanimisque diem duxit cum nocte sequenti; Qui tamen, exstinctos anima redeunte per artus, Redditus est vitae, et sumpta virtute valescens, Atque ligans sibimet refluentia vulnera, festo Coepit abire gradu, sed captus ab hostibus, atque Ad comitem quemdam reflexo est calle reductus; Cui comes instituit de se narrare quis esset, Ille tamen metuit clara se stirpe fateri Progenitum, dicens: Pauper sum et rusticus unus, Atque maritali vivebam iure ligatus.
420Alcuinus, Carmina, 101, 0781B (auctor 730-804)
Quid faciet tardus canuto vertice Drances, Consilio validus, gelida est ceu dextera bello?
421Alcuinus, Carmina, 101, 0806B (auctor 730-804)
Egregium bello et magnis te, Persa, triumphis Obruit, heu!
422Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0700A (auctor 730-804)
VERS. 8. - Non est in hominis ditione [Ms., conditione] prohibere spiritum, nec habet potestatem in die mortis, nec sinitur quiescere ingruente bello, neque salvabit impietas impium.
423Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0700B (auctor 730-804)
Non est ergo lugendum si futura scire non possumus, et saepe ab iniquis potentioribus opprimamur, cum morte omnia finiantur, et superbus et potens qui cuncta populatus est, non valet animam suam retinere, cum exire iubetur de corpore; nec eum salvabit impietas sua, sed magis aggravat in die exitus sui, dum meritis aequalia recipit suis, et ingruente super se bello miseriae peccatorum suorum, salvari non poterit, eo quod negligit [Ms., qui neglexit] tempus poenitentiae. VERS. 9-11. - Omnia haec consideravi, et dedi cor meum in cunctis operibus quae fiunt sub sole.
424Alcuinus, De grammatica, 101, 0896A (auctor 730-804)
Ut: Si venias, facio: Cum faciam vitula pro frugibus, ipsa venito: Ut prosit tibi, facio: Multa quoque et bello passus, dum conderet urbem; Quatenus id libenter facio.
425Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0925C (auctor 730-804)
Absoluta est, quae in se continet iuris et iniuriae quaestionem, hoc modo; Cum Thebani Lacedaemones bello superassent, et fere mos Graecis [Mss., Grais] est, ut bello inter se gesto [Mss., cum inter se bellum gessissent ut], hi qui vicissent, tropaeum aliquod in finibus statuerent, victoriae modo in praesentia [Mss., praesentiam] declarandae causa, non ut in perpetuum belli memoria maneret, aeneum statuerunt tropaeum.
426Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0925C (auctor 730-804)
Ratio est: Eam enim ex bello gloriam virtute peperimus, ut eius aeterna insignia posteris nostris relinquerentur; statuimus tropaeum.
427Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0940D (auctor 730-804)
Est quoque pulchra translatio per metonymiam, cum res per auctorem rei significatur, ut, pro bello Martem, pro frugibus Cererem.
428Alcuinus, Enchiridion, 100, 0594C (auctor 730-804)
Sed alius est David vere manu fortis: in bello fortis, qui percussit hostem superbissimum, Dominus noster Iesus Christus.
429Alcuinus, Epistolae, 100, 0156A (auctor 730-804)
a bello] nobis nostrisque nepotibus conservata in benedictione sempiterna; ut ex hac mereamur ad illam pervenire quae finem non habet et est perpetua pace beatissima.
430Alcuinus, Epistolae, 100, 0196D (auctor 730-804)
EPISTOLA XXXVII. AD DOMNUM REGEM. (Anno 796.) Pro captivis in bello Hunnico, et pro hostibus deprecatur.
431Alcuinus, Epistolae, 100, 0250A (auctor 730-804)
In vobis vero fuerunt simul et religiosi doctores ecclesiasticae fidei, et sapientissimi principes regalis dignitatis, et viri fortissimi in bello, et iustissimi in iudiciis; morum nobilitate conspicui, consiliis providi, pietate laudabiles, facie honorabiles, vultu venerabiles, et omni dignitate clarissimi.
432Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0950A (auctor 730-804)
Solent enim levius ferri adversa, quae praesciuntur, » quam quae subito ex insperato superveniunt, sicut in saeculari litteratura legitur, saepe repentini casus perturbationis fortissimos quosque in bello milites fatigare.
433Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0715D (auctor 730-804)
Qui mox nobiliter regales rexit habenas, Amplificans fines, gentes superando triumphis Externas, etiam bello vicitque Fresones, Et ferrata super illos carpenta subegit, De manibus tulerat horum quoque frena tributi.
434Alcuinus Incertus, Carmina, 101, 1310B
Post hunc successit bello famosus et armis Rex Ceadualla potens regni possessor et haeres, Sed mox imperium mundi sceptrumque relinquens, Turgida cum ratibus sulcabat caerula curvis, Et maris aequoreos lustrabat remige campos, Algida ventosis crepitabant aequora flabris, Donec barca rudi pulsabat littora rostro.
435Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 7; 5 (auctor fl.c.1450)
Digna Cleopatrae fies gestarier aure, Romanos bello digna movere duces.
436Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 25; 18 (auctor fl.c.1450)
Qui Tyrio patriae morientia moenia bello Servavit, parvo contegit ossa solo.
437Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 25; 19 (auctor fl.c.1450)
Huius ego immeriti referam quid vincula fratris, Qui bello Anthioci debilitavit opes?
438Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 38; 1 (auctor fl.c.1450)
Barbara turba furit Venetumque miserrima bello Imperium rigido dilaniare cupit.
439Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 10; 16 (auctor fl.c.1450)
Pectore cana fides huius regnabit et auras Aethereas linquet contenta habitare sub huius Astraea imperio, pietas nec clarior ullo Esse loco poterit tanti quam pectore regis; Largior in cunctos quis erit, quis mitior illo, Fortior et bello rebusque paratior altis?
440Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 10; 17 (auctor fl.c.1450)
O decus aeternum Latii, tota Itala tellus Debebit semper tibi: nam servire coactam Hanc video genti externae, ni dextera fortis Invictusque animus bello tuus et tua virtus Succurret, virtus adversis vivida rebus.
441Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 12; 9 (auctor fl.c.1450)
Brundusiique arces Martis te numen habere Et phrameam saevaeque ferunt te Pallados arma; Omnes te populi Calabri reverenter adorant; Leucosii tumuli bellorum gesta tuorum Mirantur laudatque tuum Picentia nomen, Laurea serta parant biferique rosaria Paesti, Poenorumque manu quondam deleta Cerille Et quos nutrit aquis Sylarus, quo saxea fiunt Gurgite virgulta et rami durantur in undis, Te merito laudant; pugnax ut bella Salernus, Quae valida virtute geris, quae fortibus armis, Vidit ab incoepto, subito se movit et hostes Deseruit fideique tuae confisus adhaesit; Quantus es et bello vidit Buxentia pubes.
442Aldhelmus Schireburnensis, De basilica aedificata a Bugge, 89, 0289C (auctor 640-709)
Post hunc successit bello famosus et armis Rex Cadwalla potens regni possessor et haeres.
443Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0172B (auctor 640-709)
Scanditur ita: Bello, rex cubi per synaloepham, ae trun, cis af, fixa trop, aeis.
444Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0189A (auctor 640-709)
Quis tantos casus, aut quis tam plurima lethi Suscipit in bello crudelis vulnera miles?
445Aldhelmus Schireburnensis, Carmina ecclesiastica, 14; 5 (auctor 640-709)
Post hunc successit bello famosus et armis Rex Caedvvalla, potens regni possessor et heres; Sed mox imperium mundi sceptrumque relinquens Turgida cum ratibus sulcabat caerula curvis Et maris aequoreos lustrabat remige campos.
446Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 103 (auctor 640-709)
IIII. Bellorum exuviae, truncis affixa tropeis; scanditur ita: bello.
447Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 185 (auctor 640-709)
Quis tantos casus aut quis tam plurima leti Suscipit in bello crudelis vulnera miles?
448Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1316C
Huic enim bello, quod zelo divini fervoris estis aggressi, non segniter sed omni virtutis instantia Romana sedes accurrit, brachium porrigit, clypeum defensionis opponit et vos, ut magis ac magis circa membra diaboli non enerviter ( ita codex ) insurgere debeatis, accendit.
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
DCCCLIX. Ad Henricum Remensem archiep. - Ut Araldo presbytero suam faciat ecclesiam restitui. (Tusculani, Febr. 8.)[MARTEN., Ampl. Collect., II, 884.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
CMXI. Leges quasdam Ecclesiae Carnotensis, a Willelmo, ap. sedis legato scriptas confirmat. (Tusculani, April. 8.)[PETIT, Theodori Poenitentiale, II, 429.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
CMXII. Ad Henricum Remensem archiep. - In gratiam G. pauperis presbyteri, qui in aegritudine sui non compos, monastico habitu indutus fuerat. (Tusculani, April 8.)[MARTEN., Ampl. Collect., II, 918.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
CMLVI. Ad eumdem. - De exactionibus quas abbas Compendiensis exigebat a quibusdam villis, et de bonis abbatis ab eo distractis. (Tusculani, Iul. 8.)[ Ibid., col. 943].
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
CMLXVII. Ad . . . . - Causam iudicandam committit (Tusculani, Aug. 8.)[MANSI, Concil., XXI, 954.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
CMLXXIV. Ad Colonem Lincopiensem episcopum . - Approbat eius electionem in locum alterius, qui sponte abdicans, monasterium petierat. (Tusculani, Sept. 8.)[ Ibid. col. 939.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MVI. Ad Hugonem III Burgundiae ducem. - Donatum sibi et Ecclesiae Romanae fundum apud Divionem, ad aedificandam ecclesiam quae soli Romano pontifici debeat respondere, acceptat. (Tusculani, Nov. 8.)[D. BOUQUET, Recueil, XV, 927.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MXX. Ad eumdem. - De causa inter canonicos Sancti Martini et B. Mariae Laudunensis. (Signiae, Mart. 8.)[ Ibid., col. 956.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MXXXV. Monasterii de Bello loco protectionem suscipit, eiusque bona ac privilegia confirmat. (Anagniae, April. 8.)[ Gallia Christ. vel., IV, 152.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MXXXVI. Monachis Sancti Petri Mutinensis omnia illorum iura ac bona confirmat. (Anagniae, Iun. 8.)[MURATORI, Antiq. Ital., V, 349.
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MLV. Ad eumdem. - De ecclesia de Arsi Henrico subdiacono adiudicanda. (Anagniae, April. 8.)[ Ibid., col. 962.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MXCVIII. Ad eumdem. - Pro fratribus S. Nicasii adversus monachos Elantii. (Anagniae, Iul. 8.)[ Ibid., col. 987.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCXXV. Ad eumdem. - Adversus plures qui S. Remigii monasterium vexabant. (Anagniae, Mart. 8.)[ Ibid. ]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCXLIII. Chunrado, archiepiscopo Moguntino, apostolicae sedis legato, scribit, episcopum Gurcensem una cum Richero, quem Ratisbonae episcopum Brixinensem illicite consecrasset, [archi]episcopatum Salzburgensem, Adalberto abrogatum, ad (Henricum) praepositum Berchtesgadensem detulisse. Quod facinus irritum denuntiet. Mandat ut utrumque episcopum et praepositum, clerum populumque Salzburgensem ad Adalberti obedientiam revocet. (Anagniae, Sept. 8.)[ Chron. Reichersp. ap. LUDEWIG, Scr. Rer. Germ., II, 310.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCXLIV. Ad Sibotonem praepositum et chorum Salzburgensis Ecclesiae. - Ut ad Adalberti obedientiam revertantur. (Anagniae, Sept. 8.)[ Ibid., p. 311.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCXLV. Ad Albertum Salzburgensem archiepiscopum. - Illum de superioribus epistolis certiorem facit. (Anagniae, Sept. 8.)[ Ibid., p. 309.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCLXXXVIII. Ad Petrum cardinalem S. Chrysogoni, apostolicae sedis legatum. - Ne Meldensem Ecclesiam detinere pergat. (Ferentini, Sept. 8.)[MANSI, Concil., XXI, 969.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCXCVII. Privilegium pro monasterio S. Bertini Sithiensi. (Anagniae, Mart. 8.)[ Collection des Cart., III, 353.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCCXXII. Ad Simonem abbatem S. Albani. - Ad quaestiones eius respondet. (Anagniae, April. 8.)[ Epist. Gilberti Foliot, ed. GILES, II, 104.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCCXXIII. Ad Theobaldum Placentinum episcopum. - Ut monachis S. Savini « decimam clausi iuxta S. Ambrosium siti » reddat. (Anagniae, April. 8.)[CAMPI, Storia di Piacenza, II, 360.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCCLIII. Confirmat sententiam a Brixiensi episcopo latam in controversia inter Placentinum episcopum et Parmensem, super ecclesia Castri Speculi et ecclesia S. Christinae, quae Placentino adiudicantur. (Anagniae, Nov. 8.)[CAMPI, Hist. di Piacenza, III, 364.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCDXI. Monasterium Trenorchiense tuendum suscipit, eiusque possessiones ac privilegia confirmat. (Laterani, April. 8.)[IUENIN, Nouv. Hist. de Tournus, 174.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCDLXIV. Patavino, Vicentino, Tarvisino episcopis scribit, post pacem cum imperatore et treuga Lombardorum tot laboribus confectam Bononienses castrum et ecclesiam Montisbellii destruxisse; ac, etsi ab imperatoriae partis hominibus violata treuga sit, tamen legatos imperatoris, ut damnum ex treugae legibus compensaretur, iam « magnifice » expostulasse. Talia facinora ut provideant, ac si facta sint, illata detrimenta sarciri iubeant, petit. (Tusculani, Iul. 8.)[SAVIOLI, Annal. Bol., II, II, 103.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MCDLXXXVIII. Omnibus Regulam Grandimontensem observantibus, « laborem quem in ipsa observantia patiuntur, loco poenitentiae et in peccatorum remissionem iniungit, » ipsamque regulam confirmat. (Tusculani, Mart. 8.)[ Gall. Christ. nov., II, instrum., 191.]
449Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
MDII. Compositionem inter Henricum episcopum et canonicos Ecclesiae Mutinensis confirmat. (Tusculani, Febr. 8.)[TIRABOSCHI, Memorie stor. di Modenesi, III, 77.]
450Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1215D (auctor c.1103–1181)
Vincula.
450Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1215D (auctor c.1103–1181)
Ego Guillelmus presb. card S. Petri ad Vincula ss.
450Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1215D (auctor c.1103–1181)
Apud Felcherias ecclesiam B. Mariae, praesentationem presbyteri, duas partes oblationum in altari eiusdem ecclesiae cum universis decimis, apud S. Mariam de Campis partem in annualibus, in denariis, candelis et panibus, apud Moiliense ecclesiam cum personatu et decimis, apud Almas unam decimationem; apud Romiseans duas partes decimae de feodo Radulphi de Gisencurt; apud Sanctam Mariam de bello Prato duos modios frumenti et unum avenae, apud Novam villam duas partes maioris decimae tam in cultis terris, quam in novalibus et sex minas avenae in molendino, apud Sanctam Mariam de Prato decem solidos pro ecclesiis de Borenc et de Basivual, apud Alt.
450Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1215D (auctor c.1103–1181)
in Cosmedin.
451Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 4; 17 (auctor -1271)
Vocem enim primam quantum ad alias, quae sequebantur, audivit, quae tamquam tuba dicitur, nam tuba vox est exhortaria ad bellum, quia ei ostensum est per eam, qualiter fideles conflicturi erant bello cum antiquo serpente.
452Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 8; 109 (auctor -1271)
Postea vero Goti fame compulsi rebellabant Valenti, quos ille bello petens, exercitu quoque suo occiso, ipse sauciatus, fugit in quandam casam et ab illis vivus concrematur, scilicet iusto Dei iudicio ab illis igne crematur, quos ipse perfidiae igne succenderat.
453Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 158 (auctor -1271)
Per irin, quae viridis rubei coloris est et lucidi, potest non incongrue castitas designari, quae viridis est in proposito, rubea in bello, lucida in exemplo.
454Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 178 (auctor -1271)
Ecce vides rubeum sanguinis effusione colorem in bello, viridem in proposito.
455Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 12; 126 (auctor -1271)
Et draco, id est Cosdras, qui diu insidiatus fuerat Ecclesiae, pugnabat et angeli eius, scilicet cum nuntiis et ministris suis, et non praevaluerunt, scilicet in bello contra Eraclium et ministros suos, neque locus eorum amplius inventus est in caelo, id est in Ecclesia.
456Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 13; 190 (auctor -1271)
Quod Machometus in Arabia primo fidei illi non repugnaverit, et quod eam defenderit et alios ad eam impulerit, intelligitur in eo, quod primo valde pauper fuit; nam cuidam viduae servivit ad camelos et asinos, et postea, quando coepit ditari, per triginta latrunculos attemptavit spoliare homines et ipse saepius in bello est victus.
457Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 14; 110 (auctor -1271)
Et bene Babylon, id est confusio, nomen accepit, quia se tam haeresi quam bello civili confudit.
458Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 130 (auctor -1271)
Sed phiala vindictae super eundem Swein effusa est, quia Hericus Sweonum rex eum navali bello vicit et a regno turpiter disturbavit.
459Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 19; 131 (auctor -1271)
Aspectus eius et memoria fuit paganis quasi flamma et terror ignis, quia de ipso scribitur, quod pagani aliquando in bello a facie eius sicut cera a facie ignis liquescerent.
460Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 19; 166 (auctor -1271)
] Post plures vero annos in historia dicitur: Placuit divinae providentiae praedictis duabus domibus addere tertiam, Terrae Sanctae admodum necessariam, velut ex duabus praedictis compositam, qui infirmos et peregrinos et alios sicut fratres Hospitalis sancti Iohannis in hospitali suo, quod dicitur sanctae Mariae Theutonicorum in Iherusalem, recipiunt, eisdem cum omni devotione ac pietate necessaria sufficienter administrant, nihilominus professionem et regulam institutionesque fratrum militiae Templi tam in bello quam in pace prorsus observant.
461Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 1, 7; 2 (auctor 1157-1217)
Cesarum nomen a iulio cepit; qui bello ciuili commoto.
462Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 1, 33; 12 (auctor 1157-1217)
Ea autem que in bello uicto adquiruntur.
463Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 43; 54 (auctor 1157-1217)
ti annis a bello spirituali?
464Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 32, 1; 30 (auctor 1157-1217)
Huc ubi peruenit bello metuenda uirago; Astitit ante domum.
465Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 7, 25; 29 (auctor 1157-1217)
Ea autem que i̅n bello iusto adqͥuirunt᷑ur; i̅n usus minist̾erioꝝrum sancte ec cesie licite transeunt.
466Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1001A
Nam et ipse haud procul a Londoniis capellam contentiosam, instar prioris, quae secus Cantuariam fuit, diruta, fretus regia potestate erexit: clericos in ea praebendarios, saecularium more canonicorum, aut per se ipsos aut per interpositas personas ministraturos instituit, a quibus iam circa locum pluribus contructis aedificiis, pertracta in longum inter Patrem et filios, archipraesulem et monachos, lite amara, multis quoque personis electissimis, tam e monachis quam e clericis, Romanis febribus in urbe sub tunc intestino bello, exstinctis, viri tandem magnanimi inconsulta molitio, eodem ipso demoliente, in pulverem redacta est.
467Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 2, 10; 1 (auctor -1143)
Post hec autem predictus presul a troianis civibus accitus, eorum hominium, flagitantibus ipsis, accepit; ubi quidem universi Apulie ad se venientes magnates adversum Rogerium ita, eodem sollicitante, federe ei uniuntur, ut non nisi aut illum penitus expellerent, aut in bello, si possent, de terra neqando delerent.
468Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 13; 3 (auctor -1143)
Cum ergo hoc ipsum Ricardo relatione compertum fuisset, continuo nimio furore succensus atque bello demens effectus, eundem ipsum qui verbum retulerat mox deiectum in terram, naribus eius succisis, oculorum lumine privari iussit.
469Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 5, 7; 2 (auctor -1143)
Itaque acie militum peditumque istinc et illinc nimis terribiliter ordinata ac bello utrimque disposita, mox Rogerius comes perterritus fugam cum suis inivit.
470Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0906C (auctor 1060-c.1131)
Sive enim pater sum, ut dicis, Heli condemnationem metuo, quia peccatores filios non coercuit; sive filius tuus sum, sicut magis scio illius marchi gerentis Ionathae poenam formido, qui patrem non prohibuit quod poterat, in bello defunctus est.
471Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0459A
Sequenti die cum classem movissent, iamque primi Hrenum essent ingressi, nostri cum paucis navibus, clamore magno novissimos adhorti, bello lacessere coeperunt.
472Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0461C
Ansfrid pro meritis decus est tibi pontificalis, Est et praelectus Domino confessor et almus; Qui prius in bello firmabat regna popello, Ecclesiae custos nunc est sanctusque sacerdos.
473Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0482B
21. De bello contra Frisios adhibito.
474Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1242A (auctor 1015-1085 -)
Clara quidam fidei gestant sub agmine virgo Lumina, nos docuit constanti lucida bello Sistere, dum precibus Dominum vicisse tonantem Visa quoque est morbo praestans suffragia matris.
475Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1248B (auctor 1015-1085 -)
Obviat alticulis circumdatus undique turmis Princeps, qui pugilem quondam fulciverat armis, Qui bello fulgere dedit, manibusque iuvamen Attulit, aeterno concludens munere palmam.
476Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1257A (auctor 1015-1085 -)
Lucanus, Beneventanus, Calaber, Capuanus, Appulus huic bello quisque subactus erat.
477Alphonsus I Portugaliae, Institutio ordinis Cisterciensis S. Michaelis in Lusitania, 188, 1673C
Et cum in bello signum meum esset captum ab inimicis meis, ego desilii de curru, ut liberarem illud, et cum in pressura pedibus pugnarem, mirabile visu evenit iuxta me peccatorem, brachium pugnantis et adiuvantis me, armatus quidem secundum visum meum, et summitatem eius cooperiebat ala tanquam angeli, corpus autem non videbam, nec aliquis vidit, quanquam multi Maurorum manum vidissent, sicut postea dixerunt captivi.
478Alphonsus I Portugaliae, Institutio ordinis Cisterciensis S. Michaelis in Lusitania, 188, 1674B
5. Miles huius militiae recitet quotidie numerum orationum quas solent recitare conversi ordinis Cisterciensis, sive in pace, sive in bello.
479Alphonsus I Portugaliae, Institutio ordinis Cisterciensis S. Michaelis in Lusitania, 188, 1674C
10. In scutis, in bello habebunt alam absque alio insigni, et in pace non ibunt sine illo.
480Altilio Gabriele, Carmina, 1, 7; 22 (auctor 1436-1501)
Inclyta Aragoniae gentis salvete propago, Salvete, unanimi fratres; a stirpe tulerunt Ostrogothi seu vos, genus insuperabile bello, Progenuit, seu Marte ferox Hispania, seu iam Cognatum Superis genus, ac missum a Iove summo.
481Altilio Gabriele, Carmina, 1, 7; 27 (auctor 1436-1501)
Hec Fratrem et maiora manent; sic inclyta fundent Facta viri pariter bello et pietate superbi, Digni et avis atavisque et progenitoribus illis.
482Altilio Gabriele, Carmina, 1, 10; 3 (auctor 1436-1501)
Ille ego qui clipeos et fortia pectora bello Iactabam, cecidi suppliciumque fero.
483Altilio Gabriele, Carmina, 1, 21; 11 (auctor 1436-1501)
Caesar enim bello populos tutatur et urbes Negligit imbelles strenuus ille choros.
484Altilio Gabriele, Carmina, 1, 31; 32 (auctor 1436-1501)
Te duce, Roma suos sine te dolitura triumphos Victrices toto retulit orbe manus; Et Libiam exhausit bello regnoque potita Nostra Numantinas sub iuga misit opes.
485Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1326D (auctor -c.1143)
Miles Dei adversitatis bello deprehensus, et scutum patientiae debet anteferre, ne pereat, et ad praedicandum promptus amoris inferre iacula ut vincat.
486Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1417A (auctor -c.1143)
De hoc quoque perdito homine per Danielem dicitur: Contra principem principum consurget, et sine manu conteretur (Dan. VIII, 25); quia non angelorum bello, non sanctorum certamine, sed per adventum Iudicis, solo oris spiritu aeterna morte ferietur.
487Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1415A (auctor -c.1143)
(In exposit. B. Iob, lib. XXXI, num. 27.) Multitudinem sanctorum quae in hoc martyrii bello sudaverat exercitum recte vocat.
488Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1338D (auctor -c.1143)
(In exposit. B. Iob, lib. III, n. 39 et 40.) Sancti viri tribulationum bello deprehensi, cum uno eodemque tempore alios ferientes, atque alios suadentes ferunt, illis opponunt scutum patientiae, istis intorquent iacula doctrinae: perversa suadentes intus sapienter edocent, et foris fortiter adversa inferentes contemnunt; hos docentes corrigunt, illos tolerantes premunt, insurgentes hostes patiendo despiciunt, infirmantes vero cives compatiendo ad salutem reducunt.
489Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1339A (auctor -c.1143)
In hoc autem bello, quae contra adversarium spicula intorqueat, adiungit: In labore et aerumna, in vigiliis multis, in fame et siti, in ieiuniis multis, in frigore et nuditate.
490Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1370A (auctor -c.1143)
Sine manu scilicet conteretur, quia non angelorum bello, non sanctorum certamine, sed per adventum Iudicis solo oris spiritu aeterna morte ferietur.
491Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1251B (auctor -c.1143)
Et recte stare cernitur qui in bello certaminis opitulatur.
492Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 5; 23 (auctor 1460-1517)
Attila Pannoniae laus, nostrae infamia terrae, Dum peteret Latium Marte favente solum, Dicitur hanc urbem bello expugnasse trienni Augurio monitus aufugientis avis.
493Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 13; 11 (auctor 1460-1517)
Tunc et ornatu capitis Sicambrum Nobilem atque imis Morinum sub oris Fortius bello domitum cruento Carmine dicam.
494Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 14; 1 (auctor 1460-1517)
Iam mihi Pipleos sit fas haurire liquores Pronius et fontes totumque Helicona movere Et te, Phoebe, choris et vos accersere Divae Pierides, Maiaque satum Bromiumque potentem Bellerophontei celeberrima numina fontis; Et tu Bistonias praesens tutela per oras, Si vacat et nullum deterret Strymona bellum, Huc, Gradive, uni galeaque insignis et ense Illum quaeso mihi praestes in plectra furorem, Quem tua cura, pater, bello fortissimus heros Maximianus habet, quum pectore fertur in arma Praecipiti gaudetque vias aperire per hostes.
495Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 14; 2 (auctor 1460-1517)
Tuque o Romanae princeps faustissime gentis, Cui Belgas superare datum tortisque Sicambros Crinibus et multo conflictos Marte Batavos Extremosque hominum Morinos, cui Gallia bello Maxima sanguineo ter dena trophaea reliquit, Maximiane, adsis praesensque in carmine uires Aonias praesta et nostri praeludia plectri Accipe nec gratos velis interiisse labores.
496Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 14; 6 (auctor 1460-1517)
Convenere duces, seu secum foedera iungi, Siue Asiam bellare parant Turcosque feroces, Siue Palaestina penitus detrudere terra Gentem invisam superis Christique sepulchrum Romano imperio nec iniquo asciscere bello.
497Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 50 (auctor 1460-1517)
Quare se bello accingant, duce Caesare, bello Crudelem Europes depellant limite gentem.
498Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 121 (auctor 1460-1517)
at miseri dubio nos vivimus astro, Incerti quo fata trahant: an fulminis ictus Pendeat, an bello mors intempesta minetur.
499Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 18; 4 (auctor 1460-1517)
Ille secretos penitus meatus Intrat Olympi; Stella quae nato faveat, quis ortus Aptior bello meditatur atque Mente praesenti meliora nectit Postera lapsis.
500Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 18; 8 (auctor 1460-1517)
Ergo collectas lituo phalanges Ducere in Martem parat et rebelles Pannones aequo superare bello Alite dextro: Qualis in coelo superum cohortes Thracius quondam deus ordinatim Laetus instruxit dedit et feroci Signa Typhoeo, Phoebe (si recte memini) canoro Aere mutaras citharam nec arcu Sordidus tota penitus fugasti Mole Gigantas, Iupiter summa iaculans ab arce Pelion telo ruit atque Olympum.