'caelestis' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 3580 hits      Show next 500

1Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0070C (auctor fl. 1150)
Vere non est timor caelestis regis in huiusmodi, non sunt haec arma quibus spiritalis militia summo imperatori persolvatur: quin potius haec et his similia arma sunt iniquitatis, quibus melius daemoniis quam Deo militatur.
2Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, p2; 6 (auctor c.624-704)
VI. De monumentis illorum trium pastorum, quos nascente Domino caelestis circumfulsit claritudo.
3Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 6 (auctor c.624-704)
VI. DE MONVMENTIS ILLORVM TRIVM PASTORVM, QVOS NA- SCENTE DOMINO CAELESTIS CIRCVMFVLSIT CLARITVDO.
4Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 6; 1 (auctor c.624-704)
De monumentis illorum pastorum, quos nocte dominicae natiuitatis caelestis circumfulsit claritudo, Arculfus nobis breuem contulit relatiunculam inquiens: Trium illorum in ecclesia pastorum tria frequentaui monumenta iuxta turrem Gader humatorum, quae mille circiter passibus contra orientalem plagam distant Bethlem.
5Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p7; 7 (auctor fl. 1059)
Aspirat ipsi praepotens Caelestis aulae sceptriger Dum mira in aegris efficit, Maiora vero in mortuis.
6Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0528B (auctor c.1140–1212)
Caelestis patriae desiderium, notatur per Ierusalem.
7Ado Viennensis, Vita Theudarii abbatis Viennensis, 526; 62 (auctor c.800-875)
Cum autem tempus suae resolutionis instare cerneret, ferventius in alta mentis contemplatione perdurans, quasi vicinior ianuae caelestis vitae, oculum mentis ad alia deflectere aegre ac dure ferebat.
8Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 4; 24
nam (secundum eundem) aqua caelestis et pluvialis ad bibendum quasi omnibus amefertur, sunt autem in cisterna illa pisces fluviales apponendi, ut horum natatu aqua itans agilitatem curentis imitetur.
9Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 4; 27
videlicet conditio caelestis: diversitas ventorum: et dispositio terrarum.
10Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 16; 21
Nam cum haec inferiora corpora per super caelestia regnatur prout variantur tempora, et prout diversificatur conditio caelestis: potus, cibi, et indumenta et caetera talia deservientia ad indigentiam vitae, sunt varianda.
11Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 466 (auctor fl.c.700)
Vicinarum terra inhabitabilis Sodomorum, ubi trea iudicia magna idem dicit regis maioris caelestis iram et vindictam decedisse, ignis fulminis et bituminis; eorum audacia et temeritate aborruit achademicus.
12Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c; 16 (auctor c.1200–1280)
Sed calor qui est principium vivificabilitatis in parte cibi, quae incorporatur, proprie calor caelestis est, et praecipue qui est a lumine solis.
13Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 10; 76 (auctor ca.450-518)
Vnde beatissimus Paulus: Primus, inquit, homo de terra terrenus, secundus de caelo caelestis.
14Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 158 (auctor ca.450-518)
Patebat redeunti porta caelestis et deum suum cum accessu corporis revertentem originalis patriae claritas invitabat.
15Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 7; 1 (auctor ca.450-518)
S. AGOBARDVS EPISCOPVS LVGDVNENSIS LIB. DE IMAGINIBVS SANCTORVM cap. 9. His ita se habentibus est modus divinae sive angelicae vel etiam humanae gloriae, sicut Alcimus Avitus episcopus Viennensis in dialogo, ubi cum Gundobado rege loquitur, dicit: Illud tamen, quod ab aequalitate caelestis gloriae patrem et filium perinde ut creaturam angelicam secludentes quandam mihi invidiam illicite supernis virtutibus delati honoris obtenditis dicentes: Ergo et angelis atque archangelis et quaecumque in excelsis sunt, gloriam ferre debemus: licet minime pertineat ad causam, etiam ad praesens non omnino sic renuo, quasi creaturae sublimi atque praestanti gloriam ferre timeamus.
16Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 11; 8 (auctor ca.450-518)
Numquid sine ascensu celsitudinem regni caelestis intrabunt?
17Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 17a; 14 (auctor ca.450-518)
Igitur discutientibus vobis, utrum spiritus sanctus, qui in sacro baptismate indivisae dominationis vindicat unitatem, creator an creatura credendus sit, cum, si creator est, a divinitate nequeat separari, si creatura, deo non possit uniri: pro penuria respondendi sub cuiusdam lubrico quaestionis interrogatum est a parte diversa, utrum spiritus noster creatus an sempiternus debeat iudicari, quasi exemplo scripturae caelestis intersito, quo dictum sit: Insufflavit deus spiritum in animam vitae.
18Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 18; 1 (auctor ca.450-518)
Apostolus Paulus ad Galatas personae inseparabilitatem designans ipsum dicit natum de muliere, quem misit deus filium suum, sicut alio loco: Primus, inquit, homo de terra terrenus, secundus de caelo caelestis; cum unus idemque mediator, de caelo deus, homo de terra sit: qui de utero virginis editus, antequam caelos ascenderet, caelestis congrue dictus est, quia celsitudini substantiae caelestis immixtus caeli dominus factus est.
19Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 114 (auctor ca.450-518)
Quia nos prosperrimum, quem supra dixi, nuntium per fidelissimum virum accepimus, ad notitiam nostram vestro firmate rescripto: ut expectans occidentalis ecclesia in sermonibus vestris donum caelestis oraculi, quod se laetatur accepisse per condiscipulum, multiplicari sibi gaudeat per magistrum.
20Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 288 (auctor ca.450-518)
Aedificetur his devotio nostra, regio defendatur, ut indulto nobis pignore salutari, quos terrestris Hierosolymae consortio non censuistis indignos, supernae ac caelestis habitaculo reddatis idoneos.
21Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 333 (auctor ca.450-518)
Datura est tantis bonis augmentum caelestis gratiae plenitudo, ut et ille consecutus incipiat gaudere, qui doluit, et hic cotidie fructuosior praeisse se magis intellegat, quos reliquit.
22Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 333 (auctor ca.450-518)
Cumque nihil gravius hac iniuria humanus animus putet, vos conicite, qualiter caelestis iustitiae castitas moveatur, si sponsam Christo devotam et in sancti altaris thalamo benedictione dotatam, ut nihil amplius dicam, vel petulanter adspexerit.
23Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 245 (auctor ca.450-518)
Parum enim propriae devotionis ostendit, si quis occurrendi libertate damnata alios quoque facere studeat indevotos: cum tamen sanctitas caelestis ingenii nequeat censere culpabilem, quem vel sola voluntas reddiderit innocentem.
24Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 15a; 8 (auctor ca.450-518)
Sic quondam, dum priscus Israhelita terram repromissionis expeteret, aridam squalentemque heremi [6] faciem caelestis cibi candor adspersit.
25Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 21; 5 (auctor ca.450-518)
Certos quosque recipit caelestis cognitio, populus est quidem adoptione, sed unicus.
26Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 26; 3 (auctor ca.450-518)
Sic quodam modo caelestis imitatione mysterii unum quidem, sed trinum religio nostra celebrat deum.
27Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 26; 10 (auctor ca.450-518)
[put]abar adserere non tantum [po]sse ]m [ot]antum dicere quantum ualerit gratia s[up]er[na] conferre unde sinat glo[ri]o s]issimus praesol uel a modo me hinc culpare . . et dacis ad unius diei fistiu[it]a t]em uocato treplecata est uotiua transactio[ne] sollemnitas natalis tui pros[per remus dies triduum felix secuturam fistiuitatem mihi peperit sic quod . . . modo caelestis imitatione misterii unum quidem sed trinu[m r]eligio nostra caebrat dm actum est ergo in hac quadrui bre[ui]tate per crisma quod uix u [l . . . hominum diuturnitas dicatur dedisse per tempora nam postquam tem p]lum intra quinquaginta proxemus dies caelesti Operation [e co]nstructum ad] sacr[um] annui natalis diem fore promiserat quo tali an [ti] stete altare nouitas admixta benedicerit ce . . . . . . qu]id multis al[ia] disiderio .... Exemplum Papyri Parisinae f. 5 (Bignon. f. 76).
28Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 28; 3 (auctor ca.450-518)
faciem caelestis cibi candor aspersit sic rupis eatinus cunctis uitat[uribus inexperta largum sicientebus putum mullitum duricia naturalis regore profudit quid mihi laudet antiquus moysen suum aquas ab aeuo aspe ras ligno castigante dulcasse quid aelyseum uirte non inparem agrestis cibi amaritudine plenum libetem medici farris infusione condisse haec quidem gesta exempli admirabilis fuisse quis nesciat sed non menus hodiae uestro datum est sacerdoti quem par diuersitas felices euentus parin p[ar]ib[us adprobabit cum menoris paene uirtutis sit creaturas orando conuertere quam hoste depulso creatorem hedebus inuitasse inplet hic porro gentilium uices uicinantium arrianorum tabedus libor et si paganus hic forte iam deest qui plures ds̅ uellit excoli gemet hereticus qui unum conspecit exorari dil [i git quippe trinitatis diuiso nummerositatem deorum et consanguene[o se parationis affectu pariter soliditate perupta multos deos fieri a consenta neis adquiescit sub quorum fabore quasi excusabileter ipse tris [nume ri[t].
29Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 113; 101 (auctor ca.450-518)
Si ad saecularem sapientiam . . . . . . . , ecce lacrimas dignas rege mundano; quamlibet etiam Christiane principi conveniret post triumphos de morte magis quam de culmine cogitantem non tumere, sed plangere: quid si causa praesente istum religiosi principis fletum testem sciamus, cum David ille virtute magnus, potestate praeditus, pietate praecelsus inter aurea serta gemmataque diademata caelestis magis regni coronam instantissimo aestu ferventis desiderii suspiraret: Quando veniam, dicens, et apparebo ante faciem dei mei ?
30Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 121; 3 (auctor ca.450-518)
Tunc etiam nostris aere pedibus subiugato levibus elementis defaecatorum corporum membra ponemus: si tamen veniente eodem rege nostro non in praeteritum timida differendi conscientia retrahat, sed fida securitas ad percipiendam citius dignitatem gloriae caelestis occurrat.
31Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 130; 8 (auctor ca.450-518)
H]ic culminebus diuersa uirtutis mole surgentebus ue]terum institutio nouitatum sileantur loca errori adiecta ueritati uiduata idulis disponsata ad diem pertinet presenti gaudio materia satisfieri per semet ipse se satians non ]men hic mihi quantum reort . . . . i ntior instemando inmani opere par im]perfectionem sollieitudo antestitis di]ri per unum res caelo tam digna non di]stributo et transmissor refulgit et e]sul inclete religionis columen capud sa]crificia instruis et sacerdotia nutris oblationum premia criscunt merita f]aecundum mercedis tuae germen a]s pridem cum consinsu fidilium populo efistis antestetem poscereris nutabat so]latii que iacturam conscientiam inpediret Exemplum Papyri Parisinae f. 15. praemium aededitat s recepisti χp̅m in possessionem consort . . habeat hic caelestis cultus reditus suos legat hic de lacrimarum riui .
32Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 130; 14 (auctor ca.450-518)
habeat hic caelestis cultus reditus suos, legat hic de lacrimarum rivis manipulos gaudiorum.
33Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 9 (auctor ca.450-518)
Ergo ubi vitalis fovit te lympha lavacri Iamque suum peperit caelestis gratia pignus, Non tibi gemmato postiere monilia collo Nec te contexit, neto quae fulgurat auro, Vestis ductilibus concludens fila talentis, Nec te Sidonium bis cocti muricis ostrum Induit aut rutilo perlucens purpura fuco, Mollia vel tactu quae mittunt vellera Seres.
34Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 63 (auctor ca.450-518)
Adspicis, ut sexu careat caelestis imago, Interior sortitus homo quam mente retentat?
35Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 87 (auctor ca.450-518)
Caelestis rex ille parans discedere terra Argentum famulis, ut quis virtute valebat, Quinque minas primo, duplicem dat sorte secundo Atque inpar magnis suscepit tertius unam.
36Alcimus Avitus, Poemata, p1, 236; 8 (auctor ca.450-518)
Talibus ac tantis hominum gens inproba gestis Silvestres animos naturae foedere rupto Induerat pulsaque simul ratione furebat Et deserta iacens domini caelestis imago Omne decus mentis turpi deiecerat actu.
37Alcimus Avitus, Poemata, p1, 236; 124 (auctor ca.450-518)
Nuntius interea, dudum qui missus ab alto Detulerat iusto caelestis munera verbi, Protenus ut clausum vidit rebusque paratis Expectare diem, rursus descendere caelo Festinans laxos firmavit cardine postes Inclusitque viros atque ostia fortia traxit Confestimque levans supero se rettulit axi.
38Aldhelmus Schireburnensis, Ad Regem Oswaldum, 206; 36 (auctor 640-709)
Undecies quoque septenaria propago ab ortu mundi usque ada caelestis puerperii cunabula concatenationem accipit, quam Antiochensis medicus a prole Dei inchoans decursis .
39Aldhelmus Schireburnensis, Carmina ecclesiastica, 19, 3a; 2 (auctor 640-709)
Idola quae coluit paganis dedita sacris; Sed Bartholomeus destruxit fana profana Effigies veterum confringens iure deorum; Ebrea quem clamat peregrinis lingua loquelis 'Proles suspendentis aquas in nubibus atris,' Quod signat procerum 'caelestis' dogma 'profundi, Umida nimbosis dum stillant aethera guttis, Ut quondam cecinit psalmorum carmine vates: 'Ecce, latex rorat tenebrosus nubibus aeris.
40Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 2 (auctor 640-709)
Nam pridem, tempore pubertatis nostrae, cum septiformi spiritalium charismatum munificentia vestra solers indolis sub manu venerandi pontificis ornaretur, paternum memini me nomen adeptum teque adoptivae dignitatis vocabula cum caelestis gratiae praerogativa sortitum.
41Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 20 (auctor 640-709)
Nam sacer dominici pectoris accubitor et quartus caelestis paradisi gurges, ex quo larga laticis vivi flumina perenniter roriflua inundatione manantia decurrunt, Smyrnae, Pergamo ac Filadelfiae et ceteris per Asiam ecclesiis septupla sermonum serie scripsisse perhibetur.
42Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 38 (auctor 640-709)
Undecies quoque septinariae generationis propago ab ortu nascentis mundi concatenata fecunditatis serie decurrens, postquam originaliter materia informis formatas species per revolventem dierum alternationem accepit, usque ad caelestis puerperii veneranda cunabula huic misterio concordare cognoscitur, quam Antiochensis medicus incorruptae virginitatis pudicitia praeditus texere a prole veneranda Dei inchoans posth nepotum et pronepotum progeniem gradatim produxit avorum et proavorum genimina dinumerans ac per atavos et | tritavos rursum singillatim ordinem genealogiae recapitulans decursis .
43Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 81 (auctor 640-709)
Vere enim indisruptae caritatis vinculum nec annorum numerositate marcescit nec spatioso terrarum intervallo tabescit; quin potius perfectae caritatis praecordia interdum plus absentia pulsat quam praesentia pascat, sicut famosus spiritalis palestrae agonitheta, qua certantes caelestis palmae bravium percepturi sunt, affabiliter dicebat: Etsi corpore absens sum, sed spiritu praesens.
44Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 191 (auctor 640-709)
Nomine nempe meo florescit gloria regum, Martiribus necnon, dum vincunt proelia mundi, Edita caelestis prensant et praemia vitae; Frondigeris tegitur bellantum turma coronis Et viridi ramo victor certamine miles.
45Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 478 (auctor 640-709)
Non enim hoc proferendo horrendis superciliorum iaculis me vulnerandum arbitror neque dirissima elationis turgidae falarica confixum perhorresco, si paulisper de gratuita divini muneris gratia, quae singulis quibusque non meritorum praecurrentium praerogativa, sed caelestis beneficii munificentia confertur, fretus domino glorier, siquidem illustris ille, qui dicebat Primus ego in patriam mecum, modo vita supersit, Aonio rediens deducam vertice Musas; Primus Idumaeas referam tibi, Mantua, palmas, (et longiuscule idem poeta et infra prosequitur: iuvat, inquit, ire iugis, qua nulla priorum Castaliam molli devertitur orbita clivo) – hoc, inquam, ille versificans significari voluit, nullum ante | se Latinorum georgica Romulidis scripsisse, quamvis Hesiodus et Homerus et ceteri Graeci disertitudinis fa|cundia freti et Argolicae urbanitatis privilegio praediti quadrifariam agriculturam lingua Pelasga deprompserint.
46Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 485 (auctor 640-709)
Propterea caelestis tubae clangor et supernae salpicis classica concrepuerunt dicentis: Non recedat liber legis de ore tuo et meditaberis in ea die ac nocte.
47Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 75 (auctor 640-709)
Quamobrem verax medicus, dum vulnera facinorum et cicatrices criminum | considerans, quibus animae aegrotorum crudeli strage sternebantur, saluberrimum componeret malagma fibrisque virulento spiritalis nequitiae poculo letaliter infectis caelestis medicinae antidotum vitaliter propinaret ac verticem gabali scandens sexta sabbati hoc est parasceue pateretur, maternae memor reverentiae discipulo inter discrimina perfidorum militum eventus rerum praestulanti genetricem pie praecepit tuendam, ut non inconvenienter carmine rithmico dici queat Christus passus patibula Atque leti latibula Virginem virgo virgini Commendabat tutamini.
48Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 92 (auctor 640-709)
Quodsi angelica supernorum civium celsitudo elationis tantum supercilio turgescens beato ceterorum contubernio et deificae contemplationis participio privabatur, quanto magis gracillima mortalium fragilitas, si de propriis meritorum emolumentis ut inflata vesica intumuerit et de virginali castimonia quasi speciali sanctimonia rumusculos cenodoxiae ceperit, a caelestis sponsi triclinio infeliciter fraudabitur?
49Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 117 (auctor 640-709)
Non enim omnes bis quinas virginum catervas caelestis sponsi thalamo recipiendas et pari tripudio in caelesti gloria gratulabundas evangelieus sermo spopondit, sed illas tantum, quae coruscis pudicitiae lampadibus et lichinis oleo castimoniae conflagrantibus sponsalia servantes decreta superno repedanti sponso feliciter occurrere merebuntur.
50Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 121 (auctor 640-709)
En, apostolicis manifestatur vocibus, quod sola carnalis pudicitiae immunitas caelestis regni claustra reserare nequeat et solitaria nequaquam paradisi valvam recludere valeat, quem cherubin rumphea versatili et flammifera conclusisse recapitulatio geneseos originaliter declarat, nisi utrimque duplex sanctimonia concorditer candescat.
51Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 138 (auctor 640-709)
Cuius differentiae argumento conici et colligi datur, quod virginitas sit, quae ab omni spurcitia carnali illibata spontaneo caelibatus affectu pudica perseverat, castitas vero, quae pactis sponsalibus | sortita matrimonii commercia regni caelestis causa contempsit, iugalitas, quae ad propagandam posteritatis sobolem et liberorum procreandorum gratia licitis conubii nexibus nodatur.
52Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 141 (auctor 640-709)
XX. HELIAS, vates virginitatis gratia decoratus et spiritu afflatus profetico, caeli claustra et obstacula nimborum precibus patefecit geminosque militum penticotharcos caelestis foci fulmine flagrantes et supernis arsuros incendiis crudeli flamma combustos extorruit, qui et deinceps, ut poeta heroico exametro refert, Aurea flammigeris evectus in astra quadrigis Sidereum penetravit iter et infra Humani metam non contigit aevi.
53Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 153 (auctor 640-709)
Profetica haec relatione digessit nec non terrificos palmae caelestis articulos flexis litterarum apicibus in quadrata parietis pagina caraxatis tyrannici potentatus ruinam et regalis monarchiae discrimen portendentes sub trina verborum significatione, hoc est mane, techel, phares, quod interpretatum dicitur numeravit, pensavit, divisit, sagaciter exposuisse memoratur.
54Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 160 (auctor 640-709)
De qua fetida impuritatis sentina animarum liburnas lugubriter summergente veraciter immunes fore creduntur, qui gloriosa non fictae puritatis palma perfecte potiuntur et cum caterva castae vexillationis victricia arma vehenti per portas caelestis Hierusolimae gregatim gradituri ante angelicum caelestis theatri consessum et terribile tribunal iudicis singulorum facta iusta discretionis lance librantis virginalis triumphi tropeum et illaesae castitatis labara laeti gestabunt.
55Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 171 (auctor 640-709)
XXIV. PAVLVS, dudum Saulus, vas electionis, tipicus Beniamin crepusculo devorans praedas, vesperi dirimens manubias, qui pithonissam necromantiae spiritu falsitatis fribula vaticinantem et ob hoc sumptuosas procerum opulentias affluenter cumulantem gazasque quaestuum diliciosas affatim locupletantem mutae taciturnitatis valvam labris procacibus opponere imperio terrente coegit quique – mirum dictu – quater senas in fundo maris profundo sospes transegit horas atque quinquies quadragenas acerrimo crudelitatis tormento una minus accepit, nonne ob purae integritatis praerogativam tertium polum peragrans supernorum civium arcana castis obtutibus contemplatur et caelestis militiae abstrusa ineffabili rerum relatu rimatur, licet revelatio quam dicunt Pauli in nave aurea florentis paradisi dilicias eundem adisse garriat ?
56Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 175 (auctor 640-709)
XXV. CLEMENS, caelestis clavicularii primus successor et secundus Romanae ecclesiae dispensator, quamquam nonnulli Linum et Ancletum in pontificatus regmine nequiquam praeferant, quod caelibatus castimoniam, etiam antequam salutifero lavacri baptisterio mersus ab originali piaculo purgaretur, medullitus dilexerit, ipse propriis litterarum apicibus propalat dicens: Ego Clemens in urbe Roma natus a prima aetate pudicitiae studium gessi.
57Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 210 (auctor 640-709)
XXVIII. ANTONIVS, caelestis aratri stibarius et evangelici seminis sator, a quo primitus per Aegiptum fertilis coenubiorum seges et fecunda conversationis occa granigeris germinavit spicis, unde postmodum Memphitica tellus, quam Nilus reeiprocis fecundat fluentis, millenos animarum manipulos in fructiferis ecclesiae novalibus pululantes protulit, quos angelici messores, cum figura mundi in ictu et atomo evanuerit et inormia creaturarum elementa in melius commutata claruerint, sequestratis loliorum fasciculis inexhausto caelestis regni horreo catervatim advectabunt, nonne propter egregiam animae pudicitiam | ineffabili virtutum gratia praeditus usque supremos terrarum cardines rumore clarus percrebruit?
58Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 214 (auctor 640-709)
XXIX. HILARION, opinatissimus Palestinae solitudinis accola, ethnicis parentibus idolorum culturae deditis oriundus, rosa, ut dicitur, rubicunda de spinetis vulgo nascentibus florens, ea tempestate, qua praedictus Antonius per Aegiptum celeber fama vulgabatur, claruit, cuius vitam Hieronimus, caelestis bibliothecae egregius cultor universorumque interpretum praestantissimus, tantis opinionum rumusculis extollit, ut Homerum quoque, si ab inferis emergeret, vel invidere materiae dicat vel succumbere.
59Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 223 (auctor 640-709)
XXX. NEC praetereundum arbitror beatae memoriae Benedictum, quem ab ipsis infantiae incunabulis ita fortunatum vocabuli praesagium pascebat, ut penitus aliter in proposito divinae religionis vivere nequiret, quam propriae appellationis dignitas et caelestis eulogiae praerogativa permitteret.
60Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 231 (auctor 640-709)
Unde Malchus, cum paternae severitatis violentia simulque materna gravitate, qui successurae posteritati consulebant, ad carnale consortium cogeretur, castitatis obtentu et regni caelestis causa con|tempnere decrevit; sed cum ob cognatae propinquitatis curam accepto conversationis fervore paulatim tepesceret et torrido coenubialis vitae rigore, instinctu strofosi hostis discessurus, sensim refrigesceret, a Saracenis praedonibus et Ismaelitis grassatoribus obvia quaeque atrociter vastantibus captus ut servilis berna famulari iubetur, iusto valde iudicio, ut, qui interdictum repetebat postliminium, serviret ut vile mancipium, quatenus, qui Sodomitanum pereuntis feminae dispendium minime pertimeseeret, prolixae servitutis detrimentum et invisum heri famulatum atrociter sentiret et, dum aratri stibam postergum respiciens neglegenter regeret, ruptis sulcorum glebulis iugerum occa nugaciter deperiret, cumque ibidem optatae castitatis insignibus, quae in genitali solo servaverat, carere stricta machera extorqueretur, maluit mucrone transfossus crudeliter occumbere quam pudicitiae iura profanando vitam defendere, nequaquam animae periculum pertimescens, si integer virginitatis status servaretur.
61Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 256 (auctor 640-709)
XXXIIII. SED et operae pretium reor, ut celeberrimos spiritalis militiae bellatores et caelestis medicinae archiatros Cosmam et Damianum nequaquam ab historica virghram relatione dirimentes velut indignos ceterorum consortio sequestremus.
62Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 271 (auctor 640-709)
X. praedicamentorum generibus distinguuntur, dicto citius despexit, dum solerter animadverteret, quantum caelestis philosophiae dogma mundi disciplinas et mortalium commenta praestaret, cumque regenerantis gratiae vulva conceptus et fetosis baptisterii partubus editus in venerandis ecclesiae cunabulis nutriretur, extemplo post rudimenta fidei neofitus discipulus efficitur dogmatista praecipuus, dum Christum, Dei filium, nequaquam perfidorum discrimina pertimescens cunctis publica voce propalat.
63Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 304 (auctor 640-709)
Accipies enim coniugem, quae te non polluendo a me separet, sed per te virgo perseveret; et infra: Multi iuvenes et virgines per vestram doctrinam vel vitam caelestis exercitus probabuntur et reliqua.
64Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 334 (auctor 640-709)
Huius itaque Amos spiritum Antonius heremita, cum carnalis ergastuli vinculis enodaretur, a caelestis militiae manipulo astriferis inferri caelorum orbibus conspexit.
65Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 352 (auctor 640-709)
Quod autem caelestis munificentiae stipendium potius quam humanae liberalitatis exenium fuerit, ex hoc certissimis experimentis colligitur, quod fructuosum eulogiae munusculum ignotis allatum parasitis tempore praepostero id est vernali, non autumnali divinitus impendebat hoc est mala punica, quae et mala granata nuncupantur, cum palmeti dactilis, quos nicolaos vocant, favos, uvas et palatas id est caricarum massas, cum noverimus vinearum antes et palmitum propagiues vere quidem frondescere et florescere, sed autumno racemis turgentibus et botris flavescentibus mitescere ac maturescere.
66Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 357 (auctor 640-709)
EXPLETIS igitur summatim masculini sexus exemplis, qui nequaquam nutabundo integritatis fundamento castae conversationis structuram sustentabant, ad inclitas itidem secundi sexus personas, quae in sanctae virginitatis perseverantia inflexibili mentis rigore usque|quaque duruerunt, verborum gressibus gradatim spatiantes ab isdem pulcherrimos pudicitiae flores feliciter carpere contendamus, quatenus aeternae beatitudinis coronam, illo clementer amminiculum patrocinii praestante, qui virgo ex virginis alvo nasciturus protoplausti piacula expiavit et totius mundi statum profligatis tenebrarum principibus beavit, inextricabili plecta plumemus et, quemammodum pridem ex utroque testamentprum tenore principalis sexus exempla congessimus, cui potissimum prae ceteris virtutum charismatibus virginale propositum superni atria paradisi et caelestis regni vestibula patefecit, eodem modo in feminini sexus prosapia, sicut infra experimentis adstipulabimur, uberrima pudicitiae documenta solerter enucleare nitamur.
67Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 361 (auctor 640-709)
Verum mihi de Mariae perpetua virginitate, quae ante sacri seminis receptaculum virgo favorabilis exstitit et post caelestis puerperii praeconium virgo favorabilior permansit, sollicite scribenti repente ad memoriam rediit, quomodo Caecilia, virgo sacratissima, indultae iugalitatis consortia ac pacta proci sponsalia obtentu castitatis refutans velut spurca latrinarum purgamenta laudabili spiritus fervore contempserit, despexerit, respuerit; quae, licet organica bis quinquagenis et ter quinis sonorum vocibus concreparet armonia, acsi letiferos Sirinarum concentus, cum inexpertos quosque ad vitae pericula pellexerint, sub praetextu integritatis surdis auribus auscultabat.
68Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 387 (auctor 640-709)
Nam cum praefatus obscenitatis amator flammis carnalibus succensus lupanar cum sodalibus scelerum aggrederetur, ut virgini saciatissimae spurca lenocinii ludibria labris procacibus irrogaret, caelestis irae mucrone perniciter perculsus occubuit et, veluti Oza arcam testamenti, ubi virga pontificalis, quae fronduerat, et urna aurea caelesti munere referta simulque tabulae decalogi litteris sulcatae recondebantur, profanis manibus contingere non metuens, ilico immaturae mortis vindictam exsolvit.
69Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 392 (auctor 640-709)
Quae ante theatrales spectaculi clatros cruentis carnificum manibus allata, ut pudicitiae praemio privaretur, enixe nitentibus indisrupta tamen castitatis crepundia et pretiosam virginitatis stolam inter severos leonum rugitus et feroces ursinae rapacitatis rictus Christo patrocinium praestante inviolabilem conservavit; sed et crepitantes inormium rogorum torres et semiustas pyrarum faculas caelestis clementiae fontibus restinctas incolomis ac sospes feliciter evasit.
70Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 402 (auctor 640-709)
Verum cum egrederetur crudele praetorium, Theophilo cum cachinnanti cavillatione flagitanti, ut de paradiso sponsi caelestis, ad quem se properare fatebatur, rata fructuum munuscula mitteret, quod cum calumniae gannatura prolatum, in veritate completum est.
71Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 405 (auctor 640-709)
XLVIII. CONSTANTINA, integerrimae virtutis virago, Constantini filia , qui per idem tempus tripertiti mundi monarchiam prosperis successibus gubernasse dinoscitur, nonne cunctas propemodum Romanorum praetorum filias omnemque paene generosam feminini sexus sobolem ac pulcherrimam pubertatis indolem famosae virginitatis rumore comperto ad culturam Christianae religionis et coronam castitatis colloquio incitavit, sermone suasit, exemplo instigavit, ita dumtaxat, ut unamquamque spreto nuptiali thalamo et maritali luxus commercio caelestis sponsi amplexus enixius satagere et inter virgines sapientes cum limpidis lampadibus properare ducta crebro suspiria faterentur, quod plenius de conversatione illius scripta dogmatibus opuscula produnt?
72Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 425 (auctor 640-709)
LI. PRAETEREA imperantibus Augustis Valeriano et Gallieno cum fervor torridae persecutionis et ardor crudelitatis acrius incanduisset et caelestis militiae manipulares, quae pro confessione fidei nequaquam formidolosorum more luctatorum palestram certaminis horruerunt, cruentis carnificum mucronibus necarentur, duae germanae vocabulo Rufina et Secunda, generosis oriundae natalibus, persecutorum rabiem paulisper declinantes ad praediolum suum in Tusciae partibus basternae vehiculo properabant.
73Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 459 (auctor 640-709)
Ergo licet vita illius usque ad metam mortis probabilis | extitit, utpote qui solus nepotum et pronepotum piacula proprii praerogativa meriti abolere potuisset, ut in basileon de regibus priscae legis censuram praevaricantibus saepe cautum est: Non extinguam scintillam David, tamen relicto virginitatis statu Urias insons interimitur, Bersabee illegitimo iugalitatis vinculo foederatur et pro hac temeritate expianda caelestis irae mucrone proles primogenita percellitur.
74Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 462 (auctor 640-709)
LIV. IGITVR sicut, ut supra retulimus, per Hieremiam et Danielem ceterosque eiusdem propositi consortes et florentis pudicitiae sodales futura incarnati verbi virginitas misticis sacramentorum obumbrationibus figurabatur, ita per Abel insontem mitis innocentia et passio, per Melchisedech vero supernae potestatis pontificium et caelestis infulae flaminium praesignabatur.
75Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 475 (auctor 640-709)
Non ergo ruituri vetita mundi ornamenta purpureae pretiosis tincturae muricibus colorata alumnis coenubii, bernaculis Christi, virginibus ecclesiae, contra apostolica statuta et legalia scita rite et regulariter congruere queunt, siquidem pastor gregis dominici et ianitor caelestis aulae – de quo poeta Claviger aethereus portam qui pandis in aethra – ita auctoritate principali et authentico pontificatu promulgat Sit mulieri non exterior ornamenti aut auri aut vestis cultus, sed cultus cordis.
76Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 525 (auctor 640-709)
Valete, o flores ecclesiae, sorores monasticae, alumnae scolasticae, Christi margaretae, paradisi gemmae et caelestis patriae participes!
77Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 15 (auctor 640-709)
His igitur gradibus pandit regnator Olimpi Aulae caelestis valvas et limina vitae; Quos numero supra ternos iam diximus ante.
78Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 50 (auctor 640-709)
Quem Deus ex uteri sacravit matrice mundum, Ante praesentis quam nosset lumina vitae, Ut foret affatim promens oracula vatis; De quo caelestis fatur sententia patris, Quod, dudumquam nascatur de viscere matris, Sanctificaretur praestanti munere virgo.
79Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 56 (auctor 640-709)
Denique frondoso regnator stipite robor Imperio fretus vidit de cespite crescens, Cuius tangebant praecelsa cacumina nimbos Et sub qua volucrum turbae et genus omne ferarum Dulcia de ramis carpunt alimenta ciborum; Arbore sed procera signatum iure tyrannum Mox intellegit praesago pectore vatis, Cuius caelestis contrivit sceptra potestas, Tempora torquerent donec septena superbum, Ut merito fugiens dumosis saltibus erret Et, dum dispexit torrentis flagra Tonantis, Squalidus hirsutus peteret myrteta luporum Quadripedum socius factus sine mente tyrannus.
80Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 94 (auctor 640-709)
Hoc genuit pignus caelestis semine verbi Et baptizandi tribuit cunabula sacra Petrus, apostolicae qui culmen praesidet aedis; Nam sacrum iugiter doctorem dogma docentem Atque superna Dei crebro praecepta serentem Discipulus fidis devotus passibus aequat.
81Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 315 (auctor 640-709)
Interea, damnum dum norunt unde fuisset, Credula doctrinae spondent praecordia verbis Mistica caelestis sumentes dona lavacri, Aemula si precibus disrumpat vincla sacerdos, Passibus ut properis trames per rura patescat Et possent solito pergentes calle meare.
82Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 405 (auctor 640-709)
Tunc procus advenit densa comitante caterva Garrula verbosis contorquens spicula labris, Quod sua dispiceret castis conubia votis; Sed Deus, insontes qui semper iure triumphat, Irae caelestis punit mucrone reatum.
83Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 410 (auctor 640-709)
Virginitatis amor flagrans in corde puellae Dulcia mundanae sprevit consortia vitae; In qua fundavit caelestis gratia mentem, Saecula quam penitus numquam mollire valebant, Durior ut ferro foret ad tormenta cruenta.
84Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 415 (auctor 640-709)
Sic sator electis, cum mundi scammate certant, Aurea caelestis largitur praemia regni.
85Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 481 (auctor 640-709)
Post haec in thermas ambusto torre calentes Ambas trudebant divino numine fretas, Sed tamen in thermis crepitantes fomite flammas Protinus extinxit caelestis rore potestas; Artus virgineos sic texit parma pudoris, Ut nihil innocuis laesisset carbo favillis; Sed fax et fomes et dempto pruna vigore Nequicquam ardentes sopito torre tepebant.
86Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 14; 31 (auctor 640-709)
Nam dominus cum publicanis et peccatoribus convivia celebrasse describitur, ut verus medicus purulentis animarum vulneribus divinae pietatis medicamina et caelestis clementiae cataplasma componeret.
87Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 14; 33 (auctor 640-709)
Quae cum ita se habeant, propter communem caelestis patriae sortem et angelicae sodalitatis collegium subnixis precibus et flexis poplitibus vestram fraternitatem adiurantes suppliciter efflagitamus, ut ulterius doctrinam et decreta beati Petri contumaci cordis supercilio et protervo pectore non abominemini et traditionem ecclesiae Romanae propter prisca priorum statuta vestrorum nequaquam tyrannica freti pertinacia arroganter aspernemini.
88Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 14; 35 (auctor 640-709)
Si ergo Petro claves caelestis regni a Christo collatae sunt, de quo poeta ait Claviger aetherius, portam qui pandit in aethra, quis ecclesiae eius statuta principalia spernens et doctrinae mandata contemnens per caelestis paradisi portam gratulabundus ingreditur ?
89Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 488; 12 (auctor 640-709)
Cur, inquam, Hibernia, quo catervatim istinc lectitantes classibus advecti confluunt, ineffabili quodam privilegio efferatur, acsi istic, fecundo Britanniaeincespite, dedasculi Argivi Romanive Quirites reperiri minime queant, qui caelestis tetrica enodantes bibliothecae problemata sciolis reserare se sciscitantibus valeant ?
90Aldhelmus Schireburnensis, Rhythmi, p1; 65 (auctor 640-709)
Sospitem tete sordibus Servet Herus ab omnibus, Tegat totum tutamine Truso hostis acumine, Mite reddens refugium Robustum per suffragium, Inque locet aethereum Caelestis sceptri gremium, Ubi semper consortium Perfruaris angelicum Fine carens, caelestibus Vitam degens cespitibus.
91Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 1; 167 (auctor -1271)
Et posuit dexteram suam super me, id est posuit super eum dexteram caelestis auxilii et per illud confortavit eum, qui iam fuit quasi mortuus, loquens, quod non terreretur, per consolatoria exempla, dicens: Noli timere, ego sum primus et novissimus, quia ego morte non indigebam propter me, cum sim primus et novissimus et vivus aeternaliter, et fui mortuus propter vos et ecce sum vivens in saecula saeculorum.
92Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 2; 15 (auctor -1271)
Haec dicit, qui habet septem stellas – licet peccaverint, adhuc non dimittit, si poenitere volunt – in dextera sua, id est in opere ministerii caelestis, qui ambulat in medio septem candelabrorum aureorum, sicut dona dividens vel nondum quietus, et etiam secundum illud: Inhabitabo et inambulabo in illis.
93Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 5; 161 (auctor -1271)
Et ita erit, ut caelestis et terrestris exercitus laudem acclamet Domino.
94Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 8; 121 (auctor -1271)
Sed papa Damasus, Martinus Turonensis episcopus, Augustinus Ypponensis, Ambrosius Mediolanensis, Hilarius Pictavensis, Iohannes Crisostemus, Iheronymus presbyter, qui tunc fuerant contemporanei, quamvis Hylarius XIV annis ante hoc concilium decesserit, montes erant excelsi, sed et fructiferi, quia non solum scientiae magnitudinem, fidei catholicae firmitudinem et contemplationis habebant altitudinem, immo etiam superni viroris pinguedinem, quam ex sancti Spiritus imbre et caelestis gratiae rore contraxerant, Christi ovibus, ne a pestiferis perirent montibus, verbis et exemplis uberrime ministrabant.
95Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 9; 142 (auctor -1271)
Quod Theodericus speciem doctrinae caelestis habuerit secundum illud: Qui docti fuerint, fulgebunt quasi splendor firmamenti, hoc probant multi ex epistolis, quas historia sibi adscribit, in quibus reprehendit maiora vitia et commendat virtutes, dicens inter cetera: Avaritiam siquidem esse radicem omnium malorum et lectio divina testatur, quae tali sorte punita est, ut cum multa rapiat, semper egeat.
96Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 237 (auctor -1271)
At Benedictus pater pro posse suo imitari desiderans illum, qui dixit: Estote perfecti, sicut et pater vester caelestis perfectus est, non in uno istorum, sed in omnibus tribus luculenter emicuit et ad imitationem sui discipulorum animos earundem virtutum radiis provocavit, dicens: Ad te meus sermo dirigitur, quisque abrenuntiaris propriis voluntatibus Domino nostro Iesu Christo vero regi militaturus, obedientiae fortissima atque praeclara arma assumis.
97Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 337 (auctor -1271)
Et cum sic pater idem exhortatione sua plurimos docendo clamasset terrorem gehennae et amorem caelestis patriae auditoribus inculcando, septem tonitrua dederunt voces suas.
98Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 634 (auctor -1271)
Perfectis innuitur, ut semper cum Moyse transeant ad interiora deserti, ut ibi audiant, quid loquatur in me Dominus Deus; rubum enim ardentem et magnam ibidem videbunt caelestis gratiae visionem.
99Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 13; 141 (auctor -1271)
Unde econtra apostolus, qui propter bonum exemplum portavit imaginem Domini, de imagine dixit: Sicut portavimus imaginem terreni, portemus imaginem caelestis.
100Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 14; 137 (auctor -1271)
Imago eius possunt etiam mali et Constantinus filius suus intelligi, qui similitudinem illius terreni portaverunt, sicut dicit apostolus: Sicut portavimus imaginem terreni, portemus et imaginem caelestis.
101Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 15; 17 (auctor -1271)
Unde Petrus ait: Fide purificans corda hominum – mixtum igne – nam Spiritus sanctus, qui in igne apparuit, datur in baptismo – et eos qui vicerant bestiam, id est eos, qui per fidem vicerunt Widekindum ducem bestialiter viventem – de hac victoria dicit Iohannes: Haec est victoria, quae vincit mundum, fides nostra – et imaginem eius, id est eos, qui in operibus tenebant imaginem terreni istius – de qua imagine dicit apostolus: Sicut portavimus imaginem terreni, portemus et imaginem caelestis – et numerum nominis eius.
102Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 333 (auctor -1271)
Insuper, quod dictu mirabile est, ipsum oceani limitem velocitate consueta supervolans, insularum etiam classibus maria ipsa in caelestis regis militiam redundare fecit.
103Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 17; 20 (auctor -1271)
Quam videlicet inventam omnia vendens emit, quia qui caelestis vitae dulcedinem, in quantum impossibilitas admittit, perfecte cognoverit, ea, quae in terris amaverat, libenter cuncta derelinquit.
104Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 18; 6 (auctor -1271)
De isto narrat historia, dicens: Omni exercitui Christianorum apostolicus venerandae sanctitatis et sapientiae virum, Adimarum episcopum, praefecit, cui ligandi solvendique potestatem, a beato Petro Romanae sedi hereditariam, sua vice semperex ercendam concessit insignitumque caelestis militiae stigmate exercitum apostolica benedictione consignans.
105Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 20; 253 (auctor -1271)
De huiusmodi imagine dicit apostolus: Sicut portavimus imaginem terreni, portemus imaginem caelestis.
106Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 2, 2; 5 (auctor fl.366-384)
uidens enim infra se multas spiritales potentias, quippe cum in paradiso dei praestantior esset cognitione mysterii caelestis, ipsa elatione inflatus uoluit dici deus, hac scilicet ratione, qua etiam in praesenti uita exemplum eius quosdam imitatos uidemus, qui contemplatione adgregati circa se militis extolliti satellitibus in hac re fomitem conspirationis praebentibus imperium sibi uindicare uoluerunt.
107Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 92, 1; 10 (auctor fl.366-384)
haec enim fragilis est, illa fortis; haec carnea, illa spiritalis; haec terrena, illa caelestis; haec de necessitate est, illa de uoluntate.
108Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 107, 7; 5 (auctor fl.366-384)
si enim lucis caelestis natura est et tenebrarum terrena, ineptum utique est post tenebras lucem factam putare, quia Moyses lucem quidem factam, sed in qua nunc mundus est parte, non quia tunc creata est, dicit, quia omnia spiritalia ante creata sunt quam carnalia, ut lux quae in supernis erat fieret in subiectis, ut lampas in domo.
109Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 112, 10; 2 (auctor fl.366-384)
(quia ergo ueritatem diligis', inquit, 'subueni roganti et quem scis uera pectoris sui inpedimenta exponere cuique reo olim motus misericordia subuenire decreuisti, ut errorem admissum in terra caelestis prouidentia emendaret).
110Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 122, 24; 2 (auctor fl.366-384)
et cum creatura caelestis inuisibilis sit, quanto magis creator eorum!
111Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 123, 10; 2 (auctor fl.366-384)
primus, ait, homo de terra, terrenus; secundus homo ae caelo, caelestis: qualis terrenus, tales et terreni; qualis caelestis, tales et caelestes.
112Ambrosius Mediolanensis, Apologia David altera [CSEL], 33; 8 (auctor 340-397)
et haec si credas, diuinae misericordiae in te munera sunt et hoc caelestis insigne est potestatis; superabundauit enim peccatum, ut superabundaret gratia.
113Ambrosius Mediolanensis, De apologia David [CSEL], 60; 6 (auctor 340-397)
dicuntur ergo ossa uirtutes, dicuntur ossa uelut quidam animi motus uel animae, qui motus humiliantur peccatis, exultant gratiae caelestis munere.
114Ambrosius Mediolanensis, De apologia David [CSEL], 75; 7 (auctor 340-397)
et medicus ille caelestis non opus est sanis inquit medicus, sed infirmis.
115Ambrosius Mediolanensis, De apologia David [CSEL], 76; 1 (auctor 340-397)
siue igitur ex persona illius qui gentes uocauit sine ex sua bene posuit: docebo iniquos, quia commutare intimos adfectus potest propositumque conuertere doctrina caelestis et operatio diuina sacrilegis pectoribus studia pietatis infundere, ut hi qui sine lege uiuebant conuertantur ad dominum uerum, qui ante auertebantur, regalis quoque exemplo paenitentiae qui iniquitates et acerba exercent ftagitia corrigantur et fide atque opere conuersi doctrinae remedium salutaris accipiant, ingrediantur domini uias, in quibus nullos erroris anfractus, nulla deuerticula praecipitis prolapsionis offendant.
116Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 1, 7; 4 (auctor 340-397)
etenim uictor passionum omnium nec ullis saeculi captus inlecebris, qui omnem istam secundum corpus habitationem caelestis puritate conuersationis obduxerat, mentem regens, carnem subiciens et regia quadam auctoritate castigans, nomine dei uocatus est, ad cuius similitudinem se perfectae uirtutis ubertate formauerat.
117Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 1, 8; 8 (auctor 340-397)
non ergo tamquam relapsus in terram deprehenditur corporis solutione, sed tamquam uerbi caelestis operatione donatus et munere, ut quietem magis caro eius quam bustum acceperit.
118Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 1, 44; 1 (auctor 340-397)
expulsis igitur inquietis et mobilibus cogitationibus dabit tibi deus uacuam possessionem cordis et mentis, ut eam cultu quodam tranquillitatis exerceas et fructum ex ea capias nec sustineas in eam Chananaeos, hoc est turbidos sensus recurrere, eradices gentilicium uitiorum omne consaeptum, lucos eorum diruas, quibus obumbratur ueritas et quidam liber caelestis nisus cognitionis horrore tenebrosae disceptationis absconditur.
119Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 2, 17; 2 (auctor 340-397)
et supra ait: et holocaustum tuum pingue fiat, hoc docens acceptabile esse sacrificium, quod pingue, quod nitidum et quodam pabulo fidei ac deuotionis uerbique caelestis uberiore alimonia saginatum.
120Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 2, 31; 5 (auctor 340-397)
quid enim aliud quam sepulta est quae intra humum uoluitur et terrenae auaritiae cupiditatibus ceterisque uitiis includitur, ut gratiae caelestis auram spirare non possit?
121Ambrosius Mediolanensis, De fuga saeculi [CSEL], 17; 14 (auctor 340-397)
etenim quamuis propter infirmitatem carnis fugam nobis suadere uideatur, tamen melius fugit qui fugit inlecebram saecularem, ut non teneatur diuitiarum suarum sollicitudine, non thensauri contemplatione, non uitae istius cupiditate, sed directa animi intentione festinet ad gloriam regni caelestis, properet ad coronam nec terrenorum contuitu a sui corporis passione reuocetur.
122Ambrosius Mediolanensis, De fuga saeculi [CSEL], 32; 7 (auctor 340-397)
fuga haec nescit frigus timoris, tremorem mortis, contractionem sollicitudinis, dissolutionis otia, lasciuiae ferias, torporem lentitudinis, sed uitae caelestis requirit inpigrum uiatorem, regni superioris competitorem strenuum, diuitem agricolam, qui fructus suos cogat et cogendo diripiat.
123Ambrosius Mediolanensis, De Helia et ieiunio [CSEL], 4; 1 (auctor 340-397)
Quid est enim ieiunium nisi substantia et imago caelestis ?
124Ambrosius Mediolanensis, De Helia et ieiunio [CSEL], 6; 3 (auctor 340-397)
tertio die terra pabulum germinauit, natura obsequium praebuit: ieiunium tamen caelestis disciplina seruabat.
125Ambrosius Mediolanensis, De Iacob [CSEL], 2, 3; 3 (auctor 340-397)
erat enim perfectus in omni flore uirtutum et sacrae benedictionis atque caelestis beatitudinis redolebat gratiam.
126Ambrosius Mediolanensis, De Iacob [CSEL], 2, 10; 2 (auctor 340-397)
quo declaratur prius ecclesiae regnum quam synagogae in praedestinatione delatum, sed subintrasse synagogam, ut superabundaret peccatum et, cum superabundasset peccatum, superabundaret et gratia, simul clareret inpigrum regni caelestis candidatum esse debere, ut praeripiat benedictionem et praerogatiuam suae commendationis usurpet.
127Ambrosius Mediolanensis, De Iacob [CSEL], 2, 42; 5 (auctor 340-397)
quis autem non beatam dixerit matrem Machabaeorum, quae septem filiorum funeribus octauam se addidit ad laudem caelestis triumphi ?
128Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 1, 18; 6 (auctor 340-397)
excusatur culpa infirmitatis optentu, commendatur gratia priuilegio operationis aeternae et protectionis dignatione caelestis.
129Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 3, 24; 3 (auctor 340-397)
si bene egerimus, manet in nobis ista imago caelestis; si male quis agit, deletur in illo haec imago, illius utique qui descendit e caelo, et est in eo imago terreni.
130Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 3, 24; 4 (auctor 340-397)
unde et apostolus dicit: sicut portauimus imaginem illius : terreni, portemus et imaginem huius caelestis.
131Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 3, 25; 6 (auctor 340-397)
(cum cognouissem* inquit 'quia deus humana curat et respicit, requieuerunt renes mei,' hoc est: ex maxima fatigatione ueteris inprudentiae requieui per agnitionem boni caelestis et gratiae.
132Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 3, 25; 7 (auctor 340-397)
sunt etiam quidam renes animae, qui uexantur in nobis per ignorantiae laborem: hi resoluuntur ad requiescendum caelestis agnitione doctrinae et quasi fulcro quodam caelestium praeceptorum subnixi fouentur.
133Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 4, 7; 5 (auctor 340-397)
cui disputationi etiam illud Ecclesiasticum conuenit dictum: mitte panem tuum ante faciem aquae, quia ibi panis caelestis, ubi aqua gratiae, quoniam recte accipiunt substantiam uerbi et mysticae rationis alimentum quibus flumina aquae uiuae de uentre labuntur.
134Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 4, 18; 8 (auctor 340-397)
cataractas autem intellegimus profunda uerborum et uim caelestis eloquii, quae fluxere nobis sicut imber e caelo.
135Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 4, 34; 6 (auctor 340-397)
at uero posteaquam dominus Iesus, in quo dolus non est, adueniens in hunc mundum caelestis expositione doctrinae humanarum profunda mentium serenauit et tranquillitatem refudit affectibus singulorum auferens saepem discordiae, quasi quaedam portuum coepere adpropinquantibusesse suffragia, ut unusquisque nauigium suae quietis in proximi aut fratris constituat affectu et in secessu quodam piae mentis haereat litorali.
136Ambrosius Mediolanensis, De Ioseph [CSEL], 31; 1 (auctor 340-397)
Considera nunc illum uerum Hebraeum, illum non somnii, sed ueritatis et praeclarae uisionis interpretem, qui de illa diuinitatis plenitudine ac libertate caelestis gratiae in hunc corporeum carcerem uenerit, quem non potuit saeculi huius inlecebra mutare, non ulla corruptela mundanae uoluptatis euertere, qui temptatus non decidit, adpetitus non adpetiuit, postremo adulterina quadam synagogae manu ueste corporis adprehensus carnem exuit, liber mortis ascendit.
137Ambrosius Mediolanensis, De Ioseph [CSEL], 64; 1 (auctor 340-397)
in corpore igitur Pauli iam doctrinae caelestis adloquium refulgebat, cum esset eruditus in lege.
138Ambrosius Mediolanensis, De Nabuthae [CSEL], 71; 6 (auctor 340-397)
et certe fuerat monitus a propheta dicente: cognosce et uide quid facias, monitus inquam erat eo quod Syriae regis pueris deberetur gratiae caelestis auxilium, quoniam dixisset: deus montium deus Istrahel et non deus Baal.
139Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 30; 6 (auctor 340-397)
maximum ergo iri hoc diluuio remedium, ut iustum praeferas eumque mandati caelestis exsecutorem eligas.
140Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 35; 2 (auctor 340-397)
et ideo quia terrena omnia moriuntur diluuio, solus autem iustus in aeternum manet, ad ipsum dicitur: statuam testamentum meum ad te, quia ipse diuinae est heres gratiae, ipse caelestis possessor hereditatis, beatissimorum consors honorum.
141Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 45; 13 (auctor 340-397)
aboleatur resurrectio terrena, ut caelestis gratia redundet.
142Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 68; 6 (auctor 340-397)
aduertit utique iustus noua semina misericordiae fruticasse caelestis, ut radices arborum uiuerent et quasi resumpta anima fetus germinarent uetustos atque in adsuetos partus redirent, quorum indicium praemissa folia demonstrarent.
143Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 70; 12 (auctor 340-397)
at uero ubi deferbuerint diluuia passionum et auditi uerbi conpertaeque doctrinae plurimi studuerint esse consortes, iam non unius patrimonium, sed commune bonum esse incipit disciplina uirtutis et tamquam sapientiae poculum hauritur a plurimis, qui ante sitientes bibere noluerunt, sicut nunc feruent diluuia in pectoribus Iudaeorum, et cum aqua doctrinae caelestis exundet, potus exuberet, non putant esse potandum.
144Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 93; 9 (auctor 340-397)
itaque ea quae sunt terrena desiderat cibi caelestis alienus et qui non possit dicere: nostra autem conuersatio in caelis est.
145Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 96; 1 (auctor 340-397)
tertium est quod in eo fratrem dixit, non quo dignus pietatis nomine parricida sit, sed quo magis pietatis grauetur uocabulo atque inde fiat sceleris incrementum, quo iustior sit uindicta caelestis.
146Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 98; 2 (auctor 340-397)
non errauit elocutio, sed enphasis facta uerborum est, eo quod is qui effuderit sanguinem hominis ipse quasi sanguis effundetur, quod spem ei posteritatis eripiat, quia sicut sanguis fusus in terram hac atque illae spargitur ita impiorum anima corporeae fragilitatis more soluatur, quia et de anima dictum est mortem eius esse corruptionem, eo quod gratiae caelestis munere detrudetur et uelut conlisa malitiae scopulis salubritatis suae corpus imminuat.
147Ambrosius Mediolanensis, De Paradiso [CSEL], 42; 5 (auctor 340-397)
hic est enim cibus, in quo uita definitur aeterna, quo quisque fuerit defraudatus morte morietur, quandoquidem panis uiuus atque caelestis ipse dominus est, qui uitam dat huic mundo.
148Ambrosius Mediolanensis, De Patriarchis [CSEL], 13; 5 (auctor 340-397)
quia terrena flagitia desiderabant diuina consortia refugientes, corporis castimoniam, sobrietatem mentis, contemptum pecuniae, lucrum gratiae, subneruauerunt taurum, illum uidelicet cornua producentem et ungulas, quem uident pauperes et laetantur, quoniam uerbo dei exaltauit cornum populi sui, quo et inimicos reppulit et praemium coronae caelestis emeruit.
149Ambrosius Mediolanensis, De Patriarchis [CSEL], 25; 4 (auctor 340-397)
sunt etiam qui mandata domini lucida, quae diuino ore deprompta sunt, sicut lac nobis facta arbitrentur, quibus nutriti ad panis caelestis peruenimus alimoniam.
150Ambrosius Mediolanensis, De Patriarchis [CSEL], 45; 2 (auctor 340-397)
induit enim decorem ecclesiae gratia, quae in illo lauacro deponens foeditatem omnium delictorum splendore gratiae caelestis enituit.
151Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 31; 10 (auctor 340-397)
magna igitur uis caelestis sententiae.
152Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 56; 10 (auctor 340-397)
in lege benedictio, in euangelio caelestis est merces.
153Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 92; 1 (auctor 340-397)
redde ergo nfercennario mercedem suam nec eum laboris sui mercede defrudes, quia et tu mercennarius Christi es et te conduxit ad uineam suam et tibi merces reposita caelestis est.
154Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 3, 1; 1 (auctor 340-397)
Unde et Dauid sanctus, qui aduerteret, unde homo et qua esset fraude deiectus — nam si tenuisset infusam sibi a domino aeternae illius caelestisque delectationis gratiam nec saecularibus captus amisisset illecebris, numquam tam miserabilis aerumnae subisset iniurias —, itaque reparare eam studens et reformare psallendi munere caelestis nobis instar conuersationis instituit.
155Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 5, 1; 2 (auctor 340-397)
inde et Moyses tunc maxime cantico usus est, quando caelum testificabatur et terram, ut salutem suam caelestis sono gratiae concinentem auidius mundus audiret et sacrae suauitate dulcedinis in aeternum legis obseruantia mentibus inoleret humanis.
156Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 9, 6; 3 (auctor 340-397)
psalmus nocturni operis commercium, diurnae requiei stipendium, institutio incipientium, perfectorum confirmatio, angelorum ministerium, militia caelestis, hostia spiritalis.
157Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 11, 1; 1 (auctor 340-397)
Quid igitur psalmus nisi uirtutum est organum, quod sancti spiritus plectro pangens propheta uenerabilis caelestis sonitus fecit in terris dulcedinem resultare?
158Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 11, 1; 2 (auctor 340-397)
simul, cum ille in fidibus et chordis, hoc est in reliquiis mortuis diuersarum uocum modulatus discrimina diuinae laudationis ad caelestia dirigeret cantilenam, docuit utique prius nobis peccato esse moriendum et tunc demum in hoc corpore diuersa opera discriminanda uirtutum, quibus ad do , minum deuotionis nostrae gratia perueniret, ut occupatis intentione caelestium nulla inreperet terrenorum libido uitiorum, simul animus caelestis gratiae suauitate nitesceret.
159Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 13, 1; 3 (auctor 340-397)
namque ut hi, qui agonis aliquam sollemnitatem receperint exhibendam, proponere praemium solent, iactare coronae nobilitatem, quo certaturi studio maiore conueniant, nisu quoque propensiore decertent, ita dominus noster Iesus regni caelestis gloriam, perpetuae quietis
160Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 20, 1; 2 (auctor 340-397)
est quaedam terra caelestis, quae fructum caelestibus ferat, de qua ait: credo uidere bona domini in terra uiuentium.
161Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 34, 1; 1 (auctor 340-397)
Unde et hereditas eorum in aeternum erit, quia aeterna bona, non temporalis hereditatis compendia quaesiuerunt, et non habebunt de quo erubescant i n tempore mao, id est iudicii caelestis, et in diebus f famis s atur ab u ntur, quia non in pane solo uiuit homo, sed in omni uerbo dei.
162Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 41, 3; 2 (auctor 340-397)
haec terra captiuitatis est, alia est terra libertatis; ista peccati, illa quietis aeternae; uallestris ista, illa caelestis.
163Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 58, 4; 2 (auctor 340-397)
siquidem cum fratrem fugeret Iacob et per deserta incomitatus erraret, obdormiuit et surgens uidit ibi multitudinem caelestis militiae et ait: hic locus uocatur castra angelorum.
164Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 58, 5; 1 (auctor 340-397)
uides ergo quia solum se putabat et castra eum caelestis exercitus sequebantur, sicut et patres nostros Moysi tempore, ne in deserto sitirent, petra, ut scriptum est, sequebatur.
165Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 59, 2; 3 (auctor 340-397)
sic ergo intellegi oportet: iuuenis fui, sed sanctificatus, sed propheta in gentibus positus, qui iam possem regni caelestis sacramenta cognoscere et uera praemia considerare iustitiae, sed non uidi iustum derelictum.
166Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 64, 6; 2 (auctor 340-397)
qualis enim terrenus, tales et terreni et qualis caelestis, tales et caelestes.
167Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 64, 6; 3 (auctor 340-397)
abiit ergo terrenus, remansit caelestis.
168Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 67, 4; 2 (auctor 340-397)
et illic ergo os iusti meditabitur sapientiam, donec ad sublimiora tabernaculi secreta, caelestis ac sacrae plena iocunditatis atque laetitiae, ipse perueniat, quemadmodum scriptura nos docuit dicente Dauid: haecrecordatus sum et effudi super me animam meam, quoniam ingrediar in locum tabernaculi admirabilis usque ad domum dei, in uoce exultationis et confessionis, sonitus epulantis.
169Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 3, 3; 3 (auctor 340-397)
sed quia qualis caelestis, tales et caelestes, et ille ascendit in caelum qui terrena deponens consepelitur in Christo, ut cum Christo resurgat a morte peccati ad nouitatem uitae hereditatisque consortium, ut fiat, sicut scriptum est, dei heres, Christi coheres.
170Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 20, 8; 1 (auctor 340-397)
haec manus regem Aegyptiorum propter Abrahae iniuriam ob temptatam Sarrae pudicitiam flagellauit, haec manus Aegyptiorum currus et equos et populos Rubri Maris demersit profundo, haec manus mentem grauauit regis Saul, ut gratiam sui conseruatoris odisset et pro praeuaricatione caelestis imperii desertus a sociis, interemptis quoque filiis destitutus, uictus ab hostibus, quo spectaculo nihil est deformius regi, gladium suum in se ipse conuerteret, ne captiuus senex uiueret et filiis superstes et regno.
171Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 55, 1; 1 (auctor 340-397)
Et tamen, quamuis subsequatur iustitiam, non suae uirtutis putat esse, sed gratiae caelestis, si non deseratur a Christo, eoque orat inpensius dicens: ne der elin quas as me, domine; deus meus, ne discesseris a 'm e, hoc est: homines me dereliquerunt, amici mei inpugnarunt dilectum sibi, proximi non appropinquauerunt.
172Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 38, 21, 1; 3 (auctor 340-397)
ont{}aĮI:q autem palmus est et quia palmo mensus dicitur deus caelum - palma autem uel palmus portio manus est metientis et aliquid comprehendentis —, ideo tamquam breues dies aestimant nuncupatos, cum cognitio dei per mensuram, ut supra diximus, possit intellegi, caelestis autem ista cognitio, ut ad mensuram facta sint omnia.
173Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 38, 26, 1; 3 (auctor 340-397)
uidebis perfectum hominem iam non in imagine, sed in ueritate; qualis enim caelestis, tales et caelestes, utique et ipsi iam in gloria uel decore, iam in resurrectionis gratia, non in corpore mortis et corruptionis deformitate.
174Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 39, 6, 2; 2 (auctor 340-397)
sicut aperuit nobis Dauid caelestis interpres oraculi dicens: uxor tua sicut uilis abundans in lateribus domus tuae-, eo quod in ipso esset sapientiae plenitudo quae expectabatur in Christo, qui nouo repletus sapientiae sacramento, quod oculus non uidit nec auris audiuit, inusitatum nobis deferre mysterium properauit, ut nudus iaceret et exuberantis sapientiae pocula inaudita proflueret, ut obliti superiorum in nouos mores et nouam sobrietatem uitae resurgeremus aeternae, quo per stultitiam praedicationis deus agnosceretur, quem per sapientiam non cognouit hic mundus.
175Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 39, 9, 1; 4 (auctor 340-397)
denique uerus dux militiae caelestis effulsit et adorauit eum Iesus Naue, quamuis nondum in corpore uerus adstiterat, sed adhuc uenerat in figura.
176Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 39, 17, 5; 1 (auctor 340-397)
ideo precationem latronis uox secuta est caelestis huiusmodi: amen dico tibi, hodie mecum eris in paradiso.
177Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 5, 2; 1 (auctor 340-397)
non taurino quisquam perfunditur sanguine, ut sacra dicuntur habere gentilium, non hircorum atque arietum cruore peccator lauatur — neque enim purificatur; caro enim lauatur, non culpa diluitur -, sed: exi , inquit, aqua cum delectatione de fontibus salutaris, et paratur in conspectu tuo mensa caelestis, et poculum inebrians quam praeclarum est.
178Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 18, 3; 1 (auctor 340-397)
similiter et Iudaei, qui aduersus fidei magistrum falsos testes perfidi subornabant, ut dicerent, eo quod praedicasset templum dei quod Salomon condidit destruendum, cum ille de templo sui corporis significasset: soluite hoc templum, et in triduo suscitabo illud, uere foris erant, qui a cognitione erant uerbi caelestis exclusi.
179Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 23, 1; 3 (auctor 340-397)
potuit dicere: 'qui edebat panes mecum', nisi illam intellegas, quae specialis est Christi, hoc est uerbi caelestis alimoniam; non enim in solo pane uiuit homo, sed in omniuerbo dei.
180Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 26, 4; 2 (auctor 340-397)
denique cum ipso uulnere de tumulo resurrexit, cucurrit ad caelum supra omnes angelos et archangelos, uelocior omni equitatu militiae caelestis inuentus, supra equos etiam illos igneos de quibus Helias raptus est.
181Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 27, 1; 1 (auctor 340-397)
Hic itaque equus in figura et ante est demonstratus tempore Machabaeorum, quem sedebat dux ille militiae caelestis aureis armis refulgens, qui Heliodorum depeculatorem illum depositi uidualis ceterorumque, quae sacrae fuerant commendata custodiae, strauit perculit et postea exoratus Oniae precibus sacerdotis
182Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 30, 3; 3 (auctor 340-397)
qui terrenus est in terram cadit, qui caelestis caelo inhaeret.
183Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 1, 2; 2 (auctor 340-397)
nemo grauior domestico aduersario, nemo nocentior eo hoste cui caelestis substantiae potentia suffragatur.
184Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 12, 4; 3 (auctor 340-397)
neque enim in sua confidentia dixit Iesus Naue: stet sol contra Gabaon, sed quia praesumebat in Christo, quem ducem militiae caelestis agnouit et suppliciter adorauit.
185Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 12, 4; 4 (auctor 340-397)
et ideo gentes feras eradicare promeruit et populum patrum in terram repromissionis inducere, quia nihil suis operibus deputabat, credens indigna esse opera hominum tanta gloriae remuneratione caelestis, quam dominus
186Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 13, 3; 1 (auctor 340-397)
decet enim, ut in his complaceat deo, quos ad similitudinem suam fecit et quos per imaginem suam uoluit praerogatiuam gratiae habere caelestis.
187Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 31, 1; 1 (auctor 340-397)
Similiter autem et illud accipiamus, quia deus progressus est in uirtutibus Iudaeorum, quando Iesus Naue ducem militiae caelestis adorauit et ideo sine ferro uicit et sine ulla obsidione destruxit urbem Iericho, quae habebat ualidissimos muros.
188Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 52, 1; 4 (auctor 340-397)
diuitum aut nobiliorum est accipere sacramenta caelestia et non eorum, qui magis ad cognitionem mysterii caelestis pio mentis feruore coritendant?
189Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 45, 10, 2; 3 (auctor 340-397)
propheta sic posuit: uiderunt te aquae, deus, uiderunt te aquae et timuerunt, hoc est bonae uirtutes, quae uerbi caelestis cognitione sunt placidae, non sonitu et fragore terribiles.
190Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 45, 13, 1; 2 (auctor 340-397)
bonum tabernaculum, quod nulla potuerunt obumbrare peccata, admirabile templum dei et aula caelestis, quod solutum corrumpi
191Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 45, 18, 1; 1 (auctor 340-397)
Motos ergo eos dicit qui in terra sunt, uel quia terra erant omnes homines in quibus erat terrena corruptio, quia oculos mentium ad sublime gratiae caelestis eleuare atque attollere nesciebant nec poterant dicere:
192Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 47, 21, 2; 1 (auctor 340-397)
comprehendamus ergo et nos, quantum possumus, interna mysteria ueritatis et scribamus ea atque affigamus ea sensibus nostris uirtutemque caelestis oraculi, quam ut assequeretur Moyses ille peritus in omni sapientia Aegyptiorum in montem ascendit atque in nubem intrauit, ut operta et occulta cognosceret, adhaerente sibi socio Iesu, quia nemo sine uero Iesu potest incerta sapientiae et occulta comprehendere.
193Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 48, 4, 3; 3 (auctor 340-397)
qui spiritalis est audit omnia, diiudicat omnia, animalis autem homo non percipit quae sunt spiritus dei; hic enim terrigena est, ille caelestis.
194Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 61, 2, 1; 1 (auctor 340-397)
Ideoque ipsi Dauid inscribuntur in titulo, quasi uero Dauid, ipsi domino, prophetici oris ministeria deputentur, per quem humanae uocis officio uis caelestis increpuit et diuina sententia resultauit.
195Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], p1, 2; 7 (auctor 340-397)
qui de rationabilibus et ethicis in Prouerbiis scripsit, de naturalibus in Ecclesiaste, quia uanitas uanitatum et omnia uanitas quae in hoc mundo sunt constituta; uanitati enim creatura subiecta est, de moralibus autem et rationabilibus in Canticis canticorum, eo quod cum animae nostrae amor uerbi caelestis infunditur et rationali mens sancta quadam societate conectitur, admiranda mysteria reuelantur.
196Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 1, 14; 4 (auctor 340-397)
arma enim spiritalia et fortia deo ad destruendas munitiones militibus Christi debent semper esse praesentia, ne cum uenerit dux caelestis militiae, situ nostrorum offensus annorum a legionum suarum nos societate discernat.
197Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 1, 25; 2 (auctor 340-397)
et addidit quod ultra caelestis est potestates: unigenitus filius, qui est in sinu patris, ipse enarrauit.
198Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 13; 1 (auctor 340-397)
bene ergo magnus; late enim funditur dei uirtus, late caelestis substantiae magnitudo porrigitur.
199Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 46; 5 (auctor 340-397)
caueamus igitur Herodem mundanae ad tempus praesulem potestatis, ut patriae caelestis aeternum consequamur habitaculum.
200Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 57; 3 (auctor 340-397)
numquid sancti pseudoprophetae, quos ad Heliae preces ultor caelestis iniuriae ignis absumsit?
201Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 61; 3 (auctor 340-397)
et ideo prudentiam Mariae haut ignaram mysteiii caelestis ostendit.
202Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 66; 3 (auctor 340-397)
etsi personis duo potestate unum sunt et utique nullum pater ille caelestis laborem generationis expertus est, tu matri debes pudoris iniuriam, uirginitatis dispendium, partus periculum, matri longa fastidia, matri longa discrimina, cui miserae in ipsis notorum fructibus maius periculum est, et cum ediderit quod optauit, partu absoluitur, non timore.
203Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 67; 7 (auctor 340-397)
nondum uenerat qui diceret: ego autem sicut oliua fructifera in domo domini, nondum uitis illa caelestis fructus palmitibus suis uerborum quodam suorum traduce ministrabat.
204Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 89; 1 (auctor 340-397)
ad hanc igitur aedificandam mittuntur quidem plures, mittuntur patriarchae, mittuntur prophetae, mittitur Gabrihel archangelts, innumeri angeli deriguntur et multitudo caelestis exercitus deum laudat, quia ciuitatis huius aedificatio propinquabat.
205Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 91; 6 (auctor 340-397)
quo igitur magis opere, quo magis mysterio deus, quamquam deus in omnibus, quam hoc probatur, quando per totum mundum, qua generis humani condicio diffunditur, per separatarum diuortia tractusque regionum uno momento in uno corpore deus fraudem uetusti erroris aboleuit, gratiam regni caelestis effudit?
206Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 4; 4 (auctor 340-397)
tria sunt enim quae ad usum proficiunt salutis humanae, sacramentum desertum ieiunium; nemo enim nisi qui legitime certauerit coronatur, nemo autem ad certamen uirtutis admittitur, nisi prius ab omnibus ablutus maculis delictorum gratiae caelestis munere consecretur.
207Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 15; 2 (auctor 340-397)
tot enim diebus aquas abyssi effusas esse meministi et tot ieiunio dierum sanctificato propheta refusam caeli serenioris esse clementiam; tot ieiunio dierum sanctus Moyses perceptionem legis emeruit; tot annos in heremo constituti patres panem angelorum et caelestis alimoniae gratiam consecuti sunt nec antequam mystici numeri tempus explerent, terram repromissionis intrare meruerunt; tot ieiunio dierum domini nobis in euangelium patescit ingressus.
208Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 20; 3 (auctor 340-397)
- sed quasi homo conmune sibi arcessit auxilium, ut diuinae pabulo lectionis intentus famem corporis neclegat, alimentum uerbi caelestis adquirat.
209Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 20; 5 (auctor 340-397)
non enim potest qui uerbum sequitur panem desiderare terrenum, cum panis substantiam caelestis accipiat - humanis enim diuina praestare non dubium est et corporalibus spiritalia - et ideo qui uitam ueram desiderat iUum panem expectat, qui per insensibilem substantiam humana corda confirmat.
210Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 46; 3 (auctor 340-397)
simul hoc exemplo pariter et oraculo declaratur quod frustra opem misericordiae caelestis exspectes, si alienae fructibus uirtutis inuideas; aspernator enim dominus inuidorum est et ab his qui diuina beneficia in aliis persecuntur miracula suae potestatis auertit.
211Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 53; 10 (auctor 340-397)
uides quia facto auctoris successio damnatur heredis; inexpiabilis est enim uenditi culpa mysterii et gratiae uindicta caelestis transit ad posteros.
212Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 66; 1 (auctor 340-397)
Hunc ergo Adam, hanc Euam dominus liberaturus aduenit, quorum alter ad imaginem dei factus, altera uirtutem sui accipiens uiri, quamdiu fuit subdita fortiori, unam gerebant in uno spiritu deo placitam uoluntatem et in paradiso positi dei uitae caelestis operabantur alimoniam.
213Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 69; 2 (auctor 340-397)
non est enim humana doctrina, sicut audistis Iudaeos dicere: uerbo imperat spiritibus, sed caelestis maiestatis insigne.
214Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 10; 3 (auctor 340-397)
primum omnium quod ante diximus unusquisque aeger petendae precatores salutis debet adhibere, per quos nostrae uitae conpago resoluta actuumque nostrorum clauda uestigia uerbi caelestis remedio reformentur.
215Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 17; 2 (auctor 340-397)
simul ostenditur quantum intersit inter aemulos legis et gratiae, quod illi qui legem sequuntur ieiunae mentis famem patiantur aeternam, qui uero uerbum in interioribus animae receperunt alimenti caelestis et fontis ubertate recreati esurire et sitire non possint.
216Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 31; 4 (auctor 340-397)
nam et Adam primus nec conparandus secundo Adam; primus enim Adam in animam uiuentem, nouissimus Adam in spiritum uiuificantem et: primus homo de terra terrenus, secundus homo de caelo caelestis.
217Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 46; 6 (auctor 340-397)
et ideo unumquemque in inferioribus sanat, hoc est a libidine reuocat, iniuriam caecitatis auertit, ad uulnera nostra descendit, ut usu quodam et copia sui naturae conpotes nos faciat esse caelestis.
218Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 51; 1 (auctor 340-397)
primam benedictionem hanc uterque euangelista posuit ordine enim prima est et parens quaedam generatioque uirtutum, quia qui contemserit saecularia ipse merebitur sempiterna; nec potest quisquam meritum regni caelestis adipisci, qui mundi cupiditate possessus emergendi non habet facultatem.
219Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 61; 13 (auctor 340-397)
tunc demum quasi dei filius caelestis regni diuitiis delectatur.
220Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 69; 3 (auctor 340-397)
quamquam uirtus subsidia non requirat et conmendatior sit conlatio pauperis quam diuitis liberalitas, tamen non eos qui habeant diuitias, sed eos qui uti his nesciant sententiae caelestis auctoritate condemnat.
221Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 97; 3 (auctor 340-397)
et cum legunt quando cum Abraham locutus est uel quando se dux militiae caelestis ostendit, dicunt utique: tu es qui uenturus es an alium exspectamus?
222Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 108; 2 (auctor 340-397)
sunt etiam mollia indumenta deliciosi actus et mores, propter quod nos hortatur apostolus ut exspoliantes ueterem hominem cum actibus eius induamus nouum, in quo non dulcis inlecebra sit ludusque lasciuiae, sed usus laboris et fructus, eo quod tenera corporis cura luxuque et lasciuiarum cupiditate mollitos nequaquam caelestis aula suscipiat, ad quam duris laboriosae gradibus uirtutis ascenditur.
223Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 108; 3 (auctor 340-397)
hi uero quibus fluuida deliciis membra soluuntur regni caelestis extorres intra mundi huius habitacula consenescunt, quos rectores mundi huius atque tenebrarum — hi sunt enim reges, qui saeculari quadam potestate dominantur — suorum aemulos operum receperunt.
224Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 17; 7 (auctor 340-397)
lacrimis confitere delicta, dicat de te quoque iustitia illa caelestis: lacrimis suis rigauit pedes meos et capillis suis.
225Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 18; 3 (auctor 340-397)
bonae lacrimae, quae non solum nostrum possunt lauare delictum, sed etiam uerbi caelestis rigare uestigium, ut gressus in nobis eius exuberent.
226Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 24; 1 (auctor 340-397)
qui sunt isti debitores duo nisi populi duo, unus ex Iudaeis, alter ex gentibus faeneratori illi thesauri caelestis obnoxii?
227Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 46; 2 (auctor 340-397)
et primum clementiam domini debemus aduertere, quod nullum prius ipse condemnat, sed unusquisque sibi auctor est poenae, non mittuntur in porcos daemones, sed ipsi petunt, quia caelestis luminis claritatem sustinere non poterant, ut qui oculos dolent radium solis ferre non possunt, sed tenebrosa eligunt et splendentia derelinquunt.
228Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 63; 5 (auctor 340-397)
panis enim caelestis est dei uerbum.
229Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 66; 1 (auctor 340-397)
quibus primo omnium datur pacis atque constantiae generale mandatum, ut pacem ferant, constantiam seruent, hospitalis necessitudinis iura custodiant, alienum a praedicatore regni caelestis adstruens cursitare per domos et inuiolabilis hospitii iura mutare.
230Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 67; 1 (auctor 340-397)
Sed haec ut secundum litteram de hospitii religione uenerabilis est forma praecepti, ita etiam de mysterio sententia caelestis adridet.
231Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 67; 8 (auctor 340-397)
uides exsecutorem caelestium praeceptorum, qui quoniam non mutauit hospitium, caelestis consortium consecrationis emeruit.
232Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 69; 5 (auctor 340-397)
denique posteaquam illa quae ecclesiae typum accepit a fluxu curata est sanguinis, posteaquam apostoli ad euangelizandum regnum dei sunt destinati, gratiae caelestis inpertitur alimentum.
233Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 71; 1 (auctor 340-397)
Ubique igitur mysterii ordo seruatur, ut prius per remissionem peccatorum uulneribus medicina tribuatur, postea alimonia mensae caelestis exuberet, quamquam nondum ualidioribus haec turba reficiatur alimentis neque Christi corpore et sanguine ieiuna solidioris fidei corda pascantur.
234Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 89; 2 (auctor 340-397)
quia quattuor milia ista triduo cum Christo fuerunt et ideo amplius caelestis pabuli receperunt.
235Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 92; 1 (auctor 340-397)
qua ratione autem cofinos duodecim Christus inpleuit nisi ut illud populi Iudaici solueret quia manus eius in cofino seruierunt, hoc est populus qui ante lutum in cofinis colligebat hic iam per crucem Christi uitae caelestis operatur alimoniam et eo fidei cibum congerit, ubi erat ante caenum perfidiae gentilis.
236Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 5; 1 (auctor 340-397)
mortuus est, cui iuxta dominicam sententiam inferi porta praeualere non potuit, nec Iacobus et Iohannes mortui filii, tonitrui, quibus in usum gloriae caelestis adsumtis non praeualent terrena, sed subiacent.
237Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 16; 2 (auctor 340-397)
utinam terram meam niuis istius candore respergas, ne praepropero calore uernantis corporis arua luxurient, sed potius fotu niuali semina uerbi caelestis pressa fecundent!
238Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 64; 2 (auctor 340-397)
iam illud uirtus alia, ne de domo ad domum quis uaga facilitate demigret, ut seruemus etiam hospitali in amore constantiam nec coalitam amicitiae necessitudinem facile resoluamus, pacis praeferamus nuntium, ut ipse primus ingressus pacis benedictione celebretur, cibo potuque oblato oportere nos esse contentos, uexilla fidei non premenda et regni caelestis euangelium praedicandum, excutiendum de pedibus puluerem, si quis recipiendos ciuitatis hospitio non putauerit.
239Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 73; 3 (auctor 340-397)
longe enim mutatus ab illo Adam, qui inoffensa beatitudine fruebatur, ubi in saecularia peccata deflexit, incidit in latrones, in quos non incidisset, nisi his mandati caelestis deuius se fecisset obnoxium.
240Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 73; 6 (auctor 340-397)
caue ergo ne ante nuderis, sicut Adam ante nudatus est mandati caelestis custodia destitutus et exutus fidei uestimento et sic letale uulnus accepit, in quo omne genus occidisset humanum, nisi Samaritanus ille descendens uulnera eius acerba curasset.
241Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 85; 3 (auctor 340-397)
studeamus igitur et nos habere quod nemo nobis possit auferre, non ut perfunctoria, sed diligens audientia deferatur; solent enim etiam ipsius semina uerbi caelestis aufen-i, si secus uiam sint seminata.
242Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 85; 4 (auctor 340-397)
agat te sicut Mariam desiderium sapientiae; hoc enim maius, hoc perfectius opus nec ministerii cura cognitionem uerbi caelestis auertat nec arguas eos et otiosos iudices, quos uideas studere sapientiae; hanc enim sibi cohabitantem Salomon ille pacificus adsciuit.
243Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 87; 3 (auctor 340-397)
qui sunt isti tres panes nisi mysterii caelestis alimentum?
244Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 89; 8 (auctor 340-397)
perseuerauit enim ostium pulsans oportune, inportune, ut gentes mundani tramitis labore uexatos alimoniae caelestis ubertate recrearet.
245Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 126; 2 (auctor 340-397)
quorum praesidio fulti possumus dicere: bonus odor Christi sumus deo in his qui salui fiunt, qui nulla sollicitudine praepediti, nullo usu laboris exerciti diuinae in se liberalitatis gratiam et caelestis seruant dona naturae.
246Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 126; 5 (auctor 340-397)
ergo quoniam per resurrectionem erunt homines sicut angeli in caelis, nos quoque exemplo angelorum gloriae caelestis augmentum dominus, qui et illis eam tribuit, sperare praecepit, quoad absorbeatur hoc mortale a uita; oportet enim con uptibile hoc induere incorruptelam et mortale hoc induere inmortaiitatem.
247Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 141; 5 (auctor 340-397)
sed quia deliciis abdicatis ab omni defaecata labe uitiorum caelestis conuersationis tramitem oboedientiae adfectione gradiatur iam non ut antea legi mentis repugnans, sed per legem mentis et spiritum uitae liberata a lege peccati, ut animae caro fiat adpendix, non iam lena uitiorum, sed
248Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 187; 4 (auctor 340-397)
igitur sancta ecclesia, quae typo mulieris istius euangelicae figuratur, cuius farina nos sumus, dominum legum in interioribus nostrae mentis abscondat, donec animi nostri secreta penetralia color sapientiae caelestis obducat.
249Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 191; 4 (auctor 340-397)
sed quia mensurarum aequalitas sine adiumento ecclesiae atque doctrinae difficile perseuerat, idcirco mulier illa, quae figuram ecclesiae gerit, tamdiu uirtutem illis doctrinae spiritalis admiscet, donec fermentetur totus ille interior homo cordis absconditus et in gratiam panis caelestis adsurgat.
250Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 194; 4 (auctor 340-397)
itaque cum dei natura sit simplex — spiritus enim deus est — nos quoque in eandem imaginem figurabimur, ut qualis caelestis tales et caelestes.
251Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 194; 5 (auctor 340-397)
igitur sicut portauimus imaginem illius terreni, portemus et imaginem huius caelestis, quam animus noster debet induere.
252Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 8, 36; 1 (auctor 340-397)
quid enim est quod nesciat ille sicut fulgur coruscans, eo quod lux, dei filius, interna mysterii caelestis inluminet?
253Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 8, 57; 4 (auctor 340-397)
quid uotis opus est ut aeui maturitas consequatur, si mihi meritum regni demtura caelestis est?
254Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 8, 93; 2 (auctor 340-397)
alia est enim pecuniae faenebris, alia doctrinae caelestis usura.
255Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 9, 2; 3 (auctor 340-397)
in hoc monte est ille caelestis agricola, ut plantati omnes in domo dei possint uiritim dicere: ego autem sicut oliua fructifera in domo domini.
256Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 9, 9; 3 (auctor 340-397)
felices illos, qui talem internis renibus recepere uectorem, felices plane illos, quorum ora ne multiloquio soluerentur, uerbi caelestis habena restrinxit!
257Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 9, 34; 9 (auctor 340-397)
unde et ille nos admonet: sicut portauimus imaginem terreni illius, portemus et imaginem huius caelestis.
258Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 12; 9 (auctor 340-397)
denique mortuis regibus in perpetuum martyres regnum caelestis gratiae honore succedunt et illi fiunt supplices, hi patroni.
259Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 13; 1 (auctor 340-397)
Est et alius Goliae gladius, aliud diaboli telum, sermo scilicet haereticorum, quem uir psallere sciens adripit, ut aduersarium uincat, audiens hic bella, non patiens nec alicuius uento doctrinae mobilis inquietus, nesciens famem uerbi et scripturae caelestis ubertate satiatus, qui uanis haereticum uocibus personantem lacessere non reformidet.
260Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 37; 3 (auctor 340-397)
plurimis enim a religione de Scientibus clara fides obscurabitur nube perfidiae, quia mihi solille caelestis mea fide uel minuitur uel augetur.
261Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 42; 1 (auctor 340-397)
sed sunt nubes quae quia sic oportet caelestis obtexunt mysterii claritatem, sunt nubes quae rore gratiae spiritalis umescant.
262Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 49; 5 (auctor 340-397)
non enim uictus et potus nobis praemii loco spondetur et honoris, sed communicatio gratiae caelestis et uitae, neque duodecim throni tamquam aliqua corporalis sunt receptacula sessionis, sed quia secundum diuinam similitudinem iudicat Christus cognitione cordium, non interrogatione factorum uirtutem remunerans inpietatemque condemnans, ita et apostoli in iudicium spiritale formantur remuneratione fidei, et exsecratione perfidiae, uirtute errorem redarguentes, sacrilegos odio persequentes.
263Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 124; 9 (auctor 340-397)
ut crucifigamur in Christo, transfundamus per paenitentiam, ut ab illo nobis uini sanguinisque caelestis incorrupta sinceritas refundatur.
264Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 178; 1 (auctor 340-397)
ergo et Petrus etsi paratus erat animo subire martyrium, tamen ubi periculum aduenit, constantiam mentis inflexit; capit enim nos suauitate sui caelestis usus muneris.
265Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 3, 23, 2; 7 (auctor 340-397)
et quia siti in corpore plene uidere non poterant, obumbrauit eos nubes, ne corporis oculos gloriae caelestis fulgor hebetaret.
266Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 5, 8, 2; 1 (auctor 340-397)
eo quod caro Christi uelut mortalis diuinitatis claritudine circumsaepta caelestis habuerit protectionem gratiae.
267Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 7, 15, 2; 2 (auctor 340-397)
retexit enim animo, quod ab initio Adam propter mandati caelestis praeuaricationem de paradisi eiectus sit incolatu et Cain parricidalis sceleris pretium diuinae sententiae auctoritate damnatus exsoluerit, quod Enoch propter deuotionem raptus ad caelum terrenae malitiae uirus euaserit, quod Noe propter iustitiam diluuii uictor generis factus superstes humani sit, quod Abraham propter fidem seminarium posteritatis suae toto orbe diffuderit, quod Israel propter laborum tolerantiam populum credentium proprii nominis signaculo consecrauerit, quod ipse Dauid propter mansuetudinem regali honore donatus senioribus fratribus antelatus sit, quod Helias propter zelum dei curru eleuatus in aerem caelestis sedis hospitium noui generis adquisierit incolatu.
268Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 7, 24, 1; 1 (auctor 340-397)
Liquet igitur his magisteriis doctrinae caelestis, quod iustus se ac-cusare malit quam alium deformare.
269Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 8, 5, 1; 1 (auctor 340-397)
Negatur his terrenadiuisio, ut ipsi, dum saecularem sibi non uindicant portionem, fiant caelestis possessio; uel hoc solum nouerintpossidere, hoc est fidei et deuotionis obsequium, multo ditiores quam qui possessionum suarum spatia ampla diffundunt.
270Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 8, 19, 2; 3 (auctor 340-397)
talem certe etiam formam receperat, talem dominus iam probabat, ut non distaret ab angelis caelestis minister et exsecutor oraculi.
271Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 8, 49, 2; 2 (auctor 340-397)
non epulae paratae extorqueant, ut caelestis sis uacuus sacramenti.
272Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 8, 49, 3; 3 (auctor 340-397)
cum hospitium tuum aduersarius uiderit occupatum caelestis fulgore praesentiae, intelleget locum temptamentis
273Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 8, 59, 4; 2 (auctor 340-397)
25 non eadem illic iniquitas uicinum possessionis is finitimo rure depellere, uiduam hereditatis fraudare conpendiis, minores consortii iure detrudere, intra lignum denique et quodcumque argenti atque auri uel aeris metallum uelut effigiem quandam caelestis includere potestatis.
274Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 8, 60, 2; 3 (auctor 340-397)
docet autem deus et mentes inluminat singulorum et claritatem cognitionis infundit, si tu aperias ostia cordis tui et caelestis gratiae recipias claritatem.
275Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 10, 8, 1; 1 (auctor 340-397)
Denique postquam fecit deus caelum et terram et maria, posteaquam omnia reptilia uolatilia animantia, postea hominem fecit quem animantibus uiuentibus anteferret, de quo non inmerito caelestis sententia resultauit: faciamus hominem ad imaginem et similitudinem nostram.
276Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 10, 11, 4; 6 (auctor 340-397)
his nos enim nominibus iam scriptura condemnauit, quia exuti caelestis imaginis ornamento etiam nomen hominis amittimus, qui gratiam hominis non tenemus.
277Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 11, 14, 1; 1 (auctor 340-397)
Utrem autem corpus hoc dici licet ex pluribus locis, tamen etiam inde intellege, quod Adam et Eua, ubi imaginem deposuere caelestis quam ante portabant, imaginem terreni hominis induentes tunicas dicti sunt uestiti esse pellicias; corporales enim eos de spiritalibus fecerat culpa commissa.
278Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 12, 9, 1; 1 (auctor 340-397)
Imitatores etiam ipsius caelestis simus elementi: non semper sole feruet ardenti, frequenter nubibus texitur, pluuiis uehementibus inhorrescit, iactis niuibus tegit terram.
279Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 12, 12, 2; 2 (auctor 340-397)
qui sunt isti caeli audi dicentem: sicut portauimus imaginem illius terreni, portemus et imaginem huius caelestis.
280Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 12, 12, 3; 1 (auctor 340-397)
isti sunt caeli in quibus fides grauitas continentia doctrina uita caelestis.
281Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 12, 12, 3; 2 (auctor 340-397)
nam quemadmodum terra dictus est, qui lapsus ex illa praeuaricatione caelestis gratiae et in haec uitia terrena deiectus praeuaricationis suae uinculis se ligauit, ita e contrario caelum dicitur, qui uitam angelorum custodia integritatis exercet et corpus suum continenti sobrie
282Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 12, 20, 1; 5 (auctor 340-397)
includitur ergo orbe caelesti et ideo sol noctibus non uidetur, quia gyrando in inferiore inuenitur orbis parte caelestis.
283Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 13, 13, 1; 4 (auctor 340-397)
denique excusanti Hieremiae, quod iuuenis esset, responsum est: noli dicere: iuuenis sum, eo quod non aestimaretur iuuenis definitione diuina qui incanam haberet prudentiam, quae sanctificationis caelestis gratia reluceret.
284Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 14, 7, 1; 3 (auctor 340-397)
mitte oleum, ne deficiat tibi, quia lumen lucernae est oleum, non oleum terrestre, sed illud oleum misericordiae caelestis et gratiae quo ungebantur prophetae.
285Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 14, 11, 2; 3 (auctor 340-397)
sit ergo tibi fides itineris tui praeuia, sit tibi iter scriptura diuina; bonus est caelestis ductus eloquii.
286Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 14, 24, 2; 4 (auctor 340-397)
uide uoluntarium executorem caelestis arbitrii.
287Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 14, 43, 2; 3 (auctor 340-397)
passio Christi regni fuit imago caelestis.
288Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 15, 31, 2; 1 (auctor 340-397)
bene autem caelestis seruatur praerogatiua clementiae, quia nullum repellit, sed quicumque noluerint peccata propria confiteri, ipsi discedunt a domino deo nostro.
289Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 15, 35, 2; 3 (auctor 340-397)
peccat in caelum, qui caelestis ciuitatis iura contaminat et inmaculati corporis uiolat sanctitatem suorum conluuione uitiorum.
290Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 15, 36, 1; 2 (auctor 340-397)
nam utique Adam, cum in paradiso esset, caelestis erat, post lapsum autem terrenus est factus et de paradiso expulsus est et eiectus.
291Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 15, 36, 1; 3 (auctor 340-397)
unde apostolus ait: primus homo de terra terrenus, s ecundus homo de caelo caelestis.
292Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 15, 36, 1; 4 (auctor 340-397)
abiciatur ergo a nobis imago terreni, suscipiatur imago caelestis non fuco expressa, non ceris, non coloribus adumbrata sed moribus, in qua se Christus agnoscat.
293Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 16, 12, 2; 2 (auctor 340-397)
quod uitium blandum in exordio, saeuum in processu nec fraternae potuit germanitatis contemplatione reuocari: dum dolet sibi gratiae caelestis ambitor fratrem esse praelatum, de sacrificio processit ad parricidium.
294Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 16, 16, 2; 2 (auctor 340-397)
inuidens regni caelestis gloriam.
295Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 16, 19, 3; 3 (auctor 340-397)
quia inperfecta peccati tantummodo iudicium declinare desiderat, perfecta uero meritum regni caelestis adquirere.
296Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 16, 20, 1; 2 (auctor 340-397)
sed etiam caelestis doceat secreta mysterii.
297Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 16, 40, 1; 1 (auctor 340-397)
Uel quia quae stulta sunt mundi Christus elegit, ut, quoniam per sapientiam mundus non cognouit deum, per stultitiam praedicationis salutem adferret credentibus, ideo ait: 'super sapientiam operationis caelestis et mundanae constitutionis et super ornamenta solis et lunae stellarumque pretiosa monilia dilexi obaudientiam dominicae passionis.
298Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 17, 1, 1; 3 (auctor 340-397)
faciem tuam inumina super seruum tuum, ut ei qui erat in umbra mortis populo caelestis misericordiae lumen oriretur, adueniret Christus remissio peccatorum, captiuorum redemptio, subsidium laborantium.
299Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 17, 6, 3; 2 (auctor 340-397)
te Iesus Naue ducem sibi caelestis militiae uenisse cognouit.
300Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 17, 20, 1; 2 (auctor 340-397)
nam et umbilicus eius tamquam crater tornatilis praedicatur mixto non deficiens, eo quod in omni doctrina tornatus plenitudine cognitionis et potu non deficiat spiritali et uenter eius non solum aceruo tritici, id est cibis fortioribus caelestis mysterii saginetur, uerum etiam tamquam liliis quibusdam moralium suauitate repleatur.
301Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 18, 11, 2; 3 (auctor 340-397)
urget ira caelestis: percute ipsam uuluam impietatis generatoriumque perfidiae, ne partus formetur infelix, ne adulterina conceptio diffundat seminarium praeuaricationis et sceleris,
302Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 18, 26, 2; 1 (auctor 340-397)
populus peccatorimi habeo caelestium sacramentorum ueneranda consortia, iam mensae caelestis honore suscipior.
303Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 19, 40, 2; 1 (auctor 340-397)
causari poterit, quod sol iustitiae noluerit intrare, aut infirmitateni luminis caelestis arguere ?
304Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 20, 20, 1; 4 (auctor 340-397)
quas habere uirtutes: amorem dei in te probare, imitari caritatis caelestis dulcedinem.
305Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 20, 37, 2; 4 (auctor 340-397)
audite quid iudex dicat caelestis: non possum a me facere quicquam; sicut audio.
306Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 21, 12, 4; 5 (auctor 340-397)
nos adquisiuimus caelestis sermonis argentum.
307Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 21, 21, 3; 4 (auctor 340-397)
qui haec credit, quomodo turbari potest, cui spes regni caelestis adsurgit?
308Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 22, 3, 2; 2 (auctor 340-397)
inbutos enim uitiis animos exuere frenis cupiditatum atque emendasse non solum perfectae uirtutis, sed etiam caelestis est gratiae.
309Ambrosius Mediolanensis, Sermones, 18, 0113A (auctor 340-397)
Scit autem Pater vester caelestis, quia horum omnium indigetis (Ibid. 32) . » Cogitatio diffidentiae diuinae professionis in te perimit fidem: et dum metuis, ne quit desit in alterum diem, necesse est dubites de promissis; manus deinde retrahis ab operibus iustis: atque ita fit, ut infirma cogitatione detentus, a bono opere desistas, et desistens a bono oper, religionis ac diuinum nomen amittas, et ipsa inbecillita is tuae perfidia aethnicis incredulis conparatus, incredulitatis detestabile nomen, et stultitiae uocabulum gentilitatis incurras.
310Ambrosius Mediolanensis, Sermones, 18, 0113A (auctor 340-397)
» Et adiecit: « Scit autem Pater uester caelestis, quia horum omnium indigetis.
311Ambrosius Mediolanensis, Sermones, 18, 0113B (auctor 340-397)
» III. Condicionis nostrae necessitatis caelesti Patri notitiam latere non posse diuinus sermo commonuit, et eius prouidentia procurationeque nobis omnia adponi demandat; si nos iustitiae operibus inhaerentes, et regni caelestis inquisitione detentos nulla aerumnarum praesentium sollicitudo conpungat , dicens: « Quaerite primum regnum Dei, et iustitiam eius; et omnia adponentur uobis (Ibid. 33) . » Deditos iustitiae ac pietatis officiis, et caelestibus exercitationibus occupatos tutos facit de omnibus, et securos: ut non auoceris a notitia genitoris, non a cognitione unigeniti distraharis, nec a dono sancti Spiritus professioneque desistas; non aberres a meditatione praecepti, non ab spe promissi, non a fide crediti, non a dilectione proximi, on a perfectione mandati, de quo Moyses (Deut. VI, 6, 8) monet, ut cordi nostro semper insidat, semper conspectui adsistat, meditatione membris omnibus uinculatum sensibus nostris semper inhaereat.
312Ambrosius Mediolanensis, Sermones, 18, 0130B (auctor 340-397)
« Nobis autem absit gloriari, nisi in cruce Domini nostri Iesu Christi: per quem ipsi crucifixi sumus mundo, et mundus crucifixus est nobis (Gal. VI, 14) ; » cuius pompas et noluntates iam tunc nos amisimus et abiecimus, cum meliore concursu ad caelum transitum fecimus; sicut lobannis admonitio caelestis uitae magistra formam uiuendi imaginemque nobis expressit: « Nolite diligere mundum, neque ea quae in mundo sunt Si quis dilexerit mundum, non est caritas Patris in illo: quia omne quod in mundo est, concupiscentia carnis est, et concupiscentia oculorum, et ambitio saeculi: quae non est a Patre, sed ex concupiscentia saeculi (I Ioan. II, 15, 16) . » VII. Qui mundum odit, odia mundi non pertimescit: ipse enim suo odio mundum ad sui odium prouocauit; et ideo fas non est odia eius uel pertimescere uel horrere, si tibi nitatur adpendere quae te sibi probauerit praerogasse .
313Ambrosius Mediolanensis, Sermones, 18, 0131B (auctor 340-397)
Usque in hanc horam et esurimus, et nudi sumus, et culafizamur, et instabiles sumus (idest non resistimus, uel non defendimus), et laboramus operantes manibus nostris: maledicimur, et benedicimus: persecutionem patimur, et sustinemus: blasphemati depraecamur: tamquam purgamenta huius mundi facti sumus, omnium perispsema (Ibid., 10, 11, 12, 13) . » Haec apostolica doctrina est, hoc Dei et Christi mysterium, haec conuersatio caelestis, haec professio spiritalis; hoc mundus non recipit; hoc ypocrisis respuit, dicente Apostolo: « Animalis homo non percipit, quae sunt Spiritus Dei: stultitia enim est illi (I Cor. II, 14) . » VIII. Fructus autem sunt Spiritus, quos Apostolus enumerat, dicens: « Caritas, gaudium, pax, patientia, bonitas, mansuetudo, fides, lenitas, continentia, castitas (Gal. V, 22, 23) . » Et illud de quo litteris suis Ephesiorum Ecclesiam idem Apostolus monuit: « Nolite contristare Spiritum sanctum Dei, in quo signati estis in die redemptionis (Ephes. IV, 30) . » Contristatur autem Spiritus a contrariis desideriis, idest ab operibus carnis, quae inter cetera latentia haec sunt: « Inimicitiae, contentiones, aemulationes, indignationes, prouocationes, irae, rixae, dissenciones, sectae, inuidiae, ebrietates, comisationes (idest comestores) (Gal. V, 20, 21) . » His enim operibus contristatur Spiritus, offenditur; deserit et abscedit Solomone dicente: « Sanctus enim Spiritus disciplinae effugiet fictum (Sap. I, 5) . » IX. « Nolite, inquit apostolus Paulus, contristare Spiritum sanctum Dei, in quo signati estis in die redemptionis (Ephes. IV, 30) . » Dies redemptionis est, in quo salutaris indulgentiae dono redempti, a mortis sententia liberamur; in quo ueterem hominem cum actibus eius exponimus, et induimus nouum, qui secundum Deum creatus est in operibus bonis.
314Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 5; 4 (auctor c.330–c.391)
Arbitrio dei caelestis vobis inter ipsa iuventae rudimenta permixtus irruptiones Alamannorum assiduas et Francorum populandique iugem licentiam fregi et vigore communi Romanis agminibus, quotiens libet, Rhenum pervium feci contra rumorum fremitus gentiumque validarum violentos excursus stando immobilis virtutis vestrae nimirum firmamento confisus.
315Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 8; 14 (auctor c.330–c.391)
Ergo eum praesente nutu dei caelestis amictu principali velabo.
316Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 3; 1 (auctor c.330–c.391)
Haec dum in Galliis caelestis corrigit cura, in comitatu Augusti turbo novarum exoritur rerum a primordiis levibus ad luctus et lamenta progressus.
317Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 11; 17 (auctor c.330–c.391)
Post quae tam saeva digestis pro securitate limitum, quae rationes monebant urgentes, Constantius Sirmium redit ferens de hoste fallaci vindictam et maturatis, quae necessitates temporis poscebant instantes, egressus exinde Constantinopolim petit, ut orienti iam proximus cladibus apud Amidam mederetur acceptis et redintegrato supplementis exercitu impetus regis Persarum pari virium robore cohiberet, quem constabat, ni caelestis ratio impensiorque repelleret cura multorum, Mesopotamia relicta post terga per extenta spatia signa moturum.
318Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 3; 1 (auctor c.330–c.391)
Eodem tempore per eoos tractus caelum subtextum caligine cernebatur obscura et a primo aurorae exortu ad usque meridiem intermicabant iugiter stellae; hisque terroribus accedebat, quod, cum lux caelestis operiretur e mundi conspectu penitus lance abrepta, defecisse diutius solem pavidae mentes hominum aestimabant: primo attenuatum in lunae corniculantis effigiem, deinde in speciem auctum semenstrem posteaque in integrum restitutum.
319Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 13; 4 (auctor c.330–c.391)
Ferebatur autem licet rumore levissimo hac ex causa conflagrasse delubrum, quod Asclepiades philosophus, cuius in actibus Magnenti meminimus, cum visendi gratia Iuliani peregre ad id suburbanum venisset, deae caelestis argenteum breve figmentum, quocumque ibat secum solitus ferre, ante pedes statuit simulacri sublimis accensisque cereis ex usu concessit, unde medietate noctis emensa, cum nec adesse quisquam potuit nec iuvare, volitantes scintillae adhaesere materiis vetustissimis ignesque aridis nutrimentis erecti omne quidquid contingi potuit, licet discretum celsitudine, concremarunt.
320Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 1; 25 (auctor c.330–c.391)
Post perruptam incensamque urbem omnium primam et captivos transmissos certiore iam spe provectus exercitus ad fiduciam elatis vocibus in favores principis consurgebat affore sibi etiam deinde dei caelestis existimans curam.
321Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 7; 5 (auctor c.330–c.391)
Erat tamen pro nobis aeternum dei caelestis numen et Persae praeter sperata priores super fundanda pace oratores Surenam et optimatem alium mittunt animos ipsi quoque despondentes, quos omnibus paene proeliis pars Romana superior gravius quassabat in dies.
322Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 1; 6 (auctor c.330–c.391)
Quo itidem spreto, quia procul iacebat, ut aptus ad id, quod quaerebatur, atque conveniens Valentinianus nulla discordante sententia numinis aspiratione caelestis electus est, agens scholam Scutariorum secundam relictusque apud Ancyram postea secuturus, ut ordinatum est.
323Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 1; 16 (auctor c.330–c.391)
Hocque alte considerato eruditis concinentibus multis effectum est, ad unum distinctumque exitum circumversio cursus annui revoluta nec vaga sit nec incerta nulloque errore deinceps obumbrata ratio caelestis appareat et menses tempora retineant praestituta.
324Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 6; 8 (auctor c.330–c.391)
Gratianum hunc meum adultum, quem diu versatum inter liberos vestros commune diligitis pignus, undique muniendae tranquillitatis publicae causa in augustum sumere commilitium paro, si propitia caelestis numinis vestraeque maiestatis voluntas parentis amorem iuverit praeeuntem, non rigido cultu ab incunabulis ipsis ut nos educatum nec tolerantia rerum coalitum asperarum nec capacem adhuc Martii pulveris, ut videtis, sed familiae suae laudibus maiorumque factis praestantibus concinentem, parcius invidiae metu dicitur, protinus surrecturum.
325Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 13; 12 (auctor c.330–c.391)
Solque sublimior decurso Leone ad domicilium caelestis Virginis transiens Romanos magis attenuatos inedia sitique confectos etiam armorum gravantibus sarcinis exurebat.
326Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 8, 10; 16 (auctor c.330–c.391)
Ergo eum, praesente nutu dei caelestis, amictu principali velabo.
327Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 12, 13; 17 (auctor c.330–c.391)
Nec finiri perpessi quae dicebantur, stridore dentium infrendentes, ardoremque pugnandi hastis illidendo scuta monstrantes, in hostem se duci iam conspicuum exorabant, caelestis dei favore, fiduciaque sui, et fortunati rectoris expertis virtutibus freti, atque (ut exitus docuit) salutaris quidam genius praesens ad dimicandum eos (dum adesse potuit), incitabat.
328Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 3, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Haec dum in Galliis caelestis corrigit cura, in comitatu Augusti turbo novarum exoritur rerum, a primordiis levibus ad luctus et lamenta progressus.
329Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 11, 17; 18 (auctor c.330–c.391)
Post quae tam saeva, digestis pro securitate limitum quae rationes monebant urgentes, Constantius Sirmium redit, ferens de hoste fallaci vindictam, et maturatis quae necessitates temporis poscebant instantes, egressus exinde Constantinopolim petit, ut Orienti iam proximus, cladibus apud Amidam mederetur acceptis, et redintegrato supplementis exercitu, impetus regis Persarum pari virium robore cohiberet, quem constabat (ni caelestis ratio impensiorque repelleret cura multorum) Mesopotamia relicta post terga, per extenta spatia signa moturum.
330Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 3, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Eodem tempore per Eoos tractus caelum subtextum caligine cernebatur obscura, et a primo aurorae exortu ad usque meridiem, intermicabant iugiter stellae; hisque terroribus accedebat, quod cum lux caelestis operiretur, e mundi conspectu penitus lance abrepta, defecisse diutius solem pavidae mentes hominum aestimabant; primo attenuatum in lunae corniculantis effigiem, deinde in speciem auctum semenstrem, posteaque in integrum restitutum.
331Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 11, 26; 41 (auctor c.330–c.391)
Accedebant arcus caelestis conspectus assidui.
332Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 5, 3; 5 (auctor c.330–c.391)
Arbitrio dei caelestis, vobis inter ipsa iuventae rudimenta permixtus, irruptiones Alamannorum assiduas et Francorum, populandique iugem licentiam fregi, et vigore communi, Romanis agminibus quotiens libet Rhenum pervium feci, contra rumorum fremitus gentiumque validarum violentos excursus, stando immobilis, virtutis vestrae nimirum firmamento confisus.
333Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 13, 3; 5 (auctor c.330–c.391)
Ferebatur autem licet rumore levissimo, hac ex causa conflagrasse delubrum, quod Asclepiades philosophus, cuius in actibus Magnenti meminimus, cum visendi gratia Iuliani peregre ad id suburbanum venisset, deae caelestis argenteum breve figmentum, quocumque ibat secum solitus ferre, ante pedes statuit simulacri sublimes, accensisque cereis ex usu cessit, unde medietate noctis emensa, cum nec adesse quisquam potuit nec iuvare, volitantes scintillae adhaesere materiis vetustissimis, ignisque aridis nutrimentis, omne quicquid contingi potuit (licet erecta discretum celsitudine) concremarunt.
334Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 1, 12; 26 (auctor c.330–c.391)
Post perruptam incensamque urbem omnium primam, et captivos transmissos, certiore iam spe provectus exercitus ad fiduciam, elatis vocibus in favores principis consurgebat, adfore sibi etiam deinde dei caelestis existimans curam.
335Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 7, 5; 6 (auctor c.330–c.391)
Erat tamen pro nobis numen dei caelestis aeternum, et Persae praeter sperata priores, super fundanda pace oratores Surenam et optimatem alium mittunt, animos ipsi quoque despondentes, quos omnibus paene proeliis pars Romana superior gravius quassabat in dies.
336Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 1, 5; 7 (auctor c.330–c.391)
Quo itidem spreto, quia procul agebat, ut aptus ad id quod quaerebatur atque conveniens, Valentinianus, nulla discordante sententia, numinis adspiratione caelestis electus est, agens scholam Scutariorum secundam, relictusque apud Ancyram, postea secuturus, ut ordinatum est.
337Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 1, 11; 17 (auctor c.330–c.391)
Hocque alte considerate, eruditis concinentibus multis, effectum est, ut ad unum distinctumque exitum, circumversio cursus annui revoluta, nec vaga sit nec incerta, nulloque errore deinceps obumbrata, ratio caelestis appareat et menses tempora retineant praestituta.
338Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 6, 8; 9 (auctor c.330–c.391)
Gratianum hunc meum adultum, quem diu versatum inter liberos vestros, commune diligitis pignus, undique muniendae tranquillitatis publicae causa, in augustum assumere commilitium paro, si propitia caelestis numinis vestraeque maiestatis voluntas parentis amorem iuverit praeeuntem: non rigido cultu ab incunabulis ipsis (ut nos) educatum, nec tolerantia rerum coalitum asperarum, nec capacem adhuc Martii pulveris, ut videtis, sed familiae suae laudibus, maiorumque factis praestantibus, concinentem — parcius invidiae metu dicitur — protinus surrecturum.
339Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 13, 7; 13 (auctor c.330–c.391)
Solque sublimior, decurso Leone, ad domicilium caelestis Virginis transiens, Romanos magis attenuatos inedia, sitique confectos, etiam armorum gravantibus sarcinis exurebat.
340Anastasius I, Epistola ad Ioannem, 21, 0628C
Iam hoc de laudibus tuis est, quod me tantum de caelestis istius animi serenitate laudasti.
341Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 298, 44; 6 (auctor -c.846)
Intentio magna valde in populo adcrevit; alii dicebant: 'Non levita dignus', alii adfirmabant: 'Non, sed visitatio caelestis'.
342Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 298, 44; 12 (auctor -c.846)
Sed sanctitate aetatem superavit, quia caelestis Dominus plus mentes quam aetates comprobat.
343Andreas Bergamensis, Historia, 220, 16; 13 (auctor fl.877)
Caelestis timor super Beneventanos inruit; vix illorum fuit, ut pacifice potuissent illos dimiterent; qui letabundi a domno imperatore reversi sunt.
344Andreas Bergomas, Chronicon, 151, 1276D (auctor fl. 876)
Caelestis timor autem super Beneventanos inruit; VIX illorum fuit, ut pacifice potuissent illos dimitterent.
345Andreas Castri Cameracesii, Chronicon, 149, 0244D
Sed inter haec adversa mens episcopi bene conscia a statu rectitudinis et ab intentione verae religionis nullo modo deiici poterat; imo in construendis coenobiis et reparandis sanctorum ecclesiis continuo affectu insistebat. [ (V. Lietb. 2.) Quod quidem monstrat Cameracensis sedes ope studioque ipsius nobiliter decorata, nec non in capite sedis eiusdem pontificaliter exaltata; testatur Attrebatensis ecclesia, post conflagrationem caelestis incendii per eumdem pontificem melius pulchriusque quam fuerat restaurata.
346Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 105; 9 (auctor 1470-1535)
Ipse fui quondam deus, et caelestis et ingens, Quem peperit gratis fluctibus orta parens.
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, p1, 5, 3 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 7a, 6, 56 found in Anonymus_1250_cps7
349Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IX; 28 (opus c.400?)
(V1) Caelestis.
350Anonymus, Asclepius, p1, 38; 3 (opus c.300)
Et propter hanc causam sacrificiis frequentibus oblectantur, hymnis et laudibus et dulcissimis sonis in modum caelestis harmoniae concinentibus, ut illud, quod caeleste est, caelestius et frequentatione inlectum in idola possit laetum, humanitatis patiens, longa durare per tempora.
351Anonymus, Collatio Alexandri et Dindimi, 4; 6 (opus c.400)
Nec immensitati caelestis operis, ut insimulas, invidiose detrahimus, sed asserimus bonitate nos Dei male non uti.
352Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p11, 5, 7; 22 (opus c.400)
QVOS IGNEA VIRTVS INNOCVOS VITA animae uirtutem significat, non corporis: quoniam Stoici animam ignem dicunt, ut Virgilius ‘igneus est ollis uigor et caelestis origo seminibus’.
353Anonymus, Vita Caecilii Cypriani [CSEL], 7; 13
quis denique tot confessores frontium notatarum secunda inscriptione signatos et ad exemplum martyrii superstites reseruatos incentiuo tubae caelestis animaret?
354Anonymus, Vita Caecilii Cypriani [CSEL], 8; 4
debebat esse qui posset saucios homines et uaria expugnantis inimici arte iaculatos adhibita medicinae caelestis medella pro qualitate uulneris uel secare interim uel fouere.
355Anonymus, Vita Caecilii Cypriani [CSEL], 18; 9
licet semper Deo mancipata deuotio dicatis hominibus pro martyrio deputetur, Cypriapus tamen etiam ad perfectam coronam Domino consummante profecit: ut in ciuitate ipsa, in qua taliter uixerat et in qua prior fecerat multa praeclara prior et sacerdotii caelestis insignia glorioso cruore decoraret.
356Anonymus, Chronica monasterii Sancti Michaelis Clusini, 1, 2; 1
Multis sacrae scripturae didicimus documentis, beatum Michaelem non solum possidere nutu deitatis primatum in caelis inter choros militiae caelestis, verum etiam principatum quendam gerere in terris et curam humanae salutis.
357Anonymus, Chronica monasterii Sancti Michaelis Clusini, 1, 14; 3
Attonitus hospes tanti stupore miraculi simulque laudibus diutius immoratus omnipotentissimae misericordiae Domilli dixit ad eum: "O domine Hugo, si desideras boni voti compos existere, nulli alii melius post gratiam principis apostolorum, quam principi caelestis exercitus archangelo Michaeli te decet coenobium construere, ut dimissis omnibus peccatis tuis in diet exitus tui de hoc exilio animae tuae iste sit ut ereptor et Petrus receptor.
358Anonymus, Chronica monasterii Sancti Michaelis Clusini, 1, 22; 5
Illius ergo quem caelestis curiae primatem, o grex Clusine, specialiter tibi delegisti, innitere patrocinio !
359Anonymus, De Gallica Petri Damiani profectione et eius ultramontano itinere, 1; 32
Istius namque viri discreta oboedientia duorum caelestis curiae militum facta procul dubio imitatur.
360Anonymus, De Gallica Petri Damiani profectione et eius ultramontano itinere, 1; 126
' Ad instar enim illius primitivae familiae, dicam potius caelestis patriae, non est ibi alicuius metus inopiae, non pondus alicuius miseriae.
361Anonymus, Passio beati Arialdi martyris qui ad sanctum Dionysium tumulatur, 12; 1
Cumque multa alia super huiusmodi materia declarasset, Landulphus pulpitum ascendit et silentium petiit; quo concesso, ut erat in sermone nimis potens et voce, cunctis attente audientibus, quia popularibus acceptus erat, coepit Arialdi dicta collaudare et sacerdotum vituperare vitam execrarique eorum sacrificia, scilicet uxoratorum et adulterorum simoniacorumque, inducens cunctos cives ad alterum duorum: scilicet quod aut sacerdotes ab uxoribus et meretricibus separentur, aut ad administationes altarium non accedant, et id unicuique licitum esse pronunciat, cum mente coinquinata corporeque turpato luxuria, puritas digna esse non potest ad sumptionem caelestis sacramenti.
362Anonymus, Statuta Comunis Mergotii, 1, 1; 2
Et hoc ad lau[dem et] honorem beate et gloriose virginis [Mariae et totius curiae caelestis].
363Anonymus, Vita sancti Symeonis monachi, 3, 2, 1; 18
Tali igitur sanctae conversationis studio vir Domini gloriosus Symeon divinitus informatus, pluribus per eum ab huius mundi illecebris abstractis, anachoriticae religionis exemplum praebebat; sicque per semitas iustitiae recte gradiens, omnibus, salutis aeternae fontem sitientibus, iter vitae caelestis ostendebat.
364Anonymus, Vita sancti Symeonis monachi, 3, 2, 24; 2
Quadam namque die dum fratres eiusdem monasterii cum viro Dei Symeone post dulcis caelestis vitae colloquia in cella consisterent, et ligneum vasculum, in quo oleum quo Christi servus in suis eduliis utebatur, prae nimia vetustate consumptum fractisque circulis dissolutum cernerent, sic sancto inquiunt: « Cur, pater Symeon, oleum quo vesceris perditum ire contemnis?
365Anonymus, Annales Fuldenses continuationes, 9, 5; 13
Et mirum in modum, usque dum honorifice Augensi ecclesia sepelitur, celum apertum multis cernentibus visum est, ut aperte monstraretur, qui spretus terrenae dignitatis ab hominibus exuitur, Deo dignus caelestis patriae vernula mereretur feliciter haberi.
366Anonymus, Annales Mettenses, p1; 18
Haec itaque adolescentis animum inter primeve [potestatis] gaudia exultantem caelestis disciplinae fructuoso imbre rigabat.
367Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 24, 6; 6
Tamen spe credula exhortatos mane sepulchrum inventum eos ab indagatione non revocavit, sed altius suffodientes, pervenerunt ad tumbam, in qua caelestis iacebat thesaurus.
368Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 24, 7; 11
Tune etsi dubia gestientes laetitia, intimis postulabant ex medullis, id verum ut foret, caelestis concederet auctor.
369Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 27, 55; 4
Cui cum hic idem antistes, in quantum virium erat, obsistere non dubitaret, eligens terreni quam caelestis iram incurrere iudicis, ei iugiter examen cominabatur divinum.
370Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 541, 6; 5
Ob hoc et vitreum vas eiusdem receptui preparatum argentea pendit catena suspensum, morisque est populo communicato singulos ad hoc vasculum ascendere per gradus donumque caelestis degustare liquoris.
371Anonymus, Conlatio episcoporum coram rege Gundobaldo adversus Arrianos, 161; 19 (opus c.500)
Et cum videret regem pacifice audientem, protelavit sermonem et dixit: 'O si vellet sagacitas vestra cognoscere, quam bene fundata sit nostra fides, quantum boni vobis et populo vestro inde proveniret; nam et caelestis gloria vobis non deesset, et PAX ET ABVNDANTIA in turribus vestris.
372Anonymus, Contra Heinricum, 25; 58
Gregorius Sabino subdiacono eis consentienti, qui alterare presumpserant decreta Calcedonensis sinodi: Te ergo, fili karissime, decet ad unitatem sanctae aecclesiae remeare, ut finem tuum valeas in pace concludere, ne malignus spiritus, qui contra te per alia opera prevalere non potest, ex hac causa inveniat, unde tibi in die exitus tui in aditu regni caelestis obsistat.
373Anonymus, Contra Heinricum, 25; 81
Sed ideo beatus Petrus, qui Christum vera fide confessus, vero est amore secutus, specialiter claves regni caelorum et principatum iudiciariae potestatis accepit, ut omnes per orbem credentes intelligant, quia quicunque ab unitate fidei vel societatis illius quolibet modo semet ipsos segregant nec vinculo peccatorum absolvi nec ianuam possint regni caelestis ingredi.
374Anonymus, Contra Heinricum, 25; 302
Quod profecto negotium tunc vere agimus, si vivendo et loquendo proximorum animas lucramur, si infirmos quosque caelestis gaudia regni predicando in superno amore roboramus, si protervos ac tumidos gehennae supplicia terribiliter insonando flectimus, si nulli contra veritatem parcimus, si supernis amiciciis dediti humanas inimicicias non timemus.
375Anonymus, De anulo et baculo versus, p1; 38
Monstret amanda gregi caelestis pascua vitae, Dona Dei querens distribuenda pie.
376Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 34; 217
undique luctus aspicimus, undique gemitus audimus, destructae urbes, eversa sunt castra, depopulati sunt agri, in solitudinem terra redacta est, nullus in agris incola, pene nullus in urbibus habitator remansit, et ipsae parvae generis humani reliquiae adhuc cotidie et sine cessatione feriuntur, et finem non habent flagella caelestis iustitiae, quia nec inter flagella directae sunt actiones culpae.
377Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 34; 261
Christus enim est pax nostra, et ipsa est pax nostra quoque patria, ad quam suspiramus, et ad quam tendimus, si tamen pacifici sumus, quoniam caelestis Hierusalem, quae est mater nostra, visio pacis interpretatur, cuius terminos posuit Dominus pacem, sicut per psalmistam dicitur: cuius participatio eius in id ipsum, ut scilicet ecclesia Dei, quae et civitas Dei, unum corpus sit cum Christo, qui id ipsum est, quod aeternaliter est, de quo Moysi dictum est: Ego sum qui sum.
378Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 34; 270
Civitas autem caelestis, quae in hac mortalitate peregrinatur et vivit ex fide, etiam ista pace necesse est utatur, donec ipsa, cui talis pax necessaria est, mortalitas transeat.
379Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 34; 312
Miseremini, o principes regni caelestis, populus Dei, si tamen estis pacifici, et si estis in unitate ecclesiae Dei, vos, inquam, miseremini, immo indignemini, quod aestimavit vos talis momenti, ut putaret vos posse in hanc sententiam adduci, ut id quod non potest fieri credatis posse fieri.
380Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 34; 399
Et propheta Hieremias, cum populo Dei veteri praenuntiaret captivitatem et divinitus imperaret, ut obedienter irent in Babyloniam Deo suo etiam ista patientia servientes, monuit et ipse, ut oraretur pro illa, dicens, quia 'in eius pace est pax vestra', Beatus autem populus, cuius dominus Deus eius, et miser populus ab isto Deo alienatus, qualis etiam non est dignus, ut vel terrenae vel caelestis rei publicae sit populus.
381Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 532
Dominus probari familiam suam voluit, et quoniam traditam nobis divinitus disciplinam pax longa corruperat, iacentem fidem et prope dixerim dormientem censura caelestis erexit, cumque nos peccatis nostris amplius mereremur, clementissimus Dominus sic cuncta moderatus est, ut hoc omne quod gestum est exploratio potius quam persecutio videretur.
382Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 592
Si tamen quosdam scismatum duces et dissensionis auctores in caeca et obstinata dementia permanentes non potuerit ad salutis viam consilium salubre revocare, caeteri tamen vel simplicitate capti vel errore inducti vel aliqua fallentis astutiae calliditate decepti a fallaciae vos laqueis solvite, vagantes gressus ab erroribus liberate, iter rectum viae caelestis agnoscite.
383Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 686
Ecce quando angelus Domini cum magna luce apparuit et gaudium illud magnum nativitatis Domini et salvatoris euangelizavit, quando etiam concinuit multitudo militiae caelestis: Gloria in excelsis Deo et in terra pax hominibus bonae voluntatis, ea quippe tam festiva solemnitate angelorum atque hominum factus est luctus ingens, moeror atque tristitia et effusio humani sanguinis.
384Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 936
Ergo, sicut dictum est, cuculla est tunica talaris et cucullata atque manicata, ubi quasi per quendam paedagogum docentur superius comprehensa sanctae crucis mysteria, ut in latitudine sit caritas bene operandi, in longitudine perseverantia firmiter inhaerendi, in altitudine contemplatio caelestis vitae, inscrutabilia in profundo Dei iudicia, unde ista in homines venit gratia.
385Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 941
Unde et Dominus excitans in nobis intellectum, ubi homo ad imaginem Dei factus est: Estote, inquit, perfecti, sicut Pater vester caelestis perfectus est.
386Anonymus, Leodicensium epistola adversus Paschalem papam, p1; 62
Benedicit Deum, 'qui in eo' eam 'efficatiam suae virtutis operatur', quod aecclesiam Dei debellat et depopulatur, ac per hoc caelestis Ierusalem aditum ei pollicetur.
387Anonymus, Leodicensium epistola adversus Paschalem papam, p1; 80
Ecce 'opera iustae miliciae', quibus pater filium, papa caelestis regis militem imbuit, per quae possit 'contendere ad caelestem Ierusalem': impugnando scilicet aecclesiam Dei.
388Anonymus, Miracula Martini abbatis Vertavensis, 567, 18; 14
' Deinde: 'Iube', inquit, 'Petre', conversa ad eum facie, 'praeceptor caelestis ianuae, quid poenae debeat sustinere'.
389Anonymus, Passiones Leudegarii Augustodunensis, 282; 165
Cum subito his Meroaldo abbate per muri repagulum parassent discensum, perveniens ad Deidonem, ait ei: 'Si haec nostra comiserunt facinora, peto, ut interim euangelica recordatis sententiam, ubi Dominus dixit: Si non dimiseritis hominibus peccata eorum, nec pater vester caelestis dimittet vobis peccata vestra, et illud: In quo enim iuditio iudicaveritis, iudicabimini'.
390Anonymus, Visio Baronti, 377; 11
Qui ut viderunt nullum membrum agitare, lacrimare prae dolore vehementer nimis coeperunt et pro eius animam turmasque conponere, qui psalmodiae cantus recitarent per ordinem, ut caelestis medicus mitteret animam in corpore.
391Anonymus, Visio Baronti, 377; 66
Sed sanctus Rafahel blande eos de me coepit consolare, dicens: 'Ego spem in ipsius corpusculum reliqui; sed si Pater caelestis voluerit, adhuc illuc remeavit.
392Anonymus, Vita Aldegundis abbatissae Malbodiensis, 85; 21
Postquam vero Dominus scintillarum igniculis singillatim suis accolis secundum propriam voluntatem distribuit, earnalis facultas evanescit, rorem caelestis patriae perfundit, et omnia aromatum virgulta florescunt.
393Anonymus, Vita Amandi episcopi, 450, 19; 1
EST A HLOTHARIO CUSTODE ANNO AB INCARNATIONE DOMINI OCTINGENTESIMO NONO, A TRANSITU VERO PRAEDICTI PATRIS CENTESIMO QUINQUAGESIMO, DIE VIGESIMO MENSIS SEPTEMBRIS. Quia opera omnipotentis Dei enarrare fore honorificum per Raphahelem archangelum caelestis medicinae edocemur baiulum, dignum arbitramur, immo necessarium elevationem corporis sacratissimi pontificis Christi Amandi memorabilem non tacere.
394Anonymus, Vita Amandi episcopi, 450, 24; 6
Quae vobis si adfuerint in huius saeculi via quam curritis, ad caelestis patriae perventionem vobis sufficere posse nequaquam dubitare debetis.
395Anonymus, Vita Amandi episcopi, 450, 24; 19
Si ergo transitus populi Iudaici de terra servitutis ad patriam promissae hereditatis pascha convenienter dici potuit, huic nostro sermoni video nihil quod possit obstare, quin, non dicam coaequare, sed etiam praeferre non inrationabiliter liceat huius patris nostri beatissimi Amandi profectionem ab huius vitae laboriosa erumna et convalle lacrimarum ad illa quietissima perennis vitae atria ac regni caelestis palatia.
396Anonymus, Vita Amandi episcopi, 450, 24; 83
Cuius etiam amoris inmensitas eum ad sepulchra beatorum apostolorum Romam perduxit, ibique, Petro caelestis portae clavigero sibi apparente, potitus eius familiari colloquio, consolationem atque exhortationem tanti amici diu desideratam audivit.
397Anonymus, Vita Amandi episcopi, 450, 24; 88
Quem insuper caelestis regni consortem effecit sanctorumque omnium coetibus in illa mirabili civitate coadunavit.
398Anonymus, Vita Amandi episcopi, 450, 24a; 42
Nec tamen tantum apostolicis dignus est laudibus adaequari, sed etiam angelicis spiritibus ac universis agminibus caeli: cum archangelis, summis videlicet nuntiis, summa caelestis regni praemia gentibus nuntians, cum angelis, sacro sacerdotio angelus Domini exercituum, ut legitur, effectus, communia mortalibus vivendi praecepta dispensans, cum thronis, sessorem habens Deum, cum dominationibus, in motibus membrorum carnalium sciens tenere dominium, cum principatibus, fratribus et discipulis spiritali disciplina principari non ignorans, cum potestatibus, regibus vel aliis quibuslibet prave agentibus plenissima libertate contraire potestatem habens, cum virtutibus, mundum pene totum sanitatibus ac variis virtutum prodigiis complens, cum Cherubim, plenitudinem scientiae, quantum humana potest comprehendere natura, retinens, cum Seraphim, ardens ipse divino amore et incendens alios geminae dilectionis ardore.
399Anonymus, Vita Amandi episcopi, 450, 31; 2
Ex relatione igitur iuxta tenorem tuae fraternitatis epistolae latoris praesentium laborum tuorum certamen cognovimus, ex quibus caelestis patriae ascensum humiliatis mentibus atque contritis corporibus vobis futurorum gaudiorum largienda sunt munera.
400Anonymus, Vita Aniani episcopi Aurelianensis, 108; 64
Iulias oportunum te nobis venire convenit; quod si tum occurrendum tardaveris nec ingressum te illa in parte movere coneris, – quia sic est decretum apud crudelissimum Attilanem, quod caelestis misericordia avertat, – ea tempestate Galliarum conventum disperdat'.
401Anonymus, Vita Ansberti episcopi Rotomagensis, 18, 8; 5
Quo in caelestis regni societate ab angelicis choris suscepto, omnis caterva monachorum, domini Christi exorat pietatem, triduanum celebrans ieiunium.
402Anonymus, Vita Anstrudis abbatissae Laudunensis, 66; 15
Anulum fidei, quem misit caelestis sponsus virgini, non viderat oculus terreni mariti.
403Anonymus, Vita Anstrudis abbatissae Laudunensis, 66; 19
His dictis, accensa ardore caelestis sponsi, coniungitur choro in aecclesia psallentium clericorum, relictis corde et animo temporalibus amiciciis mundi.
404Anonymus, Vita Anstrudis abbatissae Laudunensis, 66; 80
Afflictio enim quae est temporalis in hoc seculo aelectorum, materia est caelestis gloriae premiorum, quoniam huius mundi tranquillitas animarum est tempestas.
405Anonymus, Vita Apollinaris episcopi Valentinensis, 197; 32
Agnita virtutis graciam, venit ad virum Dei, et amplectens pedes eius, coram positus cum exultationis fletu veniam postulabat, dicens: 'Peccavi, inique gessi, dum iustis indignas sepe intulerim tribulationes; nam que expugnari nescit iusticia caelestis, hoc ipso quo inpugnatur fortior est'.
406Anonymus, Vita Apollinaris episcopi Valentinensis, 197; 33
O caelestis Regis indulgentia, qui peccantium animas non vult perire, sed culpas!
407Anonymus, Vita Aridii abbatis Lemovicini, 581; 33
Denique commonitus interea divinitus per praefatum Nicetium Treverorum civitatis episcopum, ut relinqueret saeculi pompam, fugiens mundi oblectamenta, ac regalis palatii vanas superstitiones et indisciplinatas sociorum fabulas declinaret et se sub regulae subderet censura ad contemplandam caelestis patriae palmam.
408Anonymus, Vita Aridii abbatis Lemovicini, 581; 184
Decreverat quippe vir reverentissimus, ut pro lucranda caelestis patriae palma Toronis ad beati antistitis festivitatem occurreret.
409Anonymus, Vita beati Aviti episcopi Viennensis, 10; 31 (opus c.500)
Agnita virtutis gratia venit ad virum dei et amplectens pedes eius coram positus cum exultationis fletu veniam postulabat dicens: Peccavi, inique gessi, dum iustis indignas saepe intulerim tribulationes; nam quae expugnari nescit iustitia caelestis, hoc ipso, quo impugnatur, fortior est.
410Anonymus, Vita beati Aviti episcopi Viennensis, 10; 32 (opus c.500)
O caelestis regis indulgentia, qui peccantium animas non vult perire, sed culpas!
411Anonymus, Vita Betharii episcopi Carnoteni, 613; 2
Cum beatorum confessorum gesta religio christiana ad amorem caelestis patriae exemplarque sequacibus bonum devotissime aggreditur divinis inserere paginis, ut ea quae per eos Dominus dignatus est praesentialiter operari miracula valeant ad cunctorum redolere notitiam hominum, in eius procul dubio non dubium est accumulari praeconiis, qui suis fidelibus adhuc carnis glutino circumdatis tantam excellentiam dignatur conferre, quatenus in hoc saeculo degentes erumpant, dicentes in laudibus: Nostra conversatio in caelis est.
412Anonymus, Vita Betharii episcopi Carnoteni, 613; 42
Ad hoc namque curavimus stilum volvere, ut passiones quas sustinuit pro desiderio caelestis paradysi et civibus Carnotensis aecclesiae possimus sagacius intimare.
413Anonymus, Vita Betharii episcopi Carnoteni, 613; 99
Cum autem Dominus ei funus sui transitus revelasset, longo iam senio fatigatum, quem semper munierat, et vellet a labore quiescere et reddere ei praemium caelestis patriae, ut qui diu sudaverat contra diabolum praeliando, sine fine perciperet quietem eum Christo regnandi, imposuit ei modicum iniuriae pondus.
414Anonymus, Vita Bibiani vel Viviani episcopi Santonensis, 94, 7; 2
Cumque loca finitima circuisset execranda barbaries, et esset civitas tanti antistitis fulta praesidio, causa absolutionis sacris est ostensa miraculis, ut, in oratione incubante Domini sacerdote, in muris ac turribus militia caelestis adstaret, procederetque inde terror hostium, unde erat occultum et magnum in civitate praesidium, ut miro atque ineffabili modo illi sanctam cernerent visionem, quibus non esse honoris poterat, sed timoris, et infideles barbari, qui non constringebantur fide, fugarentur interim visione.
415Anonymus, Vita Bibiani vel Viviani episcopi Santonensis, 94, 7; 3
Sicque adventante die, pacem ultro, divino territi auxilio, petierunt, qui cum furore vastationis advenerant, ut quos expugnabat caelestis exercitus, sine effusione sanguinis vincerentur, et esset hostium reditus sospes, ubi etiam civitas ab omni parte residebat incolumis.
416Anonymus, Vita Carileffi abbatis Anisolensis, 389; 29
Ubi, perendinationis diebus emensis, cum vilibus sibi virgultis tugurium construxerunt et indigene caelestis patriae corticibus suum domicilium arborum operuerunt, ibique missarum solemnia et singularum orarum Domino reddebant officia.
417Anonymus, Vita Carileffi abbatis Anisolensis, 389; 46
' Tunc sacerdos Domini Carileffus praeceptorum Domini non inmemor, qui ait: In vestra patientia adquiritis animas vestras, cum omni humilitate properans regi, dixit ad eum: 'Nos, o domine rex, ex Aquitaniae huc partibus ad peregrinandum venimus, ut caelestis patriae digni fieri mereamur; abrenuntiavimus divitias instabilis vitae, ut ad infinitae vitae gloriam pervenire possimus'.
418Anonymus, Vita Condedi anachoretae Belcinnacensis, 646, 1; 1
Translato igitur ad caelestia regna sancto patre Wandregisilo post multiplices saeculi labores et in loco regiminis coenobii Fontanellae subrogato venerando Lantberto abbate, eodem tempore sanctus presbyter et anachorita Condedus, genere Britto, natus in Oceani insula Brittannica, cui quondam Albion nomen fuerat, artioris vitae ardore succensus et peregrinationis amore incitatus et sanctorum conversatione instigatus, relicta prefata insula, propria videlicet patria, ob caelestis patriae amorem, Galliarum devenit in partes.
419Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 22, 34; 9
Sicque ad Dominum suum redeuntem caelestis aula martyrem suscepit; neque enim virtus eius aut honor minor est, quominus beatis martyribus adgregetur, quia, quantum in ipso fuit, aequanimiter toleravit, quicquid ei adversitatis oblatum est.
420Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 25, 81; 3
Sed cum sim debitor decem milium talentorum, vel exiguum donum a quo accepi reddere festinavi, culpam scilicet silentii metuens incurrere, si agnita miracula ut piger servus tacendo occulerem, atque id ipsum parvi fomitis nutrimentum, quod in me potuit doni caelestis olei repperiri, nefas esse putavi muti tenacitate silentii praeterire, ne unins talenti creditam quantitatem dum studerem cautius custodire, culpam defossae pecuniae non carerem.
421Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 751; 134
Caelestis olim intentatur ultio, et nulla hominum adhibetur satisfactio; Dei proximat ira, et tepide agitur paenitentia; venturum prophetae testantur supplicium, et raro ab hominibus Dei inploratur auxilium.
422Anonymus, Vita Eptadii presbyteri Cervidunensis, 186; 14
Ab hoc vero tempore conversacionis seu sanctificacionis ingressum numquam, adhibitam molliciem lini, membra contexit, non esuriente delicatior ad edendum alimonia panes impertitur; sed repente mutatur, ex omnibus deseritur mundi milicia, caelestis desiderio adsumitur, seculi pompa calcatur, humilitas eligitur, et substantia dispensatur in pauperibus.
423Anonymus, Vita Erhardi, 10; 30
Cuius iam adulta fama cum longe lateque opinionis suae odorem sparsisset, beatus vir Herhardus, ipse quoque iam pari episcopatus infula decoratus, visendi fratrem advenit gratia; quem cum in partibus Vosagi offendisset pro Christi amore iam heremizantem, post communis oblationem orationis et caelestis pignoris karitatem, scilicet libationem osculi: 'Ecce!
424Anonymus, Vita Erhardi, 10; 37
Tempore illo regno Francorum praefuit Pippinus, pater magni Karoli, sub quibus viris caelestis exercitus non minima pars Domino militabat.
425Anonymus, Vita Erhardi, 10; 84
Tum tandem se peregrinum cognovit et exulem caelestis patriae, fervens desiderio, cum videret, membra terrae debita, postposito dubio, se relicturum et corruptibile corpus egressurum.
426Anonymus, Vita Erhardi, 10; 86
quotiens manus a mundialibus alienas cupiditatibus ad caelestis plagae regionem expandit?
427Anonymus, Vita Erhardi, 10; 90
Praeceptis tuis parui, beatissima Christi virgo et mater orphanorum, pupillorum ac viduarum, totius nobilitatis decus, ordinis exemplar, virtutum scala, itaque animum induxi, quoadusque superest halitus in me et spiritus Dei in naribus meis, non saltem quod imperas tu tecumque manentes agni caelestis sequaces, vel pro posse persequi, sed ipse querere, niti, cupere, si quid tantae pietati studentibus possim placitum ostendere.
428Anonymus, Vita Ermenlandi abbatis Antrensis, 6, 2; 3
Quodam vero die, dum sub bifario habitu ecclesiastici ordinis, clericorum scilicet atque laicorum, summae karitatis vinculo connexum, dapibus vitae caelestis iuxta utriusque gradus convenientiam commissum reficeret gregem et, quid utrique congrueret ordini, caelebri dissereret facundia, tertii etiam gradus, videlicet monachorum, qui eatenus incolis occidui litoris Oceani pene expers habebatur, mencionem faceret perfectioremque ceteris ex ipsius veritatis voce ostenderet, dicentis: Si vis perfectus esse, vende omnia quae habes et da pauperibus et veni sequere me, divino statim omnes animati spiramine, submissis vocibus suum exoraverunt pontificem, huius ardore desiderii plus omnibus flagrantem, quatenus huius ordinis quaquaversum dignaretur viros perquirere, qui in eorum praedio, si congruus repperiretur locus, huius perfectionis exercerent vitam.
429Anonymus, Vita Ermenlandi abbatis Antrensis, 6, 5; 2
Quadam nocte, dum isdem beatissimus Aermenlandus in oratorio solito maneret insomnis atque contemplationis caelestis regni capescendi gratia in basilica beati Petri apostoli pernoctando vigilaret, vidit animam venerabilis viri Mauronti abbatis ex monasterio sancti Florentii, quod vocatur Glanna, triginta a suo coenobio sequestrato passuum milibus, vinculo resolutam corporis beatissimam animam ad etherium deferri ab angelis thronum.
430Anonymus, Vita Ermenlandi abbatis Antrensis, 6, 17; 2
Actenus de vita iusti, plurimis praetermissis, paucis commemoratis, virtutes, quas per eum Dominus operari dignatus est, scribendo digessimus; nunc de eius obitu, quo regni caelestis aditum penetravit, scribere adgrediar.
431Anonymus, Vita et miracula Leutfredi, 5, 10; 10
Quo facto, iter quod coeperat prosecutus est, ipsoque itinere perductus est ad praedium, quod vocatur Clippiacus, in quo finem vitae praesentis accepit et ad aulam regni caelestis translatus est, vitam aeternam indeptus.
432Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 8, 21; 5
Et videntibus cunctis qui aderant, exivit de ore meo quasi corvus colore piceus, horrore tartareus; cumque sacrificii caelestis me pabulo confirmaret, pristinae restituta sum sanitati'.
433Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 8, 22; 18
meis te nuptiis praeparatam sponsi caelestis, domini nostri, videlicet Iesu Christi, credo complexibus'.
434Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 8, 25; 15
Egressum quoque filiorum Israhel de Aegypto et transitum per mare Rubrum legisque lationem per Moysen et caelestis alimenti miracula replicavit.
435Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 11; 28
28. Qua ratione fratribus Luxovio venientibus satisfecerit et quam mirabili eos doni caelestis ubertate refoverit.
436Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 21; 51
Nam cum pariter orassent domumque intrassent ac in convivio spiritalis laetitiae recubuissent, fertur electus Dei Gallus iussu magistri divina eloquia recitasse audientiumque animos ad amorem caelestis patriae provocasse; quorum auditor praefatus presbyter obstupuit, umectans vultum lacrimis.
437Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 21; 60
Quibus congregatis, electus Dei Gallus rigabat corda eorum mellifluis verbis, ortando eos ad creatorem suum converti Iesum Christum, filium Dei, qui humano generi in sordibus tepescenti reseravit aditum caelestis regni.
438Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 21; 234
Tu vero eroga eum, . . . . . . . . . . . . His actis, dilectae solitudini rediit nec non in caelestis regis militia semet ipsum mirum in modum exercuit.
439Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 21; 303
Qui ob riganda corda fonte divino cupidus, alumnum manu tenens, eminentiorem locum adiit, et, antistite preceptoris sui verba interpretante , origo fabricae caeli et terrae ac expulsio primi terrigenae cum ortationibus caelestis hereditatis requirendae rimabantur.
440Anonymus, Vita Galli confessoris triplex, 313, 10; 8
Carlomannus itaque, paucorum decursibus evolutis annorum, ob amorem regni caelestis saecularis gloriae pompam deposuit, et cum causa quietioris vitae Romam tenderet, in vicinia supradicti loci deveniens, ad idem monasterium causa orationis accessit.
441Anonymus, Vita Gangulfi, 155; 2
Hic enim eorum est specialis patronus et certa provisio, quos protegit meritis, virtutibus illustrat; qui post priorum sanctorum virtutes et exempla in ultimis aevi metis ipsorum imitator existens, veluti iubar splendidissimum in orbe refulsit, et in seculari habitu constitutus, ad spiritalis agonis tyrocinium properans, contra antiqui hostis temptamenta viriliter decertavit et post, tamquam miles emeritus et diutina exercitatione instructissimus praeliator, cum triumpho bonae operationis caelestis patriae senatum possidet laureatus.
442Anonymus, Vita Germani, 251; 13
Deseritur mundi militia, caelestis adsumitur; saeculi pompa calcatur, humilitas conversationis eligitur, uxor in sororem mutatur ex coniuge, substantia dispensatur in pauperes, paupertas ambitur.
443Anonymus, Vita Germani, 251; 163
Ultionem suam innocens exercitus intuetur et victoriae praestitae otiosus expectator efficitur; spolia colliguntur exposita, et praedam caelestis victoriae miles relegiosus adipiscitur.
444Anonymus, Vita Germani, 251; 208
Inlustrabatur eo tempore civitas Hilario sacerdote multimoda virtute pretioso; erat enim fide igneus torrens caelestis eloquiiet praeceptionis divinae operarius indefessus.
445Anonymus, Vita Germani, 251; 299
Visitantur domini, visitantur et famuli, acsine ulla discretione personae tuguria circuit, cubilia universa perlustrat et, interposito unii diei spatio, ita caelestis medicina obtinuit, ut, egrediens die tertia, domui totam reliquerit incolomitate gaudentem, prosequente eum domino, quem lectulo invenerat decumbentem.
446Anonymus, Vita Hugberti episcopi Traiectensis, 483; 44
Per idem namque tempus, quo triduanum ieiunium universalis celebrare consuevit ecclesia, vir sanctus Dei athleta per oppida et castella praedicando pergeret, veniensque Triiecto, iuxta consuetam ordinem cum crucibus et sanctorum reliquias atque promiscui populi generi orandi extra civitate egrediens, verba Domini plebem sibi commissam, ut solebat, dulciter infundens, dicebat: 'Si me audieritis et bene peragatis, una mecum hereditatem Domini, paradisi gloriam caelestis possedebitis'.
447Anonymus, Vita Iuniani confessoris Commodoliacensis, 377; 2
Quotiens ad narrandas virtutes sanctorum cuiuslibet mens insonare voluerit, primitus de toto cordis adnisu eorum habitatorem debet obnoxia et humili prece deposcere, ut qui illis contulit virtutum abundantiam vel triumphum, nobis famulis suis ad eas narrandum vires tribuat, unde fidelium corda ad imitandum eorum opera validius accendantur, cum constet, quod ad amorem caelestis patriae uon minus exemplis bonorum operum quam praedicationis verbo animae audientium excitentur.
448Anonymus, Vita Landelini, 21; 25
Suscipe ab ore eius monita caelestis doctrinae'.
449Anonymus, Vita Landelini, 21; 32
Petiit denique supradictum antestitem, ut ab eo perciperet capitis tonsuram militiaeque caelestis assumeret clamidem; ad quod gaudens sanctissimus praesul abscidit eius comam capitis, a quo iam dudum depulerat maculas cordis.
450Anonymus, Vita Menelei abbatis Menatensis, 11; 87
Sed ante equidem quam caelestis iussionis inchoarent opus facere et intra se de tali perficienda structura tractarent subtili mente, consolatos eos reddidit temporanei victus supplemento ille, qui non dat in aeternum fluctuationem iusto.
451Anonymus, Vita Menelei abbatis Menatensis, 11; 192
Gratia mortificatoris mortis et vivificatoris vitae in sanitate perfecta corporis Barontus permanens, meliora emendatioris vite multiplicat opera, et quantum caelestis honoris desideret bonum, demonstrat disperciendo suum terrenum.
452Anonymus, Vita Menelei abbatis Menatensis, 11; 214
Set vir Domini, qui in adversitate mundani dampni non diminorabat intentionem caelestis desiderii, ad praefatum monasterium Tresfagium et ad prefatas villas Constantium transmittit eique commendat, ut illarum potestatum homines ad reaedificandum arsum monasterium venirent.
453Anonymus, Vita Menelei abbatis Menatensis, 16; 49
Isdem autem presbiter Leopasius postmodum mundani laboris sarcinas et mordacis cure limas cambiare volens caelestis delectationis habundantia, monasticum habitum suscipit mente integra et suum monasterium multa honorificentia honorificat; inter que sui iuris quandam aecclesiam donat in honore Dei et in memoria sancti Gervasii dedicatam.
454Anonymus, Vita Menelei abbatis Menatensis, 16; 116
Imperium sancti patris itaque Menelei suscipit Savinianus et laboribus manuum suarum comparat caelestis habundantie fructus.
455Anonymus, Vita patrum Iurensium Romani Lupicini Eugendi, 30; 113
Cumque eum dubia adhuc luce innotuisset properasse festinum, electos de eclesia viros in sancta exploratione perfectos iubet excurrere et custodire Bresti montis saxosas angustias, ne fortassis in reditu arto conclusoque aggere exclusus, nequiret a Genavensibus invadi caelestis regni pervasor.
456Anonymus, Vita patrum Iurensium Romani Lupicini Eugendi, 154; 8
Ortus nempe est haud longe a vico, cui vetusta paganitas ob celebritatem clausuramque fortissimam superstitiosissimi templi Gallica lingua Isarnodori, id est ferrei hostii, indidit nomen, quo nunc quoque in loco, delubris ex parte iam dirutis, sacratissima micant caelestis regni culmina decata christicolis.
457Anonymus, Vita Rimberti, 8; LXXXVI
Huic, ut dictum est, per visum apparens presbiter memoratus, famulo Dei Rimberto gratias referri petivit de parsimonia pro eius salvatione exacta, quam et in tantum sibi profecisse mandavit, ut abnegatum sibi prius ad conspectum Dei accessum et aulae caelestis introitum per hanc condonatum constaret.
458Anonymus, Vita Rusticulae sive Marciae abbatissae Arelatensis, 15; 75
Congregatio vero sancta cum viderent matrem suam verbis fallentium nimium opprimi, illo suo solito more arma gratiae caelestis arripientes, modulatis vocibus psallentes illum poscebant defensorem e caelis, qui sanctae Susannae ab impiis condemnatae sanctum Danielem praemisit liberatorem.
459Anonymus, Vita Rusticulae sive Marciae abbatissae Arelatensis, 15; 131
Legerat enim sanctum euvangelium, quod ait: Si dimiseritis hominibus peccata eorum, et pater vester caelestis dimittet vestra'.
460Anonymus, Vita Sollemnis, 311; 13
Sed quantum inter humana consortia exigua consistebat fragilitas, tantum vigor fortitudinis in eodem caelestis gratiae coruscabat.
461Anonymus, Vita Trudonis confessoris Hasbaniensis, 4, 4; 4
Ille vero mentis intentionem unanimiter in caelestis patriae amore roborabat, illorum suggestioni animum minime subdidit et cum illis ad tale studium non iturum professus est.
462Anonymus, Vita Trudonis confessoris Hasbaniensis, 4, 7; 7
Perge igitur, fili mi, feliciter ad Chlodulfum Metensis urbis episcopum omnemque possessionem tuam et cuncta, quae habere visus es in his partibus, per manus ipsius trade sancto Stephano prothomartyri Christi facque illum heredem tuae terrenae possessionis, ut, ipsius suffragantibus meritis, cohereditarius eius sis in gaudio regni caelestis.
463Anonymus, Vita Trudonis confessoris Hasbaniensis, 4, 21; 16
Ex hac igitur ineffabili caelestis odoris flagrantia ostenditur, cuius sanctitatis in vita extitit, qui post obitum ad ultimum corporis obsequium divinae gratiae visitationem adesse promeruit.
464Anonymus, Vita Vedastis episcopi Atrebatensis duplex, 10, 4; 3
Cum quo aliquantis moratus diebus, ut ecclesiasticis satisfaceret sanxionibus et penitentiae secundum apostolicum praeceptum prius ablueretur lacrimis, dicente beato Petro principe apostolorum: Penitentiam agite, ei baptizetur unusquisque vestrum in nomine domini nostri Iesu Christi, et sic in nomine sanctae Trinitatis caelestis misterii baptisma susciperet.
465Anonymus, Vita Vedastis episcopi Atrebatensis duplex, 10, 5; 5
Igitur quidam vir nobilis et relegiosus inter alios famulum venit visitare Christi, ut per eum caelestis doctrinae reficeretur melle; et dum sermo dulcissimae allocutionis in longum traheretur, et sol medium caeli transiens centrum, crescentes duplicavit umbras, nolebat vir Dei hospitem suum absque caritatis dimittere viatico: mandavit puero, ut si quid illi remansisset vini, caro pocula portare amico, quatenus utrumque vel anima refectus vel corpore confortatus domum rediret.
466Anonymus, Vita Vedastis episcopi Atrebatensis duplex, 10, 9; 3
Floruit in moribus castissimae vitae honestas, ardebat in pectoribus singulorum caelestis patriae amor.
467Anonymus, Vita Vulframni episcopi Senonici, 661, 11, 10; 14
Unde ut ab his poenis eripi valeas et bonis frui aeternalibus, festina in Christo baptizari, in quo est remissio omnium peccatorum et per quem vitae caelestis tribuitur ingressus'.
468Anonymus, Vita Walarici abbatis Leuconaensis, 161; 145
Sed maiora tamen his potitus est, dum formosam sibi valde pro Christo reliquerat sponsam, sed et, cuncta dignitate saeculi postposita, caelestis Domini sequebatur vestigia.
469Anonymus, Vita Wandregiseli, 13; 13
Hoc a seculis adimplet rex trinus aeternus, qui servorum suorum famam commendet perennem, ut posteri eorum exempla proficiant atque in amore caelestis patria cum devotione maxima incaliscant.
470Anonymus, Vita Willibrordi, 4; 3
quorum uterque ob caelestis patriae amorem, domo, patria cognationeque relicta, Hiberniam secessit, ibique dulcissimos supernae contemplationis fructus, saeculo nudus, Deo plenus, solitaria cotidie hauriebat conversatione : horum beatus adoliscens emulari cupiens relegionem, cum convenientia sui abbatis et fratrum in Hiberniam veloci cursu contendit, praedictorumque patrum se familiaritate coniungens, quatenus ceu prudentissima apis ex eorum propinquitate mellifluos pietatis carperet flores et in sui pectoris albeareo dulcissimos virtutum favos construeret.
471Anonymus, Vita Willibrordi, 9; 1
Temptavit quoque idem vir Dei ultra Francorum regni fines caelestis doctrinae flumina dirivare.
472Anonymus, Vita Willibrordi, 32; 4
Unde ad eam gentes et populi cum devoto pectoris officio cotidiae concurrunt, ut maiori quique apud beatos apostolos fidei conpunctione vel sua defleant crimina vel caelestis vitae habundantiori spe sibi aditum apperire deposcant.
473Anonymus, Vitae Amati Romarici Adelphii abbatum Habendensium, 30; 4
Et idcirco non silenda esse censuimus opera bona et laudabilia, quae modernis temporibus erga suppremum diem obitus sui laudabiliter pater noster pius atque dulcissimus domnus Adelphius abbas peregit, adiuvante Christo, qui dixit: Nemo venit ad me, nisi quem pater meus caelestis adtraxerit, et beatus Paulus dicit: Ne forte det illis Deus penitentiam, et cetera.
474Anonymus, Vitae Caesarii episcopi Arelatensis libri duo, 5; 7
Cum ergo octavum decimum gereret aetatis annum, ignorante familia vel parentibus, incolatum cupiens regni caelestis adipisci, seque illius temporis pontificis sancti Silvestri vestigiis, praemissa supplicatione, prostravit, petens, ut, ablatis sibi capillis mutatoque habitu, divino eum pontifex servitio manciparet nec pateretur ultra supplicem a parentibus ad praedium affectusque pristinos revocari.
475Anonymus, Vitae Caesarii episcopi Arelatensis libri duo, 5; 9
Cumque inibi biennio seu amplius sub hac inchoatione servisset, divinae gratiae instigatione succensus, deliberat artius semet ipsum expeditiusque iuxta euangelium divino mancipare servitio, ut pro amore regni caelestis [non solum parentibus, sed et patriae redderetur extraneus.
476Anonymus, Vitae Caesarii episcopi Arelatensis libri duo, 5; 164
Caesarii patris, Caesariae matris expetunt gremium, quatinus cum eodem, accensis lampadibus, caelestis regni ianuam praestolentur, et competenter ingressae, Christi perpetuis mereantur amplexibus inhaerere, ita retrusae, ut usque diem transitus earum nulli liceat foris ianuam egredi de monasterio.
477Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, p1, 15; 4
Cumque iam per multa temporum curricula mens adulescentiae annis dedita uberes fructus redderet conditori, quadam die vidit caelos apertos, et aeternum rerum satorem aspectibus contemplata, aequae caelestis claritatis lumine intenta audire meruit: 'Veni ad nos, et corporis nexibus absoluta, aeternam suscipe claritatem'.
478Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, p1, 18; 2
Post has rursum uberis bonitas munerum suorum congerit supplimenta aliamque virginem Leudebertam nomine monitis salubribus ac caelestis prosapie documentis munire non distulit.
479Anonymus, Vitae Landiberti episcopi Traiectensis, 353; 248
Et parvi fomitis nutrimentum, quod in me potui sentire doni caelestis, nefas esse putavi muti tenacitate silencie nulli praebere.
480Anonymus, Vitae sancti Bonifatii archiepiscopi Moguntini, 90; 45
Unde contigit, ut necessitate conpulsus de sua provincia evocaret feminas religiosas, quatinus sui clerici et nobilium filii ab eisdem nutrirentur et caelestis predicationis ministri imbuerentur.
481Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p2, 12; 6
Ubi etiam ipse statuens praestolari terminum vitae suae cum plurimis, quos metus gehennae terruerat, et caelestis patriae amor animaverat, ascensiones in corde suo disponens, in hac valle lacrimarum cupiebat de virtute in virtutem ascendere, insistens orationibus, ieiuniis, aelemosinis, vigiliis, divinis lectionibus, ut mereretur Deum deorum videre in Syon.
482Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 1; 3
Coniuncta terreno principi nobilis regina, caelestis plus quam terrena; sed in ipso coniunctionis brevi tempore ita se sub coniugis specie nupta tractavit, ut Christo plus devota serviret, ut hoc ageret in laicali proposito, quod ipsa desideraret imitari: religio iam antecedens animi futurae conversationis adventum, dum saeculari sub habitu religionis formabatur exemplum.
483Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 4; 5
Quod si hoc rex vellet, ipsa ante optaret vitam finire, quam regi terreno iterum iungi, quia iam Regis caelestis copulabatur amplexus.
484Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 364, 8; 2
Sequenti die curam domus committens creditariis, ipsa se tota occupabat circa viri iusti verba, circa salutis instituta et circa adipiscendi vitae caelestis commercia retentabatur per dies.
485Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p5, p0; 2
Propterea, omnium opifice Spiritu sancto adiuvante, de beatissimae virginis atque Christi matris familiae Geretrudis exemplum vel conversationem, que secundum Deum et disciplinam regulariter vixit sub axe celi, iuxta id quod vidimus vel per idoneos testes audivimus, adiuvante Christo adque sacre puelle Dominicane abbatisse ac sancte congregatione Nivialense B. 16. KAL. APRILIS. INCIPIT VITA SANCTAE GERTRUDIS VIRGINIS. Sancta et inseparabili caritate largiente, credimus atque inviolata et stabili fide tenemus, quod desiderantibus caelestis patriae viam et lucra terrena funditus relinquere ad aeterna premia obtinenda valet adiuvare, si de vita vel conversatione sanctorum sanctarumque Christi virginum ad aedificationem vel profectum proximorum veraciter aliqua, licet pauca, scribendo aut praedicando studeo commonere, quatenus sanctorum sanctarumque virginum praecedentium exempla cordis nostri tenebras flamma caritatis sanctae conpunctionis valeant inluminare.
486Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, 14, 3; 18
In alto throno caelestis Regis matrem, credimus, cum gaudio videt.
487Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, 333; 24
Tunc non aliter, nisi ut nutu Dei credimus, angelo nunciante, ipsi revelatum fuisse, ut ad instar caelestis militiae psallendi choros instituere deberet.
488Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, 333; 28
Quod sanctum opus perfecte institutum et firmatum, quid adhuc ei deesset, qualiter caelestis patriae regnum perciperet, die noctuque Dominum exorabat.
489Anonymus, Vitae Ursmari et Erminonis, 8; 1
Dum apostolorum praecepta exemplaque patrum recitantur et victoriae martyrum ac conluctationes confessorum adversus spiritalia nequitiae in caelestibus contra principes tenebrarum rectoresque leguntur, corda audientium conpunguntur adque ad amorem caelestis patriae inflammantur et aliquando, sicut scriptum est, melius per exempla quam per praedicamenta gradiuntur, et unusquisque audiens meliora praecedentium patrum opera, quam se vindicare cognoscat, humiliatur atque ad eorum beatitudinem pervenire quantotius festinat.
490Anonymus, Rhetorica ad Herennium, 4, 61; 3 (auctor fl.ca.1150)
» Sed inventio similium facilis erit, si quis sibi omnes res, animantes et inanimas, mutas et eloquentes, feras et mansuetas, terrestris, caelestis, maritimas, artificio, casu, natura conparatas, usitatas atque inusitatas, frequenter ponere ante oculos poterit et ex his aliquam venari similitudinem, quae aut ornare aut docere aut apertiorem rem facere aut ponere ante oculos possit.
491Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 1; 56
Quod si scienter facerent, gravius utique delinquerent, si nescienter, minus, non solum in Deum patrem, sed et in celestem Ierusalem, sanctorum omnium matrem, quia, quantum in ipsis esset, illos creari non permitterent, ex quibus est aedificanda et caelestis patriae damna sunt reparanda.
492Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 1; 61
Gignendae prolis dico, quia et presens aecclesia multiplicetur et caelestis civitas fabricetur, et electorum numerus compleatur, quorum nichil potest fieri sine conventione tali.
493Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 6; 243
Unde manifestum est, quod imperatoris sive regis potestas et dominatio, qua dominatur etiam sacerdotibus, caelestis est et divina et caelesti iudicio super sacerdotalem potestatem et dominationem ordinata precellit.
494Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 6; 248
qui est caput totius aecclesiae et Petri magister et dominus et hostium caelestis ovilis summusque pontifex, ostendit suo tam verbo quam exemplo regiam potestatem esse precellentem et omnes illi debere esse subditos?
495Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 6; 293
Regnum enim eorum figura est caelestis regni et libertas eorum futurae libertatis, quae est summum bonum civitatis Dei nostri.
496Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 6; 355
Quia summi et caelestis imperatoris et secundi terrenique una eademque potestas est, sed caelestis principaliter, terreni secundariae.
497Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 6; 358
Unde manifestum est reges habere sacrosanctam potestatem aecclesiastici regiminis super ipsos etiam pontifices Domini et imperium super eos, ut et ipsi pie fideliterque regant sanctam aecclesiam, inmaculatam sponsam inmaculati sponsi, dignam digni, divinam Dei, caelestem caelestis.
498Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 6; 360
Nunc autem inseramus benedictionem et consecrationem sacerdotis et regis, ut in eis videamus, quid virtutis et gratiae, quid sanctitatis et caelestis prerogativae in ipsis efficiant.
499Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 6; 384
Accipit etiam coronam gloriae atque iusticiae quae est honor et opus fortitudinis et signum corone caelestis, de qua ad Deum dicitur: posuisti in capite eius, id est regis, christi videlicet domini coronam de lapide precioso.
500Anonymus Eboracensis, Tractatus Eboracenses, 649; 21
Nam et ipse Dominus et conditor naturae dispositionis suae lege incommutabili per sapientiam suam, quae est lex omnium legum summaque iusticia, una eademque ratione in utroque coniugio creat homines ad imaginem et similitudinem suam, ex quibus et presentis aecclesiae soboles multiplicatur, et caelestis Ierusalem tanquam de vivis lapidibus cotidie fabricatur.