'casus' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 8016 hits      Show next 500

Nor id , p10, 31 found in
2Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0748B (auctor fl. 923)
Sic auriga necis casus pelagique faselus Quin patitur; restant igitur caeduntque sub arcem.
3Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0469A (auctor 1068-1081)
Et quia casus praeteritorum cautos nos faciunt in futurum, ne quis, quod non optamus, aliquam sibi in eadem diocesi usurpet potestatem, certo eam limite fecimus terminari, eique hos terminos, mare occeanum, Albiam fluvium, Liam, Steinbach, Hasalam, Wimarcham, Sneidbach, Ostam, Mulimbach, Motam, paludem quae dicitur Sigefridismor, Quistinam Chrissenmor, Ascbroch, Wissebroch, Bivernam, Uternam, iterumque Ostam, ab Osta, vero usque quo perveniatur ad paludem quae dicitur Chaltenhach , deinde paludem ipsam usque in Wemmam fluvium, a Wemma vero Bicinam, Faristinam usque in Wirraham fluvium, de hinc ab orientali parte eiusdem fluminis viam publicam, quae dicitur Hessewech Sturmegoe et Lorgoe disterminantem, Scebbasam , Alapam, Chaldhowa , iterumque Wirraham, ex occidentali autem parte viam publicam, quae dicitur Folcwech, Derue et Lorgoe dividentem, usque in Huntam flumen, dein ipsum flumen, et Amrinum lucum silvestrem, quem incolae loci Windloch nominant, Finolam , Waldesmor, Bercbol , Endiriad paludem, Emisgoe et Ostergoe bisterminantem, Brustlacho, Biberlacho, iterumque mare, firmos et intransibiles circumscribi iussimus.
4Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XII; 14 (auctor -1081)
Et quia casus preteritorum cautos nos faciunt in futurum, ne quis, quod non optamus, aliquam sibi in eadem diocesi usurpet potestatem, certo eam limite fecimus terminari.
5Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0576D (auctor c.1140–1212)
Utique, ubi superior locus, ibi periculum maius; quia quanto sublimior gradus, eo et gravior casus, et plus erit ab eo exigendum, cui plus fuerit commissum.
6Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0578D (auctor c.1140–1212)
Nonnunquam vero non solum nobis eorum virtutes asserit; sed et casus innotescit, ut et in victoria fortium virorum, quod imitando arripere; et rursum videamus in lapsibus, quod timere debeamus.
7Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0629C (auctor c.1140–1212)
Nonnunquam vero non solum nobis eorum virtutes asserit, sed etiam casus significat; ut et in victoria fortium, quod imitando arripere; et rursum videamus in lapsibus, quod debeamus timere.
8Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0629C (auctor c.1140–1212)
Ut nimirum maiorum virtus spem nostram foveat, et maiorum casus ad cautelam nos humilitatis accingat: quatenus, dum illo gaudentes sublevant, ista metuentes premant, audientis animus illinc spei fiducia, hinc humilitate timoris eruditus, nec temeritate superbiat, qui formidine premitur; nec pressus timore desperet, qui ad spei fiduciam virtutis exemplo roboratur.
9Adamus Scotus, Sermones, 198, 0358C (auctor c.1140–1212)
Retorqueat oculos retro ad statum illum miserabilem, in quo prostrata quondam iacuit, eumque damnatione dignissimum esse agnoscat: convertat eos ad hunc in quo utcunque stare videtur, et evidenter sciat, quia prope est casus si se continens, vel ad momentum subtraxerit manus.
10Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0902C (auctor 814-878)
Igitur cum processu temporis evolventibus annis supradictus Leodebodus corpore exemptus (sicut credimus) coelicas recessisset ad sedes, iamdictus Mummolus gregis commissi custodias optime servans et lectioni assidue studium dans, inter caetera reperit in libris beati ac praecellentissimi viri Gregorii Romani antistitis, quomodo sanctus ac Deo dilectus Benedictus agonis sui cursum in Beneventana provincia consummaverit: recordansque quia isdem venerabilis Pater, oraculo divino admonitus praevidensque futuros casus, praedixerit illud monasterium funditus evertendum, et quod ille spiritualibus oculis, iste oculis patratum carneis conspiciebat, misit ad praedictam provinciam unum ex commilitonibus nomine Aigulfum monachum.
11Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0940B (auctor 814-878)
Non tamen infra haec temporis spatia gratia divina servos suos quanquam miserabiliter peregre incertisque sedibus iactatos oblivisci dignata est, quin miraculis solaretur per dilectissimum suum patratis: quatenus titubantia propter tot a versos casus hominum corda, ex praesentia tanti Patris, virtute quoque prae oculis habita, abundantius roborarentur.
12Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1262B
Innocentia quippe iam nunc fratris et coepiscopi nostri Wulfadi et collegarum eius, quam quidam emergens casus per non brevis temporis intercapedinem obumbraverat, retractatione et refricatione vestrae sacratae et apostolicae sedis auctoritate frequenter adunatae solertiae, ecce, Deo gratias, venit ad lucem, et iustitiae suae radios ad omnium omnino certitudinem foras quasi solis splendor extendit.
13Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0695D (auctor c.910-c.992)
Inde est quod loci huius incolae alibi fiduciam non habentes, contra nequitiam perversorum sancti Waldeberti sui defensoris latis corporis eius pignoribus soleant inferre virtutem, ut qui quondam temporalis militiae sacramenta servasse visus fuerat, ipse quoque inter casus suorum fidelium pius propugnator assistat.
14Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0645B (auctor c.910-c.992)
Iustum quippe est, ut quem habemus prae oculis nostri ordinis ducem praecipuum, quo regente, per varios casus et tot discrimina rerum tendimus ad patriam, nostri devotionem exhibeamus obsequii ritumque colendi, ut tunc suos esse recognoscat, cum in iudicio veniens a servitute sua non fuisse extraneos considerat.
15Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 23; 18
Si vero occurrat casus adeo arduus, quod rex gentem suam, vel etiam seipsum debeat exponere periculis: ita debet esse constans, et magna nimus, ut pro bono divino et communi, paratus sit vitam exponere.
16Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 19; 10
cum enim quis se vel alium videt circa aliqua deficere, si se vel alium vult recte regere, specialem conatum assumere debet circa ea in quibus esse contingit facilior casus.
17Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 12; 7
Nam in bellis magna cautela et industria est adhibenda, quia secundum Vegetium in De re militari, si alia male acta recuperari possunt, casus tamen bellorum irremediabiles sunt.
18Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 15; 15
Posset enim casus contingere, quod et mulieres bellare oporteret.
19Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 9; 2
Nam quia bellorum casus irremediabiles sunt, diligenter videnda sunt, quaecunque circa bella consideranda existunt, prius quam pugna publica committatur: melius est enim pugnam non committere, quam absque debita praevisione fortunae et casui se exponere.
20Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0842 (auctor 1110–1167)
Inter variabiles fortunae casus et in varietate mutabilium, nihil utique a sapientibus potius, benignius, suavius ac honestius aestimatur, quam veram amicitiam invenire.
21Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0427C (auctor 1110–1167)
Et secundum beatissimum Angustinum haec verba non tam de persona diaboli, cuam de eius membris dicuntur; nec tam primus ille diaboli casus, unde Dominus ait, Videbam Satanam quasi fulgur de coelo cadentem (Luc. X) , quam membrorum ipsius apostasia ab Ecclesia recedentium mystico sermone describitur.
22Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0445A (auctor 1110–1167)
O ruina, o casus!
23Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0445A (auctor 1110–1167)
Non habemus regem, nisi Caesarem (Ioan. XIX) . Magnus casus a Christo cadere et Caesari adhaerere. Et congrue satis de plurimarum gentium tractaturus interitu, a Iudaeis sumit exordium: qui primi omnium Christum suscipientes, ab eius fide primi corruerunt.
24Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0454C (auctor 1110–1167)
In initiis conversionis nostrae inter graves tentationes carnis et spiritus, cum nos aliquando spiritus fornicationis ureret, nunc inflammaret ira, nunc gula desideriis agitaret, quasi impossibilis videbatur in his omnibus tolerantia, maxime cum adolescentiae lubricus status, tentatoris multiplex astus, ex infirmitate facilis casus proponeretur.
25Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0763C (auctor 1110–1167)
Gaudet Anglia prophetam sibi praeesse, non regem, qui et morbos curaret et ventura praediceret, qui et iudicaret terram in iustitia et populos in aequitate (Psal. LXVI) . Erat autem vir quidam Lincolniae civitatis municeps cui casus vel morbus lumen ademerat, vitaeque suavitatem absorbuerat.
26Aemilius Asper, Schemata logou olim de figuris factis per genetivum casum, 4; 1 (auctor fl.c.200?)
Item si sermo per se plenus nomen accipiat genitivi casus, ut “homo «integer vitae»”, “homo «sceleris purus»”, id est: homo integer, homo purus.
27Agroecius, De orthographia, p. 77, l. 1 (auctor c.440-450)
in, praepositio utriusque casus, cum in loquelas transit, fit etiam communis intellectus.
28Agroecius, De orthographia, p. 113, l. 2 (auctor c.440-450)
in compositione enim sermonum ad praepositio accusatiui casus corrumpitur, cum seruire loquelis incipit, quando eam muta sequitur; integra autem permanet, quando semiuocalis, ut est adficit, adripit.
29Agroecius, Ars de orthographia, p2; 108 (auctor c.440-450)
in, praepositio utriusque casus, cum in loquelas transit, fit etiam communis intellectus.
30Agroecius, Ars de orthographia, p2; 152 (auctor c.440-450)
in compositione enim sermonum ad praepositio accusatiui casus corrumpitur, cum seruire loquelis incipit, quando eam muta sequitur; integra autem permanet, quando semiuocalis, ut est adficit, adripit.
31Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1406A
Altera autem die nostri ad id locorum Turcos insecuti, cum se non satis sapienter agerent, commisso praelio terga dederunt, adeoque infeliciter pugnatum est, ut nullus ex nobis fere evaderet alicuius nominis, nisi quem fortitudo equi, aut casus aliquis de tumultu illo eripuit.
32Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0843B (auctor 950-1008)
Cumque ista referente antistite Dei servus audisset, casus quoque suos et ipse omnes ei exposuit, asserens ipsam visionem, etiam corporeo actu, in se completam.
33Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0654A (auctor 950-1008)
Ventum dum esset Remis, cunctos suos suorumque casus coniugi rex refert.
34Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0513A (auctor 1128-1203)
Quomodo concludens conclusio singula, fine Legitimo claudit, sistens sermonis habenas; Quae factum, factique genus, nomenque requirat Quaestio, diversis rationum nixa columnis; Quae lis de facto certet, quae quaestio iuris, Quae vel quot species, quae simplex, quaeve relata, Quaeve relativae partes; cur astruat illa Criminis obiectum, haec transferat, illa repellat, Comparet haec, aequa librans incommoda lance; Qualiter assumat contentio robur utrinque, Cum lex rixatur sociae contraria legi, Vel contra scriptum discors sententia pugnat, Vel parit in scripto dubium sententia duplex; Vel quando nomen describi possit, ut ipsum Nominis ambiguum descriptio certa resignet; Vel cum iure loci, personae, temporis ipsa Quaestio se transfert, alios motura tumultus; Vel si contendat contentio nescia certae Legis, et a simili rationis robora sumat; Quomodo personis accommoda roboris arma Dant argumentis, sed falso robore nutant Nomen, natura, virtus, fortunaque vultus Praetendens dubios, habitus, affectio, fallax Consilium, studia, casus, oratio, factum.
35Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0525C (auctor 1128-1203)
O gravis eventus, casus miser, unica pestis!
36Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0525C (auctor 1128-1203)
Hoc casu fit gemma lutum, fit purpura saccus, Lux tenebrae, species confusio, gloria casus, Risus tristities, requies labor, alga hiacynthus.
37Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0528B (auctor 1128-1203)
Cui si stella mali praenuntia, praevia casus Iungitur; ille tamen inimicum sidus amicat, Alternansque vices in risus tristia planctum In plausus, fletusque graves in gaudia mutat.
38Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0530B (auctor 1128-1203)
Difficilis conscensus ad hanc facilisque recessus; Accessus paucis, casus patet omnibus, in quam Vix aliquis transire valet, valet omnis ab illa Declinare via, quae paucis pervia, multis Clauditur, arcta nimis virtuti, larga ruinae.
39Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0536D (auctor 1128-1203)
Non hic ambiguo graditur fortuna meatu, Non risum lacrymis, adversis prospera, laeta Tristibus infirmat, non mel corrumpit aceto, Aspera commiscens blandis, tenebrosa serenis, Connectens luci tenebras, funesta iocosis: Sed requies tranquilla manet, quam fine carentem Fortunae casus in nubila vertere nescit.
40Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0538D (auctor 1128-1203)
Regula iustitiae, limes pietatis, origo Virtutis, veniae mater, thalamusque pudoris, Hortus conclusus, fons consignatus, oliva, Fructificans, cedrus redolens, paradisus amoenans, Virgula pigmenti, vinaria cella, liquore Praedita coelesti, nectar coeleste propinans Nescia spineti florens rosa, nescia culpae Gratia, fons expers limi, lux nubila pellens, Spes miseris, medicina reis, tutela beatis, Proscriptis reditus, erranti semita, caecis Lumen, deiectis requies, pausatio fessis Haec est quae primos casus primaeque parentis Abstersit maculas, vincens virtute reatum, Diruta restituens, reddens ablata, rependens Perdita, restaurans amissa, fugata repensans, Post vespertinos gemitus nova gaudia donans, Post mortis tenebras vitae novitate relucens; Cuius ad adventum redit aetas aurea mundo, Post facinus pietas, post culpam gratia, virtus Post vitium, pax post odium, post triste iocosum.
41Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0541C (auctor 1128-1203)
Sed postquam veniens signis dictantibus illam Agnovit, vidit stupidam, stupuitque iacentem; Hos casus miserata dolet, mentisque rigorem Exuit, in gemitus erumpens, fracta parumper Maiestas animi mollescere cogitur, exit Durities, et sola tenet miseratio mentem.
42Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0545D (auctor 1128-1203)
Si nostros gemitus et nostrae taedia sortis, Mundanos casus, mundanaque fata, caducos Ortus, instantes obitus, vitaeque propinquos Lapsus, et nostrae pensemus originis omen; Quae nostrum tantos fastus invadat, ut ante Conspectum faciemque Dei praesumat habere Colloquium?
43Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0546A (auctor 1128-1203)
Hos casus natura videt, lapsusque cadentis Mundi, virtutem vitio succumbere, fraudi Foedus, amicitiam liti, pacemque furori.
44Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0556B (auctor 1128-1203)
Haec docet ut miseri lacrymas, incommoda, casus, Iudicet esse suos, nec se putet esse beatum, Dum superesse videt in multis unde dolendum.
45Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0556C (auctor 1128-1203)
Praeterea monet illa virum, ne quaerat amicos Fortunae comites, cum qua mutentur et adsint, Vel fugiant, casusque vices et fata sequantur; Qui cum fortunae fugitivo vere recedant, Adversi casus hiemes et nubila vitent.
46Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0556D (auctor 1128-1203)
Sed precis et pretii venali lege relicta, Quaerat quem vero sic complectatur amore, Illaesaque fide, quod amor lucretur amorem Alterius, referatque novos novus alter amores; Sitque relativa dilectio, mutuus adsit Nexus amicitiae, quam nec Fortuna novercans Solvat, nec casus agitet, nec gloria frangat.
47Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0557B (auctor 1128-1203)
Post alias sua dona libens et laeta dedisset Filia Fortunae, casus cognata propinqui Nobilitas, si quid proprium cessisset in eius Sortem, quod posset Naturae lege tueri.
48Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0557D (auctor 1128-1203)
Varius sic alterat illas Casus, et in varias alternat motibus omnes.
49Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0558A (auctor 1128-1203)
Multa antiphrasim gerit illic alea casus, Pygmea brevitate sedens, demissaque cedrus Desinit esse gigas, et nana myrica gigantem Induit: alterius sic accipit altera formam.
50Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0558A (auctor 1128-1203)
Hic raro philomela canit, citharizat alauda: Crebrius hic miseros eventus bubo prophetat, Nuntius adversi casus, et praeco doloris.
51Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0559B (auctor 1128-1203)
Hic est Fortunae sua mansio, si tamen usquam Res manet instabilis, residet vaga, mobilis haeret: Cuius tota quies lapsus, constantia motus, Volvere, stare, situs decurrere, scandere casus: Cui modus et ratio rationis egere, fidesque Non servare fidem, pietas pietate carere.
52Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0560A (auctor 1128-1203)
Cuius turbo rapax, raptus celer, impetus anceps, Involvens homines, a lapsus turbine nullum Excipit, et cunctos fati ludibria ferre Cogit, et in varios homines descendere casus.
53Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0560D (auctor 1128-1203)
Quid poterit casus, ubi casu nulla reguntur?
54Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0561A (auctor 1128-1203)
Sed tamen hic nostros conabor vincere lapsus, Et vires inferre mihi, mutabo propinquas Fraudes, atque mei deponam taedia casus.
55Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0565A (auctor 1128-1203)
Hanc ignobilitas sequitur, gressumque sequentis Dedecus assequitur, haeret deiectio, verber Assidet, applaudit angustia, casus adhaeret.
56Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0568D (auctor 1128-1203)
Tunc comitum supplere volens, Infamia, casus, Fortior assurgit, sociorum vendere mortem Tentat, et hostili leto satiare dolorem.
57Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0189A (auctor 1128-1203)
Nam quod non sint honores, lubrici casus veritatem probant et mutabilitas vanitatem demonstrat.
58Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0610A (auctor 1128-1203)
XXVI. Creber casus crebrum expetit auxilium resurgendi.
59Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0612C (auctor 1128-1203)
Nam creber casus crebrum expetit auxilium resurgendi; nec maius est auxilium quam praedicta hostia, et ideo est nostris crebris casibus opponenda.
60Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0466A (auctor 1128-1203)
Curarum geminus turbo sic turbat avarum; Cumque timenda timet, mens somniat ipsa timores, Saepe novos fingitque metus, damnique timore Damna luit, damnique malum formidine pensat: Sic casus varios terroris somnia monstrant.
61Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0913B (auctor 1128-1203)
Dicitur appropriatum, unde sic potest exponi praedicta auctoritas: In propria venit, id est in humana natura sibi appropriata et mundi, qualem decebat eum assumere, et haec dictio propria sit ablativi casus.
62Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0734A (auctor 1128-1203)
Casus, proprie, fortunae a prosperitate in adversitate, de quo Boetius in lib.
63Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0734A (auctor 1128-1203)
Casus naturae de vita in mortem, de quo legitur in libro Reg.
64Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0734A (auctor 1128-1203)
Casus gratiae de virtutibus in vitia, unde Apostolus: Qui stat, videat ne cadat.
65Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0734A (auctor 1128-1203)
Casus gloriae, unde Isaias: Quomodo de coelo, Lucifer, cecidisti qui mane oriebaris?
66Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0734A (auctor 1128-1203)
Casus in ruinam gehennae, unde in Psalmo: Cadet cum dominatus fuerit pauperum.
67Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0776B (auctor 1128-1203)
: Ante torum huius Virginis frequentate nobis dulcia cantica dragmis, ablativi casus, vel dragmatis genitivi casus.
68Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0592D (auctor 1128-1203)
Nonne chelindrorum moriuntur morsibus illi, Quos via vel casus protrahit inter eos?
69Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0287C (auctor 1128-1203)
Debet quoque considerari conditio, utrum laicus sit, vel clericus, utrum maioris ordinis sit, vel minoris; quia secundum quod gradus est altior tanto casus gravior.
70Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 14; 5 (auctor 1128-1203)
Comites eius dispersi – ut assolet, quo quemque casus tulerat – canes consectabantur.
71Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 45; 2 (auctor 1128-1203)
Is, ceteris per moram uenationis quo quenque casus tulerat dispersis, solus cum eo remanserat.
72Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 5; 4 (auctor 1128-1203)
Predictus itaque aper bellorum appetens , pacis uero ac quietis impatiens, uelut turbo quidam uiolentus ac uehemens illo usque impetum cursus sui protendet, ita ut uicinis gentibus Affricanorum Arrabumque timori habeatur, uti ne eos idem exicium et similis casus inuoluat, iuxta illud Oracii: nam mea res agitur, paries cum proximus ardet.
73Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0477C (auctor 1095-1125)
Hac in fuga Turcorum et proximatione Christianorum, non parce eos caedentium, plurimae copiae, quae a moenibus undique ad portam confluxerant, Turcorum caeterorumque reditum operientes, sed non videntes fortunam illorum eversam et casus eorum miserrimos, patefaciunt ianuam, et in patulis campis armati procedunt, ut suis augerent vires et fiduciam darent urbem intrandi.
74Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 2; 23 (auctor -1246)
Et alibi Salomo dixit: « Aurum tuum et argentum tuum confla et verbis tuis facito stateram et impone ori tuo frenos rectos et attende ne forte labaris in lingua et sit casus tuus insanabilis in morte ».
75Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90; 237 (auctor c.1200–1280)
Et hac de causa quidam timentes ad imaginationem casus cadunt ab alto.
76Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(3) Ad aliud dicendum quod dictum Avicennae sic intelligitur quod facies formalis, sive imaginationis, est sensus communis non essentialiter, sed ut imprimentis, ita quod sensus communis sit genitivi casus.
77Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Quandoque etiam reminiscentia procedit casu et fortuna, eo quod casus et fortuna sunt causae rerum per accidens, ut dicit Aristoteles in secundo physicorum.
78Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b, 29c, 8b, 112a, 71b, 3, 39a, 10b, 18c, 27d, 3; 61 (auctor c.1200–1280)
(5) Ad aliud dicendum quod est ordinatio ad futurum per modum signi vel per modum causae, et est ordinatio per modum eventus casus vel fortunae; et hoc intendit per suum exemplum exprimere Philosophus; nihilominus tamen id quod est accidens, non est omnino ad utrumlibet, sed per dispositiones substantiarum separatarum vel caelorum vel elementorum magis declinat in alteram partem, et idcirco prognosticum est futurorum .
79Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Ius enim positivum a ratione circa particulares casus est inventum.
80Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 61 (auctor c.1200–1280)
Aliam autem partem terrae fecit deus duabus rationibus , scilicet ut compleretur universum, et quia praescius erat futuri casus hominis, et licet idem locus sit generationis et habitationis secundum naturam, tamen secundum gratiam innocentiae debebatur homini locus alius, sicut probant obiectiones in contrarium adductae.
81Albertus Monachus, Chronica, 197; 74 (auctor -1456)
Cessitque ibi fortuna inopinata Flandrensibus et casus ac ruina Gallicis tam mirabilis quam miserabilis.
82Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 5; 94 (auctor ca.450-518)
Ecclesia est navis, quae nos per varios casus velut inter marinos gurgites ducit.
83Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 113; 41 (auctor ca.450-518)
Leo enim, de quo supra diximus, post illam proprii casus ruinam, qua consortium divinitatis affectans etiam homine miserior factus est, dum dedignatur esse inferior creatore, omnis archangelicae potestatis dignitate nudatus est.
84Alcimus Avitus, Poemata, p1, 5; 1 (auctor ca.450-518)
Vtitur interea venturi nescia casus Libertas secura bonis fruiturque beata Vbertate loci.
85Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 11 (auctor ca.450-518)
Latius haec vero sanctus describit Esaias Ornatusque refert varios, qui membra venustant, Quae mox pascendis praebebunt vermibus escas, Et forsan dum vita manet: nam currere verbis Morborum tot saeva potest discrimina nemo, Ante obitum cuncti quae formidare docemur, Singula vel totis obnoxia mortibus esse, Omnia dum proprio solvantur corpora fine Atque imus praestet reliquos desistere casus.
86Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 32 (auctor ca.450-518)
Nunc decet adtonitos cauta te voce monere, Sollicitas tecum partiri ac volvere curas Atque iuvare tuos hortantia dicta labores, Dum pugnat varius per crebra pericula casus, Lubrica dum fragili currit sub tramite vita, Dum tua calcatus captat vestigia serpens, Aseendens dextro quem conterat aggere planta.
87Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 42 (auctor ca.450-518)
Tu germana, pium quem ducis ab ubere fascem, Non carnis, sed legis habes cervice fideli Subdita ferre iugum nec vincla in coniugis ire, Mundanas odisse vias, percurrere mundas, Illinc nolle toros, hinc sponsum quaerere Christum, Sic taedas tempsisse, pio quod amore calere, Pigra voluptati fervescere corda labori, Ignorare virum, fetus tamen edere tales, Quos numquam tristis possit tibi tollere casus.
88Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 56 (auctor ca.450-518)
Quis memorare queat tanti discrimina Casus, In quos pertrahitur dilectae gloria carnis?
89Alcimus Avitus, Poemata, p1, 236; 60 (auctor ca.450-518)
Vnica sed quoniam saevum depellere letum Vita tibi poterit, tantos evadere casus Qualiter incipias, paucis ex ordine fabor.
90Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 14, l. 144 (auctor 730-804)
falso nomen ablatiui casus et uerbum primae coniugationis et aduerbium.
91Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 16, l. 164 (auctor 730-804)
git monoptoton et pluralem numerum non habet, est autem neutri generis et per omnes casus declinatur.
92Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 32 (auctor 730-804)
item transmigro dicitur, cum additamento accusatiui casus, id est cum aliquem de loco ad locum transfero, ut Nabuchodonosor transmigrauit Iudaeos de Hierusalem in Babyloniam.
93Alcuinus, Carmina, 101, 0840A (auctor 730-804)
Dum ruit, unda fluit, casus ne laederet illum.
94Alcuinus, Carmina, 101, 0777A (auctor 730-804)
O mortalis homo, mortis reminiscere casus.
95Alcuinus, Carmina, 101, 0804C (auctor 730-804)
Plange tuos casus lacrymis, puer inclyte, plange: Et casus plangunt viscera tota tuos.
96Alcuinus, Carmina, 101, 0805D (auctor 730-804)
Postquam primus homo paradisi liquerat hortos, Et miseras terrae miser adibat opes; Exsilioque gravi poenas cum prole luebat, Perfidiae quoniam furta [F., fata] maligna gerit: Per varios casus mortalis vita cucurrit, Diversosque dies omnis habebat homo.
97Alcuinus, Carmina, 101, 0805D (auctor 730-804)
Una dies ridet, casus cras altera planget, Nil fixum faciet tessera laeta tibi.
98Alcuinus, Carmina, 101, 0809B (auctor 730-804)
At tu, sanctorum Praesul successor avorum Qui pascis populum, qui loca sancta tenes: Es magno, ut video, curarum pondere pressus; Quod tam dira fuit tempore plaga tuo; Tecum plango tuos casus, charissime frater; Ora fluunt lacrymis, pectora moesta dolent.
99Alcuinus, Carmina, 101, 0811D (auctor 730-804)
Hanc Carolus princeps gentem, fulgentibus armis Fortiter adcinctos galeis cristatus acutis, Arbitris aeterni mira virtute iubatus, Per varios casus domuit, per mille triumphos, Perque cruoriferos umbos, per tela duelli, Per vim virtutum, per spicula lita cruore Contrivit, sibimet gladio vibrante subegit; Traxit silviculas ad coeli regna phalanges, Moxque lupos saevos teneros mutavit in agnos: Raucisonos tinctos furva nigredine corvos Vertit in albifluas subito iamiamque columbas, Alipedes Griphes subito, Harpyiasque volucres In placidas convertit aves, dirosque molossos Transtulit in molli tectas lanugine damas: Saltigerosque tigres, fulva cervice leones, Haud secus ut pecual propriore clausit ovili.
100Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1119C (auctor 730-804)
Casus autem et adoratio spiritalis intelligenda est, iuxta illud: Deus spiritus est, et eos qui adorant eum, in spiritu et veritate oportet adorare (Ioan. IV, 24) . Et mittebant coronas suas ante thronum, dicentes, et reliqua.
101Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1124A (auctor 730-804)
Casus autem et adoratio, ut iam dictum est, spiritalis accipi debet.
102Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1138A (auctor 730-804)
Casus iste non ille intelligendus est, quo prius de supernis sedibus eiectus est; sed quo angelo canente, id est Ecclesia praedicante, ab electis exclusus est.
103Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1043C (auctor 730-804)
Infelices nos, qui adhuc in salo huius vitae circumflantibus agitamur procellis, et inter pericula multa variosque casus incerti navem laborantes trahimus.
104Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1048A (auctor 730-804)
Semper idem ipsum aeternum ac sempiternum, immortalem atque incommutabilem, quem nec spatia dilatant, nec brevitas locorum angustat, nec receptacula ulla coarctant, nec voluntas variat, nec necessitudo corrumpit, nec moesta perturbant, nec laeta demulcent; cui nec oblivio tollit, nec memoria reddit, nec praeterita transeunt, nec futura succedunt: cui nec origo initium, nec tempora incrementum, nec casus finem dabit, sed ante saecula, et in saeculis, et per saecula in aeternum vivis, et est tibi perennis laus, et aeterna gloria, summa potestas, et singularis honor, perpetuum regnum, et sine fine imperium per infinita, et indefessa et immortalia saecula saeculorum.
105Alcuinus, De grammatica, 101, 0859A (auctor 730-804)
Participii proprium est tempus habere et casus; ideo a quibusdam verbum casuale dicitur.
106Alcuinus, De grammatica, 101, 0859C (auctor 730-804)
- SAXO. Sex, secundum Donatum: qualitas, comparatio, genus, numerus, figura, casus.
107Alcuinus, De grammatica, 101, 0863A (auctor 730-804)
- SAXO. In terminatione genitivi casus.
108Alcuinus, De grammatica, 101, 0863A (auctor 730-804)
FR. Quot sunt terminationes genitivi casus?
109Alcuinus, De grammatica, 101, 0868B (auctor 730-804)
- SAXO. Si ex nominativo et obliquo casu componuntur, ea parte qua nominativus casus est, declinantur [nam alter casus non declinatur], ut hic tribunusplebis, huius tribuniplebis, huic tribunoplebis.
110Alcuinus, De grammatica, 101, 0868C (auctor 730-804)
- SAXO. Per omnes casus et per omnes compositiones semper sub uno accentu proferuntur, ut iusiurandum, iurisiurandi, cuiuscunquemodi.
111Alcuinus, De grammatica, 101, 0868C (auctor 730-804)
Verte te, France, ad casus, quia de figuris habes quod quaesisti.
112Alcuinus, De grammatica, 101, 0868D (auctor 730-804)
Primo mihi explana unde casus dicatur.
113Alcuinus, De grammatica, 101, 0868D (auctor 730-804)
- SAXO. Casus utique a cadendo dicitur, quia ab hoc sensu cadit in illum, vel ab hac terminatione cadit in illam.
114Alcuinus, De grammatica, 101, 0868D (auctor 730-804)
FR. Scio sex esse casus; sed singulorum interpretationes velim pandere te, o Saxo.
115Alcuinus, De grammatica, 101, 0869B (auctor 730-804)
Deinde vocativus, quia imperfectior est aliis sensu: et ad secundam solummodo pertinet personam, dum alii casus ad omnes personas iunguntur, ut, ego homo sum, tu homo es, ille homo est.
116Alcuinus, De grammatica, 101, 0869B (auctor 730-804)
FR. Num omnia nomina per omnes casus declinari possunt?
117Alcuinus, De grammatica, 101, 0869C (auctor 730-804)
Diptota sunt, quae duos casus diversos habent, ut sors, a sorte: vel omnes duabus tantum diversitatibus discretos, ut cornu omnes casus habet in brevem [ Ms.
118Alcuinus, De grammatica, 101, 0869D (auctor 730-804)
Hexaptota sunt, quae sex diversos habent casus, ut est: unus, unius, uni, unum, une, ab uno.
119Alcuinus, De grammatica, 101, 0871A (auctor 730-804)
- SAXO. Sex: Species, persona, genus, numerus, figura, casus.
120Alcuinus, De grammatica, 101, 0872A (auctor 730-804)
FR. Casus pronominum profer.
121Alcuinus, De grammatica, 101, 0872B (auctor 730-804)
- SAXO. Casus pronominum sunt ut nominum, nisi quod prima persona et tertia plus quinque casibus habere non possunt, quia vocativus in eis fieri non potest, qui proprius est secundae personae, excepto meus possessivum [Ms., possessivo], quod mi facit vocativum, duas breves e e in [unam] i longam euphoniae causa convertens.
122Alcuinus, De grammatica, 101, 0872C (auctor 730-804)
FR. Dum pronomina casus habent et numeros, necesse est eos habere et declinationes, quarum regulas ut edisseras flagito.
123Alcuinus, De grammatica, 101, 0872C (auctor 730-804)
Tertia persona non habet nominativum, et per caeteros casus communis est numeri, id est sui.
124Alcuinus, De grammatica, 101, 0872D (auctor 730-804)
- SAXO. In primis syllabis: in extremis casus et numeri.
125Alcuinus, De grammatica, 101, 0873A (auctor 730-804)
Accusativus autem et ablativus singularis, et omnes casus plurales in masculino et neutro secundae declinationis, nominum terminationes servat; in feminino [vero] primae.
126Alcuinus, De grammatica, 101, 0873A (auctor 730-804)
Sic et reliqua quatuor declinantur; nisi hic et haec et hoc, [quod] c per omnes singulares casus assumit, praeter genitivum.
127Alcuinus, De grammatica, 101, 0873D (auctor 730-804)
An meus, tuus, suus, nomina dicenda sunt; quia per omnes casus nominum sequuntur declinationem?
128Alcuinus, De grammatica, 101, 0875A (auctor 730-804)
Deponentia quoque unam semper habent significationem, aut activam, ut, sequor te, praestolor te: vel sine adiectione casus, ut, luctor, loquor: aut passivam, ut, nascor a te, patior a te, mereor a te.
129Alcuinus, De grammatica, 101, 0880D (auctor 730-804)
Nam praepositiones separatas accusativos casus et ablativos [Ms., accusativi casus et ablativi] accipiunt ut [ad] amandum, in amando, quod verbo non potest accidere.
130Alcuinus, De grammatica, 101, 0886B (auctor 730-804)
Nam nomina per diversos casus pro adverbiis ponuntur.
131Alcuinus, De grammatica, 101, 0889C (auctor 730-804)
Sed interest quod nomina illa nihil aliud significant, nisi ipsum tempus per se: participia itaque actionem vel passionem in quolibet tempore fieri demonstrant, non ipsum tempus: Et quod participium exsequitur casus, quos et verba, ex quibus nascuntur: et quod verborum significationes habent, et quod pro verbo ponuntur.
132Alcuinus, De grammatica, 101, 0889C (auctor 730-804)
Unde quidam participium verbum casuale nominant; quia quod verbo per se deest, id est casus, possidet in participio.
133Alcuinus, De grammatica, 101, 0889D (auctor 730-804)
Ideo in constructione per obliquos casus, ubi verbum iungi non potest, participium loco verbi subit; ut bonus [homo] loquebatur: boni hominis loquentis orationem audivi; bono homini loquenti respondi; bonum hominem loquentem audivi; tu bone homo loquere; a bono homine loquente didici.
134Alcuinus, De grammatica, 101, 0889D (auctor 730-804)
[Et] ex eo nominativus et vocativus recti casus nominantur, quia per se verbis iungi possunt.
135Alcuinus, De grammatica, 101, 0890A (auctor 730-804)
Obliqui vero casus participiorum ad hoc sunt utiles, quod non solum sine coniunctione proferuntur, sed etiam ad alias transeant personas; ut, docentis potior, docenti respondeo, docentem audio, illo docente didici.
136Alcuinus, De grammatica, 101, 0890B (auctor 730-804)
Genus, casus ex nomine, significatio, tempus ex verbo, numerus, figura ex utroque.
137Alcuinus, De grammatica, 101, 0890C (auctor 730-804)
FR. Casus participiorum expone mihi.
138Alcuinus, De grammatica, 101, 0890C (auctor 730-804)
- SAXO. Casus participiorum sex sunt, sicut et nominum.
139Alcuinus, De grammatica, 101, 0896C (auctor 730-804)
- SAXO. Quando cum aliis partibus [componitur] in unam dictionem, ut nomine [Ms., nomini], per omnes casus: ut, indoctus, indocti, indocto, indoctum, indocte, ab indocto.
140Alcuinus, De grammatica, 101, 0898D (auctor 730-804)
Haec de praepositionibus accusativi casus, quae difficiliores videbantur, dicta tibi sufficiant.
141Alcuinus, De grammatica, 101, 0900A (auctor 730-804)
FR. Habeo utcunque: sed non habeo utriusque casus quatuor communes.
142Alcuinus, De orthographia, 101, 0908D (auctor 730-804)
Falso nomen ablativi casus, et verbum primae coniugationis, et adverbium est. [ Flagitia, quae in Deum peccamus: Facinora, quae in hominem.
143Alcuinus, De orthographia, 101, 0909C (auctor 730-804)
[Gaudium animi est laetitia; exultatio etiam verborum atque membrorum.] Gnatus per g et n scribendum, sicut gnavus, quia et in compositione ipsam retinet g [Ms. Reg., ipsa retinetur g], ut agnatus, ignavus. [Gremium interius; sinus exterius est. Gith monoptoton et pluralem numerum non habet; est autem neutri generis, et per omnes casus declinatur]. Gnarus, id est, doctus, perfectus, sciens.
144Alcuinus, De orthographia, 101, 0917D (auctor 730-804)
Item transmigro dicitur, cum additamento accusativi casus, id est, cum aliquem de loco ad locum transfero, ut: Nabuchodonosor transmigravit Iudaeos ab Hierusalem in Babyloniam.
145Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0927C (auctor 730-804)
Casus autem infertur in concessionem, cum demonstratur aliqua fortunae vis [Edit., fortuna eius] voluntati obstitisse, ut in hac re: Cum Lacedaemoniis lex esset, ut hostias nisi ad sacrificium quoddam redemptor praebuisset, capitale esset, is qui redemerat, cum sacrificii dies instaret, in urbem ex agro agere hostias coepit: cum subito magnis commotus tempestatibus fluvius Eurotas, is qui Lacedaemoniam praeterfluit, ita magnus et vehemens factus est, ut eo traduci victimae nullo modo possent.
146Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0932B (auctor 730-804)
Ex personis quidem has res attributas putamus: Nomen, naturam, victum, fortunam, habitum, effectum [Ms., affectionem], studia, consilia, facta, casus, orationes.
147Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0933B (auctor 730-804)
Facta autem et casus et orationes ex tribus temporibus considerabuntur; quid fecerit, aut quid ipsi acciderit, aut quid dixerit; et quid faciat, quid ipsi accidat, quid dicat, aut quid facturus sit; quid ipsi casurum sit; qua oratione usurus sit.
148Alcuinus, De usu Psalmorum, 101, 0476A (auctor 730-804)
Cui nec origo initium, nec tempora incrementum, nec casus finem dabit: sed ante saecula, et in saeculis, et per saecula in aeternum vivis.
149Alcuinus, Epistolae, 100, 0157C (auctor 730-804)
Firmissima debet esse scala, per quam ascenditur: facilis est casus ad inferna.
150Alcuinus, Epistolae, 100, 0241C (auctor 730-804)
Vestra vero veneranda sanctitas varios saeculi eventus saepius consideret, et quis casus nobis remaneat, non obliviosa mente retineatur: totiusque humani generis exempla nos doceant, quam periculosa dies, quam metuendum iudicium incerto tempore nobis immineat.
151Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0950A (auctor 730-804)
Solent enim levius ferri adversa, quae praesciuntur, » quam quae subito ex insperato superveniunt, sicut in saeculari litteratura legitur, saepe repentini casus perturbationis fortissimos quosque in bello milites fatigare.
152Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0974A (auctor 730-804)
Sed et hoc magna Dei dispensatione gestum esse credere debemus, quatenus ille, cui oves suas ad Patrem rediens Christus commendaturus erat, per suam disceret fragilitatem aliis misereri, et fratrum culpas ignoscere, dum suum recordaretur peccatum, et aliorum compati posset fragilitati, qui sui casus ignarus non esset.
153Alcuinus Incertus, Dubia alia, 101, 1165B
In te temporibus certis laus sancta tonantis Pacificis [Ed. pacificos] sonuit vocibus atque animis. Te mea cella modo lacrymosis plango camoenis, Atque gemens casus pectore plango tuos.
154Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 45; 23 (auctor fl.c.1450)
Ii casus tetigere deos, tetigere labores, Humanumque genus movit ab axe Iovem.
155Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 45; 29 (auctor fl.c.1450)
Per varios casus, per iniquae fulmina sortis, Territa nostra canit Musa suas lachrymas.
156Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0259A (auctor 640-709)
Denique diserti stupuerunt forte magistri, Virginis ingenium biblorum famine cultum [Par., fultum]. Nempe tenax scripti fuerat, veloxque legendi Sed secus evenit fortunae casus opacae: Dum pius opposuit fatis contraria fata.
157Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0204C (auctor 640-709)
Si autem haec nomina fuerint vocativi casus, ad trochaeum rediguntur, non ad spondaeum.
158Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0209A (auctor 640-709)
Neutralia autem illa in singulari quidem numero per eosdem casus anapaesto concordant, sed in plurali exceptis dativo et ablativo discordant.
159Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0215D (auctor 640-709)
Solet etiam interdum proceleusmaticus a tertia declinatione per obliquos casus dativo et ablativo progigni, ut nemoribus, operibus, oneribus, lateribus, comitibus, segetibus, cineribus, sceleribus, pecoribus, leporibus, generibus, gracilibus, facilibus, agilibus, teretibus, veteribus, proceribus.
160Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0219A (auctor 640-709)
Sed et nomina primae et secundae, quae ad paeonis primi regulas subterinserere explanandarum rerum necessitate constricti conabimur, choriambo rite mancipabuntur per caeteros casus utriusque numeri, exceptis nominativo, accusativo et vocativo singularibus, et genitivo plurali, si masculina vel feminina fuerint (neutra vero in quibusdam casibus discrepant), ut iustitia, laetitia, spurcitia, moestitia, tristitia, munditia; item purpureus, caeruleus, discipulus, egregius, legitimus; item auxilium, augurium, dissidium, concilium.
161Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0219B (auctor 640-709)
Oritur etiam choriambus a praedictis nominibus quae superius edidimus cum de dactylo niteremur comminisci, illius duntaxat qui ex gero vel fero componuntur per obliquos casus, ut paulo ante promulgamus, ut setiger setigeri, ros roris, squamiger squamigeri; sic laniger, corniger, lucifer, umbrifer, furcifer.
162Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0226D (auctor 640-709)
At vero proceleusmatico per obliquos casus genitivum et ablativum accumulantes aggregavimus, ad paeonis quarti documentum minime concurrant.
163Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0228B (auctor 640-709)
Ita quoque futuri temporis participia a forma perfecta primae coniugationis derivata, quae in pyrrhichio digesta sunt, per omnes casus, exceptis nominativo, accusativo, vocativo singularibus, et genitivo plurali, epitrito primo famulantur, ut litaturi litaturo litaturis litaturos.
164Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0231B (auctor 640-709)
Sub praepositio utriusque casus interdum b litteram amittens, in eam convertitur qua sequens oritur vocabulum seu verbum; aut ex corrupto et integro partem orationis componit, ut suffulcio suffultus, suffodio, suppono suppositura, suggestio suggero suggessit.
165Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0231D (auctor 640-709)
Ob praepositio accusativi casus plerumque b mutat in eam conversa litteram quae sequentem inchoat orationis particulam, ut peto oppeto, ut: Troiae sub moenibus altis Contigit oppetere; oppono opposui, occumbo occubui, cado occido, quod est patientis et agentis, ut ruo; ommutesco ommutui, officio offeci (id est nocui), offero obtuli, ad statum pristinum reversa; offulcio offulsi, offusco offuscavi, offuit, offendit, occurrit, occalluit.
166Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0189A (auctor 640-709)
Quis tantos casus, aut quis tam plurima lethi Suscipit in bello crudelis vulnera miles?
167Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 185 (auctor 640-709)
Quis tantos casus aut quis tam plurima leti Suscipit in bello crudelis vulnera miles?
168Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 65 (auctor 640-709)
Sumuntur etiam eiusdem pedis exempla ab adverbio qualitatis et quantitatis ut sancte, caste, docte, care, late, longe; si autem haec nomina fuerint vocativi casus, ad trocheum rediguntur, non ad spondeum.
169Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 113 (auctor 640-709)
Verum haec paucula exemplis anape|sticis congruentia sufficiant, quia de praedictis nominibus, quae in tribracho congessimus, anapestus legitime generatur tam genetivo, dativo et ablativo singulari quam nominativo, accusativo, vocativo et ablativo plurali, si masculina seu feminina fuerint primae et secundae declinationis ut anima, aquila, pedica, hedera, item dominus, radius, gladius, catulus; neutralia autem illa in singulari quidem numero per eosdem casus anapesto concordant, sed in plurali exceptis dativo et ablativo discordant; at vero quarta declinatio casibus discrepat ut sonitus, fremitus, gemitus, rugitus, reditus, ruditus.
170Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 194 (auctor 640-709)
Solet etiam interdum proceleumaticus a tertia declinatione per obliquos casus dativi et ablativi progigni ut nemoribus, operibus, lateribus, oneribus, comitibus, segitibus, cineribus, sceleribus, pecoribus, leporibus, celeribus, generibus, gracilibus, facilibus, agilibus, teretibus, veteribus, proceribus.
171Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 252 (auctor 640-709)
Sed et nomina primae et secundae declinationis, quae ad peonis primi regulas subterinserere | explanandarum rerum necessitate constricti conabimur, coriambo rite mancipabuntur per ceteros casus utriusque numeri exceptis nominativo, accusativo, vocativo singularibus et plurali genetivo, si masculina vel feminina fuerint, neutra vero in quibusdam casibus discrepant: ut iustitia, laetitia, spurcitia, maestitia, tristitia, munditia ; item purpureus, caeruleus, discipulus, egregius, legitimus; item auxilium, augurium, discidium, concilium.
172Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 253 (auctor 640-709)
Oritur etiam coriambus a praedictis nominibus, quae superius edidimus, cum de dactilo niteremur comminisci, illis dumtaxat, quae ex gero vel fero componuntur per obliquos casus, ut paulo ante promulgavimus, ut setiger setigeri.
173Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 360 (auctor 640-709)
Sic peon quartus latibulum latibuli, patibulum patibuli, manipulus manipuli, puerulus pueruli; at vero nomina, quae in proceleumatico per obliquos casus genetivum et ablativum accumulantes aggregavimus, ad peonis quarti documentum minime concursant.
174Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 379 (auctor 640-709)
Ita quoque futuri temporis participia a forma perfecta primae coniugationis dirivata, quae in pirrichio degesta sunt, per omnes casus exceptis nominativo, accusativo, vocativo singularibus et genetivo plurali epitrito primo famulantur ut litaturi litaturo litaturis litaturos; sic amaturi, crepaturi, beaturi, meaturi, rigaturi, fricaturi, plicaturi, necaturi, negaturi, araturi.
175Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 424 (auctor 640-709)
Sub, praepositio utriusque casus, interdum ·b· litteram amittens in eam convertit, qua sequens oritur vocabulum seu verbum, aut ex corrupto et integro partem orationis componit ut suffulcio suffultus, suffodio, suppono suppositura, suggestio suggero suggessit, (Vergilius in decimo Suggere tela mihi), suffero suffers suffert ut Beatus vir qui suffert temptationes), suffusio (ut Cui oculorum suffusio?
176Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 427 (auctor 640-709)
Ob, praepositio accusativi casus, plerumque ·b· mutat in | eam conversa litteram, quae sequentem inchoat orationis particulam ut peto oppeto (ut Troiae sub moenibus altis Contigit oppetere), oppono opposui, occumbo occubui, cado occido, (quod est patientis et agentis ut ruo), ommutesco ommutui, officio offeci (id est nocui), offero obtuli (·b· ad statum pristinum reversa), offulcio offulsi, offusco offuscavi, offuit, offendit, occurrit, occalluit, || occipio (Terentius in Adelfis Recte edepol spero.
177Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 240 (auctor 640-709)
Sed secus evenit fortunae casus opacae: Dum plus opposuit fatis contraria fata, Daria, quae dudum servabat numina Vestae, Credidit altithronum, caeli qui sceptra gubernat, Facundis virgo verbis conversa Chrisanti.
178Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 574 (auctor 640-709)
Sed vos, virgineis comit quas infula sertis, Hoc opus adversus querulos defendite scurras Reprehensorum claudentes labra loquentum, Cum tamen haud metuam scurrarum dicta legentum, Qui malunt vatum scedas lacerare canentum, Dum furvas verbi quaerunt in luce tenebras Planaque rimantur tortas per rura salebras, Littera si titubet vel certe sillaba nutet, Si genus aut numerus vel casus ab ordine cedat, Si persona triplex maneat duplexque figura Quinquies et currant verborum tempora rite, Nec tamen emendant titubantis gramma poetae: Sic semper cupiunt scriptorum carpere cartas, Ut caper hirsutus rodit cum dente racemos Floribus evacuans frondenti palmite vites, Qui quondam vexit populi in deserta piaclum, Sanxerunt veteris quod scita voluminis alma.
179Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1318A (auctor c.1103–1181)
Ego Petrus presb. card. tit. S. Susannae.
179Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1318A (auctor c.1103–1181)
Ego Cinthius presbyter cardinalis tit. Sanctae
179Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1318A (auctor c.1103–1181)
Et quia renuntiare non debuisset sine licentia nostra speciali; cum in iuribus cautum sit, quod est unus casus specialis summo pontifici reservatus; quamvis per Simoniam, ut dicitur, fuerit electus; ideo conscientiam de puritate commendamus, et scrupulosam reprehendimus curiositatem.
180Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0411A (auctor c.1103–1181)
CCCXC. Ad Rogerum Eboracensem et universos Angliae episcopos. - Ne quisquam eorum « novo regi coronando, si forte casus emerserit, absque Thomae Cantuariensis archiepiscopi conniventia, manum apponere praesumat. » (Laterani, April. 5.)[ Epist. S. Thomae, ed. GILES, II, 45.]
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0411C (auctor c.1103–1181)
Proinde, siquidem est quod nos, tum ex officii nostri debito tum consideratione venerabilis fratris nostri Thomae eiusdem sedis archiepiscopi, viri siquidem religiosi, honesti et discreti, Ecclesiae iam dictae iura et dignitates antiquas illibatas et integras conservare volentes, universitati vestrae auctoritate apostolica penitus inhibemus ne quisquam vestrum novo regi coronando, si forte hic casus emerserit, absque memorati archiepiscopi vel successorum suorum et Ecclesiae Cantuariensis conniventia contra antiquam eius consuetudinem et dignitatem manum apponere qualibet occasione praesumat, aut id aliquatenus audeat attentare.
182Alexander III, Instructio fidei Catholicae, 207, 1075C (auctor c.1103–1181)
Praeterea iustorum animae, quae quantum ad praerogativam originis, non multum a coelestium spirituum dignitate degenerant, omnes ad inferos descendebant: decebatque, ut Deus quandoque memor suae imaginis esset, atque, iuxta suorum praeconia prophetarum de animabus electis, iacturam casus angelici repararet.
183Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 566 (auctor -1271)
Necesse non est, ut Deo quis iuret; omnia enim corda scrutatur Deus et universas mentium cogitationes intelligit, nec homines iusti usum habent iurandi, monente Scriptura: Iurationi non assuescat cor tuum, multus enim casus in illa, et: Vir multum iurans implebitur iniquitate, et non discedet a domo eius plaga, sed firmi propositi votum est coram Domino iuramentum.
184Alexander Nequam, Anthologia poetica, 1991, 13; 16 (auctor 1157-1217)
casus perniciosus erit Casus erit grauior quanto gradus alcior ample Que fuerint urbes ampla ruina docet.
185Alexander Nequam, Meditatio de Magdalena, p1, 15; 137 (auctor 1157-1217)
ad casus assignationem in quo intelligenda est parabola proposita a domino.
186Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 5, 25; 1 (auctor 1157-1217)
Frequentissime nescio addixerim consultuius continue~ noui casus emergunt; noui prodeunt in lucem euentus.
187Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 3; 3 (auctor 1157-1217)
Retentis non nunquam insidiantur inopinati casus.
188Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 16; 33 (auctor 1157-1217)
Ceterum quis uniuersos casus repentinos aut preuidere.
189Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 18; 41 (auctor 1157-1217)
Qui uero casus artem uenatoriam comitentur; docet dido.
190Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 20; 5 (auctor 1157-1217)
noui casus emergunt; noui prodeunt in lucem euentus.
191Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0947B
Nunquam praesens tumultuantis frequentiae importunitas, nunquam transactae vel praesentis cuiuscunque disceptationis implicitas, aut alius taliscunque casus, undecunque emergens, ei potuit subrepere, quin corde semper vel labiis paratum et promptum haberet, quidquid tempore et hora, tam in altaris quam in alterius officio ministerii, esset prosequendum.
192Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0957D
Nunquam infirmitas, aut debilitas seu casus alius, ante sumptum episcopatum, alio cibo vel potu istud quatriduum compulit eum aliquatenus relevare.
193Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1105A
Nocte vero illa quam ipsius transitus proxime subsecutus est, certo quodam imminentis casus praesagio, suprema clementia cuncta pie disponente, uni eorum, qui secum positi erant, haec visio praeostensa fuit.
194Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1094A
Illic regis iustitiarii, nec non et plerique optimates regni (quos ad locum illum, nescio quis casus, tunc asciverat) episcopum certatim invisere gaudebant, adventui eius congratulando applaudentes, sed molestiae corporali, qua illum affectum didicerant, nimio moerore compatientes.
195Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 4, 9; 2 (auctor -1143)
Rex denique a presentibus rerum casus seriatim sciscitans atque prenoscens, per omnes mox ditionis sue terras dirigens, ad se omnes qui arma gerere eisque ad prelium exerceri possent, accelerare imperat.
196Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1253A (auctor 1015-1085 -)
dum spectas ista, timere noli: Tanta tibi longe providimus arma. . . . . Haec ubi confidas, haec hostis signa veretur, Haec timet, haec refugit, vires his denique sensit Fractas esse suas, enervis hic, invalidusque Est, sed ob innumeros nervoso poplite casus Disca frequens eius callum durabile duxit.
197Altilio Gabriele, Carmina, 1, 4; 1 (auctor 1436-1501)
Cum dux troygenum, iubente fato, Per Scillae rapidum minantis equor Interque horribiles Garibdis undas Iam iam cerneret esse navigandum, Volvens plurima corde sic paventis Affatur socios, iubens secundis Austris fidere et explicare vela: Ferte haec leniter, o, pericla, cives Mecumque horrisonas subite fauces; Hec olim, populo stupente, cum vos Sperata excipiet latina tellus, Ingens arripiet secus voluptas Narrare et varios referre casus.
198Altilio Gabriele, Carmina, 1, 23; 7 (auctor 1436-1501)
Parce, precor: portumque mee neu vita carine Abnue: tot casus substinuisse sat est.
199Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1367A (auctor -c.1143)
Aliorum ergo casus in propria passione metuebat, ne dum ipsum discipuli pro fide verberibus afflictum agnoscerent, fideles se profiteri recusarent.
200Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1339B (auctor -c.1143)
Aliorum quippe casus in propria passione metuebat, dum ipsum discipuli afflictum pro fide verberibus agnoscerent, fideles se profiteri recusarent.
201Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1254D (auctor -c.1143)
Nam saepe in dilectionis imagine erga inimicum animus fallitur, seque hunc diligere aestimat, si eius vitae contrarius non existat; sed dilectionis vim occultae veraciter, aut profectus inimici, aut casus interrogat.
202Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 6 (auctor 1460-1517)
Nec tibi, cui celsas iam sors concessit habenas Imperii, quem cura duplex, quem pondera rerum Iam maiora manent, functi solatia patris Apta satis meditor: sic me miserabile fatum Confundit similisque movet turbatio casus; Nec tibi divellam trepido de corde dolorem Carmine, si plectrum nobis aut Thracius Orpheus Aut Linus ipse daret, quamvis hunc prima dearum, Illum Pierio generasset Phoebus in antro.
203Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 13 (auctor 1460-1517)
Vos aeterni ignes, siquidem mortalia tangunt Facta deos nec casus inest, sed foedere certo Astra vices variant atque haec concordia discors Rursus idem proprio deducit sidere tempus: Vos mecum lugete nefas, obducite mecum Protinus aeternos nigra ferrugine vultus.
204Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 95 (auctor 1460-1517)
nunc dicere dotes Caesaris et totum praeconia ferre per orbem Carmine fert animus, tristi solatia casus Parte futura tibi, senio qui fessus anhelo In te Summarum reiecit pondera rerum.
205Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 115, 28; 2 (auctor fl.366-384)
ubi enim disciplina est, non est et, ubi consuetudo est, non est et, ubi casus est, non est.
206Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Colossenses, 17, 0439B (auctor 366-384)
Hic casus et conditio etiam nunc apparet, alii redimuntur, alii remanent servi.
207Ambrosius Mediolanensis, De apologia David [CSEL], 46; 11 (auctor 340-397)
plerique equorum cum ceciderint, se iactare consuerunt et quos casus non laeserit iactando se debilitantur et franguntur.
208Ambrosius Mediolanensis, De apologia David [CSEL], 46; 13 (auctor 340-397)
his si casus non nocuit, quies prodest ; certe non acerbatur offensio.
209Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 2, 9; 9 (auctor 340-397)
athleta ipse, qui suis, non alienis decernit uiribus, quotiens congreditur, dubios casus subire se credit et, cum ad coronam peruenerit, intellegit citius hanc mundi gloriam tamquam coronae ipsius folia marcescere.
210Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 51, 2; 4 (auctor 340-397)
nam casus eorum proprie appellant ruinam;
211Ambrosius Mediolanensis, Apologia Prophetae David, 14, 0869A (auctor 340-397)
Unde et Propheta ait: Quae dicitis in cordibus vestris, et in cubilibus vestris compungimini (Psal. IV, 5) . Plerique equorum cum ceciderint, se iactare consuerunt; et quos casus non laeserit, iactando se debilitant et frangunt. Alii (qualis Graecorum equorum fertur natura) cum vel in certamine curuli elisi fuerint vel fortuito ceciderint, nequaquam se movere consuerunt, et quamdam tenent quietis et patientiae disciplinam.
212Ambrosius Mediolanensis, Apologia Prophetae David, 14, 0869A (auctor 340-397)
His si casus non nocuit, quies prodest; certe non acerbatur offensio.
213Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel, 14, 0344C (auctor 340-397)
Athleta ipse qui suis non alienis decernit viribus, quoties congreditur, dubios casus subire se credit.
214Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1311C (auctor 340-397)
Quam facilius est coelum et terram praeterire, quam de Lege unum apicem cadere (Luc. XVI, 17) ! Sed iam audiamus quae scripta sunt: Nunc, inquit, retine apud temet ipsam dolorem tuum, et fortiter fer, qui tibi contigerunt, casus.
215Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1311D (auctor 340-397)
Qui enim casus Sion?
216Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1312B (auctor 340-397)
Nobis vero quibus mors non naturae, sed vitae istius finis est; quoniam in melius ipsa natura reparatur, fletus omnes casus mortis abstergat.
217Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2060A (auctor 340-397)
Nactus igitur Herodes regnum, quod a Romanis pro oppugnatae vel proditae patriae mercede acceperat, in locum Antigoni qui triennio et tribus mensibus tenuerat imperium, substituit successores in sacerdotium, non Asamonaei generis quos clarioris fuisse prosapiae accepimus, sed ignobiles quosque, quos aut libido aut casus dedisset: tamen fatigatis Alexandrae precibus socrus, vel insimulationibus territus, Ionathan coniugis suae fratrem septem decemque annos agentem sacerdotem creavit, quem mox ipse exitio dedit, suspectum imperii, quod circa eum ingentem populi totius gratiam in dies videret adolescere.
218Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2089D (auctor 340-397)
Nemo recusare poterit eventum, quem vel casus intulerit, vel voluntas Dei signaverit.
219Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2094D (auctor 340-397)
Illi nesciunt arma nisi in bello, nos in pace armis exercemur, ut in bello casus belli dubios non sentiamus.
220Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2143A (auctor 340-397)
Quaerebat unusquisque de proximo quid accidisset, nec cognoscere veri poterat fidem, quia similiter ab omnibus eiusmodi casus ignorabatur, donec Caesar rebus compertis, insinuare praeciperet id quod acciderat, casus repentini, non ullius hostilis fuisse irruptionis.
221Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2164C (auctor 340-397)
Non prohibeatur miserabilis amplexus naturae, quem etiam defunctis potest casus donare.
222Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2174A (auctor 340-397)
Quanto igitur melius patriae impendere, quod naturae debeas, et necessitatem commutare gloria: nec anhelae senectutis suspiriis obnoxiam vitam deiicere, nec ferventis aegritudinis casus reformidare, cum depositis aevo quotidiana fastidia sint?
223Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2176C (auctor 340-397)
Sed plurimum in bello prudentia valet, quae cauta semper et perspicax incertorum providet casus.
224Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2199D (auctor 340-397)
Quo fusus vulnere, indicio nobis est, utrum in bello meritum, an casus praeponderet.
225Ambrosius Mediolanensis, De Iacob et vita beata, 14, 0609B (auctor 340-397)
Denique virum perfectum supra casus omnes ac aerumnas esse positum.
226Ambrosius Mediolanensis, De obitu Theodosii oratio, 16, 1401A (auctor 340-397)
Sed poterat fieri ut patibula inter se ruina confunderet, casus inverteret.
227Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0992A (auctor 340-397)
Nam casus eorum proprie appellantur ruina, Graece enim πτώματα nuncupantur.
228Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0970A (auctor 340-397)
Quod nomen accipiet ablatio facultatum, quas nulla lex, nullus casus fecit caducas?
229Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1085B (auctor 340-397)
Sapiens ergo defectus rerum ignorat, et varios animi casus nescit: sed fulgebit sicut sol iustitiae, qui in regno Patris sui fulget (Matth. XIII, 43). 6. Unde tamen hoc plenius hauserit Philosophia, de qua Patrum disciplina et prudentia, consideremus.
230Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis II, 16, 1280B (auctor 340-397)
Namque aut natura filios suscipimus, aut electione; in natura casus est, in electione iudicium: magisque in adoptatis offendimus, quam in genitalibus filiis; quia genitales filios esse degeneres, ad naturam refertur; adscitos vel adoptione vel copula dedecores esse nostro errori ascribitur.
231Ambrosius Mediolanensis, Exhortatio virginitatis, 16, 0349A (auctor 340-397)
Sicut enim sortis eventus non in nostra est potestate, sed quem casus attulerit; sic gratia Domini non quasi ex mercedis merito, sed quasi ex voluntate defertur.
232Ambrosius Mediolanensis, Exhortatio virginitatis, 16, 0358B (auctor 340-397)
74. Quid deinde aliud nos Scriptura admoneat consideremus. Non iurandum facile (Eccl. XXIII, 9) , quia plerumque multi casus accidunt, ut non possimus implere quod iuraverimus.
233Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0172D (auctor 340-397)
Et ideo summa vi utrimque certatur; ille ut pedem alliget, in quo casus vincti sibi nocere non possit; iste ne posteriore extremus pede, aut calle capiatur angusto, ubi vel ipse se non queat retorquere, et draconem gravi proterere vestigio, vel sequentis elephanti auxilium non habere.
234Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0175C (auctor 340-397)
Abies quoque non contenta terrenis radicibus atque aerio vertice, etiam casus marinos tuto subitura remigio, nec solum ventis, sed etiam fluctibus certatura processit.
235Ambrosius Mediolanensis, Hymni, 16, 1411 (auctor 340-397)
Informet actus strenuos, Dentes retundat invidi, Casus secundet asperos, Donet gerendi gratiam.
236Amedeus Lausannensis, Homiliae de Maria Virginea Matre, 188, 1344A (auctor 1144-1159)
Sancta animalia, de quibus in Ezechiele (Ezech. I) legitur quod ante et retro, intus et foris, atque in circuitu plena sunt oculis; labores hominum, et dolores, casus, defectus, caecitates, invaletudines, extrema pericula, incertos exitus vitae, et mala quaeque humani generis, non aeque ut Dei Genitrix valent examinare, examinando coelesti auxilio diluere, et propulsare.
237Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 5; 11 (auctor c.330–c.391)
Iussique universi in eius nomen iurare sollemniter gladiis cervicibus suis admotis sub exsecrationibus diris verbis iuravere conceptis omnes pro eo casus, quoad vitam profuderint, si id necessitas egerit, perlaturos.
238Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 7; 3 (auctor c.330–c.391)
Tamen, ne intepesceret aut omisisse belli videretur aliud latus, adventus sui terrorem ubique dispergens veritusque, ne Africa absente eo perrumperetur ad omnes casus principibus opportuna, velut finibus orientis egressus per mare notarium misit Gaudentium, quem exploratorem actuum Iuliani per Gallias aliquamdiu fuisse praestrinximus.
239Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 13; 10 (auctor c.330–c.391)
Quo cognito maerore offusus Constantius solacio uno sustentabatur, quod intestinos semper superaverit motus; re tamen magnam ei difficultatem ad capessendum consilium afferente id elegit potissimum, ut vehiculis publicis impositum paulatim praemitteret militem imminenti casus atrocitati velocius occursurum.
240Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 5; 14 (auctor c.330–c.391)
Hocque deformi genere mortis excessit e vita iustissimus rector ausus miserabiles casus levare multorum.
241Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 7; 9 (auctor c.330–c.391)
Eodem tempore Serenianus ex duce, cuius ignavia populatam in Phoenice Celsein ante rettulimus, pulsatae maiestatis imperii reus iure postulatus ac lege incertum qua potuit suffragatione absolvi aperte convictus familiarem suum cum pilleo, quo caput operiebat, incantato vetitis artibus ad templum misisse fatidicum quaeritatum praesagia, an ei firmum portenderetur imperium ut cupiebat et tutum Duplexque isdem diebus acciderat malum, quod et Theophilum insontem atrox interceperat casus et Serenianus dignus exsecratione cunctorum innoxius modo non reclamante publico vigore discessit.
242Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 22 (auctor c.330–c.391)
Hac mole casus inopini Constantio icto quasi fulmine fati primates consilio secunda vigilia convocato properarunt omnes in regiam.
243Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 9; 1 (auctor c.330–c.391)
Proinde quoniam – ut Mantuanus vates praedixit excelsus – opus moveo maius maiorque mihi rerum nascitur ordo, Galliarum tractus et situm ostendere puto nunc tempestivum, ne inter procinctus ardentes proeliorumque varios casus ignota quibusdam expediens imitari videar desides nauticos attrita lintea cum rudentibus, quae licuit parari securius, inter fluctus resarcire coactos et tempestates.
244Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 10; 9 (auctor c.330–c.391)
A summitate autem huius Italici clivi planities ad usque stationem nomine Martis per septem extenditur milia et hinc alia celsitudo erectior aegreque superabilis ad Matronae porrigitur verticem, cuius vocabulum casus feminae nobilis dedit.
245Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 12; 85 (auctor c.330–c.391)
Dum haec aguntur, rex Chnodomarius reperta copia discedendi lapsus per funerum strues cum satellitibus paucis celeritate rapida properabat ad castra, quae prope Tribuncos et Concordiam munimenta Romana fixit intrepidus, ut escensis navigiis dudum paratis ad casus ancipites in secretis se secessibus amendaret.
246Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 12; 89 (auctor c.330–c.391)
Quibus visis compulsus ad ultimos metus ultro se dedit solus egressus comitesque eius ducenti numero et tres amici iunctissimi flagitium arbitrati post regem vivere vel pro rege non mori, si ita tulerit casus, tradidere se vinciendos.
247Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 5; 8 (auctor c.330–c.391)
Educatus enim in medio ut rerum omnium gnarus auditorum nanctus vegetos sensus et aurium delenimenta captantes nec laudantium, sed secundum Homericos Phaeacas cum silentio admirantium iam inde quadragesimi anni memoria replicabat post bellorum assiduos casus et maxime apud Hileiam et Singaram, ubi acerrima illa nocturna concertatione pugnatum est, nostrorum copiis ingenti strage confossis quasi dirimente quodam medio fetiali, Persas nondum Edessam nec pontes Euphratis tetigisse victores, quos armipotentia fretos successibusque magnificis ita dilatasse decuerat regna, ut [...] arent, eo maxime tempore, quo diuturnis bellorum civilium motibus sanguis utrimque Romani roboris fundebatur.
248Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 6; 15 (auctor c.330–c.391)
Terrebat autem nos plenilunium noctis et planities supina camporum nulla, si occupasset artior casus, latibula praebere sufficiens, ubi nec arbores nec frutecta nec quicquam praeter herbas humiles visebatur.
249Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 4; 4 (auctor c.330–c.391)
Vnde accolentes loca palustria vel umecta tusses et oculares casus et similia perferunt, contra confines caloribus tepore febrium arescunt.
250Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 6; 14 (auctor c.330–c.391)
Hacque arte Galli portam prope confinia lucis introiere minuto numero, quidam perniciose, pars leviter vulnerati, quadringentis ea nocte desideratis, qui non Rhesum nec cubitantes pro muris Iliacis Thracas, sed Persarum regem armatorum centum milibus circumsaeptum, ni obstitisset violentior casus, in ipsis tentoriis obtruncarant.
251Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 10; 1 (auctor c.330–c.391)
Dum haec per varios turbines in orientis extimo festinantur, difficultatem adventantis inopiae frumentorum urbs verebatur aeterna vique minacissimae plebis famem ultimum malorum omnium exspectantis subinde Tertullus vexabatur, ea tempestate praefectus, irrationabiliter plane; nec enim per eum steterat, quominus tempore congruo alimenta navibus veherentur, quas maris casus asperiores solitis ventorumque procellae reflantium delatas in proximos sinus introire portum Augusti discriminum magnitudine perterrebant.
252Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 7; 18 (auctor c.330–c.391)
Verum unus aries residuis celsior umectis taurinis copertus exuviis ideoque minus casus flammeos pertimescens aut tela antegressus omnes repsit nisibus magnis ad murum vastoque acumine coagmenta lapidum fodiens turrim laxatam evertit.
253Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 1; 1 (auctor c.330–c.391)
Dum haec in diversa parte terrarum fortunae struunt volubiles casus, Iulianus inter multa, quae per Illyricum agitabat, exta rimabatur assidue avesque suspiciens praescire festinabat accidentium finem, sed responsis ambiguis et obscuris haerebat futurorum incertus.
254Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 8; 52 (auctor c.330–c.391)
Longo exinde intervallo paene est insula, quam incolunt Sindi ignobiles post eriles in Asia casus coniugiis potiti dominorum et rebus, quibus subiectum gracile litus Achilleos vocant indigenae dromon exercitiis ducis quondam Thessali memorabilem.
255Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 4; 17 (auctor c.330–c.391)
Aedificatur autem hoc modo: testudo compaginatur immanis axibus roborata longissimis ferreisque clavis aptata et contegitur coriis bubulis virgarumque recenti textura atque limo asperguntur eius suprema, ut flammeos detrectet et missiles casus.
256Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 5; 17 (auctor c.330–c.391)
Nam et oracula dubia legimus, quae non nisi casus discrevere postremi, ut fidem vaticinii Delphici, quae post Halyn flumen transmissum maximum regnum deiecturum praedixerat Croesum, et aliam, quae Atheniensibus ad certandum contra Medos oblique destinaverat mare, sortemque his posteriorem, veram quidem, sed non minus ambiguam: aio te Aeacida Romanos vincere posse.
257Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 5; 37 (auctor c.330–c.391)
Evertit funditus Numantiam Scipio post multiplices casus obsidionis emensos.
258Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 2; 27 (auctor c.330–c.391)
Proinde die secuto, cum certaretur asperrime multique funderentur altrinsecus et aequi vigores gesta librarent, imperator omnes aleae casus inter mutuas clades experiri festinans cuneatim stipatus densetisque clipeis ab ictu sagittarum defensus veloci saltu comitantibus promptis prope portam venit hostilem crasso ferro crustatam.
259Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 1; 25 (auctor c.330–c.391)
Eminuit tamen inter varios certaminum casus Vetranionis mors, viri pugnacis, qui legionem Ziannorum regebat.
260Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 8; 3 (auctor c.330–c.391)
Imperator ipse brevibus lembis, quos post exustam classem docuimus remansisse, cum paucis transvectus eadem navigia ultro citroque discurrere statuit, dum omnes conveheremur, tandemque universi praeter mersos ad ulteriores venimus margines favore superi numinis discrimine per difficiles casus extracti.
261Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 8; 9 (auctor c.330–c.391)
Quibus id mandaverat princeps, ut Lucillianum, socerum suum, post depositum militiae munus digressum ad otium morantemque eo tempore apud Sirmium oblatis magisterii equitum et peditum codicillis, quos isdem tradiderat, properare Mediolanum urgerent res firmaturum ancipites et, quod magis metuebatur, si casus novi quidam exsurgerent, opponendum.
262Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 2; 10 (auctor c.330–c.391)
Adhiberi oportere in omnes casus socia potestate collegam contemplatione poscente multiplici nec ambigo nec repugno curarum acervos et mutationes varias accidentium ipse quoque ut homo formidans.
263Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 7; 1 (auctor c.330–c.391)
Igitur cuppediarum vilium mercatores et, qui intra regiam apparebant aut parere desierant quique coetu militarium nexi ad pacatiora iam vitae discesserant, insoliti casus ambigua partim inuiti, alii volentes asciscebantur, nonnulli omnia tutiora praesentibus rati e civitate occulte dilapsi imperatoris castra petivere itineribus festinatis.
264Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 8; 20 (auctor c.330–c.391)
Qui agens pro moribus lenius a militibus, quos per devia Phrygiae miserat Valens, subito corripiendus incursu tanto vigore evasit, ut escensa navi, quam ad casus pararat ancipites, sequentem ac paene captam uxorem sagittarum nube diffusa defensam averteret secum, matronam opulentam et nobilem, cuius verecundia et destinatio gloriosa abruptis postea discriminibus maritum exemit.
265Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 1; 1 (auctor c.330–c.391)
Dum per eoum orbem haec, quae narravimus, diversi rerum expediunt casus, Alamanni post aerumnosas iacturas et vulnera, quae congressi saepe Iuliano Caesari pertulerunt, viribus tandem resumptis licet imparibus pristinis ob causam expositam supra Gallicanos limites formidati iam persultabant.
266Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 5; 10 (auctor c.330–c.391)
Aderant post diversos triennii casus finiendi belli materiae tempestivae: prima quod ex principis diuturna permansione metus augebatur hostilis; dein quod commerciis vetitis ultima necessariorum inopia barbari stringebantur adeo, ut legatos supplices saepe mittentes venialem poscerent pacem.
267Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 12; 15 (auctor c.330–c.391)
Qui operam teri frustra contemplans sidere flagrante brumali pomiferis exustis arboribus castellisque munitis et castris, quae ceperat superata vel prodita, cum omni pondere multitudinis Artogerassam circumsaeptam et post varios certaminum casus laxatis defensoribus patefactam incendit; Arsacis uxorem erutam inde cum thesauris abduxit.
268Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 1; 62 (auctor c.330–c.391)
Hi tamquam heiulando casus, quibus se simulabant oppressos, iudicis exaggerando crudelitatem remedium nullum aliud reis ad obtinendam vitam superesse eadem replicando saepe asseverabant, ni criminibus magnis petissent nobiles viros, quibus ad sui societatem annexis facile eos absolvi posse firmabant.
269Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 1; 80 (auctor c.330–c.391)
Sed ut solent insperati casus aggravare miserabiles clades, Sapaudulus nomine servus Anepsiae verberatae coniugis dolore perculsus negotium ad Simplicium detulit nocte progressus missique apparitores indicatos e latebris abstraxerunt.
270Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 4; 50 (auctor c.330–c.391)
Nunc redeamus ad cetera, quae per provincias agitavere multiplices casus.
271Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 5; 21 (auctor c.330–c.391)
Apud hos generali nomine rex appellatur Hendinos et ritu veteri potestate deposita removetur, si sub eo fortuna titubaverit belli vel segetum copiam negaverit terra, ut solent Aegyptii casus eiusmodi suis assignare rectoribus.
272Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 6; 36 (auctor c.330–c.391)
Diu enim postea huiusmodi casus emersit: solutus sacramento Palladius destitutusque fastu, quo tumebat, discessit ad otium.
273Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 2; 30 (auctor c.330–c.391)
Dum haec, quae supra digesta sunt, Antiochiae Parthico fragore cessante per intestinas dilatantur aerumnas, coetus furiarum horrificus post inconvolutos multiplices casus ab eadem urbe digressus cervicibus Asiae totius insedit hoc modo.
274Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 5; 21 (auctor c.330–c.391)
Qui quoniam suscepti lenius pollicitique victui congrua militibus, ut praeceptum est, laeta rettulere responsa et pacem, missis muneribus Maurus ipse fidentius ad Romanum perrexerat ducem equo insidens apto ad ancipites casus, cumque prope venisset, fulgore signorum et terribili vultu Theodosi praestrictus iumento desiluit curvataque cervice humi paene affixus temeritatem suam flebiliter incusabat pacem obsecrando cum venia.
275Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 5; 73 (auctor c.330–c.391)
Et quoniam obscurius gesta didicerat per Masillam, in extremis rebus unum remedium superesse contemplans calcare vivendi cupiditatem voluntaria statuit morte vinoque consulto distentis et crapulentis silenti nocte oppressis altiore somno custodibus pervigil ipse impendentis aerumnae terrore insonis gradibus relicto cubili manibus repens et pedibus longius sese discrevit repertumque funiculum, quem finiendae vitae paravere casus, de clavo parieti affixo suspendit, ubi collo inserto animam absque mortis cruciabilibus exhalavit.
276Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 30, 5; 8 (auctor c.330–c.391)
Vncle graves obedientium casus.
277Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 30, 8; 12 (auctor c.330–c.391)
Quam quidam praetendentes imperatorem Aurelianum purgare temptabant id affirmando, quod, ut ille post Gallienum et lamentabiles rei publicae casus exinanito aerario torrentis ritu ferebatur in divites, ita hic quoque post procinctus Parthici clades magnitudine indigens impensarum, ut militi supplementa suppeterent et stipendium, crudelitati cupiditatem opes nimias congerendi miscebat dissimulans scire, quod sunt aliqua, quae fieri non oportet, etiam si licet, Themistoclis illius veteris dissimilis, qui, cum post pugnam agminaque deleta Persarum licenter obambulans armillas aureas vidisset humi proiectas et torquem, "tolle" inquit "haec" ad comitum quendam prope astantem versus "quia Themistocles non es" quodlibet spernens in duce magnanimo lucrum.
278Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 4; 2 (auctor c.330–c.391)
Dum aguntur haec in externis, novos maioresque solitis casus versare gentes arctoas rumores terribiles diffuderunt: per omne, quidquid ad Pontum a Marcomannis praetenditur Quadis, multitudinem barbaram abditarum nationum vi subita sedibus pulsam circa flumen Histrum vagari cum caritatibus suis disseminantes.
279Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 5; 4 (auctor c.330–c.391)
At ille genuina praevidendi sollertia venturos muniens casus, ut et imperiis oboediret et regibus validis iungeretur, incendens segnius Marcianopolim tarde pervenit itineribus lentis.
280Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 10; 8 (auctor c.330–c.391)
Nannieno igitur pensante fortunarum versabiles casus ideoque cunctandum esse censente Mallobaudes alta pugnandi cupiditate raptatus, ut consueverat, ire in hostem differendi impatiens agebatur.
281Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 10; 22 (auctor c.330–c.391)
Vt enim ille, quia perimere iaculis plurimas feras spectante consueverat populo et centum leones in amphitheatrali circulo simul emissos telorum vario genere nullo geminato vulnere contruncavit, ultra hominem exsultavit, ita hic quoque intra saepta, quae appellant vivaria, sagittarum pulsibus crebris dentatas conficiens bestias incidentia multa parvi ducebat et seria eo tempore, quo etiam, si imperium Marcus regeret Antoninus, aegre sine collegis similibus et magna sobrietate consiliorum lenire luctuosos rei publicae poterat casus.
282Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 15; 19 (auctor c.330–c.391)
Dedit autem rebus ita flagrantibus grave momentum casus admodum inopinus.
283Ammianus Marcellinus, Res gestae, 14, 5, 8; 15 (auctor c.330–c.391)
hocque deformi genere mortis, excessit e vita iustissimus rector, ausus miserabiles casus levare multorum.
284Ammianus Marcellinus, Res gestae, 14, 7, 7; 11 (auctor c.330–c.391)
8. Duplexque eisdem diebus acciderat malum, quod et Theophilum insontem atrox interceperat casus, et Serenianus dignus execratione cunctorum, innoxius, modo non reclamante publico vigore, discessit.
285Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 5, 18; 26 (auctor c.330–c.391)
Hac mole casus inopini Constantio icto, quasi fulmine Fati, primates, consilio secunda vigilia convocato, properarunt omnes in regiam.
286Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 9, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Proinde quoniam — ut Mantuanus vates praedixit excelsus — maius opus moveo maiorque mihi rerum nascitur ordo, Galliarum tractus et situm ostendere puto nunc tempestivum, ne inter procinctus ardentes, proeliorumque varios casus, ignota quibusdam expediens imitari videar desides nauticos, attrita lintea cum rudentibus, quae licuit parari securius, inter fluctus resarcire coactos et tempestates.
287Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 10, 6; 9 (auctor c.330–c.391)
A summitate autem huius Italici clivi, planities ad usque stationem nomine Martis per septem extenditur milia, et hinc alia celsitudo erectior, aegreque superabilis, ad Matronae porrigitur verticem, cuius vocabulum casus feminae nobilis dedit.
288Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 12, 58; 79 (auctor c.330–c.391)
Dum haec ita aguntur, rex Chonodomarius reperta copia discedendi, lapsus per funerum strues, cum satellitibus paucis, celeritate rapida properabat ad castra, quae prope Tribuncos et Concordiam munimenta Romana, fixit intrepidus, ut escensis navigiis, dudum paratis ad casus ancipites, in secretis secessibus se amendaret.
289Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 12, 60; 82 (auctor c.330–c.391)
Quibus visis, compulsus ad ultimos metus, ultro se dedidit solus egressus, comitesque eius ducenti numero et tres amici iunctissimi, flagitium arbitrati post regem vivere, vel pro rege non mori, si ita tulerit casus, tradidere se vinciendos.
290Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 5, 7; 9 (auctor c.330–c.391)
Educatus enim in medio, ut rerum omnium gnarus, auditorum nanctus vegetos sensus, et aurium delenimenta captantes, nec laudantium, sed secundum Homericos Phaeacas cum silentio admirantium, iam inde quadragesimi anni memoriam replicabat, post bellorum assiduos casus, et maxime apud Hileiam et Singaram, ubi acerrima illa nocturna concertatione pugnatum est, nostrorum copiis ingenti strage confossis, quasi dirimente quodam medio fetiali, Persas nondum Edessam nec pontes Euphratis tetigisse victores quos armipotentia fretos, successibusque magnificis, ita dilatasse decuerat regna, ut toti Asia imperarent, eo maxime tempore quo diuturnis bellorum civilium motibus, sanguis utrimque Romani roboris fundebatur.
291Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 6, 14; 16 (auctor c.330–c.391)
Terrebat autem nos plenilunium noctis, et planities supina camporum, nulla (si occupasset artior casus,) latibula praebere sufficiens, ubi nec arbores nec frutecta nec quicquam praeter herbas humiles visebatur.
292Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 4, 2; 5 (auctor c.330–c.391)
Unde accolentes loca palustria vel umecta tusses et oculares casus et similia perferunt, contra confines caloribus tepore febrium arescunt.
293Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 6, 11; 15 (auctor c.330–c.391)
Hacque arte Galli portam prope confinia lucis introiere minuto, numero quidam perniciose, pars leviter vulnerati, quadringentis ea nocte desideratis, qui non Rhesum nec cubitantes pro muris Iliacis Thracas, sed Persarum regem armatorum centum milibus circumsaeptum, ni obstitisset violentior casus, in ipsis tentoriis obtruncarant.
294Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 10, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Dum haec per varies turbines in Orientis extimo festinantur, difficultatem adventantis inopiae frumentorum urbs verebatur aeterna, vique minacissimae plebis, famem ultimum malorum omnium exspectantis, subinde Tertullus vexabatur, ea tempestate praefectus, irrationabiliter plane; nec enim per eum steterat quo minus tempore congruo alimenta navibus veherentur, quas maris casus asperiores solitis ventorumque procellae reflantium, delatas in proximos sinus, introire portum Augusti discriminum magnitudine perterrebant.
295Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 7, 13; 19 (auctor c.330–c.391)
Verum unus aries residuis celsior, umectis taurinis opertus exuviis, ideoque minus casus flammeos pertimescens aut tela, antegressus omnes erepsit nisibus magnis ad murum, vastoque acumine coagmenta lapidum fodiens, turrim laxatam evertit.
296Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 5, 10; 12 (auctor c.330–c.391)
Iussique universi in eius nomen iurare, sollemniter, gladiis cervicibus suis admotis, sub exsecrationibus diris, verbis iuravere conceptis, omnes pro eo casus, quoad vitam profuderint (si necessitas adegerit) perlaturos; quae secuti rectores, omnesque principis proximi, fidem simili religione firmarunt.
297Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 7, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Tamen ne intepesceret, aut omisisse belli videretur aliud latus, adventus sui terrorem ubique dispergens, veritusque ne Africa absente eo perrumperetur, ad omnes casus principibus opportuna, velut finibus Orientis egressurus, per mare notarium misit Gaudentium, quem exploratorem actuum Iuliani per Gallias aliquamdiu fuisse praestrinximus.
298Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 13, 7; 12 (auctor c.330–c.391)
Quo cognito, maerore offusus Constantius, solacio uno sustentabatur, quod intestinos semper superaverit motus; re tamen magnam ei difficultatem ad capessendum consilium afferente, id elegit potissimum, ut vehiculis publicis impositum paulatim praemitteret militem, imminentis casus atrocitati velocius occursurum.
299Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 1, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Dum haec in diversa parte terrarum, Fortunae struunt volubiles casus, Iulianus inter multa, quae per Illyricum agitabat, exta rimabatur assidue, avesque suspiciens, praescire festinabat accidentium finem, sed responsis ambiguis et obscuris haerebat, futurorum incertus.
300Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 8, 41; 53 (auctor c.330–c.391)
Longo exinde intervallo paene est insula, quam incolunt Sindi ignobiles, post eriles in Asia casus, coniugiis potiti dominorum et rebus, quibus subiectum gracile litus ἀχιλλέως vocant indigenae δρόμον, exercitiis ducis quondam Thessali memorabilem.
301Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 4, 11; 16 (auctor c.330–c.391)
Aedificatur autem hoc modo: testudo compaginatur immanis, axibus roborata longissimis, ferreisque clavis aptata, et contegitur coriis bubulis, virgarumque recenti textura, atque limo asperguntur eius suprema, ut flammeos detrectet et missiles casus.
302Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 5, 9; 17 (auctor c.330–c.391)
Nam et oracula dubia legimus, quae non nisi casus discrevere postremi, ut fidem vaticinii Delphici, quae post Halyn flumen transmissum, maximum regnum deiecturum praedixerat Croesum, et aliam quae Atheniensibus ad certandum contra Medos oblique destinaverat mare, sortemque his posteriorem, veram quidem, sed non minus ambiguam: aio te, Aeacida, Romanos vincere posse.
303Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 5, 20; 37 (auctor c.330–c.391)
Evertit funditus Numantiam Scipio, post multiplices casus obsidionis emensos.
304Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 2, 14; 29 (auctor c.330–c.391)
Proinde die secuto, cum certaretur asperrime, multique funderentur altrinsecus, et aequi vigores gesta librarent, imperator omnes aleae casus inter mutuas clades experiri festinans, cuneatim stipatus, densetisque clipeis ab ictu sagittarum defensus, veloci saltu comitantibus promptis, prope portam venit hostilem, crasso ferro crustatam.
305Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 1, 19; 26 (auctor c.330–c.391)
Eminuit tamen inter varies certaminum casus Vetranionis mors viri pugnacis, qui legionem Ziannorum regebat.
306Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 8, 3; 6 (auctor c.330–c.391)
Tandemque universi (praeter mersos) ad ulteriores venimus margines, favore superi numinis, discrimine per difficiles casus extracti.
307Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 8, 9; 12 (auctor c.330–c.391)
Quibus id mandaverat princeps, ut Lucillianum, socerum suum post depositum militiae munus, digressum ad otium, morantemque eo tempore apud Sirmium, oblatis magisterii equitum et peditum codicillis, quos eisdem tradiderat, properare Mediolanum urgerent, res firmaturum ancipites, et (quod magis metuebatur), si casus novi quidam exsurgerent, opponendum.
308Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 2, 8; 11 (auctor c.330–c.391)
Adhiberi oportere in omnes casus socia potestate collegam, contemplatione poscente multiplici, nec ambigo nec repugno, curarum acervos et mutationes varias accidentium, ipse quoque ut homo formidans, sed studendum est concordiae viribus totis, per quam res quoque minimae convalescunt, quod impetrabitur facile, si patientia vestra, cum aequitate consentiens, id mihi quod mearum est partium, concesserit libens.
309Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 7, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Igitur cuppediarum vilium mercatores, et qui intra regiam apparebant, aut apparere desierant, quique coetu militarium nexi, ad pacatiora iam vitae discesserant, in insoliti casus ambigua, partim inviti, alii volentes, adsciscebantur, non nulli omnia tutiora praesentibus rati, e civitate occulte dilapsi, imperatoris castra petivere, itineribus festinatis.
310Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 8, 11; 21 (auctor c.330–c.391)
Qui agens pro moribus lenius, a militibus quos per devia Phrygiae, miserat Valens, subito corripiendus incursu, tanto vigore evasit, ut escensa navi quam ad casus pararat ancipites, sequentem ac paene captam uxorem, sagittarum nube diffusa defensam, averteret secum: matronam opulentam et nobilem, cuius verecundia et destinatio gloriosa, abruptis postea discriminibus, maritum exemit.
311Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 1, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Dum per eoum orbem haec, quae narravimus, diversi rerum expediunt casus, Alamanni post aerumnosas iacturas et vulnera, quae congressi saepe Iuliano Caesari pertulerunt, viribus tandem resumptis, licet imparibus pristinis, ob causam expositam supra Gallicanos limites formidati iam persultabant.
312Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 5, 7; 12 (auctor c.330–c.391)
Aderant post diversos triennii casus finiendi belli materiae tempestivae.
313Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 12, 12; 16 (auctor c.330–c.391)
Qui operam teri frustra contemplans, sidere flagrante brumali, pomiferis exustis arboribus, castellisque munitis et castris quae ceperat superata vel prodita, cum omni pondere multitudinis Artogerassam circumsaeptam, et post varies certaminum casus, lassatis defensoribus patefactam incendit: Arsacis uxorem erutam inde cum thesauris abduxit.
314Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 1, 37; 63 (auctor c.330–c.391)
Hi tamquam heiulando casus quibus se simulabant oppressos, iudicis exaggerando crudelitatem, remedium nullum aliud reis ad obtinendam vitam superesse eadem replicando saepe asseverabant, ni criminibus magnis petissent nobiles viros, quibus ad sui societatem annexis facile eos absolvi posse firmabant.
315Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 1, 49; 81 (auctor c.330–c.391)
Sed ut solent insperati casus aggravare miserabilis clades, Apaudulus nomine, servus Anepsiae, verberatae coniugis dolore perculsus, negotium ad Simplicium detulit, nocte progressus, missique apparitores, indicatos e latebris abstraxerunt.
316Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 4, 35; 49 (auctor c.330–c.391)
Nunc redeamus ad cetera, quae per provincias agitavere multiplices casus.
317Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 5, 14; 22 (auctor c.330–c.391)
Apud hos generali nomine rex appellatur Hendinos, et ritu veteri potestate deposita removetur, si sub eo fortuna titubaverit belli, vel segetum copiam negaverit terra, ut solent Aegyptii casus eius modi suis assignare rectoribus.
318Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 6, 25; 36 (auctor c.330–c.391)
Diu enim postea huius modi casus emersit: solutus sacramento Palladius, destitutusque fastu quo tumebat, discessit ad otium.
319Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 2, 21; 30 (auctor c.330–c.391)
Dum haec quae supra digesta sunt Antiochiae Parthico fragore cessante, per intestinas dilatantur aerumnas, coetus furiarum horrificus, post convolutos multiplices casus, ab eadem urbe digressus, cervicibus Asiae totius insedit hoc modo.
320Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 5, 15; 22 (auctor c.330–c.391)
Qui quoniam suscepti lenius pollicitique victui congrua militibus (ut praeceptum est), laeta rettulere responsa et pacem, missis muneribus, Maurus ipse fidentius ad Romanum perrexerat ducem, equo insidens apto ad ancipitis casus, cumque prope venisset, fulgore signorum et terribili vultu Theodosi praestrictus, iumento desiluit, curvataque cervice humi paene affixus, temeritatem suam flebiliter incusabat, pacem obsecrando cum venia.
321Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 5, 54; 75 (auctor c.330–c.391)
Et quoniam obscurius gesta didicerat per Masillam, in extremis rebus unum remedium superesse contemplans, calcare vivendi cupiditatem voluntaria statuit morte: vinoque consulto distentis et crapulatis, silenti nocte oppressis altiore somno custodibus, pervigil ipse impendentis aerumnae terrore, insonis gradibus relicto cubili, manibus repens et pedibus, longius sese discrevit, repertumque funiculum, quem ad finiendae vitae paraverat casus, de clavo parieti affixo suspendit, ubi collo inserto, animam absque mortis cruciabilibus exhalavit.
322Ammianus Marcellinus, Res gestae, 30, 5, 6; 9 (auctor c.330–c.391)
Unde graves oboedientium casus, et exitialia provisorum nomina titulorum, iuxta opulentas et tenues enervatas succidere fortunas, argumentis aliis post alia validioribus, usu laedendi reperiente longaevo.
323Ammianus Marcellinus, Res gestae, 30, 8, 8; 11 (auctor c.330–c.391)
Aviditas plus habendi, sine honesti pravique differentia, et indagandi quaestus varios per alienae vitae naufragia, exundavit in hoc principe flagrantius adulescens, Quam quidam praetendentes imperatorem Aurelianum purgare temptabant, id affirmando quod ut ille post Gallienum, et lamentabilis rei publicae casus, exinanito aerario, torrentis ritu ferebatur in divites, ita hic quoque post procinctus Parthici clades, magnitudine indigens impensarum, ut militi supplementa suppeterent et stipendium, crudelitati cupiditatem opes nimias congerendi miscebat: dissimulans scire, quod sunt aliqua quae fieri non oportet, etiam si licet, Themistoclis illius vere dissimilis, qui cum post pugnam agminaque deleta Persarum, licenter obambulans, armillas aureas vidisset humi proiectas, et torquem, Tolle inquit haec, ad comitum quendam prope adstantem versus, quia Themistocles non es, quodlibet spernens in duce magnanimo lucrum.
324Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 4, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Dum aguntur haec in externis, novos maioresque solitis casus versare gentes arctoas, rumores terribiles diffuderunt: per omne quicquid ad Pontum a Marcomannis praetenditur et Quadis, multitudinem barbaram abditarum nationum, vi subita sedibus pulsam, circa flumen Histrum, vagari cum caritatibus suis disseminantes.
325Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 5, 4; 7 (auctor c.330–c.391)
At ille genuina praevidendi sollertia, venturos muniens casus, ut et imperiis oboediret, et regibus validis iungeretur, incedens segnius, Marcianopolim tarde pervenit itineribus lentis.
326Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 10, 7; 9 (auctor c.330–c.391)
Nannieno igitur pensante fortunarum versabiles casus, ideoque cunctandum esse censente, Mallobaudes alta pugnandi cupiditate raptatus (ut consueverat), ire in hostem, differendi impatiens, angebatur.
327Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 10, 19; 22 (auctor c.330–c.391)
Ut enim ille, quia perimere iaculis plurimas feras spectante consueverat populo, et centum leones in amphitheatrali circulo simul emissos, telorum vario genere, nullo geminato vulnere, contruncavit, ultra hominem exsultavit, ita hic quoque, intra saepta quae appellant vivaria, sagittarum pulsibus crebris dentatas conficiens bestias, incidentia multa parvi ducebat et seria: eo tempore quo etiam si imperium Marcus regeret Antoninus, aegre sine collegis similibus et magna sobrietate consiliorum, lenire luctuosos rei publicae poterat casus.
328Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 15, 12; 20 (auctor c.330–c.391)
Dedit autem rebus ita flagrantibus grave momentum casus admodum inopinus.
329Ammonio Andrea, Carmina, 1, 2; 23 (auctor 1478-1517)
Hac ego iam tandem superatus mole malorum, Fortunae adversae cessi, paucasque Menalcae, Quas mihi tot casus reliquas fecere capellas, Donavi, atque hominum varios perdiscere mores, Oppidaque, et positus statui spectare locorum, Ut demum, unanimis, vitae quod restat, amice, Exigerem tecum, quacunque in parte lateres.
330Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0646D
Receptio enim in invicem naturarum et naturalium quae sibi insunt, iuxta deiloquorum Patrum nostrorum doctrinam, et non translatio vel casus propter unitionem effecta est, eorum qui confusionem maligne faciunt unalitatem, et ideo innovationibus multimode confusionem inducunt, et propter defectionem constantiae rationis suae persequuntur pios.
331Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0672B
Casus enim in alterutras omnimoda est utrarumque peremptio.
332Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0699A
Cum eum ducerent, et tantam illius constantiam circa funereos casus tantumque animi robur inspicerent, subito horridus pavor timidusque tremor eos invasit in tantum ut nullus ex eis in faciem eius intendere auderet.
333Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VIII generalis, 129, 0090A (auctor -879)
Basilius piissimus et Christi amicus imperator dixit: Omnes casus, quod dicitis, quod facti fuerint per diversa tempora et loca, in Ecclesiis ab aliis patriarchis restituti et erecti sunt, et ideo digni receptione iudicati sunt, tanquam sanati ab iis qui potuerunt mederi vulneribus Ecclesiae.
334Andreas Castri Cameracesii, Chronicon, 149, 0264A
Quos in tempore potuit exosculatis, processit palam, cunctisque refert quantos viae pertulerit casus.
335Andrelino Fausto, Amores sive Livia, 4, 5; 3 (auctor 1462-1517?)
Haec tamen accedunt nostri solatia casus, Quod fraudem obiicio, perfide Fauste, tuam.
336Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0247C (auctor -c.895)
In quo quidem volumine (quanquam nonnulli, scientiae spiritalis intelligentiae ignari, aut humanae solummodo sapientiae dediti, aiunt nihil aliud posse intelligi nisi superficies historiae, et praelia Regum, ac casus multorum), multa tamen sacramenta Christi et Ecclesiae variis scilicet modis continere videntur.
337Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0302A (auctor -c.895)
Tunc enim casus ille, sicut Adam, fecit illum attentum, reddiditque confusum: quid aliud exprimitur, nisi hoc facto admonetur, omnes illecebras voluptatum in saeculo debere contemnere is qui Deo nititur militare?
338Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0351D (auctor -c.895)
Sed hoc quod dispensatorie agitur, inclinatio ipse fortitudinis, casus putatur imperitis.
339Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 5; 1 (auctor 1470-1535)
Non ego turbati crescentia nubila caeli, Non vereor fluctus, atra procella, tuos, Non mare cum saevit ventis, non grandinis ictus, Non dura imperio fulmina missa Iovis, Non pestes morbosque graves, non plena cicutis Pocula, non colubri dira venena trucis, Non subitos terrae motus, non horrida Martis Proelia, non casus, sors male fida, tuos, Non rapidos ignes, non Mortis tela recurva, Non Styga, non terno qui vorat ore canem.
340Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 46; 13 (auctor 1470-1535)
Ne mirere: aliis cum largiar omnia, privor, Et patior casus saepe coacta meos.
341Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 60; 2 (auctor 1470-1535)
Post cernens hominum casus, et cuncta sub Orcum Ire, quid optando talia discrucior?
342Anonymi, Ars Bobiensis, p. 2, l. 23 (auctor c.450)
nomini accidunt haec: qualitas genus figura numerus casus.
343Anonymi, Ars Bobiensis, p. 3, l. 16 (auctor c.450)
casus sunt sex, nominatiuus genetiuus datiuus accusatiuus uocatiuus ablatiuus.
344Anonymi, Ars Bobiensis, p. 3, l. 18 (auctor c.450)
adicitur autem a diligentioribus etiam septimus casus.
345Anonymi, Ars Bobiensis, p. 3 (auctor c.450)
differentia ablatiui et septimi casus
346Anonymi, Ars Bobiensis, p. 8, l. 26 (auctor c.450)
omnis autem declinatio a genetiuo casu cognoscitur; nam qui nominatiuum seruant inepte faciunt, cum quidem casus non sunt nominatiui.
347Anonymi, Ars Bobiensis, p. 10, l. 9 (auctor c.450)
ad hoc si sic declinatur, hic Anchises, inmutat quattuor casus singulares, datiuum incusatiuum uocatiuum ablatiuumque, uelut huic Anchise hunc Anchisen o Anchise ab hoc Anchise, ut tantummodo genetiuum singularem nominibus supra scriptis similem habeat.
348Anonymi, Ars Bobiensis, p. 32, l. 3 (auctor c.450)
hic actus ἡ πρᾶξις, hic affectus, hic accentus, angulus γωνία, ascensus, aditus, aduentus, anus ἡ ἕδρα, acus, apex κεραία, clamor, conplexus, casus, clipeus, conspectus, coetus, coitus, calx πτέρνα (λάκτισμα, ἄσβεστος), carcer, conatus, census ἀπογραφή, cibus, coactus ἡ ἀνάγκη, canus πολιά, concursus, cantus, concentus συνῳδή, collis ἀκρώρεια, cultus, calix κύλιξ, comitatus συνεκδημία, cliuus ἀνάβασις, calor, calculus ψῆφος, callis ἀτραπός, culmus καλάμη, consulatus, cardus κινάρα, cippus στήλη, descensus, dies, ductus χαραγμή, euentus, exitus, error, fons, fragor, focus ἑστία, fetor τρυγίας τοῦ οἴνου ὀδμή, furor, fascis δέσμη, fornix ἁψίς, forfex ψαλίς, faex τρυγία, fulgor, honor, gremius, hortatus προτροπή, ingressus εἴσβασις, ictus πληγή, iuncus ὀξύσχοινος, incessus ἐπίβασις, iussus κέλευσις, inpulsus ἡ μετὰ τοῦ ἀναγκάζειν πειθώ, interitus, introitus, inpetus, luxus ἀσωτία, langor νωθρία, lectus, later πλίνθος, luscinius ἀηδών (et luscinia, ut Horatius dixit), limus ἰλύς, maeror λύπη, motus, mador ὑγρασία (Sallustius in historiis), mergus αἴθυια, magistratus ἀρχή, mercatus ἐμπορία, morbus, mullus, nuntius ἀγγελία, nidor κνῖσα, nidus καλιά, ordo τάξις, odor ὀδμή, obiectus προβολή, ortus ἀνατολή, occasus, ornatus κόσμησις, pons, pumex, profectus προκοπή, poples ἀγκύλη, pelicatus ζηλοτυπία, pallor, pauor, postis φλιά, ros, remus, reditus, raster, radius, rogus, sermo ὁμιλία, solius ἔμβασις, successus διαδοχή, pulpitus θυμέλη, pudor, pilus θρίξ, septentrio, splendor, senatus, sensus αἴσθησις, status, situs θέσις, secessus ὑποχώρησις, torus, turbo θύελλα, turtur τρυγών, turdus κίχλα, terror, uertex κορυφή, uisus, usus, uenter, uortex ἴλιγξ, uomis ὕνις, uicus κώμη, uapor ἀτμίς.
349Anonymi, Ars Bobiensis, p. 40, l. 1 (auctor c.450)
pronomini accidunt qualitas genus figura numerus casus persona.
350Anonymi, Ars Bobiensis, p. 40, l. 12 (auctor c.450)
casus, qua declinantur, totidem quot et nominum, ut hic huius huic hunc o ab hoc.
351Anonymi, Ars Bobiensis, p. 41, l. 25 (auctor c.450)
non est refutanda eorum sententia, qui dixerunt in quibusdam pronominibus uocatiuum non posse cadere, cum etiam paene in omnibus pronominibus non debeat esse uocatiuus, sed nos non quod refragamur rationi uocatiuum adiecimus, sed quoniam contextum declinationis habere uoluimus inseruimus, quamquam non solum uocatiuum non inuenimus, uerum etiam in quibusdam casus deficere uidemus.
352Anonymi, Frg. Bobiense de nomine et pronomine, p. 7, l. 31 (opus c.700)
neutra quoque praeter unum nihil nulla sunt, quod tamen ipsum tres solos casus recipit, nominatiuum hoc nihil, accusatiuum hoc nihil, uocatiuum o nihil.
353Anonymi, Frg. Bobiense de nomine et pronomine, p. 8, l. 27 (opus c.700)
omnia er terminata, cum amissa e sine incremento genitiuum singularem per ris syllabam proferant, in hanc commutata finali syllaba casus nominatiui, ablatiuum singularem modo e finient eaque in um commutata facient genitiuum pluralem, ut hic pater huius patris ab hoc patre horum patrum, haec mater huius matris ab hac matre harum matrum: modo i, et adsumpta um syllaba facient genitiuum pluralem, ut hic imber huius imbris ab hoc imbri horum imbrium, hic uter huius utris ab hoc utri horum utrium.
354Anonymi, Frg. Bobiense de nomine et pronomine, p. 17, l. 12 (opus c.700)
horum nominum genitiuus et datiuus singularis e paenultimam litteram modo productam modo correptam habent: productam, cum es syllaba nominatiui casus singularis pura fuerit, id est non praecedentem habuerit consonantem, ut dies diei acies aciei, correptam, cum praecesserit consonans, ut res rei spes spei.
355Anonymi, Frg. Bobiense de nomine et pronomine, p. 17, l. 27 (opus c.700)
sui casus habet quattuor tantum, genitiuum datiuum accusatiuum ablatiuum, genitiuum sui, datiuum sibi, accusatiuum se, ablatiuum a se; et est omnis generis numeri utriusque.
356Anonymi, Frg. Bobiense de nomine et pronomine, p. 19, l. 14 (opus c.700)
horum feminina ac neutra genitiuum ac datiuum casus singulares eosdem habent quos masculina, similiter ut pronomina, unde etiam similia his putantur: alia alius alii, ulla ullius ulli, nulla nullius nulli, una unius uni, tota totius toti, altera alterius alteri, alterutra alterutrius alterutri, utra utrius utri, utraque utriusque utrique, neutra neutrius neutri; similiter aliud alius alii, ullum ullius ulli, nullum nullius nulli, unum unius uni, totum totius toti, alterum alterius alteri, alterutrum alterutrius alterutri et cetera.
357Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 41, l. 18 (opus c.520)
ponunt et pro gerundi modo: Cicero pro Quintio consilium cepisse hominis fortunas funditus euertere pro euertendi, Vergilius sed si tantus amor casus cognoscere nostros pro cognoscendi; Terentius in hecyra adeamus uisere pro uisitatum; et cantare pares et respondere parati pro ad cantandum et respondendum.
358Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 42, l. 23 (opus c.520)
nam decet me te illum nos uos illos tam Graecis conuenit quam Latinis, quod tunc inpersonale habetur, cum casus illi non additur, ut puta decet legere, decet philosophari, decet artibus bonis uitam ornare.
359Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 566, l. 19
quarum pleraeque utrosque casus recipiunt, et per genitiuum quidem, ut ignarus sum huius rei, peritus sum huius rei, item imperitus; per ablatiuum autem, ut dignus sum hac re * et huius rei; et uerbo antecedente, uenit mihi in mentem huius rei et haec res.
360Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 567, l. 23
datiui casus: parco tibi φείδομαί σου, noceo tibi βλάπτω σε, noceo inimico βλάπτω τὸν ἐχθρόν, obsum uicino βλάπτω τὸν γείτονα, officio noxio βλάπτω τὸν αἴτιον, incommodo malefico βλάπτω τὸν κακοποιόν, prosum patri ὠφελῶ τὸν πατέρα, commodo amico ὠφελῶ τὸν φίλον, benefacio patriae εὐεργετῶ τὴν πατρίδα, ὠφελῶ τὴν ἐνεγκαμένην, suadeo infanti συμβουλεύω τῷ νηπίῳ ἤτοι παιδίῳ, persuadeo fratri πείθω τὸν ἀδελφόν, persuadeo tibi πείθω σε, medeor languenti ἰῶμαι τὸν ἀσθενῆ, θεραπεύω τὸν ἄρρωστον, blandior tibi θωπεύω σε, κολακεύω σε, ancillor tibi κοπιδερμῶ σοι, adsentio tibi συναινῶ σοι, patrocinor tibi συνηγορῶ σοι, προστατῶ σου, derogo tibi ἀπομειῶ σου, exprobro tibi ὀνειδίζω σοι, inpropero tibi κατασπουδάζω σοι, obprobor tibi ὀνειδίζω σοι, obicio tibi ἀντιτίθημί σοι, ἀντιλέγω σοι, rapio tibi ἀφαιροῦμαί σε, ἁρπάζω σου, aufero tibi ἀποκομίζομαί σού τι, eximo tibi ἀφαιροῦμαί σέ τινος, ὑφαιροῦμαί σού τι, adimo tibi ἀφαιροῦμαί σου, demo tibi ἀφαιροῦμαί σου, subtraho tibi ἀφαιροῦμαί σου, subduco tibi ἀφέλκω σού τι, antefero tibi patrem προτίθημί σου τὸν πατέρα, praefero tibi magistrum προκρίνω σου τὸν ἐπιστάτην, praepono tibi infantem προκρίνω σου τὸν νήπιον, uitium tibi duco καταγινώσκω σου, praesidium tibi sum ὠφελῶ σε, βοηθῶ σοι, prosum tibi ὠφελῶ σε, insidior tib ἐπιβουλεύω σοι, inprecor tibi κατεύχομαί σοι, ἐπαρῶμαί σοι, benedico tibi εὐλογῶ σε, maledico tibi λοιδοροῦμαί σοι, λοιδορῶ σε, ausculto tibi ἀκούω σου, supplico tibi ἱκετεύω σε, παρακαλῶ σε, medeor tibi θεραπεύω σε, praeripio tibi προαρπάζω σου, arripio tibi ἁρπάζω σου, arripio te βασανίζω σε, licet mihi ἔξεστίν μοι, liquet mihi τηλαυγές μοί ἐστιν ἤτοι σαφές, extorqueo tibi ἀποσπῶ σου βίᾳ, obstrepo tibi ἐπιπλήττω σοι, obiurgo tibi ἐπιπλήττω σοι, ἐπιστρέφω σε, excutio tibi ἐκτινάσσω σου, palpo tibi, praecurro illi, procuro, geniculor tibi γονιπετῶ σε, δέομαι τῶν ἰχνῶν σου, praesidio tibi haec res est ἀμύνει σοι τὸ πρᾶγμα ἤτοι βοηθεῖ, praeeo illi προηγοῦμαι ἐκείνου, genibus tibi aduoluor γονιπετῶ σε, praeuaricor tibi καθυφίημί σοι, προδίδωμί σοι, supersedeo tibi προὔχω σου, πρόκειμαί σοι, commodo {tibi} mihi χρησιμεύω ἐμαυτῷ, antecellor tibi προέχω σου, succurro tibi βοηθῶ σοι, furor tibi κλέπτω σου; furor multi prohibent dici; oculos illi eruo πηρῶ αὐτόν, τυφλῶ αὐτόν, τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ὀρύττω, succedo tibi διαδέχομαί σε, oneri tibi sum βαρῶ σε, horrori tibi sum φρικτός σοί εἰμι, φοβῶ σε, ἐκδειματῶ σε, pigneri tibi do rem ὑποτίθημί σοι ἀγρόν, dono tibi do fundum δωροῦμαί σοι ἀγρόν, consilio tibi sum συμβουλεύω σοι, studeo huic rei φροντίζω τοῦ πράγματος, σπουδάζω τῷ πράγματι, uello tibi ἀποσπῶ σου, τίλλω σου; huius uerbi perfectum est uolsi et uelli; repraesento tibi ἐμφανίζω σοι, ἀποκαθιστῶ σοι, timeo tibi εὐλαβοῦμαι περί σου, δέδοικα περί σου, detraho tibi ἀφαιροῦμαί σου.
361Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 568, l. 4
accusatiui casus sunt haec: incipio hanc rem ἄρχομαι τοῦ πράγματος, ingressus sum hanc rem εἰσῆλθον τούτου τοῦ πράγματος, inchoo hanc rem ἀπάρχομαι τούτου τοῦ πράγματος: perfectum huius uerbi est orsus sum; experior hanc rem πειράζω τοῦ πράγματος, adeo consularem πρόσειμι τῷ ὑπατικῷ, conuenio iuris peritum ἐντυγχάνω τῷ νομικῷ, sequor fugitiuum διώκω τὸν φυγάδα, mereor honorem τυγχάνω τιμῆς, ἀξιοῦμαι τιμῆς, merent stipendia ἀξιοῦνται στρατιᾶς, adiuuo ignauum et adiuto ἀμύνω τῷ ἀδρανεῖ, curo populum προνοῶ φροντίζω τοῦ δήμου, tango uestem ψηλαφῶ τὴν ἐσθῆτα, neclego filium ἀμελῶ τοῦ παιδός, contemno hostes ἐξουθενῶ καταφρονῶ τῶν πολεμίων, despicio inimicum ἐξουθενῶ τὸν ἐχθρὸν καὶ ὑπερηφανῶ, inpedio dicentem ἐπέχω τὸν λέγοντα, recordor socium ὑπομιμνήσκομαι τοῦ φίλου, reminiscor hostem ἀναπολῶ τὸν πολέμιον, inuehor in te ἐπιφέρομαί σοι, ἐπέρχομαί σοι, inludo stolidum et stolido καταπαίζω τοῦ μωροῦ, ludificor stolidum ἀπατῶ τὸν μωρόν, derideo adseculam γελῶ τὸν παράσιτον, duco exercitum ἡγοῦμαι στρατοῦ, ἄγω στρατόν, cupio consulatum ἐρῶ τῆς ὑπατείας, iuuat te ἐρᾷ σε, φιλεῖ σε, ἥδει σε, τέρπει σε, comitor senatorem ἕπομαι τῷ συγκλητικῷ, admoneo illum hanc rem ὑπομιμνήσκω τοῦ πράγματος αὐτόν, adpeto magistratum αἰτῶ τὴν ἀρχήν, ὀρέγομαι τῆς ἀρχῆς, sentio hanc rem αἰσθάνομαι τοῦ πράγματος, calumnior te συκοφαντῶ σε, offendo amicum βλάπτω τὸν φίλον, προσκρούω τῷ φίλῳ, optineo laudem ἔχομαι τοῦ ἐπαίνου, inpetro gloriam ἀξιοῦμαι τῆς δόξης, τυγχάνω δόξης, nanciscor occasionem λαμβάνομαι ἀφορμῆς προφάσεως, audio patrem et amicum ἀκούω τοῦ πατρός, πείθομαι τῷ φίλῳ, commeo ad te φοιτῶ παρά σοι, ἐπάνειμι πρός σε, interpello consularem ἐντυγχάνω τῷ ὑπατικῷ, inpetro nuptias εὐτυχῶ γάμον, ἐπιτυγχάνω γάμου, corripio te συναρπάζω σε, obiurgo te ἐπιπλήττω σοι, inuoluo te et in te ἐμπλέκω σε, ἐγκυλίω σε, ἐνειλῶ σε· in eius modi uerbis, quibus adiungitur praepositio, solemus geminare eandem praepositionem: adorior adpugno usurpo, adtendo te oculis βλέπω σε ὀφθαλμοῖς, adtendo tibi mente ὁρῶ σε διανοίᾳ, adsequor amicos ἕπομαι τοῖς φίλοις, adipiscor uxorem ἄγομαι γυναῖκα, sustineo te ὑπομένω σε, ὑποβαστάζω σε, patior te ἀνέχομαί σου, consequor te πομαί σοι, reprehendo accuso te ψέγω αἰτιῶμαί σε, insimulo te μηνύω σε, excuso insontem ἐλευθερῶ τὸν ἀναίτιον, conor ἐπιχειρῶ σε, sperno aspernor te ὑπερηφανῶ καταφρονῶ σου, inquiesco te οὐκ ἐπησυχάζω σοι, labefacio te ὑποσύρω ὑπονοθεύω σε, animaduerto te κολάζω σε καὶ προσέχω σε, uindico te διεκδικῶ σε, criminor te κατηγορῶ σου et criminor a te διαβάλλομαι παρά σου, interrogo te πυνθάνομαί σου, memini te μνημονεύω σε, tueor te φυλάττω σε, intueor te σκοπῶ σε, βλέπω σε, obliuiscor te et tui ληθαργῶ σου, λησμονῶ σου· Vergilius obliuiscere Graios: precor amicum λιπαρῶ παρακαλῶ τὸν φίλον, aemulor illum et illi ζηλῶ αὐτόν, aemulor te ζηλῶ σε, μιμοῦμαί σε.
362Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 570, l. 11
ablatiui casus: inpertio illum hac re et illi χορηγῶ αὐτῷ τὸ πρᾶγμα, dignor amicum hospitio ξεναγωγῶ τὸν φίλον, κοινωνῶ τῆς οἰκίας τῷ φίλῳ, satio populum tritico κορεννύω τὸν δῆμον σίτου πυροῦ, saturo exercitum commeatu πληρῶ τὸν στρατὸν ἀναλωμάτων, libero te periculo εὐλυτῶ σε κινδύνου, careo amicis ἀποτυγχάνω στέρομαι τῶν φίλων, quaero te μέμφομαί σε, queror tibi de illo μέμφομαι αὐτῷ παρά σοι, onero seruum lignis φορτίζω ξύλοις τὸν οἰκέτην, dono praeceptorem auro δωροῦμαι τὸν ἐπιστάτην χρυσῷ, tempero me uino ἀπέχομαι οἴνου, glorior dignitate αὐχῶ τῇ ἀξίᾳ ἤτοι δοξάζω, fraudo creditorem pecuniis ἀποστερῶ τὸν χρήστην τοῦ χρυσοῦ, priuo amicum deposito ἀρνοῦμαι τῷ φίλῳ τὴν παραθήκην ἤτοι αὐτῆς ἀποστερῶ αὐτόν, postulo ab imperatore et de imperatore αἰτῶ παρὰ τοῦ βασιλέως, in gratiam redeo cum illo καταλλάττομαι τῷ δεῖνα, luctor cum luctatore παλαίω τῷ ἀθλητῇ, abduco filium domo ἐξωθῶ τὸν παῖδα τῆς οἰκίας, ἀρνοῦμαι τὴν οἴκησιν τῷ παιδί, abdico me praetura παραιτοῦμαι τὴν ἀρχήν, ἀπαγορεύω τῇ ἀρχῇ, abutor hac re ἀποκέχρημαι τῷ πράγματι, dominor in te δεσπόζω σου, fortior illo sum ἰσχυρότερος τοῦ δεῖνά εἰμι· et omnia comparatiua sic proferuntur {καὶ γὰρ πάντα συγκριτικὰ οὕτω προφέρεται }: satior cibo πληροῦμαι τροφῆς, κορέννυμαι, coeo cum uxore συνέρχομαι τῇ γυναικί et concumbo συγκαθεύδω, utor diuitiis χρῶμαι τοῖς χρήμασιν, potior munere ἀπολαύω τοῦ δώρου, antepono te fide mea προκρίνω σε τῆς ἐμῆς πίστεως, iungo tecum amicitias γίνομαί σου φίλος, fruor amore ἀπολαύω τοῦ ἔρωτος, induo te armis ὁπλίζω σε, deficio alacritate ὀλιγοψυχῶ τῇ προθυμίᾳ, nitor pudicitia ἐπερείδομαι τῇ αἰδοῖ, ἐρυθριῶ, patior te ἀνέχομαί σου, communicor cum illo κοινοῦμαι αὐτῷ, alienus sum crimine οὐκ ἥμαρτον, gaudeo gloria ἐναβρύνομαι τῇ δόξῃ, adficio illum laetitia χαροποιῶ αὐτόν, congredior tecum συμβάλλω σοι, confligo tecum συμπλέκομαί σοι, μάχομαί σοι, abstineo me pulmento ἀπέχομαι ὄψων, fretus sum patrocinio tuo θαρρῶ τῇ συνηγορίᾳ σου, ardeo amore φλέγομαι τῷ ἔρωτι, accendo amicum pulchritudine ἐρεθίζω ἐκκάω τῷ κάλλει τὸν φίλον, uro illum superbia mea κνίζω ἐρεθίζω τὸν δεῖνα τῇ ὑπερηφανίᾳ, laetor spe mea εὔελπίς εἰμι, laetor festo die ἀγάλλομαι ἐπὶ τῇ ἑορτῇ, imbuo malum malis ἐμποιῶ τὸν κακὸν κακοῖς, egredior ciuitate ἔξειμι τῆς πόλεως, degredior monte παραπορεύομαι τὸ ὄρος, κάτειμι τοῦ ὄρους, pugno cum hostibus συμπλέκομαι μάχομαι τοῖς πολεμίοις, contentus sum uno nummo ἀρκοῦμαι βραχέσι, ἱκανόν μοί ἐστιν ἓν ἀργύριον, εἷς ὀβολὸς ἀρκούντως ἔχει, orbo uxorem dote ἀποστερῶ τῆς φέρνης ἤτοι προικὸς τὴν γυναῖκα, sermocinor tecum κοινοῦμαί σοι, διαλέγομαί σοι, λαλῶ σοι, ὁμιλῶ σοι, interdico ignominiosum foro ἀπαγορεύω τῷ ἀτίμῳ τῆς ἀγορᾶς, κωλύω τὸν ἄδοξον συνηγορεῖν, cado cogitatione ἁμαρτάνω τῆς βουλῆς, ἐκπίπτω τῆς ἐνθυμήσεως, cado animi conceptu ἀλλοτριοῦμαι τοῦ ἐνθυμήματος ἤτοι τοῦ ἐνθυμίου, exsulto uictoria χαίρω σκιρτῶ ἐπὶ τῇ νίκῃ, soporo te uino κοιμίζω σε τῷ οἴνῳ, ὑπνοποιῶ σε οἴνῳ, gaudeo felicitate χαίπω τῇ ἀγαθῇ τύχῃ, ἄγαμαι τῇ εὐτυχίᾳ, fruor industria καρποῦμαι τὴν σπουδήν, opus est mihi hac re δέομαι χρῄζω τοῦ πράγματος, uaco militia εὐκαιρῶ σχολάζω τῇ στρατιᾷ.
363Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 570, l. 35
genitiui et ablatiui casus {γενικῆς καὶ δοτικῆς πτώσεως }: impleo saccellum argenti et argento πληρῶ γομῶ ἀργυρίου τὸ βαλλάντιον, impleo te uictus et uictu κορέννυμί σε, χορτάζω σε, προσκορῆ σε τροφῆς ποιῶ, potior fructus et fructu ἀπολαύω τῶν καρπῶν: Vergilius dixit egressi optata potiuntur Troes harena: maximi nominis et maximo nomine sum μεγαλώνυμός εἰμι, μεγίστου ὀνόματός εἰμι, plenus sum cibi et cibo κεκόρεσμαι κεχόρτασμαι, egeo uictus et uictu πεινῶ, χρῄζω δέομαι τροφῆς, impleor uini et uino μεθύω, οἴνου πληρής εἰμι.
364Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 571, l. 8
datiui et accusatiui casus {δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς πτώσεως }: adulor pastorem et pastori θωπεύω κολακεύω ποιμένα, ministro imperanti ὑπηρετοῦμαι κελεύοντι, ὑπουργῶ βασιλεῖ, administro autem imperantem διοικῶ βασιλέα; consulo infanti φροντίζω προνοῶ τοῦ νηπίου * adsideo praetori et praetorem παραιδρύω τῷ ἄρχοντι, adtendo declamanti et declamantem προσέχω τὸν δημηγόρον; accedo te πρόσειμί σοι, accedo autem tibi, id est eadem tibi sentio, τὰ αὐτά σοι συναινῶ; quid futurum est patri et ueteres dixerunt quid patrem futurum est τί ἔσται ὁ πατήρ; obtrecto mulieri et mulierem τὸ γύναιον ἀπατῶ, χλευάζω τὴν γυναῖκα, κακῶς αὐτὴν ποιῶ, deludo et inludo uanum et uano ἐμπαίζω τῷ ματαίῳ: Virgilius uana spe lusit amantem dixit; medicor amanti et amantem ἰατρεύω θεραπεύω τὸν ἐρῶντα, praestolor nutrici et nutricem σέβω τὴν τροφόν, σέβω τὴν τίτθην * illum et illi δαπανῶ χορηγῶ τῷ δεῖνα, prospicio te προβλέπω σε, προορῶ * prouideo te προβλέπω σε, prouideo tibi προνοῶ σου, decet mihi et me πρέπει μοι, decet patrem ἀρέσκει τῷ πατρί, succedo patri ὑπεισέρχομαι τὸν πατέρα, succedo murum εἴσω τειχῶν γίνομαι, εἰσέρχομαι τὸ τεῖχος, studeo Graecis litteris et Graecas litteras φιλοπονῶ περὶ τοὺς Ἑλληνικοὺς λόγους, μανθάνω γράμματα Ἑλληνικά, incanto tibi et excanto te ἐπᾴδω σοι, subrepo iudici ὑπείσειμι ὑπεισέρχομαι τὸν δικαστήν, subrepo murum ὑπὸ τεῖχος ἕρπω, repraesento tibi et te ἀμείβομαί σε, ἀποκαθιστῶ σοι, conduco tibi ὠφελῶ σε, λυσιτελῶ σοι, conduco te μισθοῦμαί σε, praesto inopi διαφέρω τοῦ πτωχοῦ, παρέχω τῷ ἀπόρῳ, praesto illum ὑπερβάλλω ἐκεῖνον, antecedo illi et illum προηγοῦμαι αὐτοῦ, tempero tibi φείδομαί σου, ἀπέχομαί σου, tempero te κατάρχω σου.
365Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 571, l. 33
datiui et ablatiui casus: detraho tibi et de te διασύρω σε, derogo tibi ac de te ἐλαττῶ σου, uaco militiae et militia, loquor tibi et loquor tecum λαλῶ σοι, opto deo et a deo εὔχομαι τῷ θεῷ.
366Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 572, l. 1
accusatiui et ablatiui casus: utor panem et pane κέχρημαι ἄρτῳ, utor misero et miserum έχρημαι τῷ ἐλεεινῷ, induor tunica et tunicam, fungor officium et officio λειτουργῶ τῇ τάξει et defungor officium et officio λειτουργῶ τῇ τάξει, dominor in ciuitatem et ciuitate δεσπόζω τῆς πόλεως, nitor in hac re et hanc rem ἐπερείδομαι τῷ πράγματι {ἢ ἐκλάμπω}, iuuo hanc rem et {adiuuo} hac re ἀμύνω τῷ πράγματι, ἥδομαι ἐπὶ τῷ πράγματι, oleo unguentum et unguento ὄζω μύρου, πνέω μύρου, puteo stercus et stercore ὄζω κόπρου, feteo uinum et uino οἴνου πνέω, ὄζω οἴνου, inuideo condiscipulum libri et libro et librum φθονῶ τῷ συμφοιτητῇ τοῦ βιβλίου, precor deum et a deo δέομαι τοῦ θεοῦ.
367Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 572
de uerbis quae regunt uarios casus
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 3, 3, 28 found in Anonymus_1250_cps7
369Anonymus 1349, Obsidio Iadrensis, 1, 2; 3 (auctor fl. 1346-1353)
Primo, quia captato uestre beniuolentiae rogatu, quo sincero uestro scripto crebrius auxistis flagitandum, ut motionis casus et condecens memorate nostrae patrie discordiasque habitas inter emulos seriatim uobis segniter festinarem legare.
370Anonymus 1349, Obsidio Iadrensis, 2, 9; 34 (auctor fl. 1346-1353)
Et cum nil a rege fideles habere possent nisi tantum ignominiae et discriminis desperationem, accedunt humiliter ad eum, ut, ex quo sic contigit casus, saltem eos reconciliare studeat cum antiquis hostibus.
371Anonymus 1657, Actiones duo de maleficis, p3; 47 (auctor 1657)
Accedit etiam, quod maxime domini iudices considerare debent si dato sed nunquam tamen concesso, ipsi delatrici aliqua persona apparuisset, nam omnibus clarum est et signanter in eiusmodi casibus versatis, hominis formam diabolum assumere posse et alibi in assumpta forma comparere; unde si tali visioni crederetur, iustus perire deberet, cum et iustissimi hominis formam assumere poterit, quae omnia sicuti et reliqua circa eiusmodi casus contingentia prudenti uberius iudicanda relinquuntur.
372Anonymus, Appendix Vergiliana, p1; 25 (opus ante 100)
extremum carmen revocemus, Battare, avena: dulcia amara prius fient et mollia dura, candida nigra oculi cernent et dextera laeva, migrabunt casus aliena in corpora rerum, quam tua de nostris emigret cura medullis.
373Anonymus, Appendix Vergiliana, p2; 36 (opus ante 100)
stratus humi dulcem capiebat corde quietem, ni Fors incertos iussisset ducere casus.
374Anonymus, Appendix Vergiliana, p2; 42 (opus ante 100)
tum torva tenentem lumina respexit serpentem comminus; inde impiger, exanimis, vix compos mente refugit et validum dextra detraxit ab arbore truncum (qui casus sociarit opem numenve deorum prodere sit dubium, valuit sed vincere talis horrida squamosi volventia membra draconis) atque reluctantis crebris foedeque petentis ictibus ossa ferit, cingunt qua tempora cristae; et quod erat tardus somni languore remoti †nescius aspiciens timor obcaecaverat artus, hoc minus implicuit dira formidine mentem.
375Anonymus, Appendix Vergiliana, p5; 89 (opus ante 100)
verum istaec, Minos, illos scelerata putavi, si nostra ante aliqui nudasset foedera casus, facturos, quorum direptis moenibus urbis o ego crudelis flamma delubra petivi.
376Anonymus, Appendix Vergiliana, p5; 100 (opus ante 100)
iam tandem casus hominum, iam respice, Minos.
377Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 406 (opus c.400?)
(a) Populi Romani sub nimia potestate graves fiunt lapsus, quia quanto altior gradus, tanto gravior casus.
378Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 2170 (opus c.400?)
PHOEBE (aADR) id est luna: (DR) nominativus casus.
379Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 738 (opus c.400?)
TORIS (D) dativus casus.
380Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 1765 (opus c.400?)
(R) Ablativus casus.
381Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 1991 (opus c.400?)
ANCIPITES STETERVNT C. (ADR) id est non fuerunt dubii casus, quia sola pars Curionis capta videtur.
382Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 833 (opus c.400?)
INIVSTA GRAVARI (ADR) id est graviter ferre: est autem accusativus casus.
383Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 1355 (opus c.400?)
(V) Accusativus casus.
384Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 911 (opus c.400?)
PINVSQVE MINANTES (ADR) id est quae vetustate nimia casus minantur.
385Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 913 (opus c.400?)
CASSIVS (RV) aliter ‘casus’.
386Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 914 (opus c.400?)
(R) Cassium dicit, qui postea Caesarem occidit in senatu, sed melius legitur ‘pinusque minantes / casus’.
387Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 994 (opus c.400?)
RAPIT OMNIA CASVS (aADR) sensus est: licet quidam vulnera optarent, quidam vellent servare puras manus, tamen casus egit res et fortuna fecit nocentes quos voluit, id est nulli proprium votum servavit, sed qui nolebat interficere interfecit et qui volebat frustratus est.
388Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IX; 497 (opus c.400?)
(R) Commotus vel ‘dimotus’; vel ‘motus’ nomen est et genitivi casus est in hoc loco, sicut in subsequenti patet.
389Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 1; 28 (opus c.400)
POENI SATVRENTVR SANGVINE MANES casus hic duo accipi possunt et nominativus pluralis ‘hi Poeni manes’ et genitivus singularis ‘huius Poeni manes’, id est Hannibalis.
390Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 1; 117 (opus c.400)
TRVNCO septimus casus est, non dativus.
391Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 1; 314 (opus c.400)
PELAGVS accusativus est casus.
392Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 204 (opus c.400)
[QVAMQVAM A. G.] METVS nominativus casus pluralis ‘hi metus’.
393Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 219 (opus c.400)
EXPVLSAE genitivus est casus.
394Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 496 (opus c.400)
SENATVS ‘huius senatus’ genitivus casus.
395Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 575 (opus c.400)
LONGAEQVE QVIETIS ‘huius segnis’ et ‘huius longae quietis’ genetivus est casus.
396Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 4, 4; 547 (opus c.400)
NVLLO DVBII D. M. id est non utrique parti fuit casus Martis in dubio, sed soli isti pedites interempti sunt, id est milites Curionis.
397Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 343 (opus c.400)
FIXAE PATVERE C. id est ad omnes expositae sunt casus, postquam haerere coeperunt.
398Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 543 (opus c.400)
PRAECIPITARE SOLET sensus hic est: cum homines ad casus dubios et ad pericula praecipitare solet adversa fortuna, te in haec praecipitavit sola felicitas; id est alii ideo volunt perire, quia miseri sunt, tu ideo, quia felix es.
399Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 9, 9; 516 (opus c.400)
FEMINEAE CVI M. C. ‘huius comae femineae’ genetivus est casus.
400Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 9, 9; 708 (opus c.400)
CASVS genitivus casus est: huius casus.
401Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 9, 9; 745 (opus c.400)
CVRSVS nominativus est casus.
402Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 92; 116 (opus c.400)
CARTAGO MARIVSQ • T • inuicem de se tulere solacia aequanimiterque suos casus perpessi sunt, dum miseretur alter alterius.
403Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 504; 596 (opus c.400)
ET ADTVTAS HOSTIS C • A • nominatiuus casus est ‘hostis’, non genitiuus.
404Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p5, 272; 333 (opus c.400)
Licet alii dicant, quod propter incertos casus in regnum suum dimissus est.
405Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 344; 291 (opus c.400)
NOSTRO S • N • MILES ‘miles’ uocatiuus casus est.
406Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p8, 493; 409 (opus c.400)
‘Pacti’ genitiuus est casus.
407Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p9, 101; 102 (opus c.400)
Sic et in sexto de Sexto Pompeio dictum est ‘degeneres trepidant animi peioraque uersant, ad dubios pauci praesumto robore casus’.
408Anonymus, De attributis personis et negotiis ex Ciceronis de Inventione libro primo, p1; 2
Ac personis has res attributas putamus: nomen, naturam, victum, fortunam, habitum, affectionem, studia, consilia, facta, orationes, casus.
409Anonymus, De attributis personis et negotiis ex Ciceronis de Inventione libro primo, p1; 15
Facta autem et casus et orationem tribus ex temporibus considerabimus: quid fecerit aut quid ipsi acciderit aut quid dixerit; et quid faciat, quid ipsi accidat, quid dicat; et quid facturus sit, quid ipsi casurum, qua sit usurus oratione.
410Anonymus, De attributis personis et negotiis ex Ciceronis de Inventione libro primo, p1; 31
Prudentiae autem ratio quaeritur ex his quae clam an palam, vi an persuasione fecerit: imprudentia autem iu purgationem confertur, cuius partes sunt inscientia, casus, necessitas.
411Anonymus, De Physiognomonia liber, 11; 6 (opus c.375)
Nam multa signorum et casus fortuiti et conuersatio humana et propria industria nostrae facultatis obscurat et celat.
412Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 15; 9 (opus c.500)
Sed si tibi molestum non est, indica mihi nomen et casus tuos».
413Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 16; 1 (opus c.500)
Apollonius vero universos casus suos exposuit et finito sermone lacrimas effundere coepit.
414Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 16; 2 (opus c.500)
Quem ut vidit rex flentem, respiciens filiam suam ait: «Nata dulcis, peccasti, quae, dum nomen et casus adolescentis agnoscere, veteres ei renovasti dolores.
415Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 28; 2 (opus c.500)
Qui cum eos salutavisset, omnes casus suos eis dolenter exposuit et ait: «Quantum in amissam coniugem flebam, tantum in servatam mihi filiam consolabor.
416Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 29; 2 (opus c.500)
Cumque Tarsia ad XIIII annorum aetatem venisset, reversa de auditorio invenit nutricem suam subitaneam valitudinem incurrisse, et sedens iuxta eam casus infirmitatis eius explorat.
417Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 30; 1 (opus c.500)
Cui Tharsia ait: «Cara nutrix, testor deum, quod si fortasse aliqui casus tibi evenissent, antequam haec mihi referres, penitus ego nescissem stirpem nativitatis meae!
418Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 34; 5 (opus c.500)
Contine impudicam libidinem et audi casus infirmitatis meae vel originem stemmatum considera».
419Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 34; 6 (opus c.500)
Cui cum universos casus suos exposuisset, princeps confusus est et pietate ductus vehementer obstupuit et ait ad eam: «Erige te.
420Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 34; 7 (opus c.500)
Scimus fortunae casus: homines sumus.
421Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 34; 23 (opus c.500)
» Puella autem prostravit se ad eius pedes [et ait] et similiter casus suos exposuit; confudit hominem et avertit a libidine.
422Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 35; 17 (opus c.500)
» Puella dixit: «Lacrimis meis, exponens ad omnes universos casus meos; et illi dolentes miserentur virginitati meae».
423Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 35; 19 (opus c.500)
» Cumque ei universos casus suos exposuisset, motus misericordia ait ad eam: «Nimis avarus est iste leno; nescio, si tu possis virgo permanere».
424Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 48; 2 (opus c.500)
Vidit in somnis quendam angelico habitu sibi dicentem: «Apolloni, dic gubernatori tuo, ad Ephesum iter dirigat; ubi dum veneris, ingredere templum Dianae cum filia et genero, et omnes casus tuos, quos a iuvenili aetate es passus, expone per ordinem.
425Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 48; 10 (opus c.500)
Interveniens Apollonius in templum Dianae cum suis rogat sibi aperiri sacrarium, ut in conspectu Dianae omnes casus suos exponeret.
426Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 15; 9 (opus c.500)
Si uero tibi molestum non est, indica mihi nomen et casus tuos».
427Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 16; 1 (opus c.500)
Tunc ille uniuersos casus suos exposuit finitoque sermonis colloquio fundere lacrimas coepit.
428Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 16; 2 (opus c.500)
Quem ut uidit rex flentem, respiciens filiam ait: «Nata dulcis, peccasti, dum uis nomen et casus adulescentis scire, ueteres ei renouasti dolores.
429Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 28; 2 (opus c.500)
Quos cum salutasset, casus suos omnes exposuit.
430Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 29; 2 (opus c.500)
Cumque ad XIIII annorum uenisset aetatem, reuersa de auditorio inuenit nutricem suam Lycoridem subitaneam aegritudinem incurrisse, et sedens iuxta eam super torum casus infirmitatis exquirit.
431Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 29; 12 (opus c.500)
Et ne casu hospites tui, quos tu parentes appellas, aliquam tibi iniuriam faciant, perueni ad forum, ubi inuenies statuam patris tui in biga; ascende, statuam ipsius comprehende et casus tuos omnes expone.
432Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 30; 6 (opus c.500)
Et reuersa de auditorio non prius cibum sumebat nisi nutricis suae monumentum introiret et casus suos omnes exponeret et fleret.
433Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 31; 14 (opus c.500)
Et puella rediens de studiis solito more tollit ampullam uini et coronam et uenit ad monumentum ut casus suos exponeret.
434Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 34; 6 (opus c.500)
Contine impudicam libidinem et casus infelicissimae uirginis audi et natalium meorum originem».
435Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 34; 7 (opus c.500)
Cui cum uniuersos casus suos exposuisset, confusus et pietate plenus obstupuit et ait: «Erige te.
436Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 34; 27 (opus c.500)
» Puella acceptis aureis prostrauit se ad pedes eius et similiter exposuit casus suos; confudit hominem et auertit libidinem.
437Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 35; 15 (opus c.500)
» Et cum ei casus suos omnes exposuisset, motus misericordia dixit: «Nimis auarus est leno; nescio si possis ita perseuerare».
438Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 36; 2 (opus c.500)
Iube crastino in frequenti loco scamna disponi; et facundia oris mei populum emerebor et casus meos omnes exponam; quoscumque nodos quaestionum proposuerint, exsoluam; et hac arte ampliabo pecunias».
439Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 48; 1 (opus c.500)
Et cum eo et cum filia uolens per Tarsum transeundo redire in patriam suam, uidit in somnis quendam angelico uultu sibi dicentem: «Apolloni, iter ad Ephesum dirige et intra templum Dianae cum filia et genero tuo: casus tuos omnes expone; postea Tarso filiam tuam uindica innocentem».
440Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 51; 15 (opus c.500)
Casus suos suorumque ipse descripsit et duo uolumina fecit: unum Dianae in templo Ephesiorum, aliud in bibliotheca sua exposuit.
441Anonymus, Itinerarium Alexandri, 44; 4 (opus c.340)
Reperti omnes quadringenti uiri, qui patrauere rem in hunc modum: paxillos ferreos, quibus pelles intendunt, praetenta fune ea parte praerupti, qua fieri posset aut gelu cederet, mutuo innixi figebant, eisque subuecti paulatim omni sub nocte tandem euadunt armis una, cumque luce inopini inruunt securos et inermes barbaros ac semisomnes, inpeditosque mulierculis et infantibus praecipites agunt nihil eorum paucitatis scientes, donicum reliqui sese dederent et aditu reserato, quem inserabiliter obstruxerant, Alexander receptaretur uel copiae, nec tamen amplius uiris uiginti desideratis, quos ascensionem molientes, ubi loci conditio fefellisset, deiectos in praeceps ne sepulturae quidem nisi niuum profunditate seruarat casus aut fatum.
442Anonymus, Itinerarium Alexandri, 54; 1 (opus c.340)
Cuius ne casus prius quam laudium memor sim, ea quoque ponam hic, quae per diligentiam laborauit.
443Anonymus, Passio Sanctarum Perpetuae et Felicitatis, 6, 5; 15
Et doluit mihi casus patris mei, quasi ego fuissem percussa: sic dolui pro senecta eius misera.
444Anonymus, Passio Sanctarum Perpetuae et Felicitatis, 7, 1; 2
Et obstipui quod numquam mihi in mentem venisset nisi tunc, et dolui commemorata casus eius.
445Anonymus, Periochae Livii, 18; 2 (opus fl.c.350)
Quaerente deinde fortuna ut magnum utriusque casus exemplum in Regulo proderetur, arcessito a Carthaginiensibus Xanthippo, Lacedaemoniorum duce, uictus proelio et captus est.
446Anonymus, Periochae Livii, 49; 27 (opus fl.c.350)
Fabulam autem talem finxerat: ex paelice se et Perseo rege ortum traditum educandum Cretensi cuidam esse, ut in belli casus quod ille cum Romanis gereret, aliquod uelut semen regiae stirpis exstaret.
447Anonymus, Periochae Livii, 52; 12 (opus fl.c.350)
Hunc Demetrius, Demetri filius, qui a patre quondam ob incertos belli casus ablegatus Cnidon fuerat, contempta socordia inertiaque eius, adiuuante Ptolemaeo, Aegypti rege, cuius filiam Cleopatram in matrimonium acceperat, bello interemit.
448Anonymus, Tractatus de adtributis personae et negotio (siue Commentarius in Ciceronis de Inuentione), p1; 36 (opus c.500)
Facta uero et casus et orationes et consilia ut superuenientia si accipimus erunt suis nominibus.
449Anonymus, Tractatus de adtributis personae et negotio (siue Commentarius in Ciceronis de Inuentione), p1; 39 (opus c.500)
Facta autem, casus, orationes, cum ex futuro tempore argumentum dabunt, ex praeteritis confirmabuntur: Nam ideo hoc illi accidit, quia hoc fecit, hoc dixit; ideo hoc dicturus est, quia hoc illi accidit.
450Anonymus, Aurea gemma oxonensis, 1, 19; 1
Modus per resolutionem vel expositionem fit, cum genitivus casus adiungitur verbo, substantivo sequente infinitivo, quod genus dictaminis perpulcrum esse videtur et ab oratoribus inventus et maxime usitatum; per id, quod ignoratur verbis apertioribus declarator, ut presens oratio ostendit: Talentum in terra abscondere est acceptum ingenium in terrenis actibus implicare, lucrum spiritale non querere, cor a terrenis cogitationibus numquam levare.
451Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 1; 112
Quantumque sui male provida casus!
452Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 1; 180
Illicet ergo gravi mentis stimulante dolore In cetum veniunt maiores atque minores Querentes subito duri solatia casus.
453Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 3; 107
Non ego temptarim cunctos per singula casus Scribere, nec lacrimas et funera queque referre, Nam properandum alio; primo luctaminis ictu Adiuvat audacem fallax fortuna Papiam Et premit adversam malefido numine partem.
454Anonymus, Chronicon Marchiae Tarvisinae et Lombardiae, 1, 3; 8
Et quanto fuit gradus altior, tanto casus eius gravior est secutus.
455Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 4; 3
De quo scelere predictus Abbo altius cum ingemuisset, cepit casus humane fragilitatis, ut in priori libello dixi, cogitarae dicens non potest tuta fore monachorum abitacio, si circa urbium vel vicos fiat eorum assidua conversacio.
456Anonymus, Chronicon Parmense, Parmense; 661
Item eodem anno de mense augusti factum fuit in civitate Parme et in palatio commnis Parme generale parlamentum omnium civitatum et communium partis ecclesie de Lombardia, in quo firmatum fuit de dando succursum militum omnium peditum civitati Laudi quociens casus contingeret.
457Anonymus, De secretis mulierum, 2, 25; 1
Causa vel exterius eius producet aborsum, Ut saltu vario, nimio clamore, timore, Ira, dolor, rursus (cursus?), percussio, tunsio, casus Ventris vel dorsi, vel fluxus sanguinis obstat, Morbus acutus item, sic apostema tenasmon, Menstra multa nimis et sternutatio iugis Omnibus his causis bona preservatio constat: Passio curetur que causa videtur aborsus, Si violenta manet, sed necdum fetus habetur, Quod tibi monstrabit infantis motus aperte: Maior consolida, minor et bedegar, rubus, orni Flos, rosa, plantago, balaustia, psidia, ga!
458Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 10; 2
Habet mundi casus, fluctuans quasi mare, ut dissentiones emergant, insurgant lites, discordie suscitentur.
459Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 25; 2
Lugubris casus discrimine, qui nuper in patris obitu filiorum pectora perculit, tamquam cautela salubris antidoti compassiva vobis epistola mittitur, quam si, fratres carissimi, per lectionis amice dulcedinem, in libra recte cogitationis appenditis et fidem mittentis et meritum ad iusti fabricam reducentes examinis eius dilectionis exeperimenta pensatis, in Aquinatum pontifice mortuo vivum Litterensem dolere videbitis, et, ut pars ab universo non discrepet, quam, corporis vestri membrum, ad pontificale promovit, licet immeritum, pietas superna fastigium vobis ardenter copari cognoscetis.
460Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 26; 6
Unum verumtamen nobis in dolore modestiam doloris adhibuit, quod vos, more prudentis viri, de acerbitate casus eiusdem grandem, sicut ex litteris vestris accepimus, consolationis materiam assumpsistis.
461Anonymus, Flos Medicinae Scholae Salerni, 1, 5, 3, 5; 2
Causae tinnitus “Motus, longa fames, vomitus, percussio, casus, “Ebrietas, frigus, tinnitum causat in aure
462Anonymus, Formularium florentinum artis notariae, 26; 1
Talis filius I., ren(umptians) et cetera, confessus est in veritate recepisse, et apud se habere a tali, libras tot quas idem I. dare debeat tali filio olim talis, vel fratri suo, ex tali causa unde erat scriptura per talem iudicem et notarium, quam scripturam ei reddidit, unde promisit et convenit eidem I. et eius heredibus quod si a filiis vel heredibus dicti I., seu ab aliqua persona vel loco, aliquo tempore fuerit, de predictis pecuniis, vel eius occasione, lis aut briga vel contraversia aliqua, mota vel facta, in causa vel extra, aliquo modo vel iure, aut in dampnis vel expensis cauxari casus evenerit, quod ipsum I. et eius heredes et bona exinde defendet et expediet, ac liberabit et conservabit indempnes, et dampna et expensas resarcire suis sumptibus et expensis infra unum mensem proxim(um) post inquisitionem factam sibi vel heredibus, a dicto I. vel eius heredibus; alioquin: promisit tot libras, nomine pene, dare et post firmum [habere contractum], obligando se et heredes et bona, et ren(umptians) et cetera.
463Anonymus, Formularium florentinum artis notariae, 177; 6
Si ita dos et donatio solute et restitute fuerint eidem in totum, ut dictum est, sit inanis; si non est, casus predictus evenerit.
464Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 31
Mox a principio fortuna Graecis adversante, quae numquam eis in bello nisi rarissime solita est prospera accidere, multique occisi fuerunt, iamque ipsi poene superati, fugam inire parabant, cum Dominus Princeps Normannorum morae longioris impatiens, ne aliquis casus superveniens datam sibi opportunitatem pugnandi eriperet, primum socios ad audendum viriliter cohortatur, dato signo, laxis habenis inter ferocissimos hostes, tamquam leo inter feras velocissimus duxit, quem sui Normanni nullo tardati timore cum festinatione maxima in uno glomerati agmine consequuntur, ibique dextra, et sinistra more virorum audacissime pugnando innumeras hostium catervas interficiunt.
465Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 32; 1
Circumstant lectum morientis matris alumpne; Exundant oculi lacrimas, suspiria cordis Intima producunt, et viscera casus acerbus Excruciat.
466Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 32; 16
quisve subortas Contineat lacrimas, ubi casus tam lacrimosus Nil preter lacrimas, luctum fletumque refundit?
467Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 32; 31
O quam mors felix, quam transitus ille beatus, Quam casus dulcis et amena solutio carnis!
468Anonymus, Planctus Evandri de morte Pallantis, p1; 4
Qui te hausit cur non clausit casus mea lumina?
469Anonymus, Precepta prosaici dictaminis secundum Tullium, 2; 64
" Hec quoque congrua variatio fit in eis, ut si dicere velit aliquis: "nimis est pulcher dilectus meus" vel "dilecta mea", sic convertendo dicat: "nimie pulchritudinis est dilectus meus" vel "dilecta mea", et ita dilectus vel -ta per omnes casus variari potest.
470Anonymus, Precepta prosaici dictaminis secundum Tullium, 2; 70
Quibusg quoque genitivis pulchre adiectiva possunt adiungi, ut dicatur: "homo benigne misericordie, rutilantis prudentie, venuste claritatis" neque ista per singulos casus variantur.
471Anonymus, Precepta prosaici dictaminis secundum Tullium, 2; 82
Et nominativus quoque per omnes casus declinari potest tam in singulari quam in plurali accusativo nullatenus variato ut "puella pulcra colorem, pulcre colorem, pulcram colorem, a pulcra colorem".
472Anonymus, Precepta prosaici dictaminis secundum Tullium, 2; 111
Similiter desinens est, quorum quamvis casus non sunt in verbis, tamen similes exitus sunt, hoc pacto: "Semper turpia audent facere, nequiter student dicere, vivunt invidiose, delinquunt, loquuntur vitiose".
473Anonymus, Precepta prosaici dictaminis secundum Tullium, 2; 143
Ceterum quia miserorum casus et calamitates omnifaria novit vos cautela conspectare, et idcirco de vestra confisus industria mei ad vos literas delego infortunii.
474Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 135
Si tamen casus obtulerit ut fiat epistola proemilialis, id est pro emulis uel aduersariis, poterit quidem in ea captari beniuolentia ab aduersariorum persona, eo uidelicet ordine quo Tullius in rethoricis insinuat, quod utique fiet si eos in odium in inuidiam in contentionem adducamus.
475Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 255
Nominis autem sex sunt casus, prius ergo de uocatiuo et nominatiuo uideamus, postmodum de reliquis.
476Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 256
Cum appositionem constituimus, uocatiuus quidem casus nunquam in principio distinctionis alicuius ponendus est, set uel in medio circa principium, uel certe in fine, in medio circa principium, ut uidelicet una uel due uel tres uel ad plus quam quatuor dictiones precedant, hoc pacto: inter omnes, dilectissimi fratres, pacem et concordiam fieri uniuersalis amat ecclesia, unica fides postulate uera caritas concupiscit.
477Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 258
Nominatiuus autem casus si cum obliquis in appositione ponatur, eis utique subponendus est, sicut eisdem in constructione preponitur, hoc modo: iudiciorum causa tunc euidenter apparet , cum iudicantis discretio in alterutra parte non pendet.
478Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 261
Obliqui autem casus si forte in appositione omnes oportuni fuerint, ita eos ordinamus quo uidelicet ordine in declinationis serie conponuntur, hoc modo: narrationis ordini necessarias solummodo causas subtili discretione adhibemus.
479Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 262
Et hic ordo inter hos casus seruandus est, quantumlibet minuatur.
480Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 265
nam inter adiectiuum et substantiuum qui eiusdem casus fuerint alium dissimilem casum ad exornationem crebro ponere solemus, sic : uestre prudentiam probitatis humiliter exposcimus.
481Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 267
Hoc autem quod de nomine dictum est, in omnibus aliis casualibus per omnes casus et numeros obseruandum fore censemus.
482Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 289
hee autem inter adiectiuum et substantiuum eiusdem casus plerumque conuenienter ponuntur, ut si dicamus: uestram utique probitatem non latere uolumus.
483Anonymus, Rationes diversarum mutationum, 10; 13
Sunt tamen sex ablativi casus, quibus hec duo verba iunguntur in hac eadem significatione, videlicet mea, tua, sua, nostra, vestra, cuia.
484Anonymus, Rationes diversarum mutationum, 12; 2
In huiusmodi vero rectoribus genitivi casus plura considerantur.
485Anonymus, Rationes diversarum mutationum, 13; 1
Per mutationes verbi in omnes casus nominis qualitatis sue venusta plerumque fit eloquutio his modis.
486Anonymus, Rationes diversarum mutationum, 16; 21
Sapio et ad saporem et ad scientiam pertinet; dicitur autem in utraque significatione et absolute, sine rectione accusativi casus, et transitive, id est cum rectione accusativi casus.
487Anonymus, Vita Iohannis Gualberti, 5; 3
Cui petitioni dubitando humanosque timendo casus noluit cito consentire.
488Anonymus, Annales Erphordenses fratrum praedicatorum, 72; 367
Et ne casus hic etiam non miraculose contigisse videatur, in reversione sacerdotis idem factum protinus iteravit.
489Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCCXVII; 16
Qni casus cum plerosque ex his, qui simul deciderant, graviter adfecisset, illi tamen nihil aliud laesionis intulit, praeter quod capulo gladii, quo accinctus erat, imi pectoris pars sinistra contusa est et auris dextra in parte posteriore vulnerata, femur quoque dextrum cuiusdam ligni pondere iuxta inguina conlisum.
490Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 308
Cuius destructionis casus hic fuit.
491Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 324
Tercio capta est Roma a condicione sua anno MCCVIIII. Cuius captivitatis casus hic fuit.
492Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 2; 112 (opus c.1165)
Quantumque sui male provida casus!
493Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 2; 180 (opus c.1165)
Illicet ergo gravi mentis stimulante dolore In cetum veniunt maiores atque minores Querentes subito duri solatia casus.
494Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 9; 107 (opus c.1165)
Non ego temptarim cunctos per singula casus Scribere, nec lacrimas et funera queque referre, Nam properandum alio; primo luctaminis ictu Adiuvat audacem fallax fortuna Papiam Et premit adversam malefido numine partem.
495Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 6c; 118 (opus 1202)
Et qui antea pauca negaverant, cuncta nobis divino iudicio relinquunt, ut secure dicamus, ut maiora his mirabilia circa bellorum casus nulla umquam narret hystoria, ut impleta prophetia manifeste videatur in nobis, quae dicit: 'Persequetur unus ex vobis centum alienos'; quia, si inter singulos victoriam parciamur, quilibet ex nostris non pauciores quam centum aut obsedit aut vicit.
496Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 15, 7; 15
Est casus tetri nova res, quam posteritati Tradere lege metri postulat utilitas.
497Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 153; 340
Qui tam gravem sui casus dampnacionem parvipendentes vel pocius dissimulantes, Růdolfum Berchtoldi ducis germanum sibi presulem elegerunt.
498Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 319 (opus c.1050)
Sic sua perpetuus non claudat lumina somnus, Sed sua perpetuo vegetentur membra vigore, Et peragat placitam per multa decennia vitam, Nec sibi sit medicis opus umquam, nec sibi casus Aut morbus ullum pariant quandoque laborem, Sed procul a curis et sano corpore vivat.
499Anonymus, Gesta Heinrici Imperatoris metrice, 33; 32
Caetera maiori circundant obsidione, Arcipolin autem temptare per obsidionem Nullus presumpsit, casus memorando priores.
500Anonymus, Historia Wambae regis, 501; 11
Nec dehinc tamdiu exhibimus, quamdiu aut expeditio nostra te regem accipiat aut contradictorem cruentus hic hodie casus mortis obsorbeat'.