'character' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 621 hits      Show next 121

1Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0627C (auctor c.805–c.846)
Computantur itaque regni anni ab initiis Ticini obsessi die 29 Decembris anni 569. Verum annorum Iustini character apud Agnellum corruptus est, et pro VI scribi debet VIII, qui decurrere coeperat anno praecedenti 572. Alboino exstincto statim Clephis rex dictus est, qui cum regnasset anno uno cum dimidio, obiit circa finem anni sequentis 574. Anno autem 575, quo postridie Kal.
2Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0665A (auctor c.805–c.846)
Perperam equidem cum indictione 7 et anno 10 post consulatum Constantini colligatur annus imperii eius 26, et 22 Heraclii et Tiberii, at cum character imperii Constantiniani, neque iuvet sententiam anno 680 concilium illud deputantem, crediderim ex Amanuensium errore sphalma irrepsisse, et ad rationem duorum characterum inter se congruentium indictionis et postconsulatus reponendum Constantini imperatoris anno 25, Heraclii et Tiberii 20. Fragmentum eiusdem concilii additur iuxta Malmesburiensem, ex quo colligitur in eadem synodo Wilfridum absolutum, quod Baronius factum fuisse arbitratur anno sequenti 679, qua de re mox.
3Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0677A (auctor c.805–c.846)
7. » V. Quod in primis in allato documento corrigi debuit, fuit multiplex chronologicus character corruptus a descriptore.
4Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0470D (auctor c.805–c.846)
Annus etiam imperii Constantii et Constantis Augustorum IV non subsistit, cum character huiusmodi anno 340 ineunte coeperit, quo quidem concilium indictum novimus in causa Athanasii, sed non celebratum, ut supra dictum est.
5Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0737D (auctor 1128-1203)
Character, figura.
6Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1034A (auctor 730-804)
Figura [Chrys., character] quippe alter est ab eo, cuius efferat [Chrys., enuntiat] formam. Alter autem non in omnibus, sed secundam personam [Chrys., secundum substantiam]; nam et hic figura aequalitatis omnino praebet indicium ad illud cuius figura ostenditur, et suspicionem vel pravae dissimilitudinis procul dubio non accepit [Chrys., non recipit]. » Hic enim figuram dixit, quod alio loco formam nominat, ubi ait: Qui cum in forma Dei esset, etc.
7Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0966D (auctor 1060-c.1131)
» Et paulo post: « Si forte militiae characterem in corpore suo non militans pavidus exhorruerit, et ad clementiam imperatoris confugerit, et impetrata venia militare iam coeperit, nunquid homine liberato atque correpto, character ille repetitur, ac non potius agnitus approbatur?
8Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1347C (auctor 340-397)
Et ideo verae legis character in nostris moribus exprimatur, qui in Dei ambulamos imagine; quoniam iam legis umbra transivit: umbra Iudaeis carnalibus, imago nobis, veritas resurrecturis.
9Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0539C (auctor 340-397)
Alibi quoque Apostolus asseruit quod ipsum posuit haeredem omnium, per quem fecit et saecula, qui est splendor gloriae, et character substantiae eius (Hebr. I, 2) . Imaginem Apostolus dicit, et Arius dicit esse dissimilem: cur imago, si similitudinem non habet?
10Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0539D (auctor 340-397)
Imago docet non esse dissimilem, character expressum esse significat, splendor signat aeternum.
11Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0560C (auctor 340-397)
Proprietatis itaque sunt, generatio, Deus, Filius, Verbum: similitudinis, splendor, character, speculum, imago: unitatis aeternae, sapientia, virtus, veritas, vita.
12Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0560C (auctor 340-397)
Ex eo enim qui est, generatio; ex sempiterno Deus, ex Patre Filius, ex Deo Verbum, splendor gloriae, character substantiae, speculum Dei, maiestatis imago, de bono bonitas, de sapiente sapientia, de forti virtus, de vero veritas, de vivente vita.
13Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0561B (auctor 340-397)
8. Imago quoque et splendor et character dicitur Dei Filius, quia haec incomprehensibilem et investigabilem paternae maiestatis divinitatem in Filio, et expressam similitudinem revelarunt.
14Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0689B (auctor 340-397)
Licet inepta sit propositio, tamen ut de Scripturis satisfaciam tibi, disce quia non solum praeterita fecit, sed etiam quae futura sunt, sicut scriptum est: Qui fecit quae adventura sunt (Esai. XLV, 11) . Et alibi ait Scriptura: Per quem et facta sunt saecula, splendor est gloriae, et character substantiae eius (Hebr. I, 2, 3) . Saecula enim et praeterita et praesentia et futura sunt.
15Ambrosius Mediolanensis, De incarnationis Dominicae sacramento, 16, 0844C (auctor 340-397)
Quomodo splendor gloriae, et character substantiae eius (Heb. I, 3) ; si diversa gloria, ut illi dicunt, diversa substantia est.
16Ambrosius Mediolanensis, De incarnationis Dominicae sacramento, 16, 0845A (auctor 340-397)
Denique si multi similes, cur solus Filius imago invisibilis Dei dicitur, et character substantiae eius; nisi quia in eo naturae eiusdem unitas, et eius maiestatis expressio est?
17Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1056B (auctor 340-397)
Unde et ait: Ipse qui loquebar, adsum, id est, qui loquebar in prophetis (Hebr. I, 1) , adsum in corpore, quod suscepi ex Virgine: adsum interior imago Dei, character substantiae; et adsum ut homo.
18Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 860
Hic est enim character ille, quo signati sumus in diem redemptionis nostrae, quia Dei diffusa est caritas in cordibus nostris per Spiritum sanctum, qui datus est nobis; quo, scilicet Spiritu promissionis sancto, sicut ait apostolus, signati estis.
19Anselmus Cantuariensis, Monologium, 158, 0187A (auctor 1033-1109)
Verbum istud dici potest et imago et figura et character eius: Verbum autem quo creaturam dicit, verbum, aut imago, aut figura creaturae dici non potest; quia est principalis eius essentia.
20Anselmus Cantuariensis, Monologium, 158, 0188B (auctor 1033-1109)
Quod Verbum, licet de re tam singulariter eminenti proprie aliquid satis convenienter dici non possit, non tamen inconvenienter, sicut similitudo, ita et imago, et figura et character, eius dici potest.
21Anselmus Havelbergensis, Dialogi, 188, 1179B (auctor 1126-1154)
Relinquitur ergo dicendum quod sicut Pater secundum relativum ad Filium dicitur Pater, et ingenitus ad genitum, et sicut Filius secundum relativum ad Patrem dicitur Filius, et genitus, et verbum, et imago, et sigillum, et character, et splendor; ita etiam Spiritus sanctus secundum relativum dicatur Spiritus sanctus procedens, et missus ab utroque mittente, donum ab utroque donante, amor ab utroque amante.
22Arnobius iunior, Conflictus de Deo Trino et Uno, 53, 0291B (auctor fl.460)
Utar autem necessario vocibus et dictionibus illius, quae se ita habent: Haec, inquit, sententia est et character sanctae Scripturae, quod saepe diximus, duplicem esse in ea de Salvatore significationem.
23Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0437A (auctor 925–961)
Qui est imago Dei, qui est figura Dei, vel character; ut illud: Qui cum sit splendor gloriae (Hebr. I, 3) , etc. Splendor eius dicitur, sive imago; quia adeo in nullo distat a Patre, ut qui videt Filium, videat et Patrem, sicut ipse: Qui videt me, videt et Patrem (Ioan. XIV, 9). Non enim nosmetipsos praedicamus, etc.
24Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0475B
Pergit vero iniuriam facere catholicis, ut quos imperitos antea dixerat, nunc imprudentes vocet, insaniae postea damnaturus: in quo secutus est Theodorum, qui defensores peccati originalis per ironiam primum sapientissimos et mirabiles peccati patres, tum inexercitatos in Scripturis divinis, imprudentesque et inverecundos, dementes denique nominat in excerptis quae ex Mario edidimus; praeivit autem Pelagio imperitos et insanos appellanti; Iuliano nullum non convicium in eosdem coniicienti; aliisque factiosis sine nomine, quorum proprius character fuit suos laudare, alios despicere, immo maledictis onerare.
25Auctores varii 084, Concilia Graeciae, 84, 0155D
Cum enim de Deo, dignissime loquitur de se ipso: Qui me videt, videt et Patrem, et ego et Pater unum sumus, divinam eius intelligimus ineffabilemque naturam, secundum quam unum est cum Patre suo propter unam eamdemque substantiam, imago et character splendorque gloriae eius existens.
26Augustinus Hipponensis, Contra Cresconium grammaticum et donatistam [CSEL], 1, 35; 3 (auctor 354-430)
neque enim propterea mutandas uel inprobandus est regius character in homine, si erroris sui ueniam et militandi ordinem a rege inpetrauerit, quia eundem characterem, quo sibi satellites congregaret, desertor infixit, aut propterea signa mutanda sunt ouibus, cum dominico gregi sociantur, quia eis dominicum signum fugitiuus seruus inpressit.
27Augustinus Hipponensis, Contra Cresconium grammaticum et donatistam [CSEL], 4, 6; 3 (auctor 354-430)
si ergo quaeram quid praestiteritis, procul dubio respondebitis: ne ipso schismatis sacrilegio perirent, ne baptismum Christi non ad praemium sed ad iudicium, non ad salutem sed ad perniciem, sicut est militiae character in desertoribus, haberent, praestitimus pacem, praestitimus unitatem, praestitimus ecclesiae societatem, ut eum per quem caritas diffunditur in cordibus nostris spiritum sanctum accipere mererentur, sine quo nemo peruenit ad regnum caelorum, etiamsi sacramentis omnibus legitimis inbuatur.
28Augustinus Hipponensis, Contra epistulam Parmeniani [CSEL], 2, 29; 10 (auctor 354-430)
at si forte illum militiae characterem in corpore suo non militans pauidus exhorruerit et ad clementiam imperatoria confugerit ac prece fusa et impetrata uenia militare iam coeperit, numquid homine liberato atque correcto character ille repetitur ac non potius agnitus adprobatur?
29Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 185, 23; 5 (auctor 354-430)
an non pertinet ad diligentiam pastoralem etiam illas oues, quae non uiolenter ereptae sed blande leuiterque seductae a grege aberrauerint et ab alienis coeperint possideri, inuentas ad ouile dominicum, si resistere uoluerint, flagellorum terroribus uel etiam doloribus reuocare, praesertim quoniam, si apud fugitiuos et praedones seruos fecunditate multiplicentur, plus habet iuris, quod in eis dominicus character agnoscitur, qui in eis, quos suscipimus nec tamen rebaptizamus, minime uiolatur?
30Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 185, 23; 9 (auctor 354-430)
in aliquo eorum character ille rescinditur.
31Augustinus Hipponensis, Liber de divinis scripturis [CSEL], 44; 116 (auctor 354-430)
Item in apocalypsi: Si quis adorat bestiam et imaginem eius, et accipit character in fronte sua aut in manu sua dextra, et hic bibet de indignatione dei, quae mixta est mera in calice irae eius, et cruciabitur in I cap.
32Augustinus Hipponensis, Liber de divinis scripturis [CSEL], 44; 126 (auctor 354-430)
et fumus et cruciatus eorum in saecula saeculorum ascendit, et non habent requiem die ac nocte, qui adorant bestiam et imaginem eius, et qui accepit character nominis illius.
33Augustinus Hipponensis, Liber de divinis scripturis [CSEL], 133; 7 (auctor 354-430)
Item illic: Si quis adorat bestiam et imaginem eius, et accipit character in fronte sua aut in manu sua, et hic bibet de indignatione dei, quae mixta est mera in calice irae eius, et cruciabitur in igne et sulfore in conspectu angelorum et agni.
34Augustinus Hipponensis, Sermo ad Caesariensis Ecclesiae plebem [CSEL], 2; 15 (auctor 354-430)
in errante et deserente milite crimen est desertoris, character autem non est desertoris, sed imperatoris.
35Augustinus Hipponensis, Sermo ad Caesariensis Ecclesiae plebem [CSEL], 2; 26 (auctor 354-430)
iste est character imperatoris mei.
36Augustinus Hipponensis, Contra Cresconium grammaticum Donatistam, 43, 0464 (auctor 354-430)
Neque enim propterea mutandus vel improbandus est regius character in homine, si erroris sui veniam et militandi ordinem a rege impetraverit, quia eumdem characterem quo sibi satellites congregaret, desertor infixit; aut propterea signa mutanda sunt ovibus, cum dominico gregi sociantur, quia eis dominicum signum fugitivus servus impressit.
37Augustinus Hipponensis, Contra Cresconium grammaticum Donatistam, 43, 0551 (auctor 354-430)
Si ergo quaeram quid praestiteritis; procul dubio respondebitis: Ne ipso sacrilegio schismatis perirent; ne Baptismum Christi non ad praemium, sed ad iudicium, non ad salutem, sed ad perniciem, sicut est militiae character in desertoribus, haberent: praestitimus pacem, praestitimus unitatem, praestitimus Ecclesiae societatem, ut eum per quem charitas diffunditur in cordibus nostris, Spiritum sanctum accipere mererentur, sine quo nemo pervenit ad regnum coelorum, etiamsi Sacramentis omnibus legitimis imbuatur.
38Augustinus Hipponensis, Contra epistolam Parmeniani, 43, 0071 (auctor 354-430)
Aut si forte illum militiae characterem in corpore suo, non militans pavidus exhorruerit, et ad clementiam Imperatoris confugerit, ac prece fusa et impetrata iam venia militare iam coeperit; numquid homine liberato atque correcto character ille repetitur, ac non potius agnitus approbatur!
39Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos, 36, 0433 (auctor 354-430)
Baptismus ille tanquam character infixus est: ornabat militem, convincit desertorem.
40Augustinus Hipponensis, Epistolae, 33, 0803 (auctor 354-430)
Annon pertinet ad diligentiam pastoralem, etiam illas oves quae non violenter ereptae, sed blande leniterque seductae, a grege aberraverint, et ab alienis coeperint possideri, inventas ad ovile dominicum, si resistere voluerint, flagellorum terroribus, vel etiam doloribus revocare: praesertim quoniam si apud fugitivos servos et praedones fecunditate multiplicentur, plus habet iuris quod in eis dominicus character agnoscitur; qui in eis quos suscipimus, nec tamen rebaptizamus, minime violatur?
41Augustinus Hipponensis, Epistolae, 33, 0803 (auctor 354-430)
Neque enim, si quisquam regio charactere a signato desertore signetur, et accipiant indulgentiam, atque ille redeat ad militiam, ille autem esse in militia, in qua nondum erat, incipiat; in aliquo eorum character ille rescinditur, ac non potius in ambobus agnoscitur, et honore debito, quoniam regius est, approbatur.
42Augustinus Hipponensis, In Ioannis evangelium tractatus CXXIV, 35, 1501 (auctor 354-430)
Aliquando enim et desertor terret provincialem; sed utrum in castris sit, et aliquid illi prosit character ille in quo signatus est, hoc attendit qui terreri et seduci non vult.
43Augustinus Hipponensis, In Ioannis evangelium tractatus CXXIV, 35, 1432 (auctor 354-430)
Puta te esse militarem: si characterem imperatoris tui intus habeas, securus militas; si extra habeas, non solum tibi ad militiam non prodest character ille, sed etiam pro desertore punieris.
44Augustinus Hipponensis, In Ioannis evangelium tractatus CXXIV, 35, 1433 (auctor 354-430)
Tene ergo quod accepisti; non mutatur, sed agnoscitur: character est Regis mei, non ero sacrilegus; corrigo desertorem, non immuto characterem.
45Augustinus Hipponensis, Sermo ad plebem ecclesiae Caesareensis, 43, 0691 (auctor 354-430)
In errante et deserente milite crimen est desertoris, character autem non est desertoris, sed imperatoris.
46Augustinus Hipponensis, Sermo ad plebem ecclesiae Caesareensis, 43, 0692 (auctor 354-430)
Iste est character imperatoris mei.
47Augustinus Hipponensis, Sermones de Sanctis, 38, 1386 (auctor 354-430)
Character tuus docet quid profitearis.
48Balde Iacob, Poemata, 1, 9, 16 (auctor 1604-1668)
Ad Marcellum Lamirium. Ode XVI. Character Benevolentiae.
49Balde Iacob, Poemata, 3, p12, 36; 10 (auctor 1604-1668)
Ut nihil exerret curvum, sua pingere velle; Cura supervacua est: pravus, rectusne character; Ordine, an obliquum sulcis ducatur ineptis.
50Balde Iacob, Poemata, 3, p13, p0; 11 (auctor 1604-1668)
quale quidem Satiricus character Germani Iuvenalis, Horatio Flacco commistus, sine Persii noctibus, in materia alioqui caliginosa et fumante, exigebat.
51Balde Iacob, Urania Victrix, 1, p25; 29 (auctor 1604-1668)
Improbe, quid sibi vult hinc sparsus et inde character?
52Beda, Explanatio Apocalypsis, 93, 0172A (auctor 672-735)
Character est mysterium iniquitatis, quod hypocritae sub nomine Christi in opere et professione accipiunt.
53Beda, Explanatio Apocalypsis, 93, 0172B (auctor 672-735)
Character enim, id est, nota, et nomen bestiae, et numerus nominis eius unum est.
54Beda, Martyrologium, 94, 0929B (auctor 672-735)
Deest character temporis in V. et L., solius diei in T., totum elogium ipsaque memoria Ioannis papae in A. B., In Sardinia Emilii, Felicis, Priami, Luciani.
55Beda, Historiam ecclesiasticam gentis Anglorum, 4, 6; 4 (auctor 672-735)
His character.
56Beda, Historiam ecclesiasticam gentis Anglorum, 4, 17; 6 (auctor 672-735)
Post annum Mode of life and character.
57Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p16, 161; 5 (opus 1833)
Maximi momenti differentia est, quae desumitur a charactere dynamico febris ipsius, saepe haec per decursun totius morbi retinet characterem mitiorem inflammatorium, dicitur typhus contagiosus mitior; saepe sub decursu totius morbi symptomata catarrhosa quam maxime eminent, vocatur typhus contagiosus catarrhalis; in nonnullis epidemiis symptomata rheumatismi acuti sunt praedominantia, et tunc vocatur typhus contagiosus irheumaticus; saepe sub decursu toto morbi symptomata gastriea, imprimis biliosa evoluta sunt ita, ut aeger statim ab exordio morbi accuset nauseam, gastralgiam, dolorem in regione hypochondriaca dextra, saporem oris ingratum, amarum et linguam exhibeat muco flavicante tectam; non raro adsunt vomitus vel diarrhoea biliosa, urina crocea, coniunctiva oculorum flavicans, imo subinde in cuti universa icterus, tunc vocatur typhus contagiosus gastriircus, qui character in nonnullis locis, uti Viennae, est endemicus; propterea observatores Viennenses eximii defendunt, ad essentiam typhi contagiosi pertinere statum hepatis irritatum.
58Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p16, 161; 6 (opus 1833)
Non raro febris intensioris character eminentior inflammatorius est, tunc dicitur typhus contagiosus inflammatorius; tunc frequentissime inflammationes topicae, et quidem diversae adsunt, non raro inflamnationes organorum respirationis, laryngis, tracheae, bronchior rum, pulmonum, saepe inflammationes viscerum cavo abdominis inclusorum, hepatis, lienis, renum, uteri, frequentissime ventriculi, ac tubi intestinalis, non raro peritonitis, meningitis 2 iam cephalica, iam medullae spinalis.
59Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p16, 161; 9 (opus 1833)
Interim non in omni casu character norbi inflammatorius sub exordio praesens usque ad finem perdurat, sed ob constitutionem individualem aegri; ob influxum potentiarum nocentium, ob genium epidemiae regnantis, febris iam citius iam tardius induit characterem nervosum, vel nervososepticum cum debilitate vera, et tunc vocatur typhus contagiosus nervosus, vel nervoso-putridus,
60Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p16, 166; 9 (opus 1833)
Quotiescunque aut ob constitutionem individualem aegri, aut ob genium epidemiae regnantis, aut ob alias causas locum habentes, character typhi contagiosi fuerit gastricus saburralis, ibi emeticum erit summe utile, imo necessarium; secus remedium hoc quantumcunque laudatum, est inutile, imo saepe noxium, dum nempe vel in gradu minimo gastritis aut enteritis cum febri iunguntur.
61Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p16, 168; 2 (opus 1833)
Distingui debet character febris asthenicae, saepe hic est septicus et tunc remedia adhibemus antiseptica, pro gradu debilitatis selecta.
62Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p16, 168; 7 (opus 1833)
Saepe saepius tamen pharmacis roborantibus carere possumus, dummodo vinum antiquum generosum vel in defectu illius spiritus vini a qua dilutus adsint, quorum usu recto character septicus, asthenicus optime tollitur.
63Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p16, 168; 8 (opus 1833)
Ubi character febris praedominans, nervosus est, ibi pharmaca contra febrim nervosam cum utilitate adhibita indicata sunt, et quidem statua erethistico praesente stimulantia mitiora ac dosi minori exhibita prosunt, ut infusum florum chamomillae vulgaris, tilliae, foliorum aurantiorum, herbae nelissae, menthae crispae ac piperitae, radicis angelicae, acori, valerianae, levistici, contraiervae, virginianae, etc.
64Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p17, 177; 2 (opus 1833)
In exordio pestis omnis habet characterem inflammatorium, ideo methodus antiphlogistica indicata est, in plurimis quidem casibus mitior, sed ubi character inflammatorius intensior est, topicis etiam infdammationibus comparentibus, ibi sanguinis evacuatio iam a Sydeinham, Mertens et recentissime a Gallis multum laudata adhibenda foret; an venaesectio vel hirudines vel cucurbitulae cruentae praeferri debeant, status individualis aegri indicabit.
65Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p15, p18, 182; 10 (opus 1833)
Quamprimum energia vitali imminuta character febris nervoso-septicus evolvitur, ibi tam interne, quam externe remedia et antiseptica et antinervosa, roborantia, stimulantia, ut acida mineralia, cortex chinae, camphora liquor res aetherei etc.
66Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, p20, 215; 6 (opus 1833)
In plurimis casibus, qualiscunque fuerit character febris asthenicae, maxime indicata est camphora, quae ab auctoribus nonnullis ad remedia antiphlogistica refertur; saepe sufficit dosis parva, aura camphorae; infantibus pro nycthemero una octava, quarta pars grani, unum granum; adultis granum semis, successive augemus ad grana sex, quam dosim rarissime duplicamus; licet legamus camphoram alibi praescribi ad scrupulum usque drachmam pro nycthenero, quae doses enormes apud nos noxiae sunt; porrigimus remedium saepe solum in pulvere cum saccharo, saepe in inflammationibus catarrhosis ac rheumaticis iungimus cum nitro; plurimi aegri facillime sumunt camphoram in emulsione amygdalarum dulcium.
67Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, p23, 229; 13 (opus 1833)
Non restringuntur symptomata ad partem morbosam, sed in toto organismo se exerunt; ita saepe saepius sanguificatio est abnormis; non raro character sanguinis est inflammatorius, cruore et fibrina quantitate excessiva instructus; in pluribus tamen casibus sanguis quantitatem minorem cruoris et longe maiorem seri continet; ideo plurimi hydropici habent colorem pallidum et frigent.
68Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, p23, 235; 2 (opus 1833)
Saepe character dynamicus talis est, ut et indoles causarum praedisponentium, et excitantium, et symptomata morbi indicent statum inflammatorium praesentem, quem in hydrope acuto incipiente frequenter detegimus iam in meningibus cerebri vel medullae spinalis, iam in pleura, iam in peritoneo, iam in textu celluloso; in cadavere cognoscimus hunc statum ex inflammationis producto, liquido nempe puriformi, saepe sero mixto.
69Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, p23, 238; 20 (opus 1833)
Saepe effectum eximium observamus a digitali purpurea, imprimis in hydrope inflammatorio, ubi character phlogisticus per sanguinis evacuationem iam fractus est; exhibemus in pulvere, adultis granum unum, successive augendo ad grana duo, quatuor, vel in infuso scrupulum unum usque drachmam ad colaturam unciarum sex.
70Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, 189; 1 (opus 1833)
Post actionem causae unius vel plurium simul excitantium, dispositio febrilis praesens exaltatur et sic phaenomena morbi provocantur, quorum causa proxima summa cum probabilitate est unica, nempe status dynamico-organicus peculiari modo abnormis systematis nervosigangliosi, in specie plexus coeliaci, qui status dynamicus non manet semper idem, sed variat pro diversitate status dynamici totius organismi, et inde determinatur character specificus febris intermittentis.
71Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, 189; 7 (opus 1833)
Defendi tamen non potest cum schola gallica physiologica, febres intermittentes omnes esse inflammatorias, non observationes ad lectos aegrorum nos convincunt 2 febrem intermittentem saepe habere characterem asthenicum in gradu diverso; ita ut subinde debilitati verae iungatur character morbi septicus, aut nervosus; aut character febris est complicatus, ita ut observemus febres intermittentes gastrico-inflammatorias, gastrico-putridas vel gastrico-putrido-nervosas, quae febres intermittentes, saepe perniciosae, in Hungaria meridionali, Moldavia, Valachia ac Bessarabia non raro observantur et sub nomine Veimildiritaei Daciae descriptae sunt.
72Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, 194; 2 (opus 1833)
Observatio nempe docet, quod status ille peculiaris systematis nervosi, causam proximam febris intermittentis constituens, sustentetur per statum dynamicum totius organismi, qui non raro est ita energicus, ut character infiammatorius se manifestet per infiammationes topicas iam ventriculi, iam tubi intestinalis, iam hepatis, iam lienis, subinde uteri, pulmonum vel encephali; atque tunc methodus antiphlogistica est maxime indicata contra ipsam febrim intermittentem.
73Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, p19, 195; 5 (opus 1833)
Maxime contraindicatus est usus corticis statu inflammatorio in quacunque parte organismi praesente, tunc enim character inflammatorius intenditur, febris intermittens evadit continua, synocha, vel evolvuntur inflammationes topicae, peripneumoniae, pneumonorrhagiae, hepatitides, splenitides, etc.
74Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p5, 76; 8 (opus 1833)
Rariores sunt crises per vomitum vel diarrhoeam, aut quia febris excitata fuit per ingesta saburram generantia, vel quia constitutio individualis aegri talis est, ut crises omnium morborum annuntientur vomitu vel diarrhoea, vel quia o per constitutionem epidemicam talis character febri inflammatoriae tributus est.
75Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p6, 89; 20 (opus 1833)
Saepe character inflammatorius omnis deest, sed per sanguinem septicum vitalitas systematis nervosi imminuitur, tunc remedia antiseptica stimulantia indicata sunt: interne arnica, aminonia, liquores aetherei, olea aetherea phosphorus; externe partis paralyticae calefactio, frictio» inunctio spirituosa linimenti cum ammonia, camphora, aethere vitrioli, tinctura cantharidum, applicatio sinapisini, enaplastri cantharidun, electricitatis, galvanisini, subinde moxae ferrique candentis.
76Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p7, 95; 3 (opus 1833)
Subinde character nervosus febris citissime, saepe lentius evolvitur, et in hoc casu observantur prodroma, nempe lassitudo muscularis maior quotidie increscens, appetitus cibi depravatus; digestio molesta; color laetus faciei cum turgore vitali disparens, cutis evadit pallidior, corpus emaciatur, mentis vigor decrescit, caput ad labores minus dispositum grave sentitur, animus evadit morosior tristior, facile corripitur ira, percellitur metu; somnus saepe aegrum fugit, subinde magis soporosus est, alvus frequentius obstipa, rarius diarrhoica; urina saepe aquosa; in nonnullis sputatio frequens, cutis erga temperaturam externam, imprimis frigus, valde sensibilis plerumque sicca, rarius sudore perfusa.
77Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p10, 114; 2 (opus 1833)
Non raro character inflammatorius attingit gradum maiorem, quod iam a medicis antiquis adnotatum fuit, et vocabatur talis febris causus seu febris biliosa ardens, a recentioribus febris biliosa inflammatoria.
78Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p11, 123; 1 (opus 1833)
Character febris cacochymiam mucosam concomitantis variat pro diversa constitutione individuali aegri; saepe est febris simplex mitior, vocatur synochus mucosus; non raro character inflammatorius in gradu eminentiori adest, et tunc vocatur febris mucosa inflammatoria; Broussais defendit, hanc febrim semper talem esse, et quidem semper symptoma gastro-enteritidis; negari non potest, in febri mulcosa intensiori semper adesse inflammationem catarrhosam tubi alimentaris, ita ut et glandulae muciparae, quae magna copia per tubum alimentarem distributae sunt, et pars membranacea vasis capillaribus copiosissimis instructa in statum irritatum constituantur, unde et secretio muci abnormis contingit.
79Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p12, 131; 2 (opus 1833)
Non raro character est in gradu eminentiori inflammartorius; dicitur febris verminosa inflammatoria; talis in subiectis ad febrim inflammatoriam praedispositis.
80Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p13, 135; 12 (opus 1833)
Character febris ipsius dynamicus variat; saepe est simplex mitior inflammatorius, et tunc vocatur febris catarrhalis; non raro complicatus est morbus cum statu simili abnormi membranae mucosae tubum alimentarem investientis, et tunc dicitur febris gastrico-catarrhalis; subinde coniunctus est cum statu morboso membranarum serosarum ac fibrosarum; tunc vocatur febris rheumatico-catarrhalis; non raro febris ipsa est intensior et status morbosus membranae mucosae organorum respirationis ita exaltatus, ut symptomata inflammationis topicae indubia sint; tunc vocatur f.
81Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p13, 135; 13 (opus 1833)
catarrhalis inflammatoria seu synocha catarrhalis, talemque characterem retinet saepe febris haec per plures etiam septimanas, subinde tamen ob constitutionem aegri debilem, ob influxum potentiarum nocentium, imprimis ob constitutionem epidemicam regnantem, evolvitur character nervosus vel septicus » dicitur tunc f.
82Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p13, 142; 2 (opus 1833)
Ubi febris catarrhoso-nervosae character potius torpidus foret, ibi radix ac flores arnicae, praeparata ammoniae prae caeteris indicata sunt; ubi character febris potius septicus esset, ibi cortex chinae cum camphora ac liquoribus aethereis indicantur; sed meminosse oportet, febres catarrhales cum charactere tali vere asthenico longe rariores, ideo methodum roborantem, stimulantem in plurimis casibus contraindicatam esse, per methodum simplicem antiphlogisticam sanitaten longe saepius et citius restitui.
83Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p14, 150; 1 (opus 1833)
Praeter sedem rheumatismi diversam, distingui debet in singulo casu character dynamicus febris, qui in plurimis casibus est mitior inflammatorius, et tunc vocatur febris rheumatica simplex.
84Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p14, 150; 2 (opus 1833)
Non raro, quod aeger dispositionem eminentiorem habet in morbos inflammatorios, vel quod constitutio epidemica regnans characterem eminentem inflammatorium producit, vel quod aeger causis stimulantibus expositus fuit, character dynamicus febris exaltatur ita, ut symptomata omnia synochae evolvantur, ut calor intensus, pulsus frequens, durus, cephalaea magna, non raro delirium, sopor vel pervigilium, os siccum, sitis nimia, urina pauca flammea, dicitur f.
85Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p14, 150; 3 (opus 1833)
rheumatica inflammatoria; talis facile complicatur cum rheumatismo interno durae matris, vel arachnoideae, vel pleurae, vel peritonei, vel pericardii, et status subinflammatorius exaltatur in inflammationem veram, quae communicatur visceribus membranis dictis subiectis, et tunc non raro observantur symptomata febris nervosae vel putridae, quae vocantur ab auctoribus febres rheumatico-muervosae et muervoso-putridae, quae protopathicae, primariae rarissimae sunt; tantum ubi dispositio aegri peculiaris est in statum asthenicum; ubi per constitutionem epidemicam character talis imprimitur, vel causae nimis debilitantes in aegrum egerant, ibi febris rheumatica asthenica evolvi potest.
86Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, p14, 155; 3 (opus 1833)
Rheumatis mus simplex curam diversam requirit, prout character dynamicus morbum molestum sustentans varius est; non raro rheumatismus etiam apyretus sustentatur per diathesim phlogisticam, per activitatem morbose exaltatam arteriarum minimarum ita ut post applicationem stimulorum maiorum rheumatismi talis symptomata semper increscant.
87Bene Franz von, Elementa medicinae practicae volumen 1, 1, 72; 14 (opus 1833)
Non raro febris character evadit asthenicus, vel nervosus, vel septicus, atque tunc methodus antiasthenica, vel antinervosa, vel antiseptica requiritur.
88Biblia, Douay Rheims Translation, NT, Apoc, 13; 16
And he shall make all, both little and great, rich and poor, freemen and bondmen, to have a character in their right hand, or on their foreheads.
89Biblia, Douay Rheims Translation, NT, Apoc, 13; 17
And that no man might buy or sell, but he that hath the character, or the name of the beast, or the number of his name.
90Biblia, Douay Rheims Translation, NT, Apoc, 14; 9
And the third angel followed them, saying with a loud voice: If any man shall adore the beast and his image, and receive his character in his forehead, or in his hand;
91Biblia, Douay Rheims Translation, NT, Apoc, 14; 11
And the smoke of their torments shall ascend up for ever and ever: neither have they rest day nor night, who have adored the beast, and his image, and whoever receiveth the character of his name.
92Biblia, Douay Rheims Translation, NT, Apoc, 16; 2
And the first went, and poured out his vial upon the earth, and there fell a sore and grievous wound upon men, who had the character of the beast; and upon them that adored the image thereof.
93Biblia, Douay Rheims Translation, NT, Apoc, 19; 20
And the beast was taken, and with him the false prophet, who wrought signs before him, wherewith he seduced them who received the character of the beast, and who adored his image. These two were cast alive into the pool of fire, burning with brimstone.
94Biblia, Douay Rheims Translation, NT, Apoc, 20; 4
And I saw seats; and they sat upon them; and iudgment was given unto them; and the souls of them that were beheaded for the testimony of Iesus, and for the word of God, and who had not adored the beast nor his image, nor received his character on their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years.
95Boetius, Commentaria in Porphyrium a se translatum II [CSEL], 2, 4; 43 (auctor 480-525)
itaque character est quidam ac forma generis in eo quod referri praedicatione ad eas res potest, quae cum sint plures et specie differentes, in earum tamen substantia praedicatur.
96Boetius, Commentaria in Porphyrium, 64, 0092C (auctor 480-525)
Itaque character quidam ac forma generis est in eo quod referri praedicatione ad eas res potest, quae cum sint plures et specie differentes, in earum tantum substantia praedicatur.
97Boyer Carolus, Cursus philosophiae, log. form., 3, app. 2, 1; 6 (opus 1952)
Quod in Logica aristotelica per conceptum, idem in Logistica exprimitur per functionem propositionalem, ita tamen ut magis appareat character formalis Logicae (quo nempe abstrahit a materia, a rebus).
98Boyer Carolus, Cursus philosophiae, 1, 1a, 1, 2; 12 (opus 1952)
Nam medium demonstrationis quod proponitur est: 1° character passivus sensationis, hoc fere modo: sensatio extensionis nobis imponitur, velimus nolimus, dum videmus, dum tangimus, etc.
99Bruno Astensis, Expositio in Apocalypsim, 165, 0677C (auctor 1047–1123)
Nam et usque hodie usus est Scripturarum, ut pro toto nomine, prima nominis littera ponatur; character ergo pro nomine, nomen vero pro fide accipiatur.
100Caelius Aurelianus, Celerum passionum libri III, I, 6; 4 (auctor fl.c.400)
character autem dormientium hilaris, lethargicorum tristis inuenitur.
101Candidus Arianus, De generatione divina, 8, 1016C
Character enim signaculum est substantiae: et ipse per semet nihil: et est in alio, qui figuretur.
102Candidus Arianus, De generatione divina, 8, 1016C
Character autem non est consubstantiale.
103Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 18, p642; 17 (auctor 1501-1576)
Si tamen illi subiungantur tres libri de Rerum varietate, qui eiusdem sunt argumenti, tunc omnino, et character, et magnitudo, et locus figurarum mathematicarum, qui nunc non in medio est, sed in calce libri ferme ad vnguem somnio respondebunt.
104Carolus Magnus, De imaginibus, 98, 1081B (auctor 742–814)
Imago docet nos esse dissimiles, character expressum esse significat, splendor signat aeternum.
105Conradus Celtis, Libri odarum, 3a, 19; 5 (opus 1513)
Quid sacer, poscis, valeat character?
106Conradus Celtis, Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie., 4, 10; 1 (opus 1502)
VIdi ego nunc oculis o quanta iniuria nostris Vidi ego quae furias elicuere meas Vidi ego quae exacuunt nostros in praelia dentes Vidi ego quae cogunt corripere arma manu Vidi ego visus habet notissima signa favoris Sit quamvis caecus plurima cernit amor Vidi ego proh superos nec possum visa tacere Celtice te famulam supposuisse meam Sueva fuit tota qua nulla salacior urbe est Postquam tu fureris ceu Leo maurus agris Illa vorat quicquid tibi nostra crumena reponit Et gestat digitis munera nostra suis Terque quaterque tuo ramoso hanc ramice tundis Sed geris in nostris inguina lenta toris Et postquam accepit te nostri culcitra lecti Te simulas aegro corpore posse nihil Quemque mihi debes addicto foedere neruum Praeripit omnivorans bestia spurca mihi Huic ego perfodiam candentia lumina frontis Putrescentque sibi femina carminibus Tuque refrigescens nostrumque prorsus amorem Efficiam veretro vulnera saeva tuo Afficietque tuas feruens modo bile medullas Te cupidum tento ramice posse nihil Tunc tremulo incedes curvatus poplite in urbe Infamisque mei fabula amoris eris An nescis sucos me noscere semina et herbas Femina nulla magis docta veneficiis Arte mea Codonus furiosas elevat undas Carminibusque meis fluctibus astra ferit Arte mea possum lunam deducere caelo Atque gelare vagas doctaque sistere aquas Arte mea laetas ferio cum grandine fruges Et Bacchum nostris contudo carminibus Arte mea scuLptus sub certo est annulus astro Cristallusque mihi abscondita quaeque canit Arte mea scriptus nuper mihi forte character Qua Moses Pharium merserat arte ducem Arte mea expressa est qua pectora dura liquescunt Cera.
107Cyrillus Alexandrinus Dionysius Exiguus, Epistola synodica, 67, 0015D (auctor c.470–c.544)
Cum enim Deo dignissime loquitur de seipso: Qui me vidit, vidit et Patrem; et, Ego et Pater unum sumus, divinam eius intelligimus ineffabilemque naturam, secundum quam unum est cum Patre suo, propter unam eamdemque substantiam, imago et character, splendorque gloriae eius existens.
108Cyrillus Alexandrinus Marius Mercator, Apologeticus pro XII capitibus, 48, 0970B
Ipse enim est geminus character; magnae gratiae disertissimo Cyrillo, qui ubique diversos in Christo characteres ac hypostases confitetur.
109Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1001; 31 (opus 1508)
Nomismatis character erat huiusmodi: altera ex parte faciem Titi Vespasiani cum inscriptione praefert, ex altera ancoram, cuius medium ceu temonem Delphin obvolutus complectitur.
110Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 2, 1439; 2 (opus 1508)
Est enim tragicorum character sublimis amatque tragoedia ampullas et sesquipedalia verba.
111Diomedes Grammaticus, Diomedis ars, p. 483, l. 8 (auctor c.375)
μακρός est character, ut apud Vegilium in undecimo, ubi de Camilla facit narrationem sic, pulsus ob inuidiam regno uiresque superbas; aut ut se habent secundus et tertius liber.
112Diomedes Grammaticus, Ars grammatica, 3, p28; 155 (auctor c.375)
μακρός est character, ut apud Vegilium in undecimo, ubi de Camilla facit narrationem sic, «pulsus ob inuidiam regno uiresque superbas»; aut ut se habent secundus et tertius liber.
113Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1, 100; 1978 (auctor 1610-1688)
Charta Constantiae Comitissae Bigorrae anni 1287.+ CHAPPALE Tabularium Nantoliense in Pictonibus an. 1335.+ CHARACTER [GREEK WORDS MISSING!].
114Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1b, p5; 1814 (auctor 1610-1688)
# MONETA Monetae ipsius character ac figura.
115Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, p8; 2435 (auctor 1610-1688)
Concilium Vernense an. 755. c. 21.+ PRESBYTERIUM Character, sive dignitas sacerdotalis.
116Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, p10; 2245 (auctor 1610-1688)
+ SCRIPTANES Charta Ariberti Archiepiscopi Mediolanensis apud Puricellum in Monumentis Basilicae Ambrosianae p. 369.+ SCRIPTIOMA Scriptionis character, apud Longinum in Actis S. Stanislai Episcop.
117Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, p11; 603 (auctor 1610-1688)
Character Graecus, qui [GREEK WORDS MISSING!], seu obitum designat, in Necrologiis Monasteriorum.
118Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, p13; 2 (auctor 1610-1688)
Unde versus: Argolicus centum quinquaginta facitque character.
119Duditius Andreas, Andreas Dudithius. Lectori S.P.d., 5; 216 (auctor 1533-1589)
Thucydideae dictionis character, Thucydideae dictionis character, Quod ante quam faciamus, non ab re fortasse fuerit, si hoc de genere non nulla prius attingamus; quotque in partes ipsa distribuatur dictio, quasque in se habeat virtutes, indicemus; tum qualis illa fuerit quam a vetustioribus usurpatam assumpsit Thucydides, qualesque ille partes aut in melius, aut in deterius commutarit; nihil occultantes ostendamus.
120Duditius Andreas, Andreas Dudithius. Lectori S.P.d., 5; 255 (auctor 1533-1589)
Maxime vero insignia, et ex quibus character eius praecipue cognoscitur, haec sunt; studere, ut paucissimis verbis quam plurimas res comprehendat, multasque in unum sententias cogat, ac tum maxime auditorem, cum expectat adhuc aliquid, relinquat.
121Duditius Andreas, Andreas Dudithius. Lectori S.P.d., 5; 428 (auctor 1533-1589)
Atque hic quidem obscurae ac perplexae dictionis est character et forma, in qua magna est toti sententiae tenebras offundens orationis perturbatio; quae quidem ad centum usque versus porrigitur.
122Faustinus, De Trinitate, 13, 0064C (auctor 368-384)
Ergo cum Deus in Deo est, et non est Deus praeter eum in quo Deus est, et ipse est Deus Salvator Israel; ostenditur unitas divinitatis in Patre et Filio, sicut et omnipotentiae, et quidquid omnino divinae substantiae est: hoc solo differens a patre filius, quod ille pater est, et hic filius; id est, quod ille genuit, et hic natus est: non tamen quia natus est, minus habet aliquid, quam quod in Deo patre est, imago Dei invisibilis existens (Coloss. I, 15) , et splendor gloriae, et character substantiae eius (Heb. I, 3) . Hoc qui de filio Dei non credunt, Esaiae sententiam sustinebunt dicentis: Erubescent, et confundentur omnes qui adversantur ei, et ibunt cum confusione.
123Faustinus, De Trinitate, 13, 0068D (auctor 368-384)
certe una tibi et patri imago est secundum Moysen, eademque forma secundum apostolum Paulum, qui me etiam docuit, quod sis splendor gloriae et character substantiae eius (Heb. I, 3) . Sed et tu ipse docuisti dicens: Qui me vidit, vidit patrem; et ego in patre et pater in me (Ioan. XIV, 9) . Ego et pater unum sumus (Ioan. X, 30) . Sed et quaecumque facit pater, facis et tu similiter: tua enim verba sunt: Quaecumque enim ille facit, haec et filius similiter facit: et sicut pater suscitat mortuos et vivificat, sic et filius, quos vult, vivificat, et ut honorificent filium, sicut honorificant patrem (Ioan. V, 19-21) . Cum ergo eadem tibi imago est, eadem forma eademque substantia, eadem naturae unitas, eadem potestas, eadem libertas voluntatis, idem honor, et omnia omnino quae patris sunt, tua sunt, quia quae tua sunt, patris sunt; quomodo dicis, Pater maior me est, cum in omnibus quae sunt deitatis, talis es qualis et pater?
124Faustus Reiensis, Epistolae ad Ruricium aliosque, 265, XIV; 16 (auctor 410-495)
tamen ita miserrimus credo, quod qui semel susceptum signum divini nominis et infixum fronti character domini nostri numquam mali sibi conscius vel subdolus falsator infregerit, susceptis leviter pro expiando errore tormentis, purum aerium sensum et simplicis animae ignem die consumpta producat.
125Faustus Rhegiensis, Epistulae [CSEL], 4; 11 (auctor 425-490)
tamen ita miserrimus credo, quod, qui semel susceptum signum diuini nominis et infixum fronti character domini nostri numquam mali sibi conscius uel subdolus falsator infregerit, susceptis leuiter pro expiando errore tormentis purum aerium sensum et simplicis animae ignem die consumpta producat.
126Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1, 100; 1 (auctor 1520-1575)
Cabala 92. 3 Cabus ibid. 11 Cadere ibid. 15 cadere in gladio ibid. 26 cadere coronam capitis ibid. 44 cadere a consiliis suis ibid. 44. 45 cadere promissionem aut prophetiam ib. 46 cadere precationem coram Deo 93. 4 cadere ab aliquo sapientia ibid. 13. 14 cadere in lectum ibid. 14. 15 cadere alicui faciem ibid. 17 cadere retrorsum ibid. 21 cadere in foveam quam quis fecit ib. 25 Caecus ibid. 44 Caesar ibid. 62 Calcare ibid. 66 calcare uvas ibid. 69 calcare torcular 94. 3 calcantium vocem tollere ibid. 36 Calcaneus ibid. 42 calcaneum observare ibid. 45 calcaneum exprobrare ibid. 52 calcaneum contra aliquem levare ib. 55 calcaneum alicui dari ibid. 64 Calceamenta, aut calcei pedum 95. 1 calceos alicui gestare aut portare, sive solvere ibid. 8 calceamentum extendere ibid. 19 discalceati domus ibid. 33 calceamenta in pedibus habere ib. 35 calcitrare contra stimulum ib. 57 Caligo 96. 10 caliginosa dies ib. 22 caligine alicuius faciem operire ib. 38 per Caliginem iudicare ib. 39 caligo mortis ib. 40 caliginis lapis ib. 42 Calix ib. 44 calix mysticus ib. 46 calix novi Testamenti ib. 50 calix benedictionis ib. 54 calix salvationum ib. 59 calix tribulationis 97. 7 calix Babylonicus ib. 43 calix laeticiae ib. 48 calix daemoniorum ib. 65 Calvicium facere, aut caput tondere ib. 70 Callidus, vel cautus 98. 19 Calor ib. 25 Camelus ib. 42 camelum deglutire, et culicem colare ib. 46 Candidus ib. 52 candida vestimenta ib. 57 candida dies ib. 60 Canis ib. 62 Canem mortuum persequi 99. 2 canis caput ib. 11 canes muti ib. 20 a Canibus comedi ib. 24 canis ad vomitum ib. 28 canem apprehendere auribus ib. 30 canem sacrificare ib. 35 canibus et porcis sanctum dari [?:] Canicies [?:] Canere [?:] Cantio, vel Canticum [?:] cantici verba dicere [?:] cantica alicui dare [?:] canticum in ore alicuius ponere [?:] canticum novum [?:] cantici verba loqui [?:] in Cantico esse, aut ministrare [?:] cantici instrumenta [?:] canticum aliquibus esse [?:] Capilli [?:] ad Capillum funda iacere [?:] Capere animas [?:] capi aliquem in consiliis [?:] Captivitas [?:] Captus [?:] captivus gladio [?:] captivitas alicuius [?:] captivitatis indumentum [?:] captivitas perfecta [?:] Capere [?:] Caput [?:] caput magnorum [?:] caput circumdantium [?:] in Caput ponere [?:] in Capite, aut caput esse [?:] caput Ecclesiae [?:] in Caput alicuius venire [?:] caput movere [?:] caput levare [?:] caput nudare [?:] caput tondere [?:] caput tegere [?:] caput operire [?:] super Caput alicuius crescere [?:] super Caput manus habere [?:] ad Caput alicui esse [?:] ad pedes [?:] in Caput alicuius carbones [?:] gerere [?:] caput ungere [?:] Carbones [?:] Carcer [?:] Carmel [?:] Carduus [?:] Caro [?:] in Carne seminare [?:] secundum Carnem aut spiritum [?:] ambulare [?:] in Carne esse [?:] in Carne vivere [?:] carnem et sanguinem [?:] [?:] carnis interitus [?:] secundum Carnem aliquem nisi [?:] carni et sanguini acquiescere [?:] carnis voluntas sive nativitas [?:] in Carne esse, et non [?: secundum] [?:] ambulare [?:] carnem crucifigere cum suis concupiscen-tiis [?:] carneae res [?:] cor carneum [?:] carnem Christi comedere [?:] carnem alicuius comedere [?:] carnis et oculorum concupiscentia ib. 39 Castigatio ibid. 46 Catechestis ibid. 54 Castramentari 109. 5 [?: -act-] ibid. 16 Cathedra ibid. 39 [?:] 110. 55 [?: -ri] ibid. 69 [?:] 111. 39 [?:] ibid. 49 [?:] ibid. 57 [?: -a] 112. 9 [?: -l-ri] aliquid ab aliquo ibid. 22 [?:] ibid. 25 [?:] ibid. 31 [?:] ibid. 37 [?:] ibid. 42 [?:] pedes ib. 49 [?:] ad torrentes ibid. 56 [?:] ibid. 60 Cervix 113. 43 Cervix dura, aut indurare cervicem ib. 45 Cervicem obvertere ibid. 62 [?:] Cervice alicuius manum habere ib. 68 Cervicem Deum ostendere, vel obvertere [?: -4] 1. 2 cervicem inducere ibid. 12. 13 [?:] ibid. 19 Character Dei ibid. 26 Chirographum ibid. 37 [?:] ibid. 63 Christus ibid. 66 Christum a patre in mundum venire 116. 47. 48 Christum exire e mundo, et abire ad patrem ibid. 51 Christum agnoscere ibid. 55 [?:] Christo esse, aut manere ib. 58. 59 Christum induere ibid. 60. 61 [?:] Christi mortem baptizari ib. 65. 66 Christum lucrifacere ibid. 68 Christum sedere ad dextram patris 117. 4 Christianus 124. 51 [?:] ibid. 56 [?:] capere cum aliquo ibid. 63 [?:] aliquem ibid. 68 [?: -bor] 125. 2 [?:] facere ascendere ibid. 3 [?:] facere declinare ibid. 5 [?:] ibid. 14 [?:] ibid. 22 cingulum ibid. 26 cingulo se cingens ibid. 32 [?:] 126. 33 [?:] iacere ibid. 43 [?:] manducare ibid. 57 [?:] pascere ibid. 65 [?:] ibid. 68 [?:] aliquid esse, aut fieri ibid.
127Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p17, p60; 1 (auctor 1520-1575)
1 Qui est splendor gloriae, et character seu expressa imago hypostaseos, etc. 399. 36 Christus fert seu portat omnia, verbo potentiae suae [?:] .
128Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 1, p706; 3 (auctor 1520-1575)
Primum igitur dicitur dupliciter Filius Dei, imago patris, aut Dei invisibilis: 2 Cor. 4. Col. 1. Dicitur et Hebr. 1. splendor gloriae, seu fulgor veniens a gloria patris, et denique character aut expressa imago substantiae Dei.
129Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p539, p542; 158 (auctor 1520-1575)
Vident quidem, teste eodem Domino, omnes angeli, etiam minimorum pusillorum custodiae deputati, faciem patris: sed tamen non proprie referunt faciem patris, non sunt eius imago, splendor, character, lumen de lumine.
130Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p651, p680; 7 (auctor 1520-1575)
ibi Scriptura, quod Christus sit splendor gloriae et character, seu expressa imago hypostaseos.
131Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p879, p923; 49 (auctor 1520-1575)
Posset tamen forte referri id dictum ad filium (nam is, teste Paulo, eos duxit) et nomen idem esse quod character patris, ipsiusque substantialis imago.
132Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p988, p1016; 180 (auctor 1520-1575)
Secundo, quia nomen continet similitudinem, imaginem, noticiam, et quasi quandam picturam rei (sicut et Philosophi de cogitationib. ac sermone pronunciant, quod sint ὁμοιώματα , similitudines rei.) Ideoque hac phrasi indicat pater, illum angelum ita fore verum De vim, ut sit etiam substantialis imago ac character ipsius.
133Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p988, p1016; 339 (auctor 1520-1575)
Inculcatur porro in eodem libro multum nomen bestiae, et character bestiae, item numerus nominis bestiae: ubi nimirum de nomine Antichristi, eiusque numero ac charactere et imagine agitur: quam qui non habuerint, eos dicit non habituros facultatem negociandi.
134Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 100, p225 (auctor 1520-1575)
CHARACTER DEI,
135Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 100, p225; 2 (auctor 1520-1575)
At in Apocal. 15, Character Bestiae.
136Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, p5; 79 (auctor 1520-1575)
Vae illi, qui ex quarta aliquid retinuerit, etiamsi tantum character sit, aut nomen: Apoc. 14. Beatus autem ille, qui in ultima fuerit repertus.
137Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, 1, p16; 32 (auctor 1520-1575)
11 Filius proprie vocatur λόγος , Verbum, Unigenitus: Ioan. 1. Imago Dei, primogenitus universae creaturae, caput corporis Ecclesiae: ad Colossenses 1. Splendor gloriae, et effigies seu character substantiae patris: ad Hebraeos capite decimo: Item carnem assumens, filius hominis.
138Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, 5, p123; 90 (auctor 1520-1575)
Quod si quis distinguat acrimoniam seu contentionem orationis a granditate, qui tertius est apud Rhetores dictionis character, ad acrimoniam facit interrogatio, vehementior etiam adseveratione.
139Florus Lugdunensis, Carmina religiosa, 119; (auctor c.810-c.860)
Quae hic damus carmina ex pervetusto codice Bigotiano eruimus, cuius character ad auctoris aetatem accedere videtur.
140Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLII, 2, 2; 3 (opus 1597)
Quae difficultas maxime locum habet in quibusdam habitibus, de quibus theologi docent conferre potestatem agendi, ut sunt habitus per se infusi, et in multorum opinione character.
141Garnerius Lingonensis, Sermones, 205, 0632B (auctor 1187-1198)
Super quem videris Spiritum descendentem, et manentem super eum, hic est qui baptizat in Spiritu (ibid.) . Ergo Theophania est manifestatio Dei; cuius character fuit baptismus Christi, ubi tota Trinitas unus Deus manifestata est, cuius characteris confirmatio fuit, quod post resurrectionem discipulis ait: Euntes, praedicate Evangelium omni creaturae, baptizantes eos, etc. (Marc. XVI.) Epiphaniae vero characterem illam dicimus manifestationem, de qua Beda in Commento super Lucam loquitur, quae facta fuit in deserto, hac eadem Calenda anno revoluto post illud miraculum, quo convertit aquam in vinum, quo videlicet quinque panes et duos pisces quinque millibus hominum distribuit (Luc. IX) : quod aperte demonstratur, si definitionem Epiphaniae superius factam repetamus.
142Garnerius Lingonensis, Sermones, 205, 0632D (auctor 1187-1198)
Unde et calefacientem affectum, et altiorem intuitum demonstrabant, cum dicerent: Nonne cor nostrum ardens erat in nobis in via, cum loqueretur, et aperiret nobis Scripturas (Luc. XXIV) ? iudiciique libra reversi in Ierusalem dicentes, quia surrexit Dominus (ibid) . Hyperphaniae autem character est illa manifestatio qua, stella duce, veniunt tres Magi, quia tunc coelestis hyperphania suos participes, id est Magos insignivit scalari reverentia, usumque eius docuit, et arcuit contrarium, cum Herodi contradicenti nolentes obedire, reversi sunt per aliam viam in regionem suam (Matth. II) . Hac etiam scalari reverentia post resurrectionem suam discipulos suos Dominus insignivit, quando eduxit eos foras in Bethaniam (Luc. XXIV) . Unde et Bethania domus obedientiae interpretatur.
143Garnerius Lingonensis, Sermones, 205, 0633A (auctor 1187-1198)
Sed etiam in hoc hypophaniae nobis character exprimitur, quod vinum aqua mistum in sanguinem Christi substantialiter transmutatur, arcana reserantur, quia efficiunt sacramenta quae figurant.
144Garnerius Lingonensis, Sermones, 205, 0794A (auctor 1187-1198)
Ergo iuxta prophetae testimonium statuit in terris dignitates hominum Dominus, secundum ordines angelorum, ut sicut in coelis character est coelestis theophaniae uniformis beatorum spirituum multitudo; ita in terris eiusdem theophaniae character esset multiformis spiritualium virorum unio.
145Gelasius I, Sacramenta Romanae ecclesiae, 74, 1050A
Illius character nongentis annis non videtur inferior; est enim scriptus litteris maioribus et quadratis, quas unciales aliqui vocant.
146Gillebertus de Hoilandia, Sermones in Canticum Salomonis, 184, 0051C (auctor -1172)
Quod enim veritas non est, quomodo proximius accedit ad eam, quam ut ipsius simulacrum et character sit?
147Giordano Bruno, Ars memoriae, 2, p4, 5; 2 (auctor 1548-1600)
Quaedam in sensibus ipsis in ternis efformata quorum omnium species sunt Forma, Similitudo, Imago, Figura, Exemplar, Character, atque Signum, secundum formalia significata distinctae ut stat indictum in Clavis magnae considerationibus.
148Giordano Bruno, De imaginum compositione, p2, 1, 3; 3 (auctor 1548-1600)
Character” quod certo linearum tractu vel punctorum situatione aliquid significat, sicut elementa.
149Giordano Bruno, De imaginum compositione, p2, 1, 3; 8 (auctor 1548-1600)
“Nota”, “character”, “signum”, “sigillum” et “indicium” dici possunt tum lineae, tum puncta, tum omnia quae spacium non concludunt, figura vero est quam spacium concludere oportet.
150Gratianus, Concordia discordantium canonum, 187, 0524C (auctor -c.1160)
Et paulo post: § 5. Si forte *illum* militiae characterem in corpore suo non militans pavidus exhorruerit, et ad clementiam imperatoris confugerit,* ac prece fusa* et impetrata iam venia militare coeperit, numquid homine liberato atque correcto character ille repetitur, ac non potius agnitus approbatur?
151Gregorius Nyssenus Dionysius Exiguus, De creatione hominis, 67, 0353A (auctor c.470–c.544)
Sunt autem multiplices et multiformes colores huius imaginis, quibus verae formae similitudo depingitur, non cerussa et purpurisso, nec horum mixta cum altero qualitas, nec alicuius nigredinis superductio cilia oculosque sublinit, et per aliquod temperamentum depressa et concava assimilatur character vel quaecunque similia pictorum manus artificis composuere solertia; sed pro istis adest puritas, impassibilitas, beatitudo, malique totius aversio, et quaecunque generis istius existunt, per quae in hominibus imprimitur similitudo divina.
152Guerricus Igniacensis, Sermones per annum, 185, 0158A (auctor 1075-1157)
Ad vos potius nobis est sermo, qui spiritum adoptionis filiorum accepistis, habentes eumdem spiritum in signum adoptionis et pignus haereditatis; qui velut quidam character insignis, vasa misericordiae a vasis irae discernit.
153Guibertus S Mariae de Novigento, Tropologiae in prophetas Osee et Amos ac Lamentationes Jeremiae, 156, 0450C (auctor c.1055–1124)
In defectu ergo urbium, ruinas meditemur animorum, et videamus quid primus nobis character insinuet, ex quo uti de caeteris constat, quia subiecta sententia pendet.
154Haymo Halberstatensis, Expositio in Apocalypsin, 117, 1102B (auctor -853)
Character autem et nomen bestiae, et numerus nominis eius, unum sunt.
155Haymo Halberstatensis, Expositio in Apocalypsin, 117, 1127B (auctor -853)
Character vero bestiae, ut supra dictum est, fides eius intelligitur.
156Helinandus Frigidi Montis, Sermones, 212, 0546B (auctor c.1160—c.1237)
Hic igitur triplex contemptus superbiae character est bestiae, de quo loquitur Apocalypsi: Et factum est vulnus saevum ac pessimum, in homines qui habebant characterem bestiae (Apoc. XVI) . Character bestiae, id est Antichristi, sive diaboli, superbia est: vulnus saevum ac pessimum, inobedientia, et impoenitentia.
157Helinandus Frigidi Montis, Sermones, 212, 0546D (auctor c.1160—c.1237)
Non est ergo sequendus antesignanus iste, nec character eius sumendus.
158Herveus Burgidolensis, Commentaria in Isaiam, 181, 0208A (auctor c.1080-1150)
Sicut autem speculator ista dicit apud Isaiam: similiter et Ioanni visus est angelus dicens: « Cecidit, cecidit Babylon illa magna quae a vino irae fornicationis suae potavit omnes gentes (Apoc. XIV, 8) . » Et alius angelus secutus est, dicens: « Si quis adoraverit bestiam et imaginem eius, et acceperit characterem in fronte sua, hic bibet de vino irae Dei (ibid. 9) . » Haec erunt tunc sculptilia deorum Babylonis, bestia scilicet, id est Antichristus et imago atque character eius, et numerus nominis eius.
159Hincmarus Rhemensis, De praedestinatione, 125, 0372C (auctor 806-882)
Tamen ita miserrimus credo, quod si semel susceptum signum divini nominis, et infixum fronte character Domini nostri nunquam mali sibi conscius vel subdolus falsator infringet, susceptis leviter pro expiando errore tormentis, purum aerium sensum, et simplicis animae ignem diu consumpta producat.
160Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0245A (auctor 1177-1180)
Ergo non sine substantia credendae sunt personae, nec cogitandae, quomodo unico charactere absque substantia qualibet personarum intelligatur, cum per insignitivas proprietates singularis personarum character circa unam substantiam et eamdem attendatur, hic minime apta nata facere substantia est, atqui emissio Spiritus non est insignitiva proprietas, nec unicus character.
161Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0251C (auctor 1177-1180)
Quo fit ut character, id est, proprietas insignitiva personae, ac quaelibet proprietas singularis, immobiliter adhaereat circa divinam quamlibet personam considerata.
162Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0339C (auctor 1177-1180)
Etenim ex proprietatibus figura, sive character videtur innasci.
163Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0339D (auctor 1177-1180)
Omnis autem figura, sive character, ut philosophis visum est, ad qualitatem refertur, et secundum qualitatis assignationem exstat atque participationem; qua de re in singulis praedicamentis, generalia sive specialia nomina qualitatem videntur significare, eo quod circa substantiam qualitatem determinent.
164Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0342B (auctor 1177-1180)
Propterea non puto dandum esse quod insignitiva proprietas persona sit, quam insignit, et circa quam consistit ut character circa substantiam, secundum quod persona constitutionem habet.
165Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0346B (auctor 1177-1180)
Numismatis quippe character, cum gravitatem expressit non libratur.
166Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0385C (auctor 1177-1180)
Itaque Filius aequipollens signaculum est absque omni fallacia, character et imitamen effigiati Patris indiminutum, quia non est imago Patris, superficie tenus, ad Christi similitudinem imaginis, sed interiorum atque omnium profundorum sapientiam Dei, et virtus in sinu Patris, ἐν ἀυτῷ μὲνη, id est, commanens universorum quae Patris sunt productrix exstat, et enucleatrix: propterea unigenitus quidem Dei haeres Patris plenissimus est, omnia interiora eius insigniens.
167Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0386B (auctor 1177-1180)
Ideo dicitur et character substantiae Filius, quanquam characterem non personam esse, sed personae tantum, haereticus arbitretur: non animadvertens, quod Filius vocetur, quod persona est, sicut splendor qui coaeternaliter de Patre coruscat: magni quoque consilii angelus, admirabilis, consiliarius, et princeps pacis, ad personae distinctionem enuntiatur, et quod maiora servis suis prophetis monstraverit, scientiam tribuendo latiorem et apertiorem Mosaica institutione.
168Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0386C (auctor 1177-1180)
Non videbit me, inquit, homo, et vivet: Ecce locus est apud me, stabis supra petram, cumque transibit gloria mea, ponam te in foramine petrae, et protegam te dextera mea, donec transeam: tollamque manum meam, et videbis posteriora mea, faciem autem meam videre non poteris. (Exod. XXXIII) . Iubetur Moyses stare supra petram, et per angustum foramen intueri: hoc monstrante Deo, quod brevem lex scientiam Trinitatis habuit, cuius solummodo per foramen paruit illuminatio: foramen quippe ac manus protegens, nil aliud quam particularem et obscuram portendit legis cognitionem: tale est enim, quod per foramen oculis subiicitur: Christi vero doctrina et praedicatio, grandiorem nobis scientiam ostendit, intelligentiae oculum instruendo, contingere supra sensum quae sunt, et rationem: facies, gloria et splendor gloriae, quae Moyses videre postulat, character sunt unius substantiae Patris Verbum Dei unigenitum, quod absque igne, id est anima et nube carnis, homo videre non potuit: ideo audit, stabis supra petram: Petra autem erat Christus.
169Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0387C (auctor 1177-1180)
Nequaquam vero character personae operatoris.
170Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0387D (auctor 1177-1180)
Et rursus: Si character personam excedit, secundum excessum subsistentia caret.
171Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0387D (auctor 1177-1180)
Itaque non debet excedere Patris substantiam character, ne forte per excessum non subsistens evanescat.
172Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0388A (auctor 1177-1180)
Neque rursus persona Patris, latior esse debet suo charactere, ne illud sine figura remaneat, quod character non figurat.
173Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0388A (auctor 1177-1180)
Si vero non totam insignit personam Patris character eius, non est aequalis ipse Patri suo, charactere ampliora complectenti: videlicet, sancti Spiritus profusionem, quod quidem praecipuum maximumque est.
174Hugo Eterianus, De haeresibus Graecorum, 202, 0388A (auctor 1177-1180)
Item: Si solius Patris esset Spiritum emittere, nequaquam Filius character eius indiminutus existeret: at vero par est Patri eius imago, ex qua vere sancti Spiritus processio emanat.
175Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1097A (auctor 1010-1061)
De qua in Ezechiele viro linei induto dicitur: « Signa Thau in frontibus virorum gementium et dolentium (Ezech. IX, 4) . » Quos ne interfectores tangant, subiungitur. « Super quem videritis Thau, ne interficiatis (Ezech. IX, 6) . » Quod character et Gedeoni affuit, ubi divino oraculo instructus in trecentis viris Madianitas prostravit, in figura nostri Gedeonis, qui gyrum coeli circumiens, in utero Virginis totus mansit.
176Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1129A (auctor 1010-1061)
Forsan inquiritur character hic quis sit, nimirum perfidia, quae et proprie dicitur impietas.
177Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1129A (auctor 1010-1061)
Sicut enim fides catholica, quae et pietas dicitur, character est Christi, ita et perfidia haeretica dignoscitur esse character Antichristi.
178Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1129C (auctor 1010-1061)
Sic et dexterae nostrae, quae post caput principatum obtinet artuum, laboriosaque imitatrix est artium et administratrix variarum utilitatum sui corporis et aliorum, character crucis inest, quo monemur facta et dicta crucifixi Christi in omni actione nostra nos attendere debere, Apostolo dicente: « Omnia quaecunque facitis in verbo aut in opere, omnia in nomine Domini nostri Iesu Christi facite, gratias agentes Deo et Patri per ipsum (Coloss. III, 17) . » Quod cum fecerimus, nil sinistrum, sed totum dexterum erit quod egerimus, nescietque sinistra malorum quid faciat dextera nostra (Matth. VI, 3) .
179Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1129D (auctor 1010-1061)
Itaque, quia per fidem ante omnia a Deo cognoscimur, fides profecto est character quo signamur; qui in dextra nostra et fronte deprehenditur, quoties in regno regis nostri negotiari proficue et pacifice quaerimus.
180Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1130B (auctor 1010-1061)
Et illi quidem se et sua omnia vendunt, et centuplicata cum pleno fenore vitae aeternae recipiunt; isti vero se et sua omnia vendunt, et nil eorum, nisi mortis aeternae accumulatum foenus, postea reperiunt; quorum negotiis nemo militans Deo se implicabit (II Tim. II, 4) . Perfidia enim sive impietas generalis character est illis omnibus, paganis scilicet, Iudaeis, haereticis, tanquam filiis alienis et Deo mentitis.
181Incertus 017, Expositio in Apocalypsin, 17, 0903C
Verum si vulnus saevum ac pessimum tantummodo ad reprobos pertinet, et illi tantummodo hoc passi sunt, qui characterem bestiae habuerunt, quaerendum nobis est quid sit character bestiae.
182Incertus 066, Ordo Romanus, 66, 0997
Veteri Calendario Romano et Liturgiae Gallicanae expositioni subiicere libet antiquum Ordinem Romanum, ad usum monasteriorum ab annis circiter mille accommodatum, cuius antiquitatem probat non solum codicis Morbacensis, a quo illum accepimus, character annos minimum 900 repraesentans, sed etiam varii ritus qui in ea praescribuntur, qui iam dudum et in Romana Ecclesia et in Galliarum monasteriis, quibus usui fuisse videtur, obsoleti sunt.
183Incertus 068, Dissertatio ad Liberatum, 68, 1073A
Neque vero istud unum commentus est, sed alia longe plura, ut naviter mentiri proprius ipsius character videri possit, et non argutius quam verius Halloixius scripserit, Iustiniani epistolam de tribus capitulis a Theodoro quidem fabricatam, sed a patre mendacii, qua parte historiam spectat, dictatam.
184Incertus 086, Cantica, 86, 0882A
g image="0860761A" text="[Character]"> LXXXVII. Et ego.
185Incertus 184, Vitis mystica, 184, 0674A
Cum aliquis se alio meliorem aestimat, cum alii similis esse videri vult, qui eo maior est; vel cum non vult subiectus esse ei qui sibi praelatus est diabolicae sunt cogitationes, quae a diabolo inventae sunt, et ab ipso caeteris familiarius usurpatae, ita ut proprie character diaboli dicatur superbia.
186Incertus 184, Vitis mystica, 184, 0733A
Cypressus enim timorem sive humilitatem significat, ubi est radix crucis, per quam non solum situs humilis, sed natura eius exprimitur: quia, ut dicitur, fugat odore serpentes, id est diabolos, quorum proprius character superbia ab humilitatis virtute fugatur.
187Innocentius III, Mysteria evangelicae legis et sacramenti eucharistiae, 217, 0912A (auctor -1216)
Subdiaconus vero, quia character huiusmodi quondam inter non sacros, nunc autem inter sacros ordines reputatur, in perceptione corporis non suscipit osculum a pontifice, sed in perceptione sanguinis suscipit a diacono, ut qui non in sacris sunt amplius honorentur.
188Ioannes Cassianus, De incarnatione Christi, 50, 0266A (auctor c.360–435)
Haec ergo, inquit, intentio et character sanctae Scripturae, quod saepe diximus, duplicem esse in eodem salvatore significationem: quod et semper Deus fuit, et est Filius, Verbum, et lumen, et sapientia Patris; et quod postea propter nos carnem sumpsit ex Maria virgine theotoco, et homo factus est.
189Ioannes Scotus Erigena, De divisione naturae, 122, 0894B (auctor 810-877)
Totus namque Deus est, et totus homo, una substantia, vel, ut usitatius dicam, una persona, locali et temporali motu carens, dum sit super omnia loca et tempora Deus et homo, absque ulla forma, cum sit forma omnium et paternae substantiae character, absque ulla similitudine, dum omnia similia ei esse appetunt.
190Ioannes Scotus Erigena, Expositiones super Ierarchiam ecclesiasticam S. Dionysii, 122, 0266D (auctor 810-877)
Cuius maximus character erat tabernaculum illud in Arabico monte figurate monstratum.
191Ioannes Scotus Erigena, Versio Ambiguorum S. Maximi, 122, 1217A (auctor 810-877)
His ambobus maxime creatur omnis sapiens virtus et custoditur, ab his etiam manifestatur per corpus non tota; non enim capitur corpore, dum sit character divinae potentiae, sed quaedam eorum, quae ipsius sunt, umbrae.
192Ioannes Scotus Erigena, Versio operum S. Dionysii, 122, 1034B (auctor 810-877)
Cuius maximus character erat tabernaculum illud in Arabico monte figurate monstratum.
193Iohannes Cassianus, De incarnatione Domini contra Nestorium [CSEL], 7, 29, 2; 1 (auctor c.360–435)
haec ergo, inquit, intentio est et character sanctae scripturae, quod saepe diximus, duplicem esse in eadem saluatoris significationem, quod et semper deus fuit et.
194Isaac de Stella, Sermones, 194, 1766D
Ad symbolicam quoque theologiam descendentes, eamdem sequimur semitam veritatis, ut cum dicitur Verbum, imago, splendor, character, figura, candor, brachium, manus, dextera; ubique intelligatur aliquid alicuius, et in omnibus unum unius, eiusdem essentiae, proprietatis divisae.
195Isidorus Hispalensis, De ecclesiasticis officiis, 83, 0823A (auctor 565-636)
Dum autem venerit, non mutatur, sed agnoscitur; character est enim regis mei: non ero sacrilegus, si corrigo desertorem, et non muto characterem.
196Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 82, 0728B (auctor 565-636)
Character est ferrum caloratum, quo notae pecudibus inuruntur.
197Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 20, 16, 7; 20 (auctor 565-636)
Character est ferrum caloratum quo notae pecudibus inuruntur: χαρακτὴρ autem Graece, Latine forma dicitur.
198Isidorus Mercator, Collectio decretalium, 130, 0298A (auctor fl. 850)
Cum enim de duobus dignissime loquitur de seipso: « Qui me videt, videt et Patrem (Ioan. XIV, 9) » et: « Ego et Pater unum sumus (Ioan. X, 30), » divinam eius intelligimus ineffabilemque naturam, secundum quam unus est cum Patre suo propter unam eamdemque substantiam, « imago et character splendor gloriae eius existens (Hebr. I, 3).
199Isidorus Mercator, Collectio decretalium, 130, 0028C (auctor fl. 850)
Deus ergo Pater secreti sacramenti vocabulum est cuius vere Filius est Verbum, et speculum, et character et imago vivens Patris viventis, in omnibus Patri similis, eiusdem naturae, in divinitate genitus, genitori per omnia coaequalis.
200Ivo Carnotensis, Decretum, 161, 0064C (auctor c.1040–1115)
Qui me videt, videt et Patrem (Ioan. XIV) ; et: Ego et Pater unum sumus (Ioan. X) : divinam eius intelligimus ineffabilemque naturam, secundum quam unum est cum Patre suo, propter unam, eamdemque substantiam, imago et character splendorque eius gloriae existens.
201Kercselich Balthasar Adam, Annuae 1748-1767, 1756, p512; 27 (auctor 1715-1778)
Totaque aula ad Galliae normam composita, facilitate, comitate, dementia, dignitatum, honorum, officiorum larga distributione, ut, quod olim admirabatur officium, et character hodie, sicuti et in Gallia, obvius esset.
202Kercselich Balthasar Adam, Annuae 1748-1767, 1764, p220; 6 (auctor 1715-1778)
Occasione antedictae coronationis, quemadmodum 1760. anno praetoriana turma superius descripta ab Hungaris est instituta, ita nunc a caeteris haereditariis provinciis, par illique aequalis turma ex Germaniae iuvenibus erecta est, horto et palatio Eugenii principis Sabaudiae, olim Viennae habito, turmae huic designato existento; accepit ut hungarica suos capitaneos, ne autem Hungaris sit posterior, quin ut eos antecedat, singulis de eadem character superioris leitinantii est attributus, cum hungaricae turmae iuvenes inferiorum leitinantiorum praerogativis pollerent; praeterea hi imperatori ac reginae a servitiis futuri evulgarentur.
203Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 3 (auctor -1048)
Ut, puta, cum dividis novem milia per septingentos, character quippe novenarius, qui novem milibus inest, dividendus vocatur; septenarius vero qui septingentis assignatur, divisor utique vocitatur.
204Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 5 (auctor -1048)
Itaque quoniam semel tantum in eis inveniuntur, et gemini remanent, singularis character in tertia linea a novenario, scilicet in deceno, constitui debet, duobus interim qui remanserant in eadem in qua est novenarius collocatis.
205Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 6 (auctor -1048)
Ideo autem singularis character est tertia linea removendus a dividendo, quoniam divisor tertium detinet locum a singulari; alioquin si secundum detineret vel quartum, secundum nichilominus vel quartum idem singularis optineret character.
206Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 9 (auctor -1048)
Cognito vero quia bis in eis inveniantur, et sex tantum remaneant, confestim binarius character ad singularem lineam, tertio videlicet numero remotam a divisore, locandus est, et sex residui sunt in eadem quam divisor possidet linea statuendi.
207Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 14 (auctor -1048)
Quia vero semel in eis reperiuntur et duo tantummodo remanent, binarius character eandem quam dividendus optinet assideat lineam.
208Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 17 (auctor -1048)
Quia vero tredecim remanent, singularis est character pro decem ponendus in eadem linea quam ipse binarius possidebat, et ternarius pro tribus in ea quam iste divisor optinet septenarius.
209Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 20 (auctor -1048)
Depulsis igitur his residuis tredecim, singularis character in linea singulari ponatur, ut sit, quem ad modum saepe dictum est, tertia linea remotus a divisore qui proximior est a dividendo; senariusque ponatur in ipsius eiusdemque linea divisoris.
210Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 23 (auctor -1048)
Quinarius itaque character in eodem constituatur loco quem isdem senarius habitus pro sexaginta tenebat, et ternarius in hac eademque ponatur linea quam hic ipse divisor assidet septenarius.
211Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 31 (auctor -1048)
In loco ergo quem ternarius hic pro trecentis habitus possidebat, binarius est locandus, in proximiore vero linea, centena videlicet, novenarius; ei porro, quam ipse divisor novenarius optinet, character singularis est adhibendus.
212Laurentius Casinensis, De divisione, p1; 36 (auctor -1048)
Quia vero semel in eis inveniuntur et remanet unus, singularis est prius character in sua locandus linea, tenore quo saepissime dictum est, et post unus qui remansit conferendus cum divisore, priore scilicet dividendo secum continuato.
213Leo I, De haeresi et historia Eutychiana, 55, 1121A (auctor 440-461)
9. En ergo character agendique ratio illius Constantini monachi, cuius falso testimonio institit Quesnellus, ut veritatem illius appellationis de qua agimus eliceret.
214Leo I, De haeresi et historia Manichaeorum, 55, 0926C (auctor 440-461)
Claudit tandem Beausobre suum sermonem dicendo tantae Leoninae commotionis causam quaesivisse, et secum reputasse huius S. pontificis characterem. Hominis (inquit) fuit eius character ambitione abrepti, minus cogitantis spiritum lucrari docilitate et suasionibus, sed potius violentiis opprimere.
215Leo III, Epistolae 2, 102, 1050D
Alia rursum et Filius, qui principii expers non est, ex Patre enim est: Pater namque Filii principium et origo existit; quod si temporis initium spectes, aeque Filius principio caret ac Pater: est enim temporum conditor, non subiectus tempori; inseparabili autem aeternaque generatione ex Patre elucet, tanquam gloriae illius splendor paternaeque substantiae character.
216Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 528; 16 (auctor 1547-1606)
si quid forte instituto serviat, et memoria exciderit; moneo, de singulis DEIPARAE festis solemnioribus agi, stylo florido ut titulus monet, ut Panegyricus character postulat: de rosis, lilio, nardo, olea, vite, palma coronam pangimus, et castrorum etiam acies ordinatas, et aurorae surgentis iubar, et lunae nitorem, et solis radiatum lumen celebramus et alia huiusmodi.
217Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 666; 8 (auctor 1547-1606)
id est, animi et sensuum nota et character.
218Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 6; 42 (auctor 1547-1606)
Et nescio quam gratiam conciliat character.
219Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 82; 24 (auctor 1547-1606)
At obiicias forsitan, apud Arabes literam duriter legi, et leniter: equidem probe id scio: fit autem hoc eo modo, quo apud Iudaeos plerosque Character Hebraeorum legitur S, et non Sch: neque tamen propterea sequitur, quod debeat mutari in Samec inter describendum.
220Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 395; 8 (auctor 1547-1606)
Sed cum nemo horum, Spanhemium, ad quem ante aliquot menses litteras dedi, si excipias, mihi cognitus sit, nolui illis , nec oneris quicquam imponere, et rogare super dubiis nonnullis, quae etiamnum restant, ut sunt, Vir, quem Reverendus Kircherus Flaminem esse putat, basi iuxta antrum insistens, character, ut idem vocat, Tauticus, Arcus, Pharetra, Pileus, (is enim mihi esse videtur) quae in ore antri ad pedes duarum Virginum iacent.
221Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 3, 1, 365; 11 (auctor 1547-1606)
Character urnae inscriptus est Arabicus, ni fallor, sed antiquus.
222Ludvig Holberg, Nicolai Klimii Iter Subterraneum, 8, 14; 3 (opus 1754)
Character Mediocris, qui dialecto Potuana dicitur Rip-fac-si, tantum in familia principali luctum ciet, ut successor defuncti Principis una cum eiusdem consanguineis, integros sex menses pullati incedant.
223Marius Victorinus, Adversus Arium, 8, 1062A (auctor c.285-c.365)
Quippe forma eius qui sit et imago et character, sine quibus Deus non intelligitur nec intelligentiam ascendit: non tamen quod non sit, quod est simplex Deus: et non quod ista quasi aliud, quod in se ipso sint, aut ut accidentia, sed istud ipsum Deum esse: et sic esse ὁμοούσιον est quod est esse, et pater quod est esse.
224Marius Victorinus, Adversus Arium, 8, 1071C (auctor c.285-c.365)
Isto modo sive λόγος est Iesus, sive lumen, sive refulgentia, sive forma, sive imago, sive virtus et sapientia, sive character, sive vita ὁμοούσιον apparebit Λόγος et Deus Pater, et Filius, Spiritus et Christus.
225Marius Victorinus, Adversus Arium, 8, 1091D (auctor c.285-c.365)
quis praebuit aurem, et audivit? Item paulo post (Ibid. 22) : Et si stetissent in substantia, et audissent verba mea. Item lecta substantia apud prophetam David (Psalm. CXXXVIII, 15): Et substantia mea in inferioribus terrae. Lectum apud Paulum ad Hebraeos de Christo (Hebr. I, 3): Qui est character substantiae eius.
226Marius Victorinus, De homoousio recipiendo, 8, 1138D (auctor c.285-c.365)
Dicit Apostolus ad Hebraeos (Heb. I, 3) : Qui est character substantiae eius.
227Masenius Iacobus, Palaestra oratoria, p16; 12 (auctor 1606-1681)
Status vitae cuilibet ingenio idoneus deligendus est. 399. Stylus et character dicendi diversus, et quis optimus. 180. 181. et seq.
228Masenius Iacobus, Palaestra oratoria, 1a, 36, 1; 3 (auctor 1606-1681)
Qui quidem character Orationis triplex cum illo, quem supra in periodorum distinctione adhibuimus, non erit confundendus.
229Masenius Iacobus, Palaestra oratoria, 1a, 36, 1; 7 (auctor 1606-1681)
Character tenuis, parcetropis ac figuris utiturr.
230Masenius Iacobus, Palaestra oratoria, 1a, 36, 3; 1 (auctor 1606-1681)
Character medius sive temperatus est, qui tenuem sublimemque inter hac moderatione fertur, ut quae in ipso humiliora sunt, quaeque in hoc maiestatis et vehementiae plena declinet: adeoque pulchro quodam et circumscripto orationis flexu, amoenis tropis, figurisque tamquam floribus, cultus exspatiatur; cum ad delctationem potissimum sit institutus.
231Masenius Iacobus, Palaestra oratoria, 1a, 36, 3; 7 (auctor 1606-1681)
Funditur hic character latissime ad ea omnia, quaecumque laudem, reprehensionemve aliquam, seu factorum, seu rerum, seu personarum spectant; atque in demonstrativo potissimum dicendi genere dommatur.
232Masenius Iacobus, Palaestra oratoria, 1a, 36, 4, 1; 23 (auctor 1606-1681)
Estautem quidam interiectus, intermedius et quasi temperatus (character) nec acumine pesteriorum, nec sulmine utens superiorum.
233Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 1, 1, 1; 77 (auctor 1606-1681)
lucundares, et dimidium laboris scripturo est, habilis distinctusque character.
234Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 1, 7, 4; 3 (auctor 1606-1681)
Cum tamen ad nervose loquendi aspiras facultatem, quam hic idem character ambit, non solum eiusdem Tullii ad Atticum epistolas, sed et Plinii Iunioris tibi inprimis suaserim.
235Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 2, 6; 5 (auctor 1606-1681)
4. Triplex dictionis character praecipuus, cuius variae sunt species.
236Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 2, 13, 2; 66 (auctor 1606-1681)
Morali ille, character dissertationi, aut epistolae, vel etiam orationi ad instructionem conceptae deservire laudabilius poterit, historiae ex instituto prosequendae minus est accommodatus Pleis in Curtio vitae roborisque ad eiusmodi scribendi formam possidemus.
237Maximus Taurinensis, Homiliae, 57, 0241B (auctor -c.420)
Voluit hominem de limo formare et fecit. Coelum, terram ( Desunt decem lineae, quia periit character ), voluit, et facta sunt. Voluit Israeliticum populum per maris undas sicco pede transire, et factum est.
238Moneta Cremonensis, Adversus Catharos et Valdenses, 4, VI., I.; XVI. (opus c.1240)
Character ergo spiritualis ubi sit promotio potestatis, Ordo, vel gradus vocatur.
239Nestorius Marius Mercator, Sermones, 48, 0837D
19. Eas autem voces, quas Salvator noster in Evangeliis protulit, non in duabus subsistentiis aut personis omnino partimur; non enim duplex est unus Christus et solus, quamvis ex duabus diversisque rebus ad unitatem cognoscatur individuam convenisse; sicut homo quoque ex anima constans et corpore, non duplex potius, sed unus est ex utroque: humanas ergo et divinas insuper voces ab uno Christo dictas, animadvertentes recte sentimus, cum enim Deo dignissime loquitur de se ipso: Qui me videt, videt et Patrem (Ioan. XIV, 9) ; et: Ego et Pater unum sumus (Ioan. X, 30) . Divinam eius intelligimus, ineffabilemque naturam, secundum quam unum est cum Patre suo, propter unam eamdemque substantiam, imago et character splendorque gloriae eius existens (Heb. I, 3) . Cum vero humanae naturae mensuram nullatenus inhonorans Iudaeos alloquitur: Nunc me quaeritis occidere hominem, qui veritatem vobis locutus sum (Ioan. VII, 1) ; non minus eum qui in similitudine et aequalitate [Baluz. aequitate] Patris est, Deum Verbum etiam in mensuris humanitatis eius agnoscimus.
240Odo Cluniacensis, Opuscula de musica, 133, 0810C (auctor c.878–942)
quia character maior, et articulus de articulo.
241Orientius, Carmina [CSEL], 3; 23 (auctor fl. 440)
cur tamen hanc speciem teneat crucis edita forma monstrat adorandum tota ratione character.
242Orientius, Commonitorium, 61, 1002B
Cur tamen hanc speciem teneat crucis edita forma Monstrat adorandum tota ratione character.
243Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 4, 1; 315 (auctor 1554-1606)
Nemo autem suspicetur, quia solet interdum ingentibus ausis, generosisque feroribus, Angelum lucis ementiens tenebrarum pater, fraudis aliquid immiscere; siue leuitatem in his, siue ludificationem vllam Daemoni fuisse permistam: cuncta enim sancta obedientia temperabat, fidelis character, ac nota germanae virtutis, certissimumque aduersus ludibria Satanae munimentum.
244Paschasius Radbertus, Epistola de corpore et sanguine Domini ad Frudegardum, 120, 1353A (auctor 785-860)
Nec igitur mirum si figura hoc mysterium est, et huius mysterii verba tropica locutio appellantur; cum ipse Christus ab apostolo Paulo character vel figura dicitur, quamvis ipse sit veritas.
245Paschasius Radbertus, Epistola de corpore et sanguine Domini ad Frudegardum, 120, 1353A (auctor 785-860)
Ait namque: Novissime locutus est nobis, scilicet Deus Pater, in Filio suo, qui cum sit splendor gloriae et figura, vel character, sicut alii codices habent, substantiae eius.
246Paschasius Radbertus, Epistola de corpore et sanguine Domini ad Frudegardum, 120, 1353B (auctor 785-860)
Ecce ut audis, summa veritas ipse Christus, character appellatur et figura; tamen in eo nihil fictum fuit, nihil vacuum a veritate, sicut nec characteres vel figuras vacuas esse dicimus litterarum a vi et potestate earum, cum easdem figuras tropice litteras vocemus.
247Paschasius Radbertus, Liber de corpore et sanguine Domini, 120, 1278C (auctor 785-860)
2. Sed si veraciter inspicimus, iure simul veritas et figura dicitur: ut sit figura vel character veritatis, quod exterius sentitur; veritas vero, quidquid de hoc mysterio interius recte intelligitur aut creditur.
248Paschasius Radbertus, Liber de corpore et sanguine Domini, 120, 1278C (auctor 785-860)
Cum vero figura vel character substantiae eius, humanitatis designat naturam, ubi corporaliter plenitudo inhabitat Divinitatis, et tamen in utroque unus et verus Christus Deus catholice commendatur.
249Paschasius Radbertus, Liber de corpore et sanguine Domini, 120, 1278D (auctor 785-860)
Unde unam rem sumit ad demonstrationem duarum substantiarum, quam figuram substantiae vel characterem nominavit: quia sicut per characteres vel figuras litterarum infantia nostra prius pertingit gradatim ad lectionem, deinde ad spiritales Scripturarum sensus et intelligentiam; sic ex humanitate Christi ad Divinitatem Patris pervenitur; et ideo iure figura vel character substantiae illius vocatur.
250Paschasius Radbertus, Liber de corpore et sanguine Domini, 120, 1278D (auctor 785-860)
Verumtamen neque characteres litterarum, falsitas, neque aliud quam litterae: neque Christus homo falsitas dici potest, neque aliud quam Deus, licet figura, id est, character substantiae Divinitatis iure dicatur; quia nostram infantiam per se ad spiritalia interius intelligenda provehit et sensibus nostris, ut ea quae in illo sunt capiamus, visibilem se ostendit.
251Paschasius Radbertus, Liber de corpore et sanguine Domini, 120, 1279B (auctor 785-860)
Est autem figura vel character hoc quod exterius sentitur, sed totum veritas et nulla adumbratio, quod intrinsecus percipitur, ac per hoc nihil aliud hinc inde quam veritas et sacramentum ipsius carnis aperitur.
252Paulus Alvarus Cordubensis, Indiculus luminosus, 121, 0544A (auctor 807-861)
Absorvebit fluvium, et non mirabitur: Multitudinem videlicet gentium absque legis notitia, quem radicitus devoravit, et habet fiduciam quod influat Iordanis in os eius, eos putans etiam vipereo dolo consumere quos unda sacri baptismatis lavit, et regis character signum crucis Christo Deo nostro et regi dicavit.
253Petrus Abaelardus, In Romanos, 3, 16, 3; 12 (auctor 1079–1142)
Chrysostomus, In epistola ad Hebraeos, sermone 1: "Qui est splendor et character substantiae eius.
254Petrus Abaelardus, Expositio in Epistolam Pauli ad Romanos, 178, 0972C (auctor 1079–1142)
1: « Qui est splendor gloriae et character substantiae eius apostolica sententia, magis autem Spiritus sancti miranda gratia.
255Petrus Blesensis, Passio Reginaldi principis, 207, 0959B (auctor 1135-1212)
Revera, omnia quae fecisti nobis, Domine, in vero iudicio fecisti quia peccavimus tibi et mandatis tuis non obedivimus: sed da gloriam nomini tuo , et fac nobiscum secundum multitudinem misericordiae tuae, quia peccavimus tibi: salva nos, Salutare Israel, quia iniquitates nostrae responderunt nobis et multae sunt adversiones nostrae; quoniam populum tuum, Domine, humiliaverunt et haereditatem tuam vexaverunt ; gloria nostra ad alienos translata est; elongata est a nobis, benignissime Iesu, crux tua: haec erat nobis arca Novi Testamenti, haec erat nobis propitiatorium exauditionis, vexillum salutis, titulus sanctitatis, spes victoriae, foedus et arca divinae gratiae, character Christianae militiae, fundamentum fidei, subversio inimici, spoliatio inferni, scala coeli, ianua paradisi, relevatio lapsorum, clausorum aperitio, consolatio afflictorum, tutela corporum, armatura spirituum, salus viventium, vita mortuorum, liberatio captivorum, humilium exaltatio et deiectio superborum.
256Petrus Blesensis, Poemata, 207, 1146C (auctor 1135-1212)
Mystica signa crucis sacer ille character habebat, Qui gladium mortis pestemque malam prohibebat.
257Petrus Blesensis, Sermones, 207, 0610A (auctor 1135-1212)
Spes victoriae foedus et arca divinae gratiae, character Christianae militiae, fundamentum fidei, subversio inimici, spoliatio inferni, scala coeli, ianua paradisi, relevatio lapsorum, clausorum apertio, consolatio afflictorum, tutela corporum, armatura spirituum, salus viventium, vita mortuorum, liberatio captivorum, humilium consolatio et deiectio superborum, turris David, specula Sion, generalis omnium salus, unicum omnium et commune refugium.
258Petrus Comestor, Sermones, 198, 1796A (auctor -c.1178)
Character enim ordinis tui est, mediocritas in victu, vestitu, habitu, incessu, tonsura, in psallendo, et huiusmodi.
259Petrus Damianus, Contra intemperantes clericos, 145, 0409D (auctor 1007-1072)
Sicut de Ioakim filio Iosiae rege Iuda per Ieremiam dicitur: « Sepultura asini sepelietur putrefactus, et proiectus extra portas Ierusalem (Ier. XXII) . » Enimvero cui militaris est character impressus, quocunque transfugiat, militiae suae, cui iuratus fuerat, secum semper signaculum portat, et quandocunque inusti sibi stigmatis vibicem conspicit, desertorem se militiae, reumque transfugii recognoscit.
260Petrus Damianus, Epistolae, 144, 0468C (auctor 1007-1072)
Hoc itaque modo in unius hominis facie, et divinae misericordiae character exprimitur, et humanae culpae signaculum retinetur: ut dum exossata facies cernitur, et sanata evidenter eluceat, et quid filii saevientis ( f. impietas) immeruit, et quid ei apud aures divinae clementiae materna pietas impetravit.
261Petrus Lombardus, Collectanea in epistolas Pauli 2, 192, 0405B (auctor c.1096-1164)
Et est figura, vel character substantiae eius, [Chrysost.] scilicet Patris, id est plena ostensio essentiae Patris, id est consimilis per omnia consubstantialis, et in persona alius.
262Petrus Lombardus, Sententiae, 192, 0582 (auctor c.1096-1164)
Proprietatis itaque indicia sunt: generatio, Filius, Verbum, et huiusmodi; unitatis vero aeternae: sapientia, virtus, et veritas, et huiusmodi; similitudinis vero, splendor, character, speculum, et huiusmodi.
263Petrus Lombardus, Sententiae, 192, 0617 (auctor c.1096-1164)
Praeterea sciendum est quod in assignatione distinctionis nominum, inter alia quae supra diligenter executi sumus, quaedam diximus translative et per similitudinem de Deo dici; ut speculum, splendor, character, figura, et huiusmodi; de quibus pio lectori breviter trado quod sentio, ut si ratione similitudinis considerata ex causis dicendi dictorum intelligentiam assumat, sed catholicam.
264Petrus Lombardus, Sententiae, 192, 0904 (auctor c.1096-1164)
Character ergo spiritualis, ubi fit promotio potestatis, ordo vel gradus vocatur.
265Petrus Pictaviensis, Sententiae, 211, 0795B (auctor c.1130-1215)
In ultimo genere sunt ea quae translative et per similitudinem de Deo dicuntur, ut agnus, leo, character, et huiusmodi.
266Petrus Pictaviensis, Sententiae, 211, 0887A (auctor c.1130-1215)
Ita enim possunt inferre: Divina essentia non est characteristicon; ergo non est character; non enim determinat vel distinguit divina essentia; est tamen character.
267Petrus Pictaviensis, Sententiae, 211, 0940C (auctor c.1130-1215)
Sunt alia quae per similitudinem et translationem Deo attribuuntur: quae quoties occurrent in sacra Scriptura, pius ac diligens lector iuxta intelligentiam auctoris, et per similitudinem intelligat, ut leo, agnus, character, splendor, et huiusmodi.
268Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 0831B (auctor 1100-1183)
Hos profecto nullus iam esse clericos asseverat, quia apud eos nec character clericalis, nec professio perseverat; sed quemadmodum et dicebantur et erant clerici donec huius professionis legibus tenerentur, ita modo et dicuntur et sunt, quod voce et habitu quamvis illicite, profitentur.
269Prudentius Trecensis, De praedestinatione, 115, 1030A (auctor -861)
Qui cum in hoc non solum deprehensus, verum etiam convictus minime dubiteris, de caeteris quae simili insania rictu pestifero vomuisti, iuvante Domino iam facilis erit aggressus: quoniam cui in prioribus mendacii character inuritur, in sequentibus fides penitus abrogatur.
270Rabanus Maurus, De laudibus Sanctae Crucis, 107, 0284C (auctor 780-856)
Omnia quippe sanctae cruci decentissime conveniunt, et character litterae et numerus in ea denotatus, legis mysterium et temporis sacramentum, factumque in hoc laudabiliter perpetratum; ideoque oportet ut omnes sanctam crucem laudemus pariter ovantes, crucifixoque regi incessabiliter gratias agamus, qui sanguine proprio universa laxavit debita mundo.
271Rabanus Maurus, De laudibus Sanctae Crucis, 107, 0224A (auctor 780-856)
Omnia nempe cruci concordant tramite dictu, Lex, numerus, tempus, mysteria facta, character.
272Rabanus Maurus, De laudibus Sanctae Crucis, 107, 0227B (auctor 780-856)
Quod facinus scripto vetat, omnia vana recusat: Quod vitam signans in cuncto expenditur orbe, Lumen virtutum ascensu et dominantis ubique Indicat, oratum pandens, quo mystica scripta Monstrant, dona Dei quanta omnibus obtulit ore: Ast decies duodena tenet hic lauda character Grammata, nec hoc una semel, sed hoc quater una Magna notans fidei mysteria, magnaque fidis Gaudia, demonstrans medicinae munera grata Et sociale decus, quod spiritus auctor in ore Ardens lux dederat concordi munere linguae.
273Rabanus Maurus, De universo, 111, 0613A (auctor 780-856)
Character est ferrum candens et ignitum, quo notae pecoribus inuruntur.
274Rabanus Maurus, De universo, 111, 0613A (auctor 780-856)
Character autem Graece, Latine forma dicitur.
275Rabanus Maurus, De videndo Deum de puritate cordis et modo poenitentiae, 112, 1300B (auctor 780-856)
Ipse est ergo Dominus Iesus bonum summum quod nobis annuntiatum a prophetis, praedicatum ab angelis, promissum a Patre, evangelizatum est ab apostolis; qui nobis tanquam maturitas advenit, nec solum tanquam maturitas advenit, sed tanquam maturitas in mentibus adest, ut nihil acerbum, nihil immaturum in nostris consiliis sit, nihil immite, nihil asperum in operibus ac moribus, qui primus evangelizans bona adfuit; unde et ait: « Ipse qui loquebar, adsum (Isa. LII, 6) , » id est, qui loquebar in prophetis, adsum in corpore quod suscepi ex Virgine: adsum interior imago Dei, character substantiae, et adsum ut homo, sed quis cognoscit me, hominem enim viderunt: sed operibus supra hominem crediderunt.
276Rabanus Maurus, Homiliae, 110, 0241D (auctor 780-856)
Dicens enim superius: Quia pueri communicaverunt carni et sanguini, et ipse similiter participatus est iisdem; et hic dixit secundum omnia fratribus similari, quasi dicens: Qui tam magnus est, qui est splendor gloriae, qui est character substantiae, qui saecula fecit, qui sedet in dextera Patris, iste voluit et studuit frater noster in omnibus fieri.
277Rabanus Maurus Incertus, Allegoriae in universam sacram scripturam, 112, 0878A
Character.
278Remigius Antissiodorensis, Excerpta ex Remigii expositione in Paschale carmen [CSEL], 3; 149 (auctor c.841-908)
Enachos licet postea sit, non est littera sed character numeri, et per haec significatur 'deus initium et finis', sicut ipse dicit in apocalypsi: Ego sum alfa et w, primus et nouissimus.
279Resch Ioseph, Iesus Gondarenus, Actus, Scaena; 19 (auctor 1716-1782)
Das d’ anderte person der gottheit Christus worden, (Est character Dioscori haereticus, dicere debuisset „mensch“. Idcirco Iasus et Libera-tus ut orthodoxi capite renuunt.) und uns erloset hab durch leyden, tott und morden.
280Richardus S Victoris, Explicatio in Cantica canticorum, 196, 0413B (auctor -1173)
Nil enim tam propinquum Deo, quam eius character et similitudo.
281Rogerus Baco, Opus maius, 3, 11; 29 (auctor c.1214–1294)
Nam proculdubio figurae quae vocantur episemon span class="excl"(sig.) /span, koppa, et character span class="excl"(sig.) /span, non sunt de alphabeto Graecorum, nec Graeci unquam inseruerunt in ordine literarum; sed sunt figurae et notae numerorum.
282Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Apocalypsim, 169, 0998D (auctor 1070-1129)
Unitas, id est character, qui sicut Abacistae melius norunt, in primo limite, qui et singularis dicitur, unum significat, transpositus ultra in quintum limitem decem millia designat.
283Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Apocalypsim, 169, 0998D (auctor 1070-1129)
Item binarius, id est character, qui in iam dicto singulari limite duos significat, translatus ad eumdem, id est quintum limitem, qui decenus millenus dicitur, viginti millia designat.
284Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Apocalypsim, 169, 1083D (auctor 1070-1129)
Hunc numerum de frontibus, et cordibus, et ore omnium pseudoprophetae auferre conabuntur, ut econtra character nomimis bestiae, et numerus nominis eius inscribatur.
285Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Apocalypsim, 169, 1086D (auctor 1070-1129)
Notum maxime arithmeticis sive abacistis est, quod nunc dicimus: Senarius character de primo, id est, singulari limite in secundum, id est, decimum transgressus, sexaginta facit, idemque in tertium, id est, centenum traductus, sexcentos efficit.
286Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Apocalypsim, 169, 1114D (auctor 1070-1129)
» Bestiae, id est, diaboli character superbia est, et hunc habere recte iudicatur, quisquis scienter et per contemptum peccat, sicut de quibusdam Apostolus, quia « cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, aut gratias egerunt (Rom. I) , » imo et sicut idem ait: « Non probaverunt Deum habere in notitia (ibid.) . » Itaque et in eo quod sequitur, et in eos qui adoraverunt imaginem eius, promptum est intelligi idololatriae scelus, quia dicit ibidem de illis Apostolus: « Et immutaverunt gloriam incorruptibilis Dei, in similitudinem imaginis corruptibilis hominis, ut volucrum, et bestiarum, et quadrupedum, et serpentium (ibid.) . » In istos profecto factum est vulnus saevum ac pessimum.
287Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Apocalypsim, 169, 1175B (auctor 1070-1129)
Quid enim Barabbas, nisi bestiae character exstitit?
288Sennert Daniel, Institutionum Medicinae Libri V, 3a, 1, 3, 5; 16 (auctor 1572-1637)
Itaque si color linguae, qui urinae nota duntaxat est et character, humorum affectiones detegit: quanto certius ex ipsa urina humores licebit agnoscere, utpote, quae ipsis humoribus permista antea fuit, et postea ab ipsis secreta excernitur.
289Sennert Daniel, Institutionum Medicinae Libri V, 5, 3, 3, 21; 7 (auctor 1572-1637)
Medicamenta sicca subtiliter teruntur: Hinc mulsa, sapa, decocto aliquo, oxymelite, succo, syrupo, iulebo, melle, mucilagine, vino, aceto, aqua destillata in unam massam rediguntur, quae in plures trochiscos et pastillos dividitur, quibus plerumque character aliquis imprimitur.
290Sergius, De littera de syllaba de pedibus, p. 476, l. 15 (auctor c. 450)
est autem {haec} digammos dicta Graecorum lingua, quod character eius ex duabus gammis fit.
291Sergius, De littera de syllaba de pedibus, p. 478, l. 6 (auctor c. 450)
postremum illud animaduertendum est, quod uni cuique litterae accidit nomen, quo uocetur, character, quo figuretur, potestas, qua intellegatur an sit uocalis an consonans an semiuocalis an muta an liquida.
292Servius, Commentarius in Vergilii Aeneidos libros, p1, 701; 1 (auctor fl.c.400)
DANT MANIBVS FAMVLI LYMPHAS humilis character, qui iscno" dicitur; vilia enim describuntur.
293Servius, In Vergilii Aeneide comentarii, 1, 701; 1 (auctor fl.c.400)
Dant manibus famuli lymphas humilis character, qui ἰσχνὸς dicitur; vilia enim describuntur.
294Servius, In Vergilii Eklogarum comentarii, p1; 8 (auctor fl.c.400)
qualitas autem haec est, scilicet humilis character.
295Servius, In Vergilii Eklogarum comentarii, 6, 1; 1 (auctor fl.c.400)
prima syracosio character mixtus; nam et poeta praefatur et cantare Silenus inducitur.
296Smaragdus S Michaelis, Collectiones in epistolas et evangelia, 102, 0028A (auctor c.760-c.840)
Erat, quando non erat: Sicut enim neminem iudicat Pater, sed dicitur iudicare per Filium, quoniam iudicem genuit, sic etiam dicitur operari per Filium, quia eum constat opificem genuisse (Ioan. V) . Qui est splendor gloriae et character substantiae eius .
297Sozomenus Socrates Theodoretus Cassiodorus, Historia tripartita, 69, 1144B (auctor 485-580)
Cumque et per alias litteras quae apud eos sacrae dicuntur, indicaretur terminum habiturum Serapidis templum, quando character crucis apparuisset, qui vitam superventuram sine dubio declararet, multo plurimi ad Christianitatem festinabant, et peccata confitentes, baptizabantur.
298Terentius Afer, Adelphi, p2, p3; 2 (auctor c.185BC-c.158BC)
Demea and Micio, the elders, had always been very dissimilar in character and manner of life.
299Terentius Afer, Andria, p2, p3; 10 (auctor c.185BC-c.158BC)
For Chremes has had another daughter since the loss of Pasibula, and is very anxious that she should be well married to such an excellent young man as Pamphilus, who, happily, while enioying himself in his own way, has gained a character which is the admiration of every one.
300Terentius Afer, Eunuchus, p2, p3; 29 (auctor c.185BC-c.158BC)
The character of the Parasite as drawn in Act II. scene ii.
301Terentius Afer, Eunuchus, p2, p3; 32 (auctor c.185BC-c.158BC)
, the features of the character being the same as those of the Miles Gloriosus of Plautus, except that Terence with greater humour makes Thraso prouder of his wit than of his military exploits.
302Terentius Afer, Heautontimorumenos, p2, p3; 15 (auctor c.185BC-c.158BC)
Thinking besides to do a stroke of business for his own master, he brings at the same time Bacchis, Clitipho's mistress, a very different character from Antiphila: and that Chremes may have no suspicion of this connection of his son's, it is arranged that Bacchis shall pass for Clinia's mistress, and Antiphila for one of her servants.
303Terentius Afer, Hecyra, p2, p3; 35 (auctor c.185BC-c.158BC)
The plot is much more simple, and the characters less interesting than those of any other play; and in the treatment of the character of the slave we notice a marked departure from the ordinary idea of that part.
304Terentius Afer, Phormio, p2, p3; 1 (auctor c.185BC-c.158BC)
In this play we have two brothers, Demipho and Chremes. Chremes had married a lady of property, named Nausistrata, whose estates lay in the island of Lemnos, and by whom he had a son called Phaedria. Once a year Chremes used to go to Lemnos to collect his rents, and used to stay there on each occasion rather longer than was necessary, while the rents which he brought home to his wife were less than in former times when the prices of farm produce was not so high as at this time (compare v. 8. 23, 24, and v. 3. 4 - 8), which appeared unaccountable to his wife, who did not however suspect him of any thing beyond carelessness and indolence in the management of her business. But it had happened that about fifteen years before the events of this play he had fallen in love with a Lemnian woman, by whom he had a daughter called Phanium. So for fifteen years he had two wives and two establishments, with perfect secrecy, for at Lemnos he went by the name of Stilpho; while he put off his wife's complaints about the short rents by excuses of bad times, ill health, and so on. His brother Demipho had a son named Antipho, and they had agreed that Chremes should now go to Lemnos, and bring over his wife and daughter, and that the cousins should be married at once, Phanium passing for the daughter of a friend. With this obiect Chremes now makes his yearly visit to Lemnos; and Demipho at the same time goes to Cilicia, where he expects to find a large fortune; while their two sons, Antipho and Phaedria, are left under the charge of Geta, an old family servant of Demipho's, who acted as their paedagogue. At first Geta endeavoured to discharge his duty to his master faithfully; but finding that this conduct got him nothing but abuse, he altered his line, and gave his two pupils every indulgence they demanded. This soon produced the results which might have been anticipated. Phaedria fell madly in love with a music girl, whom he diligently escorted every day to and from the school where she used to go for her finishing lessons; but his case was desperate, for he had not a farthing, and she could not be got from Dorio, the 'leno,' without hard cash. Nor was it long before Antipho got into a similar scrape, which had a very different end, but one quite as embarrassing to him. For when Chremes reached Lemnos he found that his birds had flown. Phanium and her mother, tired of waiting for him, now that Phanium was grown up, had started for Athens in search of him, with their nurse Sophrona. They inquire every where for Stilpho, but no such person is to be heard of, and they are reduced to great distress, in consequence of which the mother dies soon after their arrival. By a singular chance Antipho happens at this moment to see Phanium, as she is lamenting the death of her mother, and falls desperately in love with her at first sight. He goes to Sophrona, who will not consent to allow any acquaintance but on condition of marriage; and Antipho will sacrifice himself to a girl without a penny rather than lose her altogether. But how is the marriage to be brought about without exposing Antipho to his father's most severe censure? It is managed in the following way. Phormio, a parasite, who seems to have been under considerable obligations to these young men in the way of good living (see ii. 2. 22), gives him this advice. There is an Athenian law, that orphans should be taken in marriage or portioned out by their nearest relation. He will pretend to be Phanium's guardian, and will bring an action against Antipho, as her nearest relation, and as Antipho has no money he will of course be obliged to marry her. So Demipho will not be able to say a word. The plan succeeds to admiration. Phormio gains his suit, and Antipho immediately marries Phanium. He is devoted to his wife, but lives in continual dread of his father's return; and is quite as wretched in consequence of his success as Phaedria is because his case is hopeless. At this point (Act i. Sc. 4) the action of the play commences. Demipho comes back from Cilicia, and immediately hears the unwelcome news that his son has married a pauper; and he at once attacks Geta, Antipho having made a hasty retreat, who defends himself as best he can, and begins the second plot which they have in hand for obtaining money for Phaedria, who is now driven to the last extremity; for Dorio has given him notice that if thirty minae are not forthcoming by the next day, Pamphila, the music girl, will be sold. Geta pretends therefore that Phormio will be very glad to take Phanium off their hands if they will make it worth his while to do so; for he has certain debts, and is already under an engagement to marry a lady who will bring him a sufficient portion to enable him to clear them off. He must therefore have thirty minae, and he will settle the matter for them. After some trouble the affair is arranged. Phormio receives the money, and at once carries it off to Phaedria, who purchases his Pamphila at once, and is made supremely happy; while poor Antipho is more wretched than ever, and accuses Geta of blundering stupidity in thus arranging to get rid of his wife for him. Chremes, meanwhile, has returned from Lemnos, and is in great perplexity about his wife and daughter. He is as anxious as Demipho can be to get rid of this wife of Antipho's, and does his best to persuade his brother to arrange matters with Phormio. After this affair is settled he goes to make inquiries for his family from Lemnos, when he falls in with Sophrona, and finds to his unbounded astonishment that this wife of Antipho, whom they have been so anxious to get rid of, is no other than his own daughter Phanium. This discovery is imparted to Demipho after an amusing scene of hints rendered necessary by the presence of Nausistrata (Act v. Sc. 3); and the two old men are now as anxious to be off their bargain with Phormio as they were to make it, and above all to get back the thirty minae which the parasite had taken as Phanium's portion. But they do not find it very easy to manage their scheme. Phormio is ready enough to give up Phanium, but has no intention of parting with the money; and when the old men attempt by fair means or foul to get it back, Chremes discovers to his horror that Phormio has discovered the secret of Phanium's parentage, which Geta had overheard when Chremes first recognized his daughter in Demipho's house. The result of all is that Phormio tells the whole story to Nausistrata. Chremes is utterly confounded, and is quite unable to blame his son for his amour with the music girl, when Phaedria describes to Nausistrata the purpose for which the thirty minae were obtained. The play ends with a conditional forgiveness of Chremes, and an invitation to supper for Phormio. In the character of Phormio Terence copied from an original, in which the standing idea of the parasite was strictly observed.
305Theodulfus Aurelianensis, Carmina, 105, 0286C (auctor c.785-818)
Iste gravi numero nummos fert divitis auri, Quos Arabum sermo, sive character arat, Aut quos argento Latius stylus imprimit albo, Si tamen acquirat praedia, rura, domus.
306Thomas Aquinas, Contra errores Graecorum, 1, 10; 2 (auctor 1225-1274)
Item Basilius: spiritus sanctus dicitur digitus, spiramen, unctio, sufflatio, sensus Christi, processio, productio, missio, emanatio, effusio, vaporatio, splendor, imago, character, Deus verus; et iterum: spiritus sanctus a patre et filio tertius vera et naturalis imago patris et filii existit, ipse utrumque nobis naturaliter repraesentans.
307Thomas Aquinas, Contra errores Graecorum, 2, 6; 1 (auctor 1225-1274)
Quod est character filii Secundum vero rationem eandem dicunt praedicti doctores, quod spiritus sanctus sit character filii.
308Thomas Aquinas, Contra errores Graecorum, 2, 6; 2 (auctor 1225-1274)
Dicit enim Athanasius in praefata epistola quod filius spiritum sanctum tanquam characterem et suam imaginem ad reformandam Ecclesiam et sibi deifice conformandam transfundendo impressit; et Basilius dicit in libro contra Arium et Sabellium: sicut filius acquisivit nos patri, ex patre ipse idem: sic et spiritus acquirit nos filio per fidem, imprimens nobis characterem filii in Baptismate, a quo filio existit, et eius spiritus et character praedicatur verus.
309Thomas Aquinas, Contra errores Graecorum, 2, 7; 4 (auctor 1225-1274)
Constat autem quod character et sigillum derivantur ab eo cuius sunt.
310Thomas Aquinas, De articulis Fidei et Ecclesiae sacramentis ad archiepiscopum Panormitanum, 2; 48 (auctor 1225-1274)
Nunquam enim ille qui est baptizatus, debet ulterius baptizari; neque confirmatus, iterum confirmari; neque ordinatus, iterum ordinari: quia character, qui in huiusmodi sacramentis imprimitur, indelebilis est.
311Thomas Aquinas, De articulis Fidei et Ecclesiae sacramentis ad archiepiscopum Panormitanum, 2; 49 (auctor 1225-1274)
In aliis vero sacramentis non imprimitur character suscipienti ea, et ideo possunt iterari quantum ad personam suscipientem, non tamen quantum ad materiam.
312Thomas Aquinas, Quaestiones de quolibet, 1, 6, 1; 20 (auctor 1225-1274)
Et attendendum est, quod in hoc sacramento non imprimitur character, sed solum confertur gratia ad remissionem peccati, quam remissionem nullus consequitur peccando.
313Thomas Aquinas, Quaestiones de quolibet, 12, 11, 1; 7 (auctor 1225-1274)
In poenitentia autem non imprimitur character, nec effectus, nisi iustificatio poenitentis; quod non potest fieri nisi per potestatem iudicativam.
314Thomas Aquinas, Quaestiones disputatae de potentia, 8, 10, 4; 159 (auctor 1225-1274)
Spiritus autem sanctus est a filio tamquam proprius character eius; unde dicitur de Christo, II Cor.
315Thomas Aquinas, Quaestiones disputatae de veritate, 5, 7, 3; 25 (auctor 1225-1274)
c. 2 Praeterea, liber repraesentationem importat, sicut et speculum et imago et figura et character.
316Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 1, 1, 4, 2; 26 (auctor 1225-1274)
Videtur enim divisio esse incompetens: eo quod contingit idem signum esse et rem; sicut corpus Christi verum et character in Baptismo.
317Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 1, 22, 1, 4; qc. 2 co. (auctor 1225-1274)
Similitudinis vero, splendor, character, speculum et huiusmodi.
318Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 2, 32, 1, 1; qc. 5 co. (auctor 1225-1274)
arg. 2 Praeterea, in Baptismo est duplex res: una quae est res et signum, scilicet character; et alia quae est res tantum, scilicet gratia.
319Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 1, 1, qc. 3; 9 (auctor 1225-1274)
arg. 3 Praeterea, character baptismalis est sacramentum et res, ut infra, dist. 4, quaest. 1, dicetur, et similiter corpus Christi verum existens in altari.
320Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 1, 1, qc. 3 co.; 8 (auctor 1225-1274)
ad 3 Ad tertium dicendum, quod character baptismalis et corpus Christi verum non dicuntur sacramenta nisi secundum quod coniunguntur signis sensibilibus.
321Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 1, 4, qc. 1 co.; 14 (auctor 1225-1274)
Unum quod est sacramentum et res, sicut character, vel aliquis ornatus animae in sacramentis in quibus non imprimitur character, aliud quod est res tantum, sicut gratia.
322Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 1, 4, qc. 1 co.; 23 (auctor 1225-1274)
Huiusmodi autem materialibus instrumentis competit aliqua actio ex natura propria, sicut aquae abluere, et oleo facere nitidum corpus; sed ulterius, inquantum sunt instrumenta divinae misericordiae iustificantis, pertingunt instrumentaliter ad aliquem effectum in ipsa anima, quod primo correspondet sacramentis, sicut est character, vel aliquid huiusmodi.
323Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 2, 4, qc. 1; 10 (auctor 1225-1274)
Ergo habebat aliquem effectum manentem in anima, ratione cuius postea effectum ultimum circumcisionis consequebatur; et hoc est character.
324Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 2, 4, qc. 1; 17 (auctor 1225-1274)
c. 2 Praeterea, character nos Trinitati configurat.
325Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 2, 4, qc. 1; 19 (auctor 1225-1274)
Cum ergo circumcisio mulieribus non competeret, videtur quod in ea character non imprimeretur.
326Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 2, 4, qc. 1 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Respondeo, ad primam quaestionem dicendum, quod character spiritualis est quoddam signum distinctivum per hoc quod hominem in aliquo statu perfectionis constituit, sicut in Baptismo, confirmatione, et ordine, ut magis infra patebit.
327Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 2, 4, qc. 1 co.; 3 (auctor 1225-1274)
Circumcisio autem principaliter erat signum ad purgandum constitutum; et ideo in ipsa non ponebatur homo in aliquo alio statu, et sic non competebat quod in ipsa character spiritualis conferretur.
328Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 2, 4, qc. 1 co.; 5 (auctor 1225-1274)
ad 2 Ad secundum dicendum, quod circumcisio non iterabatur: quia causa eius, scilicet originale peccatum, iterari non poterat; et non propter hoc quod character spiritualis in ipsa imprimeretur.
329Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 1, 2, 4, qc. 1 co.; 6 (auctor 1225-1274)
ad 3 Ad tertium dicendum, quod sicut in Baptismo manet character spiritualis, ratione cuius fictus deposita fictione effectum Baptismi recipit; ita manebat character exterior in circumcisione, quae hoc idem faciebat.
330Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 2, 2, 4; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Sed character talis est de necessitate salutis vel in actu vel in proposito.
331Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 3, 1, 1, qc. 1 co.; 12 (auctor 1225-1274)
Aliquid quod est sacramentum tantum, sicut aqua quae exterius fluit et transfluit, et non manet; et aliquid quod est sacramentum et res, et hoc semper manet, scilicet character; et aliquid quod est res tantum, quod quandoque manet quandoque transit, scilicet gratia.
332Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, p0; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Circa primum quaeruntur quatuor: 1 utrum sit character; 2 quid sit; 3 in quo sit; 4 a quo sit.
333Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1, qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Articulus 1: Utrum character sit in anima
334Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Videtur quod character non sit in anima.
335Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Sed character non est potentia, quia potentiae omnibus hominibus communes sunt; character autem non, cum sit distinctivum signum, sicut ipsum nomen ostendit; et praeterea potentiae sunt a natura, non autem character.
336Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Ergo character collatus in Baptismo, non est aliquid in anima.
337Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Sed character non videtur posse reduci ad aliquod genus entis, nisi forte ad qualitatem.
338Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Ergo character nihil est.
339Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Cum ergo character bestiae, de qua dicitur Apoc. 13, nihil aliud sit quam peccatum mortale, videtur quod supra virtutem et gratiam non oporteat in anima aliquem characterem poni.
340Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Sed character non videtur posse gratiam causare, quia multi characterem habere dicuntur qui gratia carent.
341Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Ergo non videtur in sacramentis aliquis character imprimi.
342Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Sed sigillum impressum in aliquo est character quidam.
343Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Ergo in sacramentis character imprimitur.
344Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Est enim character signum distinctivum et configurativum.
345Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Unde patet quod quaelibet illarum relationum quam importat character, requirit aliquam formam substratam; et cum non sit forma substantialis, quia forma substantialis in sacramentis non datur, relinquitur quod forma substrata sit qualitas quaedam, cuius unitas consignificationis similitudinem facit.
346Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Et ideo dicunt alii, quod est in quarta specie qualitatis: quia in ipsa configuratio quam character suo nomine exprimit, importat unitatem figurae, quae est in specie quarta qualitatis.
347Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Nec poterit aliquid in quarta specie qualitatis inveniri quod sit in anima secundum proprietatem; unde character, de quo loquimur, non potest fundari supra qualitatem quartae speciei.
348Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
; tertia species qualitatis non est nisi in sensibili parte animae: character autem a nullo ponitur in hac parte animae, sed in intellectiva.
349Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Cum ergo character ordinetur ad aliquid simpliciter non ad illud bene vel male (quia sacerdos potest conficere bene vel male) non potest esse quod qualitas, super quam fundatur relatio characteris sit habitus, sed magis potentia.
350Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Minister autem est sicut instrumentum eius cui ministrat; unde dicit philosophus, quod servus est sicut organum animatum; et ideo tam virtus sacramenti quam minister et character est instrumentalis.
351Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Et quod huiusmodi potentia sit character, patet si quis diligenter considerat verba Dionysii, a quo prima traditio characteris nobis advenit.
352Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
ad 4 Ad quartum dicendum, quod character est causa sacramentalis gratiae; et quod quidam cum charactere gratiam non recipiunt, est ex eorum indispositione ad gratiam suscipiendam.
353Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 1; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
ad 5 Ad quintum dicendum, quod character est dispositio ad gratiam per quamdam congruitatis dignitatem.
354Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod definitio quae attribuitur Dionysio de charactere, non bene assignetur, quae talis est: character est signum sanctum communionis fidei, et sanctae ordinationis, datum divina beatitudine a hierarcha.
355Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1; 5 (auctor 1225-1274)
Sed character nullam sensibus formam ingerit.
356Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1; 8 (auctor 1225-1274)
Sed character, ut dictum est, est potentia spiritualis.
357Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1; 12 (auctor 1225-1274)
Ergo character non est signum communionis fidei; vel erit signum falsum; quod absurdum est sentire de signo divinitus dato.
358Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1; 17 (auctor 1225-1274)
Sed in aliquibus sacramentis, quae conferuntur a simplicibus sacerdotibus, vel etiam a laicis, imprimitur character.
359Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 2; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod non bene assignetur quaedam alia definitio magistralis quae talis est: character est distinctio a charactere aeterno impressa animae rationali secundum imaginem, consignans Trinitatem creatam Trinitati creanti et recreanti; et distinguens a non configuratis secundum statum fidei.
360Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 2; 8 (auctor 1225-1274)
Ergo illud signum distinctionis character non est.
361Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 2; 11 (auctor 1225-1274)
Ergo character nullo modo configurat.
362Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod illa definitio nusquam invenitur a Dionysio posita, sed potest accipi ex verbis eius supra inductis; et acciperetur adhuc convenientius si sic diceretur: character est signum communionis potestatis divinorum, et sacrae ordinationis fidelium datum a divina beatitudine.
363Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1 co.; 4 (auctor 1225-1274)
Primo genus characteris inquantum est character, scilicet signum, quod pertinet ad causam formalem.
364Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1 co.; 10 (auctor 1225-1274)
ad 1 Ad primum ergo dicendum, quod character accipit rationem signi, secundum quod per sacramentum visibile exterius efficitur et significatur.
365Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 1 co.; 16 (auctor 1225-1274)
Si autem accipiatur dans ministerio, sic dicitur a hierarcha dari character baptismalis quantum ad maximam solemnitatem Baptismi, quae quandoque per pontifices celebratur: sic enim Dionysius ibi ritum Baptismi tradit, summum sacerdotem ministrum Baptismi ponens, ut patet litteram eius intuenti.
366Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 2, qc. 2 co.; 7 (auctor 1225-1274)
ad 1 Ad primum ergo dicendum, quod character non est signum tantum ut distinctionis nota, sed ut distinctionem causans, sicut et alia sacramentalia signa; et ideo eo indigetur ad distinctionem faciendam.
367Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 2 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Utrum character sit in essentia animae quasi in subiecto
368Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod character sit in essentia animae quasi in subiecto.
369Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1; 4 (auctor 1225-1274)
Sed character disponit ad habitum gratiae.
370Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1; 5 (auctor 1225-1274)
Cum ergo gratia sit in essentia animae sicut in subiecto, videtur quod etiam character.
371Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1; 7 (auctor 1225-1274)
Sed character, ut dictum est, est quaedam spiritualis potentia.
372Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1; 10 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, character configurat Trinitatem creatam increatae, ut patet ex definitione supra posita.
373Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1; 13 (auctor 1225-1274)
Ergo character non est in essentia animae.
374Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 2; 3 (auctor 1225-1274)
Quia, sicut ex praedicta definitione patet, character est in anima rationali secundum imaginem, secundum quam etiam est configuratio hominis ad Deum.
375Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 2; 5 (auctor 1225-1274)
Ergo nec character.
376Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 2; 7 (auctor 1225-1274)
Sed actio spiritualis, ad quam character ordinatur, est per plures potentias, scilicet quia requiritur et affectiva et intellectiva.
377Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 2; 8 (auctor 1225-1274)
Ergo character est in pluribus potentiis, sicut spiritualis potentia.
378Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 2; 11 (auctor 1225-1274)
Sed in uno sacramento imprimitur unus character.
379Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 3; 3 (auctor 1225-1274)
Quia character disponit ad gratiam.
380Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 3; 5 (auctor 1225-1274)
Ergo et character.
381Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 3; 6 (auctor 1225-1274)
arg. 2 Praeterea, character est ad assimilandum nos Deo.
382Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 3; 8 (auctor 1225-1274)
Ergo character est in affectiva.
383Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 3; 12 (auctor 1225-1274)
Ergo et character.
384Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 4; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod character non indelebiliter insit potentiae cui inest.
385Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 4; 5 (auctor 1225-1274)
Ergo cum gratia amitti possit, et character similiter deleri poterit.
386Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 4; 6 (auctor 1225-1274)
arg. 2 Praeterea: cum venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est; 1 Corinth. 13, 10. Sed character est ex parte: datur enim ad distinguendum in operibus sacramentalibus, quae competunt secundum statum viae.
387Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 4; 7 (auctor 1225-1274)
Ergo in patria character cessabit, et ita est delebilis.
388Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 4; 9 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, si character deleretur, maxime per culpam deleretur.
389Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 4; 11 (auctor 1225-1274)
Ergo character est indelebilis.
390Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 5; 7 (auctor 1225-1274)
Sed character decorat et nobilitat animam in qua est.
391Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 5; 8 (auctor 1225-1274)
Ergo character in Christo fuit.
392Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 5; 10 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, character est regeneratorum, et accipientium aliquid a sacramentis.
393Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1 co.; 3 (auctor 1225-1274)
Unde sicut gratia, quae est spiritualis vitae principium, est in essentia animae sicut in subiecto; ita et character, qui est spiritualis potentia, est sicut in subiecto in naturali potentia animae, et non in essentia animae, ut quidam dicunt, nisi mediante potentia animae.
394Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 1 co.; 5 (auctor 1225-1274)
Non autem hoc oportet quando dispositio et perfectio differunt per essentiam; sed possunt esse in diversis subiectis; et praecipue quando illa diversa habent ordinem ad invicem; sicut operatio sensibilis est dispositio ad intelligibilem operationem, et similiter character est dispositio ad gratiam.
395Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 2 co.; 3 (auctor 1225-1274)
Primo ergo modo nullum accidens potest esse in pluribus potentiis quia accidens numeratur et distinguitur penes materiam et distinctionem subiecti; et ideo cum character sit accidens, non potest esse in pluribus potentiis animae primo modo, sed secundo modo: quia unam respicit per prius, et alias per posterius.
396Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 3 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod imago principaliter consistit in potentia cognitiva, quia ex memoria et intelligentia oritur voluntas; unde tota imago est in intellectiva parte sicut in radice; et ideo omne quod attribuitur homini ratione imaginis, principaliter respicit intellectivam, et ex consequenti affectivam: quia etiam ex intellectiva parte habet homo quod sit homo; sed ex affectiva quod sit bonus vel malus; et ideo quia character respicit imaginem, principaliter est in intellectiva parte.
397Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 3 co.; 4 (auctor 1225-1274)
Sed character datur ad exercendas actiones spirituales aliquas simpliciter: quod autem bene vel male fiant, hoc est per gratiam et per habitum virtutum; et ideo non est similis ratio de charactere et gratia.
398Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 3, qc. 4 co.; 7 (auctor 1225-1274)
Ecclesiasticae autem hierarchiae succedit caelestis; et ideo ad communionem fidelium in Ecclesia triumphante, et ad participationem actionum caelestis hierarchiae character in patria perficiet; et sic erit ad alios actus; sicut virtutes et dona in damnatis etiam manent.
399Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 5 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Utrum character solum in sacramentis novae legis imprimatur
400Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 1; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod non solum in sacramentis novae legis character imprimatur.
401Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 1; 5 (auctor 1225-1274)
Ergo per virtutes, et non per sacramenta novae legis tantum, character imprimitur.
402Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 1; 11 (auctor 1225-1274)
Ergo neque per virtutes neque per sacramenta veteris legis character imprimitur.
403Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 2; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod per omnia sacramenta legis novae imprimatur character.
404Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 2; 4 (auctor 1225-1274)
Sed character in Baptismo est illud quod est res et sacramentum.
405Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 2; 5 (auctor 1225-1274)
Ergo in quolibet sacramento novae legis imprimitur character.
406Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 2; 7 (auctor 1225-1274)
Cum ergo character sit disponens ad gratiam, et distinguat, videtur quod in quolibet sacramento novae legis character imprimatur.
407Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 2; 9 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, nullum sacramentum, in quo character imprimitur, iteratur: quia character indelebilis est.
408Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 3; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod in sacramento Baptismi character non imprimatur.
409Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 3; 4 (auctor 1225-1274)
Sed in Baptismo sanguinis non imprimitur character.
410Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod character sit sicut a causa efficiente prima a solo filio.
411Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4; 3 (auctor 1225-1274)
Character enim est distinctio a charactere aeterno impressa etc.
412Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4; 5 (auctor 1225-1274)
Sed character aeternus est solus filius, sicut et imago.
413Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4; 6 (auctor 1225-1274)
Ergo a solo filio character imprimitur.
414Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4; 9 (auctor 1225-1274)
, dist. 3. Ergo character est tantum a filio.
415Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4; 13 (auctor 1225-1274)
Ergo character non datur a solo filio.
416Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 1 co.; 4 (auctor 1225-1274)
Unde cum character sit virtus, seu potentia spiritualis ad actiones sacramentales ordinata, si ex aliquo quod per nos fiat, imprimi character debeat, oportet quod per sacramenta novae legis imprimatur, et per ea tantum, quia ad illas actiones tantum directe illa potentia ordinatur.
417Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 1 co.; 5 (auctor 1225-1274)
ad 1 Ad primum ergo dicendum, quod actiones spirituales ad quas character ordinat, intra Ecclesiam tantum exercentur; et ideo pro nihilo potestas ad illas actiones daretur alicui, nisi tali modo quod innotesceret illis qui sunt de Ecclesia, ut eum ad tales actiones admittant.
418Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 1 co.; 6 (auctor 1225-1274)
Per gratiam autem, et virtutes non posset innotescere quia ignotae sunt; et ideo oportet quod imprimatur character per signa visibilia sacramentorum.
419Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 1 co.; 7 (auctor 1225-1274)
ad 2 Ad secundum dicendum, quod sacramenta veteris legis ex opere operato nihil conferebant, et ideo illae actiones non requirebant aliquam spiritualem potestatem; et ideo nec ab illis, nec ad illa imprimebatur character.
420Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 2 co.; 8 (auctor 1225-1274)
ad 1 Ad primum ergo dicendum, quod quamvis illud quod est res et sacramentum, in Baptismo sit character, non tamen oportet quod sit character in omnibus sacramentis in quibus est res et sacramentum.
421Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 3 co.; 5 (auctor 1225-1274)
ad 1 Ad primum ergo dicendum, quod Baptismus sanguinis non habet efficaciam sacramentalem, sed solum meritoriam; et ideo ibi non confertur potestas spiritualis ad actiones hierarchicas, nec character sicut in Baptismo fluminis, quod est sacramentum.
422Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Ad quartam quaestionem dicendum, quod omnis effectus in creatura est communiter a tota Trinitate; unde et character non est tantum a filio, sed a tribus personis.
423Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 1, 4, qc. 4 co.; 3 (auctor 1225-1274)
Attribuitur autem filio tum propter rationem similitudinis ad proprium personae, quia ipse per proprietatem est imago et figura, sive character patris; tum quia virtus passionis Christi operatur in sacramentis.
424Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 3, 2, qc. 1 co.; 3 (auctor 1225-1274)
Primus est res et sacramentum, scilicet character.
425Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 3, 2, qc. 1 co.; 4 (auctor 1225-1274)
Et quia character non imprimitur ad praeparandum hominis voluntatem, ut aliquid bene fiat cum non sit habitus, sed potentia, ut dictum est, ideo hunc effectum voluntatis indispositio non impedit, dummodo aliqualis sit voluntas recipiendi sacramentum.
426Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 3, 2, qc. 3 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod in Baptismo imprimitur character, qui est immediata causa disponens ad gratiam; et ideo, cum fictio non auferat characterem, recedente fictione, quae effectum characteris impediebat, character, qui est praesens in anima, incipit habere effectum suum; et ita Baptismus recedente fictione, effectum suum consequitur.
427Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 3, 2, qc. 3 co.; 5 (auctor 1225-1274)
ad 3 Ad tertium dicendum, quod in Eucharistia non imprimitur character cuius virtute possit aliquis virtutem sacramenti percipere fictione recedente; et ideo non est simile.
428Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 3, 3, qc. 2; 3 (auctor 1225-1274)
Character enim baptismalis videtur esse de pertinentibus ad salutem, eo quod per ipsum distinguitur populus Dei a non populo Dei.
429Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 4, 3, 3, qc. 2; 4 (auctor 1225-1274)
Sed per Baptismum poenitentiae non imprimitur character.
430Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 6, 1, 1, qc. 3 co.; 6 (auctor 1225-1274)
ad 1 Ad primum ergo dicendum, quod Baptismus quantum ad aliquid extensive excedit sanctificationem: quia in Baptismo imprimitur character, et corporaliter homo morti Christi configuratur: quamvis intensive in sanctificatione amplior gratia fortassis praebeatur; et ideo non fit iniuria sanctificationi, si sanctificatis Baptismus conferatur.
431Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 6, 1, 2, qc. 3; 10 (auctor 1225-1274)
Si ergo intentione baptizandi fieret Baptismus, tunc intentione ipsius character baptismalis deleri posset; quod falsum est.
432Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 6, 2, 1, qc. 1; 6 (auctor 1225-1274)
arg. 2 Praeterea, gratia est principalior effectus Baptismi quam character.
433Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 6, 2, 1, qc. 1; 7 (auctor 1225-1274)
Sed gratia amittitur, quamvis character non deleatur.
434Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 6, 2, 1, qc. 1 co.; 12 (auctor 1225-1274)
ad 2 Ad secundum dicendum, quod quamvis gratia sit dignior effectus Baptismi quam character, et sit quodammodo principalior; non tamen est ita proprius effectus eius, et in hoc non ita principalis: quia gratia amissa, per alia sacramenta recuperari potest; et ideo non oportet quod ad ipsam recuperandam iteretur Baptismus.
435Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 3 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Utrum in sacramento confirmationis character imprimatur
436Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod in confirmatione character non imprimatur.
437Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1; 3 (auctor 1225-1274)
Character enim, ut supra, dist. 4, quaest. 1 art. 1 in corp.
438Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1; 10 (auctor 1225-1274)
arg. 3 Praeterea, supra dictum est, quod character est spiritualis potestas.
439Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1; 12 (auctor 1225-1274)
Cum ergo confirmatus non constituatur in gradu alicuius ordinis vel dignitatis, videtur quod in confirmatione character non imprimatur.
440Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1; 14 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, character est signum conformans nos Trinitati.
441Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1; 16 (auctor 1225-1274)
Cum ergo in Baptismo imprimatur character fidei, conformans nos divinae sapientiae, et in ordine character potestatis, conformans nos divinae potentiae; videtur quod in confirmatione imprimatur character plenitudinis spiritus sancti, conformans nos divinae bonitati.
442Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1; 20 (auctor 1225-1274)
Cum ergo per characterem baptismalem ascribamur ei quasi patri filii regenerati per Baptismum, et per characterem ordinis quasi ministri sacerdoti summo, videtur quod simili ratione in confirmatione debeat imprimi character, quo conformemur ei quasi minister regi.
443Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod idem sit character confirmationis per essentiam, et Baptismi.
444Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 5 (auctor 1225-1274)
Ergo cum character sit signum assimilans Trinitati, videtur quod character confirmationis non possit esse alius a charactere Baptismi.
445Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 8 (auctor 1225-1274)
Ergo post primum characterem non potest alius character superaddi.
446Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 9 (auctor 1225-1274)
arg. 3 Praeterea, ad ea quae se necessario consequuntur, aliquis eodem charactere ascribitur; sicut idem character est in sacerdote ad confitendum et ad absolvendum.
447Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 10 (auctor 1225-1274)
Sed confessio fidei, cuius sacramentum est confirmatio, consequitur de necessitate ad fidem, cuius sacramentum est Baptismus; quia corde creditur ad iustitiam, ore confessio fit ad salutem; Rom. 10, 10. Ergo idem character est in Baptismo et in confirmatione.
448Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 12 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, character est proprius effectus sacramenti et immediatus.
449Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 16 (auctor 1225-1274)
c. 2 Praeterea, ideo Baptismus iterari non potest, quia character est indelebilis.
450Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2; 17 (auctor 1225-1274)
Si ergo idem esset character Baptismi et confirmationis, post Baptismum confirmatio non adderetur.
451Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 3; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod character confirmationis non praesupponat characterem baptismalem.
452Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 3; 3 (auctor 1225-1274)
Character enim confirmationis ad hoc datur quod homo fortiter Christum confiteatur.
453Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 3; 6 (auctor 1225-1274)
arg. 2 Praeterea, character confirmationis est sacramentum et res.
454Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 3; 14 (auctor 1225-1274)
Sed character confirmationis est huiusmodi; ergo non potest aliquis characterem confirmationis percipere qui non est baptizatus.
455Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod character est distinctivum signum, quo quis ab aliis distinguitur ad aliquid spirituale deputatus.
456Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1 co.; 4 (auctor 1225-1274)
Uno modo ut aliquis in se spiritualia participet; et ad hoc quis deputatur in Baptismo, quia iam baptizatus potest esse particeps omnis spiritualis receptionis; unde character baptismalis, ut supra dictum est, est quasi quaedam spiritualis potentia passiva.
457Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1 co.; 7 (auctor 1225-1274)
Et ideo sicut in Baptismo confertur character et in ordine, ita et in confirmatione.
458Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 1 co.; 11 (auctor 1225-1274)
In distinctione enim filiorum Israel ab Aegyptiis, significabatur character baptismalis; in distinctione timidorum a fortibus in bellis, character confirmationis; in distinctione Levitarum a fratribus suis, character ordinis.
459Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Ad secundam quaestionem dicendum, quod quaelibet potentia de sui ratione importat ordinem ad aliquid; et ideo oportet potentiam proportionatam esse actui ad quem est: quia proprius actus non fit nisi in propria materia, secundum philosophum in 2 de anima; et ideo oportet quod potentiae distinguantur per distinctionem actuum ad quos ordinantur, sive sint potentiae activae, sive passivae; et quia character, ut supra dictum est, dist. 4, quaest. 1, art. 1, in corp.
460Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2 co.; 3 (auctor 1225-1274)
, est potentia spiritualis, ideo cum character baptismalis non ad idem ordinetur cum charactere confirmationis, ut ex dictis patet, planum est quod non est idem uterque character.
461Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2 co.; 6 (auctor 1225-1274)
ad 2 Ad secundum dicendum, quod character corporalis attenditur secundum figuram, quae consistit in terminatione figurati.
462Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 1, qc. 2 co.; 8 (auctor 1225-1274)
Sed character spiritualis attenditur secundum aliquam spiritualem proprietatem.
463Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, 2, qc. 2; 14 (auctor 1225-1274)
Sed aliud est sacramentum exterius in Baptismo quam in confirmatione, et alius character interior, ut dictum est, quae sunt causa gratiae.
464Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 2, pr.; qc. 3 co. (auctor 1225-1274)
Deinde quaeritur de effectu confirmationis; et circa hoc quaeruntur duo: 1 de effectu qui est res et sacramentum, scilicet character; 2 de effectu qui est res tantum, scilicet gratia.
465Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 3, 1, qc. 2 co.; 6 (auctor 1225-1274)
ad 2 Ad secundum dicendum, quod Eucharistia, sicut confirmatio et ordo, est sacramentum perficiens; sed in hoc differt ab aliis, quia in ordine et confirmatione illud quod est ibi res et sacramentum, est aliquid in suscipiente acquisitum; et ideo suscipientem haec sacramenta promovent ad perfectionem quamdam ultra communem statum fidelium; sed Eucharistia habet illud quod est res et sacramentum, in se, non in suscipiente; et ideo per sumptionem Eucharistiae non acquirit aliquis perfectionem ultra communem statum, cum non imprimatur character; sed perficit unumquemque in suo statu; et ideo etiam secundum Dionysium cuilibet sacramento Eucharistiae perceptio adiungitur; et ideo non est simile de Eucharistia et de aliis.
466Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 3, 3, qc. 3; 10 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, sicut in Baptismo imprimitur character, ita et in confirmatione.
467Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 7, 3, 3, qc. 3 co.; 2 (auctor 1225-1274)
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod sacramentum quod habet effectum semper permanentem, non potest iterari sine iniuria sacramenti: et quia in confirmatione imprimitur character, qui est indelebilis, ideo non debet iterari.
468Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 8, 1, 1, qc. 1; 15 (auctor 1225-1274)
arg. 5 Praeterea, in omni alio sacramento illud quod est res et sacramentum, est aliquid effectum in suscipiente, sicut character in Baptismo.
469Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 13, 1, 1, qc. 3; 15 (auctor 1225-1274)
c. 1 Sed contra, sacerdos habet potestatem consecrandi ex ipso charactere; sed character manet in ipso haeretico, schismatico, et excommunicato.
470Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 14, 1, 4, qc. 3 co.; 4 (auctor 1225-1274)
Prima est, quia poenitentia non imprimit characterem sicut Baptismus: character enim indelebilis est.
471Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 18, 1, 1, qc. 2; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod clavis non sit potestas ligandi et solvendi, qua ecclesiasticus iudex dignos recipere, indignos excludere debet a regno, ut ex littera habetur, et ex Glossa Hieronymi Matth. 16. Potestas enim spiritualis in sacramento collata, est idem quod character, ut supra, dist. 4, dictum est.
472Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 18, 1, 1, qc. 2; 3 (auctor 1225-1274)
Sed clavis et character non videntur idem esse; quia per characterem homo Deo comparatur, per claves autem ad subditos.
473Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 18, 1, 1, qc. 2 co.; 7 (auctor 1225-1274)
Et quia nihil est aliud character ordinis sacerdotalis quam potestas exercendi illud ad quod principaliter ordo sacerdotii ordinatur, sustinendo quod sit idem quod spiritualis potestas; ideo character, et potestas confitendi, et potestas clavium, est unum et idem per essentiam, sed differt ratione.
474Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 18, 2, 3, qc. 3 co.; 4 (auctor 1225-1274)
Sed quia character baptismalis, quo quis populo Dei annumeratur, est indelebilis, ideo semper remanet aliquo modo de Ecclesia baptizatus; et sic semper Ecclesia de ipso iudicare potest.
475Thomas Aquinas, Scriptum super Sententiis, 4, 19, 1, 1, qc. 2 co.; 5 (auctor 1225-1274)
ad 1 Ad primum ergo dicendum, quod character de sua ratione dicit aliquid ab aliquo derivatum; et ideo potestas clavium, quae est in nobis a Christo derivata, sequitur characterem quo Christo conformamur; sed in Christo non sequitur characterem, sed principalem formam.
476Thomas Aquinas, Summa contra gentiles, 3, 105, 11; 2 (auctor 1225-1274)
Character enim signum est.
477Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 50, 4; 35 (auctor 1225-1274)
ad 3 Ad tertium dicendum quod esse sacerdotem convenit homini ratione animae, in qua est ordinis character.
478Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 62, p485; 3 (auctor 1225-1274)
Et primo, de effectu eius principali, qui est gratia; secundo de effectu secundario, qui est character.
479Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 3 (auctor 1225-1274)
Character enim significare videtur quoddam signum distinctivum.
480Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 7 (auctor 1225-1274)
arg. 2 Praeterea, character signum est distinctivum.
481Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 12 (auctor 1225-1274)
Ergo videtur quod in anima non imprimatur aliquis character per sacramenta.
482Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 20 (auctor 1225-1274)
Sed nihil aliud importat character quam quandam signationem.
483Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 26 (auctor 1225-1274)
Unde Augustinus dicit, in II contra Parmenianum, si militiae characterem in corpore suo non militans pavidus exhorruerit, et ad clementiam imperatoris confugerit, ac, prece fusa et venia impetrata, militare iam coeperit, nunquid, homine liberato atque correcto, character ille repetitur, ac non potius agnitus approbatur?
484Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 29 (auctor 1225-1274)
Sed ad actus convenientes praesenti Ecclesiae deputantur quodam spirituali signaculo eis insignito, quod character nuncupatur.
485Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 30 (auctor 1225-1274)
ad 2 Ad secundum dicendum quod character animae impressus habet rationem signi inquantum per sensibile sacramentum imprimitur, per hoc enim scitur aliquis baptismali charactere insignitus, quod est ablutus aqua sensibili.
486Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 31 (auctor 1225-1274)
Nihilominus tamen character, vel signaculum, dici potest per quandam similitudinem omne quod figurat alicui, vel distinguit ab alio, etiam si non sit sensibile, sicut Christus dicitur figura vel character paternae substantiae, secundum apostolum, Heb.
487Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 1; 33 (auctor 1225-1274)
Et ideo in illis sacramentis non requirebatur aliquis spiritualis character, sed sufficiebat ibi corporalis circumcisio, quam apostolus signaculum nominat, Rom.
488Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 2 (auctor 1225-1274)
Videtur quod character non sit spiritualis potestas.
489Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 3 (auctor 1225-1274)
Character enim idem videtur esse quod figura, unde ad Heb.
490Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 4 (auctor 1225-1274)
I, ubi dicitur, figura substantiae eius, in Graeco habetur loco figurae character.
491Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 6 (auctor 1225-1274)
Character ergo non est spiritualis potestas.
492Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 11 (auctor 1225-1274)
Et sic videtur quod character sit quoddam lumen.
493Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 13 (auctor 1225-1274)
Non ergo character est potestas, quae videtur ad secundam speciem qualitatis pertinere.
494Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 14 (auctor 1225-1274)
arg. 3 Praeterea, a quibusdam character sic definitur, character est signum sanctum communionis fidei et sanctae ordinationis, datum a hierarcha.
495Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 16 (auctor 1225-1274)
Non ergo character est spiritualis potestas.
496Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 19 (auctor 1225-1274)
Character ergo non est spiritualis potestas.
497Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 24 (auctor 1225-1274)
Sed character non est passio, quia passio cito transit, character autem indelebilis est, ut infra dicetur.
498Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 27 (auctor 1225-1274)
Character autem ad utrumque se habet, utuntur enim eo quidam bene, alii vero male.
499Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 29 (auctor 1225-1274)
Ergo relinquitur quod character sit potentia.
500Thomas Aquinas, Summa Theologiae, III, 63, 2; 38 (auctor 1225-1274)
Et ideo character importat quandam potentiam spiritualem ordinatam ad ea quae sunt divini cultus.