'fanum' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 1074 hits      Show next 500

1Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1506B (auctor fl. 1173)
Christi signat charactere Fanum manus angelica, Laesos absolvit libere Potestate mirifica.
2Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Gloriosus rex Carolus Ardurmensul fanum Saxonum penitus destruxit: ubi cum exercitus gravi siti laboraret, medio die subito ex quodam torrente largissimae aquae emanaverunt, quae sufficerent cuncto exercitui et iumentis eorum.
2Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Hadefons rex Galliciae et Austriae, praedata Olisipona ultima civitate Hispaniae, victoriae insignia, multas loricas, mulos, captivosque Mauros, glorioso regi Carolo per legatos misit.
2Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Maias Roma profectus, Spoletum venit.
2Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Nam imperator Carolus Iesse episcopum Ambianensem, et Elinigaudium comitem Constantinopolim direxerat.
2Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Causa adventus eius fuit, quia imperator miserat ad eum pro rei veritate inquirenda, si, quod ferebatur, sanguis Christi in civitatem Mantua fuisset repertus.
3Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0207C (auctor -875)
Inde adipibus et pinguedine superuncta, et ad imperatorem iterum adducta, et iubente eo in fanum deorum intromissa.
4Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0212B (auctor -875)
Inde beatus Iulianus ductus ad fanum daemonum, simulacra cristallina et electrina, atque diversi generis metallo acquisita, ita comminuta atque in pulverem redacta sunt, ut quid fuerint omnino non pareret.
5Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0213A (auctor -875)
Quos iterum suis conspectibus praesentari fecit, et ad fanum daemonum, sacerdotibus fani intro exspectantibus, ut sacrificaturi mittuntur.
6Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0282C (auctor -875)
Post aliquot vero dies iusserunt eos imperatores suis aspectibus praesentari, et iusserunt militibus, ut ducerent eos ad fanum Herculis et si sacrificare nollent, fortiter eos poenis affligerent.
7Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0732D (auctor c.805–c.846)
Recenset Anastasius urbes quas Fulradus abbas Pippini nomine a Desiderio recepit, divoque Petro obtulit: « Ravennam, Ariminum, Pisaurum, atque Fanum, Caesenam, Senogallias, Esium, Forum Pompilii, Forum Livii, cum Castro Sussubio, Montem Feretrum, Acerragium, Montem Lucari, Serram, castellum S. Marini, Bobium, Urbinum, Callium, Luceolum, Eugubium, Comaclum.
8Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0868B (auctor 950-1008)
Sic et iste fortis miles Christi, aereis potestatibus bellum in Castro Cassino indicturus, oraculum Apollinis evertit, lucum succidit, ac fanum eius, templum vivo praebuit esse Deo.
9Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1033B (auctor fl. 800)
Cum igitur sabbato paschali diffusa navium classis Parisius, ut supra relatum est, pervenisset, in crastinum cum suos iam sol lucifluos emitteret radios propria totum illustrans lampade mundum, e navibus prorumpentes, ipsam civitatem, ut praemisimus, vicinaque suburbana absque habitatoribus repererunt: ingressique monasterium beatissimi Germani, Dei fanum residuumque ecclesiae, quod securitatis damno remanserat apparatum, contaminare, pollutisque manibus coeperunt destruere.
10Alcuinus, Carmina, 101, 0817C (auctor 730-804)
Ecce sacerdotum Caefi tunc temporis auctor, Errorumque caput fuerat, cui rex ait: « Eia Arripe tela tibi prius inconsueta sacerdos Et iaculo celsum primus tu pollue fanum; Qui fueras scelerum doctor, nunc esto salutis.
11Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0927B (auctor 730-804)
Nautae quidam cum adversa tempestate in alto iactarentur, vovebant, si eo portu quem conspiciebant, potiti essent, vitulum [ei Deo], qui ibi esset, se immolaturos. Casu erat in eo portu fanum Dianae, cui vitulum immolare non licebat.
12Alcuinus, Vita S. Martini Turonensis, 101, 0660C (auctor 730-804)
Seipsum in tecto cuiusdam domus flammis opposuit, ne innocua laederet ignis tecta, qui fanum incendit idololatriae.
13Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0716D (auctor 730-804)
CAPUT XIV. Quod confringenti famulo Dei [Mab., Quod confringens famulus Dei] fanum quoddam, gladio a quodam (aedili) in caput percussus, sed Deo defendente nil laesurae ictu ferientis sensit.
14Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0717A (auctor 730-804)
Ecce Deo charus praesul iam tempore quodam Tentabat per se quoddam confringere fanum, Hoc cernens idoli custos, succensus in ira, Pontificisque caput gladio percussit acuto.
15Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0207B (auctor 640-709)
Arsis vero recipit tempora duo, et thesis unum, ut fanum, frenum, granum, bubo, bufo, tufus, tubus, limes, stipes, remes.
16Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 97 (auctor 640-709)
Arsis vero recipit tempora duo et thesis unum ut fanum, frenum, granum, bubo, bufo, tufus, tubus, limes, stipes, remes.
17Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 3, 5; 29 (auctor 1157-1217)
quia in deutronomen non prodest nobis manere in ualle; nisi cum ueris filiis israel maneamus in ualle contra fanum phogor.
18Ambrosius Mediolanensis, De lapsu virginis consecratae, 16, 0369A (auctor 340-397)
De Dei virgine facta es corruptio Satanae, de sponsa Christi scortum exsecrabile, de templo Dei fanum immunditiae, de habitaculo Spiritus sancti tugurium diaboli.
19Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1107A (auctor 340-397)
16. Vindicabitur etiam Valentinianorum fanum incensum?
20Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1107A (auctor 340-397)
Quid est enim nisi fanum, in quo est conventus gentilium?
21Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1107B (auctor 340-397)
Nam et de ipsis comperi relatum et praeceptum, ut in monachos vindicaretur, qui prohibentibus iter Valentinianis, quo psalmos canentes ex consuetudine usuque veteri pergebant ad celebritatem Machabaeorum martyrum, moti insolentia incenderunt fanum eorum in quodam rurali vico tumultuarie conditum.
22Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 13; 1 (auctor c.330–c.391)
Eodem tempore diem undecimum kalendarum Novembrium amplissimum Daphnaei Apollinis fanum, quod Epiphanes Antiochus rex ille condidit iracundus et saevus, et simulacrum in eo Olympiaci Iovis imitamenti aequiperans magnitudinem subita vi flammarum exustum est.
23Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 6; 38 (auctor c.330–c.391)
Fertur autem, quod post direptum hoc idem figmentum incensa civitate milites fanum scrutantes invenere foramen angustum, quo reserato, ut pretiosum aliquid invenirent, ex adyto quodam concluso a Chaldaeorum arcanis labes primordialis exsiluit, quae insanabilium vi concepta morborum eiusdem Veri Marcique Antonini temporibus ab ipsis Persarum finibus ad usque Rhenum et Gallias cuncta contagiis polluebat et mortibus.
24Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 13, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Eodem tempore diem undecimum kalendarum Novembrium amplissimum Daphnaei Apollinis fanum, quod Epiphanes Antiochus rex ille condidit iracundus et saevus, et simulacrum in eo Olympiaci Iovis imitamentum, eiusque aequiperans magnitudinem, subita vi flammarum exustum est.
25Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 6, 24; 42 (auctor c.330–c.391)
Fertur autem quod post direptum hoc idem figmentum, incensa civitate, milites fanum scrutantes invenere foramen angustum, quo reserato, ut pretiosum aliquid invenirent, ex adyto quodam concluso a Chaldaeorum arcanis, labes primordialis exsiluit, quae insanabilium vi concepta morborum, eiusdem Veri Marcique Antonini temporibus, ab ipsis Persarum finibus ad usque Rhenum et Gallias, cuncta contagiis polluebat et mortibus.
26Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0711D
Illic enim ab eis deorum coetus, ut ferunt, esse putabatur; ita ut omnis simul via quae illuc ab urbe ducebat, strata tabulis esset lapideis, praediisque ac balneis consisteret: viginti autem et quatuor in ea esse hinc inde balnea conscribuntur, quae adhuc autem nondum erant suffossa, ut multi dicunt qui noverunt, sed et usque ad ipsum locum qui dicitur Canopus, urbis fanum, forumque omne praepositum putaretur, a quo duobus signis distans castellum, idolum habebat Menuthin vocitatum, in quo manifeste cooperabantur nequissimi spiritus.
27Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0541A (auctor -c.895)
Meminit supra et huius loci Scriptura, dicens: « Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos, idola Moloch in monte, qui est contra Hierusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon (III Reg. XI) . » Nec videri contrarium debet, quod ibi mons in quo facta sunt haec idola, contra Hierusalem, hic in Hierusalem esse positus asseritur: quia nimirum in tanta erat urbis vicinia positus, ut ad ipsam pertinere, et ipsam quoque sordibus quae in eo congregabantur attaminare videretur.
28Anonymus, Collatio Alexandri et Dindimi, 2; 147 (opus c.400)
Itaque Marti aper caeditur, Baccho dicatur hircus, Iunoni pavo mactatur, Iovi taurus ducitur, Apollini cycnus offertur, Veneri columba decernitur, Minervae noctua consecratur, Cereri farra libantur, Mercurio mella panduntur, aras Herculeas populea corona circumdat, fanum Cupidinis rosea serta condecorant.
29Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 593; 648 (opus c.400)
INCERTI IVDEA DEI Liuius de Iudaeis ‘Hierosolimis fanum cuius deorum sit non nominant, neque ullum ibi simulacrum est, neque enim esse dei figuram putant’.
30Anonymus, Itinerarium Gaditanum, Colplaceholderfordot90; 1 (opus c.330)
Fanum Fortunae VIII
31Anonymus, Periochae Livii, 102; 6 (opus fl.c.350)
Pompeius Iudaeos subegit, fanum eorum Hierosolyma, inuiolatum ante id tempus, cepit.
32Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p7; 216
Quod enim fanum putatis?
33Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p11; 143
Vigilanter, ne videretur iudicio Neronis C. Verres absolutus, cum fanum Iunonis Samiae diripuisset, ait illum non de innocentia Verris pronuntiasse, iudicium omne ab se ad senatum removisse.
34Anonymus, Chronicon Parmense, Parmense; 264
Item eodem tempore milites de Parma sconfiti fuerunt apud Fanum l per dominum regem Henricum et dominum Ycolmum Romani.
35Anonymus, Annales Hildesheimenses, 1, 4a; 1 (opus 1137)
Karlus in Saxonia castrum Aeresburg expugnat, fanum et lucum eorum famosum Yrminsul subvertit.
36Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCLXXII; 2
Rex vero Karlus congregato apud Wormaciam generali conventu Saxoniam bello adgredi statuit eamque Sine mora ingressus ferro et igni cuncta depopulatus coepit, ad Ermensul usque pervenit et ipsum fanum destruxit et aurum vel argentum, quod ibi repperit, abstulit.
37Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCLXXII; 3
Et fuit siccitas magna, ita ut aqua deficeret in supradicto loco, ubi Ermensul stabat; et dum voluit ibi duos aut tres praedictus gloriosus rex stare dies fanum ipsum ad perdestruendum et aquam non haberent, tunc subito divina largiente gratia media die cuncto exercitu quiescente in quodam torrente omnibus hominibus ignorantibus aquae effusae sunt largissimae, ita ut cunctus exercitus sufficienter haberet.
38Anonymus, Annales Mettenses, p1; 495
Inde ad Ermensul usque pervenit et ipsum fanum destruxit aurum que aut argentum, quod superstitiosum ibi adunatum fuerat, suis fidelibus distribuit.
39Anonymus, Annales Mettenses, p1; 497
Nam cum universo populo aqua deficeret, et rex voluisset ibi duorum vel trium dierum moram facere, quatinus pleniter illum fanum destruere potuisset, subito ex arido torrente quodam fons largissimus aquae erupit, ita ut universus populus affluentia aquarum redundaret.
40Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 284
DCCLXXII. Carolus in Saxonia Heresburg expugnat et fanum eorum, quod vocatur Irminsul, subvertit.
41Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 7; 15 (opus 1202)
Transeuntes itaque per omnes maritimas civitates, videlicet Pisaurum, Fanum, Senogallum, honorem et terrorem advenientis cesaris Qui Bononiam venientes, peractis ibi negociis imperialibus, Ravennam secesserunt, ibique ab archiepiscopo civitatis ipsius et multis aliis aepiscopis honorifice suscepti sunt.
42Anonymus, Vita Ottonis Babenbergensis episcopi, 13; 115
Nam ubi ea, quam diximus, contina sita erat, fluvius redundans paludem fecerat et iam undique circumfluentibus aquis una tantum in parte per eam ponte porrecto fanum illud adiri poterat.
43Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, p1, 25; 2
Eodem itaque in tempore alius monachus Meroveus nomine a beato Atala ad Dertonam urbem directus pervenit ac ob conditionem quam venerat longius ab urbe progressus ad quendam villam super Hiram fluvium accessit, in qua fanum, arboribus intersitis, progrediens vidit, allatoque igni subposuit ac ex lignis congeriem in modum pyrae coacervavit.
44Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 2; 2
Hoc illa audiens, ibi a Francis fanum coli, iussit famulis fanum igni conburi, iniquum iudicans, Deum caeli contempni et diabolica machinamenta venerari.
45Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber IV Regum, 113, 0627A (auctor -1117)
(RAB.) Alibi legitur quod aedificavit Salomon fanum Chamos in monte, qui est contra Ierusalem.
46Apuleius, Apologia, 56, 26; 5 (auctor c.125–c.180)
nam, ut audio partim Oeensium qui istum nouere, nulli deo ad hoc aeui supplicauit, nullum templum frequentauit, si fanum aliquod praetereat, nefas habet adorandi gratia[m] manum labris admouere.
47Apuleius, Florida, 15; 6 (auctor c.125–c.180)
enimuero fanum Iunonis antiquitus famigeratum; id fanum secundo litore, si recte recordor uiam, uiginti haud amplius stadia oppido abest.
48Apuleius, Metamorphoses, 6, 3; 4 (auctor c.125–c.180)
Contra spem suam repulsa Psyche et afflicta duplici maestitia iter retrorsum porrigens inter sub sitae convallis sublucidum lucum prospicit fanum sollerti fabrica structura, nec ullam vel dubiam spei melioris viam volens omittere, sed adire cuiuscumque dei veniam, sacratis foribus proximat.
49Apuleius, Metamorphoses, 11, 16; 9 (auctor c.125–c.180)
spatio prospectum sui nobis incertat, sacrorum geruli, sumptis rursum quae quisque detulerant, alacres ad fanum reditum capessunt simili structu pompae decori.
50Arnobius Afer, Adversus nationes [CSEL], 6, 23; 3 (auctor -c.327)
ubi Inno regina, cum inclitum eius fanum sacerdotemque Chrysidem eadem nis flammae Argiua in ciuitate deleret?
51Arnobius Afer, Disputationes adversus gentes, 5, 1209A
Ubi Iuno regina, cum inclytum eius fanum sacerdotemque Chrysidem eadem vis flammae Argiva in civitate deleret?
52Arusianus Messius, Exempla elocutionis, p. 32, l. 1 (auctor c.350)
ad illius quaero ut subaudiatur templum siue fanum.
53Auctores varii 101, Historica, 101, 1371C
Itaque Marti aper ceditur; Bacho dicatur hircus; Iunoni pavo mactatur, Iovi taurus ducitur [Edit., dicatur]; Apollini cignus offertur; Veneri columba decernitur; Minerve noctua consecratur; Cereri farra libantur; Mercurio mella panduntur; aras Herculeas populea corona circumdat; fanum cupidinis rosea serta decorant [Edit., condecorant]: nec patiuntur idem [Forte, iidem], si necessitas exigerit [Loco, exegerit; Edit., exigat], commune sibi pulvinar offerre [Edit., offerri], sed unusquisque Deus proprios flamines et sorte sibi datum munus assequitur; si tamen Dii appellandi sunt, quibus potestas, nisi in certis sibimet offerendis animalibus, non [Edit. om., non] est data.
54Auctores varii 141, Annales Hildesheimenses Quedlinburgenses et Lamberti, 141, 0471
772. Carolus in Saxonia Heresburg expugnat, et fanum eorum, quod vocatur Irminsul, subvertit.
55Auctores varii 141, Annales Hildesheimenses Quedlinburgenses et Lamberti, 141, 0471
772. Karolus in Saxonia Eresburg expugnavit, et fanum eorum, quod vocabatur Irminsul, destruxit.
56Auctores varii 141, Annales Hildesheimenses Quedlinburgenses et Lamberti, 141, 0472
772. Karolus in Saxonia Eresburg expugnavit, et fanum, quod vocabatur Irminsul, destruxit.
57Auctores varii 185, Probationes, 185, 1415A
Ubi se prius ad beatissimi Egidii fanum conferentes, Deo gratias egerunt, deinde domumculam ementes, ibi consistere ac manere constituerunt.
58Auctores varii 185, Probationes, 185, 1416D
VIII. Egressus a facie regis athleta Dei, sequenti die intrepidus fanum idolis plenum ingreditur; quae omnia iussit disrumpi, et in pulverem comminui.
59Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 21, 6; 2 (auctor 354-430)
Hic forte respondeant: Trorsus nec ista sunt nec ista credimus; falsa de his dicta, falsa conscripta sunt'; et adiciant ratiocinantes adque dicentes: 'Si talia credenda sunt, credite et uos quod in easdem litteras est relatum, fuisse uel esse quoddam Veneris fanum adque ibi candelabrum et in eo lucernam sub diuo sic ardentem, ut eam nulla tempestas, nullus imber exstingueret, unde sicut ille lapis, ita ista λύχνος ἄσβεστος, t id est lucerna inexstinguibilis, nominata est.
60Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 21, 26; 18 (auctor 354-430)
Vide alium aedificantem ligna, fanum, stipulam: Qui autem matrimonio iunctus est, inquit, cogitat quae sunt mundi, quo modo placeat uxori.
61Augustinus Hipponensis, De civitate Dei, 41, 0716 (auctor 354-430)
Hic forte respondeant, Prorsus nec ista sunt, nec ista credimus, falsa de his dicta, falsa conscripta sunt; et adiiciant ratiocinantes, atque dicentes, Si talia credenda sunt, credite et vos quod in easdem litteras est relatum, fuisse vel esse quoddam Veneris fanum, atque ibi candelabrum, et in eo lucernam sub divo sic ardentem, ut eam nulla tempestas, nullus imber exstingueret, unde sicut ille lapis, ita ista λύχνος ἄσβεστος, id est, lucerna inexstinguibilis, nominata est.
62Aulus Gellius, Noctes Atticae, 18, 7, 2; 2 (auctor c.125–c.180)
DOMITIO, homini docto celebrique in urbe Roma grammatico, cui cognomentum Insano factum est, quoniam erat natura intractabilior et morosior, ei Domitio Favorinus noster cum forte apud fanum Carmentis obviam venisset atque ego cum Favorino essem, Quaeso, inquit, te, magister, dicas mili num erravi quod, cum vellem δηυμγορίας Latine dicere, 'contiones' dixi?
63Aurelius Victor Ps, Epitome de Caesaribus, 35; 4
Iste in Italia tribus proeliis victor fuit, apud Placentiam, iuxta amnem Metaurum ac fanum Fortunae, postremo Ticinensibus campis.
64Aurelius Victor Ps, Liber de viris illustribus urbis Romae, 22; 3
Legati deum vehentes Antium pervecti, ubi per mollitiem maris anguis proximum Aesculapii fanum petiit et post paucos dies ad navem rediit; et cum adverso Tiberi subveheretur, in proximam insulam desilivit, ubi templum ei constitutum et pestilentia mira celeritate sedata est.
65Aurelius Victor Ps, Origo gentis Romanae, 5; 3
Huius admonitu transvectus in Italiam Evander ob singularem eruditionem atque scientiam litterarum brevi tempore in familiaritatem Fauni se insinuavit atque ab eo hospitaliter benigneque exceptus non parvum agri modum ad incolendum accepit, quem suis comitibus distribuit exaedificatis domiciliis in eo monte quem primo tum illi a Pallante Pallanteum, postea nos Palatium diximus; ibique Pani deo fanum dedicavit, quippe is familiaris Arcadiae deus est, teste etiam Marone qui ait: Pan deus Arcadiae captam te, luna, fefellit et item: Pan etiam, Arcadia mecum si iudice certet, Pan etiam Arcadia dicat se iudice victum.
66Avienus Rufius Festus, Ora maritima, p1; 80 (auctor c.305-c.375)
Iugum inde rursus et sacrum infernae deae divesque fanum, penetral abstrusi cavi adytumque caecum.
67Balde Iacob, Poemata, 1, 9, 4; 4 (auctor 1604-1668)
Claudite collecti Fanum Latiale, Quirites.
68Balde Iacob, Poemata, 2, 1635; 355 (auctor 1604-1668)
Cum fugiet; spargam cineres per nobile fanum: Tardabunt aliena pedum vestigia cursus.
69Balde Iacob, Poemata, 4, p17, 12, 1; 1 (auctor 1604-1668)
Ubi palustri conditum solo Fanum Vanum Dianae, lustra quod quater dena Insumpsit, AEdilesque defatigavit!
70Balde Iacob, Urania Victrix, 4, 3; 51 (auctor 1604-1668)
Dii fuerant olim: iunctique Penatibus amplis Et Laribus, Fanum constituere suum.
71Barits Adamus Adalbertus, Statistica Europae, p10, 1; 18 (auctor 1742-1813)
3 Habetur hic hortus botanicus cui par in orbe non datur; titulo proprietatis hoc promontorium pertinet ad societatem Indiae orientalem; aliae vero omnes possessiones Africae ad occidentalem societatem Indiae pertinet; nempe in Ginea littoribus arces munitissimas duas possident De la Minha seu fanum S. Georgii; praesidium dein Moure, seu Nassoviense.
72Barits Adamus Adalbertus, Statistica Europae, p11, 5; 13 (auctor 1742-1813)
6 Ad limites Franciae habent Fanum S. Sebastiani; Fuentarabia, Roses, Gyiran, in limitibus Portugalliae Tui, Samora, Ciuda Roderigo, Valentza et Badaiotz.
73Barits Adamus Adalbertus, Statistica Europae, p11, 8; 14 (auctor 1742-1813)
4 Portus Hispania copiosas habet tam in Europa, quam America, sic in Europa habent Malaga, Aliganthae, Barcino, Fanum S. Sebastiani et Vilboa; praecipuus est Gaditanus portus.
74Beda, Expositio super Acta Apostolorum, 92, 0959A (auctor 672-735)
Quamvis, inquit, videremini ad tabernaculum Domini victimas hostiasque deferre, tota tamen intentione mentis fanum Moloch amplexati estis.
75Beda, Historia ecclesiastica, 95, 0105B (auctor 672-735)
Nec distulit ille, mox ut propiabat [Al., appropiabat; al., appropinquabat] ad fanum, profanare illud, iniecta in eo lancea quam tenebat: multumque gavisus de agnitione veri Dei cultus, iussit sociis destruere ac succendere fanum cum omnibus septis suis.
76Beda, Historia ecclesiastica, 95, 0107B (auctor 672-735)
Quod videlicet fanum rex eiusdem provinciae Alduulf [Al., Aldorlf], qui nostra aetate fuit, usque ad suum tempus perdurasse, et se in pueritia vidisse testabatur.
77Beda, Quaestiones in libros Regum, 91, 0734D (auctor 672-735)
Meminit supra et huius loci Scriptura, dicens: Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab, in monte qui est contra Ierusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon (III Reg. XI) . Nec videri contrarium debet quod ibi mons, in quo facta sunt haec idola contra Ierusalem, hic in Ierusalem esse positus asseritur; quia nimirum in tanta erat urbis vicinia positus, ut ad ipsam pertinere, et ipsam quoque sordibus, quae in eo congregabantur, attaminare videretur.
78Beda, Historiam ecclesiasticam gentis Anglorum, 2, 13; 28 (auctor 672-735)
Nec distulit ille, mox ut adpropiabat ad fanum, profanare illud, iniecta in eo lancea, quam tenebat; multumque gauisus de agnitione ueri Dei cultus, iussit sociis destruere ac succendere fanum cum omnibus septis suis.
79Beda, Historiam ecclesiasticam gentis Anglorum, 2, 15; 4 (auctor 672-735)
Quod uidelicet fanum rex eiusdem prouinciae Alduulf, qui nostra aetate fuit, usque ad suum tempus perdurasse, et se in pueritia uidisse testabatur.
80Beda Incertus, De signis coeli, 90, 0948A (auctor c.820)
Sacrarium, quod et Fanum accipitur, hoc signum sequitur caudam magni Scorpii, circumdat Septentrionem et quaedam pars obtusior Arcturi, quaedam autem cito sub Vespere deficit.
81Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, Dtn, 3; 29
Mansimusque in valle contra fanum Phogor.
82Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, Dtn, 4; 46
trans Iordanem in valle contra fanum Phogor in terra Sehon regis Amorrhaei, qui habitavit in Hesebon, quem percussit Moyses. Filii quoque Israel egressi ex Aegypto
83Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, Idc, 9; 27
egressi sunt in agros, vastantes vineas, uvasque calcantes: et factis cantantium choris, ingressi sunt fanum dei sui, et inter epulas et pocula maledicebant Abimelech,
84Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, Idc, 9; 46
Quod cum audissent qui habitabant in turre Sichimorum, ingressi sunt fanum dei sui Berith, ubi foedus cum eo pepigerant, et ex eo locus nomen acceperat: qui erat munitus valde.
85Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, 3 Rg, 11; 7
Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab in monte qui est contra Ierusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon.
86Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, 2 Par, 24; 7
Athalia enim impiissima, et filii eius, destruxerunt domum Dei, et de universis quae sanctificata fuerant in templo Domini, ornaverunt fanum Baalim.
87Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, 1 Mac, 5; 43
Et transfretavit ad illos prior, et omnis populus post eum, et contritae sunt omnes gentes a facie eorum, et proiecerunt arma sua, et fugerunt ad fanum, quod erat in Carnaim.
88Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, 1 Mac, 5; 44
Et occupavit ipsam civitatem, et fanum succendit igni cum omnibus qui erant in ipso: et oppressa est Carnaim, et non potuit sustinere contra faciem Iudae.
89Biblia, Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam, VT, 2 Mac, 14; 33
iuravit, dicens: Nisi Iudam mihi vinctum tradideritis, istud Dei fanum in planitiem deducam, et altare effodiam, et templum hoc Libero patri consecrabo.
90Bruno Carthusianorum, Expositio in Psalmos, 152, 1251A (auctor c.1030-1101)
Nam sicut apes fanum dulcem operantur, sic et ipsi per tribulationum instantiam, maiorem charitatis dulcedinem erga Deum operati sunt.
91Burchardus Urspergensis, Chronica, 28a; 36 (auctor 1177-1230)
Ille fanum ingressus, animi et corporis viribus robustissimus, idola, que adorare debuit, non deos, sed opera manuum ostendens, in frusta comminuit.
92Carolus Magnus Incertus, Capitularia spuria, 97, 0679
Unde confecta Pippini donatio, has civitates complectebatur: Ravennam, Ariminum, Pensaurum, Concam, Fanum, Cesinas, Sinogallias, Aesim, Forum populi, Forum Livii cum Sassubio, Montem Feltri, Acerrem, Agiomontem, Montem Lucati, Serram castellum sancti Marini, Bobium, Urbinum, Calles, Luciolis, Eugubium et Comiaclum; sed et Faventiam, ducatum Ferrariae, necnon, Imolam Bononiam et Gabellum simul traditas fuisse, ex subsequentibus patet; nec unquam pontificem ulterius quid apud Pippinum impetrasse reperimus.
93Carolus Magnus Incertus, Capitularia spuria, 97, 0682B
Simulque et Pentapolim, videlicet Ariminum, Pensaurum, Fanum, Senegalliam, Anconam, Ausimum, Humanam, Hesim, Forumsimpronii, Montemferetri, Urbinum, et territorium Valvense, Callem, Luciolis, Eugubium cum omnibus finibus ac terris ad easdem civitates pertinentibus.
94Censorinus, De die natali liber ad Q. Caerellium, 11; 16 (auctor fl.238)
Namque praegnans ante diem quadragensimum non prodit in fanum, et post partum quadraginta diebus pleraeque fetae graviores sunt nec sanguinem interdum continent, et parvoli infirmi per hos [fer] et morbidi sine risu nec sine periculo sunt.
95Cicero, De legibus, 2, 28; 2 (auctor 106BC–43BC)
Nam illud vitiosum Athenis quod Cylonio scelere expiato, Epimenide Crete suadente, fecerunt Contumeliae fanum et Inpudentiae, magnumque consecravit gymnasiis in simulacra Amorum et Cupidinum quod Graeciasuscepit consilium audax.
96Cicero, De Divinatione, 1, 25, 54; 11 (opus 44BC)
Quo facto fanum illud Indicis Herculis nominatum est.
97Cicero, De Natura Deorum, 3, 62, 63; 10 (opus 44BC)
Febris enim fanum in Palatio et Orbonae ad aedem Larum et aram Malae Fortunae Exquiliis consecratam videmus.
98Cicero, De Natura Deorum, 3, 79, 83; 21 (opus 44BC)
Dionysius, de quo ante dixi, cum fanum Proserpinae Locris expilavisset, navigabat Syracusas; isque cum secundissumo vento cursum teneret, ridens "videtisne" inquit "amici quam bona a dis inmortalibus navigatio sacrilegis detur".
99Cicero, De Natura Deorum, 3, 79, 83; 23 (opus 44BC)
qui quom ad Peloponnesum classem appulisset et in fanum venisset Iovis Olympii, aureum ei detraxit amiculum grandi pondere, quo Iovem ornarat e manubiis Carthaginiensium tyrannus Gelo, atque in eo etiam cavillatus est aestate grave esse aureum amiculum hieme frigidum, eique laneum pallium iniecit, cum id esse ad omne anni tempus diceret.
100Cicero, De Natura Deorum, 3, 79, 84; 27 (opus 44BC)
eundemque ferunt haec quae dixi sublata de fanis in forum protulisse et per praeconem vendidisse exactaque pecunia edixisse ut quod quisque a sacris haberet id ante diem certam in suum quicque fanum referret: ita ad impietatem in deos in homines adiunxit iniuriam.
101Cicero, Epistolae ad Atticum, 12, 19, 1; 9 (auctor 106BC–43BC)
Sed quos, coram videbimus, ita tamen ut hac aestate fanum absolutum sit.
102Cicero, Epistolae ad Atticum, 12, 36, 1; 5 (auctor 106BC–43BC)
CICERO ATTICO SAL. Fanum fieri volo neque hoc mihi eripi potest.
103Cicero, Epistolae ad Atticum, 12, 41, 4; 18 (auctor 106BC–43BC)
Redeo ad fanum.
104Cicero, Epistolae ad Atticum, 15, 15, 3; 19 (auctor 106BC–43BC)
Nam cum ex reliquis quae Nonis Aprilibus fecit abundare debeam, cogor mutuari, quodque ex istis fructuosis rebus receptum est, id ego ad illud fanum sepositum putabam.
105Cicero, Orationes 1, Man., 22; 10 (auctor 106BC–43BC)
Quod enim fanum putatis in illis terris nostris magistratibus religiosum, quam civitatem sanctam, quam domum satis clausam ac munitam fuisse?
106Cicero, Orationes 3, Ver.2, 1, 17; 19 (auctor 106BC–43BC)
Postridie cum fanum spoliatum viderent ii qui Delum incolebant, graviter ferebant; est enim tanta apud eos eius fani religio atque antiquitas ut in eo loco ipsum Apollinem natum esse arbitrentur.
107Cicero, Orationes 3, Ver.2, 1, 18; 10 (auctor 106BC–43BC)
Hoc tu fanum depopulari , homo improbissime atque amentissime, audebas?
108Cicero, Orationes 3, Ver.2, 1, 20; 2 (auctor 106BC–43BC)
Qua de re Charidemum Chium testimonium priore actione dicere audistis, sese, cum esset trierarchus et Verrem ex Asia decedentem prosequeretur iussu Dolabellae, fuisse una cum isto Sami, seseque tum scire spoliatum esse fanum Iunonis et oppidum Samum; posteaque se causam apud Chios civis suos Samiis accusantibus publice dixisse, eoque se esse absolutum quod planum fecisset ea quae legati Samiorum dicerent ad Verrem, non ad se pertinere.
109Cicero, Orationes 3, Ver.2, 1, 20; 6 (auctor 106BC–43BC)
Pergae fanum antiquissimum et sanctissimum Dianae scimus esse: id quoque a te nudatum ac spoliatum esse, ex ipsa Diana quod habebat auri detractum atque ablatum esse dico.
110Cicero, Orationes 3, Ver.2, 2, 21; 10 (auctor 106BC–43BC)
Etenim quam tu domum, quam urbem adisti, quod fanum denique, quod non eversum atque extersum reliqueris?
111Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 13; 3 (auctor 106BC–43BC)
Hosce opinor, Cibyrae cum in suspicionem venissent suis civibus fanum expilasse Apollinis, veritos poenam iudici ac legis domo profugisse.
112Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 43; 14 (auctor 106BC–43BC)
Itaque brevi tempore ad fanum ex urbe tota concurritur.
113Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 44; 3 (auctor 106BC–43BC)
Fanum eius est in agro, propter ipsam viam qua Assoro itur Hennam; in eo Chrysae simulacrum est praeclare factum e marmore.
114Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 44; 6 (auctor 106BC–43BC)
Matris Magnae fanum apud Enguinos est, — iam enim mihi non modo breviter de uno quoque dicendum , sed etiam praetereunda videntur esse permulta, ut ad maiora istius et inlustriora in hoc genere furta et scelera veniamus: in hoc fano loricas galeasque aeneas, caelatas opere Corinthio, hydriasque grandis simili in genere atque eadem arte perfectas idem ille Scipio , vir omnibus rebus praecellentissimus, posuerat et suum nomen inscripserat .
115Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 45; 17 (auctor 106BC–43BC)
Eone tu servos ad spoliandum fanum immittere ausus es quo liberos adire ne ornandi quidem causa fas erat?
116Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 46; 6 (auctor 106BC–43BC)
Ab eo oppido non longe in promunturio fanum est Iunonis antiquum, quod tanta religione semper fuit ut non modo illis Punicis bellis quae in his fere locis navali copia gesta atque versata sunt, sed etiam hac praedonum multitudine semper inviolatum sanctumque fuerit.
117Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 50; 5 (auctor 106BC–43BC)
Etenim urbs illa non urbs videtur, sed fanum Cereris esse; habitare apud sese Cererem Hennenses arbitrantur, ut mihi non cives illius civitatis, sed omnes sacerdotes, omnes accolae atque antistites Cereris esse videantur.
118Cicero, Orationes 3, Ver.2, 4, 53; 5 (auctor 106BC–43BC)
Tertia est urbs quae, quod in ea parte Fortunae fanum antiquum fuit, Tycha nominata est; in qua gymnasium amplissimum est et complures aedes sacrae, coliturque ea pars et habitatur frequentissime.
119Cicero, Orationes 3, Ver.2, 5, 72; 1 (auctor 106BC–43BC)
Nunc te, Iuppiter Optime Maxime, cuius iste donum regale, dignum tuo pulcherrimo templo, dignum Capitolio atque ista arce omnium nationum, dignum regio munere, tibi factum ab regibus, tibi dicatum atque promissum, per nefarium scelus de manibus regiis extorsit, cuiusque sanctissimum et pulcherrimum simulacrum Syracusis sustulit; teque, Iuno Regina, cuius duo fana duabus in insulis posita sociorum, Melitae et Sami, sanctissima et antiquissima, simili scelere idem iste omnibus donis ornamentisque nudavit; teque, Minerva, quam item duobus in clarissimis et religiosissimis templis expilavit, Athenis, cum auri grande pondus, Syracusis, cum omnia praeter tectum et parietes abstulit; teque, Latona et Apollo et Diana, quorum iste Deli non fanum, sed, ut hominum opinio et religio fert, sedem antiquam divinumque domicilium nocturno latrocinio atque impetu compilavit; etiam te, Apollo, quem iste Chio sustulit; teque etiam atque etiam, Diana, quam Pergae spoliavit, cuius simulacrum sanctissimum Segestae, bis apud Segestanos consecratum, semel ipsorum religione, iterum P. Africani victoria, tollendum asportandumque curavit; teque, Mercuri, quem Verres in domo et in privata aliqua palaestra posuit , P. Africanus in urbe sociorum et in gymnasio Tyndaritanorum iuventutis illorum custodem ac praesidem voluit esse; teque, Hercules, quem iste Agrigenti nocte intempesta servorum instructa et comparata manu convellere suis sedibus atque auferre conatus est; teque, sanctissima mater Idaea, quam apud Enguinos augustissimo et religiosissimo in templo sic spoliatam reliquit ut nunc nomen modo Africani et vestigia violatae religionis maneant, monumenta victoriae fanique ornamenta non exstent; vosque, omnium rerum forensium, consiliorum maximorum, legum iudiciorumque arbitri et testes celeberrimo in loco populi Romani locati, Castor et Pollux, quorum e templo quaestum iste sibi et praedam improbissimam comparavit; omnesque di qui vehiculis tensarum sollemnis coetus ludorum invisitis , quorum iter iste ad suum quaestum, non ad religionum dignitatem faciundum exigendumque curavit; teque, Ceres et Libera, quarum sacra, sicut opiniones hominum ac religiones ferunt, longe maximis atque occultissimis caerimoniis continentur, a quibus initia vitae atque victus, morum, legum, mansuetudinis, humanitatis hominibus et civitatibus data ac dispertita esse dicuntur, quarum sacra populus Romanus a Graecis adscita et accepta tanta religione et publice et privatim tuetur, non ut ab illis huc adlata, sed ut ceteris hinc tradita esse videantur, quae ab isto uno sic polluta ac violata sunt ut simulacrum Cereris unum, quod a viro non modo tangi sed ne aspici quidem fas fuit, e sacrario Catina convellendum auferendumque curarit , alterum autem Henna ex sua sede ac domo sustulerit, quod erat tale ut homines, cum viderent, aut ipsam videre se Cererem aut effigiem Cereris non humana manu factam, sed de caelo lapsam arbitrarentur, — vos etiam atque etiam imploro et appello, sanctissimae deae, quae illos Hennensis lacus lucosque incolitis, cunctaeque Siciliae, quae mihi defendenda tradita est, praesidetis, a quibus inventis frugibus et in orbem terrarum distributis omnes gentes ac nationes vestri religione numinis continentur; ceteros item deos deasque omnis imploro et obtestor, quorum templis et religionibus iste nefario quodam furore et audacia instinctus bellum sacrilegum semper impiumque habuit indictum, ut, si in hoc reo atque in hac causa omnia mea consilia ad salutem sociorum, dignitatem rei publicae , fidem meam spectaverunt, si nullam ad rem nisi ad officium et virtutem omnes meae curae vigiliae cogitationesque elaborarunt , quae mea mens in suscipienda causa fuit, fides in agenda, eadem vestra sit in iudicanda; deinde uti C. Verrem, si eius omnia sunt inaudita et singularia facinora sceleris, audaciae, perfidiae, libidinis, avaritiae, crudelitatis, dignus exitus eius modi vita atque factis vestro iudicio consequatur, utique res publica meaque fides una hac accusatione mea contenta sit , mihique posthac bonos potius defendere liceat quam improbos accusare necesse sit.
120Cicero, Orationes 4, Pis., 50, 35; 1 (auctor 106BC–43BC)
A te Iovis Vrii fanum antiquissimum barbarorum sanctissimumque direptum est.
121Cicero, Orationes 5, Har., 13; 10 (auctor 106BC–43BC)
Nam cum multa regia sunt in Deiotaro tum illa maxime, quod tibi nummum nullum dedit, quod eam partem legis tuae quae congruebat cum iudicio senatus, ut ipse rex esset, non repudiavit, quod Pessinuntem per scelus a te violatum et sacerdote sacrisque spoliatum reciperavit, ut in pristina religione servaret, quod caerimonias ab omni vetustate acceptas a Brogitaro pollui non sinit, mavultque generum suum munere tuo quam illud fanum antiquitate religionis carere.
122Cicero, Orationes 5, Prov., 4; 3 (auctor 106BC–43BC)
Quod fanum in Achaia, qui locus aut lucus in Graecia tota tam sanctus fuit in quo ullum simulacrum, ullum ornamentum reliquum sit?
123Cicero, Tusculanae disputationes, 1, 113, 113; 4 (opus 45BC)
cum enim illam ad sollemne et statu[tu]m sacrificium curru vehi ius esset satis longe ab oppido ad fanum morarenturque iumenta, tum iuvenes i quos modo nominavi veste posita corpora oleo perunxerunt, ad iugum accesserunt.
124Cicero, Tusculanae disputationes, 1, 113, 113; 5 (opus 45BC)
ita sacerdos advecta in fanum, cum currus esset ductus a filiis, precata a dea dicitur, ut id illis praemii daret pro pietate, quod maxumum homini dari posset a deo; post epulatos cum matre adulescentis somno se dedisse, mane inventos esse mortuos.
125Conradus Celtis, Libri odarum, 5, 15; 12 (opus 1513)
Num perfidos mortalium genus ad Scythas Pergemus in fanum tuum?
126Conradus Celtis, Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie., 6, 5; 22 (opus 1502)
Adiacet divae virginis fanum per Karolum quartum magnifico opere constructum opibusque regiis dotatum.
127Conradus Celtis, Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie., 6, 5; 43 (opus 1502)
ferunt vulgo illud quondam Dianae fuisse fanum eiusque rei argumentum adducunt ἰδολὸν veteresque quasdam et in cogniti simulacri imagines: quod ego ut multa in germania incomperta habeo: sic an hoc ita sit necne: non quidem affirmaverim.
128Coriolanus Cepionis, Petri Mocenici imperatoris gestorum libri tres, Cepionis; 57 (auctor 1425-1493)
In hoc loco olim Veneris oppidum fuit, propter opportunitatem loci frequens piratarum habitatio; nunc etiam fanum Veneris extra oppidi ruinas in litore maris extat, mirae magnitudinis, quadrato lapide egregie aedificatum.
129Cornelius Nepos, Vitae, p1, p6, 4, 4; 7 (auctor c.110BC–c.25BC)
fanum Neptuni est Taenari, quod violari nefas putant Graeci.
130Cornelius Tacitus, Historiae, 3, 50; 6 (auctor c.58-c.120)
exercitus ducesque ad Fanum Fortunae iter sistunt, de summa rerum cunctantes, quod motas ex urbe praetorias cohortis audierant et teneri praesidiis Appenninum rebantur; et ipsos in regione bello attrita inopia et seditiosae militum voces terrebant, clavarium (donativi nomen est) flagitantium.
131Cummianus Hibernus, De mensura poenitentiarum, 87, 0991A (auctor fl. 661)
Si quis Kalendis Ianuarii in cervulo et in verula vadit, tribus annis poeniteat quia hoc daemonum est: si quis ad fanum communicaverit, quadraginta diebus in pane et aqua poeniteat, et si iterum serviendo per cultum hoc fecerit, tribus annis poeniteat.
132Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 9; 7 (auctor fl.c.520)
Argis Iunonis dies festus erat his diebus, quibus Alexander in insulam Cytheream venit, ubi fanum Veneris erat: Dianae sacrificavit.
133Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 10; 3 (auctor fl.c.520)
Oppidum ad mare est Helaea, ubi Dianae et Apollinis fanum est.
134Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 10; 10 (auctor fl.c.520)
Signo dato fanum invaserunt, Helenam non invitam eripiunt, in navim deferunt et cum ea mulieres aliquas depraedantur.
135Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 10; 11 (auctor fl.c.520)
Quod cum Helenam abreptam oppidani vidissent, diu pugnaverunt cum Alexandro, ne Helenam eripere posset: quos Alexander fretus sociorum multitudine superavit, fanum expoliavit, homines secum quam plurimos captivos abduxit, in naves inposuit, classem solvit, domum reverti disposuit, in portum Tenedon pervenit, ubi Helenam maestam alloquio mitigat, patri rei gestae nuntium mittit.
136Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 15; 10 (auctor fl.c.520)
Postquam in fanum ventum est, inter se Achilles et Calchas responsa contulerunt, gaudentes hospitio amicitiam confirmant, una Athenas proficiscuntur, perveniunt eo.
137Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 34; 6 (auctor fl.c.520)
Achilles laetus Polyxenam amans postera die ad fanum se venturum constituit.
138Dares Phrygius, De excidio Troiae historia, p2, 34; 7 (auctor fl.c.520)
Interea Achilles sequenti die cum Antilocho Nestoris filio ad constitutum veniunt, simulque fanum Apollinis ingrediuntur, undique ex insidiis occurrunt, tela coniciunt: Paris hortatur.
139Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 4, 3127; 9 (opus 1508)
Hinc recedenti stadia triginta ostia summa Taenari et civitatis Hippolae ruinae sunt, et in his Minervae fanum Hippolaitidis.
140Dictys Cretensis, Ephemeris belli Troiani, p4, 33; 6 (auctor fl.c.350)
Interim Astynomen Graeci per Diomedem atque Vlixem cum magna copia victimarum ad fanum Apollinis transmisere.
141Diomedes Grammaticus, Diomedis ars, p. 384, l. 7 (auctor c.375)
monstrum fit, sus parit porcos triginta, cuius rei fanum fecerunt Laribus Grundilibus.
142Diomedes Grammaticus, Ars grammatica, 1, p8; 728 (auctor c.375)
monstrum fit, sus parit porcos triginta, cuius rei fanum fecerunt Laribus Grundilibus».
143Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1a, DuGF.01.03; 229 (auctor 1610-1688)
# FANUM progentilium Templis Christiani proprio vocabulo usurpabant.
144Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1b, 1; 1344 (auctor 1610-1688)
cap. 80.+ IRENARCHAE Magistratus militares, qui ad id constituti erant, ut provincialium tutela suscepta, quietis et pacis per singulae territoria concordiam stare facerent, ut est in leg. 7.+ IRMINSUL vel Ermensul, priscorum Saxonum fanum, vel idolum fuit, quod ab iis summa in veneratione habitum, et a Carolo M. destructum tradunt Annales Francorum veteres ann. 772.+ IRRATIONABILITER Absque causa, contra omnem rationem, contre toute raison, uti loquimur.
145Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, p8; 1288 (auctor 1610-1688)
+ PHANUM Wanum; vel Fanum, Vocem veterem Francicam esse opinatur Wendelinus, idemque sonare, quod Belgis veen, et plur.
146Du Cange Charles du Fresne, Glossarium Ad Scriptores Mediae et Infimae Latinitatis, 1c, 5; 459 (auctor 1610-1688)
Castrensis Epist. 112.+ VERNEMETIS Gallica lingua veteri, fanum ingens, inquit Fortunatus lib. 1. Poem. 9.# VERNETUM Vernedum, pro vinetum.
147Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, p272, 600 (auctor 1517-1599)
D. Hirenae fanum. sive Sanctarem.
148Eborensis Iacobus Flavius, Cato minor sive disticha moralia, p272, 600; 1 (auctor 1517-1599)
Hirenae Fanum donarunt pallas oliva, Fruge Ceres, Bacchus nectare, pisce Tagus.
149Eginhardus Incertus, Annales Laurissenses et Eginhardi, 104, 0391C
Tunc domnus Carolus mitissimus rex sinodum tenuit ad Warmatiam, et inde perrexit partibus Saxoniae prima vice, Aeresburgum castrum coepit, ad Ermensul usque pervenit, et ipsum fanum destruxit, et aurum vel argentum, quod ibi repperit abstulit.
150Eginhardus Incertus, Annales Laurissenses et Eginhardi, 104, 0391C
Et fuit siccitas magna, ita ut aqua deficeret in supradicto loco, ubi Ermensul stabat et dum voluit ibi duos aut tres praedictus gloriosus rex stare dies fanum ipsum ad perdestruendum, et aquam non haberent; tunc subito divina largiente gratia media die, cuncto exercitu quiescente, in quodam torrente, omnibus hominibus ignorantibus, aquae effusae sunt largissimae, ita ut cunctus exercitus sufficienter haberet.
151Embricho Moguntinus, Historia de Mahumete, 171, 1364C (auctor 1010-1077)
Construxit fanum, fanum non, imo profanum, Cuius pro foribus sculptile marmoribus Carmen habebatur, quod tale fuisse putatur: Hic bene quod petitur per Mahumet dabitur.
152Embricho Moguntinus, Historia de Mahumete, 171, 1364D (auctor 1010-1077)
Taliter ornatum fanum fuit atque paratum.
153Eulogius Toletanus, Memorialis sanctorum, 115, 0794A (auctor 799-859)
Hi vero pari se foedere colligantes, unum propter iustitiam Dei, usque ad mortem certandi votum gesserunt, nullo casu ab invicem recessuri, quousque coelestia sanguine mercarentur. Ideoque (2) fanum illud sacrilegorum petentes, in quo exceptum vulgus abominabiles ritus saepius reddere convenit, transcendunt limina, turmis se ingerunt, praedicant Evangelium, sectam impietatis subsannant, arguunt coetum.
154Ferreri Zaccaria, Lugdunense somnium, 1; 244 (auctor 1479-1524)
Ingredimur fanum, sonat alto murmure templum, Ceu cum praecipites veniunt e cotibus undae Ingenti crepitant strepitu, grandique boatu.
155Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 393, l. 3 (auctor c.362)
delubrum et sacellum et templum et lucum et fanum et bidental.
156Flauius Sosipater Charisius, Ars, p. 393, l. 5 (auctor c.362)
delubrum, in quo homines pericula sua deluunt; ponunt enim uel pilum uel scutum uel alia plura suscepta uotis: sacellum paruulum aedificium diis consecratum: templum in loco augurato: lucus locus fulmine ictus et arborum spissitate tectus: fanum Fauno consecratum, unde Fauni appellabantur prius et illi qui uagabantur fanatici: bidental locus fulmine tactus et expiatus oue; bidentes enim oues appellantur.
157Flavii Iosephi interpres, Contra Apionem [CSEL], 1, 118; 1 (auctor fl.c.500)
hic statuit locum ualde latissimum aureamque columnam Iouis in templo reposuit et ad siluam lignorum proficiscens abscidit de monte, qui Libanus appellatur, ligna cedrina ad tegmina facienda templorum destruensque antiquiora templa fanum aedificauit Herculis ***
158Flavii Iosephi interpres, Contra Apionem [CSEL], 2, 256; 1 (auctor fl.c.500)
quod Plato respiciens neque ullum quemquam poetarum dicit in republica esse suscipiendum et Homerum honorabiliter amouet fanum ei constituens et unguenta superfundens, ne rectam opinionem de deo fabulis forte destrueret.
159Flodoardus Remensis, De triumphis Christi Antiochiae, 135, 0555 (auctor 894–966)
Ipsumque fanum fulmine ardet coelico, Deus favilla delitescit Pythius: Flagris subacti id clamitant Neochori, Id rusticorum tota fert vicinia.
160Flodoardus Remensis, De triumphis Christi apud Italiam, 135, 0656C (auctor 894–966)
Pertulit ergo Iovis summum inter caetera fanum Cuius magna ruens verum manifestat ab austro Admitti solem tenebris pars luce recepta; Figmenti liquefacta manus vanescere pravi Daemonis imperium promit, fluere omne profanum.
161Flodoardus Remensis, De triumphis Christi apud Italiam, 135, 0673C (auctor 894–966)
Supera is virtute repletus, Non cessat lustrare domos atque antra piorum: Quaerit et abstrusos, censu solatur egenos, Adveniensque viam quae priscis Appia dicta Comperit hic Marti sacra pendere Valerianum: Et, genibus flexis, coelum terramque Regentem Exorat, fanum secus ut sub nomine Christi Quem terris misit dignetur ferre salutem, Consilium fraudis hoc quo solvatur iniquum, A laqueis Satanae miseri ut resipiscere possint.
162Flodoardus Remensis, De triumphis Christi apud Italiam, 135, 0676B (auctor 894–966)
Aspiciens ductus Mavortia fana beatus Dirigit ad coelum visus et corda, Tonantem His poscens: « Domine omnipotens, Pater unice Christi, Qui destruxisti variis Babylonica turrim Fatibus, ora terens, hoc tu quoque destrue fanum, Qua populorum animae cultu perduntur iniquo.
163Flodoardus Remensis, De triumphis Christi apud Italiam, 135, 0786C (auctor 894–966)
Successor huius sorte, iure et nominis Variis licet gravetur actus cladibus, Ornare sed legata sudat munia, Summamque Christi praedicare gloriam, Hostis profani dissipare insaniam Fanum unde cuncta quod tenere numina Stulti putarunt obtinens, eliminat Portenta divum, sacrat almam regiam Rectoris aethrae matris atque virginis, Addens honorem testium Christi omnium; Hinc festa sancit, et colenda praecipit, Sectatur orbis, atque ritum suscipit.
164Flodoardus Remensis, De triumphis Christi sanctorumque Palestinae, 135, 0510B (auctor 894–966)
Dumque sui celebrare parant solemnia Paschae, Paulo post mediam fanum lux fulgida noctem Circumdans, in utroque vagans, horrore coruscat.
165Folcuinus Laubiensis, De gestis abbatum Laubiensium, 137, 0548B (auctor 965-990)
1. Est locus, ubi intra terminos pagi, quem veteres a loco, ubi superstitiosa gentilitas fanum Marti sacraverat, Fanum-martinse dixerunt, iuniores a nomine praefluentis fluvii Haynau vocaverunt, et pago Sambrino Sambra fluens blanda et amoena ripa decurrit, quem hinc inde prominentibus collibus planicies quaedam et nemorum opacitas et oportunitas loci gratissimum reddit.
166Freculphus Lexovensis, Chronica, 106, 1078A (auctor -fl.820-850)
Mense namque obsidionis tertio, vix una turri deiecta, fanum irruptum est.
167Fronto, Epistulae, laudes fumi; 22 (auctor c.95-165)
Ut agricola, agrum intactum si conserat, laboriosus est, sic religiosi et sacerdotes, si apud fanum desertum vel apud fanum avium sacrificent.
168Fronto, Epistulae, ad M. Caesarem, 4, 4; 5 (auctor c.95-165)
Nullus angulus fuit, ubi delubrum aut fanum aut templum non sit.
169Fulcoius Meldensis, Epistola ad Hugonem, 150, 1555A
Meldis erat murus celebratus, teste ruina, Tempore praeterito; nomine perstat adhuc: Quem Martis fanum veteres dixere coloni; Martis adhuc fanum saxa, colone, vocas.
170Fulcoius Meldensis, Epistola ad Hugonem, 150, 1556A
Hic Martis fanum locus est; Martisque profanum Hoc caput est, error quem putat esse Deum, etc
171Gaudentius Brixiensis, Sermones, 20, 0940C
Nam qui perfunctoria confessione, ore tantum refert divina mandata, et ea nec mente retinet, nec factis servat, nequaquam potest hic dicere: Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo, in consilio iustorum, et congregatione (Ps. CX) ; sed necesse est ut cum synagoga populi contemptoris, increpantem Deum audiat per prophetam: Populus hic me labiis diligit, cor vero eorum longe est a me (Is. XXIX; Matth. XV) . Nolite errare; Deus non irridetur (Galat. VI) . An existimatis quod Deum diligat tepidus, ac negligens christianus, qui idola in possessionibus suis coli permittit; qui fanum daemonis, et aram diaboli stare in contumeliam Dei patitur; qui adulteria, et stupra exercere non desinit; qui aliena quotidie rapit, quotidie concupiscit; necare proximum quibuscumque modis gestiens, quo vel voluptatem, vel cupiditatem suam licentius impleat, licet explere non possit?
172Gerardus S Medardi Suessionensis, Vita S. Romani, 138, 0177B
In medio castri patet arca more theatri, Quo fanum Veneris titulus spurcae mulieris Falso frequentatur, scorti species veneratur.
173Gerardus S Medardi Suessionensis, Vita S. Romani, 138, 0177D
Sic castrum subiens, divinaque spicula figens, Fanum destruxit, labyrinthi claustra revulsit, Idola contrivit, funesta sacella removit, Spurcitiisque locum purgavit daemoniorum.
174Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia continuatio, 194, 0072B (auctor 1093-1169)
» CVIII. Porro de his qui tardi et claudi viatores pedem intelligentiae fanum habent et fortem, pedemque inobedientiae debilem portant et suspensum, consequenter adiungitur.
175Giovanni Boccaccio, De montibus lacubus fluminibus stagnis et paludibus et de nominibus maris, p1; 75 (auctor 1313-1375)
Hinc a dextris ad ulteriora procedens Aritium, Cortonam, Transimenum lacum, Perusium, Fulgineum, Spolitium, Mevaniam, Tudertum, Vulsinas, Faleros, Narnias et olim rerum dominam Romam conspicit; a leva autem Cornelii Forum, quod et Imolam dicimus, Faventiam et Ravennam Sabinorum coloniam, Forum Livii et Pompilii, inde Cerviam, Cesenam, Ariminum, Pensaurum, Fortune Fanum et Senogalliam, tandem sese in modum cubiti flectens, seu sui potius partem iaciens in Adriacum, promontorium facit cuius in extremitate Anchonam veteres condidere Greci; inde Firmum, Picenum et Esculum et post hos Marsos Pelignosque populos, donec alium flexum faciens altissimis verticibus Garganus dictus in Adriacum devehatur iterum, sub quo Sipontum vetus Dyomedis oppidum.
176Giovanni Boccaccio, De montibus lacubus fluminibus stagnis et paludibus et de nominibus maris, p3b; 23 (auctor 1313-1375)
Nam Saturni fanum in eius fuit faucibus, et Saturnia porta quam postea vocavere Pandanam; et quod post edem Saturni in edificiorum legibus privatis parietes postici muri sunt scripti.
177Giovanni Boccaccio, De montibus lacubus fluminibus stagnis et paludibus et de nominibus maris, p3b; 39 (auctor 1313-1375)
CASINUS mons est Campanie ubi dudum Apollo colebatur ab incolis, cuius fanum destructum a Benedicto sanctitate insigni viro sub beati Martini titulo ad honorem veri Dei celebris ecclesia constructa est, et eo in loco in quo ara erat Apollinis erectum est altare ac sub loanni Baptiste nomine consecratum.
178Giovanni Boccaccio, De montibus lacubus fluminibus stagnis et paludibus et de nominibus maris, p95g; 24 (auctor 1313-1375)
Miletus inde urbs, Thaletis astrologi patria, Menandri hostium et Latinius mons clarus Endimionis fabula reperitur, et post hunc Gesi fluminis hostium, Panionium regio, Phygeta atque Ephesus, clarissima templo Diane ab Amazoniis consecratum, inde Cayster amnis, Libedros et Clarii Apollinis fanum a Mantho Tiresie filia conditum, et post Ephigonos Colophon, Mopsi Manthonis filii opus.
179Gregorius I, Epistolae, 77, 0586A (auctor 540-604)
Iuxta quippe est civitas Fanum, in qua multi captivati sunt, ad quam ego iam transacto anno transmittere volui, sed inter hostes medios non praesumpsi.
180Gregorius I, Prolegomena, 66, 0152B (auctor 540-604)
Castrum namque quod Cassinum dicitur, in excelsi montis latere situm est, qui videlicet mons distenso sinu hoc idem castrum recepit, sed per tria millia in altum se subrigens, velut ad aera cacumen tendit: ubi vetustissimum fanum fuit, in quo ex antiquorum more gentilium a stulto rusticorum populo Apollo colebatur.
181Gregorius Turonensis, Vitae patrum, 71, 1031A (auctor c.538–594)
Erat autem ibi fanum quoddam diversis ornamentis refertum, in quo barbaries proxima [Ed., opima] libamina exhibens, usque ad vomitum cibo potuque replebatur: ibi et simulacra ut deum adorans, membra secundum quod unumquemque dolor attigisset, sculpebat in ligno.
182Gregorius Turonensis, Vitae patrum, 71, 1031A (auctor c.538–594)
Quod ubi sanctus Gallus audivit, statim illuc cum uno tantum clerico properat, accensoque igne, cum nullus ex stultis paganis adesset, ad fanum applicat ac succendit.
183Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, 23, 5; 286 (auctor c.538–594)
Erat autem ibi fanum quoddam diversis ornamentis refertum, in quo barbaries proxima libamina exhibens, usque ad vomitum cibo potuque replebatur; ibique et simulacra ut deum adorans, membra, secundum quod unumquemque dolor attigisset, sculpebat in ligno.
184Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, 23, 5; 287 (auctor c.538–594)
Quod ubi sanctus Gallus audivit, statim illuc cum uno tantum clerico properat, accensoque igne, cum nullus ex stultis paganis adesset, ad fanum adplicat ac succendit.
185Guibertus S Mariae de Novigento, De vita sua, 156, 0895A (auctor c.1055–1124)
Inibi Virgini Deum pariturae sacratum fanum.
186Guibertus S Mariae de Novigento, De vita sua, 156, 0895A (auctor c.1055–1124)
- Traditur autem ab antiquis et pro certo astruitur quod eo in loco vetustissimum exstitit quondam fanum, non existentis cuiuspiam Dei nomine aut honore sacratum, sed (68) ei feminae nondum natae, quae Deum et hominem esset genitura, dicatum.
187Guibertus S Mariae de Novigento, Gesta Dei per Francos, 156, 0743B (auctor c.1055–1124)
[XIV.] Castrum prope urbis obsessae portam constituitur. - Denique maiores exercitus, dum crebro perpendunt plurimas se perpeti ab his qui obsidebantur incursuum indignitates, coacto concilio diffiniunt ut, antequam aliquam quovis casu suae militiae minorationem patiantur, ad portam urbis, ubi eorum fanum habebatur, ubi quoque pontem constat haberi, castrum instituant, unde aliquantisper hostium tentamenta restringant, Cui eorum sententiae, cuncti sunt iuniores assensi.
188Guibertus S Mariae de Novigento, Gesta Dei per Francos, 156, 0745A (auctor c.1055–1124)
Postero igitur die cum diluxisset, Turcorum aliqui de urbe prodeunt, mortuorum suorum cadavera colligunt, quaedam quidem reperere; alia vero, intra fluminis alveum enecta disperiere, et quae invenire contigit, ad fanum suum quod Mathomariam vocant, ultra pontem Pharpharicum sepeliere, ad portam Antiochiae.
189Guibertus S Mariae de Novigento, Gesta Dei per Francos, 156, 0771A (auctor c.1055–1124)
Eo ergo quem praemisimus ordine, per eam, quae erat ante eorum fanum, quod Mathomariam nostri dicunt, portam, adeo pedetentim lenteque prodeunt, ut etiam cuilibet aniculae infirmanti, necesse nullatenus videretur temperatiorem habere gradum.
190Guibertus S Mariae de Novigento, Tropologiae in prophetas Osee et Amos ac Lamentationes Jeremiae, 156, 0383B (auctor c.1055–1124)
Delubra aedificat, cum pio recedente Domino conscientiam, ac si fanum proprium, illico nequissimus hostis intrat; sine alterutro enim hospite mens non exstat.
191Guillelmus Tyrensis, Historia rerum gestarum in partibus transmarinis, 201, 0309D (auctor c.1130–1186)
Fons autem supradictus, Daphnis dicitur, et Castalius, ubi fanum fuisse dicitur Apollini dedicatum, quod gentilis superstitio frequentare consueverat, ut inde reportaret oracula et super ambiguis quaestionibus responsa.
192Halitgarius Cameracensis, Liber poenitentialis, 105, 0700A (auctor 817-831)
Si quis manducaverit aut biberit iuxta fanum per ignorantiam, promittat deinceps, (quod) nunquam reiteret: et quadraginta diebus in pane et aqua (poeniteat). Si vero per contemptum hoc fecerit, id est, postquam sacerdos ei praedicavit, quod sacrilegium erat, mensae daemoniorum communicaverit; si gulae hoc vitio tantummodo fecerit, III quadragesimas in pane et aqua poeniteat: si vero pro cultu daemonum et honore simulacri hoc fecerit, III annos poeniteat.
193Haymo Halberstatensis, Commentaria in Isaiam, 116, 1066C (auctor -853)
Fanum est templum ubi religio agitur; inde dicitur profanus, quasi porro a fano, id est a religione.
194Haymo Halberstatensis, Historiae sacrae epitome, 118, 0856C (auctor -853)
Item cum per Alpes transiret aliquando, necessitate nivium coactus, ad fanum divertit Apollinis, ibique pernoctat.
195Haymo Halberstatensis, Historiae sacrae epitome, 118, 0856D (auctor -853)
Hanc sacerdos ad fanum fert epistolam, ponitque iuxta simulacrum; adest iterum daemon, iterum dat responsa.
196Helmoldus Bosoviensis, Chronica Slavorum, 19, 5; 472 (auctor 1120-1177)
Siquidem Riaduri sive Tholenzi propter antiquissimam urbem et celeberrimum illud fanum, in quo simulachrum Radigast ostenditur, regnare volebant, asscribentes sibi singularem nobilitatis honorem, eo quod ab omnibus populis Slavorum frequentarentur propter responsa et annuas sacrificiorum impensiones.
197Helmoldus Bosoviensis, Chronica Slavorum, 19, 5; 823 (auctor 1120-1177)
Sunt autem Rani, qui ab aliis Runi appellantur, populi crudeles, habitantes in corde maris, ydolatriae supra modum dediti, primatum preferentes in omni Slavorum nacione, habentes regem et fanum celeberrimum.
198Helmoldus Bosoviensis, Chronica Slavorum, 19, 5; 1655 (auctor 1120-1177)
Fanum quoque celeberrimum cum ydolis et omni superstitione demoliti sunt.
199Helmoldus Bosoviensis, Chronica Slavorum, 28, 12; 271 (auctor 1120-1177)
Et destruxit fanum cum omni religione sua et erarium locuples diripuit.
200Hericus Antissiodorensis, Miracula S. Germani, 124, 1261B
Alisiensem post haec pertranseuntes pagum, in villa, quae Fanum dicitur, noctem exigendam decreverunt.
201Hieronymus Stridonensis, Epistulae 71-120 [CSEL], 108, 24, 1; 1 (auctor 340-420)
Simulque responde, quomodo illud interpreteris, quod Thomas domini resurgentis palpauerit manus et uiderit latus lancea uulneratum et Petrus in litore stantem conspexerit dominum et fanum mellis ac partem assi piscis comedentem ?
202Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Danielem, 25, 0573D (auctor 340-420)
Et veniet, inquit, usque ad summitatem ipsius montis, in Elimaide provincia, quae est ultima Persarum ad Orientem regio; ibique volens templum Dianae spoliare, quod infinita donaria habebat, fugatus a barbaris est, qui mira veneratione fanum illud suspiciebant, et mortuus est moerore consumptus in Tabes, oppido Persidis.
203Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Osee, 25, 0912D (auctor 340-420)
Itaque consurget tumultus in populo tuo, quod Hebraice dicitur, SAON ( ), id est, sonitus et fremitus ululantis exercitus, quibus clamantibus, omnes munitiones tuae vastabuntur, et ea quae munita arbitrabaris et tuta, patebunt hostibus, et sic vastabuntur, quomodo vastatus est atque contritus Salmana princeps Madianitarum, qui interfectus est a domo Ierobaal (Iudic. VIII) . Haud dubium quin Gedeonem significet, qui ex eo quod destruxit fanum Baal, lucumque succidit, et ille se vindicare non potuit, cognomentum Ierobaal sortitus est, id est, ulciscatur se Baal; ut quomodo Salmana interfecit filios coram matribus suis, ipsis quoque matribus deinceps interfectis: sic et filii tui, o Ephraim, te praesente interficiantur [Al. interficientur], qui et ipse trucidandus es. Quaerimus, ubi scriptum sit, quod Salmana matrem super filiis occiderit: legimus in Iudicum libro loquente Gedeone ad principem Madian: Quomodo absque liberis fecit gladius tuus multas matres, ita sine filiis erit inter mulieres mater tua (Iudic. VIII) . Sicut igitur vastatus est Salmana ab Ierobaal, quem male quidam arbitrantur Ieroboam filium Nabath, qui decem tribubus praefuit, et vastatus est, ut in Hebraeo continetur, ab ARBEL ( ), id ipsum significante, quod et Ierobaal, sed breviori disertiorique sermone: sic fecit vobis, o Israel, a facie malitiarum vestrarum Bethel, in qua vitulum aureum posuistis, et estis venerati Aegyptios deos.
204Hieronymus Stridonensis, Liber Deuteronomii, 28, 0417D (auctor 340-420)
Mansimusque in valle contra fanum Phohor.
205Hieronymus Stridonensis, Liber Deuteronomii, 28, 0420B (auctor 340-420)
[B. XVII, C. XVI.] Tunc separavit Moses tres civitates trans Iordanem [h. in transitu Iordanis] ad Orientalem plagam, ut confugiat ad eas qui occiderit nolens proximum suum, nec fuerit ei inimicus ante unum et alterum diem [h. nec fuerit ei inimicus ab heri et nudius tertius], et ad harum aliquam urbium possit evadere: Bosor in solitudine, quae sita est in terra campestri de tribu Ruben: et Ramoth in Galaad, quae est in tribu Gad: et Golan in Basan, quae est in tribu Manasse. [C. XVII.] Ista est lex, quam proposuit Moses coram filiis Israel, et haec testimonia et caeremoniae atque iudicia, quae locutus est ad filios Israel, quando egressi sunt de Aegypto, trans Iordanem [h. in transitu Iordanis] in valle contra fanum Phohor in terra Seon regis Amorrhaei, qui habitavit in Esebon, quem percussit Moses, filiique Israel egressi ex Aegypto.
206Hieronymus Stridonensis, Liber Iudicum, 28, 0522B (auctor 340-420)
Ad cuius adventum erecti habitatores Sichem, egressi sunt in agros, vastantes vineas, uvasque calcantes, et factis cantantium choris, ingressi sunt fanum dei sui, et inter epulas et pocula maledicebant Abimelech. Et dicit Gaal filius [Vulg. clamante Gaal filio] Ebed: Quis est Abimelech, et quae est Sichem, ut serviamus ei?
207Hieronymus Stridonensis, Liber Iudicum, 28, 0523B (auctor 340-420)
Quod cum audissent qui habitabant in turre Sichimorum, ingressi sunt fanum dei sui Berith, ubi foedus cum eo pepigerant, et ex eo locus nomen acceperat, qui erat valde munitus.
208Hieronymus Stridonensis, Liber Paralipomenon, 28, 1385B (auctor 340-420)
Athalia enim impiissima, et filii eius, destruxerant domum Dei, et de universis, quae sanctificata fuerant templo Domini, ornaverant fanum Baalim.
209Hieronymus Stridonensis, Libri Samuelis et Malachim, 28, 0697A (auctor 340-420)
His itaque copulatus est Salomon ardentissimo [h. non habet] amore. Fueruntque ei uxores quasi reginae septingentae, et concubinae trecentae: et averterunt mulieres cor eius [mulieres eius cor eius]. Cumque iam esset senex, depravatum est per mulieres cor eius, ut sequeretur deos alienos: nec erat cor eius perfectum cum [Ms. coram] Domino Deo suo, sicut cor David patris eius. Sed colebat [h. sed sequebatur] Salomon Astharthen [h. Asthareth de um Sodoniorum] deam Sidoniorum, et Moloch idolum Ammonitarum [h. hic Melchon, Et, ab ominationem Ammonitarum]. Fecitque Salomon quod non placuerat coram Domino, [h. Fecitque Salomon malum in oculis Domini], et non adimplevit ut sequeretur Dominum, sicut David [Ms. tacet David] pater eius. Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab [h. excelsum hamos idolo Moab], in monte qui est contra Ierusalem, et Moloch idolo [h. contaminationi] filiorum Ammon. Atque in hunc modum fecit universis uxoribus suis alienigenis, quae adolebant thura, et immolabant diis suis.
210Hildebertus Cenomanensis, Carmen in libros regum, 171, 1257C (auctor 1056-1133)
Inde Baal statuam, fanum succendit et aram, Fitque latrina loco, quo fuit ara modo.
211Hildebertus Cenomanensis, Carmen in libros regum, 171, 1258B (auctor 1056-1133)
Inde sacerdotem disperdit nomino Mathan, Atque Baal fanum conterit et statuam.
212Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p2; 1064 (auctor 1635-1706)
Temple d'Amour, vicus Galliae in Lemovicibus, Fanum Amoris.
213Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p3; 1437 (auctor 1635-1706)
S. Andoul, pagus Galliae, Fanum S. Andcoli.
214Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p4; 512 (auctor 1635-1706)
bet Eynde der Werelt, locus insulae Gaditanae, Fanum Saturni.
215Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p5; 37 (auctor 1635-1706)
Tauricae, Arietis frons, Criumetopon Famais, vicus Belgii, in Hannonia, Fanum Martis.
216Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p5; 41 (auctor 1635-1706)
Fan, vicus Hannoniae, Fanum Martis.
217Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p5; 42 (auctor 1635-1706)
Fan Iaux, locus Galliae, in Volcis Tectosagibus, Fanum Iovis.
218Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p5; 53 (auctor 1635-1706)
Fangiou, oppis Linguadociae, Fanum Iovis.
219Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p5; 54 (auctor 1635-1706)
Fano, urbs Umbriae maritima, Fanum Fortunae.
220Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p6; 339 (auctor 1635-1706)
Galliae, in Caletis, Fanum S. Germani ad Breselam.
221Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p6; 343 (auctor 1635-1706)
Fanum S. Germani de Fossis.
222Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p6; 344 (auctor 1635-1706)
S. Germain des Noyers, vicus Galliae, in agro Parisiaco, Fanum S. Germani de Nucibus.
223Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p6; 405 (auctor 1635-1706)
S. Ghislain, vel Guilain, locus Belgii, cum monasterio, in Hannonia, Fanum S. Gisleni.
224Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p6; 499 (auctor 1635-1706)
Galliae, in agro Benearnensi, Fanum S. Gerontii.
225Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p8; 121 (auctor 1635-1706)
Kilkenny, urbs Hiberniae, Fanum Canici, Kilchennia.
226Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p8; 140 (auctor 1635-1706)
Angliae, Fanum S. Stephani.
227Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p8; 141 (auctor 1635-1706)
Kirkreul, urbs Scotiae, Reguli Fanum, Andreapolis.
228Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p9; 616 (auctor 1635-1706)
Lucem burgense, Fanum Martis.
229Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p9; 683 (auctor 1635-1706)
Marza Sirocco, portus Melitae, Herculis fanum.
230Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p9; 736 (auctor 1635-1706)
Massa, urbs Thusciae, Massa Veternensis, Voltumnae Fanum.
231Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p12; 179 (auctor 1635-1706)
S. Papoul, locus Galliae, in Occitania, Papuli Fanum.
232Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p12; 284 (auctor 1635-1706)
S Paul Trois chasteaux, in Delphinatu, Fanum S. Pauli.
233Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p12; 1437 (auctor 1635-1706)
Rico, in America, portus Dives seu Fanum S. Ioannis de portu Divite.
234Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p12; 1511 (auctor 1635-1706)
de S. Sebastiano, locus Insulae Gaditanae, Fanum Saturni.
235Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p14; 840 (auctor 1635-1706)
Picardiae, Rua seu Fanum S. Spiritus.
236Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 327 (auctor 1635-1706)
Agatha di Gotti, urbs regni Neapolitani, Agatha, aliis Fanum S. Agathae.
237Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 329 (auctor 1635-1706)
Angliae, Salinae, aliis Fanum S. Albani, Verolamium.
238Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 332 (auctor 1635-1706)
Flandriae, Fanum S. Amandi et Elno.
239Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 336 (auctor 1635-1706)
Biscaiae, Flavionavia, aliis Antequia, aliis Fanum S. Andreae.
240Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 344 (auctor 1635-1706)
Andrews, urbs Scotiae, Andreapolis, Rigmundia, Abernathum, Fanum S. Andreae.
241Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 352 (auctor 1635-1706)
Angelo di Lombardi, urbs Hirpinorum, Angelopolis, Fanum S. Angeli Longobardorum.
242Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 362 (auctor 1635-1706)
Galliae, Fanum S. Albini.
243Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 376 (auctor 1635-1706)
Brieu, urbs Britanniae minoris, ubi populi Biducenses, Briocum, Fanum S. Brioci.
244Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 389 (auctor 1635-1706)
Aragoniae, Fanum S. Christinae.
245Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 391 (auctor 1635-1706)
Galliae, Fanum S. christophori.
246Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 393 (auctor 1635-1706)
Comitatus Burgundiae, Fanum S. Claudii.
247Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 394 (auctor 1635-1706)
Cloud, burgus Galliae, Fanum S. Clodoaldi.
248Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 396 (auctor 1635-1706)
Galliae, Fanum S. Colombae.
249Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 399 (auctor 1635-1706)
Cruz, urbs regni Marochii, Fanum S. Crucis.
250Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 401 (auctor 1635-1706)
Fanum S. Crucis de monte.
251Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 406 (auctor 1635-1706)
Denys, urbs Galliae, Dionysiopolis, Fanum Sancti Dionysii.
252Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 408 (auctor 1635-1706)
Dizier, urbs Galliae, Fanum S. Desiderii.
253Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 430 (auctor 1635-1706)
Estienne de Furans, burgus Galliae, Fanum S. Stephani, Furanium.
254Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 433 (auctor 1635-1706)
Euroul, Uticense coenobium Normanniae, et Fanum S. Ebrulphi.
255Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 435 (auctor 1635-1706)
Americae septentrionalis, Fanum S. Fidei.
256Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 436 (auctor 1635-1706)
Fe, urbs novae Hispaniae, Fanum S. Fidei.
257Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 437 (auctor 1635-1706)
Fe de Bogota, urbs Americae meridionalis, Fanum S. Fidei de Bogota.
258Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 440 (auctor 1635-1706)
Fiorenzo, urbs Corsicae, Fanum S. Florentii.
259Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 445 (auctor 1635-1706)
Helvetiorum, Fanum S. Galli.
260Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 449 (auctor 1635-1706)
Germanin en Laye, castrum Galliae, Fanum S. Germani in Laya.
261Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 451 (auctor 1635-1706)
Italiae, Fanum S. Germani.
262Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 457 (auctor 1635-1706)
Belgii, Fanum S. Ghisleni.
263Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 459 (auctor 1635-1706)
Linguadociae, Anatilia, Heraclea, aliis Fanum S. Aegydii.
264Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 483 (auctor 1635-1706)
Giustoe Pastore, locus Portugalliae, ubi Iovis Fanum.
265Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 492 (auctor 1635-1706)
Hubert, pagus Leodiensis ditionis, Andainum, aliis Fanum S. Huberti.
266Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 496 (auctor 1635-1706)
Iago, urbs Africae in insula cognomine, Fanum S. Iacobi.
267Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 497 (auctor 1635-1706)
Iago, urbs Americae septentrionalis, Fanum S. Iacobi.
268Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 500 (auctor 1635-1706)
Iago de Chile, in Chile regno, Fanum S. Iacobi.
269Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 501 (auctor 1635-1706)
Iago dell Estero, urbs Americae, Fanum S. Iacobi de Estero.
270Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 502 (auctor 1635-1706)
Iago di Guatimala, urbs novae Hispaniae, Fanum S. Iacobi de Guatimala.
271Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 507 (auctor 1635-1706)
Galliae, Fanum S. Iohannis Laudonensis et Laudona.
272Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 509 (auctor 1635-1706)
Galliae, Luisium et Fanum S. Ioannis Luisii.
273Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 510 (auctor 1635-1706)
Iean de Morienne, urbs Sabaudiae, Mauriana, aliis Fanum S. Ioannis.
274Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 512 (auctor 1635-1706)
Navarrae, Imum Pyrenaei, aliis Fanum S. Ioannis Pedeportuensis.
275Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 516 (auctor 1635-1706)
Scotiae, Perthum, aliis Fanum S. Ioannis ad Tavum.
276Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 520 (auctor 1635-1706)
Peruviae, Fanum S. Ioannis de Auro.
277Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 521 (auctor 1635-1706)
Iuan de Pverto rico, urbs Americae, Fanum S. Ioannis de portu Divite.
278Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 522 (auctor 1635-1706)
Iuan de Ulva, arx Americae, Fanum S. Ioannis de Ulva.
279Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 523 (auctor 1635-1706)
Iusta, monasterium Hispaniae, Fanum S. Iustae.
280Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 525 (auctor 1635-1706)
Leo, urbs Ducatus Urbinatis, Leopolis, Mons Feretranus, aliis Fanum S. Leonis.
281Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 532 (auctor 1635-1706)
Lucar de Barameda, urbs Andaluziae, Luciferi fanum.
282Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 539 (auctor 1635-1706)
Marco, urbs Calabriae citerioris, Argentanum, aliis Fanum S. Marci.
283Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 586 (auctor 1635-1706)
territorii Ariminensis, Marinum, Mons Titanus, Fanum S. Marini.
284Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 589 (auctor 1635-1706)
Martaurbs Americae, Fanum S. Marthae.
285Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 602 (auctor 1635-1706)
Provinciae, Tecolata, Fanum S. Maximini.
286Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 604 (auctor 1635-1706)
Galliae, Fanum S. Menehildis.
287Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 607 (auctor 1635-1706)
Americae, Fanum S. Michaelis.
288Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 609 (auctor 1635-1706)
Americae, Fanum S. Michaelis.
289Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 611 (auctor 1635-1706)
Americae, Fanum S. Michaelis.
290Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 614 (auctor 1635-1706)
Miguel de Tucuman, urbs Americae, Fanum S. Michaelis.
291Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 616 (auctor 1635-1706)
Lotharingiae, Fanum S. Michaelis.
292Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 620 (auctor 1635-1706)
Nicolas, burgus Lotharingiae, Fanum S. Nicolai.
293Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 624 (auctor 1635-1706)
Papoul, urbs Linguadociae, Papuli Fanum.
294Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 627 (auctor 1635-1706)
Paul de Leon, urbs Galliae, Fanum S. Pauli Leonini, Leona.
295Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 658 (auctor 1635-1706)
Hetruriae, Umbro mons, Fanum S. Quirici.
296Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 660 (auctor 1635-1706)
Liguriae, Fanum Romuli, Villa Matutiana, aliis Fanum S. Remigri.
297Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 667 (auctor 1635-1706)
Salvador, urbs Americae meridionalis, Fanum S. Salvatoris.
298Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 668 (auctor 1635-1706)
Salvii, pagus Hannoniae; Fanum Martis.
299Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 674 (auctor 1635-1706)
Guipuscoae, Oeasopolis, aliis Fanum S. Sebastiani.
300Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 675 (auctor 1635-1706)
Sebastian, urbs Americae meridionalis, Fanum S. Sebastiani.
301Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 716 (auctor 1635-1706)
Tropez, urbs Galliae, Fanum S. Eutropii.
302Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 718 (auctor 1635-1706)
Centronum cum monasterio in Belgio, in Tungris, Fanum Trudonis, Trudonium, Sarcinium.
303Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 720 (auctor 1635-1706)
Valery en Caux, in Caletis, Fanum S. Walarici.
304Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 726 (auctor 1635-1706)
Veit, urbs Carmthiae, Candollica, Tiburnia, aliis Fanum S. Vili.
305Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 728 (auctor 1635-1706)
Germaniae, Fanum S. Viti ad Flumen.
306Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 730 (auctor 1635-1706)
Belgii, Fanum S. Venantii.
307Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 739 (auctor 1635-1706)
Angliae, Fanum S. Yvonis.
308Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p15; 1112 (auctor 1635-1706)
et arx Asiae contra Byzantium, Chrysopolis, aliis urbs Chalcedon, Dianae fanum.
309Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p16; 121 (auctor 1635-1706)
Africae, Apollinis fanum.
310Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p16; 383 (auctor 1635-1706)
le Temple, in Armoricis, Fanum Martis.
311Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p16; 978 (auctor 1635-1706)
Andaluziae, Iunonis ara, Iunonis fanumIunonis, ara Iunonis fanum; et fluv.
312Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p17; 169 (auctor 1635-1706)
Westcappel, pagus Zeclandiae, Magusani Herculu fanum.
313Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 1; 153 (auctor 1635-1706)
Ieron, locus iuxta fretum Constantinopolitanum, Iovis Urii fanum.
314Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 5; 918 (auctor 1635-1706)
Vocone, pagus Sabinorum, Fanum Vacunae.
315Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 50; 427 (auctor 1635-1706)
Lee, locus Occitaniae inferioris, Leve fanum.
316Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 50; 632 (auctor 1635-1706)
Galliae, in Aquitania, Fanum S. Licerii.
317Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 50; 661 (auctor 1635-1706)
Librafatta, pagus Hetruriae, Herculis fanum Librafatta, vide Liberata.
318Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 50; 1137 (auctor 1635-1706)
Lungifarie, locus Marmaricae, Aptuchi fanum.
319Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 100; 674 (auctor 1635-1706)
Catalauniae, Aphrodisium, Phyrenaea Venus, Veneris fanum.
320Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 100; 1562 (auctor 1635-1706)
Castillo, pagus Gadium insulae, Herculis fanum.
321Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, 500; 150 (auctor 1635-1706)
Galliae, in agro Parisiensi, Catolacum olim, nunc Fanum S. Dionysii.
322Horatius Flaccus, Epistolae, 1, 10; 18 (auctor 65BC-8BC)
Haec tibi dictabam post fanum putre Vacunae, excepto quod non simul esses, cetera laetus.
323Hugo de Folieto, De claustro animae, 176, 1133C (auctor 1096-1172)
Et extendens manum ad templum iuravit: Nisi mihi vinctum Iudam tradideritis, istud fanum in planitiem deducam, et altare effodiam (II Mach. XIV) . Comperit autem Nicanor Iudam esse in locis Samariae, et cogitabat die Sabbati cum omni impetu bellum committere, tamen non obtinuit consilium, ut perficeret.
324Hugo de Folieto, De claustro animae, 176, 1135C (auctor 1096-1172)
Nisi, inquit, tradideritis mihi vinctum Iudam, istud Dei fanum in planitiem deducam.
325Hugo de S Victore, Adnotatiunculae in librum Iudicum, 175, 0096B (auctor -1141)
(IUD. XIX.) Erant filii Iemini, filii Beniamin. Nunc vadimus ad domum Dei. Domum Dei vocat tabernaculum in Silo, sive fanum quod Micha aedificaverat, sculptili quod fecerat.
326Hyginus, Fabulae, CLXVIII, 9; LII (auctor fl.200)
Hypermestrae et Lynceo fanum factum est.
327Hyginus, Fabulae, CCLIV, 15; LII (auctor fl.200)
Cydippe sacerdos Iunonis Argiuae cum boues in pastionem misisset neque ad horam qua sacra in monte ad templum Iunonis duci et fieri deberent apparerent et essent mortui, quae nisi ad horam sacra facta essent, sacerdos interficiebatur; inter quam trepidationem Cleops et Bitias pro bubus sub iugo se iunxerunt et ad fanum sacra et matrem Cydippen in plaustro duxerunt; sacrificioque peracto Cydippe precata est Iunonem, si sacra eius caste coluisset, si filii aduersus eam pii fuissent, ut quicquid bonum mortalibus posset contingere, id filiis eius contingeret.
328Iacobus de Varagine, Legenda Aurea, 1, 576, 1212, 155; 30 (auctor c.1229-1298)
Pergentes autem ad fanum proxime ciuitatis ibidem habuerunt responsum quod propter apostolos qui uenerunt dii respondere non possent.
329Iacobus de Varagine, Legenda Aurea, 1, 576, 704, 92; 20 (auctor c.1229-1298)
Cum autem beata Maria Magdalena uideret populum ad fanum confluere ut ydolis immolaret, assurgens uultu placido, facie serena, lingua diserta eos ab ydolorum cultura reuocabat et Christum constantissime predicabat.
330Iacobus de Varagine, Legenda Aurea, 1, 576, 804, 109; 22 (auctor c.1229-1298)
Simile quoddam dicitur accidisse apud Fanum Iouis indicta ibidem in diebus illis quadam contra hereticos disputatione sollempni.
331Iacobus Veronensis, Liber peregrinationis, 12; 203 (auctor fl.c.1350)
ibi fuit edificatum fanum Iovis Olimpici ad instar templi Iherosolimorum.
332Ianuarius Nepotianus, Epitoma, 1, 1, 21; 57 (auctor fl.c.400)
QVI RELIGIONEM DISSIMVLAVERINT VEL DE CONTEMPTV OBSERVANTIAE Dionysius Syracusanorum tyrannus Locris fanum Proserpinae spoliauit, et nauigans suis flatibus dixit ʻsic sacrilegi nauigantʼ.
333Incertus 004, De duplici martyrio, 4, 0898C
Cum beatus Paulus clamet neque idolum esse aliquid neque idolothytum, multo minus fanum ex lapidibus constructum est aliquid: et tamen plurimorum animus ea religione tenetur, ut mortem oppetant citius quam gustent idolis immolatum: et inexpiabile piaculum esse ducant, si ingrediantur fanum Iovis aut Apollinis aut Dianae, seque putent contactu simulacri vehementer contaminari.
334Incertus 004, De duplici martyrio, 4, 0899B
Et qui in hoc templum Deo sacrum, eiecto sancto Spiritu, inducit abominationes quas in mystica visione conspexit Ezechiel; qui illic sedem facit Mammonae, Veneri, Como, Baccho, aliisque portentis; qui ibi daemonibus immolat spurcissimas hostias, veretur ingredi fanum gentium ne contaminetur.
335Incertus 004, De Montibus Sina et Sion, 4, 0912C
In cuius templi similitudinem Iesus carnem suam esse dixit, dicens Pharisaeis: Destruite fanum istud, et ego in tribus diebus excitabo illud.
336Incertus 004, De Montibus Sina et Sion, 4, 0912C
Et Pharisaei dicebant: Quadraginta sex annis aedificatum est fanum istud, et hic in tribus diebus excitabit illud?
337Incertus 004, De Montibus Sina et Sion, 4, 0912C
Dicebat autem Iesus fanum de corpore suo.
338Incertus 050, Commentarii in libros Regum, 50, 1205D
Meminit supra et huius loci Scriptura dicens: Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab in monte qui est contra Hierusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon.
339Incertus 080, Fundatio abbatiae S. Augustini, 80, 0095C
Erat autem non longe ab ipsa civitate, ad orientalem, quasi medio itinere ad ecclesiam sancti Martini et muros civitatis situm, fanum, sive Idolum, in quo idem rex Athelbertus secundum ritum gentis suae solebat orare, et una cum plebe sua, daemoniis magis quam Deo immolare: quod fanum, statim ut ab Etherio Arelatensi Augustinus episcopus ordinatus, ut subscribitur, Angliam est regressus, ab inquinamentis et sordibus gentilium purgavit, et simulacro quod in ea erat confracto, synagogam mutavit in ecclesiam, et eam in nomine sancti Pancratii martyris dedicavit; et haec est prima ecclesia ab Augustino dedicata.
340Incertus 083, Glossae in sacram Scripturam, 83, 1309C
Fanum.
341Incertus 086, Breviarium, 86, 0570D
Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab, in monte contra Hierusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon.
342Incertus 098, Annales veteres, 98, 1418C
Regnaverunt Langobardi annis 214. Anno 772, anno scilicet 5 Caroli regis, Carolus rex hostiliter ingressus est in Saxonia, et destruxit fanum eorum quod vocabatur Hirminsul, inchoatumque cum eis bellum vix unus annus exactus sic quod non ab eis huiuscemodi facta sit permutatio.
343Incertus 105, Liber poenitentialis, 105, 0722C
Si quis manducaverit aut biberit iuxta fanum per ignorantiam, promittat deinceps [quod] nunquam reiteret, et quadraginta diebus in pane et aqua [poeniteat].
344Incertus 148, Vita Tiemonis, 148, 0900A
Quem tenens manu aggressus est fanum, in quo latitabat diabolus, scilicet universae terrae gravis malleus.
345Incertus 148, Vita Tiemonis, 148, 0900B
Cumque diu fabularentur pariter, daemon nequissimus blasphemiam quamdam in Christum protulit; contra quam zelus domus Domini fortiter episcopum comedit (Psal. LXVIII; Ioan. II) , statimque illud fanum solo pedibus postravit, et malleo, quem manu tenebat, particulatim, quasi vas fictile, quia fortis erat viribus, cunctis coram positis ac cernentibus, velut in momento, dissolvit atque confregit.
346Incertus 214, Gesta Innocentii III, 214, XXIVA
Reducta est igitur tota Marchia, praeter Asculum, ad dominium et fidelitatem Ecclesiae, videlicet Ancona, Firmum, Auximum, Camerinum, Fanum, Esim, Senegalia, et Pensaunium, cum omnibus dioecesibus suis.
347Innocentius III, Regesta sive epistolae 2, 215, 0526C (auctor -1216)
[Ne populus Israel in Hierusalem ascenderet Dominum oraturus, Ieroboam, filius Nabath, in Bethel vitulum aureum statuit adorandum, fanum et altare construens in excelsis, compellendo praedictum populum ad peccandum.
348Ioannes Saresberiensis, Polycraticus, 199, 0767A (auctor c.1120–1180)
Nam et beatus Gregorius Neocaesariensis episcopus, cum urgente temporis et procellae angustia, in Alpibus interceptus, in fanum Apollinis, qui ibi ab indigenis colebatur divertisset, et a sacerdote loci, licet profano officiosissime exceptus esset hospitio, memor officii et hospitii, Apollinem quem suspenderat a responsis, et ludificationibus animarum, sacerdotis precibus relaxavit.
349Iohannes abbas Victoriensis, Liber certarum historiarum, 141, 34; 10 (auctor -1347)
Actum est hoc prelium anno Domini MCCLXVI. in partibus Tuscie inter Arecium atque Fanum.
350Iohannes Aegidii Zamorensis OFM, Legende sanctorum, B, p16; 138 (auctor c.1241-c.1318)
Vbi uetustissimum fanum fuit, in quo ex antiquorum more gentilium a stulto rusticorum populo Apollo colebatur.
351Iohannes Aegidii Zamorensis OFM, Legende sanctorum, H, p61; 43 (auctor c.1241-c.1318)
Iulianus autem dixit ei ut iret statim ad fanum deorum suorum, quia ipsi eum querebant.
352Iohannes Aegidii Zamorensis OFM, Legende sanctorum, M, p73; 22 (auctor c.1241-c.1318)
Commoratus autem ibi duobus annis, confortauit fratres, qui illic erant et ante crediderunt ad fanum, et iterum Alexandrie peruenit.
353Ionas Bobiensis, Vita Bertulfi, 87, 1066C
16. Eodem tempore monachus Meroveus nomine, a beato Attala Dertonam urbem missus, et causa eius negotii propter quod venerat, longius ab urbe progressus, ad quamdam villam Iriae fluvio adiacentem accessit: ubi fanum quoddam arboribus consitum videns, allatum ignem ei admovit congestis in modum pirae lignis.
354Ionas Bobiensis, Vita Columbani, 4, 25; 2 (auctor -665)
Eodem itaque in tempore alius monachus Meroveus nomine a beato Atala ad Dertonam urbem directus pervenit ac ob conditionem quam venerat longius ab urbe progressus ad quendam villam super Hiram fluvium accessit, in qua fanum, arboribus intersitis, progrediens vidit, allatoque igni subposuit ac ex lignis congeriem in modum pyrae coacervavit.
355Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 82, 0565A (auctor 565-636)
Denique in templo quodam fuisse Veneris fanum (dicunt), ibique candelabrum, et in eo lucernam sub dio sic ardentem, ut eam nulla tempestas, nullus imber exstingueret.
356Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 16, 4, 4; 15 (auctor 565-636)
Denique in templo quodam fuisse Veneris fanum, ibique candelabrum et in eo lucernam sub divo sic ardentem ut eam nulla tempestas, nullus imber extingueret.
357Iulius Caesar, De Bello Civili, 1, 11, 4; 2 (auctor 100BC-44BC)
itaque ab Arimino M. Antonium cum cohortibus v Arretium mittit, ipse Arimini cum duabus subsistit ibique dilectum habere instituit; Pisaurum, Fanum, Anconam singulis cohortibus occupat.
358Iulius Caesar, De Bello Civili, 3, 33, 1; 2 (auctor 100BC-44BC)
certaque eius rei die constituta cum in fanum ventum esset adhibitis compluribus ordinis senatorii, quos advocaverat Scipio, litterae ei redduntur a Pompeio, mare transisse cum legionibus Caesarem; properaret ad se cum exercitu venire omniaque post [ea quae] haberet.
359Iulius Paris, Epitoma, p3, 6; 15 (auctor fl.c.350)
In Africa Cirtae fanum est Veneris, in quod se matronae conferebant atque inde procedentes ad quaestum dotem iniuria corporis contrahebant.
360Iuvenalis, Saturae, 3, 9; 8 (auctor c.60-c.130)
nuper enim, ut repeto, fanum Isidis et Ganymedem Pacis et advectae secreta Palatia matris et Cererem (nam quo non prostat femina templo?) notior Aufidio moechus celebrare solebas, quodque taces, ipsos etiam inclinare maritos.
361Iuvenalis, Saturae, 4, 10; 77 (auctor c.60-c.130)
Formam optat modico pueris, maiore puellis murmure, cum Veneris fanum videt, anxia mater usque ad delicias votorum.
362Kircher Athanasius, China illustrata pars III, 3, 1; 7 (auctor 1602-1680)
Porro proprium Literatorum fanum est ipsius Confutii Philosophorum Sinensium Principis; id ei per leges in qualibet urbe construitur, eo in loco, quae est super ludum Literarum; id magno sumptu consurgit, & contiguum habet palatium eius Magistratus, qui primum literarum gradum consecutis praest.
363Kircher Athanasius, China illustrata pars III, 3, 1; 9 (auctor 1602-1680)
In hoc fanum Novilunio ac Plenilunio quolibet conveniunt Magistratus omnes urbani, cum renunciatis Baccalaureis, Magistrum solitis inclinationibus, cereis etiam & suffitu veneraturi.
364Kretschmann Heinrich, De Latinitate L. Apulei Madaurensis pars I, 1, p9; 78 (opus 1865)
XI. 788 ad fanum reditum capessunt.
365Lactantius, De mortibus persecutorum [CSEL], 12, 5; 1 (auctor 250-325)
ueniebant igitur praetoriani acie structa cum securibus et aliis ferramentis et immissi undique fanum illud editissimum paucis horis solo adaequarunt.
366Lactantius, Divinae Institutiones [CSEL], 1, 22, 22; 1 (auctor 250-325)
nam cum terras circumiret, ut in quamque regionem uenerat, reges principesue populorum hospitio sibi et amicitia copulabat et cum a quoque digrederetur, iubebat sibi fanum creari hospitis sui nomine, quasi ut posset amicitiae ac foederis memoria conseruari.
367Lactantius, Divinae Institutiones [CSEL], 4, 27, 12; 1 (auctor 250-325)
ecce aliquis instinctu daemonis percitus dementit effertur insanit: ducamus hunc in Iouis Optimi Maximi templum uel, quia sanare homines Iuppiter nescit, in Aesculapi uel Apollinis fanum.
368Lactantius, Epitome divinarum institutionum [CSEL], 19, 4; 3 (auctor 250-325)
cuius rei ut posset memoria seruari, fanum sibi creari iubebat atque ab hospitibus suis annua festa celebrari.
369Lactantius, Divinarum institutionum liber I, 6, 0248B (auctor 250-325)
Nam cum terras circuiret, ut in quamcumque regionem venerat, reges principesve populorum hospitio sibi et amicitia copulabat, et cum a quoque digrederetur, iubebat sibi fanum creari hospitis sui nomine, quasi ita posset amicitiae et foederis memoria conservari.
370Lactantius, Divinarum institutionum liber IV, 6, 0534A (auctor 250-325)
Ecce aliquis instinctu daemonis percitus dementit, effertur, insanit: ducamus hunc in Iovis optimi maximi templum; vel, quia sanare homines Iupiter nescit, in Aesculapii vel Appollinis fanum.
371Lactantius, Epitome Divinarum institutionum, 6, 1031C (auctor 250-325)
Cuius rei ut posset memoria servari, fanum sibi creari iubebat, atque ab hospitibus suis annua festa celebrari.
372Lactantius, Liber de mortibus persecutorum, 7, 0214A (auctor 250-325)
Veniebant igitur Praetoriani acie structa, cum securibus et aliis ferramentis; et immissi undique, fanum illud editissimum paucis horis solo adaequarunt.
373Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 306 (auctor 1025-1081)
DCCLXXII. Karlus in Saxonia Eresburg expugnavit et fanum eorum quod vocabatur Irminsul destruxit.
374Lambertus Hersfeldensis, Annales, 1; 326 (auctor 1025-1081)
DCCLXXII. XXXIIII. V. Karolus in Saxonia Eresburg expugnavit et fanum eorum quod vocabatur Irminsul destruxit.
375Landulfus Sagax, Historia miscella, 95, 0898B (auctor fl.750)
Iste in Italia tribus praeliis victor fuit, apud Placentiam, et iuxta amnem Metaurum, ac Fanum Fortunae, postremo Ticinensibus campis.
376Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 348; 8 (auctor 1547-1606)
Itaque sicut olim homines religiosi, si fanum praeterirent, manum labris admovebant adorandi gratia: ita ego te quum procul suspicerem, nec literas ad te meas mittere auderem, continui me, ut ait ille quum interea nihil magis in votis haberem, quam ut daretur mihi occasio testificandi amoris erga te mei summi, summaeque observantiae.
377Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 1, 1, 373; 273 (auctor 1547-1606)
LIB. X. 37. Sed fanum tantum, id est locus templo effatus, iam sacratus fuerat.
378Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 399; 31 (auctor 1547-1606)
ipsius Iovis Capitolini, et huic adiunctum, ut vertunt, fanum.
379Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 399; 38 (auctor 1547-1606)
ego sane quod sit illud adiunctum fanum quaero.
380Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 3, 1, 160; 12 (auctor 1547-1606)
Etiam Fanum Galli insignes, ut audio, habet tum publicam, sive monasterii Sangallensis est, tum privatam Schobingerorum, nobilis ibidem familiae: ex qua Tobias Schobingerus ante biennium menses aliquot domi meae egit, seque totum Graecis et Latinis literis dedidit.
381Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 4, 1, 415; 9 (auctor 1547-1606)
Rumor hic circumfertur Principem Arausionensem tria castra Gallorum, fanum sancti Audomari obsidentium, expugnasse, et illam urbem trium millium praesidio firmasse, ac omni liberasse periculo.
382Lucius Ampelius, Liber memorialis, 2; 1 (auctor fl.c.300)
Aries beneficio Liberi quod is cum exercitum in Indiam per Libyam duceret per loca sicca et arenosa, qua aquae inopia esset et exercitus eius siti adfligeretur, aries eis aquam demonstrauit et ob id a Libero Iouis Ammon est appellatus eique fanum magnificum fecit ad eum locum ubi aquam inuenit, quod abest ab Aegypto et Alexandria milia passuum nouem.
383Lucius Ampelius, Liber memorialis, 8; 9 (auctor fl.c.300)
In summo monte fanum est Apollinis ubi sacra fiunt et cum homo inde desiluit, statim excipitur lintribus.
384Lucius Ampelius, Liber memorialis, 8; 14 (auctor fl.c.300)
Corintho ballenae costa est magna secundum mare, quam homo complecti non potest; eodem in loco fanum est Veneris, in quo uas marmoreum Laidos.
385Lucius Ampelius, Liber memorialis, 8; 20 (auctor fl.c.300)
Ephesiae Dianae fanum nobilissimum maximum pulcerrimumque orbis terrarum; introitu dextra sinistra postes marmorei monolithi longi cubitis XX [...] qua super templum ascensu sunt CXL milia [...] .
386Lucius Ampelius, Liber memorialis, 8; 24 (auctor fl.c.300)
Bargyliis est fanum Veneris super mare: ibi est lucerna super candelabrum posita, lucens ad mare sub diuo caelo, quam neque uentus spargit nec pluuia extinguit; sed et Herculis aedes antiqua.
387Lucius III, Epistolae et privilegia, 201, 1233B
episcopo, et Pennensi Ecclesiae; abbas vero habebit pleno iure institutionem et destitutionem in his quinque ecclesiis, scilicet in S. Ioannis de Insula, S. Mariae ad Ronzanum, S. Ioannis in Casanello, S. Nicolai in Galbano, S. Salvatoris ad Fanum; et interdictum quod ipse posuerit in iam dictis ecclesiis, et quos excommunicaverit de monachis vel clericis manentibus in praedictis ecclesiis, episcopus non absolvet.
388Lucius III, Epistolae et privilegia, 201, 1233D
In ecclesia S. Salvatoris ad Fanum, et S. Nicolai in Galbano consuetus census ei dabitur.
389Lucretius, De Rerum Natura, 6, 840; 4 (auctor c.97BC-c.55BC)
Esse apud Hammonis fanum fons luce diurna frigidus et calidus nocturno tempore fertur.
390Ludovicus Pius, Privilegium, 98, 0581A (auctor 778–840)
Necnon et exarchatum Ravennatem cum [sub] integritate, cum urbibus, civitatibus, oppidis et castellis, que pie recordationis domnus Pipinus rex, ac bone memorie genitor noster Karolus imperator beato Petro apostolo et predecessoribus vestris iamdudum per donationis paginam restituerunt: hoc est civitatem Ravennam, et Emiliam [Aemiliam], Bobium , Cesenam, Forum Populi [Pompilii], Forum Livii, Faventiam, Immolam [Imolam]; Bononiam, Ferrariam, Comiacrum [Comiaclum], et Adrianis, que et Gabelum [Gabellum], cum omnibus finibus, territoriis atque insulis in terra marique ad supradictas civitates pertinentibus: simul et Pentapolim, videlicet Ariminum, Pisaurum, Fanum, Senogalliam, Anconam, Ausimum [Auximum], Humanam, Hesim, Forumsimpronii, Montem Feretri, Urbinum et territorium Valvense [Balnense], Callem, Luciolis, Egubium [Eugubium] cum omnibus finibus ac terris ad easdem civitates pertinentibus.
391Lupoldus Bebenbergius, Libellus de zelo christianae religionis veterum principum Germanorum, 489; 37 (auctor 1297-1363)
Item refert hystoria Francorum, quod dum Karolus magnus sub anno domini DCCLXXII in partes Saxonie cum exercitu perrexisset et ad Hermensul perveniens ibidem ad destruendum funditus fanum quoddam per duos vel tres dies manere decrevisset.
392Lupus Ferrariensis, Epistolae, 119, 0535B (auctor c.805-c.862)
Quem quantopere diligantur . . . quod eum praeter vos nulli unquam passus sim . . . autem ecclesiae nostrae quod fanum appr . . . aequissimum iam decrevistis et . . . quaerere ipsi optime intelligetis.
393Macrobius Theodosius, Saturnalia, p1, 7; 20 (auctor c.420)
Nam quia numquam fas fuit Aegyptiis pecudibus aut sanguine sed precibus et ture solo placare deos, his autem duobus advenis hostiae erant ex more mactandae, fana eorum extra pomerium locaverunt, ut et illi sacrificii sollemnis sibi cruore colerentur nec tamen urbana templa morte pecudum polluerentur: nullum itaque Aegypti oppidum intra muros suos aut Saturni aut Sarapis fanum recepit.
394Macrobius Theodosius, Saturnalia, p1, 8; 2 (auctor c.420)
Tullum Hostilium, cum bis de Albanis, de Sabinis tertio triumphasset, invenio fanum Saturno ex voto consecravisse et Saturnalia tunc primum Romae instituta, quamvis Varro libro sexto, qui est De sacris aedibus, scribat aedem Saturni ad forum faciendam locasse Tarquinium regem, Titum vero Larcium dictatorem Saturnalibus eam dedicasse.
395Marbodus Redonensis, Passio S. Victoris, 171, 1619A (auctor 1035-1123)
Per Iovis hoc fanum, per regem Maximianum, Perque supernorum collegia cuncta deorum, Si perseveras, et sic nos vincere paras, Posce deum scalas, et quas habet Angelus alas, Ad quas festinas poterit mox esse ruinas.
396Marbodus Redonensis, Passio S. Victoris, 171, 1621A (auctor 1035-1123)
Sed si sciretis quod ab illo munus habetis, Et quam clementer tulit hunc sine semine venter, Ut caro sic factus, carnales tolleret actus; Et quos captivos non ulterius redivivos, Post fractum postem, post vinctum solveret hostem, Par foret impuris iam non servire figuris, Esset, et hoc iustum fanum Iovis esse perustum, Per fidei normam, Deitatis perdere formam.
397Marbodus Redonensis, Passio SS. Felicis et Adaucti, 171, 1634D (auctor 1035-1123)
Mox erectus et conversus ad nefandam arborem Exsufflavit, ut solebat, et fugavit daemonem: Arbor, inquit, alta nimis duro fulta robore, In virtute Iesu Christi protinus avellere; Frange cadens fanum praesens, aras, et simulacrum, Nec per te decipiantur ultra mentes hominum.
398Marbodus Redonensis, Vita B. Maurilii, 171, 1638B (auctor 1035-1123)
Sanctus Maurilius, regionis apostolus huius, Ut didicit fanum, ritumque manere profanum Ne fidei cultum, quem iam gaudebat adultum, Sic ubi restaret, vetus impietas vitiaret, Illuc accessit; mox arma sueta capessit, Praedicat insanis, ut nollent credere vanis, Ieiunat, plorat, vigilat, prosternitur, orat.
399Martialis, Epigrammata, 3, 47; 1 (auctor 40-c.103)
Capena grandi porta qua pluit gutta Phrygiumque Matris Almo qua lavat ferrum, Horatiorum qua viret sacer campus Et qua pusilli fervet Herculis fanum, Faustine, plena Bassus ibat in raeda, Omnis beati copias trahens ruris.
400Masenius Iacobus, Ars nova argutiarum eruditae et honestae recreationis, 2, 5; 58 (auctor 1606-1681)
Aut incertae fidei incertis planetis editum Astrologi in Luthero errare nequeunt, In uno reperiunt omnia; Sanum, et insanum: Probum, et improbum: Fanum, et profanum: Fidum, et prfidum: Conscratum, et execratum: Verbo sacrum, IV. Lutheri nativitas, vita et mors ignobilis.
401Masenius Iacobus, Palaestra oratoria, 2a, 10, 3; 16 (auctor 1606-1681)
Tertia est urbs, quae, quod in ea parte fortunae fanum antiquum fuit, Tiche nominata est: in qua et Gymnasium amplissimum est, et complures aedes sacrae: coliturque ea pars, et habitatur frequentissime.
402Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 4, 21; 4 (auctor 1606-1681)
Febri quoque dicatum fanum, ne quod sibi, ut putabant, Numen paterentur adversarium.
403Masenius Iacobus, Palaestra Styli Romani, 4, 21; 40 (auctor 1606-1681)
Carmente ibidem fanum et ara, sic dictae, quod Carminibus oracula funderet.
404Masenius Iacobus, Speculum imaginum veritatis occultae, 4, 9; 1557 (auctor 1606-1681)
9. Fanum dianae Ephesinae nobilissimum flammis, ut in historia est, ab homine famam hoc facinore aeternam aucupante, traditum inscript Alter utra clarescere flamma.
405Michaelis Hospitalis, Carmina, 1, 2; 45 (auctor 1505-1573)
Haec tibi scribebam Vincenti nobile iuxta Fanum, tectus ea quam longe proiicit umbra Et praeter raucas interpellante cicadas Nemine, quae, si tu poteris minus ipse, legentur At dulci puero, Musarum et laudis amanti, Palladio puero, qui servat pectore fixa Ascraei praecepta senis rectumque secutus Et durum virtutis iter plenumque laboris, Ad magnum tua per vestigia tendit Olympum.
406Michaelis Hospitalis, Carmina, 2, 3; 8 (auctor 1505-1573)
At tu, Attamen interea Romae ne scribere cessa; Plusne etiam possint Musae experiare Latinae In medio Latio et penetralibus ipsius urbis, An procul Italia, Belgis ubi Matrona Celtas Dividit, et leni Vincenae flumine saltum Praeteriens, belloque vocatam nomine villam, Ad fanum muris et relligione vetustum, Labitur, et circum sinuosis flexibus errat, Fanum suppositum colli, quem pulcher Apollo Insedit Musis comitatus et agmine vatum, Nec procul hinc, postquam late spatiatus in orbem est, Cornibus adductis praeclaram conficit isthmum, Mox abit occiduique sequens vestigia solis, Ad laevam condit sese melioribus undis, Inde subit primam Francorum inglorius urbem.
407Michaelis Hospitalis, Carmina, 3, 9; 9 (auctor 1505-1573)
Ad fanum revocas, sed agrestes non minus odi Coetus, et fervere novis praetoria vestra Hospitiis fama est habitarique aedibus arcte.
408Michaelis Hospitalis, Carmina, 3, 18; 14 (auctor 1505-1573)
Vos nunc Armoricas securi invisitis urbes Littoraque Oceani flavis adversa Britannis, Maclovii et fanum Venetosque antiqua ferentes Ornamenta suisque habitatam regibus arcem Et Bresti portum, laxo tutissimus alveo, Qui facile accipiat venientes mille carinas.
409Michaelis Hospitalis, Carmina, 5, 6; 29 (auctor 1505-1573)
Ut me vel referam Germani ad nobile fanum, Parisiam vel (eo si forte recurritis) urbem, Aut ubi fons blandus pulchro dat nomina vico, Aut Blesis, aliove loco me denique sistam.
410Michaelis Hospitalis, Carmina, 5, 9; 59 (auctor 1505-1573)
Fontes procul urbe petiti Ad fanum Stephani; celsos aqua ducta per arcus.
411Michaelis Hospitalis, Carmina, 5, 9; 78 (auctor 1505-1573)
Hinc Valiae fanum parvique ad moenia Tinni Venimus.
412Modrussiensis Nicolaus, Oratio in funere Petri Riarii, p1; 108 (auctor c. 1427-1480)
Testatur Papie Maioli fanum in quo ne unum quidem uasculum in sacrificium reperit, libros autem prorsus nullos, adeo ut, quotiens diuina res patranda erat, opus esset ab aliis sacris aedibus omnia mutuari; nunc tanta cum omnium, tum praecipue libellorum, calicum, ac uestimentorum copia abundat ut aliae ecclesiae mutuum, quod prestare solebant, ab hac una omnes accipiant.
413Notkerus Balbulus, Martyrologium, 131, 1101A (auctor c.840-912)
Post aliquot vero dies iusserunt eos imperatores suis aspectibus repraesentari, et praeceperunt militibus ut ducerent eos ad fanum Herculis, et si sacrificare nollent, fortiter eos poenis affligerent.
414Notkerus Balbulus, Martyrologium, 131, 1034C (auctor c.840-912)
Inde B. Iuliano ducto ad fanum daemonum, ad quingenta simulacra comminuta atque in pulverum sunt redacta: qui pro hoc [cum pro hoc] in profundissimum et obscurissimum carcerem, cum Celso puero, praesidis filio, clauderetur, sed odore suavissimo et iumine mirifico donaretur, septem fratres et viginti milites, qui ad eos visitandi gratia venerunt, priores igni traditi, posteriores sunt gladio trucidati.
415Odilo Suessionensis, De translatione reliquiarum, 132, 0597C
Pro fanum quisque deputavit, qui huic tam glorioso receptui interesse non potuit.
416Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0151D (auctor 1075–c.1142)
Quibus ille Spiritu sancto plenus proposuit ut irent ad ecclesiam Christi, et, invocatis Dianae suae viribus, facerent aedem cadere Christi; aut si non possent hoc facere, ipse, invocato nomine Dei sui, faceret fanum Dianae labi et idolum eius comminui; quo facto, considerata rectitudine, superstitionem vanitatis relinquerent, et verae fidei iustitiaeque tramitem arriperent.
417Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0151D (auctor 1075–c.1142)
Continuo fanum et omnia idola eius corruerunt, ac sicut pulvis, quem proiicit ventus a facie terrae, effecta sunt.
418Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0172D (auctor 1075–c.1142)
Unde cultores eorum ad fanum vicinae civitatis pergentes consuluerunt.
419Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0182A (auctor 1075–c.1142)
Dehinc revelatur ei per Spiritum sanctum ut pergeret ad Alexandriae fanum.
420Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0387C (auctor 1075–c.1142)
Deinde Taurinus fanum Dianae intravit, Zabulumque coram populo visibilem astare in virtute Dei coegit; quo viso, ethnica plebs valde timuit.
421Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0387D (auctor 1075–c.1142)
Tunc Taurinus foedum Dianae fanum intravit exorcismis et orationibus emundavit, Deoque templum in honore sanctae Dei genitricis Mariae dedicavit.
422Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 4, 60; 66 (auctor 1554-1606)
Fanum est Simio dicatum: cuius dumtaxat pecori in victimarum vsum custodiendo, porticus miram in longitudinem excurrit columnarum septingentarum e marmore mirae magnitudinis.
423Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 1, 125; 6 (auctor 1554-1606)
Ergo cum Laureto Ferrariam, quanta poterat cura ferretur, in manibus socii dum in lectulo collocatur, animam apud Fanum fortunae efflauit.
424Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 1, 155; 15 (auctor 1554-1606)
Confestim Mahometi fanum euertit: et in adiacentes insulas vna cum Patre Antonio excurrens ipsemet omnium ordinum viros iuxta ac feminas in Dominicam coenam compellebat intrare: multoque aggregatus Ecclesiae maior foret numerus, nisi periculosus morbus Patrem ab secundissimo rerum cursu Ternatem se recipere coegisset.
425Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 3, 108; 32 (auctor 1554-1606)
Hunc Deo felicem Consaluus exitum, vt par erat, acceptum referens, continuo cum exercitu ingressus recta ad Mahometicum fanum pergit, ibique omnium primus diabolum adortus, victricia crucis signa multis constituit locis.
426Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 3, 128; 57 (auctor 1554-1606)
Solorem insulam esse trecentis ab Malaca leucis gradus octo cum tribus quadrantibus in Austrum vergentem; carere omni diuino cultu gentem, ne simulacra quidem habere: insinuare tamen in eam se Mahometanos vehementer; iamque duos Calecuto, tres Bengala Cacizios profectos fanum ibi exaedificasse: Christianis sacris quosdam a Lusitanis negotiatoribus imbutos; planeque vniuersam gentem sic esse affectam, vt Lusitanis se penitus docendos permittant.
427Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 4, 245; 19 (auctor 1554-1606)
Nobile ibi fanum atque idolum habuerant quondam Ethnici, cuius loco sacra sanctissimo Christi Domini Praecursori iam stabat aedes: quam Andreas Vazius procurabat e Brachmanum stirpe in S. Pauli Collegio enutritus, et Christianus sacerdos a Patriarcha factus.
428Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 6, 167; 23 (auctor 1554-1606)
Recaniue Prancudus Mahometanorum fanum, et pagodum Ethnicorum euertit: postque maximam populi partem die Annunciationi Deiparae sacro Christianis initiis aspersam, ingentem crucem erexit magna cum veneratione et laetitia populi: cuius inter adorandum voces exaudiebantur, vitam sibi potius, quam fidem posthac vnquam extortum iri.
429Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 2, 7, 145; 7 (auctor 1554-1606)
Posterodie Bartholomaeus ad germanum suum Regem Arimae, qui bellum gerebat, Christiano plenus spiritu iter ingressus obuium idolum, quod armis prae esse putant Iapones, Maristem nomine, cuius in vertice gallum gallinaceum insidentem affigunt, extemplo confringi, et fanum incendi, eodemque loco triumphale signum crucis, quod comitatus omnis religiose veneratus est, attolli iussit.
430Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 2, 91; 75 (auctor 1554-1606)
At Patres hac etiam vsi occasione, vacuum fanum, annuente Prorege, in Dei templum verterunt.
431Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 2, 112; 46 (auctor 1554-1606)
Vix dies illuxerat (qui Christianis Dominicus erat) cum amictu ad eam ceremoniam, ornatuque solemni Bonzii ad Fanum Cami Fachimae, quem Deum bellorum norninant, conuenere.
432Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 4, 1; 241 (auctor 1554-1606)
Praeterea cum quondam in Haereticorum fanum esset ingressus, idque, quantum monstrabat exterior facies, Catholicorum templum ratus (Lutheranorum enim apparatus haud magnopere distat) diuinum epulum expeteret; re subinde cognita, vehementer ploranti tam praeclaram spem sibi euanuisse; rursus, quemadmodum olim dum aegrotaret, panem Angelarum Angeli manu porrectum esse.
433Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 5, 106; 86 (auctor 1554-1606)
Ea Ciuitas receptaculum fuerat Haereticorum Aruerniae: synagogamque satanae habuerat, et Caluiniani verbi ministros: sed superiore anno Catholicum praesidium in Haereticorum fanum iustas iras exprompserat.
434Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 7, 214; 7 (auctor 1554-1606)
In vrbe spectanda multa supererant monumenta barbaricae magnificentiae, et superstitionis: sed Arx ante omnia, et regium Fanum, Peruuice Coricancia, idest aurea domus, dedicatum maximo Idolorum gentis, quem Punchaum, hoc est diei dominum, et lucis auctorem vocabant.
435Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 3, 7, 214; 9 (auctor 1554-1606)
Fanum Coricanciam in Dei viui iam templum commutatum Dominicani Religiosi habent, et digna loco pietate, ac maiestate colunt.
436Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 4, 3, 1; 582 (auctor 1554-1606)
Delegit opportunissimum in Arce locum, vbi nuper Fanum Idolo Iaponico steterat: ibique Templum e materia, vti cuncta sunt Iaponiae aedificia, satis amplum, et Patribus recipiendis diuersorium condidit, mira vtrumque munditie, ac nitore.
437Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 2, 201; 94 (auctor 1554-1606)
Pronum erat factu, vt victor exercitus ad praedam paratam in facili direptione Meacensis Vrbis omni opulentia plenae, verteretur, nisi quae istius vaesaniae impetu sapienter vtebatur Diuina Iustitia ad vlciscendam sacrilegam temeritatem profani Regis ausi diuinos honores attentare, cruentos illius phanatici caede Barbaros ad destruendam arcem eius superbiae, et nefarium illud fanum horrenda sceleratissimi Tyranni adoratione pollutum, instigaret.
438Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 4, 183; 29 (auctor 1554-1606)
Post haec considerata loci natura, cum animaduertissent fanum quoddam Idoli Ama, quod vnum in insula vetus aedificium erat, opportune imminere in stationem optimam tuti portus, cum situm legerunt Vrbi fundandae, quam Amacao nominarunt, adiuncto ad nomen proprium modo memorati Fani, vocabulo, Gao, quo stationem nauium, qualis ibi est optima, Sinae significant.
439Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 4, 183; 143 (auctor 1554-1606)
Sic dimissi in aedibus percommodis ad fanum suburbanum sitis, a Ministris Proregis publice deducti, collocantur.
440Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 4, 183; 144 (auctor 1554-1606)
Fanum ipsum, cui nomen erat Thiennizci, Christiano ritu expiatum, Incruento quotidie sacrificio, caeterisque verae religionis ministeriis sedem idoneam praebebat.
441Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 8, 139; 207 (auctor 1554-1606)
Fanum erat in faucibus portus nescio cuius ibi culti Daemonis.
442Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 8, 139; 210 (auctor 1554-1606)
Lusitani Cruce praelata Deique, ac Christi inuocato numine claustra portus irrumpunt, Vrbem direptam concremant, Fanum ipsum euertunt: moxque nullo iam obstante admoti Castris Columbum obsidentibus, mille hostium caedunt, in iis Centuriones decem, Elephantos tres, Fugientes reliquos ad pontem, qua necessarius erat transitus, assecuti occidione occidunt.
443Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 9, 136; 171 (auctor 1554-1606)
Refectos inuitabant ad visendum fanum, e Regni totius religiosissimis habitum.
444Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 5, 9, 136; 176 (auctor 1554-1606)
Has, et prae omnibus Lusu Coenobii Conditoris corpus, cum omnes ingredientes fanum solerent diuinis afficere honoribus, nostri ne ciuili quidem obseruantia dignantes aspernabundi praeteribant, Coenobitis multum mirantibus; nec tamen in hominibus, quos eximie sapientes putarent, reprehendere palam ausis.
445Otto Frisingensis, Chronica sive historia de duabus civitatibus, p8, 6; 59 (auctor 1114-1158)
Ille, inducias petens, fanum ingressus animi et corporis viribus robustissimus ydola, quae adorare debuit, non deos, sed opera manuum ostendens in frusta comminuit.
446Otto Frisingensis, Gesta Friderici I imperatoris, 25, XXXVIIII; 1 (auctor 1114-1158)
XXXVIIII Fridericus itaque, victor, inclitus, triumphator, ab Anconensium territorio castra movens per Senegalliam, ubi Senones Gallos olim Romani mansisse autumant, Fanum et Ymulam transiens, Appennino transmenso, in plano ulterioris Italiae iuxta Bononiam super Rhenum resedit.
447Otto I, Pactum cum Iohanne XII, 138, 0840B (auctor 912–973)
Hos autem sibi ad ordinandum concedimus: Pisaurum, Fanum, Senogalliam, Anconam, Fossabrunum, Callium, Esium et Ausimum, ut nullus umquam ei et sancto Petro audeat aliquam inquietationem facere, aut eum aliquo ingenio fatigare.
448Paolini Alessandro, Carmina, 1, 107; 1 (auctor fl.ca.1530)
Ad Martem Fanum, quae extremis finibus urbis Est sita contendi plurima conspiciens, Quae tenuere oculos, curis animumque molestis Affectum, quae homines exhilarare solent.
449Paschasius Radbertus, Expositio in Matthaeum, 120, 0124B (auctor 785-860)
In hoc quippe tempore coepit hotias et sacrificium, iuxta Danielem, deficere, et in templo abominatio desolationis esse (Dan. IX, 27) . Ac deinceps usque ad consummationem et usque ad finem, iuxta eumdem prophetam, desolatio perseverat; in tantum ut, in loco quo prius templum et religio fuit, Sarraceni fanum culturae suae habeant, in modum sancti templi, ad profanationem sanctuarii, quod sua lingua, ut aiunt, Mischidam vocant.
450Paschasius Radbertus, Expositio in Matthaeum, 120, 0807B (auctor 785-860)
Sed et in eodem civitatis loco nunc fanum Sarracenorum est in modum templi, in quo nullus Iudaeorum audet introire.
451Paulinus Nolanus, Epistulae [CSEL], p3, 3; 10 (auctor c.354–431)
est enim uana salus hominum, quae putatur in hac tantum uita esse mortali, de cuius uanitate homini dicitur: homo sicut fanum dies eius.
452Paulus Diaconus, Excerpta ex libris Pompei Festi de verborum significatu, 2, 6; 83 (auctor 720-799)
Fanum a Fauno dictum, sive a fando, quod dum pontifex dedicat, certa verba fatur.
453Paulus Diaconus, Excerpta ex libris Pompei Festi de verborum significatu, 2, 16; 108 (auctor 720-799)
Rediculi fanum extra portam Capenam fuit, quia accedens ad Urbem Hannibal ex eo loco redierit quibusdam perterritus visis.
454Paulus Diaconus, Historia Romana, p10; 52 (auctor 720-799)
|| haut dissimilis fuit Magno Alexandro seu Caesari dictatori; nam Romanum orbem triennio ab invasoribus receptavit, cum Alexander annis tredecim per victorias ingentes ad Indiam pervenerit et Gaius Caesar decennio subegerit Gallos adversum cives quadriennio congressus; iste in Italia tribus proeliis victor fuit apud Placentiam iuxta amnem Metaurum ac Fanum Fortunae, postremum Ticinensibus campis.
455Paulus Diaconus, Historia Langobardorum, 198, 21, 42a; 5 (auctor 720-799)
Subscriptas igitur urbes, quas Haistulphus a iure Romane ecclesie abstulerat reddidit, scilicet primo Ravennam, Arriminum, Pesaurum, Fanum, Sesenas, Sinigaliam, Hesium, Forum Populi, Forum Livii cum castro Sasibium, Montem Feltri, Accerragium, Montem Locari, Serram, castrum sancti Martini, Urbinum, Callis, Leuciolis, Egubium, Chomachium, necnon et civitatem Narniensem.
456Paulus Diaconus, Historia Romana, 14; 47 (auctor 720-799)
haud dissimilis fuit Magno Alexandro seu Caesari dictatori; nam Romanum orbem triennio ab invasoribus receptavit, cum Alexander annis tredecim per victorias ingentes ad Indiam pervenerit et Gaius Caesar decennio subegerit Gallos adversus cives quadriennio congressus; iste in Italia tribus proeliis victor fuit apud Placentiam iuxta amnem Metaurum ac Fanum Fortunae, postremum Ticinensibus campis.
457Petrus Amelius, Ordo Romanus XV, 78, 1277B
Dum cantatur Te Deum, sacrista facit parari paramenta super altare albi coloris, primo casulam, secundo dalmaticam; super parte sinistra tunicellam; super parte dextra stolam pectoralem, chirothecas, annulos, pallium, tres acus sive spinolas, sandalia super eadem parte; manipulum infra librum Evangeliorum; in sinistra parte mitram, in medio altaris albam simplicem, et ab una parte cinctorium cum succinctorio versus mitram, et fanum a parte dextra; et sic idem sacrista successive et ordinate cum honestate tradit et distribuit capellanis, commensalibus, auditoribus, et acolythis iuxta ordinem suum summo pontifici deferendis.
458Petrus Amelius, Ordo Romanus XV, 78, 1277C
Tertio crucem pectoralem, quarto fanum, et sic deinceps.
459Petrus Amelius, Ordo Romanus XV, 78, 1302D
Episcopus cardinalis, qui servit sibi, praesentat ei incensum, prout est fieri consuetum et osculatur altare et librum Evangeliorum; postmodum vertit se ad diaconos cardinales, et ipsos recipit ad osculum oris et pectoris secundum suum ordinem, et ultimus parat sibi fanum subtus pallium suum, quod in aliis Missis regulariter consuevit fieri.
460Petrus Amelius, Ordo Romanus XV, 78, 1333D
Deinde modo praedicto vadit ad cameram suam, ubi debet esse cathedra cum scabello parata; et cum papa venerit, diaconus qui ei servivit, traditis prius annulis episcopo cardinali qui ei de libro servivit, exuit ipsum dominum papam omnibus paramentis suis quae pro Missa dicenda sumpserit, et per ordinem dat papae ad osculandum stolam, fanum, crucem pastoralem; et cum omnia paramenta deposuerit, dictus diaconus cardinalis paramenta deponit, et omnes cardinales recipiunt vestes quotidianas, et sic ad propria revertuntur.
461Petrus Blesensis, Epistolae, 207, 0460A (auctor 1135-1212)
Eusebio dictante in Ecclesiastica historia legi quod, cum beatus Gregorius Caesariensis episcopus, urgente temporis procella et angustia, in Alpibus interceptus divertisset in fanum Apollinis, et a sacerdote loci ethnico et profano, officiosissimo fuisset susceptus hospitio, memor obsequii et hospitii, Apollinem quem suspenderat a responsis et ludificationibus animarum, ad sacerdotis instantiam relaxavit.
462Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1282A (auctor -c.1178)
Quo descendente ad eos, descenderunt Sichimitae, vineas uvasque calcaverunt, et ingressi fanum Dei sui inter epulas, et pocula maledicebant Abimelech.
463Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1282C (auctor -c.1178)
Habitantes vero in turre Sichimorum ingressi sunt fanum Dei sui, quia locus munitus erat.
464Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1289D (auctor -c.1178)
Procedente tempore cum capilli eius renasci coeperant, cum adesset publica solemnitas, ingressi sunt principes fanum suum, ut immolarent magnifice Dagon deo suo, quia tradidit inimicum in manus eorum.
465Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1550C (auctor -c.1178)
Coponio ergo procurante Iudaeam die Azymorum, cum mos esset media nocte templi portas aperiri, Samaritae quidam occulte venientes Ierosolymam, per cunctas porticus, et per totum fanum, ossa iecerunt mortuorum, et extunc maior templi custodia exerceri coepit, et ante diem portae non aperiri.
466Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1509B (auctor -c.1178)
Et contritae gentes fugerunt ad fanum, quod erat in Carnaim.
467Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1509B (auctor -c.1178)
Iudas vero succendit fanum cum omnibus qui erant in eo.
468Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1515C (auctor -c.1178)
Et fugerunt equites Apollonii in Azotum, et intraverunt fanum Dagon, ut se tuerentur.
469Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1515C (auctor -c.1178)
Et succendit Ionathas civitatem, et fanum, et eos, qui erant in eo, et fuerunt de occisis in campo, et succensis in fano fere octo millia.
470Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1529A (auctor -c.1178)
Mense tamen tertio fanum irruptum est.
471Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1534D (auctor -c.1178)
Cum autem omnis militum multitudo ad visenda sancta, et fanum spoliandum incitaretur, refrenabat eos Herodes, acerbiorem sibi quam si victus fuisset fore dicens victoriam, si quod fieri nefas esset, culpa sua visum fuisset.
472Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1371A (auctor -c.1178)
Et aedificavit in excelsis circa Ierusalem tria fana idolorum: unum Astarthae deae Sidoniorum, quae Iuno dicitur; secundum, Chamos idolo Moabitarum; tertium, Moloch idolo Ammonitarum, cuius fanum statuit in monte Oliveti, e regione templi: quod plurimum Deo displicuit.
473Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1373B (auctor -c.1178)
Tunc excogitato consilio fecit duos vitulos aureos: » quos Iosephus vitulas vocat, « et constituit utrique fanum, alterum in Dan, et alterum in Bethel, et dixit ad populum: Ecce dii tui, Israel, qui eduxerunt te de terra Aegypti.
474Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1378B (auctor -c.1178)
« Nec suffecit Achab, ut ambularet in viis Ieroboam, sed introduxit idola gentium in Israel, et duxit uxorem Iezabel filiam Ethbaal regis Sidoniorum, et aedificavit in Samaria fanum, et altare Baal et adoravit eum.
475Petrus Vallis Cernaii, Historia Albigensium, 213, 0573D
In crastino consuluit dux comiti ut iret ad castrum quoddam quod dicitur Fanum Iovis.
476Petrus Vallis Cernaii, Historia Albigensium, 213, 0575C
Postquam igitur recessit exercitus, venit nobilis comes ad Fanum Iovis: quo dum pervenisset, statim venit ad eum venerabilis abbas S. Antonini apud Apamias in territorio Tolosano, rogans ut accederet ad eum, et ipse ei traderet illico nobilissimum castrum Apamiarum.
477Petrus Vallis Cernaii, Historia Albigensium, 213, 0575D
Rediens idem comes noster Fanum Iovis, proposuit ire ad castrum de Lombers, de quo supra tetigimus, ut reciperet illud.
478Petrus Vallis Cernaii, Historia Albigensium, 213, 0662B
Properantes igitur viri Deo pleni, recto itinere pervenerunt Carcassonam; de quorum adventu, nobilis comes Montis-fortis, et pauci qui cum eo erant, gavisi sunt gaudio magno valde (Matth. II) . Invenerunt autem dicti episcopi nostros in castro quodam prope Carcassonam, quod dicitur Fanum Iovis; fecerunt autem in castro illo paucos dies, post quos perrexit comes cum episcopis ad castrum Murelli prope Tolosam, de quo supra fecimus mentionem: inde equitarunt nostri ante Tolosam, ut Christi et suos arcerent crebrius inimicos; sed miles quidam nomine Alardus de Estrepiq, et alii pauci qui non satis bene se habuerant in negotio Christi, noluerunt ire cum eo.
479Phaedrus, Fabulae Aesopiae, p6, 13; 2 (auctor c.15BC–c.50)
Interea fanum qui compilarant Iovis, Cruci suffixi luerunt poenas numini.
480Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0630D (auctor 1100-1183)
Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab in monte qui est contra Hierusalem; et Moloch idolo filiorum Ammon.
481Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0636B (auctor 1100-1183)
Sequitur: « Tunc aedificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab in monte qui est contra Ierusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon.
482Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0636B (auctor 1100-1183)
« Aedificavit, inquit, fanum Chamos in monte qui est contra Ierusalem.
483Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0636B (auctor 1100-1183)
Ad hoc enim fanum Chamos aedificavit, ut illuc populus conveniret, et exemplo regio commonitus, fronte libera cultui daemonum deserviret.
484Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0636C (auctor 1100-1183)
Quis enim de populo videns regem sapientissimum, fanum aedificasse, genua curvare daemonibus, non ad idem sacrilegium excitetur; praesertim cum ad illud populus ille pronus fuisse semper legatur?
485Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0636D (auctor 1100-1183)
Et bene in monte contra Ierusalem idem fanum legitur constitutum, ut quemadmodum cultus cultui contrarius habeatur, ita et mons monti contrarius diceretur.
486Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0636D (auctor 1100-1183)
Quia igitur cultum divinum in monte videbat celebrari: in monte quo fanum sibi voluit dedicari, ut fano suo templum Domini aliquatenus obumbraretur, et mons Moria monte contrario premeretur.
487Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0636D (auctor 1100-1183)
Hoc est nimirum unde gloriatur in corde suo: « Sedebo, inquiens, in monte testamenti, et ero similis Altissimo (Isa. XIV) . » Et notandum, quia in quo aedificatum est templum Domini mons Moria dictus est; hoc est mons visionis, in quo vero fanum Chamos, mons appellatus est offensionis.
488Philippus de Harveng, De damnatione Salomonis, 203, 0637A (auctor 1100-1183)
Ipse est nimirum mons, in quo et Abraham offerentem Isaac filium suum, Deus obedientiae merito vidit, unde, ut scriptum est: « Usque in praesentem diem dicitur: In monte Dominus videbit (Gen. XXII) . » Mons vero in quo Salomon fanum Chamos aedificavit, dictus est recte mons offensionis, quia et in eo offenditur Deus, et cultores divinae religionis.
489Plautus, Aulularia, 3, 6; 60 (auctor c.254BC–c.184BC)
nunc hoc mihi factu est optumum, ut ted auferam, aula, in Fidei fanum: ibi abstrudam probe.
490Plautus, Aulularia, 4, 2; 9 (auctor c.254BC–c.184BC)
ibo hinc intro, perscrutabor fanum, si inveniam uspiam aurum, dúm hic est occupatus.
491Plautus, Curculio, 1, 1; 17 (auctor c.254BC–c.184BC)
Hoc Aesculapi fanum est.
492Plautus, Curculio, 1, 3; 96 (auctor c.254BC–c.184BC)
Bene vale, ocule mi, nam sonitum et crepitum claustrorum audio, aeditumum aperire fanum * quo usque, quaeso, ad hunc modum inter nos amore utemur semper surrepticio?
493Plautus, Poenulus, 5, 4; 5 (auctor c.254BC–c.184BC)
haud sordere visust festús dies, Venus, nec tuom fanum: tantús ibi clientarum erat numerus, quae ad Calydoniam venerant Venerem.
494Plautus, Rudens, p1; 20 (auctor c.254BC–c.184BC)
navis clanculum conducitur, quidquid erat noctu in navem comportat domo leno; adulescenti qui puellam ab eo emerat ait sese Veneri velle votum solvere (id hic est Veneris fanum) et eo ad prandium vocavit adulescentem huc.
495Plautus, Rudens, 1, 2; 3 (auctor c.254BC–c.184BC)
nunc huc ad Veneris fanum venio visere, ubi rem divinam se facturum dixerat.
496Plautus, Rudens, 1, 2; 61 (auctor c.254BC–c.184BC)
Hic dico, in fanum Veneris qui mulierculas duas secum adduxit, quique adornaret sibi ut rem divinam faciat, aut hodie aut heri.
497Plautus, Rudens, 1, 4; 70 (auctor c.254BC–c.184BC)
Viden, amabo, fanum [videsne] hoc?
498Plautus, Rudens, 1, 5; 17 (auctor c.254BC–c.184BC)
ad hoc fanum ad istúnc modum non veniri solet.
499Plautus, Rudens, 1, 5; 26 (auctor c.254BC–c.184BC)
Veneris fanum, obsecro, hoc est?
500Plautus, Rudens, 2, 2; 1 (auctor c.254BC–c.184BC)
Trachalio Animum adversavi sedulo, ne erum usquam praeterirem; nam cum modo exibat foras, ad portum se aibat ire, me huc obviam iussit sibi venire ad Veneris fanum.