'fere' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 18505 hits      Show next 500

1Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568D (auctor c.945–1004)
Anastasius itaque cum civibus, vel quibus potuit de exercitu Nicaeam civitatem munivit, ac cum classe, in qua Theodosius fuerat, dimicavit, et fere septem millia exercitus sunt interempta.
2Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528A (auctor c.945–1004)
Cum vero c litteram sequuntur in eadem syllaba e vel i, trifariam solet pronuntiari, et nunc quidem ut fere videatur sonare g, maxime s praecedente, ut suscipio, suscepi, suscepit; nunc autem cum quodam sibilo, ac si s illi haereat, ut cuius, coepit: quod magis solet fieri ubi t profertur sono z in principio syllabae, ut laetitia, iustitia.
3Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0177C (auctor fl. 1150)
Facies candelabrum ductile ex auro purissimo, calamos et scyphos et sphaerulas, et lilia ex ipso procedentia (Exod. XXV) . Vobis, fratres dilectissimi, quibus datum est nosse mysterium regni Dei, qui mel de petra, spiritum de litera, lucem evangelicae veritatis de umbra legis novistis elicere, vobis, inquam, notum putamus quod omnia fere praecepta legis Mosaycae fuerunt umbra futurorum, et Ecclesiam, vel ea quae geruntur in Ecclesia, mystice significabant.
4Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 38 (auctor -c.1150)
Illud tantillum pecunie, quod domo extuli, cum processi, non adulteriis, non scortis, non conviviis, ut plerique et fere omnes adolescentuli faciunt, prodigus consumpsi, sed in variis et necessariis usibus, pater, expendi, tum corporis necessitudinibus sustentandis, tum libris confieiendis, partim doctoribus mercedibus persolvendis.
5Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 1, ded.; 8 (auctor 1068-1081)
Ad quod nimirum valde arduum et viribus meis impar onus, eo maiorem flagito veniam, quoniam fere nullius qui me praecesserit vestigia sequens, ignotum iter, quasi palpans in tenebris, carpere, non timui, eligens in vinea Domini pondus diei ferre et aestus, quam extra vineam ociosus stare (Matth. XX, 3, 12).
6Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0460C (auctor 1068-1081)
Excepto quod raris intumescit collibus, tota fere declivis in planitiem consideratur.
7Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0461B (auctor 1068-1081)
([3.] Cap. 3.) Quaerentibus autem qui mortales ab initio Saxoniam coluerint , vel a quibus haec gens primo finibus egressa sit, compertum est nobis ex multa lectione veterum, istam gentem, sicut omnes fere populos, qui in orbe sunt, occulto Dei iudicio non semel de regno ad populum alterum fuisse translatos; et ex nomine victorum provincias quoque vocabula sortitas.
8Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0464C (auctor 1068-1081)
Erant enim, sicut omnes fere Germaniam incolentes, et natura feroces et cultui demonum dediti, veraeque religioni contrarii, neque divina neque humana iura vel polluere vel transgredi inhonestum arbitrabantur.
9Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0472A (auctor 1068-1081)
Et credi potest tanto tempore Bremensem episcopatum cessasse, quemadmodum et alios propter novellam gentis Saxonum conversionem, qui nondum se episcopali ditione regi patiebantur: maxime cum, nullis fere annis a bello vacantibus, tandem Saxones ita profligati legantur, ut ex hiis qui incolunt utrasque ripas Albis fluminis 10 milia hominum cum mulieribus et parvulis in Franciam translati sint .
10Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0484A (auctor 1068-1081)
Secundam in Bremis habuit sanctorum virorum, qui habitu quidem usi canonico, regula vivebant monastica usque ad nostri fere temporis aetatem.
11Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0494A (auctor 1068-1081)
Nam Sergius papa, qui fere per totidem annos septimus erat a Formoso, calumpnias Adalgarii miseratus, privilegia Bremensis ecclesiae renovavit, et omnia, quae a Gregorio et Nicolao, decessoribus suis, Ansgario et Rimberto concessa sunt, roboravit.
12Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0497C (auctor 1068-1081)
([48.] Cap. 46.) At vero Heinricus rex, iam tunc a puero timens Deum et in eius misericordia totam suam habens fiduciam, Ungros quidem multis gravibusque praeliis trium havit; itemque Behemos et Sorabos ab aliis regibus domitos, et ceteros Sclavorum populos uno grandi praelio ita percussit, ut residui, qui fere pauci remanserant, et regi tributum et Deo Christianitatem ultro promitterent.
13Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0511B (auctor 1068-1081)
Nos autem, quoniam mentio Sclavorum totiens incidit, non ab re arbitramur, si de natura et gentibus Sclavaniae historico aliquid dicemus compendio, eo quod Sclavi eo tempore studio nostri pontificis Adaldagi narrantur ad Christianam religionem fere omnes conversi.
14Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0517A (auctor 1068-1081)
] Anglia, ut supra diximus et in gestis Anglorum scribitur, post mortem Gudredi a filiis eius Analaph, Sigtrih et Reginold, per annos fere centum permansit in ditione Danorum.
15Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0544B (auctor 1068-1081)
([45.] Cap. 98.) Libentius sedit annos fere quatuor.
16Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0547A (auctor 1068-1081)
Suo tempore Bernardus dux et frater eius Theodmarus ecclesiae nostrae multa bona fecerunt, exhortante piissima Emma, quae Bremensem ecclesiam valde dilexit, suumque tesaurum Deo et genitrici eius ac sancto confessori Willehado fere otum optulit.
17Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0550A (auctor 1068-1081)
Prius enim cum praebenda tenuis fere videretur, triginta convivia quae Libentius episcopus per annum dare statuit, adiectis ex sua parte quibusdam decimis, ita ordinare videtur, ut cotidie panis albus fratribus detur ultra solitam annonam, in dominicis vero diebus unicuique duplex mellitae copia.
18Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0555B (auctor 1068-1081)
In diebus illis nobilissima senatrix Emma obiit, uxor quondam Liutgeri comitis, [et soror Meginwerki, episcopi Padarburnensis], sed iam vidua per annos quadraginta , totum fere quem habuit ingentem tesaurum pauperibus et ecclesiis dispersit.
19Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0573A (auctor 1068-1081)
Etenim si vita ei longior concederetur, omnes paganos ad Christianitatem cogere disposuit, cum fere terciam partem converteret eorum, qui prius sub avo eius [Mistiwoi] relapsi sunt ad paganitatem .
20Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0578B (auctor 1068-1081)
Ideoque dum adhuc pax fuit trans Albiam, omnes fere sollempnitates paschae ac pentecostes itemque Dei matris ibi celebrare voluit, collecto ex singulis congregationibus maximo cleri numero, praecipue his, qui vocalitate sua populos mulcere poterant.
21Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0581A (auctor 1068-1081)
([32.] Cap. 148.) De qua synodo mentionem ideo fecerim, quod domnus Adalbertus eo tempore, quo tam clarihomines in ecclesia fuerunt, sapientiae ac virtutum merito fere omnes praecelluit.
22Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0591A (auctor 1068-1081)
[4.] Tunc etiam rex vastacioni condolens Bremensis ecclesiae, transmisit ei ad solatium fere centum pallia cum aliis vasis argenteis, itemque libris, candelabris et turibulis auro paratis.
23Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0593C (auctor 1068-1081)
Cuius delicti conscientia cum fere omnes episcopi et principes regni tangerentur, unanimi odio conspirabant, ut ille [solus] periret, ne ceteri periclitarentur.
24Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0594C (auctor 1068-1081)
[10.] Ita prorsus diviso in tres partes Bremensi episcopatu, cum unam partem Udo, alteram Magnus haberet, vix tercia remansit episcopo; quam tamen ipse postea Eberhardo aliisque regis adulatoribus distribuens, fere nichil sibi retinuit.
25Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0596B (auctor 1068-1081)
([13.] Cap. 168.) Et illi quidem victoria potiti totam Hammaburg provintiam ferro et igne demoliti sunt, Sturmarii fere omnes aut occisi aut in captivitatem ducti, castrum Hammaburg funditus excisum, et in derisionem Salvatoris nostri etiam cruces a paganis truncate sunt.
26Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0597A (auctor 1068-1081)
Igitur expulsio archiepiscopi et mors Gotescalci uno fere anno contigit, qui est pontificis 22. Et nisi fallor, haec mala nobis ventura signavit ille horribilis cometa, qui ipso apparuit anno circa dies paschae .
27Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0598A (auctor 1068-1081)
Haroldus ibi cecidit, et post eum ex Anglis fere centum milia.
28Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0598A (auctor 1068-1081)
Bastardus victor in ultionem Dei, quem ipsi offenderant Angli, omnes fere clericos et monachos absque regula viventes expulit.
29Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0610B (auctor 1068-1081)
(Cap. 194.) Praeter libros atque sanctorum reliquias et vestimenta sacra fere nichil inventum est in tesauris eiusdem viri.
30Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0619B (auctor 1068-1081)
(Cap. 208.) Provintia Danorum tota fere in insulas dispertita est, sicut etiam legitur in gestis sancti Anscarii .
31Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0620B (auctor 1068-1081)
Ager ibi sterilis; praeter loca fluminis propinqua, omnia fere desertum videntur; terra salsuginis et vastae solitudinis.
32Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0624B (auctor 1068-1081)
Haec tam fortitudine virorum quam opulentia frugum celeberrima, longitudinem habet bidui, cum latitudo fere sit aequalis.
33Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0625C (auctor 1068-1081)
Sconia est pars ultima Daniae, fere insula; undique enim cincta est mari, praeter unum terrae brachium, quod ab oriente continens Sueoniam disterminat a Dania.
34Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0637A (auctor 1068-1081)
(Cap 230.) Transeuntibus insulas Danorum alter mundus aperitur in Sueoniam vel Nordmanniam, quae sunt duo latissima regna aquilonis et nostro orbi adhuc fere incognita.
35Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0652A (auctor 1068-1081)
Is habet ex adverso Nortmanniae insulas multas non ignobiles, quae nunc fere omnes Nortmannorum ditioni subiacent, ideoque non praetereundae sunt a nobis, quoniam Hammaburgensem parochiam et ipsae respiciunt.
36Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p1; 7 (auctor -1081)
Ad quod nimiram valde arduum et viribus meis impar onus eo maiorem flagito veniam, quoniam fere nullius, qui me precesserit, vestigia sequens ignotum iter quasi palpans in tenebris carpere non timui, eligens in vinea Domini pondus diei ferre et aestus quam extra vineam ociosus stare.
37Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XIIII; 5 (auctor -1081)
Maxime cum nullis fere annis a bello vacantibus tandem Saxones ita profligati legantur, ut ex his, qui utrasque ripas Albis fluminis incolunt, X milia hominum cum mulieribus et parvulis in Franciam translati sunt.
38Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, I; 6 (auctor -1081)
Saxonia viris, armis et frugibus inclita; excepto quod raris intumescit collibus, tota fere declivis in planitiem consideratur; sola caret vini dulcedine; alia omnia fert usui necessaria.
39Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, III; 1 (auctor -1081)
Quaerentibus autem, qui mortales ab initio Saxoniam coluerint vel a quibus haec gens primo finibus egressa sit, compertum est nobis ex multa leccione veterum istam gentem sicut omnes fere populos, qui in orbe sunt, occulto Dei iudicio non semel 'de regno ad populum alterum fuisse translatos, et ex nomine victorum provincias quoque vocabula sortitas.
40Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VII; 16 (auctor -1081)
Erant enim, sicut omnes fere Germaniam incolentes, et natura feroces et cultui demonum dediti veraeque religioni contrarii neque divina neque humana iura vel polluere vel transgredi inhonestum arbitrabantur.
41Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXX; 2 (auctor -1081)
Quarum primam, quae ab Hammaburg olim barbarica incursione depulsa est, ipse, ut prediximus, ad Ramsolas transtulit; secundam in Bremis habuit sanctorum virorum, qui habitu quidem usi canonico regula vivebant monastica, usque ad nostri fere temporis aetatem.
42Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, L; 6 (auctor -1081)
Nam Sergius papa, qui fere per totidem annos septimus erat a Formoso, calumpnias Adalgarii miseratus privilegia Bremensis ecclesiae renovavit, et omnia, quae a Gregorio et Nicolao, decessoribus suis, Ansgario et Rimberto concessa sunt, roboravit.
43Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LV; 6 (auctor -1081)
Itemque Behemos et Sorabos ab aliis regibus domitos et ceteros Sclavorum populos uno grandi prelio ita percussit, ut residui, qui fere pauci remanserant, et regi tributum et Deo christianitatem ultro promitterent.
44Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, I; 1 (auctor -1081)
Provintia Danorum tota fere in insulas dispertita est, sicut etiam legitur in Gestis sancti Anscarii.
45Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, I; 9 (auctor -1081)
Ager ibi sterilis; preter loca flumini propinqua omnia fere desertum videntur; terra salsuginis et vastae solitudinis.
46Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, V; 2 (auctor -1081)
Haec tam fortitudine virorum quam opulentia frugum celeberrima longitudinem habet bidui, cum latitudo fere sit aequalis.
47Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VII; 4 (auctor -1081)
Sconia est pars ultima Daniae, fere insula; undique enim cincta est mari, preter unum terrae brachium, quod ab oriente continens Sueoniam disterminat a Dania.
48Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXI; 1 (auctor -1081)
Transeuntibus insulas Danorum alter mundus aperitur in Sueoniam vel Nortmanniam, quae sunt duo latissima regna aquilonis et nostro orbi adhuc fere incognita.
49Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXV; 2 (auctor -1081)
Is habet ex adverso Nortmanniae insulas multas non ignobiles, quae nunc fere omnes Nortmannorum ditioni subiacent, ideoque non pretereundae sunt a nobis, quoniam Hammaburgensem parrochiam et ipsae respiciunt.
50Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVIIII; 10 (auctor -1081)
Prius enim cum prebenda tenuis fere videretur, XXX convivia, quae Libentius episcopus per annum dare statuit, adiectis ex sua parte quibusdam decimis, ita ordinare videtur, ut cotidie panis albus fratribus detur ultra solitam annonam; in dominicis vero diebus unicuique duplex mellitae copia.
51Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XX; 1 (auctor -1081)
Haec ille; nos autcem, quoniam mentio Sclavorum totiens incidit, non ab re arbitramur, si de natura et gentibus Sclavaniae historico aliquid dicemus compendio, eo quod Sclavi eo tempore studio nostris pontificis Adaldagi narrantur ad christianam religionem fere omnes conversi.
52Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXV; 8 (auctor -1081)
Anglia, ut supra diximus et in Gestis Anglorum scribitur, post mortem Gudredi a filiis eius Analaph, Sigerih et Reginold per annos fere C permansit in ditione Danorum.
53Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXIII; 1 (auctor -1081)
Libentius sedit annos fere IIIIor.
54Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVII; 2 (auctor -1081)
Suo tempore Bernardus dux et frater eius Theodmarus ecelesiae nostrae multa bona fecerunt, exhortante piissima Emma, quae Bremensem ecclesiam valde dilexit suumque tesaurum Deo et genitrici eius ac sancto confessori Willehado fere totum optulit.
55Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXX; 2 (auctor -1081)
In diebus illis nobilissima senatrix Emma obiit, uxor quondam Liutgeri comitis [et soror Meginwerki, episcopi Podarburnensis], sed iam vidua per annos XL, totum fere quem habuit ingentem tesaurum pauperibus et ecclesiis dispersit.
56Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVIIII; 7 (auctor -1081)
Etenim si vita ei longior concederetur, omnes paganos ad christianitatem cogere disposuit, cum fere terciam partem converteret eorum, qui prius sub avo eius [Mistiwoi] relapsi sunt ad paganitatem.
57Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVIIII; 5 (auctor -1081)
Ita prorsus diviso in tres partes Bremensi episcopatu, cum unam partem Udo, alteram Magnus haberet, vix tercia remansit episcopo; quam tamen ipse postea Eberharde aliisque regis adulatoribus distribuens fere nihil sibi retinuit.
58Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXVII; 4 (auctor -1081)
Ideoque dum adhuc pax fuit trans Albiam, omnes fere sollempnitates paschae ac penthecosten itemque Dei matris ibi celebrare voluit, collecto ex singulis congregationibus maximo cleri numero, precipue his, qui vocalitate sua populos mulcere poterant.
59Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXI; 1 (auctor -1081)
De qua synodo mentionem ideo fecerim, quod domnus Adalbertus eo tempore, quo tam clari homines in ecclesia fuerunt, sapientiae ae virtutum merito fere omnes precelluit.
60Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLV; 4 (auctor -1081)
Tunc etiam rex vastacioni condolens Bremensis ecclesiae transmisit ei ad solatium fere centum pallia cum aliis vasis argenteis, itemque libris, candelabris et turibulis auro paratis.
61Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVII; 6 (auctor -1081)
Cuius delicti conscientia cum fere omnes episcopi et principes regni tangerentur, unanimi odio conspirabant, ut ille [solus] periret, ne ceteri periclitarentur.
62Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LI; 7 (auctor -1081)
Et illi quidem victoria potiti totam Hammaburg provintiam ferro et igne demoliti sunt; Sturmarii fere omnes aut occisi aut in captivitatem ducti, castrum Hammaburg funditus excisum, et in derisionem Salvatoris nostri etiam cruces a paganis truncatae sunt.
63Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LI; 12 (auctor -1081)
Igitur expulsio archiepiscopi et mors Gotescalci uno fere anno contigit.
64Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LII; 6 (auctor -1081)
Haroldus ibi cecidit, et post eum ex Anglis fere centum milia.
65Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LII; 7 (auctor -1081)
Bastardus victor in ultionem Dei, quem ipsi offenderant Angli, omnes fere clericos et monachos absque regula viventes expulit.
66Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVII; 2 (auctor -1081)
Aprilis, indictione X. Hic est annus domini nostri Iesu Christi millesimus LXXII, Alexandri papae XI, Heinrici regis quarti XVII. Preter libros atque sanctorum reliquias et vestimenta sacra fere nihil inventum est in tesauris eiusdem viri.
67Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0599A (auctor 1145-1221)
Silentio tamen praetereundum non censeo, quod fere omnium opinione vulgatissimum, te videlicet dioecesis tuae talliasse presbyteros, quod non modo a perfectione, verum etiam a pietate et iustitia videtur esse penitus alienum.
68Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0599D (auctor 1145-1221)
Saepissime enim, imo fere semper istud solet evenire episcopis, illis obeuntibus, sic a potestate terrena bona eorum diripi, ut quod debuerint vel ordinaverint non patiatur exsolvi.
69Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0601D (auctor 1145-1221)
Humilitati sanctae omnis fere est odiosa praesumptio, et quantumlibet in sublimi excreverit, nihil sibi tutius esse reputat quam latere prudenter; coelo inhiat, dum se iuxta sui nominis rationem ab humo non dividit, et quo se in sui aestimatione inclinat inferius, eo coelestium acclinis est altitudo.
70Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0645D (auctor 1145-1221)
Igitur et ipsa humilitas pressa pondere sui nominis, humi laeta residet: cui omnis fere suspecta est altitudo: humi siquidem residere non confunditur, non erubescit terram se fateri et cinerem, ut cum elegerit abiectiorem locum, ad digniorem quandoque cum gloria provehatur.
71Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0667C (auctor 1145-1221)
Plangenda namque tempora nostra, delendique sunt generationis huius homines, cui, cum fere omnes peritiam iuris, vel quaerant, vel habeant, iuris tamen observantiam parvipendunt.
72Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0668C (auctor 1145-1221)
Plerosque scandalizari audio, quia Martinum nostrum parem apostolis cantet et glorietur Ecclesia, quae Martini laus fere ubique terrarum in ore resonat, maxime in illis locis, ubi celebrius et devotius eius sanctitas honoratur: unde propositi mei est Martini confutare aemulos, obtrectatores persequi, ab eo utique implorans auxilii gratiam, a quo ille accipere meruit ut par esset et diceretur apostolis.
73Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0683D (auctor 1145-1221)
Haec sunt quae per totum fere biduum illud contulimus, et ex his de te spem incoepi habere et concipere; quod utinam mea desideria non fraudentur.
74Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0684B (auctor 1145-1221)
Tantarum devoratio deliciarum, tanta epulorum frequentia, alti sanguinis tanta nobilitas, tanta obsequentium multiplicitas, tanta rerum prosperitas, tantis morum rerumque dispendiis conquisita laudis humanae vanissima vanitas, quae omnia semper fere voluptuosae carnis illecebris famulantur.
75Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1427A (auctor fl. 1173)
Haec prosa rhythmicae consonantiae legem exacte observat, eodem fere modo composita, quo prosa illa de sancto Stephano Heri mundus exsultavit, paulo ante declarata.
76Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1470B (auctor fl. 1173)
Hora fere dimidia Luce perfusus nimia, Cum luce cum laetitia Pergit ad lucis atria.
77Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1481B (auctor fl. 1173)
Nam fere in singulis versibus, clausulae rhythmicae omnes, octo sunt syllabarum, et penultimam habent longam, praeterquam in decimo quinto et decimo sexto versu, ubi singulae clausulae septem coercent syllabis, et penultima brevi.
78Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1495A (auctor fl. 1173)
Haec prosa rhythmicam habet compositionem fere in omnibus versibus praecedenti persimilem: Quod si interdum aliqua intervenit evariatio, illa haud magno impendio ab omnibus inter legendum poterit dignosci.
79Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1505A (auctor fl. 1173)
In aliis vero, ut in meditullio fere constitutis, quatuor complectitur clausulas, interdum quidem quamlibet, ad proximam sibi consonantiae modulos servantem, ut prima scilicet secundae consonet, et tertia quartae.
80Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0535C (auctor c.1140–1212)
Utique cordis impudici oculus aeque impudicus nuntius est: quia nuntiando hic fere administrat quod illud foedius affectat.
81Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0635B (auctor c.1140–1212)
II. Ut enim de multis pauca proferamus: Pater et advocatus noster, doctorque ecclesiae incompabilis Aurelius Augustinus multis in locis, ut asserunt, qui legerunt, altare thymiamatis intra velum dicit fuisse, cum Iosephus, et omnes fere sanctae Scripturae expositores illud inter candelabrum et mensam propositionis extra velum contra arcam testamenti positum fuisse affirment.
82Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0660B (auctor c.1140–1212)
Secundum Hebraeos, et Iosephum, et omnes fere expositores, inter candelabrum et mensam propositionis extra velum, contra arcam testamenti positum fuit altare thymiamatis.
83Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0625D (auctor c.1140–1212)
IV. Quapropter, fili charissime, hoc opus, quod ab eis, velut omnibus aeque patens, intactum fere omittitur, ad explanandum tuae iniungo mansuetudini, eo quod concupiscas salutare Domini, et lex eius meditatio sit cordis tui.
84Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0721D (auctor c.1140–1212)
Veniens igitur in Angliam Edwardus, ab universo clero, et populo cum magna exsultatione suscipitur, et Wintoniae die sancto Paschae ab archiepiscopis Cantuariensi et Eboracensi, cunctisque fere regni episcopis in regem ungitur et consecratur.
85Adamus Scotus, Sermones, 198, 0289B (auctor c.1140–1212)
Fidei vero, quod contra spem in spem credidit, ut fieret pater multarum gentium, secundum quod dictum est ei: Sic erit semen tuum sicut stellae coeli (Gen. XV, 5) . Et non infirmatus in fide, non consideravit corpus suum emortuum, cum fere centum esset annorum, nec emortuam vulvam Sarae (Rom. IV, 19) . Ad commendandam vero huius fidei magnitudinem, quid subiunxit Apostolus?
86Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1105D (auctor 1010-1026)
Ecce in hac sphaera diametrum est 7 pedum, circulus 22, area 38 et semis, soliditas 179 et SS. Non est autem mirandum si cubus in excessionibus suis fere medietatem crassitudinis obtineat, cum hic quadratus in planitie in supergressionibus suis vix [Petr. nec tert.] tertiam partem retineat. Hic quippe in quadratura cum unumquodque latus 7 sit pedum, secundum laterum dimensionem [Tegern. divisionem], aream 49 habebit.
87Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1106C (auctor 1010-1026)
Sed haec tertia non tamen omnino rotundae formae, id est [cod. Petr. Sed haec t. rotundae formae non tamem de numero id est, etc.] 89 et SSS et 7 excessiones, id est 73 et S., idem reddunt quod 10 vicesimae primae, quae ob hoc integro cubo tollebantur, ut sphaera undique rotundaretur; et hae decem vigesimae primae ad medietatem cubi fere pervenirent, nisi quadragesima secunda eiusdem cubi impediret [Tegern. impedirentur].
88Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1106C (auctor 1010-1026)
Iam facile est videre, cum quadratus nec tertia [Petr. nec in tertia] sui circulum devincat, quare cubus fere sui medietate sphaerae globositatem supervadat.
89Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1096A (auctor 1010-1026)
Ut ergo ex eo gustavit, ita paulatim miro modo decrescere coepit et annihilari, ut antea consuevit augmentari, ut tandem nihil aliud edere nisi caseum et bibere nisi lactis valde modicum circa fere dimidium annum potuisset.
90Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1096B (auctor 1010-1026)
Quam suscipiens cum omni diligentia observavit, sexque hebdomadis fere secum detinuit; in quibus eam nihil manducasse vel bibisse certissimum fuit.
91Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0085A
Obiit quarto Idus Septembris, anno ab incarnatione Domini 1164. In quo anno sedata est tempestas inter Henricum probissimum regem Angliae terrae et filios suos, quae fere per duos annos duravit, etc.
92Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0117A
Nam cernentibus innumeris sed divo iacentibus in excubiis lumen de coelo coruscans super locum sepulcri descendit, in suo iubare totam civitatem quasi lux diei meridiana per unam fere horam illuminavit.
93Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0082C (auctor -875)
Primus ex gentibus Hierosolymae Marcus episcopus constituitur, cessantibus his qui fuerant ex Iudaeis numero quindecim, et praefuerant a passione Domini per annos fere centum et septem.
94Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0263C (auctor -875)
Cum quibus et Simplicius senator cum uxore et filiis suis, et familia sua, fere promiscui sexus sexaginta et octo, et Felix similiter cum uxore sua Blanda, qui per doctrinam Callisti papae et Calepodii presbyteri, nuper fuerant baptizati.
95Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0301D (auctor -875)
Cum quo post dimidiam fere horam mersae sunt: et quae nudae missae fuerant, in superiore parte fluminis siccis vestibus apparuerunt indutae, Christi gloriam decantantes.
96Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0303A (auctor -875)
Qui caede inediaque macerati, fere quingenti, vel eo amplius (inter quos quamplurimi erant lectores infantuli), gaudentes in Domino, procul exsilio crudeli extrusi sunt.
97Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0250D (auctor -875)
In quo fidei certamine passus est Melisius episcopus, sanctitate et miraculorum gloria insignis; Acepsimas quoque episcopus cum presbrytero suo Iacobo, et Mareas et Bicor nihilominus episcopi, cum clericis fere ducentis, et quinquaginta monachis, et sacratis virginibus plurimis, inter quas et Simeonis episcopi sororem nomine Tarbuam cum pedissequa sua, stipitibus alligantes, serraque findentes, crudelissime necaverunt.
98Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0362A (auctor -875)
Ut igitur beatissimae passionis eorum causa breviter loquamur, sub Maximiano, qui Romanae Reipublicae cum Diocletiano collega imperium tenuit, per diversas fere provincias laniati sunt atque interfecti martyrum populi.
99Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0403C (auctor -875)
Cum quo simul et alii plures ex Aegypto episcopi trucidantur cum clericis et laicis fere sexcentis sexaginta.
100Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0294C (auctor -875)
Postea vero persecutione Severi cum omni fere civitatis suae populo gloriose coronatur martyrio.
101Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0369B (auctor -875)
Haec cum ipsa porticu sua quingentos fere homines capere videbatur, altare venerandum, rubroque coopertum palliolo, prope medium parietis Meridiano ostendens.
102Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0914D (auctor 814-878)
Hoc itaque ordine in statum, quo nunc cernitur, sanctissimum illud Cassinense coenobium reparatum est, cum iam fere centum et decem annorum curricula evoluta essent, ex quo occulto Dei nutu locus ille habitatione carere coeperat humana.
103Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0922C (auctor 814-878)
Erat quando haec agebantur dies Dominica; sed circa horam fere diei tertiam, cunctis missarum celebratione detentis, navis quae cum caeteris in portu fiscali tenebatur, subito absque humano remige, a portu emota medium Ligerim petit, quo fortior vis aquae decurrere solet: ibique contra adversum pelagus fortiter enatando, pervenit ad Posterulam quae usque hodie S. Benedicti dicitur, ibique appulit.
104Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0925A (auctor 814-878)
Necdum promissi cursum expleverant soles, et ecce ex acie castrensi quidam clericus fuga lapsus, cui nomen Herrardus, postridie belli exacti hora fere diei octava monasterium pervenit, diroque nuntio coenobium omne perculit.
105Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0937B (auctor 814-878)
Fuerant eorum pessimi conatus saepe a ducibus illarum regionum sibimet succedentium frustrati, Lamberto scilicet atque Rotberto necnon Rainulfo: sed illis varia pereuntibus sorte, omnis fere Neustria, quae a Genabensi urbe per transversum Lutetiam usque Parisiorum pertingit oppidum, Nortmannicae patuit feritati.
106Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0941D (auctor 814-878)
Namque (mirabile dictu!) cum omnis fere populi multitudo a foro ad propria recessisset, paucique admodum remansissent, eo in loco quo maior discursus fuerat plebis respiciens, vidit sacculum iacentem cum nummis quos perdiderat.
107Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0942A (auctor 814-878)
Certe, ut iam supra brevi memoravimus, bis civitate incendio concremata, tertio distracta, nullus iam ei defensionis ac tutelae videbatur usus inesse: donec venerabilis pontifex eiusdem urbis cum summa dicendus reverentia, Galterius, Deo inspirante muros per cuncta fere destructos civitatis, sagacitate nobilis ingenii qua praepollere cognoscitur restaurans, defensioni coaptaret populorum.
108Adrianus I, Epistolae, 96, 1215B
Dilectus et illustris ac religiosus filius noster Carolus rex, patricius Romanorum, Romam venit, et Pascha Domini apud sanctum Petrum nobiscum egit, ubi inter alia eum monuimus de metropolitanorum honore, et de civitatibus quae laicis hominibus traditae erant, et quia episcopalis dignitas fere per 80 annos esset conculcata.
109Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1471B
Hoc siquidem provinciae Siciliae deesse videntes, Panormitanam civitatem, quae solo fere nomine usque modo metropolis habebatur, in plenitudine dignitatis metropolitae decrevimus statuendam, et civitates vestras ei iure metropolitico perpetuis temporibus statuimus subiacere.
110Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1616C
Debet enim serenitatis tuae celsitudo recolere, et ad memoriam revocare, qualiter alio tempore, cum tam Conradus bonae memoriae quondam rex Romanorum, quam tu ipse, inconsulto populo terrae, Hierosolymitanum iter minus caute aggressi estis, speratum fructum et optatum commodum non perceperitis, et quantum Ecclesiae Dei et universo fere populo Christiano detrimentum exinde provenerit et iactura.
111Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1553D
Vos autem, unde valde miramur, honestatis statum in minus laudabilem convertistis; et (quod sine gravi animi moerore non dicimus) formam videmini clericalis ordinis fere penitus abiecisse.
112Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137; (auctor c.910-c.992)
An vero Frodoardus ex Adsone, an Adso ex Frodoardo quaedam mutuatus sit, mihi incompertum; nam alter alteri aequalis fuit, tametsi Frodoardus annis fere viginti ante Adsonem decessit.
113Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0661C (auctor c.910-c.992)
Haec fere quadraginta annis tali fuerat inclusa carcere poenali.
114Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0609B (auctor c.910-c.992)
Cum itaque circa horam fere tertiam Frodobertus Spiritu sancto plenus, cum praefato viro Christianissimo Theudecario abbate, fructuosum ac spirituale colloquium sereret, audivit angelorum choros harmonica suavitate ineffabilique concentu coelestes hymnos ad sanctae et individuae Trinitatis gloriam concinentes.
115Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0636B (auctor c.910-c.992)
Eodem fere tempore . . . to quoque miles notissimus.. . . . . . . fuerat oriundus, huius gratiam sancti pontificis est pleniter expertus.
116Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, p0; 4
Cum igitur, nullum violentum esse perpetuum, fere omnia naturalia protestentur, qui in se, et in suis posterioribus filiis suum principatuum perpetuari desiderat, summopere studere debet, ut sit suum regimen naturale.
117Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 20; 21
vituperantur Lacedaemones, et dicuntur esse fere secundum dimidium infelices, quia non adhibent curam et diligentiam, quomodo earum foeminae essent virtuosae et bonae.
118Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0834 (auctor 1110–1167)
Habet enim fructum vitae praesentis et futurae: ipsa enim omnes virtutes sua condit suavitate, vitia sua virtute confodit; adversa temperat, componit prospera: ita ut sine amico inter mortales nihil fere possit esse iucundum; et homo bestiae comparetur, non habens qui secum collaetetur in rebus secundis, in tristibus contristetur; cui evaporet, si quid molestum mens conceperit; cui communicet, si quid praeter solitum sublime vel livosum accesserit.
119Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0705C (auctor 1110–1167)
Nonne uterque imperator eadem die eadem fere hora terga vertit Normannis, cum alter adversus patrem, alter adversus filium dimicaret?
120Aelredus Rievallensis, De Sanctimoniali de Wattun, 195, 0790C (auctor 1110–1167)
Qui quondam, ut refert in Historia Anglorum venerabilis presbyter Beda, magno sanctarum mulierum pollebat examine: ubi et beatus pontifex Ioannes, puellam ob incautam sanguinis diminutionem fere desperatam, salubri tactu et oratione sanavit.
121Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0671A (auctor 1110–1167)
Habet enim fructum vitae praesentis et futurae; ipsa enim omnes virtutes sua ostendit suavitate, vitia sua virtute confodit: adversa temperat, componit prospera: ita ut sine amico inter mortales nihil fere possit esse iucundum: et homo bestiae comparetur, non habens qui secum collaetetur in rebus secundis, in tristibus contristetur; cui evaporet, si quid molestum mens conceperit; cui communicet, si quid praeter solitum sublime vel luminosum accesserit.
122Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0675C (auctor 1110–1167)
GALTERUS. Fere in illorum cado sententiam, qui amicitiam dicunt esse cavendam, rem videlicet plenam sollicitudinis, atque curarum, nec timoris vacuam, multis etiam obnoxiam doloribus.
123Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0698B (auctor 1110–1167)
Recordor nunc duorum amicorum, qui licet exempti praesentibus, mihi tamen vivunt, semperque vivent; quorum primum in initiis meae conversionis, quadam mihi morum similitudine, et studiorum parilitate comparaveram, cum adhuc essem adolescens; alterum ab ipso fere pueritiae suae tempore a me electum, et multifarie multisque modis probatum, cum iam aetas mihi variaret capillos, in summam amicitiam assumpsi.
124Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0734A (auctor 1110–1167)
Veniens igitur in Angliam Edwardus ab universo clero et populo cum maxima exsultatione suscipitur, et Wintoniae die sancto Paschae ab archiepiscopis Cantuariensi et Eboracensi cunctisque fere regni episcopis in regem ungitur et consecratur, et ambulavit viis patris sui Edgari, homo mansuetus et pius, magis pace quam armis regnum protegens, habebat animum irae victorem, avaritiae contemptorem, superbiae expertem.
125Aelredus Rievallensis, In adventu Domini, 184, 0823C (auctor 1110–1167)
Arabia vespera interpretatur, quae diei finis est noctisque principium: horam mortis non incongrue, ut puto, signans, quae cunctis fere mortalibus timoris non leve pondus imponit.
126Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0384C (auctor 1110–1167)
Necessarium sane praeceptum, praesertim hoc tempore, quo fere omnium lingua tota die circa infima, vel noxia quaeque versatur, et rarus sit qui vocem in sublime sustollat.
127Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0384D (auctor 1110–1167)
quorum omnes fere disputationes et collationes de ventre sunt, pro eius non dicam delectatione, sed onere.
128Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0402A (auctor 1110–1167)
Postremo, quoniam, crescente iniquitate, totum fere hominum genus abrenuntiaturum veritati, charitatem deserturum, vitiis vidit et erroribus implicandum, de illo tempore propheticum texuit oraculum, quod talibus mittendus erit operator erroris, ut credant mendacio, et iudicentur qui non credunt Dei Evangelio.
129Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0404B (auctor 1110–1167)
Nunquid non potius de coelo in terram cecidimus, qui nihil fere praeter terram sapimus; terram amantes, terram cogitantes, de terra loquentes; contentiosi, querulosi, invicem mordentes et comedentes, invicem invidentes et detrahentes alterutrum.
130Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195; (auctor 1110–1167)
Licet igitur tantae sapientiae horum lectio videatur indigna; audet eam tamen amoris exigere vehementia: qui ita amplectitur charitatem, ut fere irreverenter irruat in maiestatem.
131Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0439B (auctor 1110–1167)
Cernens itaque propheta, regnum diaboli mane, id est in ipso mundi exortum initio, totum fere mundum occupasse; reges et principes et omne hominum genus, praeter paucissimos, idololatria polluisse; electos etiam et praedestinatos invasisse, admiransque tantam eius potestatem Christi virtute prostratam: Quomodo, inquit, cecidisti de coelo, Lucifer, qui mane oriebaris?
132Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0472A (auctor 1110–1167)
Occurrit hic patriarchae nostri Abrahae opus memorabile, quo numeratis trecentis decem et octo vernaculis expeditis, hostem invasit, fugavit, prostravit; omnem insuper, quam de Sodomis tulerant, praedam potenter eripuit (Gen. XIV) . In quo fere numero scitis quia Gedeon Madianitarum fudit exercitum, lumine lampadarum, et tubarum sono perterritum (Iudic. VII) . Quos ego similiter dixerim expeditos; omnibus nimirum, quos aliquod impedimentum inhabiles bello reddiderat, non minus prudenter quam audacter exclusis.
133Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0483C (auctor 1110–1167)
Sunt et aliae aves, quae ita vagae sunt et instabiles, ut fere semper in motu sint, per ventosa huius aeris volitantes, nunc pendentes, non aliunde quam ex ipso inani viventes.
134Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0486C (auctor 1110–1167)
Cum igitur iste pulvis per humilem conversationem fuerit finitus, et carnis huius naturalis quidem, sed fere intolerabilis fervor fuerit vigiliis et ieiuniis laboribusque consumptus, et digna cordis contritione, et oris confessione et operis satisfactione flagitia vel facinora commissa defecerint, tunc certe, istis taliter fugientibus et latentibus, praeparabitur solium Christi in misericordia, in quo sedet in tabernaculo David, id est in Ecclesia, quae adhuc peregrinatur in terra, in qua misericordia et veritas obviaverunt sibi, iustitia et pax osculatae sunt.
135Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0744D (auctor 1110–1167)
Cnutone enim rebus humanis exempto, filiisque eius immatura morte praereptis, Angli Danico iugo quasi ab Aegyptia servitute liberati, beatum Edwardum cui necdum nato tota insula fidem fecerat, in regem elegerunt, quem cum summo honore maximoque omnium tripudio receptum in Angliam, archiepiscopi Cantuariensis scilicet et Eboracensis cum universis fere Angliae episcopis unxerunt et consecraverunt in regem.
136Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0745A (auctor 1110–1167)
Quae tunc Anglis gloria, quae tunc in commune laetitia, cum redisse cerneretur antiqua felicitas, et quae fere desperabiliter plorabatur, amissam reciperet in Edwardo populus pacem, proceres gloriam, ecclesia libertatem.
137Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0750B (auctor 1110–1167)
Ecce quomodo deposuit potentes, et exaltavit humiles, quomodo esurientes implevit bonis, et divites dimisit inanes (Luc. I) . Per me reges regnant, ait ipse (Prov. VIII) , et principes iusta decernunt. Non excidit a nobis quomodo irruentibus in haereditatem nostram barbaris, facti sumus opprobrium vicinis nostris, subsannatio et illusio his qui in circuitu nostro sunt (Psal. LXXVIII) . Aliis namque interfectis, aliis fugatis, aliis iugo ignominiosae servitutis oppressis, nihil fere honoris, nihil gloriae nostro generi reliquerunt.
138Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0766D (auctor 1110–1167)
Tandem cousque eius processit astutia, ut omnes fere regis cognatos et amicos quos de Normannia vel adduxerat vel vocaverat, tam episcopos quam aliarum dignitatum clericos et laicos, fraude, dolo, circumventione de patria perturbaret, credens sibi cuncta pro votis [successura] si necessariis nudatus amicis suis tantum uteretur rex consiliis.
139Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0771D (auctor 1110–1167)
Cum ecce vel resolutus in somnum, vel aegritudinis more depressus, vel quod credibile est, in mentis raptus excessum, biduo fere iacebat exanimis.
140Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 6 (auctor fl.c.400)
Ne praetereat nos, illud etiam tractare debemus, si arbores finitimas habet et locus est fere siluester, quo in genere est possessio minus firma, ne certetur interdicto.
141Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 12 (auctor fl.c.400)
De quibus autem locis ad interdictum ire possunt, sunt fere culta, quae possessionem breuioris temporis testimonio adipiscuntur, ut arua aut uineae aut prata aut aliud aliquod genus culturae.
142Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 52 (auctor fl.c.400)
haec fere pascua certis personis data sunt depascenda tunc, cum agri adsignati sunt.
143Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 107 (auctor fl.c.400)
in his agris exigitur fere mensura secundum postulationem aeris formarumque.
144Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 111 (auctor fl.c.400)
propter magnitudinem enim agrorum ueteranos circa extremum fere finem uelut terminos disposuit, paucissimos circa coloniam et circa flumen Anam: reliquum ita remanserat, ut postea repleretur.
145Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 147 (auctor fl.c.400)
ultra autem siluestria fere fuerunt et iuga quaedam montium, quae uisa sunt finem coloniae non sine magno argumento facere posse ergo fines coloniae inclusi sunt montibus.
146Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 40
De loco si agitur, quae res hanc habet quaestionem, ut nec ad formam nec ad ullum scripturae reuertatur exemplum, nisi tantum hunc locum hinc dico esse, et alter e contrario similiter quaeret, ex fere culturae comparationem accipit.
147Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 43
tamen rem magis esse iuris quam nostri operis, quoniam fere usu capiuntur loca quae biennio possessa fuerint.
148Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 51
De modo quaestiones fere in agris diuisis et assignatis nascuntur, item quaestoriis et uectigalibus subiectis, quoniam seilicet in aere scripturae modus conprehensus est.
149Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 68
haec fere pascua certis personis data sunt depascenda, sed in communi: quae multi per potentiam inuaserunt et colunt.
150Agio Narbonensis, Historia abbatiae Vabrensis, 132, 0784A (auctor 915-927)
Sed ille extemplo ad eum pergere nequiens, quoniam ab urbe Tolosa fere sexaginta millia aberat et pro re incerta meare ad eum nolens, duos ad eum direxit discipulos, rogitans uti per illos rem panderet pro quo tanta terrarum spatia adire iussus foret.
151Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1194A
Arsurumne putatis eum, cuius pia facta Mundo labente stant sine fine fere?
152Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1194B
Vidit huic alium non dissimilem fere visum; In nimium celsa affore se frutice; Cumque videretur velut ex alto ruiturus, Quemdam dixisse sic sibimet subito: Si ramum, qui praemodicus sibi proximus esset, Fortiter ambabus conciperet manibus, Se nihil omnimodis passurum nempe pericli, Nec quid ei prorsus posse male fieri.
153Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1169B
Unde lectorem primo omnium monemus, ut noverit, nos non falsa aut dubia de ea esse dicturos, sed vera, et certa, et omnibus fere, qui eam nosse poterant, nota narraturos, neque enim alia scribimus, quam quae omnes passim minores clamant, maiores probant.
154Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1172A
Haec sunt quae eis fere communia cum caeteris fuere.
155Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1174A
Scripturarum lectioni et ipsa sedula insistebat, et insistentes summopere diligebat; negligentes, quas tamen aliquid proficere posse videbat, minori potius familiaritate quam disciplina ad has discendas cogebat; in his audiendis, legendis, intelligendis maiorem cautelam, vivaciorem sensum, saniorem intellectum habere nullus fere hoc tempore quivit.
156Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1174B
Humilitatem vero tantam habuit, ut, cum esset clarissimo, ut in principio diximus, genere orta, et summa apud consorores loco constituta, nulla vel ad inclinandum facilior, vel in verbis humilior, vel in habitu fere vilior appareret.
157Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1176C
Tandiu quippe cum caeteris sororibus in choro ad cursus, in refectorio ad mensam fuit, donec ambulandi officio destitueretur; prius tamen quam morbo ingravescente in lectum decideret, vidit in somniis quasi magnum quemdam campum, diversis florum generibus vernantem, ubi et omnes fere quae ex sororibus suis iuvenili aetate florebant se vidisse conspicata est; cuius pulchritudine et amoenitate cum admodum delectaretur, subitanea sibi conflagratione inarsisse visus est.
158Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1181B
Nam fratres nostri infirmitatem eius tam gravem esse necdum scientes, nos tandiu remorari graviter patiebantur, et, ut postea comperimus, eodem fere noctis tempore, quo illa hoc dixerat, domnus abbas inde cum quibusdam fratribus nostris locutus est.
159Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1182C
Hoc non solum ipso, et proximis diebus fiebat, sed usque ad trigesimum fere diem.
160Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0478C (auctor c.805–c.846)
II. Abeunti Roma Apollinari narrat se socium adiunxisse Petrum per fere XXX milliaria, qua in via notat terminum unde discessere, Ianiculum videlicet, et alium, ubi per noctem cubavere, quem ad Ulmum dicit, et utrobique impressa in silice, et Petri orantis et utrorumque dormientium vestigia recenset, ac in principis apostolorum cultum ibidem per prolepsim dedicata postmodum monasteria, quorum nomine, quod sibi familiare est, oratoria privata intelligit.
161Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0478D (auctor c.805–c.846)
Montonem recentiores vocant, sicut eumdem Arietis nomine nuncupatum observavit Rubeus mox laudandus, quod fere cum Montonis Italica significatione, et arietis, et bedentis, seu bidentis vocabula conveniant.
162Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0484A (auctor c.805–c.846)
Quod si id tribuatur Aistulpho, ut contendit Rubeus, vel Liutprando, ut Fabrus perperam in id citans scriptores supra laudatos, crescunt argumenti vires; etenim incredibile mihi est Agnellum rem tacuisse suis fere temporibus actam.
163Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0486B (auctor c.805–c.846)
» Haec tantum scripserat Agnello fere fidens eruditissimus auctor; at secundis curis ab Agnello recedens, admisit quod merito et Fabrus, et Henschenius, caeterique scriptores refellerent.
164Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0487 (auctor c.805–c.846)
Rubeus tamen testatus et ipse sepulturae incertitudinem addit: « Id constat obiisse sub id fere tempus quo Hyginus, qui Telesphoro in pontificatu successerat, obtruncatus est, eique successor datus Pius Aquileiensis, quemadmodum Proculo apud Ravennates Probus.
165Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0497B (auctor c.805–c.846)
At illud attente considerandum est, sanctum hunc scriptorem nil fere amplius de columbae apparitione habere quam Agnellus habeat, quinimo ipsissima ex Agnello verba descripsisse, ubi et ipse sanctum Severum uxori dicentem inducit: « Vadam et videbo visionem mirabilem, videlicet, quomodo columba de coelo veniat, et super electi caput, solito more, consideat.
166Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0523A (auctor c.805–c.846)
Dagubita idem fere, ut arbitror, significat ac accubita scriptoribus corruptae Latinitatis, et ἀκούβιτον apud auctores corruptae Graecitatis.
167Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0524A (auctor c.805–c.846)
48, et fere eadem habentur in Ordine Romano Centii Camerarii, num.
168Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0527C (auctor c.805–c.846)
Novi oppositum quodammodo docuisse Mabillonium ipsum, cuius auctoritate deterritus, fere ab allatis scribendis recesseram.
169Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0541A (auctor c.805–c.846)
Porro facili negotio ea quae ad Angeloptem spectant discernuntur, ac ea fere sunt quae Valentiniano ascribuntur, nonnulla vero ex his quae Gallae Placidiae Augustae.
170Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0546C (auctor c.805–c.846)
Baronius veterem pallii figuram sibi haud plene compertam ait ad annum 336, ubi pallium vetus cum phrygio, capitis videlicet ornamento, confundit; at ex Ravennatis ecclesiae monumentis docemur a Theodorici fere temporibus, usque ad Gregorii Magni aevum, eadem forma pallium perseverasse.
171Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0547A (auctor c.805–c.846)
D. Abbas Dominicus Passioneius et eruditione et morum suavitate spectabilis, cui quantum debeant haec studia mea non est huius loci explicare, ostendit mihi descriptionem accuratam sacelli eius, quod olim a S. Paulo I pontifice, octavo saeculo constructum ad crepidinem Palatini montis, tribus fere ab hinc annis, fortuito repertum est.
172Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0548A (auctor c.805–c.846)
Multiplices in omophorio Graecorum cruces, et conversus fere a Latino deferendi modus conspicitur; ex latere enim sinistro sinistroque humero circa collum complicatum ad humerum dextrum vertitur, et hinc supra sterni regionem reflexum, ad sinistrum rursus humerum reflectitur, et post tergum demittitur, ita ut pars anterior dependeat fere per medium corpus, ut in apposita tabella B ex Ducangio desumpta.
173Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0549C (auctor c.805–c.846)
Ita conficitur Valentinianum mortuum aetatis suae anno 37, a praecedenti Iulio fluente, cum ab inita Caesarea dignitate abiissent anni triginta, cum fere septem mensibus.
174Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0552A (auctor c.805–c.846)
evangelistae dicatum sentio circa initia Ioannis Angeloptis, et rite Honoriae stuprum uterum gerentis consignari anno 434. Erravit ergo Rubeus, qui templum illud Petro Chrysologo sedente dedicatum narrat; etenim Petrus a Sixto III electus ordinatusque fuit, nec certe primo pontificatus sui anno, qui fuit 432, quare necesse fere fuerit eodem anno basilicam dedicari, Petrum ordinari, Honoriaeque stuprum agnosci.
175Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0554B (auctor c.805–c.846)
15. In Ordine tertio ex codice Colbertino octingentorum fere annorum apte ad rem nostram haec habentur: « Sed ipse pontifex confirmatur ab archidiacono in calice sancto, de quo parum refundit archidiaconus in maiorem calicem, sive scyphum, quem tenet acolythus, ut ex eodem sacro vase confirmetur populus.
176Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0574B (auctor c.805–c.846)
Nec certe inchoasset tantum, sed complevisset fere quartum pontificatus annum; si enim, quod Baronius ipse ait, epistola laudata scripta a Silverio fuit « tertio exacto sedis suae anno, » et eadem data est VII Kal.
177Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0575B (auctor c.805–c.846)
Oportet igitur si sexagesimo anno, ex quo capta fuerat, Roma recepta sit V vel IV Idus Decembris, Belisarium eam intrasse eodem fere tempore quo Vitiges regnare coepit, anno 536. Quod confirmari videtur epist.
178Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0580B (auctor c.805–c.846)
Verum cum ex hac temporis nota agnoscamus pontificem incipiente Octobri mense iam Patris degisse, unde terrestri itinere per Achaiam progressurus Constantinopolim pergere decreverat, longius differri videtur itineris huiusmodi finis, si post eiusdem anni Dominicum Natale prorogetur, quandoquidem tres fere menses ab Maximiani ordinatione ad eiusdem anni Natale affluxerunt.
179Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0589B (auctor c.805–c.846)
Itaque XXVI millia aureorum solidorum aestimabantur quatuor millia trecentum triginta tribus unciis auri cum tertia unciae parte, quae fere respondeant triginta quatuor millibus sexcentis sexaginta quatuor nostris scutis aureis, quorum octo pro uncia una auri computantur.
180Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0594C (auctor c.805–c.846)
Decanos hic binos in inferiori clero, et fere postremo loco recensitos legimus.
181Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0613C (auctor c.805–c.846)
Tunc autem Iustiniani aetas erat fere annorum 68, Maximiani vero quasi 55. Bene itaque inter se colloqui potuere de aetate satis grandi, quod ait noster.
182Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0616B (auctor c.805–c.846)
Porro militare quid sonant numeri et bandi nomina cum infra in Vita Felicis temporibus difficillimis, civium ad patriae defensionem paratorum exercitum, a Georgio Ioannicis filio, in supremum ducem electo, distributum hoc fere pacto intra urbem tradit: « divisit populum civitatis in undecim partes, duodecima vero pars ecclesiae est reservata; unusquisque miles secundum suam militiam et numerum incedat, id est Ravenna, bandus primus, bandus secundus, bandus novus invictus, Constantinopolitanus, Firmans, Laetus, Mediolanensis, Veronensis, Classensis, partes pontificis cum clericis, cum honore dignis, et familia, et stratoribus, vel aliis subiacientibus ecclesiis.
183Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0618B (auctor c.805–c.846)
In his ritus missarum, et ita fere usque ad undecimum saeculum Missalia non Evangeliorum et Epistolarum lectiones, ut postmodum, continebant, sed missae ritum cuique diei proprium, quod observarunt viri docti, et docet vetus Missale in Cassinensi bibliotheca servatum.
184Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0622C (auctor c.805–c.846)
451, legi ea fere quae Hitorpius publici iuris fecit ad sacros ritus spectantia.
185Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0623 (auctor c.805–c.846)
Novembris, Ioannis (utrumque enim unum fuisse arbitratur) aetatem usque ad annum 630 promovet. II. Quae de his noster exhibet haec fere sunt: Agnellum depositum Kal.
186Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0623D (auctor c.805–c.846)
VIII. Singulorum vero vitis plura adnectit ad saecularem historiam spectantia ex Pauli Diaconi libris, quos de Langobardorum gestis habemus, fere descripta.
187Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0625C (auctor c.805–c.846)
Ita electus anno 567, die 28 Maii, ordinatus anno 568, die 15 Septembris, mortuus die 16 Augusti anni 575, sederit ab electione quidem, ut Agnellus numerat, annis VIII, mensibus II, diebus XIX, ab ordinatione vero annis VI, mensibus XI. Causa, cur ab electione ad ordinationem sexdecim fere mensium mora interfluxerit ex eo petenda est, quod Petri electio et Agnelli praedecessoris mors tunc accidit, cum mox omnium exarcharum primus Longinus anno ipso 575 Ravennam mitti debebat.
188Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0626B (auctor c.805–c.846)
I. Ad Petri Senioris aetatem haec fere ab Agnello narrantur spectantia.
189Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0630C (auctor c.805–c.846)
» Haec ad ea fere quae noster ex saeculari Historia in Vita Petri Senioris narrat observare placuit.
190Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0631D (auctor c.805–c.846)
I. Plura hic complectitur Agnellus ad saecularem historiam spectantia a Paulo fere desumpta, de quibus videndum est an omnia ad Mariniani aetatem referenda sint.
191Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0633A (auctor c.805–c.846)
At Paulus Diaconus aetate illi proximus a vero desolationis spatio tradendo viginti fere annorum parachronismo peccavit?
192Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0633B (auctor c.805–c.846)
40. Destructio itaque monasterii et expilatio anno 589 evenerit, cuius causa fugerint monachi, at forte post unum alterumve annum eorum nonnulli regredientes ibi habitaverint, qui demum circa annum 604 omnino abire coacti sint, quare evoluti fuerint fere CX anni, cum Gregorii II tempore per Petronacem monasterium est restitutum.
193Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0631C (auctor c.805–c.846)
C., tribus fere mensibus post synodum Romanam, cui Marinianum subscripsisse Rubeus ipse notaverat pag.
194Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0631D (auctor c.805–c.846)
Sederit itaque annis novem et fere mensibus quatuor.
195Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0643C (auctor c.805–c.846)
Mirum fere omnia Agnello omissa.
196Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0646C (auctor c.805–c.846)
Haec autem, quae fere ad rem chronologicam spectant, ex his quae in superiori dissertatione dicta sunt illustrantur
197Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0654D (auctor c.805–c.846)
In eo constituto tamen eadem fere continentur quae leguntur supra, ep.
198Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0654D (auctor c.805–c.846)
3, vel 4, vel toto fere tempore quo sedit, inverisimile fit ex superiorum epistolarum serie.
199Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0659D (auctor c.805–c.846)
Theodorum Ravennatem narrat ad Agathonem pontificem Maximum accessisse anno 680, ex actis concilii Romani, et sexta synodo: « Conone autem, ait, adhuc pontifice, cui cum annum pontifex non perfecisset, Theodorus exarchus moritur, eodem fere tempore quo et Theodorus archiepiscopus, cum undecimum iam annum Ravennati Ecclesiae praeesset, » etc.
200Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0660D (auctor c.805–c.846)
G. At si Theodorus praedecessor Damiani eodem fere tempore mortuus est quo Conon summus pontifex, Conon autem, secundum Baronium, qui Rubeo praeit, moritur anno 687 die 13 Octobris, consequitur Damianum ordinatum uno saltem anno et mensibus ante Theodori mortem, cum maxime iuxta Baronii computum Conon nonnisi anno 686 ordinatus fuit.
201Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0660D (auctor c.805–c.846)
anni 687, et obierit 30 Augusti anni 688. Inde enim fieret Damianum ordinatum tribus fere annis ante Theodori obitum, vel Theodorum obiisse non circa Cononis, sed circa Leonis (servato calculo Papebrochiano) morientis tempus.
202Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0661B (auctor c.805–c.846)
Cum autem is scribat Felicem praefuisse Ecclesiae Ravennati annos circiter XIIX, si isti numerentur ab anno 702, quo creatus dicitur, fiet vitam produxisse fere usque ad annum 720; non potuit itaque decessisse ante annum 718, quo consignare videtur Ioannis subsecuti creationem, dum margini numeros ascribit, ex quibus Ughellus rem negligentius considerans errandi ansam accepit, et Felicem VII Kal.
203Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0663A (auctor c.805–c.846)
Spectato tamen eorum temporum statu, quo, iuxta obtenta ab imperatore per Maurum praecepta, imperatoris ipsius nutu pallium induere debebat novus episcopus, qui a tribus suffragancis suis ordinaretur, trium saltem mensium spatium intercessisse reor inter Mauri mortem et Reparati schismaticam ordinationem, quibus Constantinopolim missum arbitror, qui pallium expeteret, et rediisse; et amplior diuturniorque mora etiam exigerent pontificis conatus suum ius defendentis, nisi eiusdem mors eodem fere tempore accidisset, quae potuit Ravennatibus favere, ut malae causae victoriam reportarent.
204Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0666B (auctor c.805–c.846)
» Male propterea dici ait legatos Constantinopolim venisse anno uno citius, quam synodus ipsa fieret, et dilatam synodi eiusdem indictionem ad menses fere sex.
205Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0670A (auctor c.805–c.846)
I. In huius pontificis Vita nil fere observatione dignum.
206Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0675A (auctor c.805–c.846)
Libentius suffragio meo priori accederem, quod extra pomoerium milliario fere a civitate distet, nec enim puto abbates huiusmodi ecclesiarum intra urbem curam gessisse per ea tempora Ravennae; et eam ad canonicorum ius antiquitus etiam spectasse.
207Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0702A (auctor c.805–c.846)
Agnellus, et Mariniani, et Damiani epitaphium fere idem, uti a se lectum, descripsit.
208Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0714C (auctor c.805–c.846)
Cum autem a Constantino pontifice, qui sedere coepit anno 708, Felix episcopus sit consecratus, isque cum Ioannicio officia ecclesiastica ordinaverit, cui rei perficiendae plurium mensium spatium necessarium fuit, conficitur Iustinianum de clade Ravennatibus inferenda cogitasse eodem fere tempore, quo in Chersonesi incolas exarsit, vertente videlicet anno 710. At quae ad Ioannicis posteros spectant, minime omittenda erant, cum ob viri insignem virtutem, tum quod inter eos Agnellus huius Pontificalis libri auctor numeretur.
209Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0715C (auctor c.805–c.846)
Praeterea Agnello narrata ubique fere scriptoris inscitia, et livore inficiuntur; inscitia quidem, cum rerum gestarum et temporum ratio confundatur; livore autem, cum ex vulgi rumoribus fabulas schismatis tempore natas posteris propinet.
210Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0717A (auctor c.805–c.846)
Vitam Ioannem hunc prorogasse post Liutprandi mortem certum fere est, at cum haud annus certus indicetur, haeret aqua.
211Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0718C (auctor c.805–c.846)
Martii; Paulo sedente Galliatae monasterium recepit anno 759. De eius mortis anno paulo post: nunc duae Pauli pontificis epistolae hic considerationi subiiciendae, quae certam fere efficiunt seriem temporum usque modo ordinatam.
212Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0719B (auctor c.805–c.846)
Idem fere tradiderat Rubeus, margini, ubi haec consignat annum praedictum 777 ascribens.
213Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0719D (auctor c.805–c.846)
In ea fere de Leone habentur, ac in antecedenti.
214Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0720D (auctor c.805–c.846)
Hinc sancti Valerii aetas fere concluditur inter annos 794 et 809. Martinum praeterea Stephani papae aetatem superasse fere certum est, nam Stephanum ipsum Ravennam venientem excepit, ut ex nostro intelligimus, qui plura praeter ea quae exstant de Martino scripserat, quae simul cum integra Petronacis episcopi Vita exciderunt.
215Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0721A (auctor c.805–c.846)
Itaque pontificem hunc prioribus Paschalis papae annis nonagenario maiorem obiisse, fere certum fit.
216Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0724A (auctor c.805–c.846)
Agnello proinde scribente Classem in ruinis fere iacuisse, argumento est, quod is Classem nominans adiecta dudum voce, innuat suo tempore vix exstasse.
217Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0730C (auctor c.805–c.846)
Haec fere ex Anastasio, cuius ea adnotari debent ad Ravennatis ecclesiae expilationem spectantia: « nullo modo (Michaelius intrusus) apostolicis admonitionibus acquiescere voluit, dansque plurima munera Desiderio Langobardorum regi, et cymilla, et ornatus ipsius ecclesiae, cum aliis diversis speciebus, brachio forti per unius anni curriculum et eo amplius ipsius episcopium invasum detinuit, denudans atque in magnam paupertatem redigens.
218Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0462C (auctor c.805–c.846)
» Haec quidem Rubeus scripserat, cum Baronius edens in Romanum Martyrologium Notas, tempus assertum pontificatus Severi confutandum assumens, ad diem primam Februarii his fere argumentis laudatum scriptorem aggressus fuit.
219Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0465A (auctor c.805–c.846)
Haec fere Baronius, cui an quidquam reposuerit Rubeus, ignoro.
220Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0466A (auctor c.805–c.846)
VI. Eadem fere aiunt ad diem sextam decimam Martii de sancto Agapito agentes, et Rubeum accusant ob multiplicatos gratis Agapitos, decretisque temporum spatiis quibus episcopi Ravennates sederunt, absque ullo teste; quae quidem incerta futura fore asserunt, quousque Rubeus, vel, quem dicunt materiam suppeditasse, Ferretus, eius rei documenta in medium proferat, excipientes contra recentiorum Catalogos, et Fabrum accusantes, qui eadem cum Rubeo senserit.
221Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0466D (auctor c.805–c.846)
Quandoquidem autem, et mihi pro suscepta provincia onus incumbit, quid sentio in medium exponere, id pergam agere ea quidem methodo, ut uniuscuiusque ex allatis sententiis ita perpendam hypothesim, ut eorum incommoda minime dissimulem, ob quae ab illis recedere cogor; hinc progrediendo ostendam esse unum quod sane considerari debuerat, nec consideratum est, licet in eo situs sit totius fere negotii cardo; demum exponam quae mihi necessaria coniectura dicenda videbuntur.
222Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0466D (auctor c.805–c.846)
Interim paucis hic operae pretium esse reor complecti Rubei, Baronii, et Bollandi sociorumque sententias, quae in hunc fere modum in epitomem redigi posse censeo.
223Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0471C (auctor c.805–c.846)
Actis autem huiusmodi cadentibus, ruet praecipua fere ratio cui innititur Baronii censura in Rubeum, qua iste per ea tempora quibus synodus huiusmodi celebrata dicitur, asseruerat Agapitum Ravennae episcopum sedisse; et ex ea quidem ob auctoritatem Baronii praeconcepta opinione, panicus timor incussus est omnibus qui usque in hanc diem de successione Ravennatum episcoporum scripsere, ut Agapitum praedecessorem Severi omnino vixisse anno 337 statuerint, cui rei stabiliendae varias inierint vias.
224Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0472A (auctor c.805–c.846)
Etenim esto quod honoris causa seligerentur nominandi celeberrimarum Italiae Ecclesiarum episcopi, Ravennae, videlicet, Aquileiae, Mediolani, licet id in aliis Romanis synodis factum non constet, et cum episcopi subscribunt recentioribus saeculis, primo fere loco id agat Ravennas, ut alibi videbimus, esto quod concilio huic Carthaginiensis Rufus interfuerit; at cur recensetur Lucianus ille Maurianensis, sive Mauritanensis, cuius sedes, ut inveniretur, vexanda ecclesiastica geographia fuerit frustra, et legendum vel Mariensis, vel Maranensis?
225Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0467A (auctor c.805–c.846)
CAPUT SECUNDUM. Incommoda uniuscuiusque ex allatis sententiis. Tres solum episcopos spatio 142 annorum implendo non sufficere. Acta veterum episcoporum antiquis scriptoribus fere ignota. Ecclesiae sanctis dicatae, conventusque frequentissimi Christianorum an Aureliani tempore? Agapitus II ignotus omnibus ante Rubeum scribentibus. Concilium Romanum perperam ad annum 348 dilatum. Marcellinus inter Agapitum et Severum sedit. Idem incommodum in Bollandi sententia. Marcellinum satis diu vixisse Agnellus asserit.
226Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0467C (auctor c.805–c.846)
I. Sententia Rubei plura sane incommoda patitur; etenim nisi eius rei testes antiquissimos proferat, vix obtinebit a cordato lectore ut credat spatium fere 142 annorum a solis tribus episcopis Agapito, Marcellino et Severo, occupatum fuisse, cuius quidem temporis maior pars saevas persecutiones, ac inter alias Diocletianeam, diuturniorem crudelioremque caeteris, sit perpessa.
227Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0467C (auctor c.805–c.846)
Longaevos quidem nonnullos indicat, sed a decernendo annorum, mensium, dierum numero, fere ubique abstinet.
228Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0468D (auctor c.805–c.846)
VI. Idem fere incommodum sequitur in sententia Bollandi, quandoquidem Marcellino sedem ultra septennium aegre protrahendam cognoscunt.
229Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0499B (auctor c.805–c.846)
Florentius successit per idem fere tempus, quo Iulianus Caesar solus . . . . Regno potitus, etc.
230Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0500A (auctor c.805–c.846)
Illud argumento rite esse queat, longiori sedisse Liberium III, quod Liberii II, Probi ac Florentii nil fere habuerit memoriae mandandum Agnellus; quae enim Rubeus de Sanctorum reliquiis a Damaso Romano pontifice petitis narrat, nullo modo probantur, cum Romae effossis coemeteriis habuerit Damasus sacrarum reliquiarum copiam, qua et pïetatem exerceret, et sacrae poesi indulgeret.
231Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0502D (auctor c.805–c.846)
VIII. Quod si constaret Ecclesiae Ursianae dedicationem factam die 13 Aprilis, sicut constat eamdem sanctae Resurrectionis die celebratam ex Agnello, haberemus argumentum quo fere ad annum regrederemur pontificatus Ursiani proximum primo; Pascha enim eodem die 14 Aprilis celebratum est anno 407, cyclo solis 24, lunae 9, littera Dominicali F, quare Liberii III sedem ad annum 400 finisse intelligentes, Ursumque circa ea tempora electum, ecclesia Ursiana non modo finiri, sed et coepisse aedificari potuisset, et demum dedicari eodem festo Paschatis, ac eodem die ecclesiastico recurrente, quo tandem Ursus ex hac vita migravit.
232Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0503B (auctor c.805–c.846)
IX. Vix autem divinare possum quid in causa fuerit cur Rubeus, qui cum caeteris quibusque ante se eamdem Spartam ornandam nactis, ex Agnello totius fere Historiae Ravennatis seriem sumpsit, Agnellum saepius neglexerit.
233Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0504C (auctor c.805–c.846)
Haec fere ad Vitas quatuor laudatorum pontificum ad chronologiam spectantia adnotanda erant; in caeteris vix quidquam observari dignum occurrit.
234Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0510C (auctor c.805–c.846)
Haec fere sunt quae Historiam Ravennatis Ecclesiae et chronologiam ad integrum saeculum spectantem ita turbant, ut vix sperare liceat ex tot ambagibus ac parachronismatum tenebris evadere.
235Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0511C (auctor c.805–c.846)
II. Ex his omnibus ea retinenda arbitror quae testibus ac documentis legitimis commendantur, caetera ita emendanda, ut quantum fieri potest, Agnello fides servetur; cuius si cuncta invertantur, fiet omnino ut Historia Ravennas universa, quae fere Agnello auctori nititur, in dubium revocetur.
236Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0743 (auctor c.805–c.846)
I. Qui anno 775 Carolo in Italiam venienti annorum fere 44 iter ostendit Martinus in episcopatu Ravennati circa annum 811 Valerio successit, cum esset annorum 80, et uti Ferretus in Manuscriptis, Fabro referente, tradidit, ex eiusdem Valerii designatione.
237Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0742A (auctor c.805–c.846)
235, ex variis fere Agnelli locis S. Valerii Vitam hoc modo supplet: « Valerius nactus Pippinum religioni Christianae addictissimum, divinum cultum plurimum instauravit, templaque ornavit, ut monumenta testantur in D. Apollinaris Classensis, praesertim ad gradus marmoreos arae maximae, et ara D. Eleocadio archiepiscopo ad sinistram, iuxta sacram Turrim, dicata, Petro sacerdote rem potissimum iuvante.
238Agobardus Lugdunensis, Liber de grandine et tonitruis, 104, 0157B (auctor 769-840)
Hoc non est portio, sed fere plenitudo infidelitatis, et si diligenter consideramus, absque ambiguo pronuntiabimus id plenitudinem esse infidelitatis.
239Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1407B
Quarto die mensis Iulii, anno Incarnati Verbi millesimo centesimo octogesimo septimo, Saladinus, collecta hostium peregrina multitudine, praelium commisit cum his qui erant in terra Hierusalem Christianis, et fusis eorum copiis de ipsis pro velle suo triumphavit, vivifica cruce ludibrio Turcorum exposita, capto rege et magistro Templi, Raymundo quoque principe propriis manibus nefandi Saladini interfecto: et episcopis, cum Templariis et Hospitalariis, et cum omni fere multitudine MCC et peditum triginta millia in tuitione S. crucis gladiis iugulatis, excepta multitudine copiosa quae postea in urbibus quas cepit, est interempta vel captivata.
240Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1408C
Frater TERRICUS, pauperrimae domus Templi dictus magnus praeceptor, omnisque fratrum pauperrimus, et fere omnino annihilatus conventus, universis praeceptoribus et fratribus Templi, ad quos litterae istae pervenerint, salutem et in illum suspirare in quo sol et luna mirantur.
241Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1408D
Deinde pagani Christianorum nostrorum sanguine debacchati versus civitatem Accon cum omni sua multitudine venire non distulerunt, quam violenter capientes, totam terram fere invaserunt: Ierusalem et Ascalon, et Tyro, et Berithon nobis, et Christianitati solis adhuc relictis.
242Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1409A
Istas etiam civitates omnibus earum fere civibus interfectis, nisi divinum, et vestrum praesto sit auxilium nullo modo retinere poterimus.
243Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1406A
Altera autem die nostri ad id locorum Turcos insecuti, cum se non satis sapienter agerent, commisso praelio terga dederunt, adeoque infeliciter pugnatum est, ut nullus ex nobis fere evaderet alicuius nominis, nisi quem fortitudo equi, aut casus aliquis de tumultu illo eripuit.
244Aimo S Petri Divensis, Epistola, 181, 1708C
Huius sacrae institutionis ritus, ait idem auctor, apud Carnotensem ecclesiam est inchoatus, ac deinde in nostra virtutibus innumeris confirmatus; postremo per totam fere Normanniam longe lateque convaluit, ac loca per singula Matri misericordiae dicata praecipue occupavit.
245Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0840A (auctor 950-1008)
Cumque undis se propellentibus ad cum delatus esset locum, ubi Bonodia fluviolus Ligeri influit, per tria fere milliaria aquis vectus, et semper in ore, semper in corde sanctissimi vocabulum replicaret Benedicti, exaudiri meruit.
246Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0635A (auctor 950-1008)
Nam fere de omnibus controversiis publicis privatisque constituunt.
247Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0635C (auctor 950-1008)
Itaque annos viginti nonnulli in disciplina permanent, neque fas esse existimant ea litteris mandare, cum in reliquis fere rebus publicis privatisque rationibus Graecis litteris utantur.
248Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0635C (auctor 950-1008)
Quod fere plerisque accidit, ut praesidio litterarum diligentiam in praediscendo ac memoriam remittant.
249Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0635D (auctor 950-1008)
Hi, cum est usus, atque aliquod bellum incidit, quod fere ante Caesaris adventum quotannis accidere solebat, ut aut ipsi iniurias inferrent, aut illatas propulsarent, omnes in bello versantur; atque, eorum ut quisque genere copiisque amplissimus, ita plurimos circum se ambactos clientesque habet.
250Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0636B (auctor 950-1008)
De his eamdem fere quam reliquae gentes habent opinionem, Apollinem morbos depellere, Minervam operum atque artificiorum initia tradere, Iovem imperium coeleste tenere, Martem bella gerere.
251Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0636C (auctor 950-1008)
In reliquis vitae institutis hoc fere a reliquis differunt, quod suos liberos, nisi cum adoleverint ut munus militiae sustinere possint, palam ad se adire non patiuntur, filiumque puerili aetate in publico in conspectu patris assistere turpe ducunt.
252Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0632D (auctor 950-1008)
Qua de causa Helvetii quoque reliquos Gallos virtute praecedunt, quod fere quotidianis praeliis cum Germanis contendunt, cum aut a suis finibus eos prohibent, aut ipsi in eorum finibus bellum gerunt.
253Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0660C (auctor 950-1008)
Hunc regem fere per annum continuum febre laborantem vir Domini Severinus (qui in coenobio Agaunensium martyrum tunc erat abbas egregius) ab eo accersitus saluti restituit, ac postmodum in luco, qui Castrum Lantonis dicitur, laudabilem vitae cursum complens migravit ad Dominum.
254Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0750A (auctor 950-1008)
Qui per duas fere hebdomadas poenis affectus, tandem professus est ipsam tunicam in civitate Zaphat, procul a Hierosolymis, in arca marmorea positam esse.
255Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0789A (auctor 950-1008)
Quinto decimo vero regni sui anno, omnes fere seniores Vasconiae, cum Amando duce, ad eum Clippiaco venerunt; eiusque formidantes praesentiam, in oratorium Sancti Dionysii confugerunt.
256Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0860C (auctor 950-1008)
CAPUT III. - De tribus corvis quos alere solitus erat, qui eum a Sublacu usque Beneventum, per quinquaginta fere milliaria, sunt secuti.
257Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0398D (auctor 950-1008)
Quod iter a patre eius, poenitentiae voto, ante omnes fere in hoc tempore Galliae habitatores coeptum ac percursatum fuerat.
258Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1032C (auctor fl. 800)
Cumque diu coelorum ac totius mundi Dominum pro suis exorans delictis, opem beati Germani caeterorumque sanctorum intento corde fidelibus cunctis deposceret (iam enim frequens paganorum rumor ad nostras certissime percrebuerat aures), ante quindecim fere dies adventus illorum haec mirabilis sibi ostensa est visio.
259Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1033A (auctor fl. 800)
Cum insuper ventus australis validissime flaret, totumque fere incendium eamdem in partem proiiceret, illico septentrionalis e regione spirans intumuit: atque in alterius partis latus australem mira conversione reflectens, omnem vim pariter retorsit.
260Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1045B (auctor fl. 800)
Restiterant siquidem in eodem monasterio qui ipsum custodirent fratres fere viginti.
261Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1048A (auctor fl. 800)
Nam ut cunctos gloriantur se cepisse miseri, Utque gyro mox vallarunt omnes fere proximo, Te precante liberantur prope capti servuli.
262Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0947C (auctor fl. 800)
Dum autem illi praefato Gerino eos retinente quietis gratia aliquandiu morarentur, homo quidam Brictius nomine, per annum fere dimidium in tibiis sive superioribus membris genitalibus totus elephantino insanabili morbo ulcerosus iacebat: qui non solum ea debilitate quantum ad corpus inutilis, verum etiam et vitae solatio, tali in se afflictione grassante, destitutus videbatur.
263Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0951B (auctor fl. 800)
Cum ergo fuissent horum delatores sanctorum monachi, qui ea nocte una cum suis fere triginta ab eodem hospitio sunt excepti; illis necessaria non surdus auditor apostolicus, hilari animo distribuens praerogavit.
264Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0956A (auctor fl. 800)
Hic totius corporis per annum fere dimidium obrutus debilitatis angore, parentum pietate ad beatorum martyrum evehitur solatium, cuius infirmitas plus ignorabatur quam curaretur a medicis.
265Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0957A (auctor fl. 800)
Erat itaque ex pago Andegavensi homo quidam, nomine Adalsadus, ab annis fere quinquennii vitiata compage membrorum sic invalidus, quatenus ipsa calcanea posterioribus tenacissime haberentur innexa: qui tantorum cognita miraculorum.
266Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0490D (auctor 1152-1167)
Qui ante unam fere horam mortis turbatus ad momentum, et toto corpore terribiliter motus infremuit: sed ad pristinam statim serenitatem reversus, vultu deinceps placidissimo exspiravit.
267Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0509A (auctor 1152-1167)
Quievit Leonina rabies, finem accepit malitia, Ecclesia pacem recepit, ad nihilum deductus est in conspectu eius malignus, qui eam per hoc fere octennium diro schismate conturbarat.
268Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0509C (auctor 1152-1167)
Cumque adversus cum insurrexissent non solum vicini principes adiuncti potentiae Regis, verum etiam fere omnes sui recessissent ab eo; Comitis evasio in dispersionem iam venerat.
269Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0510C (auctor 1152-1167)
Unde plurimum dolens praedictus ille vir magnus, et magnae devotionis, collectam pecuniam sexcentarum fere marcarum argenti deposuit in patria sua sub chirographo, quas ad Dei Hominem veniens obtulit ei, rogans ut mitteret pro argento; et quod non meruerat in partibus suis, vel citra Alpes novum exinde coenobium conderetur.
270Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0519B (auctor 1152-1167)
» Quae res in tantam admirationem etiam durissimos quosque permovit, ut percutientes pectora sua, per horam fere dimidiam cum lacrymis acclamarent.
271Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0520D (auctor 1152-1167)
Defectus stomachi fere totum quod patior est.
272Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0332B (auctor 1128-1203)
Et quia fere quaelibet summula Novi Testamenti hoc clamat, ad auctoritates gentilium philosophorum stylum vertamus, ut erubescant Christiani illam veritatem diffiteri, quam confessi sunt philosophi gentiles.
273Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210; (auctor 1128-1203)
Quod cum omnino integrum et perfectum esset, ac insuper vetustate sua plurimum commendabile, illud hic fere secutus fui, adnotando tamen, hinc inde, lectionis varietatem, ubi sensus utramque admisit.
274Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0448C (auctor 1128-1203)
Tunc illa: Cum omnia lege suae originis meis legibus teneantur obnoxia, mihique debeant ius statuti vectigalis persolvere, fere omnia tributarii iuris exhibitione legitima, meis edictis regulariter obsequuntur; sed ab huius universitatis regula, solus homo anomala exceptione excluditur, qui pudoris trabea denudatus, impudicitiaeque meretricali prostibulo prostitutus, in suae dominae maiestatem, litis audet excitare tumultum, imo etiam in matrem intestini belli rabiem inflammare.
275Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0448D (auctor 1128-1203)
Caetera quibus meae gratiae humiliora munera commodavi, per suarum professionum conditionem subiectione voluntaria meorum decretorum sanctionibus alligantur; homo vero qui fere totum divitiarum mearum exhausit aerarium, naturae naturalia denaturare pertentans, in me scelestae Veneris armat iniuriam.
276Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0448D (auctor 1128-1203)
Attende, quomodo fere quaelibet iuxta mei promulgationem edicti, prout ratio nativae conditionis expostulat, mei iuris statuta persolvant.
277Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0461D (auctor 1128-1203)
Quia ergo iam dictum est, quomodo totus orbis impurae Veneris fere generali periclitatur incendio, nunc restat dicendum qualiter idem generalissimo gulositatis naufragatur diluvio.
278Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0472B (auctor 1128-1203)
Picturatas tamen imagines vetustatis fuligo fere coegerat aspirare.
279Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0475B (auctor 1128-1203)
Huius crinis tanta fuerat forficis demorsione succisus, ut apocopationis figura fere in vitium transmigraret.
280Alanus de Insulis, De VI alis cherubim, 210; (auctor 1128-1203)
Testes huius sunt, duae exactissimae editiones operum ipsius Seraphici doctoris; scilicet, Romana Vaticana, anno 1587, iussu Sixti V adornata, et Moguntina anni 1619. In quibus ad calcem tomi VII, reperies opusculum hoc (licet tertia, fere, sui parte truncatum) ad seriem operum incertorum reiectum, cum inscriptione sequenti: De sex alis cherubim tractatus.
281Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0281 (auctor 1128-1203)
Circa quod tamen praemonitum volui lectorem, Magistrum Alanum dum agit de circumstantiis peccatorum in confessione explicandis, illam sequi sententiam, quae asserit, confitendas esse circumstantias aggravantes intra eamdem speciem, etiam subinde non valde notabiliter aggravantes; cuius contrariam licet iam fere communiter moderna sequatur praxis, Alani tamen sententiam plurimi olim docuerunt auctores antiqui, et etiamnum defendunt recentiores non pauci, viri doctrina clarissimi, quos magno satis numero citat Diana, parte prima, tract.
282Alanus de Insulis, Liber sententiarum, 210, 0250B (auctor 1128-1203)
Quinta, tenebrae palpabiles, quae tantum erunt spissae, quod fere scindi possent.
283Alanus de Insulis, Sermones, 210, 0207D (auctor 1128-1203)
Ipse enim est de quo dictum est: Exsultavit ut gigas ad currendam viam (Psal. XVIII) . Et alibi: Qui emittit eloquium suum terrae, velociter currit sermo eius (Psal. CXLVII) . Vere velociter, brevi enim temporis spatio, fere in triennio, universis innotuit eius saluberrima praedicatio.
284Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 36; 3 (auctor 1128-1203)
Erat autem omnium fere Britonum pulcerrimus, sed specie sua et dono naturȩ turpiter nimis abutens, illicitis libidinum uoluptatibus corpus suum mancipium faciebat uirorum femina et uir pariter prostitutus, proditor alienȩ pudicitiȩ, prodigus suȩ.
285Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 15; 1 (auctor 1128-1203)
Pedes latrantium truncabuntur, pacem habebunt fere, humanitas supplicium dolebit.
286Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 16; 9 (auctor 1128-1203)
Pedes latrantium truncabuntur, pacem habebunt fere, humanitas supplicium dolebit.
287Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 2; 10 (auctor 1128-1203)
Nam in quadam Armorici principatus prouintia gentilitia consuetudo est, ut omnes fere eorum consules Conani seu Alani uocentur a duobus inclitis regibus antecessoribus suis, Conano uidelicet, qui primus ibi regnauit tempore Maximi imperatoris, qui regnum illud interfecta uel expulsa indigena gente Gallorum predicto Conano donauit, et Alano, ad quem Cadualadrus ultimus Britonum rex tempore supradicte famis et pestilenti mortalitate confugit.
288Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 37; 4 (auctor 1128-1203)
Frater itaque huius Agripe, predictus scilicet Granus, cum in prefato loco quosdam fontes calidos mechanica arte elaborasset et eos Carolus Magnus post quadringentos fere postea annos, dum ibi uenatu ceruum prostrasset, inuenisset , occasione accepta fecit in predicto oppido Aquisgrani sua opera et impensa balnea supradicta humanis usibus ualde accommoda.
289Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 5, 39; 33 (auctor 1128-1203)
fere miliaria miserabiliter sub specie orantis.
290Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 5; 4 (auctor 1128-1203)
Multi sunt Britanniȩ portus, quo naues applicant de transmarinis partibus undique uenientes, sed omnibus fere frequentior est portus Hamonis apud Hantoniam, quem non solum frequens nauium commeatus, sed etiam Hamonis nomen insignem reddit atque famosum.
291Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 11; 11 (auctor 1128-1203)
fere milibus distat, siue interiectis uentorum uiolentia magnis harenarum dunis, uel fossatis ingentibus ad prohibendum maris accessum sollerti accolarum industria factis, uel certe ipso freto in alia aluei sui parte effuso latius et difuso.
292Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 26; 6 (auctor 1128-1203)
Sed quia nemo fere mortalium fortune ludibria euadere potest, tandem et ipse post tantas uictoriȩ manubias, post tanta bellorum adorea in monte Vriani cremabitur, sicut quondam Wortegirnus Britannie regno priuatus et in castello quodam, quod consilio diuinorum suorum supra montem quendam in finibus Cambrie fecerat, ab Aurelio Ambrosio obsessus tandem admotis machinis et igne supposito concrematus est et combustus.
293Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 31; 14 (auctor 1128-1203)
Est quoque bubo ales nocturnus, qui ad similitudinem noctuarum nocte uigilat, dormit in die, quique oculos grandes habens caligines tenebrarum amat, splendorem Solis horrescit mirumque in modum contra ceterarum fere omnium auium animaliumque naturam claritate diei cecatur, noctis autem tenebris illuminatur.
294Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 33; 4 (auctor 1128-1203)
Vnde et Sicilia, quia tota fere caua est et sulphure ac bitumine strata, uentis et ignibus pene ubique sui patet spiritu intus cum igne concertante.
295Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0409B (auctor 1095-1125)
Et applicitis ingeniis, duobus in locis muros perforant, Hungaros non parce angustiant, donec fere omnibus, in crastino si persisterent, aperiretur.
296Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0409C (auctor 1095-1125)
Sed dum fere omnia prospere successissent Christianis, et muros grandi foramine penetrassent, nescio quo casu aut infortunio tantus timor universum exercitum invasit, ut in fugam pariter redderentur, ut quasi oves a lupis irruentibus dispersi et concussi, hac et illac diffugium quaerentes, sociorum obliviscerentur, Hungari vero, videntes tam subito athletas fortes deficere et fugam maturare, in virtute magna e portis cum rege exsiliunt, sine tardatione fugientes persequuntur, plurimam caedem exercentes et plurimos captivantes, ac plerumque noctis in persecutione consumentes.
297Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0442C (auctor 1095-1125)
His et huiuscemodi verbis amaris fere ad arma ventum est, nisi viri pacifici et prudentes tali consilio intervenissent, ut ab ipsis civibus Armeniis ex amborum legatione cognosceretur, sub cuius dominio et ditione urbem magis subesse intenderent, cuiusque parti meliori optione faverent.
298Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0463B (auctor 1095-1125)
Hoc tam grave infortunium ad proceres exercitus ut est perlatum, ad quinque fere millia armati, complures lorica induti, et equis insidentes e tentoriis advolant ad reprimendos hostes temerarios.
299Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0464A (auctor 1095-1125)
Qui dum die quadam in praesidio in montanis locato, iuxta aras Turcorum custodiam ageret trans fluvium Farfar, eo scilicet in loco, quo longe ab urbe fere semi milliare profluit, Turcos, sicuti erant soliti, vada transeuntes fortiter incurrit, atque cum eis praelio commisso, tandem praevalens, quatuor ex Turcis gladio occidit, caeteros trans flumen in fugam convertit usque ad locum, quo armenta illorum herbis pascebantur.
300Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0471C (auctor 1095-1125)
His expulsis, consiliis eorum patefactis, Christiani nullam spem ultra reddendae turris habentes, eo quod nimium in palam omnia egerint, post longam fatigationem et diversos illi cruciatus illatos, fere sub unius mensis spatio vexatum in aspectu omnium Turcorum ante urbis moenia trahentes misellum, vixque palpitantem prae tormentis, amputato collo peremerunt: et praecipue ex accusatione Graecorum fidelium occisus est, qui referebant hunc plus quam mille Christianorum propriis mortificasse manibus.
301Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0491B (auctor 1095-1125)
In qua universos reperientes, adhuc sopore gravatos, in ore gladii percusserunt, ac in eodem impetu in alias turres irruentes, stragem plurimam operati sunt, donec fere decem turrium custodes, in ea parte urbis gravi somno immersos, sine ulla vociferatione peremerunt.
302Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0494C (auctor 1095-1125)
Turci non parcius equorum cursibus urgent fugientem, quousque muro civitatis appropians cum suis fere trans vada Farfar elapsus est.
303Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0497A (auctor 1095-1125)
Et fere Boemundus victus ac sui fuissent, nisi ab omni urbe Christianis confluentibus, comes Robertus Flandrensis duxque Godefridus, licet primo assultu victus, et Robertus Northmannorum princeps, caeterique magnifici proceres vires et opes contulissent, et Turcos in virtute loricatorum ab urbe et novo praesidio retrusissent.
304Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0502D (auctor 1095-1125)
Godefridus dux pariter et Robertus Flandrensis fere universos principes, tanta formidine concussos, ut iam fugam conspirassent, humili vulgo nesciente, miro revocaverunt solamine, et constantes ad omne reddiderunt periculum, in hunc modum loquentes: « Cur desperatis, de Dei auxilio diffidentes in tot adversis quae superveniunt, et confratres, humile et pedestre scilicet vulgus, fide vestra deficiente, deserere aut fugam inire disposuistis?
305Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0504D (auctor 1095-1125)
Tandem post plurimam sagittarum grandinem, Turcos procul ab amne remeantes quidam robusti pectoris miles, adhuc sui equi fidens virtute, et sociorum vires post tergum sequi existimans, immoderato cursu persequitur: sed nemine sociorum ad auxilium sequi praesumente, duo atrocissimi equites ex globo in faciem peregrini equos laxis frenis reiiciunt, et in fugam reditum veloci equorum urgent levitate, remensis eadem via ad socios novalibus: cui in impetu et offensione pedis equus humi totus corruit, et sic fere in extremo vitae suae constitutus est.
306Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0510A (auctor 1095-1125)
Godefridus dux, ex relatione velocis nuntii Boemundi intellecta invasione suaeque aciei a Turcis fere coronatae, elevans oculos, iam intuetur quomodo virtus Boemundi et cohortes illius pondere belli fatigabantur, et vix inimicorum vires sufferebant.
307Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0511D (auctor 1095-1125)
Nam rebus omnibus exhaustus, lorica, galea et armis venditis, diu mendicaverat, et eo fere pervenerat, quod nec mendicando vivere poterat.
308Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0520C (auctor 1095-1125)
Affluebant autem et accrescebant singulis diebus in numero et virtute, dum fere tota civitas obsessa a Gallis, et eorum hospitalitate occupata est.
309Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0522C (auctor 1095-1125)
Balam vero multum rogantem, et in dolo mellito ore adulantem, ut cum aliquibus de societate electis praesidium intraret ac susciperet, et in eius custodia fideliores, quos vellet, relinquere ordinaret, ille fere audivit et credidit; sociosque secum ascensuros et intraturos iam assumere parabat, et qui extra remanerent disponebat.
310Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0549D (auctor 1095-1125)
In medio autem hoc moderno tabernaculo mons lapideus, natura fundatus, proeminet, fere in latitudine continens tertiam partem iugeri, in altitudine habens duos cubitos.
311Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0555B (auctor 1095-1125)
Videbatur enim fratri adhuc somno dedito quod praefatus dux in sole potenter sedere accepisset, et ex omni genere avium quae sub coelo sunt, in circuitu illius infinitae copiae confluxissent, quarum pars paulatim avolando minui coepit; amplior vero pars fixa et immobilis a dextris et sinistris remanebat: post haec sol a radiis suae claritatis maxima ex parte obscuratus est, sedesque ducis brevi intervallo prorsus deleta, et tota fere avium multitudo quae remanserat avolavit.
312Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0614C (auctor 1095-1125)
Sed dehinc nimium casu adversante, multis suorum prostratris ac sagittis imminutis, bellum Turcorum nimis invaluit, donec tota manus Turcopolorum exterrita, et fuga dilapsa ad loca tabernaculorum divertit, comitem in mediis periculis deserens, cuius Provinciales milites fere omnes detruncati sunt.
313Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0671D (auctor 1095-1125)
Cum hae contentiones, insidiae, quotidianae incursiones, gravissimae caedes iam fere per annum hinc et hinc fierent, et Boemundi exercitus diutinae obsidionis taedio gravaretur, plurimi subtraherentur, navalisque collectio attenuata prae panis et caeterarum rerum inopia in Italiam navigasset; imperatoris vero navalis virtus in omni ciborum et armorum abundantia immitteretur, Wido, filius sororis Boemundi, Willhelmus Claret et caeteri primores exercitus, pecunia et blanditiis imperatoris corrupti, Boemundo diversas et graves opiniones opponentes, nunc ex ciborum inopia, nunc ex populi et navalis exercitus dispersione, nunc ex imperatoris urbi immissa opulentia, eum ab obsidione avertere conati sunt et amicitia imperatori confoederari.
314Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0673B (auctor 1095-1125)
Interea rex turrim quamdam civitatis Sagittae ampliori assultu et crebro ictu lapidum dum irrumpere conaretur et fere perforasset, consilio Arnolfi clerici et cancellarii animus regis repressus est, ne hanc ulterius lapidum iactu toties quassatam attereret: dicebat enim tam egregium opus minime duobus millibus byzantiorum posse reaedificari, et hanc sine ruina et lapidum iactu post paucos dies in manu regis traditam reservari.
315Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0688D (auctor 1095-1125)
Et plurima vi in malorum altitudine praeeminentes, adeo urbis defensores aggravantes bello vexaverunt, ut totum portum fere per dies octo in navium multitudine et fortitudine invadentes obtinuerint.
316Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0705B (auctor 1095-1125)
His econtra non minus valide se defendentibus, ac omni genere armorum sagittarumque iaculatione viriliter pro anima pugnantibus, postremo post nimium bellicum laborem a mane usque ad medium diem utrinque gravatis, fere gentilium navis, quae dicitur cattus, ab eorum manibus defensa et elapsa est.
317Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 7; 28 (auctor -1246)
Nam sicut super abecedario scripture omnes volvuntur, ita super hoc versiculo quicquid dici vel taceri debet, fere posset inflecti.
318Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 7; 31 (auctor -1246)
Et ita fere omnia que dicta sunt supra et multa alia poterunt ad verbum « facias » utiliter adaptari.
319Albertus Argentinensis, Libelluli de facetiis Rudolfi regis quae supersunt, 544, 6; 1 (auctor -1378)
Quesitus autem a principibus, cur non Romam pro imperiali corona peteret, ut erat facetus, talem iis apologum reddidit: 'Quondam', inquit, 'omnes fere a rege animantium in altum quendam montem specubus et antris concavum accersebantur.
320Albertus Argentinensis, Libelluli de facetiis Rudolfi regis quae supersunt, 544, 6; 2 (auctor -1378)
Venerant cicures, venerant fere plereque omnes.
321Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
..................................................................................... Anno Domini M°LXXXIII. fames et mortalitas fuit fere in universa terra, et inperator obsedit civitatem Tiburtinam die III° mensis Iunii.
322Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Quibus contra eum incaute progressis plurimos cepit, quos fere omnes aut cecavit aut denasavit.
323Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Huius tempore valida fames fuit et fere totam Ytaliam invasit.
324Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Hic papa post multa laudabillia obiit Tybure et per mediam Urbem fere cum totius cleri et populi turba cum maximo luctu ad ecclesiam beati Petri deductus circa maius altare sepultus est.
325Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Defuncto Manuele et fillio eius Alexio pro patre regnante Andronicus cum exercitu Turchorum Constantinopolim venit et urbe occupata Alexium et sororem eius Mariam et maritum Raynerium Lonbardum, marchionem Montis ferati, interimit, omnes fere principes Grecie aut occidi aut cecari precipit.
326Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Soldanus respondit se daturum; set cum nimis carum offerrent, Christiani se ad pugnandum armarunt; et cum sexta et quarta feria temporum imineret, Gothofredus Erbipolensis episcopus aseverans se vidisse beatum Georgium contra hostes pro Christianis fortiter dimicantem, indicta penitentia et carnium edendarum data licentia, processerunt ad bellum; et dux quidem civitatem expugnans eam viriliter obtinuit et fere omnes rebelles occidit.
327Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Anno Domini M°CCII. Inter Cremonenses et Placentinos pacis federa conponuntur; quo anno quasi iubileo fere in tota Lonbardia treuge vinculantur in lustro.
328Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Ascharo quoque trans Lepontem fugato Latini victores fere totam monarchiam tenebant.
329Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Postea vero de Mantua recessit dictus dominus inperator sine aliquo dampno facto dicto domino Bernabovi, set coruptus peccunia ivit ad Montemfiesconum, ubi papa morabatur; et dum ibi existeret, habuit dominium civitatis Pissarum et Lucane et fere totius Tuscie preter Florentiam.
330Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d; 71 (auctor c.1200–1280)
Est iterum calidum digerens et commiscens grossum terreum cum subtili aqueo continuante, et hoc est causativum albedinis in ossibus, quae omnia fere alba sunt.
331Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c; 4 (auctor c.1200–1280)
Et dicitur quod haec ‘est opinio Platonis in toto vel fere’.
332Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
In prima enim maturatione respersum est in fructiferis quoddam calidum quod nimis facit exhalare humidum, et remanet siccum fere insipidum et durum et non bene commixtum cum humido.
333Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b, 29c, 8b, 112a, 71b, 3, 39a, 10b, 18c, 27d, 3, 62a; 27 (auctor c.1200–1280)
(2) Praeterea, somnia omnia vel fere omnia sunt de ‘particularibus’, ut dicit Alfarabius, ‘quibus utimur ad comprehendendum utile vel nocens in rebus futuris’; particularia autem utilia vel nocentia sunt, in quibus est operatio; ergo somnialis scientia erit principium operis et non speculationis.
334Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b, 29c, 8b, 112a, 71b, 3, 39a, 10b, 18c, 27d, 3, 62a; 27 (auctor c.1200–1280)
(3) Praeterea, somnia fere omnia accipiuntur in proprietatibus metaphoricis; ex metaphoricis autem nihil infertur secundum intellectum speculativum; ergo somnium non est principium speculationis.
335Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
Et nos videmus quod caeci et surdi fere indisciplinabiles sunt.
336Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 1, 76a, 21b; 19 (auctor c.1200–1280)
Alia est, quia talia animalia fere omnia sunt testea, et cum testa semper continua debeat esse a dorso descendens, impediret motum crurium, si colligatio esset ad dorsum.
337Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(8) Ad id quod quaeritur, qualiter quodlibet istorum capiat omnia tota, fere omnes dicunt sicut dictum est in obiciendo.
338Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 12; 4 (auctor -1286)
XXVIII. Hic fuit similis Gallicule avo suo et eo peior, quia matrem, amittam, uxorem, fratrem et magistruum suum Senecam occidit, qui fuit de civitate Cordubensi, patruum Lucani; et civitatem incendit ad similitudinem ardentis Troie videret; in re militari nil ausus fere Britaniam perdidit et Armeniam.
339Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 17; 4 (auctor -1286)
Habebat autem rex filium de regina coniuge sua, qui fere Pilato coetaneus videbatur.
340Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 70; 19 (auctor -1286)
Rotharus sextusdecimus rex Longobardorum, qui fuit fortis et iustus, sed Arrianus; et tunc fere in qualibet civitate Longobardorum erant duo episcopi, unus catholicus et alius Arrianus.
341Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 137; 1 (auctor -1286)
Anno Domini MCXXV. Rex Balduinus, cum fere duobus annis vinculis conpeditus fuisset, de carcere liberatus Ierosolimam venit et festinanter Antiochiam rediit.
342Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 158; 3 (auctor -1286)
Sed apud Chio yrmantes peste fere omnes mortui sunt.
343Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 181; 1 (auctor -1286)
Anno Domini MCCII. Eo anno, quo quasi iubileo fere tota Lombardia tregue vinculatur in lustro.
344Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 181; 4 (auctor -1286)
Eodem anno fuit terremotus magnus in Syria, quo civitates et oppida nutaverunt; etiam ipsa Tyrus fere corruit universa; etiam stellarum visa est in eadem provincia maxima dimicantium pugna, quarum septentrionales de orientalibus victoriam detinebant; quod non est ambiguum futuri excidii presagium extitisse.
345Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 183; 15 (auctor -1286)
Ascari quoque trans Elespontum fugato Latini victoriosi fere monarchiam Grecorum obtinebant; adimpleta est prophetia, quam mathematicus quidam predixit Achivus: Gaudete, septem montes, sed non mille annos; nondum enim a Constantino millesimus advenerat annus; quando Septem-solium, id est Constantinopolis, a summo gaudio tristicie ruit in ymei.
346Albertus Monachus, Chronica, 3; 259 (auctor -1456)
Iste prius ecclesie Leodiensis episcopus, quam per XX fere annos strennue et laudabiliter rexerat, per Urbanum predictum fuit translatus, vir mature etatis et probitate et fama.
347Albertus Monachus, Chronica, 4; 1 (auctor -1456)
Bonifacius nonus in obediencia sua post obitum Urbani de collegio cardinalium eligitur seditque annis fere XV, coronatur autem V. idus Novembris.
348Albertus Monachus, Chronica, 10; 13 (auctor -1456)
MCCXCI. kalendis Iunii post captam Tripolim fere biennio Achon, que et Ptolomayda, a Sarracenis capitur et plus quam 30 milia Christianorum occiduntur.
349Albertus Monachus, Chronica, 10b; 35 (auctor -1456)
Unde per totam Almaniam fere omnes obstructi fuerunt firmo edificio, ne homines ex eis biberent aut cibos coquerent.
350Albertus Monachus, Chronica, 12; 10 (auctor -1456)
Anno VI. Adolphi in festo beati Thome apostoli tanta inundacio fuit Parysius, quod ambo pontes cum omnibus super edificatis corruerunt, scilicet anno Domini MCCXCVI. Nam omnia flumina fere Gallie ita enormiter exundaverunt, quod inenarrabilia dampna in suis locis singula intulerunt.
351Albertus Monachus, Chronica, 14a; 56 (auctor -1456)
Et tunc patre mortuo, conspiracione Marcomannorum cum circumsedentibus dominis per Rodulphum ducem Saxonie procurata, fere totum principatum ammisit parva sibi parte ultra Oderam retenta.
352Albertus Monachus, Chronica, 14a; 175 (auctor -1456)
Cardinalium unus fuit Iohannes de Vicecomitibus, filius domini Mathei, archiepiscopus Mediolanensis, fere tocius vel maioris et pocioris partis Ytalie dominus.
353Albertus Monachus, Chronica, 37; 26 (auctor -1456)
Hic eciam Nycolaus anno II. sui pontificatus Karolum regem Sycilie a vicaria Tuscie ammovit et constituciones faciens tam de eleccionibus prelatorum quam de eleccione senatoris alme Urbis et se senatorem ad vitam fieri procuravit faciens per suos parentes senatoriam regi fere per II annos.
354Albertus Monachus, Chronica, 197; 42 (auctor -1456)
Nec parvum argumentum ex ceteris animalibus trahunt, que fere gignentibus similia nascuntur.
355Albertus Monachus, Chronica, 197; 82 (auctor -1456)
Comes expensis gravatus ad opidum Susatum apropinquat et fere per diem villas in circuitu comburit et post exercitum dissoluit.
356Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 15, l. 161 (auctor 730-804)
similiter dic duc et fer differentiae causa per apocopam proferuntur, nam si duce dice fere diceremus, aliud significare putaremur.
357Alcuinus, Carmina, 101, 0815B (auctor 730-804)
Quae fere continuis Pictorum pressa duellis, Servitii pondus tandem vastata subivit; Nec valuit propriis patriam defendere scutis, Vel libertatem gladiis revocare paternam.
358Alcuinus, De cursu et saltu lunae, 101, 0981A (auctor 730-804)
Simili fere suspicione quis duci posset, si ea, quae in Glossa apud Ven.
359Alcuinus, De grammatica, 101, 0882D (auctor 730-804)
Sic fac, duc, dic, fer, placuit auctoribus per apocopam proferri differentiae causa, ne si face, duce, dice, fere, diceremus, aliud significare putaremus.
360Alcuinus, De grammatica, 101, 0899A (auctor 730-804)
- SAXO. A et ab et abs et e et ex eamdem fere significationis vim habent.
361Alcuinus, De orthographia, 101, 0909B (auctor 730-804)
Similiter dic, duc et fer [differentiae causa] per apocopam proferuntur; nam si dice, duce, fere diceremus, aliud significare putaremur.
362Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0921C (auctor 730-804)
Nam sicut naturale est omnibus se tueri et alium ferire, etiamsi armis et exercitatione hoc non didicerint, ita naturale fere est omnibus, alios accusare et seipsos purgare [Mss., defendere], etiamsi exercitatione hoc non didicerint.
363Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0925C (auctor 730-804)
Absoluta est, quae in se continet iuris et iniuriae quaestionem, hoc modo; Cum Thebani Lacedaemones bello superassent, et fere mos Graecis [Mss., Grais] est, ut bello inter se gesto [Mss., cum inter se bellum gessissent ut], hi qui vicissent, tropaeum aliquod in finibus statuerent, victoriae modo in praesentia [Mss., praesentiam] declarandae causa, non ut in perpetuum belli memoria maneret, aeneum statuerunt tropaeum.
364Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0943A (auctor 730-804)
Cum enim in omni parte vitae honestas pernecessaria sit, maxime in sermonibus, quia fere cuiusque mores sermo probat, nisi tibi, magister, aliter videatur.
365Alcuinus, Epistolae, 100, 0464A (auctor 730-804)
Laetatus sum in lectione chartulae quam mihi tua direxit charitas, sed amplius in solatio germanitatis tuae, quia valde ex die cognitionis tuorum, intimo cordis affectu amavi eos, quamvis non aequaliter ut te, quia aequaliter ad me non pertinebant; te specialius ex omnibus fere amicis unum.
366Alcuinus, Epistolae, 100, 0366A (auctor 730-804)
Nam fere ante hoc quinquennium saeculares occupationes, Deum testor, non ficto corde declinare cogitavi.
367Alcuinus, Epistolae, 100, 0371C (auctor 730-804)
Talia possunt fere melius ex consilio, quam aperta expugnatione, per tempus finem habere.
368Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0987A (auctor 730-804)
Non ita distinguendum est, ut dicamus, primum ferens mixturam myrrhae; sed hoc, quod dictum est primum, ad superiorem sensum pertinet, venerat enim Nicodemus ad Iesum nocte primum: quod idem Ioannes narravit in prioribus Evangelii sui partibus (Ioan. III, 2) . Hic ergo intelligendum est, ad Iesum non tunc solum, sed tunc primum venisse Nicodemum; ventitasse [Ms., venit] autem postea, ut fieret audiendo discipulus: quod modo certe in revelatione corporis beatissimi Stephani fere omnibus gentibus declaratur. (VERS. 41) Erat autem in loco ubi crucifixus est, hortus, et in horto monumentum novum, in quo nondum quisquam positus fuerat.
369Alcuinus Incertus, Carmina, 101, 1307D
82, « quaedam notha et spuria sunt, ut carmen seu epigramma tertium de Bugga, quod scriptum est regnante Ina Westsaxonum rege, qui uno fere saeculo Alcuinum praecessit.
370Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1185B
Postea vero, miserante divina clementia, sub Cyro rege Persarum, magna illorum pars reversa est Hierusalem, id est, quinquaginta fere millia hominum.
371Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 52; 2 (auctor fl.c.1450)
Festinabat Atlas humeris sibi ponere tale Pondus, eras capiti sarcina chara suo; Iamque fere Lachesis dederat tua fila sorori, Iamque suum flebat patria moesta patrem.
372Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0156A (auctor 640-709)
Ornamentorum enim ac vestium insignia et lenocinia formarum, non nisi prostitutis ac impudicis feminis congruunt, et nullarum fere pretiosior cultus est quam quarum pudor vilis est.
373Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 482 (auctor 640-709)
– Ornamentorum enim ac vestium insignia et lenocinia formarum non nisi prostitutis et impudicis feminis congruunt et nullarum fere pretiosior cultus est, quam quarum pudor vilis est.
374Alexander de Roes, Memoriale, 17; 1 (auctor -1288)
Postremo cum regnum Romanorum adeo esset dilatatum, ut fere totus mundus eis subderetur, venit Iulius cum Romanis illam sibi terram, videlicet primam Germaniam et totam Galliam subiciens; et ibidem quamplura castra et civitates edificans totam terram Treverensis, Coloniensis et Maguntinensis diocesum Romanis habitatoribus occupavit, antiquam germanitatem inter Romanos et illos Germanos renovando.
375Alexander de Roes, Memoriale, 35; 10 (auctor -1288)
Hoc signo viso fere totus illius provincie populus glorificabat deum, et baptizata fuit in illo die in nomine domini nostri Iesu Christi multitudo hominum copiosa.
376Alexander de Roes, Noticia saeculi, 68, 18; 4 (auctor -1288)
Ipse enim lingua materna, id est Teutonica, mensibus et diebus nomina imposuit, sicut in actis suis legitur manifeste), et etiam fere omnia nomina regum Francie inveniuntur Teutonica, ut Hildricus, Theodericus, Dagobertus, Sigebertus, Pipinus, Karolus, Lodovicus et Lotharius, que in lingua Gallica nichil nisi personarum denominationem significant, sed in Teutonica eorum interpretationem faciliter exponerem, si Gallicorum derisionem non timerem).
377Alexander de Roes, Noticia saeculi, 68, 19; 2 (auctor -1288)
Et quia fere omnium prophetarum una est sententia dicentium: „Iuxta est dies perditionis et adesse festinant tempora)", et quia beatus Gregorius quasi ante septingentos annos in Omelia sua dixit mundum istum senescentem esse in proximo defecturum), ideo multi docti et indocti in omni tempore suspectum habent adventum Antichristi, et quod plus est, etiam aliqui sub habitu religionis ieiuniis et vigiliis immoderatis cerebro infrigidato audent asserere Antichristum iam esse natum), trahentes in argumentum erroris sui seditiones et bella ac alias multas miserias, quibus mundus iste premitur, non attendentes quod ipsa veritas dicit: „Oportet hec primum fieri, sed nondum statim finis"), et quod temporalis propheta videtur dicere iuxta esse, hoc eternus dicit nondum esse.
378Alexander Gemmeticensis, Epistola de Filio hominis, 205, 0919C
Si vero obiicitur quod et de Ezechiele scriptum hoc reperitur, improprie dictum putant, ut qui dicitur filius hominis, intelligatur et filius hominum, et haec est omnium fere de praedicta appellatione sententia.
379Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1318D
Ut enim de patientia nostra interim taceamus, qua fiducia beatissimum Petrum, coelestis regni clavigerum, in tuis petitionibus vales invitare cum iam per biennium ii qui eius patrocinium longis itineribus gravibusque laboribus petierunt fere nihil, nobis vice sua instantibus, adhuc potuerunt impetrare?
380Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1353A
Merito enim illi multiplices gratiae agendae sunt cuius Spiritus sic te utriusque disciplinae fonte replevit ut in uno fere omnibus sis excellentia dissimilis, et in altero virtutum merito laudabilis.
381Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1353B
Huius itaque gratiae venerabilis fama, circumquaque diffusa, quia ab omnibus fere mundi partibus ad tuae fluenta eloquentiae multos allexit, quemdam nostrum fratruelem, quem paternis ut nosmetipsos diligimus affectibus, ad eiusdem tuae eloquentiae dulcedinem nimium gliscentem dirigere cupimus, qui tamen Deo gratias, grammaticae artis peritia bene instructus, dialecticae omnino non est alienus.
382Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1388C
Quod malum quam detestabile, quantum Deo sanctisque sit contrarium, et sacri canones docent et fere omnibus manifestum existit.
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
Septem vero diaconos, totidem subdiaconos in his semper ordinibus, qui competenter ecclesiasticum officium iuxta ordinem suum adimplere valerent; reliquos vero choro tantummodo deputavimus.
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
Id si quis nostrorum successorum haec, quae salubriter ad Ecclesiae honestatem et ipsius episcopi utilitatem statuta sunt, temerario ausu infringere vel violare praesumpserit, vel carnali amore vel iniqua cupiditate devictus contra haec aliquo ingenio venire tentaverit, pro sua praesumptione nodo excommunicationis et maledictionis alligatum se esse cognoscat, et ab episcopali officio usque ad satisfactionem removendum, ita ut omne damnum quod ex sua malitia sibimet ipsi et Ecclesiae ex hac re intulit, resarcire cogatur.
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
Et Sanctae Duciae de Calo . . . . ..
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
Tales igitur tunc sine culpa relicto saeculo sequuntur Christum, si habeant ex pari voluntate castitatis consensum.
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
Item beatus quoque Gregorius, dum super Anglorum coniugiis scriberet, haec fere verba deprompsit.
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
Post ingressum ecclesiae, tribus annis eum a communione separamus, nisi mortis fuerit timore praeventus.
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
Confice . . . . . . ex quatuor locis a se distantibus magna intercapedine, et confecta et conglutinata finge cuiuscunque figurae vel immensitatis volueris corpus.
383Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422C
In Brixiano episcopatu fictum olei, et terram, quae Acarferria dicitur.
384Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1348B
Quod nos audientes nimium exhorruimus, atque si ita esset, omnino damnare statuimus, quia Simoniacae venalitatis fere infecta haec talia videbantur.
385Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1417A
Sunt etiam nonnulli qui asserunt, fere omnes maiores ecclesias eius terrae consuetudinem monastici ordinis ex eo cepisse et tenuisse, quod S. Augustinus, legatus beatissimi papae Gregorii et eius terrae praedicator, quos percepta fide ad obsequium divini ministerii et ecclesiasticos ordines perducere potuit in hac forma religionis et cultu praecipue constituit et ordinavit.
386Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0820B (auctor c.1103–1181)
Perlatum est ad audientiam nostram quod monasterium de Flaiaco, occasione abbatis qui ibidem canonice dicitur non fuisse electus, ita sit in spiritualibus et temporalibus diminutum, quod ubi forma religionis esse consuevit, sicut dicitur, et exemplum, ibi nulla fere honestatis, vel religionis videantur vestigia remansisse.
387Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0080C (auctor c.1103–1181)
Quia igitur Ecclesia Dei, ope et consilio religiosorum virorum, a multis retro temporibus non magis quam nunc indiguit adiuvari, fraternitatem tuam per apostolica scripta rogamus, monemus et exhortamur in Domino, ut in devotione matris tuae sacrosanctae Romanae Ecclesiae et nostra, sicut de te confidimus et speramus, immobili firmitate consistas, et Simoniaca pravitate illius apostolici atque schismatici omnimodo reprobata, a quo videlicet episcopi, abbates, atque alii viri religiosi et cunctae fere personae ecclesiasticae, sicut a peste mortifera fugiunt, et ad eum nulla ratione accedunt, in petra fidei et Ecclesiae unitate animi tui constituas firmitatem, atque omnes tibi subiectos ad hoc ipsum iugi admonitione inducere studeas, et modis omnibus exhortari, ut talentum tibi creditum non in sudario videatur otiose reconditum, sed utiliter ad honorem Dei studio perfectae discretionis expensum.
388Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0399B (auctor c.1103–1181)
cardinales, prout expediens erat, ante nos in quadam navi praemisissemus, opportuno tempore ad navem hospitalem, in qua transire disposueramus, cum reliquis fratribus nostris in duabus galeis accessimus, et omnes fere cardinales cum familiis et rebus suis ac nostris in eadem navi de mandato nostro se recepissent, et nos ipsi prius eo pariter vellemus conscendere, subito galearum Pisanorum multitudo de prope apparuit, quorum incursus formidantes, cum Maguntino electo et duobus fratribus nostris Io.
389Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0587C (auctor c.1103–1181)
Unde quoniam in his non multum hactenus, nescimus quo Dei iudicio, proficere potuimus, super hoc non minus pro te, quam pro matre tua, ecclesia scilicet sacrosancta, quae in hoc quotidie gravius scandalizatur, tristes admodum et dolentes efficimur, cum a plerisque magnatibus et tota fere ecclesia super tepiditate et negligentia nostri officii saepius increpemur, et non modicam inde notam per plurimos, qui nobis de abusione patientiae nostrae insultant, contraxisse noscamur.
390Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0700A (auctor c.1103–1181)
Nunc autem quia turbatores pacis et libertatis ecclesiasticae depressores, ad corrigenda mala praeterita nulla videntur compunctione moveri, imo trahentes peccata sicut restem longam, tam in gravamen tuum quam in depressionem Cantuariensis Ecclesiae magis et magis exaestuant et omnem fere vobis spem videntur poenitentiae praecidisse, nos in fratrem nostrum Rogerium Eboracensem archiepiscopum, et reliquos episcopos, qui iuramentum de conservandis iniquis consuetudinibus praestiterunt, et tantae sunt malitiae incentores, sententiam canonicam iaculamur, et ab episcopali eos suspendimus dignitate.
391Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0495B (auctor c.1103–1181)
[Ad noti] tiam nostram pervenit, et ex litteris vestris, filii monachi, id ipsum accepimus, quod Guido abbas . . . . . bona monasterii dilapidavit: quod ibi necessaria nullatenus habeatis, sed ad iacturam fere omnem et indigentiam, per eius iniuriam et insolentiam, idem monasterium dicitur devenisse.
392Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1121D (auctor c.1103–1181)
Et quia scripta vestra varia et diversa intendimus, cum vos sub uno sigillo ex parte totius capituli et praelatorum Salzpurgensis archiepiscopatus contra eum scribitis, et nuntii archiepiscopi multorum, et eorum fere praelatorum, scripta sub sigillis singulorum affirmaverint, cum omni instantia nostram auctoritatem postulantes, nos ei non possumus nec debemus nostrum denegare auditum, vel causam illius aliis iudicibus committere, quippe qui nostrum elegit examen, et apud nos, si qui voluerint eum . . . solummodo postulat iudicari; neque vos debetis ei obedientiam et reverentiam debitam subtrahere, sed devoto animo et humili spiritu exhibere.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0081C (auctor c.1103–1181)
Quia igitur Ecclesia Dei multis attrita laboribus, et non modicis angustiata pressuris, ope et consilio potentum et nobilium personarum a multis retro temporibus non magis quam nunc indiguit auxiliari, excellentiam tuam per apostolica scripta rogamus, monemus et exhortamur in Domino, ut in devotione matris tuae sacrosanctae Romanae Ecclesiae, ac nostra, sicut de te confidimus et speramus, immobili firmitate consistas, et simoniaca pravitate illius schismatici atque apostatici omnimodo reprobata, a quo videlicet episcopi, abbates, atque alii viri religiosi, et cunctae fere personae, tam ecclesiasticae quam saeculares, sicut a peste mortifera fugiunt, et ad eum nulla ratione accedunt, in petra fidei, et Ecclesiae unitate animi tui constituas firmitatem, atque charissimum filium nostrum Ludovicum illustrem regem Francorum virum tuum ad hoc ipsum iugi exhortatione inducere studeas, et modis omnibus exhortari.
394Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0704C (auctor c.1103–1181)
In quo, etsi multum praenominati regis vehementia nos conturbat, amplius tamen de vestra et aliorum coepiscoporum vestrorum possumus infirmitate moveri; qui quod dolentes dicimus: Facti sunt arietes non habentes cornua; abiistis absque fortitudine ante faciem subsequentis (Thren. I) . Et si licere forte tibi, frater archiepiscope, in propria provincia potuisset, quomodo tamen in aliena provincia, et illius praecipue, qui exsulare pro iustitia, et fere solus, exire voluit, et dare gloriam Deo, tibi licuerit, nec de ratione possumus nec de sanctorum Patrum constitutionibus invenire.
395Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0085C (auctor c.1103–1181)
Unde quoniam Ecclesia Dei ope, et consilio ecclesiasticorum virorum a multis retro temporibus, non magis quam nunc indiguit adiuvari, charitatem vestram per apostolica scripta rogamus, monemus et exhortamur in Domino, ut in devotione sacrosanctae Ecclesiae matris vestrae ac nostrae, sicut de vobis confidimus et speramus, immobiliter persistatis et simoniaca pravitate illius apostatici atque schismatici omnimode reprobata, a quo videlicet episcopi, abbates, atque alii viri religiosi et cunctae fere personae ecclesiasticae, sicut a peste mortifera fugiunt, et ad eum nulla ratione accedunt, in petra fidei et Ecclesiae unitate animi firmitatem constituatis, atque alios omnes quoscunque poteritis, ad hoc ipsum iugi admonitione inducere studeatis et modis omnibus exhortari.
396Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0196B (auctor c.1103–1181)
Constitutus in nostra praesentia O. lator praesentium sua nobis conquestione monstravit quod M., Catalaunensis ad immoderatum fenus solvendum contra Novi et Veteris Testamenti prohibitionem, ipsum nequiter cogit, ut cum sortem sibi duplicatam fere reddiderit, adhuc aliquid aliud praestolatur, et ad solvendum ipsum contra iustitiam fatigare praesumit.
397Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0486D (auctor c.1103–1181)
Quam paterne et quam benigne regiam saepius excellentiam convenerimus, et per litteras ac nuntios frequenter exhortati fuerimus, ut venerabilem fratrem nostrum Thomam Cantuariensem archiepiscopum reconciliare tibi deberes, et sibi ac suis ecclesias cum caeteris ablatis restituere, sublimitatis tuae prudentia non ignorat, cum id fere toti Christianitati publicum ac manifestum existat.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Data Tusculi, X Kal.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Cum autem quidam ex iam dictis canonicis voluntatem eiusdem episcopi cernerent ad electionis celebrationem non esse proclivem, sed potius eumdem viderent velle curam eiusdem ecclesiae retinere, eamdem ecclesiam et seipsos in protectione nostra et Romanae Ecclesiae posuerunt et ad nostram insuper audientiam appellaverunt.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Inde est quod fraternitati vestrae per apostolica scripta praecipiendo mandamus, quatenus parochianos vestros qui praescriptae ecclesiae Beati Martini decimas vel alia iura debent exsolvere, studiose monere curetis, eisque sub interminatione excommunicationis iniungere, et eidem ecclesiae decimas et alia iura sicut debent, omni contradictione et appellatione cessante, cum integritate persolvant.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Illud est siquidem quod eidem nefariae genti inter caetera praestat ad hoc praesumendum, audaciam, vigorem, quia ubique fere inter Christianos reges et principes guerra mota est et contentio, et sic peccatis nostris exigentibus factum est ut se interimant mutua clade bellorum, qui olim consueverant nationes paganas et exteras debellare.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Si vero per appellationem suspensa fuit, nec infra biennium pars quae appellavit appellationem interpositam est persecuta, nihilominus sententiam ipsam, appellatione cessante, facias exsecutioni mandari.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Aprilis.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Unde, quoniam huiusmodi praesumptionem et temeritatem nolumus nec debemus aliquatenus tolerare, frater, tibi per apostolica scripta mandamus, quatenus praedictos fratres moneas et horteris, et eis ex parte nostra praecipias, ut si quos in excommunicatione defunctos in coemeteriis ecclesiarum sepelierint, eos extra coemeteria ipsa penitus eiiciant.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Nihilominus etiam vobis iniungimus ut, quia quadraginta de praedicto monasterio obsides accepistis, cum secundum statum loci minori possitis numero esse contenti, viginti retinentes alios obsides restituatis, et ita supradicta exsequamini, quod nos sollicitudinem et devotionem vestram debeamus propensius in Domino commendare.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Et cum litteras nostras misissemus, ut coram filio nostro Ildebrando basilicae XII Apostolorum presbytero cardinali, apostolicae sedis legato, cum iam dicto abbate et fratribus super facto Palade convenires, tu non solum litteras nostras recipere noluisti, sed quasi earumdem litterarum occasione, homines Palade acrius infestare praesumpsisti.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostrae constitutionis infringere, vel ei aliquatenus contraire.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur sustinere non possumus, nec debemus ut tanta praesumptio et excessus incorrectus remaneat, fraternitati vestrae per apostolica scripta praecipiendo mandamus, et mandando praecipimus, quatenus illos duos comites et piratas, et raptores alios, qui in praedicta Sagettia fuerunt, quantocius moneatis, ut tam litteras quam etiam ablata nuntio memorato subdiacono nostro latori praesentium sine diminutione et dilatione cum expensis quas propter hoc facere coactus est, restituant; et castrum de Sevenico, cuius illa Sagettia fuit, ad restituendum quidquid de his ad suas manus devenit, diligenter inducatis.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostrae concessionis infringere, etc.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostrae concessionis infringere, vel ei aliquatenus contraire.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Liceat quoque vobis clericos et laicos e saeculo fugientes liberos et absolutos ad conversionem recipere, et in vestra ecclesia absque contradictione aliqua retinere.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Datum Laterani, IX Kal.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Si autem post promissionem suam hoc nequaquam impleverint ab ipsis reddantur honoribus alieni.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Proinde nos attendentes personam tuam prudentia ornatam, iustitia praeditam atque ad populi regimen idoneam, eam sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et regnum Portugalense cum integritate honoris et dignitate quae ad reges pertinet, nec non et omnia loca quae cum auxilio coelestis gratiae de Saracenorum manibus eripueris, in quibus ius sibi non possunt Christiani principes circumpositi vindicare, excellentiae tuae concedimus et auctoritate apostolica confirmamus.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona, idem monasterium in praesentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum, vel principum, oblatione fidelium, seu aliis iustis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus, et illibata permaneant.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Ideoque fraternitatem vestram per apostolica scripta monemus atque praecipimus, quatenus vestrorum episcopatuum, qui possessiones praefatae ecclesiae auferunt et violenter detinent occupatas, et ei damna et iniurias ac gravamina inferunt, infra XV dies postquam exinde fueritis requisiti, moneatis et districte compellatis ut, omni dilatione cessante, praefatas possessiones eidem ecclesiae restituant, et in pace dimittant, aut sub vestro discretionis examine sibi iustitiae complementum exhibeant; quod si vestris monitis et iussionibus in hac parte parere contempserint, eos excommunicetis, et tandiu cautius ab omnibus evitari faciatis, quandiu inviti cogantur agere quod sponte facere debuissent.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Sane cum claustrales fratres ipsius monasterii in vestimentis defectum aliquando sustinerent, bonae memoriae Gentilis de Palearia, qui apud idem monasterium sepulturam elegerat, pietatis intuitu, et propriae salutis obtentu, vobis, sicut accepimus, ad investituram filtrorum, et ad stricta pellicea biennio comparanda, sedecim millia tarenorum salubri consideratione donavit.
398Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1304B (auctor c.1103–1181)
Datum Tusculani, X Kalendas Aprilis.
399Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0714B (auctor c.1103–1181)
Quid sane causae venerabilem fratrem nostrum Thomam Cantuariensem archiepiscopum, sedis apostolicae legatum a sede sua exsulare compulerit, non oportet litteris praesentibus adnotare, quoniam et vos praesentialiter aspexistis, et per totam fere occidentalem Ecclesiam fama celebris divulgavit.
400Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0070B (auctor c.1103–1181)
Septembris, dum esset Anagniae, debitum naturae solvisset, et de terris ad coelum, de imis migrasset, vocante Domino, ad superna, eo Romam deducto, et pridie Nonas Septembris in ecclesia B. Petri, praesentibus fere omnibus fratribus satis honorifice, sicut moris est, tumulato, coeperunt fratres, et nos cum eis, secundum Ecclesiae consuetudinem, de substituendo pontifice in eadem ecclesia studiosius cogitare; et tribus diebus inter se de ipsa electione tractantes, tandem in personam nostram insufficientem huic oneri, et tantae dignitatis fastigio minime congruentem, omnes fratres, quotquot fuerunt, tribus tantum exceptis, Octaviano scilicet, Ioanne de Sancto Martino, et Guidone Cremense (Deo teste, quia mendacium non fingimus, sed meram, sicut est, loquimur veritatem), concorditer atque unanimiter convenerunt, et nos, assentiente clero et populo, in Romanum pontificem elegerunt.
401Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0072A (auctor c.1103–1181)
Caeterum praedictus Octavianus, cum pro consecratione, imo exsecratione sua, dum et in Urbe esset, et postquam latenter exivit Urbem, multos episcopos convocasset, nullum praeter unum fere inter tantos habere potuit pro sua temeritate et vesania confirmanda.
402Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0495D (auctor c.1103–1181)
Capta autem a Saracenorum populis Siciliae insula, ibi et per alias universae provinciae civitates episcopalis gloria periit et Christianae fidei dignitas interiit. Post vero fere annos quadringentos ( vix 300) divina populum suum respiciente clementia per strenuissimum comitem Rogerium Christianorum iuri eadem est insula restituta.
403Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0309B (auctor c.1103–1181)
Constitutus in praesentia nostra dilectus filius noster abbas Dervensis nobis suggessit, quod cum a bonae memoriae S. praedecessore tuo pro quadam causa, quae inter eum et dilectum filium nostrum abbatem Sancti Remigii, super quadam decima diutius noscitur agitari, in ius saepius revocaretur, eodem abbate ad propriam mensam sedente, tantis laboribus et expensis saepenumero fatigabatur, quod propter huiusmodi gravamina quae multoties sustinebat, fere coactus est liti omnimodis abrenuntiare.
404Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0558C (auctor c.1103–1181)
Dilecti filii nostri infirmi fratres castri de Dampere transmissa nobis narratione monstrarunt, quod coemeterium non habebant ubi fratres suos valeant sepelire; sed cum aliquis eorum decedit, per dimidiam fere leugam corpus eius ad sepulturam deferre coguntur: unde nos venerabili fratri nostro Catalaunensi episcopo dedimus in mandatis, ut eosdem coemeterium ad opus suum et redditorum suorum habere permittat, et ipsum cum exinde requisitus fuerit, benedicere non postponat.
405Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0895A (auctor c.1103–1181)
Illi autem qui animo occidendi illum sanctum et reverendum virum Cantuariensem quondam archiepiscopum, aut feriendi, aut capiendi, si de illa captione mors eius subsecuta fuisset, citra vel circa manuum iniectionem se fatentur venisse, pari poena vel fere pari puniendi, et illi etiam qui non ut ferirent, sed ut percussoribus opem ferrent, si forte violentia quam quidam moliri debebant, impedirentur, paulo minori poena mulctari, quia cum scriptum sit, qui potuit hominem liberare a morte et non liberavit, ipsum occidit, constat ipsos ab homicidii reatu immunes non esse, qui occisoribus opem contra alios praestare venerunt, nec caret scrupulo societatis occultae, qui cum possit manifeste desinit facinori obviare.
406Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0489C (auctor c.1103–1181)
Quare constanter et viriliter agas, et non modicum in Domino conforteris, certo certius habens, quod ex quo misericors et miserator Dominus universalis Ecclesiae negotium in tantum solita clementia iam respexit, quod schismaticus iam fere nullus remansit, in ipsius ecclesiae membris diu non poterunt scandala permanere.
407Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1037D (auctor c.1103–1181)
Auditis olim a multis, et praesertim ex transmissa relatione vestra et dilectorum filiorum nostrorum Sancti Augustini Cantuariensis monasterii enormitatibus et excessibus quondam electi sui, et suscepta etiam querela illorum super destructione monasterii quod per negligentiam et culpam praedicti electi ad ultimum fere defectum pervenerat.
408Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 6; 187 (auctor -1271)
: cum ab Adriano, quem iam nominavimus, usque ad Philippum, qui primus Christianus imperator erat, fere CXL anni cucurrerint, in quibus omnibus tam imperatorum quam aliorum persecutorum gladius lunam istam mortibus innumeris et infinitis tormentorum generibus rubefecit.
409Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 82 (auctor -1271)
Haec ideo dixerim, ut fideles animadvertant, quod Agnus Dei Christus, qui teneram adhuc Ecclesiam a gloriose ascensionis suae triumpho per annos fere trecentos horrendis et innumeris afflictam pro fide generibus tormentorum liberavit a tortoribus papae Silvestritempore, nunc quoque eam iam circiter CCXXXVIII annos haeretico squalore pollutam clementer expiavit sub Agapito papa a misera perfidiae foeditate.
410Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 182 (auctor -1271)
Sed idem Urbanus, dum pro pace et unitate Ecclesiae reparanda congregans, prout potuit, concilia, inter cetera, quae fecit opera, convocatis ad Placentiam civitatem CC fere patribus, Heinricum imperatorem communione Ecclesiae privatum tam a se quam a suis praedecessoribus, Gregorio videlicet et Desiderio, declaravit, maxime astante imperatrice, ipsius caesaris uxore, et multa in illum nefanda ad aures totius synodi proponente.
411Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 184 (auctor -1271)
Et siccavit aquas eius, quia tam principes quam nobiles, immo fere omnem imperii populum ab eius dominio curia Romana sequestravit.
412Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 185 (auctor -1271)
Nam adhuc eo vivente filius in praeiudicium eius in regem erigitur, et sic universus fere populus ab illius imperii alveo exsiccatur.
413Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 247 (auctor -1271)
Et quia secundum quendam sapientem defluet in membra capitis iactura dolentis, inferiores quoque per eos corrupti sunt et abominabiles facti in studiis etiam suis aut recalcitrationibus aut adulationibus praecipites non ad intellectum, sed ad oculum servientes, ut fere sub genere cuiuslibet officii quaerant homines quae sua sunt, non quae Iesu Christi, et quod maioris est facinoris, quivis in via morum moretur alium pravis actibus et exemplis.
414Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 347 (auctor -1271)
Ad cuius praedicationem principes multi tam saeculares quam ecclesiastici, nobiles, abbates et monachi, viri militares et rustici, et omnes fere Theutonici, nimio fervore animi iamdictum negotium sunt aggressi.
415Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 20; 195 (auctor -1271)
Intererant huic sollemnitati et praeclarae gratiarum actioni trecenti milites, omnes apostatae literati, et totidem fere moniales eiusdem contubernii, Hosanna in excelsis clamantes invicem, quasi Deus eis omnium terrarum subiecerit nationem.
416Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 20; 219 (auctor -1271)
Iste anno Domini MCLXXXVIº secundum historias civitatem Iherusalem abstulit Christianis, et non solum Terram Sanctam, sed omnes fere regiones, civitates et munitiones ab introitu Aegypti usque Mesopotamiam, itinere plus quam XX dietarum cum ceteris Sarracenis captivavit.
417Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 20; 323 (auctor -1271)
Secundo post haec anno monachi de Dunemunde in Livonia paganorum irruptione subita cum tot a fere sua familia trucidantur.
418Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 4, 42; 55 (auctor 1157-1217)
Sol igitur iusticie xpcchristus~ per decem menses fere⸝ descendit.
419Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 5, 25; 33 (auctor 1157-1217)
In ops igitur dicitur⸝ qui mole uitiorum enormium fere oppressus; succubuit.
420Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 1, 28; 5 (auctor 1157-1217)
Omnes enim fere amatores sumus diuiciarum.
421Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 2, 3; 1 (auctor 1157-1217)
Alexandri magni ebrietatem et familiaritatem fere precio leti comparauit; quidam ab alexandro ebrio ad alexandrum sobrium in articulo mortis yminentis Hinc sumpta est appellatio.
422Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 6, 21; 3 (auctor 1157-1217)
student fere omnes orrea sua replere; set pauci uolunt orrea christi implere.
423Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 7, 1; 18 (auctor 1157-1217)
Tanta familiaritas~ tam affectuosus amor fere tam superbe de natura~ set iam mansuetissime; singulos rem attendentes non solum admirationem set in stuporem adduxit.
424Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 65; 6 (auctor 1157-1217)
set et fere fuit submersa.
425Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 21, 1; 16 (auctor 1157-1217)
Set o inuidia~ dum anxietate decisse breuitatis fere singula perstrinxit.
426Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 35, 1; 5 (auctor 1157-1217)
set fere totum corpus sibi uendicat in usus suos; immo in ostentationes suas pomposas.
427Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 45, 18; 11 (auctor 1157-1217)
Vestes fere contritas non renuit ille; qui mutatoria uestium nobis dat.
428Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2b, 2; 114 (auctor 1157-1217)
pacem habebunt fere.
429Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 15; 110 (auctor 1157-1217)
ut non solum spiritualis; set fere spiritus efficeretur.
430Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 15; 111 (auctor 1157-1217)
Mirabatur natura; carnem mortalem⸝ se fere totam exuisse carnis fragilitatem.
431Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 30; 57 (auctor 1157-1217)
Alexandri magni familiaritatem fere precio leti comparauit; quiaqui ab alexandro ebrio ad alexandriumum sobrium in articulo mortis iminentis Hinc sumpta est prima apellatio.
432Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 20; 51 (auctor 1157-1217)
qui mole uitiorum enormium fere opressus; succubuit.
433Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 27; 7 (auctor 1157-1217)
Fere; propria nouere cubilia.
434Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 3, 15; 13 (auctor 1157-1217)
Vt igitur ad pristina te transmittam tempora; nox erat; quando fere totus orbis~ ignorantie tenebris inuoluebatur~ idolatrie deseruiens spurcitiis.
435Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 3, 29; 37 (auctor 1157-1217)
adeo ut fere in communem omnium noticiam deuenerunt.
436Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 4, 2; 112 (auctor 1157-1217)
Eo quidem locutionis genere fere utuntur communiter loquentes; cum dicunt.
437Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0941A
7, haec leguntur: « Hactenus fere per tredecim annos a rectis praedecessorum meorum vestigiis non recessi.
438Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0941A
Quibus omnibus laudato capite sequentia praemittuntur: « Uno igitur anno et fere mensibus quatuor ante mortem suam rex Anglorum Richardus in gravem contra ipsum (Hugonem) exarsit iram tali de causa.
439Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0941B
Si igitur S. Hugo, uti supra citati viri doctissimi volunt, in episcopum consecratus fuisset anno 1186, die S. Matthaei, profecto nec anno 1197, die S. Nicolai, nec anno quidem 1198, die S. Augustini complevisset annum episcopatus sui duodecimum, multo minus inchoasset tertium decimum: quem tamen, si anno 1185 die praedicta factus est episcopus, anno 1197, die S. Nicolai ante duos menses et ultra inchoaverat, et anno 1198, die S. Augustini, fere compleverat, dempto unico, nec integro mense.
440Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0961B
Huius igitur spatio temporis omnia fere, quae de eo libellus praesens continebit, aut propriis vidi oculis, a sanctis ipsius labiis audivi.
441Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0971A
Cum enim sit, ut vere comperi, princeps iste sagacis admodum ingenii et inscrutabilis fere animi, forsan, ut tentet nos dissimulat exaudire nos.
442Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0973A
Tanta denique familiaritate illi seipsum committebat, tam singulari amoris privilegio cunctis fere omnibus praeferebat illum, ut crederent et assererent pertinaciter nonnulli, hunc illius filium esse naturalem, et huius illum genitorem fuisse carnalem.
443Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0991C
Erat enim tanto fere cycno robustior, quanto cycnus est ansere maior; cycno tamen in omnibus et praecipue in colore et candore sublimior: praeter quantitatem etiam in hoc distabat, quod tumorem in rostro atque nigredinem more cycnorum non praeferebat; quin imo locum eumdem rostri planum, croceoque decenter colore una cum capite et colli parte superiore distinctum habebat.
444Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0998C
Meminimus autem quemdam eo tempore summi fere inter theologos canonicosque Parisienses nominis dixisse quadam vice Hugoni: « Gloriosam, domine episcope, prae cunctis totius orbis Ecclesiis vestram exhibuistis Ecclesiam, insignem multitudine clericorum: essetque mihi (nec enim id celandum vobis duxi) satis optabile eorum numero quolibet vel perexili titulo sociari.
445Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1001D
Sacras inter vescendum lectiones tanta audiebat diligentia, ut praeter nonnullorum passiones martyrum, praeter gesta quorumdam sanctorum, et celebriores de praecipuis solemnitatibus doctorum sermones, totum fere vel ex integro Vetus Novumque Testamentum, exceptis quatuor evangelistarum libris (quos aliis, sicut infra dicetur, temporibus legi instituit), cum ad nocturnum officium coram se, tum ad prandium faceret recitari.
446Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1012D
Quae universa Cantuariensi metropolitano, tunc temporis totius regni iustitiario, sollicite per episcopum insinuantur, fratribus quoque et amicis alieni patrimonii, ut praedictum est, insidiatorie obtenti, cunctis etiam primoribus fere et baronibus curiae Anglicanae.
447Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1021B
Metiendum cum labore etiam laboris fructum suggerebant, nec maxima aiebant subeunda rerum innumerabilium dispendia, quae iam citius praeviderent ex hac controversia sibi suisque emersura, ubi, quod intendebat, assequendi spes esset fere nulla, forte etiam assecuti utilitas parva.
448Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1022C
CAPUT X. Quod annis singulis fere Withamiam declinaverit, ubi cornutam faciem gerere videbatur. Et qualiter saecularibus ibidem praedicando de tribus specialiter eos instruere nitebatur, scilicet de cordis charitate, veritate oris et corporis castitate, et quam stricte servare apud se nitebatur veritatem. - Et hoc capitulum est in magna Vita sub capite 9.
449Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1031D
Quo vir piissimus audito altius ingemuit, moxque in pedes ab equo descendens accepto (quem fere semper secum habebat) codice orationes cum psalmis, quos recitari usus instituit sepulturae, diligenter pro eo ac devote percurrit.
450Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1061B
Suasus praeterea et illectus ab alio, primitus in me semper fere peccabam.
451Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1063A
Perendinante autem ibidem pontifice, et tempus navigationi congruum per dies fere quindecim praestolante, iam in fide et devotione praevalidus, consistebat ille in eadem urbe per unam circiter septimanam.
452Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1037C
Haec et similia rectorum vitia, in regendos contagiosa aemulatione transfusa, omnium fere tam minorum quam maiorum praecordiis dominantur.
453Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1043C
Uno igitur anno et fere mensibus quatuor ante mortem suam rex Anglorum Richardus in gravem contra ipsum exarsit iram tali de causa.
454Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1044B
Cum igitur ecclesia dominae meae, sanctae Dei genitricis Mariae, meae dudum imperitiae ad regendum fuisset commissa, consuetudines illius et dignitates, debita etiam et onera, solerter addidici; in quibus conservandis sive exhibendis hactenus fere per tredecim annos a rectis praedecessorum meorum vestigiis non recessi.
455Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1046B
Qui et ipse non parum illius verba miratus, et animo per omnia fere erga illum repente divino nutu immutatus, iubet ei renuntiari, quatenus sequenti die tertia apud novum castellum Rupis de Andeli occurreret ei.
456Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1048A
» Cui cum rex diceret ei conscientiam bonam esse fere in omnibus, nisi quod odio laboraret hostium, quos iniuriosos sibi pateretur, et nequiter infestos, episcopus ait: « Si per omnia Dominatoris omnium gratiae placueris, facile tibi inimicos tuos aut pacatos efficiet, aut expugnatos subiiciet.
457Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1056D
Quam etiam asserebat, tam sibi quam aliis venerabilibus personis, detestabilis huius passionis suae aerumnam flebili saepius confessione propalasse, et consilium quo eriperetur ab obsceno oppressore studiosius inquisivisse, ieiuniis insuper et varia carnis maceratione illam memorabat peccatricia membra sua fere usque ad internecionem perdomuisse.
458Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1079B
Siquidem compulsi erant illi qui necem intulerant fugitivo, nec non et illi qui proditione illum de septis ecclesiae protraxerant, omnibus, exceptis femoralibus, vestibus nudi, iam putrefactum cadaver hominis effodere, feretroque impositum a suspendii loco, humeris ita nudis, in villam per unius fere milliarii spatium reportare.
459Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1083D
Erat autem illud receptaculum ad quatuor fere digitorum mensuram undique latum.
460Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1084B
Verum tempore illo quo haec gesta sunt, consistebat episcopus in manerio suo, quod Dorcacestria dicitur, et quod distabat milliaribus fere triginta a castro praenominato.
461Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1075B
« Iam, inquit, urbium praetores vel praesides, et Ecclesiarum praesules, eo fere solo distare cernuntur quod isti continuis, illi diebus interpolatis vacant forensibus litigiis.
462Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1111C
Toto quoque itinere illo usque ad ecclesiam, quod non brevi spatio tenditur, per singula fere momenta novis novi succedebant baiulis baiuli, nec numero pari, sed tot erant portitores, quot machina grabati admittere poterat accedentes.
463Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1092A
Conterritus itaque tam monstruoso eventu panes per unam fere hebdomadam, ne ab aliis viderentur, occultavit.
464Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1097C
Illo autem, exclusis omnibus suis, ante iacentem diutius sedente, et blandis sermonibus multa prosequente, episcopus fere nihil referebat auditis.
465Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 13; 2 (auctor -1143)
Quippe iam erat tantum virtutis ipsius nomen, ut fere cuicumque castro, vel civitati, solum iussionis verbum dirigeret, sine aliqua dilatione ei subderentur.
466Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 20; 1 (auctor -1143)
Igitur Grimoaldus omni studio omnique belli conamine civitatem contra Regem obsidentem protegere satagebat, sed frustra: nam in tanta agilitate urbs ipsa, eius obtinente iustitia, capitur, ut non plus quam tres fere in eadem obsidione ebdomades complerentur; quam scilicet Robertus Guiscardus robustissimus dux, per tres continuos annos obsidens, vix aggredi valuit.
467Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 4, 6; 3 (auctor -1143)
Ad quem cum apuliensis militum peditumque exercitus copiosus, sicut ipse mandaverat, Cicalam convenisset, morantur ibi tuituri Terram Laboris, presidente eodem Iohanne usque dum Rex adveniret; inter quos erat Robertus filius Richardi, fidissimus Regis, qui in superiori proximo libello prescriptus est, et Rogerius Arianensis comes aliique quam plures; unde factum est ut tam ipse exercitus quam milites qui intra Capuam habebantur, preter pedites, fere duo milia supputarentur.
468Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 4, 12; 2 (auctor -1143)
Frumento et vino carnisque edulio ita feracior extiterat, ut fere nullus in ea habitantium in victu egeret; unde contigit ut pene omnes in ea effrenatius turpi libidine subderentur, ob cuius piaculum, quo se moderari neclexerunt, Deus magis offensus sic eam, ut estimo per Rogerium delere decrevit.
469Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 5, 7; 4 (auctor -1143)
Cumque fere uno miliario ante eos per mare ipsum fugatus fuisset, tandem perstitit atque pro nimia quam patiebatur siti ipsum mare continuo ebibit totum.
470Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0863A (auctor 1060-c.1131)
Item Gelasius papa cum pro necessitate temporis, quia videbat Italicam Ecclesiam propter belli famisque incursionem fere omni clericorum officio destitutam, adeo ut plerisque populis subsidium redimendarum deesset animarum, concederet de monachis vel etiam de laicis assumi clericos, ait in decretis suis cap. 1 (epist. 9 ad episc. Luc.) : « Necessaria rerum dispositione constringimur et apostolicae sedis moderatione convenimur, sic canonum paternorum decreta liberare, ut quae praesentium necessitas temporum restaurandis ecclesiis relaxanda deposcit, diligenti consideratione quantum potest fieri temperemus.
471Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0871D (auctor 1060-c.1131)
Pro aliis vero actibus suis, magis est tolerandus quam accusandus ab ovibus suis, aut publice derogandus; quia, cum in eis a subditis derelinquitur, eius ordinationi obviatur, qui eos praetulit ei, dicente Apostolo: Dei ordinationi resistit, qui potestati resistit (Rom. XIII, 2) . » Quod decretum cum fere idem sit quod superius, eodem modo est intelligendum; quia non omnino, sed magis est tolerandus, nec revera publice est derogandus, ne contrarium sit aliis decretis.
472Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0926A (auctor 1060-c.1131)
Ecce Damasus synodalem ordinem fere totum disponens, in prima vocatione ad synodum dat accusatis episcopis sex mensium inducias ad minus, itemque, postquam ad iudicium venerint, sex mensium inducias ad minus ad se defendendum.
473Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0964C (auctor 1060-c.1131)
» Item: « Prima sedes, dum Acacium certis comperisset indiciis a veritate deviasse, quem noverat exsecutorem saepe dispositionis suae contra haereticos exstitisse, per triennium litteris fere destinatis eumdem monere non destitit.
474Algerus Leodiensis, De sacramentis, 180, 0782C (auctor 1060-c.1131)
Cum ergo nos habituri simus, et angeli modo habeant, ut quantacunque intervalla locorum, nullo fere temporis intervallo, nimia sua celeritate pertranseant, non tamen hoc habent, ut unde recedunt, ibi remaneant.
475Altfridus Monasteriensis, Acta S. Ludgeri, 99, 0778B
18. Cumque vir Dei Ludgerus in eadem regione annis fere septem in doctrinae studio persisteret, consurrexit radix sceleris Wutukint dux Saxonum eatenus gentilium, evertit Fresones a via Dei combussitque ecclesias et expulit Dei famulos et usque ad Fleo fluvium fecit Fresones Christi fidem relinquere, et immolare idolis iuxta morem erroris pristini.
476Altilio Gabriele, Carmina, 1, 18; 1 (auctor 1436-1501)
Moliri neque nostrum iuvat, ut solitus semper Nec flavis colere aut articulos chrisolithis meos, Pectere aut nitidas ante comas, sed Veneris sequi Tedet militiam, at funere, ast lacrimis meam Vitam ducere, ut eiectum adamet, qui loca quae tenent Sevi tetra leones, rapidaeque habitant fere; Esclusum quum me patitur, Phebia: Cipriam Contemnensque dei post pharetra et munera filii, Iuverunt lacrime quid, totiens oculi graves Fletu, aut quid totiens questus apud tuos Vultus, quin timui ne lacrimis marmoreus forem.
477Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 56, 3; 2 (auctor fl.366-384)
euangelista enim cum refert dicens: et ipse Iesus erat incipiens fere annorum triginta, filius sicut putabatur Iosef.
478Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 65, 2; 2 (auctor fl.366-384)
hanc sententiam tertia hora datam uult intellegi, in qua assiduis uocibus perdurantes, interuallo tamen horarum fere trium, quibus itum et reditum est ab Herode, cruci fixerunt saluatorem.
479Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 109, 19; 4 (auctor fl.366-384)
Melchisedech autem 'sacerdos dei summi' ad benedicendum Abraham apparuit ad praesagium futurorum sanctorum, quia benedictio danda erat in futurum plebi dei per antestitem fere dei, quem dicimus sacerdotem.
480Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0087B (auctor 366-384)
(Vers. 19-22.) Et non infirmatus est fide: nec consideravit corpus suum iam emortuum, cum iam fere centum esset annorum, et emortuam vulvam Sarae.
481Ambrosius Autpertus, Vita SS. Paldonis Tasonis et Tatonis, 89, 1319C
3. Celeberrimum quondam fuit S. Vincentii monasterium, situm in provincia Samnio seu Benevento ad fontem Vulturni fluminis, duodecim fere millibus a Casino distans.
482Ambrosius Autpertus, Vita SS. Paldonis Tasonis et Tatonis, 89, 1325D
9. Est autem, dilectissimi, locus ad quem vos ire desidero in Samnii partibus super ripam Vulturni fluminis, ubi initium sumit a mille fere passibus, in quo videlicet loco situm est oratorium martyris Christi Vincentii nomine dedicatum: ex utraque vero parte fluminis silva densissima, quae habitationem tantum praestat ferarum, latibulaque latronum.
483Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 38, 17, 4; 1 (auctor 340-397)
et ille quidem ascendit super omnes caelos ad dei sedem, homines autem a primo caelo ad secundum et deinceps a secundo ad tertium et ab illo per distinctiones fere ad septimum caelum atque in ipsam apsidem et summitatem caeli qui merentur ascendunt.
484Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 1; 1 (auctor 340-397)
Et ipse Iesus erat incipiens fere annorum XXX, qui putabatur esse filius Ioseph.
485Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 54; 1 (auctor 340-397)
Et ecce uenit uir, cui nomen Iairus, et ipse princeps synagogae erat, et cecidit ante pedes Iesu rogans eum ut intraret domum suam, quia filia unica erat illi fere annorum duodecim et haec moriebatur.
486Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 6; 1 (auctor 340-397)
ergo ut scias quia Petrus, Iohannes et Iacobus mortem non gustauerunt, gloriam resurrectionis uidere meruerunt; solos enim tres istos post haec fere uerba in diebus octo adsumsit et duxit m montem.
487Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 134; 1 (auctor 340-397)
cum in omnibus fere euangelicis locis spiritalis intellectus operetur, tamen in praesenti maxime ne quem duritia nudae expositionis offendat, spiritali altitudine sensus series temperanda est, praesertim cum sacrosancta religio moralibus disciplinis et mitibus pietatis exemplis etiam fidei exules ad reuerentiam tamen sui clementer inuitet, ut praeuia fidei disciplina mansuetudine sui superstitionum dura dissoluat et obnoxias erroribus mentes cogat etiam fide credere, quas potuit pietate mulcere.
488Ambrosius Mediolanensis, Anacephalaeosis Historiae de excidio Hierosolymitanae urbis, 15, 2213B (auctor 340-397)
Ipsis vero Paschae diebus undecimi mensis octavo die, per singulas noctes hora circiter nona templum et ara eius ita lumine refulgebat, quasi dies esset per mediam fere horam quotidie manens: quod vulgus interpretabatur cumulandae gentis indicium videri: eoque impulsi sunt tamquam tempus afforet libertatis recipiendae.
489Ambrosius Mediolanensis, Anacephalaeosis Historiae de excidio Hierosolymitanae urbis, 15, 2216A (auctor 340-397)
Non donabo Romanis quod vicerint, nec ipsi sibi hoc vindicant, qui sciunt, quod omnes fere nostris potius armis, quam alienis perierimus: quique Romanorum arma viderunt Caesaream inhabitantes Iudaei, quorum feriato die sabbati inter solemnes nostrorum sacrorum cultus multitudo gentilium Caesariensium, repentino quodam impetu et misso desuper furore succensa viginti millia delevit, omnes fugavit, ut totam urbem exinaniret.
490Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1910C (auctor 340-397)
Hic est odor quem Iacob patriarcha flagravit, quando meruit audire: Ecce odor filii mei, sicut odor agri pleni (Genes. XXVII, 27) . Nam licet plenus omnibus fere fructibus patriarchae sancti fuerit ager, ille tamen fruges maiori virtutis labore generavit, hic flores.
491Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1297C (auctor 340-397)
fere ut cum gradum tollerem, vel tu meum, vel ego tuum corpus videremur attollere.
492Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1969C (auctor 340-397)
Quibus exstincta fere quinquaginta Iudaeorum millia quos Alexander interemit, suis, quam hostibus perniciosior, et maiore victor detrimento, quoniam regni sui vires vincendo attriverat.
493Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1974A (auctor 340-397)
Erant fere peditum equitumque quinquaginta millia, a quibus prima pulsus congressione, Aristobulus Hierosolymam confugit, ibique intutus adversus tantam hostium multitudinem; quae clausum expugnavisset, nisi Scaurus ductor Romani exercitus alterius belli occasione quod adversus Tigranem gerebatur, solvisset obsidionem, missus a Pompeio, cui recepti Mithridatis ultio gravis, bellique in socerum transferendi propositum exarsit; qua causa Syriam infestari per Scaurum praeceperat, cum ipse Tigranem atque Armeniam urgeret.
494Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1988A (auctor 340-397)
Iterum centum fere viri Iudaeorum Antiochiam ad usque, non minore spiritu accusatum profecti, apud Daphnem offendere Antonium, iam totum Cleopatrae amoribus deditum, atque eius libidini deservientem, ibique arguere coeperunt intolerabilem fratrum potestatem.
495Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1988D (auctor 340-397)
Cesserat acerbitati insolentia, sed decursu fere biennii effuderat se Syriae Parthorum exercitus, Pacoro regis filio et Barzafarmane Persarum satrapa, barbarum agmen ductantibus.
496Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1991B (auctor 340-397)
Eodem fere tempore Iosippus frater Herodis aquae inopia fugam in nocte composuerat: sed tanta subito vis pluviarum terram infudit, ut omnes repleret ductus aquarum.
497Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1996A (auctor 340-397)
Accidit etiam motu terrae gravis animorum defectio, quo pecorum plurimum, hominum quoque triginta fere millia consumpta sunt.
498Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1997C (auctor 340-397)
Erant Arabes praestantiores numero, sed animis infirmiores; unde congressione habita, ceciderunt fere eorum quinque millia.
499Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2042C (auctor 340-397)
Hinc excitata Iudaeorum fere omnium in Herodem odia et poena accelerata: cuius auctor Herodias videns Agrippam plurimum praevaluisse apud Caesarem, compulit eum Romam pergere, quo sibi imperatoris gratiam conciliaret, obiectans desidiae contumeliam, quod fugitans labores, dum moratur domi, indignos sibi pateretur anteferri.
500Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2044B (auctor 340-397)
Aegyptius quoque pseudopropheta adveniens, et magicis imbutus artibus dum iactat se prophetico spiritu coelestia annuntiare oracula, triginta fere millia Iudaeorum associavit sibi, eosque ad montem Oliveti congregans, frequenti irruptione penetrabat Hierosolymam; ita ut etiam Romanas incursaret custodias, quae ne quid a populo moveretur, Hierosolymas praetendebant.