'fortuna' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 9225 hits      Show next 500

1Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0507A (auctor 969-988)
Bona quippe deliberatio rapuit, sed occasione laesi pedis fortuna retardavit.
2Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508D (auctor 969-988)
aliis quippe rebus Divinitas necessitatem imponit, aliis caeca fortuna interstrepit.
3Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513C (auctor 969-988)
Et quoniam nostrum ob amorem privata posthabetis negotia, nostrisque sedulo operam datis, inter praecipua ponimus, memori animo recondimus, praestitis non minora recompensaturi beneficia, si se infida retorserit fortuna.
4Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0519C (auctor 969-988)
Consideratis namque huius episcopii quibusdam antiquissimis locis, olim dum misericordia et veritas obviarent sibi, dum se iustitia et pax osculatae sint, dum veritas de terra oriretur, et iustitia de coelo prospiceret (Psal. LXXXIV, 11, 12) : olim, inquam, sub religione fundatis, tunc quidem prosperantibus et felici fortuna sese agentibus, Dominus dabat benignitatem, et terra nostra dabat fructum suum (Ibid., 13) : modo autem prorsus neglectis, aliquibus solam nominis famam praetendentibus, aliquibus sic ad solum dirutis ut nec fama supersit nominis, quibusdam dum emendari debuerunt in melius, ad deteriora perventis; eorum aliquem cuius incepti artificio reformare prius attentem, multae ambiguitatis naufragio pendulus haereo, et dubiis anfractibus intricatum, et vix se explicantem animum gero.
5Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0658A (auctor 1068-1081)
Tali fortuna comitati Fresones Bremam perveniunt, ubi, Alebrando pontifici ex ordine cuncta narrantes, pio Christo et confessori eius Willehado reversionis et salutis suae hostias immolarunt.
6Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XLI; 8 (auctor -1081)
Tali fortuna comitati Fresones Bremam perveniunt, ubi Alebrando pontifici ex ordine cuncta narrantes pio Christo et confessori eius Willehado reversionis et salutis suae hostias immolarunt, [XLII. Sunt et alia, quae non incongrue dicenda essent hoc loco de illo aestu maris in die bis citato; quod miraculum prebet omnibus maximum, ita ut ipsi, qui archana rerum phisici perscrutantur, in dubitationem cadant eius rei, cuius Ignorant originem.
7Adamus Scotus, Sermones, 198, 0276B (auctor c.1140–1212)
Et bene temperantia luminare maius, patientia luminare minus, quia difficilius est cum pacata fortuna non dissolvi, quam sub offensa non frangi.
8Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 5; 39
nam sicut sagittantes non videntes signum, si signum percutiant, hoc est casu et fortuitu: sic non praecognoscentes finem, si bene agant, et finem consequantur, hoc non est ex electione, sed a fortuna.
9Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 188, 1; 5
ab aetate, et fortuna.
10Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 188, 7; 36
vel dicitur insensatus fortunatus, quia nescit fortunas ferre vel nescit debite se habere in divitiis, quae sunt bona fortuna.
11Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 15; 12
Nam tota natura movetur et regitur a Deo, et a substantiis separatis: unde et Philosophus in libro De bona fortuna ait, Impetus naturales quos habemus in anima esse in nobis a Deo tanquam a movente naturam totam.
12Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 16; 23
Quarto non sunt consiliabilia quae etiam fiunt raro, si ex fortuna contingant.
13Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 16; 26
non esse consilium de his, quae sunt a fortuna, puta de thesauri inventione.
14Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 16; 30
Consiliabilia ergo non sunt immutabilia, nec uniformia semper, nec quae sunt a natura, nec quae a fortuna, nec omnia humana cadunt sub consilio, sed solum consiliamur de iis quae sunt operabilia per nos: nam ut dicitur 3. Ethicorum singuli autem hominum consiliantur de iis operabilibus, quae fieri possunt per ipsos.
15Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 3; 11
primum est fortuna, secundum nimia pravitas, et tertium nimia bonitas.
16Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 3; 12
Contingit enim primo aliquos esse non civiles ex fortuna: ut quia nimium pauperes existentens, non possunt civiliter vivere, sed coguntur civitatem exire, et agros excolere.
17Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 3; 21
Est ergo homo naturaliter animal civile, non obstante quod contingat aliquos non civiliter vivere: nam quicunque non civiliter vivit (nisi ex paupertate, vel ex fortuna hoc accidat) vel est bestia et sceleratus et sine iugo, non valens legem et societatem supportare, vel est quasi deus idest divinius, eligens altiorem vitam.
18Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0834 (auctor 1110–1167)
Amicitia mundialis, quae rerum vel bonorum temporalium cupidine parturitur, semper est plena fraudis atque fallaciae; nihil in ea certum, nihil constans, nihil securum: semper cum fortuna mutatur, et sequitur marsupium.
19Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0834 (auctor 1110–1167)
Unde quidam: Non est personae, sed prosperitatis amicus Quem fortuna tenet dulcis, acerba fugat.
20Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0835 (auctor 1110–1167)
Non aqua, non sole, non igne pluribus locis utimur, quam amico; in omni actu, in omni studio, in certis, in dubiis, in quolibet eventu, in fortuna qualibet, in secreto, in publico, in omni consultatione, domi forisque, ubique amicitia grata, amicus necessarius, utilis gratia reperitur.
21Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0706B (auctor 1110–1167)
Lassati innocentium caede, illotis cultellis quibus miserorum effuderant viscera, carnes quas vorarent incidebant, humanumque sanguinem miscentes aqua, crudeli poculo sitim sedabant, dicentes se felicissimos quos in illud tempus fortuna servaverat quo Gallorum sanguinem bibere potuissent.
22Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0712A (auctor 1110–1167)
Nec est aliud maius animi constantis indicium quam in adversa fortuna non frangi, et quando non potes viribus, consilio superes inimicum.
23Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0666A (auctor 1110–1167)
At amicitia mundialis, quae rerum vel bonorum temporalium cupidine parturitur, semper est plena fraudis atque fallaciae; nihil in ea certum, nihil constans, nihil securum; quippe quae semper cum fortuna mutatur, et sequitur marsupium.
24Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0666A (auctor 1110–1167)
Quam amicitiam quidam versus ita eleganter derisit: Non est personae sed prosperitatis amicus, Quem fortuna tenet dulcis, acerba fugat.
25Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0671C (auctor 1110–1167)
In omni actu, in omni studio, in certis, in dubiis, in quolibet eventu, in fortuna qualibet, in secreto, in publico, in omni consultatione, domi forisque ubique amicitia grata, amicus necessarius, utilis gratia reperitur.
26Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0732B (auctor 1110–1167)
Pugnatum est acriter dum Edmundum virtus, Cnuth fortuna iuvaret; circa galeata capita gladii tinniunt, collisione metallorum scintillae prorumpunt; ubi vero robustissimum illud pectus Edmundi ex ipso ut assolet bellandi motu ira incanduit, sanguine incalescente fit robustior, dexteram elevat, vibrat ensem, ac tanta vehementia in caput obstantis ictus iterat, ut spectantibus non tam percutere quam fulminare videretur.
27Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0732D (auctor 1110–1167)
Quocirca, licet me ubique victorem futurum fortuna promiserit, ita tamen me tua mirabilis probitas illexit ad gratiam, ut supra modum te et amicum cupiam et regni consortem exoptem; utinam et tu mei cupidus sis, ut ego tecum in Anglia, tu mecum in Dacia regnes!
28Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0750B (auctor 1110–1167)
Tandem, defuncto patre meo, fratribus peremptis, actis in exsilium nepotibus, cum hostibus nostris in omnibus fortuna faveret, mihi profecto nihil spei superesse videbatur.
29Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0762C
Oportet enim episcopum sine crimine esse, tanquam Dei dispensatorem, et reliqua (Tit. I, 6) . Si autem controversiae fortuna iste alicui displicuerint, non supercilium tumoris Christi imputetur vernaculis, quia non evidentior in praefata propositione potuit inveniri responsio rationalis, quae videlicet praestantior esset auctoritate docentis.
30Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0645C (auctor 950-1008)
Sed hunc eius prosperum successum invida mutavit fortuna.
31Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0779C (auctor 950-1008)
Forte fortuna adfuit.
32Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0867B (auctor 950-1008)
Quae modulum et numerum excedunt pro mole suorum, Namque cadaveribus reddebat lumina functis, Quae gelidae mortis per vim fortuna necarat ( melius negarat) Auditu surdos et claudos gressibus ornat, Aegrotos vegetat, membrorum viribus augens, Doemonis arma fugans, necnon et spicula frangens, Hostibus explosis, restaurat saucia corda, Iste capisterium rimarum fragmine ruptum Innovat, ut nutrix lacrymarum flumina fudit, Pestiferum calicem qui mortis pocula cinxit Porrecta, rupit dextra per signa salutis.
33Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0485 (auctor 1128-1203)
Quia in hoc opere agitur de quatuor artificibus, Deo, Natura, Fortuna, Vitio; primi autem artificis, id est, Dei, quatuor sunt opera: opus in mente, opus in materia, opus in forma, opus in gubernatione; Naturae vero, duo: unum in pura natura consideratum, ab omni corruptione alienum, quale opus nec fuit ante peccatum; aliud vero, varia corruptione, privatum: Fortunae etiam duo: unum prosperitatis, alterum adversitatis; unum vero vitii, scilicet, depravationis; liber iste in quo de his agitur, non inconsequenter novem distinctionibus completur.
34Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0485 (auctor 1128-1203)
Nobilitas vero ultima, quia ex se nihil proprium habet, a matre fortuna quod largiatur exquirit.
35Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0485 (auctor 1128-1203)
Ad cuius petitionem fortuna iter arripiens, ad domum naturae pervenit, suumque munus impendit; cui danti assistit Ratio, ne Fortuna, aliquo livore ducta, aliquid fermenti interserat.
36Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0485 (auctor 1128-1203)
Per hunc enim librum cognoscit homo quid ex Deo habeat, quid a natura ministrante accipiat, quid a fortuna suscipiat, quid a vitio contrahat.
37Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0501C (auctor 1128-1203)
Nil dubii superest his concurrentibus; omnes Aggrediamur opus; melior fortuna sequetur.
38Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0523B (auctor 1128-1203)
Non nitor argenti livet, si fulgurat aurum; Non minus arma rapit Hector, si plenior Aiax Fulminat: a simili non omnis gloria quarto Absentatur equo, quamvis gradus ille negetur Emphaticae laudis, in qua Natura priores Sistit equos, non iste tamen deiectus ab omni Munere naturae queritur, sed gaudet in illa Fortuna, qua dives eam natura beavit.
39Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0523D (auctor 1128-1203)
Nec plebeia iacet generis fortuna, sed Aethon Hunc genuit, qui solis equos se gaudet habere Fratres, et fratrum sese defendit honore.
40Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0536D (auctor 1128-1203)
Non hic ambiguo graditur fortuna meatu, Non risum lacrymis, adversis prospera, laeta Tristibus infirmat, non mel corrumpit aceto, Aspera commiscens blandis, tenebrosa serenis, Connectens luci tenebras, funesta iocosis: Sed requies tranquilla manet, quam fine carentem Fortunae casus in nubila vertere nescit.
41Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0556D (auctor 1128-1203)
Sed precis et pretii venali lege relicta, Quaerat quem vero sic complectatur amore, Illaesaque fide, quod amor lucretur amorem Alterius, referatque novos novus alter amores; Sitque relativa dilectio, mutuus adsit Nexus amicitiae, quam nec Fortuna novercans Solvat, nec casus agitet, nec gloria frangat.
42Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0557C (auctor 1128-1203)
Sed quia nulla potest nisi quae Fortuna ministrat, Nil sine consilio Fortunae perficit, imo Matris adire domum disponit filia, gressum Aggreditur, superatque viae dispendia cursu.
43Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0559 (auctor 1128-1203)
CAPUT PRIMUM. Fortunae domus describitur. Fortuna nusquam stabilis.
44Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0560A (auctor 1128-1203)
Nunc meliore toga splendet, nunc paupere cultu Plebescens Fortuna iacet, nunc orphana veste Prostat, et antiquos lugere videtur honores.
45Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0560B (auctor 1128-1203)
Summa rotae dum Croesus habet, tenet infima Codrus, Iulius ascendit, descendit Magnus, et infra Sylla iacet, surgit Marius; sed cardine verso Sylla redit, Marius premitur: sic cuncta vicissim Turbo rapit, variatque vices fortuna voluntas.
46Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0560B (auctor 1128-1203)
CAPUT II. Nobilitas domum Fortunae, matris suae, accedit. Fortuna et Nobilitas domum Naturae adeunt. Nobilitatis dona parvi momenti sunt, respectu virtutum. Ratio assistit Fortunae. Non sinit dare divitias, nisi mensurate.
47Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0560C (auctor 1128-1203)
His dictis modico risu Fortuna severos Exhilarans vultus, haec natae verba rependit: « Actus Naturae, virtutis fabrica, nostrum Non deposcit opus; nostro non indiget actu Tam celebris factura Dei, quam singula ditant Munera Naturae, divinaque dona beatam Efficiunt, nulloque caret virtutis honore.
48Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0561B (auctor 1128-1203)
» Arripit ancipites post haec Fortuna meatus, Et coeptum maturat iter, comitatur euntem Nobilitas, sequiturque suae vestigia matris.
49Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0561B (auctor 1128-1203)
Ergo viam superans incerto limite, gressu Ambiguo, casu ductore, errore magistro, Naturae Fortuna domum perquirit, et illam Vix tandem, fluitans, vaga, praeceps, mobilis, errans Invenit; adventum cuius mirata stupescit Curia.
50Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0561C (auctor 1128-1203)
Fortuna dictante modum, iuvenemque beatum Naturae dono, virtutis munere, dote Coelesti, nulla peccati labe iacentem, Afflat honore suo: tamen huius dona minori Luce micant donis adiuncta prioribus, imo Vix aliquid splendoris habent; dum luce premuntur Maiori: sic flamma minor vicina camino Languescit; sic stella latet contermina Phoebo.
51Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0561D (auctor 1128-1203)
Dum Fortuna parat alias apponere dotes, Assistit danti ratio, ne forte priorum Munera fermentet unius munus, et uno Depereat vitio multarum gloria rerum.
52Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0562A (auctor 1128-1203)
Ergo suas largitur opes Fortuna, nec ultra Mensuram citrave sinit decurrere donum, Fortunae ratio: sed opes metitur, et omnes Librat divitias, ne si nimis effluat harum Alveus, in praeceps mentem deducat, et illam Mergat opum torrens, animum declinet in usus Illicitos, mentisque suos effeminet actus.
53Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0565B (auctor 1128-1203)
Quae quamvis onerosa foret, deiecta, malignans, Plus sibi concilians Fortunae matris amorem, Plusque placet matri, tantoque remissior alget Nobilitatis amor; et iam mutare priora Facta cupit Fortuna parens, prolique secundae Tota favet, tentatque prius decidere factum: Nuntia fama volat, et veris falsa maritans, In superos furias, in coelum regna silentum Conspirasse refert manes, Erebique tyrannum Tartareum reserasse chaos, fratrique negare Regna, nec ulterius pacem concedere mundo; Monstraque mentitur monstris maiora loquendo, Dum sceleri scelus accumulat, furiisque furorem Addit, et Eumenides solito plus posse fatetur.
54Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0571C (auctor 1128-1203)
toties vincens nunc victa fatiscit; Quae falli nescit, nec quam fortuna fefellit!
55Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0574A (auctor 1128-1203)
Ergo victa fugit; stat pugnae sola superstes Filia Fortunae; sed eam Fortuna repellit A bello, natamque monet ne bella movere Intestina velit, ne rixam nata parenti Misceat, aut pugnam moveat germana sorori.
56Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0123C (auctor 1128-1203)
pro avaritia multa contra te armantur, multa de te conqueruntur, fortuna, natura, caro propria, charitas, proximus, mundus et Deus.
57Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0123C (auctor 1128-1203)
Audi quid contra te dicat fortuna: O homo, cur meam familiaritatem quaeris?
58Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0137D (auctor 1128-1203)
Si tibi inimicatur fortuna, propter eius inimicitias, dolorem non augeas; non habet quid in te laedat, nisi ei vires praebeas.
59Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0138C (auctor 1128-1203)
Hunc mortuum lugent, hunc redivivum gaudent mulieres, id est homines effeminati, qui ad fortunae ludum semper variantur; qui cum lugente fortuna lugent, cum gaudente gaudent.
60Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0138D (auctor 1128-1203)
Qui tot habent mentis vicissitudines, quot habet fortuna varietates.
61Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0590D (auctor 1128-1203)
Audaces fortuna iuvat, nil grande cor audax Terret: nil animi quidquid abhorret habet.
62Alanus de Insulis, Liber sententiarum, 210, 0251B (auctor 1128-1203)
Dirige ergo viam intentionis ad spirituales mentis divitias, res videlicet amplissimas et tranquillissimas; ad quam verticem rationis si ascenderis, tibi fortuna caput submittet.
63Alanus de Insulis, Liber sententiarum, 210, 0251B (auctor 1128-1203)
In tuto pars tui melior est, scilicet ratio, huic fortuna nocere non potest.
64Alanus de Insulis, Liber sententiarum, 210, 0251B (auctor 1128-1203)
Quis autem prudens confidit in fortuna?
65Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 19; 2 (auctor 1128-1203)
Et si quando uel cubito se conaretur attollere, statim uel grauante desidia, uel aduersante Fortuna, miserabiliter recidebat exagitabantque illum umbrȩ fraternȩ diras de capite ipsius exigentes inferias.
66Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 23; 2 (auctor 1128-1203)
Nec semel istud infortunii ac dedecoris ei accidit, sed multociens parua illi aduersus Wallenses fortuna fuit, cum ei alias semper alea bellorum prosperis iactibus ad uota arriserit.
67Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 54; 2 (auctor 1128-1203)
Vides, quomodo Fortuna ludat in rebus humanis tantasque lubrica uerset mortalium uices, sic agere consueuit inuida fatorum series summisque negatum stare diu immensoque graues sub pondere lapsus; in se magna ruunt letis hunc numina rebus crescendi posuere modum.
68Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 9; 6 (auctor 1128-1203)
Prestabat castas humilis fortuna Latinas quondam, nec uiciis contingi parua sinebat tecta, labor, somnique breues et uellere Tusco uexatȩ durȩque manus et proximus urbi Hannibal et stantes Collina turre mariti.
69Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 62; 4 (auctor 1128-1203)
Ait enim: Diuiditur ferro regnum populique potentis, que mare, que terras, que totum possidet orbem, non cepit fortuna duos; nam federa iuncti sanguinis et diro ferales omine tedas abstulit ad manes Parcarum Iulia seua intempesta manu; quod si tibi fata dedissent maiores in luce moras, tu sola furentem inde uirum poteras atque hinc reuocare parentem armatasque manus excusso iungere ferro, ut generos soceris medie iunxere Sabine.
70Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 7, 34; 19 (auctor 1128-1203)
Nam cur tantas lubrica uersat Fortuna uices?
71Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0494D (auctor 1095-1125)
Sed, adversante fortuna, in conspectu omnium in moenibus astantium, nobilissimus athleta cursu velocioris equi a Turco milite superatus est, cuius tergo sagitta infixa iecur et pulmonem eius penetravit, et sic ab equo labens mortuus exspiravit.
72Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0517C (auctor 1095-1125)
Sed illico, cur per aves haec fiant nuntia, illis a legatis responsum est: « Non dominus noster dux, eiusque fideles super emissis mirentur columbis, quas non pueriliter, non frustra, praemisimus; sed hac de causa praemissae sunt, ut rapido et incessabili volatu legationem fidei, quam erga eum habes, accelerent, et de auxilio tuo certificent, qualiscunque nobis in via fortuna vel impedimentum occurrerit.
73Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0533D (auctor 1095-1125)
Incolae autem Baurim, cognoscentes adventum Christianorum, et iam exercitum per campos civitatis hospitatum, munera acceptabilia cum verbis pacificis miserunt praedictis principibus in hunc modum: « Precamur, ut arbores, vites ac sata nostra non vastantes, pacifice transeatis: et si propositum vestrum capiendi Ierusalem, prosperante fortuna, adimpleveritis, vobis cum omnibus rebus nostris servituri sumus.
74Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0590A (auctor 1095-1125)
Post duos dehinc dies, et plurimam stragem Sarracenorum, gravemque vulnerationem Gallorum, rex Baldewinus ab urbis obsidione prudenti consilio sic suos revocavit, dicens: Hi adversarii nostri in murorum protectione confisi, et plurima manu civium, facile, adversante fortuna, creberrimis suorum auxiliis possunt praevalere; nostrates vero incauli sagittis perire; ideo utile est consilium, ut ab hac civitate castra moveamus.
75Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0655A (auctor 1095-1125)
Sed gravi fortuna adversante, equus quidem repertus est; sed iuvenis gloriosus non ultra ad suos rediit.
76Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 3, 6; 23 (auctor fl.c.1250)
Ceteri reges aut bello victi in amiciciam a vobis sunt recepti aut in suis dubiis rebus societatem vestram appetiverunt, familia nostra cum p<opulo> R<omano> bello Cartaginensi amiciciam instituit, quo tempore magis fides eius per quam fortuna petenda erat.
77Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Deinde anno Domini M°CLXII, indictione Xa, inperator cum Mediolanensibus apud Carcanum pugnavit, set utriusque fuit adversa fortuna; tandem cepit, et ab inperatore dictam civitatem fonditus destruxit et extirpavit de mense Marcii.
78Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
ymo non fortuna, set Dominus, qui mortificat et vivificat, deducit ad inferos et reducit, Dominus pauperem facit et ditat, humiliat et sublevat, Videns igitur inperator, quia non in fortitudine sua roborabitur vir, videns, quia Deus exaltat humiles et deponit potentes; consciderans, quod ecclesiam suam fondavit supra firmam petram, et porte inferi non prevalebunt adversus eam, et post multas persecutiones per multa tempora pape Alexandro factas, et timens, ne a dominio suo caderet propter rebellationem Longobardorum, qui contra ipsum rebellaverant, et pape Alexandri prosperitatem, missis solempnibus nonciis domino pape propter reconciliationem, et in hoc multum laboravit.
79Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Fuit hoc anno Grecis blanda, Latinis adversa fortuna.
80Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Quandoque etiam reminiscentia procedit casu et fortuna, eo quod casus et fortuna sunt causae rerum per accidens, ut dicit Aristoteles in secundo physicorum.
81Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 154; 1 (auctor -1286)
Nam anno Domini MCLX. cum Mediolanensibus apud Carcanum pugnavit, et utrisque fuit adversa fortuna.
82Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 163; 3 (auctor -1286)
Imo non fortuna, sed Dominus est, qui mortificat et vivificat et deducit ad inferos et reducit.
83Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 184; 4 (auctor -1286)
Marchio quoque Bonifacius, qui Thesaulonie regnum circumquaque provinciis subiugaverat, Grecis et Blactis adversantibus, multa perpessus est; fuit igitur hoc anno Grecis arridens et blanda, sed Latinis adversa fortuna.
84Albertus Monachus, Chronica, 14a; 12 (auctor -1456)
Electoribus enim ad eleccionem convocatis, cum marchio dictus occasione quacumque venire nollet aut non posset et tamen Fredericum ducem Austrie regem habere gestiret, instrumentum sollempniter confectum et sigillo suo maiori roboratum misit ad eleccionem per fidelem suum strennuum militem Nicolaum de Book, attamen et occulte tradens fidei sue membranas, eodem sigillo sigillatas, quibusque quia passibus ambiguis fortuna volubilis errat, uteretur, ut res expostularet.
85Albertus Monachus, Chronica, 14a; 50 (auctor -1456)
Pater de concordia et amicicia et pace domus Francie, quam solam extimuerat, filiique fortuna et sagacitate gaudio magno totus diffunditur.
86Albertus Monachus, Chronica, 56; 107 (auctor -1456)
Cessitque fortuna inopinata Flandrensibus et ruina Francigenis tam mirabiliter quam miserabiliter, quoniam flos milicie Gallicane in campo cecidit non tam virtute quam cautela pugnancium.
87Albertus Monachus, Chronica, 197; 62 (auctor -1456)
Henricus rex, fortuna vultu leto principiis suis arridente, totus spiritu diffunditur.
88Albertus Monachus, Chronica, 197; 74 (auctor -1456)
Cessitque ibi fortuna inopinata Flandrensibus et casus ac ruina Gallicis tam mirabilis quam miserabilis.
89Alcuinus, Carmina, 101, 0818C (auctor 730-804)
Illi quapropter clemens meliora parabat Tradere regna Deus, luci sociata perenni; Nam sibi praescriptae mortis dum venerat hora, Belliger occubuit subito socialibus armis, O res caeca nimis terreno fidere regno, Quod praeceps fortuna rotat, fatisque malignis Vertitur, et variis semper motatur in horis.
90Alcuinus, Carmina, 101, 0764C (auctor 730-804)
Cruribus atque suris claudum restaurat aegrotum, Quem fortuna prius gressu privavit egentem.
91Alcuinus, Carmina, 101, 0811C (auctor 730-804)
Et demonum cultus colla inflectendo nefandos, Suppliciter venerans proceresque Deosque Penates, Barbarica rabie fluxas grassante medullas, Pro rerum fortuna plebs miseranda rogabat.
92Alcuinus, De grammatica, 101, 0851B (auctor 730-804)
si tui ipsius compos eris, possidebis quod nec unquam amittere dolebis, nec ulla tibi fortuna auferre valebit.
93Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0927C (auctor 730-804)
Casus autem infertur in concessionem, cum demonstratur aliqua fortunae vis [Edit., fortuna eius] voluntati obstitisse, ut in hac re: Cum Lacedaemoniis lex esset, ut hostias nisi ad sacrificium quoddam redemptor praebuisset, capitale esset, is qui redemerat, cum sacrificii dies instaret, in urbem ex agro agere hostias coepit: cum subito magnis commotus tempestatibus fluvius Eurotas, is qui Lacedaemoniam praeterfluit, ita magnus et vehemens factus est, ut eo traduci victimae nullo modo possent.
94Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0932D (auctor 730-804)
Et ex convictu [Ms., victu] multae trahuntur suspiciones, cum, quemadmodum et apud quos, et a quibus educatus et eruditus sit, quaeritur; et quibus convivat, et qua ratione vitae, et quo more domestico [vivat]. Ex fortuna saepius [Ms., saepe] argumentatio nascitur, cum servus an liber, pecuniosus an pauper, nobilis an ignobilis, felix an infelix, privatus an in potestate sit, aut fuerit, aut futurus sit, consideratur; aut denique aliquid eorum quaeritur, quae fortunae esse attributa intelliguntur.
95Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0941B (auctor 730-804)
Non enim omnis fortuna, non omnis honos, non omnis auctoritas, non omnis aetas; nec vero locus, [aut] tempus, aut auditor omnis eodem aut verborum genere tractandus est, aut sententiarum, semperque in omni parte orationis, ut vitae, quid deceat, est considerandum.
96Alcuinus, Epistolae, 100, 0227C (auctor 730-804)
Ignorans in huius tempestatis miseria [Ms., miseriam] quae nuper nostram turbavit gentem, quo te tua fortuna ferret vel voluntas; idcirco nescivi quo te consilio roborarem, nisi ut toto corde Deo Iesu servires, et totam tuae consolationis spem in illius componeres pietatem, qui ait: Venite ad me omnes, qui laboratis et onerati estis, et ego reficiam vos.
97Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 43; 26 (auctor fl.c.1450)
O pulchra, o virgo, nimium placabilis, ingens Ornamentum orbis, gloria, pompa, nitor, Quam bissena suum comitantur sydera solem, In sociam Charites quam voluere deae, Aspice te quanto iunxit fortuna marito: Hoc nihil in terris clarius esse potest.
98Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 52; 1 (auctor fl.c.1450)
Ardebat Fortuna potens te reddere coelo, Ut semel humanum laederet illa genus.
99Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 10; 20 (auctor fl.c.1450)
Gismundus, quem fata volent imponere coelo, Purpureo insignem petaso, licet invida rebus Quae semper magnis obstat fortuna vetare Hoc volet: at virtus fortunae interrita saevae Casibus est, fati et morsus nil curat iniqui.
100Aldhelmus Schireburnensis, De aris B. Mariae, 89, 0292C (auctor 640-709)
Cruribus atque suris claudum restaurat egrotum, Quem fortuna prius gressu privavit egentem.
101Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0140B (auctor 640-709)
Lis aliquando propemodum satis cruenta inter duo populosa credentium et incredulorum praedia gerebatur: fortuito casu contigit, ut praefatus vir Dei armatas peltarum testudine catervas iam iamque strictis mucronibus alternatim se iugulaturas offendisset, qui cum verbis pacificis confusam utriusque vulgi simultatem magnopere mitigare niteretur et exortam furentis cunei crudelitatem sedare tentaret, quidam bellicosus incentor, et fautor certaminis ac crudescentis signifer duelli, fertur bacchanti et furibundo strepitu restitisse, dicens se spreta pace sequestra leto tenus pugnaturum; tunc sanctus: Optata, inquit, tibi verbis fortuna contingat.
102Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0142A (auctor 640-709)
Quamobrem procum proprium, et futurum, si virginitatis fortuna pateretur, levirum, a superstitiosa delubrorum cultura convertens, baptismatis fonte renatos visibiliter angelicis perfrui conspectibus fecit, quibus coelicola ab astris destinatus candidis ac purpureis contexta serta floribus obtulit: Istas, inquiens, coronas immaculato et mundo corpore custodite, quia de paradiso Dei eas ad vos attuli.
103Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0253C (auctor 640-709)
Namque cadaveribus reddebat lumina functis, Quae gelidae mortis per vim fortuna necarat.
104Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0255D (auctor 640-709)
Talia signa sacrum portendunt esse futurum, Prospera quod rerum liquido fortuna declarat.
105Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0265D (auctor 640-709)
Tunc ait audacter depromens fata futura: Sic tibi contingat lethi fortuna cruenta, Ceu verbis optas, crudeli calce casurus.
106Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0275B (auctor 640-709)
Quamvis Blaisillam secli fortuna sororem Necteret ad thalami copulam, taedasque iugales, Vincula comptorum passuram blanda tororum.
107Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0214A (auctor 640-709)
- M. Natura, fortuna, pressura, tonsura, bascauda, Aurora, ut: Aurora in roseis fulgebat lutea bigis.
108Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0184D (auctor 640-709)
Facundum constat quondam cecinisse poetam, Quo Deus et quo dura vocat Fortuna, sequamur.
109Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0188B (auctor 640-709)
Lurida per latices coenosas lustro paludes, Nam mihi composuit nomen fortuna cruenta.
110Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0190D (auctor 640-709)
Nos sumus aequales communi sorte sorores, Quae damus ex nostro cunctis alimenta labore: Par labor ambarum, dispar fortuna duarum; Altera nam currit, quod nunquam altera gessit, Nec tamen invidiae stimulis agitamur acerbis.
111Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0196C (auctor 640-709)
Collibus in celsis saevi discrimina Martis, Quamvis venator frustra latrante molosso Garriat arte feri contorquens spicula ferri, Nil vereor, magnis sed fretus viribus altos Belliger impugnans elephantes vulnere sterno, Heu fortuna ferox, quae me sic arte fefellit!
112Aldhelmus Schireburnensis, Carmina ecclesiastica, 19, 16; 7 (auctor 640-709)
Cruribus atque suris claudum restaurat egrotum, Quem fortuna prius gressu privavit egentem; Sic patrem Pupli, quem febris torsit anhela, (Torridus atque calor frigus brumale coquebat Nec non extales multavit poena pudenda) Curavit citius Domino tribuente medelam.
113Aldhelmus Schireburnensis, Chartae Aldhelmianae, p1; 15 (auctor 640-709)
. . Fortuna fallentis saeculi procax non lacteo immarcescibilium liliorum candore amabilis, sed fellita eiulandae corruptionis amaritudine odibilis filios in valle lacrimarum fetentis carnis rictibus venenosis mordaciter dilacerat, quae quamvis arridendo sit infelicibus attrectabilis, Acherontici tamen ad ima Cociti, ni satus alti subveniat boantis, imprudenter est declivis.
114Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 9 (auctor 640-709)
VI. LVNA. Nunc ego cum pelagi fatis communibus insto Tempora reciprocis convolvens menstrua cyclis: Ut mihi lucifluae decrescit gloria formae, Sic augmenta latex redundans gurgite perdit VII. FATVM. Facundum constat quondam cecinisse poetam: 'Quo Deus et quo dura vocat Fortuna; sequamur!
115Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 70 (auctor 640-709)
XLIII. SANGVISVGA. Lurida per latices cenosas lustro paludes; Nam mihi composuit nomen fortuna cruentum, Rubro dum bibulis vescor de sanguine buccis.
116Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 75 (auctor 640-709)
XLV. FVSVM. In saltu nascor ramosa fronde virescens, Sed fortuna meum mutaverat ordine fatum, Dum veho per collum teretem vertigine molam: Tam longa nullus zona praecingitur heros.
117Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 107 (auctor 640-709)
fortuna ferox, quae me sic arte fefellit, Dum trucido grandes et virgine vincor inermi!
118Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 125 (auctor 640-709)
Par labor ambarum, dispar fortuna duarum; Altera nam cursat, quod numquam altera gessit; Nec tamen invidiae stimulis agitamur acerbis: Utraque, quod mandit, quod ruminat ore patenti, Comminuens reddit famulans sine fraude maligna.
119Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 181 (auctor 640-709)
X Natura, fortuna, pressura, tonsura, bascauda, Aurora (ut Aurora in roseis fulgebat lutea bigis) captura, fetura, matura, rasura, strictura, basterna, persona, fixura, pictura, factura, scriptura, censura, caesura, farrago, | Cartago, sartago, aerugo, salsugo, ferrugo, lanugo, prurigo, uligo, caligo, formido, fiscella, tessella, umbella, lanterna, regina, Europa, urina, formica, testudo, auleum, portentum, sarmentum, electrum, antiquus, argutus, cristatus, quod tamen participium est sine origine verbi (ut cristatus Achilles, id est crista et cono galeatus), vittatus, versutus, astutus, cornutus, nervosus, frontosus, squamosus, exosus, barbatus, larvatus, cerritus, unde Hieronimus Flocci pendentes, inquit, imagines umbrasque larvarum, quarum natura esse dicitur terrere parvulos et in angulis garrire tenebrosis.
120Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 346 (auctor 640-709)
Tum sanctus Optata, inquit, tibi verbis fortuna contingat!
121Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 362 (auctor 640-709)
Quamobrem procum proprium et futurum, si virginitatis fortuna pateretur, levirum a superstitiosa de|lubrorum cultura convertens baptismatis fonte renatos visibiliter angelicis perfrui conspectibus fecit, quibus caelicola ab astris destinatus candidis ac purpureis contexta serta floribus obtulit 'Istas, inquiens, coronas inmaculato (corde) et mundo corpore custodite, quia de paradiso dei eas ad vos attuli!
122Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 171 (auctor 640-709)
Namque cadaveribus reddebat lumina functis, Quae gelidae mortis per vim fortuna neearat; Auditu surdos et claudos gressibus ornat, Aegrotos vegetat membrorum viribus augens, Demonis arma fugans necnon et spicula frangens Hostibus explosis restaurat saucia corda.
123Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 198 (auctor 640-709)
Talia signa sacrum portendunt esse futurum, Prospera quod rerum liquido fortuna declarat; Hoc gestum ludis apicum sed seria firmant, Almus Alexander cum vitam funere clausit.
124Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 322 (auctor 640-709)
Tunc ait audacter depromens fata futura: 'Sic tibi contingat leti fortuna cruenta, Ceu verbis optas crudeli calce casurus!
125Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 441 (auctor 640-709)
Nec minus interea Romae tiruncula Christi Floruit Eustochium, venerandae filia Paulae, Infula quam nitidae comebat casta iuventae Legibus angelicis servantem iura pudoris, Quamvis Blesellam saecli fortuna sororem Necteret ad thalami copulam taedasque iugales Vincula comptorum passuram blanda tororum; Attamen ereptum sic luxit sponsa pudorem, Cum vir mundanae clausisset limina metae, Plangere ceu solet ablatum matrona maritum, Anxia dum queritur singultu funera sponsi.
126Alexander de Roes, Pavo, p1; 85 (auctor -1288)
Naturam vocat in sociam fortuna potentem, Ut spolient aquilam plumis hec, iuribus illa.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Caeterum si praedictus vir mulieri quod ipsam recipere debeat, et maritali affectione tractare, iuxta mandatum vestrum, plenam securitatem praestare noluerit, eum appellatione remota, excommunicationis sententia percellatis, et per totum episcopatum Landunensem auctoritate nostra freti, faciatis sicut excommunicatum vitari, et apud nobilem virum Philippum comitem Flandrensem partes vestras efficaciter interponatis, ut eidem mulieri terram quam ex parte sua vir eius accepit, sine molestia faciat reddi, et in pace dimitti, donec praedictus vir suum plenius cognoscat excessum, et Ecclesiae humiliter adimpleat et devote mandatum.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Contra quod siquidem nuntii iam dicti comitis responderunt quod, si praepositi et militia sua post appellationem talia commiserunt, non de ipsius conscientia vel mandato processit, et quod de captivis requisitus fuisset, omnino inficiabantur, adiicientes quod homines ipsius comitis terram archiepiscopi non invaserunt, sed cum praepositi et militia eiusdem archiepiscopi terram comitis invaderent, ei sui homines occurrerunt, et ipsos fortuna prosperante in fugam verterunt, de quibus alios occiderunt, alios vero in captionem duxerunt.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Quapropter cum nobis et tibi forma sit praefixa secundum quam subditos adhibita providentia et moderatione debeamus tractare, non debet moveri fraternitas tua, nec ulla ratione turbari, si monitis et mandatis nostris tibi suggerimus, quod suffraganeos tuos, et maxime Belvacensem episcopum, ultra metam a SS. Patribus praefixam non graves, sed potius in mansuetudine et benignitate pertractes, et circa te habeas personas ita maturas, honestas atque discretas, quod earum conversatione opinio tua redoleat, et honestatis tuae virtus laudabilius enitescat, et quarum consilio in tractandis negotiis ecclesiasticis confidenter inniti possis, et eis in absentia tua incunctanter committere quae emergunt negotia exsequenda.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Si tamen ante sententiam appellavit, cogetur illius stare iudicio a quo noscitur appellasse.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Multum enim tibi et regno tuo expedit ut inter adeo magnas et potentes personas pax et concordia celerius reformetur.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Data Tusculi, XI Kal.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Aprilis.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Datum Tuscul.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Sancimus etiam ut ex parte Sarracenorum universi fines ipsius episcopatus, sicut antiquitus legitime fuisse noscuntur, tibi tuisque successoribus quieti deinceps et integri conserventur.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Martii.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Ego Hugo diac.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Datum Anagniae, X Kal.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Datum Anagniae, XI Kal.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Augusti.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
m.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
studiosius moneatis et cum omni diligentia laboretis inducere ut memorato abbati et fratribus praefatum nemus cum universis ablatis libere et sine contradictione restituat et in pace deinceps et quiete dimittat, vel sub vestrae discretionis examine plenam exinde sibi iustitiam exhibeat.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
. . . . . nonnullis casibus, quos canones sacri describunt, nempe terrulas, vineolas, et domunculas, quarum pretium in utilitatem Ecclesiae. . . . ordinatum est etiam ut vos, filii canonici, cum episcopo comedentes insimul dormiatis, quatenus Domino devotius. . . . servire possitis.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Si quis autem hoc attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli se noverit incursurum.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Si vero ipsi in contemptum Ecclesiae frequentare praesumpserint ipsos excommunicatos publice denuntietis, et in ecclesia quae contra prohibitionem vestram illos receperit, usque ad dignam satisfactionem divina prohibeatis officia celebrari.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Augusti.
127Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
Octob.
128Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 3; 4 (auctor 1157-1217)
in ea que iussu caritatis distributa sunt; nichil incommdi moliri poterit etiam irata fortuna.
129Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 33, 1; 39 (auctor 1157-1217)
Multi reputant se amphoras esse blandiente fortuna.
130Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 3, 14; 7 (auctor 1157-1217)
Nunquam tibi magis suspecta sit fortuna.
131Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, p2, 1, 3; 1 (auctor 1157-1217)
Longum esset~ enumerare terrarum principes; in quos intonans fortuna deseruire ausa est.
132Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 32; 4 (auctor -1143)
Qui tamen Salerni commorans, ita vultu ylari menteque constans cernebatur, ac si nil sinistri sibi accidisse videretur; sciens pro certo malum eventum illum feliciori quandoque fortuna, Deo donante penitus evacuandum.
133Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 33; 1 (auctor -1143)
Porro prenominatus Tancredus, cognito quod Rex cum principe Roberto Comiteque Ranulpho in plano Nucerie territorio conflictum habuerit, ibique non dignos ei successus fortuna bellando providerit, transmarinum iter appetisse, terrasque suas distraxisse, atque abiurasse, se penitet.
134Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 48; 1 (auctor -1143)
Verum Comes Ranulphus comperta Tancredi captione, simulque Rogerii nephanda suspensione, immenso animi merore afficitur, non tantum pro illorum tristi fortuna, quantum etiam quia ipsorum magno destitueretur auxilio.
135Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 4, 24; 2 (auctor -1143)
Cum ergo, immensa acies ab eis directa, cum ratibus equora sulcando Neapolim tendissent, istiusmodi prefirmantur consilio, ut urbem Amalfiam, incoante aurore ortu subito aggredientes aut predarentur aut Regi, si fortuna sinistra non eis impedimentum ferret, dirriperent.
136Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0474B
Nec fefellit fortuna consilium hominis.
137Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1264A (auctor 1015-1085 -)
Civium nulli, spatio sub huius Temporis, fortuna serenitate Praevalet ridere beatori Quam tibi nuper.
138Altilio Gabriele, Carmina, 1, 20; 2 (auctor 1436-1501)
Si votis non dura meis fortuna faveret, Nec mihi tam tenues parca dedisset opes, Obsequerer forsan, nec enim parere negarem Mandatis, animo non renuente tuis: Sed bene quis teneros deploret pauper amores, Cui vix iberno tempore crassa toga est?
139Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 12; 55 (auctor 1460-1517)
Raemundus superat Gallis mihi natus in oris, Vir sacer, atque omni virtutis ab orbe fugatae Seclusaeque fides: quem nec fortuna sinistra Terruit, aut laeto turbavit pectora vultu Sacra viro.
140Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 14; 28 (auctor 1460-1517)
Infoelix iuvenis, cui non sub pectore virtus Defuit aut animus saevique peritia Martis, Sed nocuit fortuna viro: nam protinus hasta Cornipede excussus tergo percussit harenam.
141Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 26 (auctor 1460-1517)
Ut quondam Ortygiae laurus tripodasque loquentes Delphorum aut adytum Cumis penetrale Sibyllae Credula gens adiit consultum oracula Phoebi, Aut veluti Assyriis redolentes nubibus aras Centum et purpureo spumantes sanguine tauri, Cornigero quom sacra Iovi Gaetulica pubes Diuinis operata facit, vel Achaia querna Fronde Cytheriacas audit suspensa columbas Consultans, rebus quae sit fortuna caducis: Sic Caesar responsa dabat, sic conscia fati Mens bona secreti reserabat numina coeli.
142Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0772B (auctor 340-397)
Usura etiam ab aleatoribus exigitur, quorum in lusu varia fortuna est, sed lucrum cedit feneratori.
143Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 5; 6 (auctor c.330–c.391)
At nunc cum auctoritate vestri iudicii rerumque necessitate compulsus ad Augustum elatus sum culmen deo vobisque fautoribus, si fortuna coeptis affuerit, altius affecto maiora id prae me ferens, quod exercitui, cuius aequitas armorumque inclaruit magnitudo, domi moderatus visus sum et tranquillus et in crebritate bellorum contra conspiratas gentium copias consideratus et cautus.
144Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 14; 1 (auctor c.330–c.391)
In hoc rerum adversarum tumultu haerens eius fortuna iam et subsistens adventare casum vitae difficilem modo non loquentibus signis aperte monstrabat.
145Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 16; 24 (auctor c.330–c.391)
Vel ut alio modo definiam: felicitas est fortuna adiutrix consiliorum bonorum, quibus qui non utitur, felix esse nullo pacto potest.
146Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 16; 27 (auctor c.330–c.391)
" Id Ephesius quoque Heraclitus asserens monet ab inertibus et ignavis eventus variante fortuna superatos aliquotiens viros fuisse praestantes; illud vero eminere inter praecipuas laudes, cum potestas in gradu velut sub iugum missa nocendi, saeviendi cupiditate et irascendi in arce victoris animi tropaeum erexerit gloriosum.
147Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 6; 4 (auctor c.330–c.391)
Tempore quo primis auspiciis in mundanum fulgorem surgeret victura, dum erunt homines, Roma, ut augeretur sublimibus incrementis, foedere pacis aeternae Virtus convenit atque Fortuna plerumque dissidentes, quarum si altera defuisset, ad perfectam non venerat summitatem.
148Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 11; 43 (auctor c.330–c.391)
Haec fortuna mutabilis et inconstans fecit Agathoclem Siculum ex figulo regem et Dionysium gentium quondam terrorem Corinthi litterario ludo praefecit.
149Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 1 (auctor c.330–c.391)
Exoritur iam hinc rebus afflictis haud dispari provinciarum malo calamitatum turbo novarum exstincturus omnia simul, ni Fortuna moderatrix humanorum casuum motum eventu celeri consummavit impendio formidatum.
150Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 32 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam ut bestiarii obiceremur intractabilibus feris, perpendentes tamen hoc bonum habere tristia accidentia, quod in locum suum secunda substituunt, mirabamur illam sententiam Tullianam ex internis veritatis ipsius promulgatam, quae est talis: "et quamquam optatissimum est perpetuo fortunam quam florentissimam permanere, illa tamen aequalitas vitae non tantum habet sensum, quantum cum ex miseris et perditis rebus ad meliorem statum fortuna revocatur.
151Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 1; 1 (auctor c.330–c.391)
Haec per orbem Romanum fatorum ordine contexto versante Caesar apud Viennam in collegium fastorum a consule octiens Augusto ascitus urguente genuino vigore pugnarum fragores caedesque barbaricas somniabat colligere provinciae fragmenta iam parans, si affuisset fortuna flatu tandem secundo.
152Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 5; 1 (auctor c.330–c.391)
Primum igitur factuque difficile temperantiam ipse sibi indixit atque retinuit, tamquam astrictus sumptuariis legibus viveret, quas ex rhetris Lycurgi, id est axibus, Romam translatas diuque observatas et senescentes paulatim reparavit Sulla dictator, reputans ex praedictis Democriti, quod ambitiosam mensam fortuna, parcam virtus apponit.
153Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 12; 24 (auctor c.330–c.391)
Cunctis igitur summis infimisque approbantibus tunc opportune congrediendum nec de rigore animorum quidquam remittentibus exclamavit subito signifer: "perge, felicissime omnium Caesar, quo te fortuna prosperior ducit.
154Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 12; 93 (auctor c.330–c.391)
Tunc Iulianus, ut erat fortuna sui spectatior meritisque magis quam imperio potens, Augustus acclamatione concordi totius exercitus appellatus ut agentes petulantius milites increpabat id se nec sperare nec adipisci velle iurando confirmans.
155Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 17, 5; 11 (auctor c.330–c.391)
Id sane pronuntio, quod, si haec mea legatio redierit irrita, post tempus hiemalis quietis exemptum viribus totis accinctus fortuna condicionumque aequitate spem successus secundi fundante venire, quoad ratio siverit, festinabo.
156Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 4; 1 (auctor c.330–c.391)
Dum apud Sirmium haec diligentia quaeruntur impensa, orientis fortuna periculorum terribiles tubas reflabat.
157Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 6; 6 (auctor c.330–c.391)
Quod ideo per molestos formatores imperii struebatur, ut, si Persae frustra habiti redissent ad sua, ducis novi virtuti facinus assignaretur egregium, si fortuna sequior ingruisset, Vrsicinus reus proditor rei publicae deferretur.
158Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 8; 7 (auctor c.330–c.391)
Egere me praecipitem iniqui flagitatores, ut nosti, quorum avaritiae ne tua quidem excelsa illa fortuna propugnans miseriis meis potuit refragari.
159Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 6; 1 (auctor c.330–c.391)
Aspiravit auram quandam salutis fortuna innoxio die cum hostili clade emenso, cuius reliquo tempore ad quietem reficiendis corporibus dato posterae lucis initio ex arce innumeram cernimus plebem, quae Ziata capto castello ad hosticum ducebatur, quem in locum ut capacissimum et munitum – spatio quippe decem stadiorum ambitur – promiscua confugerat multitudo.
160Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 8; 6 (auctor c.330–c.391)
Itaque vespera tenebrante cum adhuc licet iniqua reluctante fortuna multitudo nostrorum manu conserta distringeretur, in abstrusa quadam parte oppidi cum duobus aliis latens obscurae praesidio noctis postica, per quam nihil servabatur, evado et squalentium peritia locorum comitumque adiutus celeritate ad decimum lapidem tandem perveni.
161Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 10; 3 (auctor c.330–c.391)
– eadem perlaturi vobiscum, ni fortuna affulserit laetior.
162Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 4; 19 (auctor c.330–c.391)
Qui liberaliter ita suscepti dolore duplici suspensi discesserunt et maesti, quod eos fortuna quaedam inclemens et moderato rectore et terris genitalibus dispararet.
163Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 10; 1 (auctor c.330–c.391)
Iulianus tamen iam celsiore fortuna militisque fiducia laetior, ne intepesceret neve ut remissus argueretur et deses, legatis ad Constantium missis in limitem Germaniae secundae egressus est omnique apparatu, quem flagitavit instans negotium, communitus Tricensimae oppido propinquabat.
164Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 11; 50 (auctor c.330–c.391)
Evenerat enim hoc quasi fatali constellatione ita regente diversos eventus, ut ipsum Constantium dimicantem cum Persis fortuna semper sequeretur afflictior, unde vincere saltem per duces optabat, quod aliquotiens meminimus contigisse.
165Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 9; 1 (auctor c.330–c.391)
At prosperis Iulianus elatior ultra homines iam spirabat periclis expertus assiduis, quod ei orbem Romanum placide iam regenti velut mundanam cornucopiam Fortuna gestans propitia cuncta gloriosa deferebat et prospera antegressis victoriarum titulis haec quoque adiciens, quod, dum teneret imperium solus, nec motibus internis est concitus nec barbarorum quisquam ultra suos exsiluit fines; populi omnes aviditate semper insectari praeterita ut damnosa et noxia in laudes eius studiis miris accendebantur.
166Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 5; 33 (auctor c.330–c.391)
At si fortuna versabilis in pugna me usquam fuderit, mihi vero pro Romano orbe memet vovisse sufficiet ut Curtii Muciique veteres et clara prosapia Deciorum.
167Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 4; 28 (auctor c.330–c.391)
Eodem mentis proposito secuto quoque die per varia certaminum genera controversae partes dimicantes instanter aequis manibus et pari fortuna discedunt.
168Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 6; 6 (auctor c.330–c.391)
Proinde cunctis ex sententia terminatis Augustus altius iam contra difficultates omnes incedens tantumque a fortuna sperans nondum afflicta, ut propius temeritatem multa crebro auderet, validiores naves ex his, quae alimenta portabant et machinas, deoneratas octogenis implevit armatis retentoque secum classis robore firmiore, quam in tres diviserat partes, unam cum Victore comite quiete prima noctis emitti disposuit, ut flumine raptim transmisso ripae occuparentur hostiles.
169Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 9; 4 (auctor c.330–c.391)
Tum Sabinus fortuna et genere inter municipes clarus ore volubili replicabat Constantium immani crudescente bellorum materia superatum a Persis interdum deductumque postremo per fugam cum paucis ad Hibitam stationem intutam panis frusto vixisse precario ab anu quadam agresti porrecto, nihil tamen ad diem perdidisse supremum et Iovianum inter exordia principatus provinciarum muro cessisse, cuius obice iam inde a vetustate innoxiae permanserunt.
170Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 9; 10 (auctor c.330–c.391)
Tu hoc loco, Fortuna orbis Romani, merito incusaris, quae difflantibus procellis rem publicam excussa regimenta perito rei gerendae ductori consummando iuveni porrexisti, quem nullis ante actae vitae insignibus in huiusmodi negotiis cognitum nec vituperari est aequum nec laudari.
171Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 10; 28 (auctor c.330–c.391)
Audita enim filii celsiore fortuna, antequam eum videret, fatali praeventus est morte.
172Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 2; 12 (auctor c.330–c.391)
Dabit enim, ut spero, fortuna consiliorum adiutrix bonorum, quantum efficere et consequi possum, diligenter scrutanti moribus temperatum.
173Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 9; 11 (auctor c.330–c.391)
Maiore itaque noctis parte consumpta, cum a vespertino ortu luna praelucens in diem metum augeret, undique facultate evadendi exempta consiliorum inops Procopius, ut in arduis necessitatibus solet, cum Fortuna expostulabat luctuosa et gravi mersusque multiformibus curis subito a comitibus suis artius vinctus relato iam die ductus ad castra imperatori offertur reticens atque defixus statimque abscisa cervice discordiarum civilium gliscentes turbines sepelivit et bella ad veteris Perpernae exemplum, qui post Sertorium, inter epulas obtruncatum dominatione paulisper potitus a frutectis, ubi latebat, extractus oblatusque Pompeio eius iussu est interfectus.
174Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 2; 6 (auctor c.330–c.391)
Hoc prospero rerum effectu, quem Virtus peregerat et Fortuna, aucta fiducia Iovinus militem ducens diligenti speculatione praemissa in tertium cuneum, qui restabat, propere castra commovit et maturato itinere omnem prope Catelaunos invenit ad congrediendum promptissimum.
175Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 8; 8 (auctor c.330–c.391)
Ad haec prohibenda, si copiam dedisset fortuna prosperior, orbis extrema dux efficacissimus petens, cum venisset ad Bononiae litus, quod a spatio controverso terrarum angustiis reciproci distinguitur maris, attolli horrendis aestibus assueti rursusque sine ulla navigantium noxa in speciem complanari camporum, exinde transmeato lentius freto defertur Rutupias, stationem ex adverso tranquilla.
176Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 11; 2 (auctor c.330–c.391)
Hunc quasi gemina quaedam, ut fingunt poetae, Fortuna vehens praepetibus pinnis, nunc beneficum ostendebat et amicos sublimius erigentem, aliquotiens insidiatorem dirum et per cruentas noxium simultates.
177Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 5; 21 (auctor c.330–c.391)
Apud hos generali nomine rex appellatur Hendinos et ritu veteri potestate deposita removetur, si sub eo fortuna titubaverit belli vel segetum copiam negaverit terra, ut solent Aegyptii casus eiusmodi suis assignare rectoribus.
178Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 8; 12 (auctor c.330–c.391)
Inter quae cum beluae ritu traheretur ingenuus paulo ante dives et liber, de te Fortuna ut inclementi querebatur et caeca, quae eum puncto temporis brevi opibus exutum et dulcedine caritatum domoque extorrem, quam concidisse vidit in cinerem et ruinas, aut lacerandum membratim aut serviturum sub verberibus et tormentis crudo devovisti victori.
179Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 13; 32 (auctor c.330–c.391)
Constatque vix tertiam evasisse exercitus partem [...] annalibus praeter Cannensem pugnam ita ad internecionem res legitur gesta, quamquam Romani aliquotiens reflante Fortuna fallaciis lusi bellorum iniquitati cesserunt ad tempus et certamina multa fabulosae neniae flevere Graecorum.
180Ammianus Marcellinus, Res gestae, 14, 6, 3; 5 (auctor c.330–c.391)
Tempore quo primis auspiciis in mundanum fulgorem surgeret victura dum erunt homines Roma, ut augeretur sublimibus incrementis, foedere pacis aeternae Virtus convenit atque Fortuna, plerumque dissidentes, quarum si altera defuisset, ad perfectam non venerat summitatem.
181Ammianus Marcellinus, Res gestae, 14, 11, 30; 43 (auctor c.330–c.391)
Haec fortuna mutabilis et inconstans fecit Agathoclem Siculum ex figulo regem, et Dionysium, gentium quondam terrorem, Corinthi litterario ludo praefecit.
182Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 5, 1; 3 (auctor c.330–c.391)
Exoritur iam hinc rebus afflictis, haut dispari provinciarum malo calamitatum turbo novarum, exstincturus omnia simul, ni Fortuna moderatrix humanorum casuum motum eventu celeri consummavit, impendio formidatum.
183Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 5, 23; 36 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam ut bestiarii obiceremur intractabilibus feris, perpendentes tamen hoc bonum habere tristia accidentia, quod in locum suum secunda substituunt, mirabamur illam sententiam Tullianam, ex internis veritatis ipsius promulgatam, quae est talis: Et quamquam optatissimum est perpetuo fortunam quam florentissimam permanere, illa tamen aequalitas vitae non tantum habet sensum, quantum cum ex miseris et perditis rebus ad meliorem statum fortuna revocatur.
184Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 1, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Haec per orbem Romanum fatorum ordine contexto versante, Caesar apud Viennam in collegium fastorum a consule octiens Augusto adscitus, urgente genuino vigore, pugnarum fragores caedesque barbaricas somniabat, colligere provinciae fragmenta iam parans, si adfuisset fortuna flatu tandem secundo.
185Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 5, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Primum igitur factuque difficile, temperantiam ipse sibi indixit atque retinuit, tamquam adstrictus sumptuariis legibus viveret, quas ex rhetris Lycurgi (id est axibus) Romam translatas, diuque observatas et senescentes, paulatim reparavit Sulla dictator, reputans ex praedictis Democriti, quod ambitiosam mensam fortuna, parcam virtus apponit.
186Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 12, 18; 25 (auctor c.330–c.391)
Cunctis igitur summis infimisque approbantibus tune opportune congrediendum, nec de rigore animorum quicquam remittentibus, exclamavit subito signifer Perge, felicissime omnium Caesar, quo te fortuna prosperior ducit; tandem per te virtutem et consilia militare sentimus.
187Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 12, 64; 86 (auctor c.330–c.391)
Tune Iulianus, ut erat fortuna sui spectatior, meritisque magis quam imperio potens, Augustus acclamatione concordi totius exercitus appellatus, ut agentes petulantius milites increpabat, id se nec sperare nec adipisci velle iurando confirmans.
188Ammianus Marcellinus, Res gestae, 17, 5, 8; 12 (auctor c.330–c.391)
Id sane pronuntio, quod si haec mea legatio redierit irrita, post tempus hiemalis quietis exemptum, viribus totis accinctus, fortuna condicionumque aequitate spem successus secundi fundante, venire, quoad ratio siverit, festinabo.
189Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 4, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Dum apud Sirmium haec diligentia quaeruntur impensa, Orientis fortuna periculorum terribiles tubas reflabat.
190Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 6, 6; 7 (auctor c.330–c.391)
Quod ideo per molestos formatores imperil struebatur, ut si Persae frustra habiti redissent ad sua, ducis novi virtuti facinus adsignaretur egregium; si fortuna sequior ingruisset, Ursicinus reus proditae rei publicae deferretur.
191Ammianus Marcellinus, Res gestae, 18, 8, 6; 9 (auctor c.330–c.391)
Et Ignosce mihi inquit amplissime comes, necessitate non voluntate ad haec quae novi scelesta, prolapso; egere me praecipitem iniqui flagitatores, ut nosti, quorum avaritiae ne tua quidem excelsa illa fortuna, propugnans miseriis meis, potuit refragari.
192Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 6, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Adspiravit auram quandam salutis fortuna, innoxio die cum hostili clade emenso, cuius reliquo tempore ad quietem reficiendis corporibus dato, posterae lucis initio ex arce innumeram cernimus plebem, quae Ziata capto castello, ad hosticum ducebatur, quem in locum ut capacissimum et munitum — spatio quippe decem stadiorum ambitur — promiscua confugerat multitudo.
193Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 8, 5; 8 (auctor c.330–c.391)
Itaque vespera tenebrante, cum adhuc licet iniqua reluctante fortuna, multitudo nostrorum manu conserta distringeretur, in abstrusa quadam parte oppidi cum duobus aliis latens, obscurae praesidio noctis postica per quam nihil servabatur evado, et squalentum peritia locorum, comitumque adiutus celeritate, ad decimum lapidem tandem perveni.
194Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 10, 3; 3 (auctor c.330–c.391)
Quocirca idem saepe praefectus seditionibus agitatus, ac plebe iam saeviente immanius, quoniam verebatur impendens exitium, ab omni spe tuendae salutis exclusus, ut aestimabat, tumultuanti acriter populo, sed accidentia considerare sueto prudenter, obiecit parvulos filios, et lacrimans En inquit cives vestri (procul omen dii caelestes avertant!) eadem perlaturi vobiscum, ni fortuna affulserit laetior.
195Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 4, 13; 20 (auctor c.330–c.391)
Qui liberaliter ita suscepti, dolore duplici suspensi discesserunt et maesti, quod eos fortuna quaedam inclemens et moderato rectore et terris genitalibus dispararet.
196Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 10, 1; 3 (auctor c.330–c.391)
Iulianus tamen iam celsiore fortuna, militisque fiducia laetior, ne intepesceret, neve ut remissus argueretur et deses, legatis ad Constantium missis, in limitem Germaniae secundae egressus est, omnique apparatu, quem flagitavit instans negotium, communitus, Tricensimae oppido propinquabat.
197Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 11, 32; 52 (auctor c.330–c.391)
Evenerat enim hoc, quasi fatali constellatione ita regente diversos eventus, ut ipsum Constantium dimicantem cum Persis, fortuna semper sequeretur afflictior, unde vincere saltim per duces optabat, quod aliquotiens meminimus contigisse.
198Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 5, 5; 7 (auctor c.330–c.391)
At nunc cum auctoritate vestri iudicii, rerumque necessitate compulsus, ad Augustum elatus sum culmen, deo vobisque fautoribus, si fortuna coeptis adfuerit, altius affecto maiora, id prae me ferens quod exercitui cuius aequitas armorumque inclaruit magnitudo, domi moderatus visus sum et tranquillus, et in crebritate bellorum, contra conspiratas gentium copias, consideratus et cautus.
199Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 14, 1; 1 (auctor c.330–c.391)
Praesagia mortis Constantii A. In hoc rerum adversarum tumultu, haerens eius fortuna iam et subsistens, adventare casum vitae difficilem, modo non loquentibus signis aperte monstrabat.
200Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 16, 13; 23 (auctor c.330–c.391)
Vel ut alio modo definiam: felicitas est fortuna adiutrix consiliorum bonorum, quibus qui non utitur, felix esse nullo pacto potest.
201Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 16, 14; 26 (auctor c.330–c.391)
Id Ephesius quoque Heraclitus asserens monet, ab inertibus et ignavis, eventus variante fortuna, superatos aliquotiens viros fuisse praestantes; illud vero eminere inter praecipuas laudes, cum potestas, in gradu, velut sub iugum missa nocendi saeviendi cupiditate et irascendi, in arce victoris animi tropaeum erexerit gloriosum.
202Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 9, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
At prosperis Iulianus elatior, ultra homines iam spirabat, periclis expertus assiduis, quod ei orbem Romanum placide iam regenti, velut mundanam cornucopiam Fortuna gestans propitia, cuncta gloriosa deferebat et prospera, antegressis victoriarum titulis haec quoque adiciens, quod, dum teneret imperium solus, nec motibus internis est concitus, nec barbarorum quisquam ultra suos exsiluit fines: et populi omnes, aviditate semper insectari praeterita, ut damnosa et noxia, in laudes eius studiis miris accendebantur.
203Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 5, 19; 33 (auctor c.330–c.391)
At si fortuna versabilis in pugna me usquam fuderit, mihi vero pro Romano orbe memet vovisse sufficiet, ut Curtii Muciique veteres, et clara prosapia Deciorum.
204Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 4, 18; 28 (auctor c.330–c.391)
Eodem mentis proposito, secuto quoque die, per varia certaminum genera controversae partes dimicantes instanter, aequis manibus et pari fortuna discedunt.
205Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 6, 4; 7 (auctor c.330–c.391)
Proinde cunctis ex sententia terminatis, Augustus altius iam contra difficultates omnes incedens, tantumque a fortuna sperans nondum afflicta, ut propius temeritatem multa crebro auderet, validiores naves ex his quae alimenta portabant et machinas, deoneratas octogenis implevit armatis, retentoque secum classis robore firmiore, quam in tres diviserat partes, unam cum Victore comite quiete prima noctis emitti disposuit, ut flumine raptim transmisso, ripae occuparentur hostiles.
206Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 9, 3; 6 (auctor c.330–c.391)
Tum Sabinus fortuna et genere inter municipes clarus, ore volubili replicabat, Constantium immani crudescente bellorum materia, superatum a Persis interdum, deductumque postremo per fugam cum paucis ad Hibitam stationem intutam, panis frusto vixisse precario, ab anu quadam agresti porrecto, nihil tamen ad diem perdidisse supremum, et Iovianum inter exordia principatus, provinciarum muro cessisse, cuius obices iam inde a vetustate innoxiae permanserunt.
207Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 9, 7; 13 (auctor c.330–c.391)
Tu hoc loco (Fortuna orbis Romani) merito incusaris, quae, difflantibus procellis rem publicam, excussa regimenta perito rei gerendae ductori, consummando iuveni porrexisti, quem nullis ante actae vitae insignibus in huius modi negotiis cognitum, nec vituperari est aequum, nec laudari.
208Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 10, 16; 29 (auctor c.330–c.391)
Audita enim filii celsiore fortuna, antequam eum videret, fatali praeventus est morte.
209Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 2, 9; 12 (auctor c.330–c.391)
Dabit enim, ut spero, Fortuna consiliorum adiutrix bonorum, quantum efficere et consequi possum, diligenter scrutanti moribus temperatum.
210Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 9, 9; 12 (auctor c.330–c.391)
Maiore itaque noctis parte consumpta, cum a vespertino ortu luna praelucens in diem metum augeret, undique facultate evadendi exempta, consiliorum inops Procopius, ut in arduis necessitatibus solet, cum Fortuna expostulabat luctuosa et gravi, mersusque multiformibus curis, subito a comitibus suis artius vinctus, relate iam die, ductus ad castra, imperatori offertur, reticens atque defixus, statimque abscisa cervice, discordiarum civilium gliscentes turbines sepelivit et bella, ad veteris Perpennae exemplum, qui post Sertorium inter epulas obtruncatum, dominatione paulisper potitus, a frutectis ubi latebat, extractus, oblatusque Pompeio, eius iussu est interfectus.
211Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 2, 4; 7 (auctor c.330–c.391)
Hoc prospero rerum effectu, quem virtus peregerat et fortuna, aucta fiducia, Iovinus militem ducens, diligenti speculatione praemissa, in tertium cuneum qui restabat, propere castra commovit, et maturato itinere omnem prope Catelaunos invenit, ad congrediendum promptissimum.
212Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 8, 6; 8 (auctor c.330–c.391)
Ad haec prohibenda, si copiam dedisset fortuna prosperior, orbis extrema dux efficacissimus petens, cum venisset ad Bononiae litus, quod a spatio controverso terrarum, angustiis reciproci distinguitur maris, attolli horrendis aestibus assueti, rursusque sine ulla navigantium noxa, in speciem complanari camporum, exinde transmeato lentius freto, defertur Rutupias, stationem ex adverso tranquillam.
213Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 11, 2; 3 (auctor c.330–c.391)
Hunc quasi genuina quaedam (ut fingunt poetae) fortuna vehens praepetibus pinnis, nunc beneficum ostendebat, et amicos altius erigentem, aliquotiens insidiatorem dirum et per cruentas noxium simultates.
214Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 5, 14; 22 (auctor c.330–c.391)
Apud hos generali nomine rex appellatur Hendinos, et ritu veteri potestate deposita removetur, si sub eo fortuna titubaverit belli, vel segetum copiam negaverit terra, ut solent Aegyptii casus eius modi suis assignare rectoribus.
215Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 8, 8; 13 (auctor c.330–c.391)
Inter quae cum beluae ritu traheretur ingenuus paulo ante dives et liber, de te, Fortuna, ut inclementi querebatur et caeca, quae eum puncto temporis brevi opibus exutum et dulcedine caritatum, domoque extorrem, quam concidisse vidit in cinerem et ruinas, aut lacerandum membratim, aut serviturum sub verberibus et tormentis crudo devovisti victori.
216Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 13, 19; 34 (auctor c.330–c.391)
Nec ulla annalibus praeter Cannensem pugnam ita ad internecionem res legitur gesta, quamquam Romani aliquotiens reflante Fortuna fallaciis lusi, bellorum iniquitati cesserunt ad tempus, et certamina multa fabulosae naeniae flevere Graecorum.
217Ammonio Andrea, Carmina, 1, 2; 75 (auctor 1478-1517)
Hunc quoque tutatur vigilanti pectore et armis, Undique Caesar avus, Romani maximus orbis Rector; virtuti cuius si iusta faveret Fortuna, haud alii nomen praeclarius esset, Quippe Antonini probitas, sapientia Marci, Traiani robur bellorumque usus in illo est, Et fuit Augustus dextra non largior ullus.
218Ammonio Andrea, Carmina, 1, 7; 19 (auctor 1478-1517)
Districtusque licet sit tantis undique curis Clientibus non dest suis, Sed quos est semel amplexus non deserit umquam Nec esse in abiecto sinit, Partiturque aliis sibi quam sudore paravit Auctoritatem et gratiam, Partiturque etiam quicquid fortuna benigna Indulsit illi dextera.
219Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 292, 30; 72 (auctor -c.846)
Scias te, si tardaveris, ego dabo solidos de gazophilatio meo, et tu hic ista fortuna omnino perdes, insuper corpori tuo noxam tradam“.
220Andronico Matteo, Epithalamium, 1; 55 (auctor fl.ca.1500)
Improba nil unquam demissum vidit in illa, Nil parvum fortuna domo, sed sceptra, triumphos, Imperium, fasces: horum sit Celtica testis Terra, Calidonii sint, ultima regna, profundi.
221Andronicus Matthaeus, Epithalamium in nuptias Vladislai Pannoniarum ac Boemiae regis et Annae Candaliae reginae, Matthaei; 56 (auctor c.1500)
Improba nil unquam demissum vidit in illa, Nil parvum fortuna domo, sed sceptra, triumphos, Imperium, fasces: horum sit Celtica testis Terra, Calidonii sint, ultima regna, profundi.
222Anechini Gerardo, De miraculis occursis Mutine, 1, 5; 12 (auctor fl.c.1290)
Est experta fides, simul et constantia cunctis Iam rebus, tua que sit munificentia, pauper Nouit homo, gradibus dum te fortuna secundis Extulerat, sanctum semper seruare modumque Mens tibi, in aduersis quanto patientia tecum More fuit, gens omnis habet certissima signa.
223Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0215B (auctor -c.895)
Quando enim peperit eum Zelfa, dixit domina eius Lia: In fortuna, id est quod dicitur in procinctu, vel eventu, et ut apertius dicatur, interpretatur tentatio vel accinctus.
224Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 16; 3 (auctor 1470-1535)
Res alias fortuna negat?
225Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 16; 4 (auctor 1470-1535)
fortuna beatum Me faciet, si tu, Caelia diva, voles.
226Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 46 (auctor 1470-1535)
46. de seipso et Fortuna dialogus
227Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 46; 3 (auctor 1470-1535)
Fortuna vocor.
228Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 181; 1 (auctor 1470-1535)
Sim procul a risu, nec cernam cornua Lunae, Nec Phoebi auricomum luce nitente caput, Me caeca exculcet fortuna, et nubila caelum Condant, hanc ingens obruat unda ratem, Praetendat cupidus fraudes et crimina livor, Deliteat tenebris fama decusque meum, Exsul ab his abigar terris, sim segnis inersque, Et videam ante oculos funera nigra meos, Nugata est quicquid mea Musa feratur in ignes, Dummodo me spectes, Caelia, laetus ero.
229Anonimo di Sulmona, Fragmenta, 1, 1; 1 (auctor fl.c.1350)
Das mihi quod latos herbarum fundis odores Et viridis summa stat tibi parte color Vive precor nostrasque velis ornare fenestras Dum licet et longe cruda moratur hiems, Hec quum veniet paucis iam mensibus actis Turbabit teneras que tibi dura comas, Annua nam toto sevit crudelis in orbe, Graminibus frondes arboribusque rapit, Quin et terras gelido cum turbine durat Inque gelu liquidas vertere cogit aquas, Ergo age dum flatus prebet fortuna secundos Que dantur foliis gaudia carpe tuis, Cresce, age et in vacuum teneros iam porrige ramos Hec mihi cultori munera grata refer, Non ego ne dubita patiar languescere gramen Et tua non ullam sentiet herba sitim, Si qua tuas inter sterilis consurgeret herba Protinus hanc carpet sedula nostra manus, Nubibus illisis caderet si turbida grando, Tunc media subito tu potiere domo, Nunquam luxuries late tua brachia funet Que valeant capiti non decus esse tuo: Quin ego precidam salientes unguibus herbas Et faciam folia surgere cuncta simul, Nec tibi tristitiam quod narro giugat inanem Vel pigeat nostras si experiere manus Qum tolerent reges lassos resecare capillos Et iuvenes aequent aurea pila comas, Iuppiter ob longos videat si serpere crines Quos ganimedeum sustinet arte caput, Vix tibi crinitum vellet miscere falerna Femineas per comas nollet habere thoro: Aspice silvosos ferri me munere montes Ut loca confundant vix bene tuta feris, Alcionus riguos coluit qui sedulus ortos Precidit docta gramina celsa manu, Arboribusque summ resecabat mutile lignum Fertile quo uberius dulcia poma darent, Quid tristes igitur monstrasti vertice curas?
230Anonimo di Sulmona, Fragmenta, 1, 7; 4 (auctor fl.c.1350)
Quam licet obstaret ceptis fortuna secundis Implevit dulci, corde iubente, mero, Et tulit ad nostras iuvenis gratissimus edes I, nunc insidias sors mala tende tuas.
231Anonymi, Ars Bobiensis, p. 9, l. 3 (auctor c.450)
sed hi fere sunt nominatiui in prima declinatione, quorum genetiui in ae terminantur: in as, ut Aeneas Lysias; in a, ut Seneca Agrippa auriga, item feminina: fortuna colonia; in es, ut Orontes Achates.
232Anonymi, Ars Bobiensis, p. 10 (auctor c.450)
exempla feminini generis in a: haec fortuna huius fortunae.
233Anonymi, Frg. Bobiense de nomine, p. 64, l. 87 (opus c.700)
depositum: commendationem Lucanus: depositum, fortuna, tuum.
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 3, 3, 28 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 5, 9, 23 found in Anonymus_1250_cps7
236Anonymus 1349, Obsidio Iadrensis, 2, 10; 1 (auctor fl. 1346-1353)
Nec illis ualet conquestus ad radios fortunae, quam magno uociferabant ululatu ac inquirunt: O mirabilis fortuna et inconstans, o machina mundi condita!
237Anonymus 1349, Obsidio Iadrensis, 2, 10; 9 (auctor fl. 1346-1353)
An ignorantia spernibili cingeris, quod Dicor fortuna, quia non sum omnibus una, Nam si non rotarer, non fortuna uocarer.
238Anonymus 1349, Obsidio Iadrensis, 2, 10; 16 (auctor fl. 1346-1353)
O vtinam illa sapida fortuna, cum alimoniam prestabat, repente sors excelsa descendisset!
239Anonymus, Appendix Vergiliana, p2; 75 (opus ante 100)
sed fortuna valens audacem fecerat ante.
240Anonymus, Appendix Vergiliana, p5; 66 (opus ante 100)
tene etiam fortuna mihi crudelis ademit, tene, o sola meae vivendi causa senectae?
241Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 89 (opus 1468)
.. intercedit per multum temporis: ecce ..ndum facinus cupido fortuna ministrat.
242Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 127 (opus 1468)
At preses noscens que se fortuna maneret Eque magistratu se se decedere iam iam.
243Anonymus, Ruodlieb, I; 5 (opus ca. 1030)
Nil sibi fortuna prohibente dabant malefida; Semper promittunt promissaque dissimulabant.
244Anonymus, Ruodlieb, I; 24 (opus ca. 1030)
Secum volvebat, se sicubi vile clientet, Si fortuna vetus infestaretur ei plus, Esse novercales omnes inibi sibi fratres, Non meliorasse res sed peius reperisse.
245Anonymus, Ruodlieb, IV; 82 (opus ca. 1030)
Sed timeo, domine, quod mox irasceris in me, Si fortuna iuvet, mihi quod victoria constet.
246Anonymus, Ruodlieb, IV; 94 (opus ca. 1030)
' Cum sat lorifregi, que porrexere recepi, Commoda cum laude mihi fortuna tribuente.
247Anonymus, Waltharius manu fortis, 1b; 102 (auctor fl.ca.1290)
«Si Fortuna viam non commutaverit, isti Vana fatigatum memet per ludicra fallent.
248Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 474 (opus c.400?)
NEC GENTIBVS VLLIS (D) id est gentibus nullis impugnantibus talia passus est quia Fortuna non sinit, ne qua gens de eo glorietur.
249Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 595 (opus c.400?)
NON CEPIT F. D. (DRV) quasi diceret: fortuna, quae totum mundum cepit, duos retinere non potuit.
250Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 1313 (opus c.400?)
(D) Scilicet o Fortuna.
251Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 1316 (opus c.400?)
DEDISSET (R) aliter dedisses, o Fortuna.
252Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 1367 (opus c.400?)
INVENIT (a) Fortuna.
253Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 1429 (opus c.400?)
EVENTV (D1) fortuna.
254Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 461 (opus c.400?)
(V3) Hic colitur Fortuna, unde Fortunam Praenestinam dixit.
255Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 728 (opus c.400?)
Ideo sequimur Pompeium, ne sibi promittat ius totius mundi, quia bene compertum est non Caesarem tantum promittere sibi ius id est totius mundi, sed hunc quoque, si fortuna favebit; et ideo vincat me milite, ne sibi se vicisse putet.
256Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 1333 (opus c.400?)
Ita duobus ducibus adversis Sertorius fortuna varia saepe pugnavit.
257Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 1760 (opus c.400?)
(a1) Non erat mirum quia fortuna id est prosperitas iam lassata descivit, hoc est a te destitit.
258Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, III; 676 (opus c.400?)
MISSVRA (a) ipsa fortuna.
259Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 515 (opus c.400?)
FECIT MONSTRA FIDES (aADRV1) sensus est: fides, quam inter se habuerunt, nunc vertit in monstra haec, quae fortuna fecisset, si se ignorarent; caecam enim noctem pro ignorantia posuit.
260Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 536 (opus c.400?)
PHARIO NEC TANTVM ETC. (a) id est nec maior fortuna fuit in Aegyptiaco mari, ubi Pompeius occisus est.
261Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 852 (opus c.400?)
NON EADEM BELLI ETC. (a) id est fortuna non dedit sic victoriam Caesari ubique, sicut ibi fecit.
262Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 857 (opus c.400?)
AVSA EST (aADR) ausa est fortuna nocere Caesari.
263Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 1596 (opus c.400?)
SERVETQ. (aADRV1) fortuna.
264Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 1794 (opus c.400?)
DECEPTVRA (a) quia primitus eum iuvit fortuna, quem postea fefellit.
265Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 6 (opus c.400?)
MISCENS (DR) scilicet ipsa Fortuna.
266Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 646 (opus c.400?)
AN GLADII FACINVS ETC. (R) ordo est: an ideo taces, ut fortuna peragat facinus vindicis gladii et poenas furorum et regna?
267Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 943 (opus c.400?)
(ADR) Fortuna plerumque sine epitheto felicitatem significat.
268Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 993 (opus c.400?)
(a1) Probatio prioris, ubi dixit ‘tot reddet fortuna viros’.
269Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 1566 (opus c.400?)
DEO (V1) id est fortuna.
270Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 1903 (opus c.400?)
DE QVO MALE TVNC F. M. (a) id est non habet Fortuna meam gratiam, si ante non faverit, quam rogetur a me.
271Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 1905 (opus c.400?)
(V) Si, inquit, ad tempus congruum fortuna mihi venit, bene meretur, si vero postea, male.
272Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 2215 (opus c.400?)
SORS VLTIMA (aADR) adversa fortuna.
273Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, V; 2226 (opus c.400?)
LABOR ISTE FAVORQ. (V) scilicet quem habuisti in mare et favor fortunae, quod tibi fortuna favebat, sufficit ad summam belli.
274Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VI; 19 (opus c.400?)
ALEA FATI (aADR) id est ludus fortunae; (ADR) hinc Iuvenalis ‘quales ex humili summa ad fastigia rerum / extollit quotiens voluit fortuna iocari’.
275Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 191 (opus c.400?)
HOC PRO TOT M. (V2) pertulit et multa meruit erga te fortuna et hoc.
276Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 837 (opus c.400?)
EXPLICAT (DR) ipsa fortuna.
277Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 994 (opus c.400?)
RAPIT OMNIA CASVS (aADR) sensus est: licet quidam vulnera optarent, quidam vellent servare puras manus, tamen casus egit res et fortuna fecit nocentes quos voluit, id est nulli proprium votum servavit, sed qui nolebat interficere interfecit et qui volebat frustratus est.
278Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 1306 (opus c.400?)
OMNIA QVID L. (ADR) o fortuna.
279Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VII; 1639 (opus c.400?)
LIBERA FORTVNA M. E. (V) nichil mortuis potest nocere fortuna.
280Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VIII; 21 (opus c.400?)
QVAE (aD1R) Fortuna.
281Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VIII; 22 (opus c.400?)
VRGVET (D1) et Fortuna.
282Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VIII; 119 (opus c.400?)
(V3) Tu vincis fata, si amorem tuum nichil imminuat mutata fortuna.
283Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VIII; 613 (opus c.400?)
(V) sicut in Emathia mala usi sumus fortuna, ita et in omnibus locis utemur?
284Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VIII; 1245 (opus c.400?)
DISPONIS (aADRV1) o Fortuna.
285Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VIII; 1405 (opus c.400?)
SAEVA (V1) fortuna.
286Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VIII; 1468 (opus c.400?)
DA VILEM ETC. (a) scilicet (aR) o Fortuna.
287Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IX; 281 (opus c.400?)
SORS (V1) fortuna.
288Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IX; 488 (opus c.400?)
FAC TALEM F. I. (aADR) O Fortuna, da similem Iubam, id est ut [sicut] Ptolomaeus occidit Pompeium, sic me Iuba interficiat.
289Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IX; 530 (opus c.400?)
NON BARBARA VICTOS ETC. (aADR) sensus est: quia sub iura togati civis me subicere vult Fortuna et non sub extranei, non est necesse ut bella geram.
290Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, X; 47 (opus c.400?)
FATO (aDR) fortuna.
291Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, X; 50 (opus c.400?)
SPARGENDA (ADR) id est a fortuna.
292Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, X; 55 (opus c.400?)
REGNI DVRAVIT ETC. (ADR) causam dicit quare Fortuna pepercerit manibus Alexandri, id est quia illud regnum, quod ille fundavit, perduravit usque ad finem.
293Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 1; 56 (opus c.400)
IN POPVLVM T. P. QVE P. sensus hic est: semper magna in se occidunt; nam nec fortuna gentes aliquas concitavit in populum terrae et pelagi potentem, hoc est in Romanos.
294Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 1; 86 (opus c.400)
POPVLIQVE POTENTIS id est fortuna huius populi potentis.
295Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 126 (opus c.400)
QVAE MELIOR subauditur ‘fortuna potest’.
296Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 284 (opus c.400)
NON BENE COMPERTVM EST ordo hic est: nec non bene compertum est hunc quoque, si fortuna faveat, totius sibi ius promittere mundi; id est scio quidem et bene compertum habeo hunc quoque id est Pompeium, quem sequor, totius sibi mundi ius promittere, si vicerit; sed ideo me milite vincat, ne sibi se vicisse putet.
297Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 402 (opus c.400)
DVBIAMQVE F. F. F. Pompei scilicet fortuna dubiam fidem esse faciebat, dum qui eum secuntur, saeva tolerabant.
298Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 4, 4; 175 (opus c.400)
VT VINCARE P. qui enim vincitur, non se dedit, sed liber occumbit, quae in bello secunda fortuna est.
299Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 4, 4; 197 (opus c.400)
ET QVAE F. DEORVM ordo hic est: et fecit monstra fides, quae tulisset fortuna [in] caeca bellorum nocte invidia deorum, id est ea quae fortuna attulisset incerto excitata bello invidia deorum.
300Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 4, 4; 210 (opus c.400)
MASSILIAE subauditur ‘maior tibi fortuna fuit’.
301Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 4, 4; 297 (opus c.400)
Sed hic accipimus dictum felicem eum esse, qui ancipiti omnium statu iam scit, in quo loco eius fortuna consistat.
302Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 24 (opus c.400)
SI FORTVNA FERAT ordo: nam si fortuna ferat.
303Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 166 (opus c.400)
AN GLADII FACINVS ordo: an ut peragat fortuna, taces?
304Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 220 (opus c.400)
QVICQVID G. FORTVNA VOCATVR id est Caesaris felicitas nominatur, ut ait Cicero ‘quin etiam illa[m] ipsa[m] rerum humanarum domina[m], Fortuna[m], in istius societatem gloriae se non offert’; nam in bellis sic fieri consuevit.
305Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 262 (opus c.400)
Onus dicit felicitatis, id est magnam felicitatem, quam iam ferre non poteratis, a vobis fortuna aufert.
306Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 389 (opus c.400)
Hominibus enim egentibus et in fortuna humili positis securior est somnus atque continuus; hos autem, qui maiore statu sunt, id est reges, propter sollicitudinem animi necesse est vigilias sustinere.
307Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 441 (opus c.400)
CVM POST VOTA VENIT sensus hic est: offendit me in hoc fortuna, si tunc venerit prospera, postquam optavero, ut veniat, id est non optante me necesse est mihi prius secunda contingere ultra deferente fortuna.
308Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 448 (opus c.400)
QVOD PRAESTET FORTVNA MIHI id est ideo est orta tempestas, ut habeat, quod mihi possit praestare fortuna, si me ex tantis periculis liberarit.
309Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 486 (opus c.400)
Nam si esset fortuna pereundi, olim perire potuerunt, cum est orta tempestas.
310Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 507 (opus c.400)
CREDIT IAM DIGNA P. C. hoc est: aestimat haec facta esse discrimina, ut in his mereatur Caesaris perisse fortuna; id est: tantum hoc esse periculum, quod digne periculitentur fata maiora, credit Caesar.
311Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 519 (opus c.400)
NESCIET HOC QVISQVAM sensus et ordo hic est: nesciet quisquam me privatum mori nisi tu, Fortuna, quae sola scis, quid desiderem.
312Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 522 (opus c.400)
Hoc ergo ait: quamvis honorum plenus et consul moriar atque dictator, tu tamen scis sola, Fortuna, me privatum mori, quae nosti, quid optaverim, id est regnum.
313Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 523 (opus c.400)
NISI TV o Fortuna.
314Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 543 (opus c.400)
PRAECIPITARE SOLET sensus hic est: cum homines ad casus dubios et ad pericula praecipitare solet adversa fortuna, te in haec praecipitavit sola felicitas; id est alii ideo volunt perire, quia miseri sunt, tu ideo, quia felix es.
315Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 546 (opus c.400)
SVFFICIT AD FATVM B. FAVOR ISTE LABORQVE id est satis nobis probavit fortuna, qui bellorum civilium futurus sit exitus, cum te a tanto periculo liberavit.
316Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 5, 5a; 588 (opus c.400)
POSITAMQVE PROCVL ut longius te positam adversa mea fortuna non opprimat.
317Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 6, 6a; 4 (opus c.400)
MARTEMQVE SECVNDVM hoc est: non vult sibi fata alias praestare victorias, quae sibi a fortuna imputentur, sed solum vult superare Pompeium.
318Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 6, 6a; 260 (opus c.400)
AVERSO NVMINE ubi non prospera sibi fortuna est.
319Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 15 (opus c.400)
AD TEMPORA LAETA aut ideo hoc somniavit, quia quies sub honorum fine venturis malis tristis ad ea confugit tempora, quae felicia Pompeius exegit, aut consuetis ambagibus aliud ostendit quies, cum esset factura contrarium, aut fortuna sic per somnium dedit urbis aspectum, cum eam Pompeio iam cernere non liceret.
320Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 53 (opus c.400)
HOC Fortuna hoc solum precatur, ut uti se velis, id est ut felicitatem non spernas, quam tibi offert.
321Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 189 (opus c.400)
SPESQVE METVSQVE SIMVL dicit in caelo nullius tunc nisi Pompei et Caesaris fata tractata, quorum fortuna fatum faciebat universis; nam totum caelum obscuratum est et in monstra commotum [est] dimicantibus his duobus.
322Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 460 (opus c.400)
RERVM TOT PONDERA V. id est non est morata fortuna in evertendis tot rerum ponderibus.
323Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 466 (opus c.400)
INSEQVITVR id est ipsa fortuna, quam supra dixit.
324Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 603 (opus c.400)
PER TRES TRIVMPHOS fuit infida fortuna, quippe quae nunc eum deseruit et oppressit.
325Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 604 (opus c.400)
Sic misero Pompeio minor fuit ipsa fortuna, id est in malis suis intra se habens fortunam despiciebat atque calcabat.
326Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 7, 7; 692 (opus c.400)
LIBERA F. M. a fortuna; hoc est: fortunae mors non est obnoxia, cunctis est quippe communis.
327Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 16 (opus c.400)
LONGI FORTVNA F. tantum ei fortuna nocuit adversa, quantum secunda praestiterit.
328Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 114 (opus c.400)
QVASI CONIVGE VICTO Cornelia, cum adhuc Pomepio fortuna esset incolumis, tam humilis omnibus obsecuta est, quasi iam maritus eiusdem superatus esset a Caesare.
329Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 144 (opus c.400)
DEPOSITVM pignus, ut alibi II 72 ‘depositum, Fortuna, tuum’.
330Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 243 (opus c.400)
AEMVLA NOSTRIS id est qui similes sunt Romanis fortuna non dispari.
331Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 249 (opus c.400)
COMMERCIA MVNDI illo, inquit, naufragium meum fortuna compellat, ubi me nullus agnoscet.
332Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 406 (opus c.400)
SVSTINET INQVIT id est cum eos fides sustentat, quos fortuna iam deprimit.
333Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 438 (opus c.400)
SED LAETA SECVTOS hunc iustum est, inquit, non deesse alicui in adversis, sed si sunt laeta et prospera secutura, hoc est tunc pro aliquo decet inire discrimen, si eum respicere potest secunda fortuna.
334Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 473 (opus c.400)
QVIS NON FORTVNA P. sensus hic est: omnes crederent te, Fortuna, iam parcere velle Romanis, quae tam crudelem Septimium longius removisses a proelio; sed tu ideo facis, ut cum hic Pompeium, cum a pugna sit absens, occiderit, gesta videantur in toto orbe bella civilia.
335Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 475 (opus c.400)
HEV FACINVS CIVILE TIBI aut [tibi], o Septimi, aut [tibi], o Fortuna.
336Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 8, 8; 568 (opus c.400)
NEC ADHVC A LITORE LONGE EST ut possit interesse funeri, si tu, o Fortuna, patereris.
337Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 9, 9; 61 (opus c.400)
FORTVNA o Fortuna.
338Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 9, 9; 146 (opus c.400)
TER CONSPECTA IOVI ter enim constat triumphasse Pompeium, ut Paterculus scribit II 40, 4 dicens ‘huius viri fastigium tantis actibus fortuna extulit, ut primum ex Africa, iterum ex Europa, tertio ex Hispania triumpharet et, quot partes terrae sunt, totidem faceret monumenta victoriae suae’.
339Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 9, 9; 182 (opus c.400)
DA SIMILEM F. I. si ‘fatalem’ legimus, subaudimus ‘da, o’ Fortuna, ut, quem admodum Pompeium Ptolomeus occidit, sic me Iuba interficiat.
340Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 9, 9; 465 (opus c.400)
FORTVNAQVE PERDAT an occurrente virtute fortuna adversa vincatur.
341Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 10, 10; 4 (opus c.400)
ROMANA SVB ARMA sensus hic est: diu utriusque fortuna pugnavit, Ptolomei et Caesaris, utrum hic regnum eius sub Romana iura revocaret an ille Caesaris caput ut Pompei nuper auferret.
342Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 10, 10; 191 (opus c.400)
QVO FORTVNA PARAT sensus hic est: Pothinus etiam Caesaris sanguine dignas putat dextras suorum, cuius sanguine victos senatores parabat fortuna perfundere.
343Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 10, 10; 251 (opus c.400)
FATA VETANT id est et sic Caesarem fortuna defendit, tamquam si esset tutus in muris.
344Anonymus, Collatio Alexandri et Dindimi, 2; 68 (opus c.400)
Sola Fortuna est, adversus quam saepe pugnamus et semper vincimus.
345Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p1, 1, 83; 125 (opus c.400)
COMMODAT IN POPVLVM TERRAE PELAGIQVE POTENTEM nec sinit fortuna inuida alterius aemulatione Romam iactari.
346Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 12; 19 (opus c.400)
SEV FORS INCERTA VAGATVR fortuna incerta ideo, quoniam modo bona modo mala uenit.
347Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 131; 168 (opus c.400)
OMNIA PASSO QVE P • F • P • A • OM • V • Q • M • nihil in illum fortuna mediocre contulerat, siue cum secunda illi faueret, siue cum irasceretur aduersa.
348Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 133; 172 (opus c.400)
MENSOQVE HOMINIS Q • F • P • ab illo libratum est quantum boni uel mali posset mortalibus fortuna conferre.
349Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 320; 370 (opus c.400)
NEC SI FORTVNA FABEBIT nec si secundum Pompeium fortuna fecerit.
350Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 322; 372 (opus c.400)
NON BENE CONPERTVM EST ordo (est): nec non bene conpertum est hunc quoque si fortuna fauebit totius ius sibi promittere mundi.
351Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p3, 2, 461; 544 (opus c.400)
DVVIAMQVE FIDEM F • P • fortuna Caesaris dubiae fidei faciebat uniuersos.
352Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p5, 169; 190 (opus c.400)
‘Magni fortuna’ ac si filius non esset missus.
353Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p5, 448; 469 (opus c.400)
Frustra, inquid, hoc putauerunt, nam fortuna nocentes magis seruat.
354Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p6, 215; 147 (opus c.400)
INCERTA FATA qui uincitur non se dedit, sed liber occumbit, quae in bello secunda fortuna est.
355Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p6, 243; 166 (opus c.400)
ET QVE FORTVNA DEORVM I • C • B • N • T • F • M • F • ordo: et fecit fides monstra quae caeca nocte bellorum potuit celare fortuna.
356Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p6, 255; 177 (opus c.400)
NEQVE ENIM TIBI MAIOR IN A • E • F • F • melior est tua fortuna in hoc proelio, ubi pius extitisti, quam in ceteris bellis in quibus tibi felicitas late successit.
357Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p6, 390; 269 (opus c.400)
VT NVMQVAM FORTVNA LABET S • A • ‘ut’: si numquam fortuna labet, tamen ‘tot dubiae restant acies, tot in orbe labores’.
358Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p6, 702; 539 (opus c.400)
AVDENDO M • T • T • audacia pro muro habetur, ut ‘audentes fortuna iuuat’.
359Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p6, 712; 546 (opus c.400)
DECEPTVRA MALIS B • F • R • Virgilius ‘adspirat primo fortuna labori’.
360Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 582; 536 (opus c.400)
DEQVO T • M • F • M • CVM POST VOTA VENIT quasi delinquat fortuna, si non ante faueat quam rogetur.
361Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 582; 538 (opus c.400)
Perdit enim fortuna gratiam, si inuocata praestiterit: me non obtante necesse est secunda contingere ultro deferente fortuna.
362Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 653; 609 (opus c.400)
CREDIT IAM DIGNA PERICVLA C • F • E • S • ‘digna pericula’ quod digne periculitentur fata maiora: magna enim fortuna meretur magna discrimina.
363Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 665; 622 (opus c.400)
NESCIET HVNC QVISQVAM N • T • Q • S • M • C • V • E • ordo: nesciet hoc quisquam me priuatum mori nisi tu Fortuna conscia uotorum meorum.
364Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 668; 625 (opus c.400)
Ordo: me priuatum mori, Fortuna.
365Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p8, 140; 130 (opus c.400)
QVEM NON MILLE SIMVL T • ordo: locum quem non mille simul turmis, non Caesare toto auferret fortuna, unus eripuit.
366Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p9, 488; 463 (opus c.400)
ATQ • INCERTA FACIT Q • V • F • N • cum sit incerta fortuna, mactat tamen quos uult.
367Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p9, 818; 698 (opus c.400)
LIBERA FORTVNA MORS E • id est nihil ultra mortuis potest nocere fortuna.
368Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 27; 37 (opus c.400)
Sensus: nisi summa dies cum fine bonorum adfuit uni cuique ut usque ad diem mortis durent bona et ante mala inminentia finis adueniat, dedecori est aduersa fortuna perienti.
369Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 77; 77 (opus c.400)
ET TVA CVM FATIS PIETAS DECERTET uincis fata, si amori tuo nihil inminuat mutata fortuna.
370Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 91; 96 (opus c.400)
Hunc locum poeta de Liuio tulit, qui Corneliam dicit dixisse Pompeio: ‘uicit Magne felicitatem tuam mea fortuna.
371Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 138; 124 (opus c.400)
FATA MIHI TOTVM MEA SVNT AGITANDA PERORBEM experienda fortuna est per totem mundum.
372Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 311; 276 (opus c.400)
ET BARBARA FALLVNT FOEDERA quod si me fefellerit opinio quam de Parthis habeo, naufragium fortuna ferat supra commercia uulgati mundi hoc est perditi orbis Romani.
373Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 313; 277 (opus c.400)
NAVFRAGIVM FORTVNA FERAT naufragium mundi uulgati extra haec commercia ferat fortuna.
374Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 359; 321 (opus c.400)
Dicit Pompeium nescire cui fortuna fauerit: cum reges, inquid, omnes in auxilio tibi aduenerint excepto rege Parthorum, quod nobis, ne ueniret, fuit obtabile.
375Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 600; 504 (opus c.400)
QVIS NON FORTVNA P • o fortuna.
376Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 603; 505 (opus c.400)
DISPONIS GLADIOS o fortuna.
377Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 631; 529 (opus c.400)
MVTANTVR PROSPERA VITA prospera fortuna uita mutatur: miserum neminem facit mors.
378Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 707; 558 (opus c.400)
SEMEL INPVLIT ILLVM DILATA FORTVNA M • distulerat illi fortuna per multa tempora, quae semel ei nunc reddit.
379Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 766; 573 (opus c.400)
EXIGVAM QVANTVM POTES A • F • quantum potes a praesenti fortuna.
380Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p11, 5, 568; 247 (opus c.400)
AN SIT VITA NIHIL si plus uirtus potest quam fortuna.
381Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p11, 5, 569; 254 (opus c.400)
AN NOCEAT VIS VLLA BONO sapientem enim uiolentia nulla conmutat, nec fortuna terret amissione aut adquisitione rerum.
382Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p11, 5, 569; 255 (opus c.400)
Libenter subit quicquid inimica fortuna protulerit.
383Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p13, 10, 338; 152 (opus c.400)
Ordo est autem: dignatur fortuna isto quoque sanguine perfundere uiles dextras, quo patres parat perfundere, id est quoniam post uictoriam a senatu occisus est.
384Anonymus, De attributis personis et negotiis ex Ciceronis de Inventione libro primo, p1; 8
Et ex fortuna saepe argumentatio nascitur, cum servus an liber, pecuniosus an pauper, nobilis an ignobilis, felix an infelix, privatus an in potestate sit aut fuerit aut futurus sit, consideratur, aut denique aliquid eorum quaeritur, quae fortunae esse adtributa intellegantur.
385Anonymus, De morte testamentoque Alexandri Magni, 88; 1 (opus c.350)
Antipater suspicans criminationem factam et, quod Alexandrum audierat fortuna secunda sublatum superbiorem crudelioremque esse factum, sibi praemetuens iniit consilium, ut Alexandrum interficeret, eique venenum paratum in pyxidem ferream coniecit.
386Anonymus, De morte testamentoque Alexandri Magni, 123; 1 (opus c.350)
His rebus omnibus testes sint Iuppiter Olympius, Hercules patrius noster, Minerva, Mars, Ammon Sol et Alexandri regis Fortuna.
387Anonymus, Epistola Alexandri ad Aristotelem, p1; 35
Sed ut aliquid plerumque in secundis rebus fortuna obstrepit, accidit nobis siti laborare.
388Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 11; 1 (opus c.500)
Et interpositis mensibus [sive diebus] paucis hortante Stranguillione et Dionysiade, coniuge eius, et premente fortuna ad Pentapolitanas Cyrenaeorum terras adfirmabatur navigare, ut ibi latere posset.
389Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 12; 3 (opus c.500)
Apollonius solus tabulae beneficio in Pentapolitanorum est litore pulsus, gubernatore pereunte; fortuna proicitur fatigatus in Cyrenes regionem.
390Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 20; 10 (opus c.500)
Pertulit Apollonius in foro et tradidit regi, scripserat autem sic: «Bone rex et pater optime, quoniam clementiae tuae indulgentia permittit mihi, ut dicam quem uolo: illum uolo coniugem naufragum a fortuna deceptum.
391Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 22; 4 (opus c.500)
» Puella prostrauit se pedibus patris et ait: «Pater piissime, quia cupis audire desiderium filiae tuae: amo naufragum a fortuna deceptum; sed ne teneam pietatem tuam ambiguitate sermonum, Apollonium Tyrium praeceptorem meum; cui si me non dederis, amisisti filiam».
392Anonymus, Itinerarium Alexandri, 4; 3 (opus c.340)
Ex quo iure sane sit praesumendum quod aequali omine militans pari potiare fortuna, hactenus socius exemplo, ceterum pro merito felicior, siquidem quoniam deo praesidi acceptiora sunt uota quae fas et modestia concepit quam quae efferis moribus inconsulta arrogantia rapit.
393Anonymus, Itinerarium Alexandri, 9; 1 (opus c.340)
Ita res belli audaciane an uero fortuna plus sua [...] haud pronunties exemplo praesentium.
394Anonymus, Itinerarium Alexandri, 9; 2 (opus c.340)
Vbi ordo quippe tot aluei milibus obtentus armatis, incertus subdoli uadi, diuina fortuna uix tamen profundo sese uultu modo liberi dexterisque emersissent mutuo adminiculabundi, mox eis erat scutum leuare, tela imminentium fundere, praerupta littoris conplanare, trudere infestantes.
395Anonymus, Itinerarium Alexandri, 10; 1 (opus c.340)
Igitur hac belli fortuna in confidentiam consequentium eruditus, Lydiae Sardis et reliquas recepit Asiae ciuitates aditu indemni, Persis nauale bellum frustra temptantibus, quoniam terrestribus undique saeptibus aut praesidiis arcebantur.
396Anonymus, Itinerarium Alexandri, 25; 2 (opus c.340)
Diuque ancipiti fortuna tandem tamen trusos hostes multo obdurantium damno in terga conuertit.
397Anonymus, Itinerarium Alexandri, 26; 4 (opus c.340)
Qui tamen mox, suorum comperta fortuna, qua uia tutior fugientibus competunt domum itionem.
398Anonymus, Itinerarium Alexandri, 35; 6 (opus c.340)
Sed ubi eis primo conflictu fortuna blandita est, Alexandro crus sagitta transiecto, ulterius ausi eo usque caeduntur, ut uix octo de triginta milibus laberentur.
399Anonymus, Periochae Livii, 18; 2 (opus fl.c.350)
Quaerente deinde fortuna ut magnum utriusque casus exemplum in Regulo proderetur, arcessito a Carthaginiensibus Xanthippo, Lacedaemoniorum duce, uictus proelio et captus est.
400Anonymus, Periochae Livii, 27; 15 (opus fl.c.350)
Censa sunt ciuium capita CXXXVII CVIII; ex quo numero apparuit quantum hominum tot proeliorum aduersa fortuna populo R. abstulisset.
401Anonymus, Periochae Livii, 39; 8 (opus fl.c.350)
Scipio Literni decessit et, tamquam iungente fortuna circa idem tempus duo funera maximorum uirorum, Hannibal a Prusia, Bithyniae rege, ad quem uicto Antiocho confugerat, cum dederetur Romanis, qui ad exposcendum eum T. Quintium Flamininum miserant, ueneno mortem consciit.
402Anonymus, Periochae Livii, 73; 12 (opus fl.c.350)
Et ut uaria belli fortuna esset, Aesernia colonia cum M. Marcello in potestatem Samnitium uenit, sed et C. Marius proelio Marsos fudit, Hierio Asinio, praetore Marrucinorum, occiso.
403Anonymus, Periochae Livii, 87; 3 (opus fl.c.350)
Praeterea res a legatis eius eadem ubique fortuna partium gestas continet.
404Anonymus, Periochae Livii, 104; 12 (opus fl.c.350)
Praeterea res a legatis eius eadem fortuna gestas continet.
405Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p7; 115
Regalis fortuna quamdiu floret imperio, laborat invidia, defecta miserationem meretur.
406Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p12; 2
Spem P. R. fortuna [perfregerat].
407Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, 1; 328
Hoc ergo dixit quod, "ut ex sorte severi iudices venirent, fortuna fecit P. R.; in reiectione vero, ut severi non reicerentur, mea industria.
408Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, 1; 330
"Ergo fortuna quidem P. R. fecit ut ea decuria daretur a P. R. quae paucos habuit malos; mea autem diligentia fecit ut meliores eligerentur.
409Anonymus, Tractatus de adtributis personae et negotio (siue Commentarius in Ciceronis de Inuentione), p1; 35 (opus c.500)
Sic cetera de fortuna.
410Anonymus, Annales Ceccanenses, 1; 406
Fallax fortuna, quae dat post prospera dura, Deseruit dictum, de quo satis est modo dictum.
411Anonymus, Annales Ceccanenses, 1; 414
Ad Siculum ducat calamum nostrum mea Musa, Mentibus adducat, quae sit fortuna secuta Tancredum regem cum commissa sibi gente.
412Anonymus, Assise regum regni Sicilie, 1, 27; 2
Utrum earum fortuna tenuis sit an torosa, petulantia stimulate fuerint, an dolore maxime materiali.
413Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 1; 152
Sic fortuna vices variat, sic infima summis Summaque commutat, sua cum rota volvitur, imis.
414Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 2; 140
Moxque favens fortuna duci super ardua montis Constituit proceres regalia signa sequentes.
415Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 2; 164
Irritata tamen clausis se Brixia castris Continet et bellum, puto non sine numine, vitat; Nam tunc Pergameis fallax fortuna fovebat.
416Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 2; 176
Nam fortuna favet, gladios Deus ipse ministrat.
417Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 2; 185
Nam timet acceptam mutato numine palmam Perdere, quam tandem dederat fortuna secunda.
418Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 2; 199
Nam fortuna statum solet immutare beatum, Fataque victorum ad victos quandoque feruntur.
419Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 3; 101
Nunc hos, nunc illos hortans fortuna laborat Cunctantes miscere acies gladiosque movere.
420Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 3; 107
Non ego temptarim cunctos per singula casus Scribere, nec lacrimas et funera queque referre, Nam properandum alio; primo luctaminis ictu Adiuvat audacem fallax fortuna Papiam Et premit adversam malefido numine partem.
421Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 3; 109
Mox tamen auxiliis succurrit lecta iuventus Et rediens fortuna iuvat viresque ministrat.
422Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 4; 91
Arcet enim cives rectorum turba ruentes Et prodire vetat, portas vallumque tueri Tunc satis esse putans, quoniam fortuna decessit.
423Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 4; 136
Fortuna favorem Subtraxit malefida suum; sociale reliquit Auxilium, magnusque olim cessavit amicum Cetus, et in nostrum coniuravere feroces Excidium Ligures; totis nos viribus urguet Imperii rector Fredericus et obsidet urbem, Obsidione premi quam nemo posse putabat.
424Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 4; 212
Accelera, nam te fortuna iuvabit!
425Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 4; 231
Hinc tibi laus et honor venient, hinc magna sequetur Gloria, te solio fortuna locabit in alto, Tutus enim populus, si coniuretis, uterque, Nulliusque minas vos formidabitis ultra.
426Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 5; 12
Est quoque non modicus dicta thesaurus in arce, Quo poteris dives fieri; tantum cape mentes Armaque precedens, et te fortuna iuvabit.
427Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 5; 130
At simul Hysensis regem adventare ferocem Cognovit populus, sumptis properantius armis Egreditur claustris campoque occurrit aperto, Se ratus e pugna, si stet fortuna, reverti.
428Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 5; 150
Sic fortuna vices variat, sic infima summis Summaque commutat, sua cum rota volvitur, imis.
429Anonymus, De Gallica Petri Damiani profectione et eius ultramontano itinere, 1; 110
Hoc namque nostrorum famulorum ora testantur, quos non edinis, non ovinis, sed vulpinis pellibus texit; quamquam mea, ut dicitur, inpediente fortuna tenacem Galliae morem in me solo servavit.
430Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 26; 7
Et cum neminem adversa fortuna comminuat, nisi quem secunda decepit, nec gubernatoris officium maris tranquillitas aut obsequens ventus ostendat, consanguinitatem vestram inducimus et hortamur attente, quatenus, sicut bene cepistis, sic in antea consolationis robur et animum de bono in melius assumentes, omnem lugendi materiam deponatis, diligentius advertentes, quod quem diligit Dominus corrigit et castigat, et illis locum inconstantie tribuit, quorum mentes longa felicitas enervavit.
431Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 29; 2
De adversitatum generibus, quibus multipliciter, ut audimus, malefida fortuna vos ferit et sauciat, vobis, Deo teste, qui uniuscuiusque facta rimatur pectoris, condolemus et nostros reputamus utique ictus vestros, cum vos geramus in visceribus intime caritatis et speciali benivolentia prosequamur.
432Anonymus, Gesta Berengarii, 2; 29
Fama uolans regis nitidas cum perculit aures, Conatus agitare satis Widonen iniquos Fortuna seruante modum, quatit ille tremendum Regali de more caput celique tuetur Conuexa atque sacris ita fatibus ora resoluit: "Tu celi terreque sator, qui fulmina torques, Annorumque uices dimensaque tempora noctis, Quattuor et mundi partes, quantum arctus ab austro Et quantum occasus roseo consistat ab ortu, Metiris, subeat geminos ut fosphorus ortus, Precedens nunc Solis equos pellensque tenebras Noctis agat pre se gelidos aliquando iugales: Testis adesto pius noxamque remitte cruoris, Si manus haec mortis tulerit dispendia Gallis Debita iure mihi raptum ire uolentibus arua.
433Anonymus, Gesta Berengarii, 4; 62
Nuntius in medio demum ut Lanberticus adstat Et, quae sit fortuna uiro pacisque uoluntas, Edocet, ipse pater miti sic pectore reddit: "Aequa referre malis nimium sacra iura recusant.
434Anonymus, Gesta Berengarii, 5; 2
Hic dudum Ausonium cupidus regnasse per aruum; Sed uetuit fortuna.
435Anonymus, Annales breves Veronenses, 3; 1
1115. comitissa Matilda obiit.
436Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 23
Quorum fideli, et audacissima protectione non mediocriter adversus Capuanum Principem, qui prius totam teram suam sibi velle, ac posse eripere videbatur, ita in paucis diebus versa fortuna coegit, ut praemissa rogatione, et multa munerum oblatione, iuxta voluntatem suam cum eo pacem pluribus Sacramentis innodatam firmaret.
437Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 24
Conformata vero pace inter Principem Salernitanum, et Capuanum, Salernitani, qui prius Normannorum nomen fere coelestibus laudando coaequabant, eorumdem virtute, et audacia a saeva Capuanorum oppressione liberati, immutato animo simul cum fortuna alienae probitatis parum sibi de pro pria confidentes in honore malorum hominum plurimique detrahendo coeperunt invidere.
438Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 31
Mox a principio fortuna Graecis adversante, quae numquam eis in bello nisi rarissime solita est prospera accidere, multique occisi fuerunt, iamque ipsi poene superati, fugam inire parabant, cum Dominus Princeps Normannorum morae longioris impatiens, ne aliquis casus superveniens datam sibi opportunitatem pugnandi eriperet, primum socios ad audendum viriliter cohortatur, dato signo, laxis habenis inter ferocissimos hostes, tamquam leo inter feras velocissimus duxit, quem sui Normanni nullo tardati timore cum festinatione maxima in uno glomerati agmine consequuntur, ibique dextra, et sinistra more virorum audacissime pugnando innumeras hostium catervas interficiunt.
439Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 40
Normanni quorum audaciae fortuna semper favebat, neque prae eorum multitudinem, neque prae loci difficultate morati, acerrime ipsis occurrunt, et sine mora multis eorum interfectis alios infra moenia retrudunt.
440Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 94
Igitur utrisque convenientibus, iamdiu alii aliis viriliter, et impetuose, ut mos est militum, occurrerunt, et fugando saepe, atque iterum fugiendo sola virtutem ostendendi gratia, non nocendi, pari adhuc fortuna certaverant, cum Henaldus frater advenisset, miles, fere omnium, qui convenerant, probatissimus, lancea cuiusdam sibi occurrentis loricam penetrante interfectus occubuit.
441Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 134
E contrario Saraceni virtute, atque animis omnino destituti, iamque Panormitano Archadio, quem mala sua fortuna illuc deduxerat, lancea gloriosissimi Comitis interfecto, proiectis armis in sola fuga montis inducias requirunt.
442Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 136
Reliqui vero quibus fortuna, et res superveniens pepercit, fugiendo fastigia montis ascendentes, nocte illa vita lugubrem sine somno, et cibis duxerunt.
443Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 225
At ex alia parte Alexius Legiones suas multipliciter instruens, Anglicos suos, quos viribus, atque animis Graecis praestare cognoverat, in prima acie collocat, caeteros vero ubi alii aliis in pugnando praevalebant, alios in dextra parte, alios in sinistra, alios in medio, alios in postremo agmine curare iubet; sed ipse, quam velocissimo equo invectus, iam prae timore congelato sibi animo, inter postrema agmina, sibi praevidens qualis futura esset fortuna Anglicorum prospiciebat.
444Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 245
At Romanus Imperator, ubi de hostili eius accessu per exploratores indubitanter cognoverat, Normannorum levitate cum insuperabili Ducis fortuna non parum incutiente timore, expedite urbem relinquendo, quae incomparabili Biscardi probitate audierat, manifestius praesens experiri non curabat.
445Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 264
Quod quia multum fortuna suis adversante  diutius in apertis campis sibi non iacebat, infra muros se recepit, suis idem facientibus, portae clauduntur, multi quibus introire non licuit a nostris interfecti sunt.
446Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 275
Sed quoniam nostri in arcu, et balista, quorum nec usus, nec doctrina hostibus inerat, abundabant, multos eorum impune vulnerabant, quod Benervetus super omnia damna suis inferre prospiciens, dum adhuc pugnae fortuna in incerto habebatur, manum prius conferre accelerat.
447Anonymus, Rationes diversarum mutationum, 17; 18
"Vertit fortuna rotam": quae herebant in imis, in summis locata sunt; «scissa est tellus arida in stagnum et sitiens in fontes aquarum».
448Anonymus, Vita sancti Symeonis monachi, 3, 2, 6; 2
Ubi fortuna, servata suae naturae vice, prospera in adversa mutavit: nam fratres scilicet, qui fratrem debuerant ut Christum suscipere, coeperunt crudeliter verberibus persequendo percutere.
449Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCCVII; 27
Adeo illo anno in omnibus locis adversa fortuna fatigati sunt, ut ipsi sibi hoc accidisse testati sint, eo quod anno superiore contra omnem iustitiam de Patalaria insula sexaginta monachos asportatos in Hispania vendiderunt; quorum aliqui per liberalitatem imperatoris iterum in sua loca reversi sunt.
450Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCCXX; 6
Quorum unus de Italia per Alpes Noricas, alter per Carantanorum provinciam, tertius per Baioariam et Pannoniam superiorem intravit: et duo quidem, id est dexter ac sinister, tardius ingressi sunt, eo quod unus Alpium transitu hostium manu resistente prohibebatur, alter et longitudine itineris et Dravo flumine, quod traiciendum erat, impediebatur; medius autem, qui per Carantanos intrabat, quamquam in tribus locis ei resisteretur, feliciore usus fortuna ter hoste superato, Dravo etiam transmisso celerius ad destinata loca pervenit.
451Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 325
Valentinianus huius nominis [III.], [qui novissimus in urbe Roma usque ad Karolum Magnum augustus appellatus est,] Etium patricium, singularem populi Romani spem, interemit, cum quo fortuna omnis et virtus Hesperie corruit.
452Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurdenses antiqui, 3; 86
Primus ac secundus dies in hac concertatione iam fluxerat, ancipiti adhuc fortuna, utra pars utri cessura foret.
453Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurtenses breves et maiores, 49; 254
Idem vero antistes in alio castro latitans fortuna sibi solito favente periculum mortis evasit.
454Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurtenses breves et maiores, 49; 263
Sed rigore brumali prepediente et labili fortuna obice, infecto negocio, cum honore mediocri, ut par fuit, ad sua rediit.
455Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurtenses breves et maiores, 49; 282
Ceterum civitatem quandam ipsius Lubeke appellatam potenter oppugnans, civibus in prohibitu deficientibus, fortuna sibi suisque solito arridente, in dedicionem suscepit; sicque, ut imperialem decebat dignitatem, gloriose rediens, in Quitelingeburc super negociis regni tractaturus devenit.
456Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 2; 152 (opus c.1165)
Sic fortuna vices variat, sic infima summis Summaque commutat, sua cum rota volvitur, imis.
457Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 9; 101 (opus c.1165)
Nunc hos, nunc illos hortans fortuna laborat Cunctantes miscere acies gladiosque movere.
458Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 9; 107 (opus c.1165)
Non ego temptarim cunctos per singula casus Scribere, nec lacrimas et funera queque referre, Nam properandum alio; primo luctaminis ictu Adiuvat audacem fallax fortuna Papiam Et premit adversam malefido numine partem.
459Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 9; 109 (opus c.1165)
Mox tamen auxiliis succurrit lecta iuventus Et rediens fortuna iuvat viresque ministrat.
460Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 11; 91 (opus c.1165)
Arcet enim cives rectorum turba ruentes Et prodire vetat, portas vallumque tueri Tunc satis esse putans, quoniam fortuna decessit.
461Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 11; 136 (opus c.1165)
Fortuna favorem Subtraxit malefida suum; sociale reliquit Auxilium, magnusque olim cessavit amicum Cetus, et in nostrum coniuravere feroces Excidium Ligures; totis nos viribus urguet Imperii rector Fredericus et obsidet urbem, Obsidione premi quam nemo posse putabat.
462Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 11; 212 (opus c.1165)
Accelera, nam te fortuna iuvabit!
463Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 11; 231 (opus c.1165)
Hinc tibi laus et honor venient, hinc magna sequetur Gloria, te solio fortuna locabit in alto, Tutus enim populus, si coniuretis, uterque, Nulliusque minas vos formidabitis ultra.
464Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 15; 139 (opus c.1165)
Moxque favens fortuna duci super ardua montis Constituit proceres regalia signa sequentes.
465Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 15; 163 (opus c.1165)
Irritata tamen clausis se Brixia castris Continet et bellum, puto non sine numine, vitat; Nam tunc Pergameis fallax fortuna fovebat.
466Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 15; 175 (opus c.1165)
Nam fortuna favet, gladios Deus ipse ministrat.
467Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 15; 184 (opus c.1165)
Nam timet acceptam mutato numine palmam Perdere, quam tandem dederat fortuna secunda.
468Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 15; 198 (opus c.1165)
Nam fortuna statum solet immutare beatum, Fataque victorum ad victos quandoque feruntur.
469Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 26; 12 (opus c.1165)
Est quoque non modicus dicta thesaurus in arce, Quo poteris dives fieri; tantum cape mentes Armaque precedens, et te fortuna iuvabit.
470Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 26; 130 (opus c.1165)
At simul Hysensis regem adventare ferocem Cognovit populus, sumptis properantius armis Egreditur claustris campoque occurrit aperto, Se ratus e pugna, si stet fortuna, reverti.
471Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 26; 150 (opus c.1165)
Sic fortuna vices variat, sic infima summis Summaque commutat, sua cum rota volvitur, imis.
472Anonymus, Chronica Coloniensis 1273-1376, 33; 71 (opus c.1376)
Cum autem taliter exaltatus multos ex senatoribus et nobilibus Urbis alios quidem decapitasset, alios ex Urbe fugatos proscripsisset, tandem fortuna succedente sibi nubila, idem Nycolaus ex Urbe occulte se subtraxit et accedens ad supradictum Carolum IIII. imperatorem in Bohemia tunc manentem et temptans eundem suis subtilibus fallaciis circumvenire ab eodem imperatore captus prefato Clementi pape fuit Avinionam transmissus, ubi ipse iudicium domini pape mirum qualiter deludens, iterato Romam abire permissus, extit iterato ibique atrociora prioribus committens.
473Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 114 (opus c.1327)
Itaque binis sponsalibus sollempniter celebratis et cunctis per ordinem dispositis Romanorum rex factus hylarior fortuna sibi letius arridente redit ad superiores partes Swevie ad diversa regni negocia pertractanda.
474Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 224 (opus c.1327)
Non erat fortuna cum eo quomodo cum rege Rudolfo antecessore suo, sed malis successibus cepit ei fortuna cicius novercari.
475Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 692 (opus c.1327)
Qui sibi consilium fidele porrexerunt dicentes, quod non desperet, sed strennue agat et ceptis non desistat, quia, si hoc anno fortuna videtur hostibus suis hylarius arrisisse, forte anno futuro Deo propicio se vultu respiciet leciori, quo Dei auxilio inimicos suos poterit expugnare.
476Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 831 (opus c.1327)
Sed quia varius est eventus belli, in quo alter de victoria gloriatur, alter se victum in prelio contristatur et nichilominus, qui hodie in bello cursu prospero potita victoria letabatur, cras vice versa in fugam atrocius agitatur, sic nichil est in mundo, quod non rotante fortuna instabili vicissitudine varietur.
477Anonymus, Chronica Ludowici incliti imperatoris quarti, 119; 181 (opus c.1341)
', infelici fortuna dilapsum est in aquas Reni, et quamvis omnes ad arripiendum festinarent, nullus eorum apprehendere valens, et sic inter manus omnium dimersum est in profundum.
478Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 8, 34; 39
Secundum, quod fortuna sibi novercatur in hoc mundo.
479Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 543 (opus 1202)
Super imperatoris fortuna, que ex permissione Dei contigit, cuius nos latent iudicia, epistola [ab imperatore] Coloniensibus est directa, quam nuper alia epistola precesserat eisdem civibus missa super deditione civitatis Faventie, verborum et sententiarum venustate confecta.
480Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 819 (opus 1202)
Ruit urbs in seditionem; Orbis quassatur, casum fortuna minatur.
481Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 1109 (opus 1202)
Si vobis ad tempus fortuna blanditur, nonne ceca est?
482Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 11; 94
Marchio Fridericus audiens per Erphordenses abbatesque predictos castra iam dicta subversa, ut eisdem, si lecior arrideret fortuna, meritum condigna talione refunderet, pro sui liberacione modis quibus poterat fervencius laborabat.
483Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 207; 38
Inde reversus ad obsidionem invenit pigros ad pugnam; fortuna prosperos mentita successus mutata est in contrarium, ita quod nusquam sibi fides, nusquam fida auxilia.
484Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 207; 507
Usque ad hec ergo tempora fortuna, que in rebus humanis utique discurrit incerta, ipsi regi mater extiterat, sed nunc nimium novercari incepit, quia letum ac serenum ipsius principium, sicut eventu patuit, tristi fine conclusit.
485Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 280; 3
Sed fortuna Dei permissione sibi non arridente, omnia versa sunt in contrarium.
486Anonymus, Contra Heinricum, 25; 463
Quid autem aecclesiastici expositores de ea spargente, non colligente iudicent, quamvis haec hora vestra et potestas tenebrarum te rapiant ut dulci fortuna ebriam, ab Augustino tamen velis instrui in sermone de blasphemia Spiritus sancti: Quisquis, ait, reus fuerit impoenitentiae contra Spiritum, in quo unitas et societas communionis congregatur aecclesiae, nunquam illi remittetur, quia hoc sibi clausit, ubi remittitur; et merito damnabitur cum spiritu, qui in se ipsum divisus est, divisus et ipse contra Spiritum sanctum, qui in se ipsum divisus non est.
487Anonymus, Contra Heinricum, 25; 614
XLIII. Sub hoc autem soluti satanae imperio papam catholicum eique adherentes invasore, hoc excommunicante vel potius cerbero hoc stigiam mortem elatrante, si quis confusi examinis metiens causam ex eventu decipitur, Gregorium papam eique oboedientes ideo damnatos, quia sedibus suis privatos et premente fortuna omnium conculcationi substratos, Guibertum vero eiusque complices ideo nullatenus ab aecclesia alienatos, quia fortunato successu quasi terra insolentiae eorum cedente, hunc pro apostolico, illorum alios pro archiepiscopis, alios pro episcopis ordinatos, audiant Augustinum : Nihil est infelicius felicitate peccantium, qua poenalis nutritur impunitas et mala voluntas velut hostis interior roboratur.
488Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 34; 273
Deus, inquit, ille felicitatis auctor et dator, quia solus est verus Deus, ipse dat regna terrena et bonis et malis, neque hoc temere et quasi fortuito, quia Deus est, non fortuna, sed pro rerum et temporum ordine occulto nobis, notissimo sibi, cui tamen ordini temporum non subditus servit, sed eum ipse tanquam dominus regit moderatorque disponit.
489Anonymus, Dialogus de pontificatu, 1; 393
Quem fortuna tenet dulcis, acerba fugat.
490Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 201 (opus c.1050)
Si volumus genti, si nobis vivere cari, Dum licet ac vultum servat fortuna benignum, Legis decretum servemus more parentum: Indigni quodcumque sumus disrumpere fedus, Hec res conservat iunctos et iungit amicos.
491Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 265 (opus c.1050)
' 'Quo deus et quo dura vocat fortuna, sequamur.
492Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p2, 259; 40
Ad illud, „homo est notabilis" – nescio in quo dicis notabilis: in virtute vel in vicio, in honore vel in fortuna: quomodocumque accipias peccatum, sequitur pena, eciam si sit papa in hoc crimine vel imperator.
493Anonymus, Gesta Heinrici Imperatoris metrice, 2; 4
Quod fuerat libitum sibi quisque secutus eorum, Ecclesias spoliant, viduis sua diripiebant, Pupillos miserosque premunt, vi cuncta geruntur; Pauperis heredem statuit fortuna potentem; Plus nocuit qui plus potuit, lex nulla coercet, Fasque nefasque sibi fuerat cuiusque voluntas.
494Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 4; 13
Quid, improbe, tibi profuit vel indiscreta cedes fugientis vulgi vel fortuna captae urbis, cum nec urbe diu, numquam autem regno potiaris?
495Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 5; 17
Regis tamen fortuna vicit, et hostis ferocissimus non in acie, sed in molendino peremptus turpiter iacuit.
496Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 6; 19
Quadam die, cum exercitus uterque pugna estuque fessus circa meridiem sopori se dedisset, et nec speculator, ut fortuna voluit, vigilaret, unus ex scutariis propius ad murum, ut pila legeret, accessit.
497Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 7; 10
Sed nulla fortuna longa est; nam hi, quos imperator Romae praesidium imposuerat, egritudine correpti, quam et locus et tempus intulerat – erat enim estas –, ne uno quidem superstite mortui sunt.
498Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 10; 21
Solus coram eis, qui dudum coram se steterant, stetit; nec rationis libertatem habens, ut captivi fortuna postulabat, loquebatur.
499Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 10; 23
Multos et oratio imperatoris et fortuna ad gemitus et lacrimas commovit; filium autem ad miserationem nec ipsa natura movere potuit.
500Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 11; 2
Cum autem intrasset Alsaciam, ibi fortuna eius aliquantulum hesit, ibi pugnam tam infelici eventu quam imprudenti gessit incoepto.