'haud' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 15150 hits      Show next 500

Nor id , p8, 7 found in
Nor id , p8, 51 found in
Nor id , p9, 11 found in
Nor id , p12, 12 found in
5Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0726A (auctor fl. 923)
Verum quod haud apud magistrum, saltem mereantur nancisci penes germanum.
6Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0731B (auctor fl. 923)
Cumque senis Foebi fulgor iam scandit in almas Quadrigas agilis, noctemque repellit opacam, Atque suos oriens oculos demittit in urbem, En proles Satane subito castris furibundae Erumpunt, trepidis nimium telis oneratae; Ad turrim properant, tenues ut apes sua regna Distentis adeunt humeris casiaque thimoque Arboreisque simul vel ameni floribus agri: Haud secus infelix populus contendit ad arcem Pressis fornicibus humeris ferroque tremente.
7Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0732A (auctor fl. 923)
Mille dabant pungnam pariter stantes in agone, Mille simul, turrim quoniam contingere cuncti Haud una poterant, turmis certare studebant.
8Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0737B (auctor fl. 923)
Hi quoniam nequeunt animis curvarier atris, Aestibus accingunt carpentum arentibus arcis Ante fores gurdi miserandae gramine plenum; Fulmineisque velut Foebo sub rura procellis Nox vacua celi specie confunditur alta, Fas nulli arridente suum contemnere doma - Haud secus occuluit fumus speculam catapultis Inmersis aliquantisper fervore tonante.
9Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0737C (auctor fl. 923)
Haud modicam retinent solum nisi quippe lagenam, Quae claram iaciendo focos Sequanam super altos, Servantum fugit digitis dilapsa sub illos; Vulcano periit claudo Neptunus inermis.
10Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0738B (auctor fl. 923)
Quae lux haud eius, micuit sed crastina flatu.
11Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0739A (auctor fl. 923)
Haud illum fuerant audentes tangere ferro; Quingentis etiamsi tunc subnixus adesset Qualis et ipse fuit, castris sese daret ultro, Ast animas propria de sede repelleret omnes; At quia militibus caruit, sic ludere cessat.
12Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740B (auctor fl. 923)
Nec satius quicquam sortiti apud hi Cinomannos, Haud equidem reliquae cesserunt suavius urbes.
13Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0742D (auctor fl. 923)
Confortare, nihil formidabis, quoniam nunc Faucibus haud sceleratorum grassabitur haec urbs!
14Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747C (auctor fl. 923)
Hic Germanus, hic est, qui passus adhuc renitere Haud mundo cunctis nimiumque stupenda peregit, Fundere signa prius didicit genetricis in alvo, Anteque virtutem celsam quam cernere lucem.
15Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0751B (auctor fl. 923)
Talia cur siquidem recinam cum gesserit olim Nam libuit regi dare propugnacula fratri Rotberto Pictavis, Ademaro tamen haud sic Nempe sibi cepit, plus se quia diligit illo.
16Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0752C (auctor fl. 923)
Afrodite adeo, saltem quo arcere parentes Haud valeas lecto, monachas Domino neque sacras; Vel quid naturam, siquidem tibi sat mulieres, Despicis, occurrant?
17Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0755 (auctor fl. 923)
Amphytappa laon [laicorum tapete undique villose populorum] extat, badanola [lectus in itinere] necnon; Effipiam [ornamentum decorum valde amant vestem putam vel gumfañ claram potionem per linteum] diamant, stragulam pariterque propomam Agagula [lenocinatio] caelebs aginat [fugat] pecudes nec ablundam [pateam]. Effipia et stragula praetexta est [C. vestis] aulica cura [palatina]. Utitur anabola [ornamentum muliebre] mulier, set abutitur ipsa. Convenit invalidis apozima [aqua cum variis cocta condimentis] nec ne placenta [pultis]. Cleronome Codrus [nobilis rhetor vel poeta] maneas unaque disertus [sis]; Cum fisco [saccus testiculorum] teneas yppos [equos]: uxorius [servator uxoris] haud sis. Nomine limphatici [dementis] careas, crisostomus [os aureum habens] ut sis. Aposicrarus ades [minister secretorum adesto], aforismos [breves sermones] os tibi servet. Basileus [rex] constes [sis], abstemius [sobrius], antigraphusque [cancellarius scriptor], Cosmographus [mundi descriptor], solumque tui catasscopus [explorator] esto. Gimnus, ab inlicitis, ne sisque biotticus [secularis mundanus] actor. Acrizimum [panem leviter fermentatum] celebres [frequentes], oroscopus [horarum inspector] esque [praecor] didasclus [magister]. Inque thoro amphyballum habeas [birrum undique villosum] effebus et absit [inberbis]. Canterus sit habunde tibi, sed amasius absit [qui ob turpitudinem amatur]. Cerritus [fumosus iracundus] caveas fore, perifrasticus [circumlocutivus] atque. Abbachus [tabula putoria] manui, niteatque teologus [divinus sermo] ori. Baccaulum [feretrum] fauste [feliciter propter] videas te ferre cloacae [fossae]; Prodigus, obliquus [distortus], monotaimus [luscus], subdotus, haud sis. Ludibrium vites, baratrum [infernum s. vites], sectare tropheum [laudem victoriae] Amphyteatra [loca spectaculi ubi pugnant gladiatores] procul tibi stent, egilopia [vulnera oculorum] necnon; Nam scrupulum generant ΨΙΧΗ, vexantque pupillas.
18Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0757 (auctor fl. 923)
Scandito analogium, crisis [aurum] nitet ore docentis; Declina birotum, [currum duarum rotarum coronam] bravium capito ac cliotedrum [sectam plectibilem]. Culleum [vas pice oblinitum] habe, diametra scias, [medietatem sperae, horologium loca exilii] ergastula nesci. Apponas emistichium [dimidium versum], cum distica [II. versus] sculpes [scribes]. Enoforo liba [vasi vinario], lotium [urinam] laxare suesce. Dilige tu xenodochium [domus qua pauperes colliguntur], zelotipiaque odi [odia]. Hinc acitabula [vas quo fertur acetum] doma tuum seu congia [mensuras] stringat. Pomerium [locus vacuus] curti, pomaria [viridiaria s. sunt pomis] congrua malis. Fulgeat ecclesiis ostrum, longe sit oletum. [stercus humanum] Praedia quala [corbes] tibi statuant, agitent flabra flogra. [venti virgas, viridiaria] Eminus ut [longe] gorgon [serpentis proprium] fugiat, pota [bibe] diamoron. [morittium] Sperne platon olon [lutum totum], sinposia, quatinus odon [via] Te lustret; temeson [medius sons] vigeas, si non potes insons. Lar tibi [penus], quo nectar fraglet [redoleat], lucarque [pecunia de lucis] nec absit. Gallonis [mercennarii] memor esto tui, ambro timeto cieri [elluo luxuriosus dissipator vocat]. Mulio [custos mulorum] strabo tuus [uuekus] neque sit, neque agoson inermis [provisor equorum] Abbaso [domus infirma] quo fuerit, sit hirudo [sanguisuga] frequens [assidua] comitata. Disparet [disiungat] ac validos intercapedo citatim [intervallum agiliter], Si qua virago [femina virilis animi] tuum penetret [intrat], reminiscere, doma [tectum]. Bule [consilium sermo] tegat Christi mentem tibi, gausape [mantile] mensam. Entole [mandatum] te comat, regesque baben [torques aurea cum gemmis.] proceresque. Abdomen minime superet corpus mage teche [mandatum]. Uranei [celestis] neotericus [novus], atque neofitus [novus in fide] haud sis Dogmatis ac fidei, iugiter sed priscus ab olim.
19Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0759 (auctor fl. 923)
Quattuor immo tuum hec ut item [utinam] comitentur in aevum. Teche Dei, ieron [sacer], archonque [princeps], palinodianque [laus iterata et duplex]. Ancisus [Circumcisus] vivas, quin cardiacus moriare [cardian id est pulsum cordis patiens]. Ceruleas [nigras] vestes si gestas, posce colimbum [lavandariam]. Ducitur anguina [fune corda] limbus [navis] arcippio [arcus] nec non. Canterius [equus] antelis et postelis [que] equitatur. Aporiam [anxietatem] sed et atrophiam [tenuitatem corporis] patiaris, ut acam [amenitatem] Atervam [perpetuam] appodix [socia] tua mens sibi congregat [congreget] eius. Algemam [dolorem] mentis anquirunt [valde quaerunt] talia verum Aphatiam [inpassibilitatem] amendant [effugant], anteceniam [merendam] quoque largam Edificant; agapem [alienum laborem] suffert agape nimis apta [dilectio]. Nisibus aegidiam [capram] in giro secteris acutis. Agnatos [consanguineos, propinquos] teneas aregidiam [pluviam] quoque verb Anheles, hostis [daemonis] ne sis atratus [lugubris] in aslum [spolium]. Aulea [vela] ne angustent animam sceleris, set aprilax [calor]. Alluat aethereus, noxis ne apostata [transgressor] fias. Leva ancile [scutum] geras, dextra agoniamque [confidentiam alacritatem] fidei Auspicio a maneas [extra], apogeum [edificium sub terris, antrum annonam] aliquam ampliet [protrahat, protelet] altum. Armenum [velum] cordi tollas, arcisterium [monasterium id est singularitatem Dei servitii] addas. Architriclinus [princeps domus] amicalo [amicitiae aptum] amineum [album ornum] colit atque Huic malis etiam apofereta [vasa pomis ferendis apta] autumnus honustat. Antropus [homo] ast agamus [sine coniuge] caelibatum [castitatem] colat, et sic Argiripam [urbem] cernet, patriam [paternam] civesque beatos. Haud huic est apoplexia [mors subita] cure, sed et astu [astutia] Angustat nullos, amartetes [miseros] solet idem Antiquare, [ad statum revocare fugat] aginat venerem, anaboladia [amictorium lineum] portat. Albuneis [albidis] albent [splendent] pomis huic apofereta; Virtutes cunctae comitantur amiciter illum; Hunc non allidunt affurcillando [labefactendo concutiendo diaboli] sinistri. E baccho quoniam bittunt geniti bibiones [proficiscuntur mustiones qui nascuntur de vino], Platterat [stulte loquitur] amineo [vino albo] si constiterint et eidem Indignum referens brancho [gutture], prorsusque brutescit, Haud illa bittit [illuc it ambulat], quo quisquis honore bimetur [duplicetur] Burra [rufa nigra] probum [bonum], fateor, buteonem [iuvenem] qui arva bidentat [fodit]. Hic set et ingenuus similem retinent genituram.
20Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0761A (auctor fl. 923)
Abbonis monasterii Pratensis coenobitae ac presbyteri sermones suppeditavit scriptus codex eiusdem abbatiae, quos inter plures haud luce indignos iudicavimus.
21Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0757 (auctor 1178-1201)
Maecenates sane pauci sunt, qui scribentes aut hortentur, aut sublevent; haud enim commentari, vel lucubrationibus indulgere, sumptusque pariter ferre, unius facile hominis esse videmus.
22Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0757 (auctor 1178-1201)
In te quod Maecenates plures revixerint, Maecenas optime, haud mihi praefatiuncula hac sola dicendum veniet; neque enim tam misere meritus es, ut in laudes tuas e carceribus, ad metas tam breviculas effundi sit opus.
23Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0013 (auctor fl. 1150)
Nec longe cui id negocii daretur petendus fuit, quum tuam paternitatem qua es erga hunc scriptorem benevolentia haud gravatim id esse facturum, et qua es autoritate haud difficulter esse praestiturum non ignorem.
24Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0528D (auctor 969-988)
» Anno igitur ab incarnatione Domini Iesu Christi 973 [al. 983], provinciali synodo mense Maio constituta, generaliter congregata apud Montem sanctae Mariae in pago Tardanensi, hoc decretum solemniter recitatum est coram venerandis episcopis, abbatibus, caeterisque [al. caeterisque nonnullis] fidelibus, huic nostrae institutioni pio assensu faventibus, imo etiam collaudantibus atque confirmantibus: quorum videlicet primus ego Adalbero iam praescriptus archipraesul eidem concilio Deo auctore pontificali auctoritate praesidens, manu nostra subscribens, idem roboravi; sed et caeteri haud secus censuerunt manibus impositis solidari hoc ipsum pontificale statutum, apostolicae auctoritatis privilegio petitionis nostrae obtentu undecunque subnixum, ac per hoc summo honori omnibus reverenter habendum.
25Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0789A
In latere montis Oliveti quaedam inest spelunca, haud procul ab ecclesia sanctae Mariae, in eminentiore loco posita contra vallem Iosaphat, in qua duo profundissimi habentur putei, quorum unus sub monte in altum infinita profunditate productus extenditur; alter vero in speluncae pavimento, cuius vastissima (ut fertur) concavitas in profundum dimersa descendens, recto tractu dirigitur: qui duo putei semper supercluduntur.
26Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0797C
Adam protoplastus cui peccanti continuo post perpetratum peccatum a Deo creatore dictum est: Terra es et in terram ibis, separatur a caeteris tribus haud longe ad borealem illius extremam quadrangulati lapidei valli partem, non in saxeo in petra exciso sepulcro super terram, ut caeteri de semine eius honorati quiescunt; sed in terra humatus humo tectus, et ipse pulvis in pulverem versus, exspectans resurrectionem cum universo semine suo pausat.
27Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0798D
Egredientibus de Chebron in campi latitudine sita ad aquilonalem plagam, haud procul a margine viae ad sinistram, occurrit pinosus non grandis mons, tribus millibus a Chebron distans: a cuius pineto pinea ad Hierosolymam usque in camelis vehuntur ligna ad focos nutriendos.
28Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0736A
» Post proinde haud grande intervallum ad Austrum prospiciens minister velum navis vidit ad portum appropinquantis; quam cum Sancto adventantem demonstraret: « Cito surgito, inquiens [F. inquit]: eamus proselyto obviam, cuius veram Christus suscepit poenitentiam.
29Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0738D
Cui Sanctus valde moestificatus hanc dedit responsionem: « Duo quidam nunc regii generis viri in Scotia mutuis inter se vulneribus transfixi disperierunt, haud procul a monasterio, quod dicitur Cellarois in provincia Magdaenorum.
30Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742B
XXXI. Alio in tempore vir beatus cum ad campos reverteretur aequoreos, ipse et Congellus abbas quadam secreta aestivi temporis die, haud procul a supra memorata munitione resident.
31Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0754A
Quo facto, omni inspectante turba, navigium contra flatus mira vectum occurrit velocitate; et post haud grande intervallum venti contrarii ad itineris ministeria cum omnium admiratione revertuntur.
32Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0517B (auctor 1068-1081)
([16.] Cap. 69.) Adaldagus igitur archiepiscopus ordinavit in Daniam plures episcopos, quorum nomina quidem repperimus; ad quam vero sedem specialiter intronizati sint, haud facile potuimus invenire.
33Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVI; 1 (auctor -1081)
Adaldagus igitur archiepiscopus ordinavit in Daniam plures episcopos, quorum nomina quidem repperimus; ad quam [vero] sedem [specialiter] intronizati sint, haud facile potuimus invenire.
34Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 5, 1; 7 (auctor fl. 1059)
Spiritus ancipiti gladio Domnius armiger haud timidus Platonicos revocat gemitus Proterit horrificos strepitus.
35Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 3 (auctor fl. 1059)
cum ecclesia sub Marco Aurelio crudelem in modum exagitari rursus coepisset, patria profugus se recepit in hasce insulas, ab littore Apuliae haud ita late interiecto mari disiunctas, quas olim Veteres appellabant Diomedaeas, quod illuc Diomedes Rex Aetoliae post Troiam excisam appulerit, ibique, postquam aliquot annos regnasset, ut ferunt, diem suum obierit.
36Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 16 (auctor fl. 1059)
Iam vero haud est improbabile B. Ioannem a Fulgineo virum eximia religione et sanctitate primum auctorem Trimitantis fuisse, ut S. Domnium praecipuo quodam studio ac veneratione prosequerentur.
37Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0648C (auctor 1145-1221)
Erit igitur mihi materies animi virtus, quam haud parum promovet mundi contemptus.
38Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0716A (auctor 1145-1221)
Christianus enim inunctus dicitur, haud dubium quin in sacerdotem et regem, cum solis sacerdotibus et regibus unctio debeatur.
39Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1495A (auctor fl. 1173)
Haec prosa rhythmicam habet compositionem fere in omnibus versibus praecedenti persimilem: Quod si interdum aliqua intervenit evariatio, illa haud magno impendio ab omnibus inter legendum poterit dignosci.
40Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1508A (auctor fl. 1173)
Neque sententiam etiam offendet, nam ea haud minus singulis aliis doctoribus quam Augustino, integre convenire dignoscitur.
41Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0471B (auctor c.1140–1212)
Quid igitur de his sacra historia refert? Introeuntes in monumentum (Marc. XVI, 5) , haud dubium, quin sanctae mulieres, viderunt Iuvenem sedentem in dextris coepertum stola candida (Ioan. XX, 11, 12) . Et item: inclinavit se, scilicet Maria, et prospexit in monumentum, et vidit duos angelos in albis sedentes: unum ad caput, et unum ad pedes, ubi positum fuerat corpus Iesu (ibid. 12) . Haec de resurrectione. De ascensione quoque legitis: Cumque intuerentur in coelum euntem illum, ecce duo viri astiterunt iuxta illos in vestibus albis (Act. I, 10) . De eo autem, quod tertio loco posuimus, in Matthaeo scriptum habetis: quod resplenduit facies eius sicut sol, vestimenta autem eius facta sunt alba, quasi nix (Matth. XVII, 2) . Singula haec spiritualium mysteriorum profunditate gravida sunt.
42Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0512C (auctor c.1140–1212)
VII. Nec quisquam eorum quae possidebat, aliquid suum esse dicebat, sed erant illis omnia communia (Act. IV, 32) . Ecce socialis terrenarum communio rerum: quam profecto communionem, non sine aliqua expressione, relator horum egregius sanctus Lucas nobis notam fecit in eo, quod asserit, aliquos eorum, haud dubium quin credentium, de quibus praemiserat, non solum non habere aliquid suum, sed nec dicere aliquid esse suum; Sed erant, inquit, illis, iam non quaedam, sed omnia communia.
43Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0760B (auctor c.1140–1212)
Quam nimirum veritatem una cum manna mansuetudinis, quae pertinet ad electos, et virga iustitiae, quae ad reprobos, huic de qua loquimur arcae tam reprobi quam electi plene videbunt inesse: quando impletum erit quod eadem in Evangelio arca et minatur, et pollicetur, dicens: Et ibunt hi (haud dubium quin reprobi) in supplicium aeternum, iusti autem in vitam aeternam (Matth. XXV, 26) . Igitur arcam illam, quae in Sancta sanctorum praefulget et terribilem nobis exhibet virga, et amabilem manna; et veritatem manna simul commendat et virga, quia ab aeterno simul, et in aeternum vera est filiorum Dei electio, et filiorum perditionis reprobatio; ut nec istos salvari, nec illos contingat damnari.
44Adamus Scotus, Sermones, 198, 0137D (auctor c.1140–1212)
De quibus Psalmista: Priusquam, inquit, montes fierent, id est, antequam Angeli crearentur, tu es Deus (Psal. LXXXIX, 2) . Prophetae quoque sancti montes sunt, ut legitis, quod fundamenta eius, haud dubium, quin Ecclesiae, in montibus sanctis (Psal. LXXXVI, 1) , quia ipsa sancta Ecclesia fundatur in prophetis.
45Adamus Scotus, Sermones, 198, 0149D (auctor c.1140–1212)
Revoca illi etiam ad memoriam illud Isaiae, quod vermis eorum, haud dubium quin virorum, qui praevaricati sunt in Dominum, non morietur, et ignis non exstinguetur (Isa. LXVI, 24) . Hoc quoque quod per semetipsam Veritas ait: quia exibunt angeli et separabunt malos de medio iustorum et mittent eos in caminum ignis, ibi erit fletus et stridor dentium (Matth. XIII, 50) . » Quid in his omnibus videt quod non timeat, quid intuetur quod non exhorreat?
46Adamus Scotus, Sermones, 198, 0212D (auctor c.1140–1212)
Ad hoc pertinere arbitror, quod verbis aliis Sponsa dicit: Paululum cum pertransissem eos (Cant. III, 4) . Haud dubium quin custodes civitatis, et ea Sponsum quaerente, absentem invenerit: Inveni, quem diligit anima mea (ibid.) . Ut ipsos iam quodammodo poneret ad dorsum, dum ad ipsius dilecti pervenit amplexum, et interim omitteret edere sanctorum praecedentium quasi carnes: habens nimirum tam sapidos in donis visitationis suae, in approximatione, et adventu internae gratiae, non solum quos comedat, sed quibus satietur, panes.
47Adamus Scotus, Sermones, 198, 0221B (auctor c.1140–1212)
IV. Et factum est, dum essent ibi, impleti sunt dies eius (ibid., 6) : haud dubie quin beatae Virginis ut pareret. Et peperit filium suum primogenitum (ibid., 7) . Deus itaque est qui homo natus est.
48Adamus Scotus, Sermones, 198, 0232A (auctor c.1140–1212)
Sic etiam legitis: Et factum est cum essent ibi (Luc. II, 7) , haud dubium quin Bethlehem, impleti sunt dies eius ut pareret: et peperit filium suum primogenitum (ibid.). X. Dies istos Mariae, qui in Galilaea et Nazareth incipiunt, sed in Iudaea et Bethlehem implentur, desideria accipimus beata, et sancta opera, et quaecunque alia sunt virtutum spiritualium exercitia; quibus magis ac magis quod impraegnata sit, deprehenditur Maria.
49Adamus Scotus, Sermones, 198, 0239D (auctor c.1140–1212)
Unde huius, de quo loquimur, legislator, et dux populi Moyses: Prophetam, inquit, suscitabit Dominus de fratribus vestris; tanquam me ipsum audietis (Deut. XVIII, 15) . Itaque dum in hoc statu sub tempore legis scriptae et prophetarum populus ille fuit: ipse finis legis ad iustitiam omni credenti Christus apparuit, quia Dum essent ibi, impleti sunt dies eius (Rom. X, 4) , haud dubium quin Mariae, ut pareret: et peperit filium primogenitum (Luc. II, 7) . Quodammodo Maria peperit filium, dum lex nuntiavit Christum; sed haec Christum lex sub velamentis holocaustorum et sacrificiorum, victimarum et caeremoniarum: prophetia quoque sub figuris et aenigmatibus absconditum habuit, quia et Maria filium suum pannis involvit, dum lex et prophetia Christum, quem praenuntiavit sub occultis mysteriis abscondit.
50Adamus Scotus, Sermones, 198, 0315A (auctor c.1140–1212)
IX. Cum itaque quidquid in te carnale est, huic triplici humilitatis gradui militare compellis; puerum nimirum apud te habes Iesum exhibentem, et in te complentem, quod ait Isaias: Vectes, inquiens, eius, haud dubium quin Moab, usque ad Segor vitulam conternantem (Isa XV, 5) . Quod, quid est aliud, nisi quod animo per sanctitatis affectum ad Deum converso, rigidae carnales passiones (quas originale Patrum nostrorum semen in carne nostra posuit, quia aqua paterna sive ex patre sonat Moab, mortificatae et in melius commutatae parvitati obsequuntur: triplicis huius, de qua loquimur, humilitatis dulcedine internae gratiae abundantis.
51Adamus Scotus, Sermones, 198, 0322C (auctor c.1140–1212)
IV. Laeva, inquit, eius, haud dubium quin dilecti sui, sub capite meo, et dextera eius amplexabitur me (Cant. XXI 6) . Nonne molle admodum hoc stratum eius, in quo pulvinar sponsi habet laevam: in quo coopertorium, dexterae illius habet amplexum: in quo pro culcitra ipsius habet prudentiam?
52Adamus Scotus, Sermones, 198, 0331D (auctor c.1140–1212)
Cum prope esset ut ingrederetur, haud dubium, quin Abraham in Aegyptum, dixit Sarai uxori suae: Novi quod pulchra sis, mulier, et quod, cum viderint te Aegyptii, dicent: uxor illius est; et occident me, teque reservabunt.
53Adamus Scotus, Sermones, 198, 0336B (auctor c.1140–1212)
haud dubium quin Mariae et Ioseph.
54Adamus Scotus, Sermones, 198, 0341A (auctor c.1140–1212)
Ipsum quoque damnatum hominem, quem Paulus vocat hominem peccati, et filium perditionis (II Thess. II, 3) , servum suum sanctum Iob Dominus alloquens, gladium appellat: Cum apprehenderit, inquiens, eum gladius (Iob XLI, 17) . Haud dubium quin Beemoth expressit; quia cum in se diabolum Antichristus susceperit, gravis erit tribulatio in mundo.
55Adamus Scotus, Sermones, 198, 0341A (auctor c.1140–1212)
Aeterna vero damnatio gladius est, ut ait sanctus Iob: Si multiplicati fuerint filii eius, haud dubium quin impii, in gladio erunt (Iob XXVII, 14) . Quia quotquot habuerit impius imitatores, omnes damnabuntur.
56Adamus Scotus, Sermones, 198, 0360B (auctor c.1140–1212)
Nam faciem Dei, ipsum Patrem, Dominus in Evangelio appellat, ubi dicit quod angeli eorum, haud dubium pusillorum, semper vident faciem Patris qui in coelis est (Matth. XVIII, 10) . Neque enim hoc loco aliud Pater, aliud facies eius.
57Adamus Scotus, Sermones, 198, 0365A (auctor c.1140–1212)
Habetis de septimo loquentem Isaiam, ubi dicit: quod ea quae sub ipso erant, replebant templum (Isa. VIII) . Haud dubium quin sub ipso, quem vidit sedentem super solium excelsum, et elevatum.
58Adamus Scotus, Sermones, 198, 0394D (auctor c.1140–1212)
De secunda habetis, quod cum baptizaretur omnis populus, et Iesu baptizato et orante, apertum est coelum, et descendit Spiritus sanctus, corporali specie, sicut columba in ipsum: et caetera, quae in subsequentibus sanctus Evangelista de ipso commemorat (Luc. III, 22 et seqq.) . Hunc esse populum putamus, coram quo astante, videns Dominum beatus Ioannes ad suum properare baptismum, in hanc statim vocem prorupit dicens: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi (Ioan. I, 29) . De manifestatione vero tertia, ita se veritas rei habet: Hoc fecit initium signorum Iesus (Ioan. II, 11) : haud dubium quin hoc, quod aquam mutavit in vinum: Et manifestavit gloriam suam, et crediderunt in eum discipuli eius (ibid.) . III. Porro si ipsa aliquid putantur innuere loca in quibus eaedem apparitiones indultae sunt: prima Bethlehem fuit, secunda in Iordane, tertia in Cana Galilaeae.
59Adamus Scotus, Sermones, 198, 0402D (auctor c.1140–1212)
Hanc autem, de qua modo loquimur, bonae et veracis famae perseverantiam hoc innuere videtur, quod de hac stella legitur: quia antecedebat eos, haud dubium quin magos, usque dum veniens staret supra, ubi erat puer (Matth. II, 9) . Nam quid est magos antecedere, donec eos ad puerum Iesum perducat: nisi bonam et veracem sanctitatis famam perseverare?
60Adamus Scotus, Sermones, 198, 0414A (auctor c.1140–1212)
Verumtamen quia in his qui se invicem sincere diligunt, nihil amor ad rem duntaxat pertinens, quantumlibet magnum et arduum, non audet petere timidus, nihil negare valet avarus, spei, quam in obtinendo quod petiit, habuit, certitudine roborata, et idcirco responsionis, quam audierat, duritia nequaquam consternata, inducitur ab evangelista dixisse ministris, et iussisse ut eius (haud dubium quin Iesu) quaecunque illa essent, dictis obtemperarent: sciens eum, ni fallor, nolle negare, quod ipsa praesumpsit postulare.
61Adamus Scotus, Sermones, 198, 0421C (auctor c.1140–1212)
Talem zelum devota voluntas format, quae est mater Iesu, de qua dicitur; quia fuit ibi (Ioan. II, 1) , haud dubium, quin in nuptiis.
62Adamus Scotus, Sermones, 198, 0424B (auctor c.1140–1212)
Deficiente, ut evangelista, vino, ait mater eius, haud dubium quin Iesu, ad eum: vinum non habent (ibid., 3 et seqq.) . Nuptiae sunt, et deficit in eis vinum.
63Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1094B (auctor 1010-1026)
Nam statim in proximo dum erecti essent parietes eiusdem fabricae, et prominens trabium compago sequenti die super muros deberet apponi, noctu aquilonaris paries subito usque ad terram corruit terroremque haud minimum tam domesticis quam cunctis circumquaque conversantibus incussit.
64Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0053B (auctor -875)
Serpens mirae magnitudinis centum viginti pedum, haud procul a flumine Bagada, in Africa a Regulo consule occiditur.
65Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0070C (auctor -875)
Virgilius Maro in pago qui Andes dicitur, haud procul a Mantua, nascitur.
65Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0070C (auctor -875)
Ex Aquitaniis et Cantabris, quinquaginta millia caesa.
66Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0086D (auctor -875)
Gordianus, admodum puer in Orientem ad bellum Parthicum profectus, suorum fraude, haud longe a Circeso super Euphratem, interfectus est.
67Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135B (auctor -875)
Orandi gratia Romam post aliquot annos ingressus ab Adriano pontifice filius eius Pippinus ex sacro fonte excipitur, atque duo filii eius reges initiati sunt.
67Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135B (auctor -875)
Nomen autem processionis a Patre et Filio in Apocalypsi ita aperte est positum: « Et ostendit mihi (haud dubium quin angelus) flumen aquae vitae splendidum tanquam crystallum, procedens de sede Dei et Agni.
67Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135B (auctor -875)
Cum illic esset imperator Ludovicus, ex primo matrimonio, Ludovicus tertius filius eius iam patri iterum adversus, primos Germaniae perfide sibi iurare compellit.
68Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0366A (auctor -875)
Cyprianus vero cum illorum virtutem adversus virginem haud quaquam valuisse videret, dicit ad diabolum: Dic mihi, quemadmodum victi estis a virgine Iustina?
69Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0902A (auctor 814-878)
Igitur ab utrisque partibus mutuae commutationes factae sunt, memorato abbate dante quod a genitoribus ei relictum est praedium ( Attimacum ad Axonam ), et rege supradicto reciproca vicissitudine pro eo agellum quemdam Floriacum cognominatum cum appendiciis suis haud longe a littore Ligeris.
70Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0904C (auctor 814-878)
Igitur praedictus vir verbis fidem dans, ardens autem desiderio, primo quietis somno percepto stratu sese excutiens, praeceptorum senis haud segnis obtemperator exstitit.
71Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0911B (auctor 814-878)
Cumque magnitudo ipsa Italici regni quod olim Magna Graecia nuncupabatur, eo quod urbes eius atque castella vel maxima ex parte auctoribus Graecis constiterint, in longitudinem latitudinemque aequo libramine aestimata, longitudine haud modice superet latitudinem, assimilis utique querno folio, quod proceritate sui latitudinem excedit; plurimarum tamen provinciarum mater effecta, praedulci cunctas amplectitur gremio.
72Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0911B (auctor 814-878)
At vero Romani imperii insignis potentia dum edomitum orbem iure perduellionis obtinere vellet, amplissima regnorum spatia quae per Asiam, Europam et Libyam haud parum distenduntur, in provincias coloniasque discindere ratum habuit, sicque stipendiarias legionibus interpositis constituere.
73Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0913C (auctor 814-878)
Huic sacratissimae translationi beatorum germanorum, Benedicti scilicet atque Scholasticae, attestatur Paulus monachus, cuius supra mentionem egi, in historia gentis suae libro sexto, ita inquiens: Circa haec tempora (haud dubium quin Constantino imperante) cum in Castro Cassini ubi beatissimi Benedicti corpus requiescebat, aliquantis iam elapsis annis solitudo exsisteret; venientes de Cenomanensium et Aurelianensium regione Franci, dum apud sacrum corpus se pernoctare simulassent, eiusdem Patris atque germanae eius ossa auferentes, in suam patriam asportaverunt, ubi singillatim duo monasteria in utriusque honore constructa sunt.
74Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0924B (auctor 814-878)
Si enim praeceptis omnipotentis curam adhibueritis obediendi, regulae quoque per me a Deo vobis traditae mandata exsecuti haud segniter fueritis, cuncta adversa fient prospera, inimici amici efficientur, gratiamque suam fautor omnium bonorum in nullo negabit.
75Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0931C (auctor 814-878)
Erat haud longe a monasterio armentorum grex non parvus depascens, qui continuis fratrum necessitatibus deputatus ad serviendum erat.
76Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0933A (auctor 814-878)
Die vero adventus sui ad monasterium, iussit directo misso, ut cum honore satis condigno fratres sibi occurrerent haud procul à monasterio.
77Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0934B (auctor 814-878)
Sed ne imparem meritis idem Conditor ac Redemptor humani generis Iesus Christus sanctissimum ostenderet Benedictum, imo ne aliqui minus intelligere valentes divinam dispensationem, gloriosiores quam maxime apud Dominum nos putarent existere martyres, qui sanguinis effusione proprii coronam sibi pararint felicitatis perpetuae, quam illum qui absque martyrii palma in pace animam sedibus patriae coelestis immiserit; placuit illi, haud disparia per servum suum dilectissimum patrare miracula apud sacratissimam aedem qua condita eiusdem Patris membra servantur.
78Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0938A (auctor 814-878)
Populata omni circumquaque regione, haud longo post, superiora Ligeris amnis navibus expetentes, Aurelianis perveniunt: captamque urbem auro distrahunt, Agio tunc temporis praefatae urbis praesulatum gerente: sicque ad tempus recedentes, secundo adventu praedictam civitatem combustione dissipant, matre duntaxat ecclesia, quae in honore sanctae Crucis, iubente Constantino Augusto, a B. praesule Evurtio sacrata erat, studio bonorum hominum remanente.
79Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0938A (auctor 814-878)
haud solae quatuor supra memoratae urbes excidii damna sensere.
80Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0943B (auctor 814-878)
Exstitit eo tempore quidam vir eiusdem plebis haud ignobilis, Stephanus nomine, qui aliquam partem fundi proprii cuidam servorum sancti Benedicti accepto pretio distraxit.
81Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0944C (auctor 814-878)
Mirabilis Domini nostri virtus et sapientia, quae beatissimum Patrem Benedictum mirificat, glorificatum secum retinens in coelesti curia eius reverendum cunctis mortalibus corpus mirificare in terris haud desistit iugiter miraculorum frequentia.
82Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0948B (auctor 814-878)
Roboratis ergo hac exhortatione animis, confisi meritis et auxilio excellentissimi Patris, haud procul a monasterio hostes prosequuntur a tergo: consertoque forti animositate gravi praelio, tanta depopulationis strage in eos bacchati sunt, ut ex tanta populi numerositate vix fuerit aliquis qui belli eventum intimaret posteris.
83Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1312B
Quod si dicas prius a nobis Constantinopolitanae dioeceseos presbyteros in ea regione sacrificare prohibitos, haud inficias imus.
84Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0650C (auctor c.910-c.992)
12. Interea dum frequentibus regiis expeditionibus non deesset Aeg dius, Chilperico Francorum rege Aquitaniae partes saepe expetente, cum aliis illius regni urbibus, tum etiam Lemovico territorio clarus et notus erat episcopus pro suae bonitatis merito omnibus venerandus Et cum per multa bonorum exercitia curreret, quibus haud immerito iustorum iudicio laudari debuisset, in hoc praecipue etiam a Deo sublimari meruit, quando suo tempore Remorum urbem adventu beatissimi Basoli divina gratia illustravit.
85Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137; (auctor c.910-c.992)
monasterii Vallislucentis praeponitur carmen quoddam haud spernendi auctoris, qui saeculo VIII vivebat; subiicitur vero translatio S. Frodoberti heroico metro scripta, cum duobus sermonibus in festo S. Frodoberti habitis; quae omnia beneficio R. P. Claudii Mailletii exprioris, ex ipso monasterio accepimus.
86Aelfricus Cantuariensis, Canones ad Wulfinum, 139, 1471C
Cum enim habueritis ecclesiae vestrae sollicitudinem, e contrario.. . . . . . adduct. . . . . . . . . . . . quasi periculosum non esset, sacerdotem vivere more coniugati [vel hominis plebei]. Sed dicetis eum haud posse carere muliebribus servitiis.
87Aelfricus Cantuariensis, Canones ad Wulfinum, 139, 1473B
Haud pluris interest inter missalem presbyterum et episcopum quam quod episcopus constitutus sit ad ordinationes conferendas, et ad visitandum, seu inspiciendum, curandumque ea quae ad Deum pertinent (*Dei iura) quod nimiae crederetur multitudini, si omnis presbyter hoc idem faceret.
88Aelfricus Cantuariensis, Canones ad Wulfinum, 139, 1474D
Quod si non acciderit, haud tamen fiat ebrius, quia Dominus ministris suis interdixit ebrietatem.
89Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0867C (auctor 1110–1167)
quam incomprehensibilia sunt iudicia eius, et investigabiles viae eius (Rom. XI, 33) . Divitias quoque bonitatis eius commemorans, An divitias, inquit, bonitatis eius contemnis? (Rom. II, 4.) 29. Post triduum igitur invenerunt eum in templo, haud dubium quin Maria et Ioseph: altera Mater, alter Nutritius.
90Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0674B (auctor 1110–1167)
GRATIANUS. Haud ingrate hanc tuam pro me accipio sollicitudinem: nisi tamen sitis audiendi praepediret, forte iam nunc tibi redderem talionem.
91Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0457D (auctor 1110–1167)
Nam pro dolis et fallaciis, quae in triviis exprimuntur, amicti sacco in signum poenitentiae perhibentur; et pro superbia, qua buccis crepantibus sententias de divinis et humanis quasi in tecto positi promulgare consueverant, ululatum confessionis et contritionis emittere ostenduntur; et pro lata illa via, qua tendebant ad mortem, humiliati, et suis lacrymis loti, ad viam arctam et angustam, quae ducit ad vitam, regredi nuntiantur (Matth. VII): Ait ergo: in triviis eius, haud dubium quin Moab, accincti sunt sacco; quia ad memoriam revocantes quibus diverticulis et fallaciis humanae simplicitati illuserant, accincti sacco, id est poenitentiae asperitate afflicti, eum cui peccaverant, digna satisfactione placare curarunt.
92Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0778C (auctor 1110–1167)
Fuit praeterea in monasterio beati Petri apostoli iuvenis haud ignobilis, decorus quidem forma sed utriusque sideris privatus officio.
93Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0684C
Advertas porro, lector, librum Isidori Hispalensis de Ordine Creaturarum, quem in hoc spicilegio edimus, ab Aenea citatum cap. 94 (tametsi quotquot hactenus legerim, huius non meminerint) haud perperam me Isidoro tribuisse, licet solo ductum scripti codicis titulo: vetus enim est et gravis auctor Aeneas, cui fidem adhibendam puto.
94Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0684C
Haec Acherius, quem haud paucis in locis fefellit librarius suus; nam cum eum ipsum codicem quo usus erat consuluisset deinde Baluzius V. C., mirum quoties eam lectionem quae textum insederat, falsam et ab amanuensi confictam esse deprehendit.
95Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0705D
Item idem in eodem opere post pauca: « Vos autem, ait (haud dubium quin discipuli Christi) qui sapientiam Spiritus suscepistis et vitam et pacem, et non estis in carne, id est, in carnis operibus, neque enim eius opera perpetratis, siquidem Spiritum Dei habetis in vobis.
96Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1185A
Quantis namque bonis in hac una careamus Haud quaquam digne possumus exprimere.
97Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1193D
Nam licet innumeris mundi curis premeretur, A quibus haud opere se quivit exuere, Romam perrexit, quo, cui concessa facultas Solvendi fuerat, solvere se peteret.
98Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0490A (auctor c.805–c.846)
II. Rubeus sepultum dicit « Probum in eo templo, quod a se conditum in Classensi oppido fuerat. . . . . . a mari haud procul.
99Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0546B (auctor c.805–c.846)
Potuisse tamen Valentinianum favoribus prosequi Ravennatem ecclesiam, et a Romano pontifice, ut Ioannes perspectae sanctitatis episcopus metropolita fieret, et pallio ornaretur, precibus obtinere, haud negem.
100Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0546C (auctor c.805–c.846)
Baronius veterem pallii figuram sibi haud plene compertam ait ad annum 336, ubi pallium vetus cum phrygio, capitis videlicet ornamento, confundit; at ex Ravennatis ecclesiae monumentis docemur a Theodorici fere temporibus, usque ad Gregorii Magni aevum, eadem forma pallium perseverasse.
101Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0550B (auctor c.805–c.846)
Quod pertinet ad Ecclesias et sacella, sive, ut noster loquitur, monasteria a Galla Placidia magnificentissime constructa ac dedicata, difficillimum est tempora quibus id factum sit definire, licet id agat Rubeus; quod si C. V. Pagii consulatuum Caesareorum regulas sequi luberet, et annis consignare quibus vel Valentinianus consulatus iniit, vel simul cum matre tricennalia, decennalia, vel quinquennalia habuit, aliquid lucis in re obscurissima nacti essemus; verum incerta incertis illustrare haud vacat.
102Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0551A (auctor c.805–c.846)
Tertium autem quammaxime prae caeteris doctissimum collectorem ea de re monere poterat, in cuius aversa parte signantur « Vota XX. multiplicata XXX. R. V. CONOB. » (Pagius, dissert. Hypat. part. II, pag. 283, ex Iacobo Chiflletio legit R. M.) Id enim de Galla Theodosii senioris uxore secunda, quae brevi post nuptias in puerperio decedens, nec sua, nec viri potuit decennalia celebrare, seu tricennalia multiplicare, verificari haud potest.
103Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0552A (auctor c.805–c.846)
XII. Notari autem debet hic D. Petri Chrysologi locus, cum nil habeat, quod ad Honoriae decus referri possit, quae quodammodo Augustam quaternitatem complesset; etenim Augustae honore ornatam dubitare haud sinunt allata, et praecipue nummi a Ducangio in Familiis Byzantinis, et a Mediobardo relati.
104Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0575D (auctor c.805–c.846)
Alterutrum itaque reiiciendum est: vel enim Belisarius Romam recepit Decembri 536, sexagesimo anno ex quo a Gothis occupata fuerat, et hoc admisso, nondum undecimus Iustiniani annus coeperat; vel si decembri 537, undecimo hocce labente id accidit, Roma recepta haud est sexagesimo anno a Gothorum occupatione collecto.
105Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0577C (auctor c.805–c.846)
Qui autem fieri potuerit ut Theodora, impotentis animi et furoris femina, distulerit de Vigilio, qui promissis de restituendo Anthimo minime steterat, vindictam agere, sunt inter rerum ecclesiasticarum scriptores qui haud se intelligere asseverant, ac proinde aegre eiusdem pontificis a Romana urbe abductionem ad subsequentes annos referunt, quae tamen citius quam anno 545 fieri non potuit.
106Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0578C (auctor c.805–c.846)
» Rite, apteque omnia, si exsilium haud ex Agnelli fide, Vigilio Theodorae iussu, ut ait is, procuratum excipias.
107Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0579D (auctor c.805–c.846)
Septimum autem annum non completum, sed per duos menses inchoatum indicari in Vigilii encyclica, haud adeo inverisimile est, ut cogamur ab Anastacio recedere.
108Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0588D (auctor c.805–c.846)
OBSERVATIONES AD VITAM SANCTI ECCLESII. Basilica S. Vitalis an Iustiniani aere constructa? Dedicationi eiusdem non interfuit Augustus. Monogramma haud ad Narsetem pertinens. Iulianus Argentarius officio, non cognomine. Ysaaci Strategi inscriptio. In Felicis Constitutionem analysis.
109Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0596A (auctor c.805–c.846)
Hinc haud una ecclesiarum omnium consuetudo, licet communior fuerit Gelasiana, quam alii a Silvestri papae tempore trahunt; etenim dimidium reddituum episcopo, dimidium clero tribuitur a concilio Aurelianensi, relato a Gratiano 10, q.
110Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0600C (auctor c.805–c.846)
Reliqua de sanctissimo Eucharistiae sacramento ab Agnello pie tractata, haud omnino inutilia ad sacram synaxim pro ea aetate illustrandam lectori erunt.
111Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0613D (auctor c.805–c.846)
172. Versus ipsos hic ascribi haud inutile erit ad nodum, si fieri possit, solvendum.
112Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0630C (auctor c.805–c.846)
11. V. Haec observare placuit, ut agnosceretur optime Paulum a Sigonio intellectum, et rite duplicem epocham constitutam, qua distinctione neglecta, ut rite constituantur anni Rotharis et Grimoaldi, de quibus dubitari nequit ob exstantes in Langobardorum legibus characteres, spatia a Paulo indicata, quibus praecedentes reges floruere, amplianda sunt, a quibus tamen se haud recedere velle dixerat Peregrinus.
113Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0642A (auctor c.805–c.846)
Id aliunde quam ex Paulo Warnefridi Agnellus haud accepit.
114Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0661A (auctor c.805–c.846)
Initia Damiani episcopi sedentis anno praedicto 685 expresse consignat Ughellus; at, quod absurdius est, errorem non agnoscit, quamvis ex Anastasio didicerit eumdem a Sergio pontifice consecratum, nec vidit id haud potuisse fieri anno 685, quo secundum Baronium Romae sedebat Ioannes V, vel, uti Papebrochius computat, Benedictus II ordinatus fuit die 14 Martii, eodem videlicet anno et mense quo Ughellus consecratum Damianum tradit a Sergio.
115Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0661D (auctor c.805–c.846)
Cum autem plura Agnello narrata Iustiniano post reditum imperante acta sint, quae spatium temporis haud exiguum requirunt, conficitur Felicis ordinationem ad priora Constantini pontificis acta spectare.
116Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0664A (auctor c.805–c.846)
Verum cum postremi huius pontificis acta, Agathonis videlicet, obtinuerint ut septem annorum sedem Baronius eidem tribueret, Papebrochius satius existimavit, relicto Agathoni anno uno, septem annos Adeodato a Baronio tributos ad quinque contrahere, « ea tamen, inquit, lege, ut si decessorum eius alteri possit annus unus addi supra numerum annorum qui eidem in ipsomet Anastasio assignantur, Vitaliano scilicet tredecim, et duo Eugenio, posset Adeodatus annis quatuor manere contentus; et tunc ordinatus hic fuisset anno 673, 8 Martii, Dominica tertia Quadragesimae, obiissetque 17 Maii, et cessavisset episcopatus menses IV, dies XVII. Interim, ut iam dixit, apparet necessitas evidens hoc circiter tempore addendi annum saltem unum per coniecturam, quod alias haud libenter sic facio, ut salva habeatur reliqua ex catalogis et Anastasio chronologia.
117Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0675A (auctor c.805–c.846)
S. Maria ad Blachernas, cuius abbas Agnellus, illa fuit quae modo S. Maria de Palatiolo, nostrorum S. Vitalis Casinensium monasterio unita, haud magno spatio Ravenna distans, uti haud obscure ex Ioannis Angeloptis Vita indicat Agnellus ipse, cap.
118Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0676A (auctor c.805–c.846)
In eodem Estensi Codice, qui Agnelli librum continet, exstat Constantis praeceptum, ut vocabant, ipsum, cuius hic tenorem describendum operae pretium arbitror, cum ex eo lux haud spernenda Ravennati schismati intelligendo, Agnelloque illustrando affulgeat.
119Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0678D (auctor c.805–c.846)
Ex ipso quod dedimus Constantis praecepto id haberi puto, quod haud dari oportuisset, si Vitalianus in propria causa suo iuri chirographo et sacramento cessisset, vel si post cessionem pontificis nihilominus idipsum suo edicto firmandum existimasset, id agens, de pontificis consensu meminisset.
120Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0679A (auctor c.805–c.846)
Ob id in sacrificio ad altare haud credidere Vitaliani nomen recitandum.
121Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0717A (auctor c.805–c.846)
Vitam Ioannem hunc prorogasse post Liutprandi mortem certum fere est, at cum haud annus certus indicetur, haeret aqua.
122Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0719D (auctor c.805–c.846)
53 Leonem Ravennatem, sibi haud ingratum ad Carolum ivisse ait.
123Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0723A (auctor c.805–c.846)
OBSERVATIONES AD VITAM IOANNIS. Ioannes hic eius nominis sextus. Cur quintus dictus sit? Peculiaria de capta per Liutprandi exercitum Ravenna. Classis diruta. Ioannes exsulat haud ob Iconoclastarum causam. Scriniariorum munus. Quae ad Ravennatum victoriam narrantur incerti temporis. Flumen Pantheum, sive Pateremum, quodnam.
124Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0465D (auctor c.805–c.846)
Potuit sane post primam illam sub Iulio Romanam synodum, obiisse Agapitus, atque ipse quoque haud multo post eius successor Marcellinus.
125Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0504A (auctor c.805–c.846)
» Anno tamen illo haud asserto die, sed longe alio Pascha celebratum est, videlicet 24 Martii, cyclo solis 1, lunae 5, litteris Dominicalibus G F. Octavius Caietanus, Rubeum et Fabrum secutus, hos eosdem errores errat, et ab illis recedens in alios incidit crisi notatos ab eruditissimis Actorum Sanctorum collectoribus, ubi exhibent Vitam ab eodem concinnatam ex Rubeo et ex quodam Ravennate monumento.
126Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0512D (auctor c.805–c.846)
Petrum, qui Symmachi temporibus floruit, haud fortasse Agnello omissum arbitror, sed Vitam eius deperditam credo.
127Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0745A (auctor c.805–c.846)
At caetera satis ostendunt descriptorem admodum in historia ineptum, cuique proinde fidere haud tutum.
128Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0750A (auctor c.805–c.846)
OBSERVATIONES. AD VITAM GEORGII. Rubeo multa de Georgio dicta haud vera. Lotharii filia Rotrudis, non Geltrudi vocata. Irmingardis eius mater. Prodigia ad chronologiam perpensa. Illud de pane et oblatis, quid singulare probet.
129Agobardus Lugdunensis, Liber apologeticus pro filiis Ludovici Pii, 104, 0315C (auctor 769-840)
Et iterum: Si dixerimus quoniam societatem habemus cum eo, et in tenebris ambulamus, mentimur, et non facimus veritatem), ita quoque mendacium non est tantummodo verborum, sed et factorum; sicut in Apocalypsi loquitur Dominus, dicens: Non intrabit in eam (haud dubium quin civitatem coelestem) aliquid coinquinatum, et faciens abominationem et mendacium.
130Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0253A (auctor 769-840)
Itemque: Habebo propter hanc (haud dubium quin propter sapientiam) claritatem ad turbas, et honorem apud seniores iuvenis, et acutus inveniar in iudicio.
131Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0281C (auctor 769-840)
De hoc cruciatu malignorum angelorum et hominum Isaia propheta in fine libri sui ait: Egredientur (haud dubium quin sancti) et videbunt cadavera virorum qui praevaricati sunt in me.
132Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0819C (auctor 950-1008)
Sequuntur alia duo miracula haud multum huic dissimilia, a Domino per summum confessorem Benedictum iisdem in locis gesta.
133Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0827C (auctor 950-1008)
Cumque circumspectaret qui sibi auxilium ferret; a matriculario ecclesiae elevatus, scamellos quidem suos cancellis sanctuarii, munus vero, haud secus quadrante illius evangelicae viduae, Christo acceptabile altari imposuit; dehinc humi prostratus cum orationi incubuisset, resolutus in somnum, salso perfunditur sudore.
134Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0830B (auctor 950-1008)
Erat in ea provincia, vir quidam haud contemnendae potentiae, Hugo nomine, cui media pars ipsius castri haereditaria obvenerat successione.
135Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0833B (auctor 950-1008)
Cum quo quinque commanipulares ex eminentioribus tenti sunt, Hugo videlicet ac Archembaldus de Buciaco, Rainardus et Americus frater eius, filii Heldegarii haud ignobilis viri Argentomagensis, atque Giraldus Tirinensis, his exceptis, quos aut minor potentia, aut minus pollens de nobilitate parentum sanguis nostrae subtraxit notitiae, quorum numerus ad viginti et eo amplius fuisse refertur; equi capti numero centum viginti, praeter eos qui vel a victoribus furtim subducti, vel a victis fuga sibi consulentibus abducti sunt; e quibus et multitudo hostium colligi potuit, et virtus superna pariterque excellentissimum Patris Benedicti meritum evidenter agnosci, quod a tam paucis exercitatae militiae viris adversarii copiis ac natura muniti loci tam facile sint superati.
136Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0638B (auctor 950-1008)
Sallustius autem ita scribit: « Per idem tempus haud dubium quin, quando bellum contra Iugurtham a Romanis gerebatur, a ducibus nostris, Quinto Scipione et Memmio Manlio, adversus Gallos male pugnatum est.
137Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0634B (auctor 950-1008)
Fluvii quoque haud parvi nominis in eadem sunt provincia: Elaver, qui non multo minor Ligeri eius excipitur alveo.
138Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0634B (auctor 950-1008)
Dordonia etiam, qui ex monte qui Dor dicitur, et est in finibus Arvernorum, duobus scaturiens fontibus, quorum uni nomen est Dor, alteri Donia, qui haud procul a monte ipso coniunguntur, in Garumnam influit.
139Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0797D (auctor 950-1008)
Hic larga Domini perfusus cor pietate, Clodoveum, quem iam primo sermone notavi, Expetiit regem, summa comptum bonitate, Haud sibi dissimilem, cui talia famina fatur: Rex, ait, e cuius pendet moderamine tellus Gallica, quo Franci gaudent sub rege potentes; Parva quidem, sed grata meae possessio menti est, Quam fama didici fisci ditione teneri.
140Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0800C (auctor 950-1008)
Admonuit callem, quo Gallica rura petuntur Haud secus ac iussi faciunt, gressuque citato Digressis, avide dum linquitur Itala tellus, Coelitus insonuit terris vox missa per auras, Quae vetuit proferre pedem, spatioque moveri Quo steterant.
141Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0801B (auctor 950-1008)
Floriacus perstat vicus haud porro remotus Coenobio, geruli quo dulcia membra tulerunt.
142Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0643A (auctor 950-1008)
Sicque regni terminos Aurelianensem ac demum Andegavensem usque civitatem dilatare haud segniter procuravit.
143Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0643B (auctor 950-1008)
Ille, monita mulieris haud aspernanda arbitratus, dicto paret.
144Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0646D (auctor 950-1008)
Quodam autem die, supradictos hostes praelio superatos fugientesque totis caedens viis, haud procul ab amne, cui Hister nomen est, castra constituit; et paucis suorum assumptis, speculatum hostes processit, cum, ecce quidam Avar, Xerxes nomine, itidem tentoria Theodorici exploraturus singularis adveniebat.
145Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0653B (auctor 950-1008)
Nec mora: illi haud secus ac iussi fuerant perficiunt, iniectoque circumiacentibus villis incendio aversaque praeda, Burgundia egrediuntur Francorum repetentes solum.
146Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0658C (auctor 950-1008)
Ita rex cum omni exercitu transmeans Pictavis pervenit, et haud procul a Basilica sancti Hilarii tentoria fixit, edictoque compescuit populum qui secum aderat, ne quid in ea provincia raperent, nec cibi quidem necessaria; cum ecce medio noctis silentio pharus ignea visa est egredi ab Ecclesia sancti Hilarii, ac super tabernaculum in quo rex quiescebat, protendit.
147Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0666D (auctor 950-1008)
Haud difficile princeps impulsus est ut credibile duceret quod pro vero affirmabatur.
148Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0670C (auctor 950-1008)
Nec difficile fuit plurimos in amnem mergi, cum haud procul a littore res gereretur.
149Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0683C (auctor 950-1008)
Est denique illud castrum in campi planitie muris firmissimis circumdatum, turribus triginta tribus honestatum, terras habens fertiles, per quas a meridie Oscarus haud procul a muro fluit, piscibus dives.
150Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0686A (auctor 950-1008)
Quibus cum ille haud segnius obviam iret, orta tempestate ab hoc sunt repressi facinore.
151Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0688D (auctor 950-1008)
Haud enim rependitur meritis meis congrua vicissitudo, dum maiora his mea mereantur facinora.
152Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0692C (auctor 950-1008)
Urbs famosa et inclyta, ac ideo inter caeteras urbes Galliae haud mediocri semper habita loco.
153Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0698C (auctor 950-1008)
Alter quoque Africanus Scipio, superioris haud ignobile genus Scipionis, post perdomitam Libyam causam adversus accusantes in senatu dicere coactus quod sibi pro patria laboranti ab improbis et ingratis denuntiari cognovisset, medio subsequentis noctis tempore, ab aemulis in cubiculo necatus est.
154Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0741B (auctor 950-1008)
Sociaverat se ei Waldo cubicularius Rigundis, vir haud spernendae potentiae, reliquis puellae ministris fuga dilapsis.
155Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0742A (auctor 950-1008)
Prostratis autem illis ad orationem, flenteque praecipue sene, qui se tanto ingemiscebat privatum patrocinio, apparuerunt particulae haud procul positae.
156Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0757D (auctor 950-1008)
Haec dum in die festivitatis sancti Martini gesta fuissent, et Theodoricus pro certo agnovisset quod pars regni sui a Clotario pervasa foret, ipsa die qua incarnati Verbi nativitas a cunctis fidelibus devote colitur, promovet exercitum, et apud Stampas super fluvium Iunna, contra Clotarium, qui haud segnius parabat occurrere, aciem dirigit.
157Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0758C (auctor 950-1008)
Tandem cum exercitu Theodoricus profectus, apud Cariciacum castra posuit, paratus in crastinum cum fratre congredi; qui haud procul cum valida Austrasiorum consederat manu.
158Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0762C (auctor 950-1008)
» His suggestionibus Theodoricus, haud segnis exsecutor, paruit, praecipue sciens eum suae favere utilitati et Theodeberti stultitiae adversari.
159Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0773D (auctor 950-1008)
» Hoc verbum illa, haud perfunctorie ferendum arbitrata, in faciem eius exspuit.
160Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0774D (auctor 950-1008)
Anno XLII regnante Clotario, Dagobertus, omni ornatu cultuque regio fultus, iussu patris Clippiacum, haud procul Parisius, venit.
161Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0782A (auctor 950-1008)
Cui cohaerebat alter, Ega nomine, in consilii salubritate et in principis haud dissimilis familiaritate.
162Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0785C (auctor 950-1008)
Qui dum multa in suos crudelia exerceret, Sisenandus quidam haud ignobilis Hispaniensis ad Dagobertum se contulit, rogans auxiliari eum sibi, quo Sentilam Hispania expelleret.
163Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0790C (auctor 950-1008)
Porro inclytus rex Francorum Dagobertus, annis XVI gloriosa functus regni administratione, Spinogilo villa super flumen Sequanae sita, haud procul a Parisius constitutus, profluvio ventris laborare coepit.
164Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0791C (auctor 950-1008)
Quod cum facere maturato curassem, apparuerunt subito haud procul in pelago deformes truculenta facie daemones, vinctum regem Dagobertum per spatia maris agitantes, inflictisque insuper verberibus ad Vulcania loca trahentes.
165Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0794D (auctor 950-1008)
Auxilio ei erant Erchinoaldus dux cum Neustrasiis, Amalgarius et Ramelenus non ignobiles iuvenum, quos comitabatur haud spernenda multitudo satellitum.
166Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0798A (auctor 950-1008)
Hic bonus pastor, dum creditum sibi a summo veroque pastore Deo augmentare gregem studeret, quemdam innocentis vitae virum vocabulo Aygulfum Blesensi castro haud ignobili genere ortum suscepit ad serviendum Christo conversum.
167Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0798B (auctor 950-1008)
Cuius ille praecepto haud segniter paruit, et sanctissima membra iam dicti Patris, cum ossibus sororis eius Scolasticae Galliis intulit.
168Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0856B (auctor 950-1008)
Eliseo praedicente regi Israel famem, quae, Syris obsidentibus Samariam, populum presserat, abundantiam frumenti secuturam, cum unus ducum, super cuius manum rex incumbebat, incredulus ac rebellis prophetae existeret, haec ab eodem viro Dei audivit: Videbis, inquit, et exinde non comedes (IV Reg. VII, 19) . Qui in incredulitate permanens, iuxta verbum hominis Dei, sufficientiam alimentorum vidit, et in introitu portarum oppressus a populo interiit (ibid., 20) . Haud multum dispar huic causa exstitit, cum quidam clericus, a daemonio per Benedictum Iesu Christi Domini famulum liberatus, mandatum ab eo accepit ne carnem comederet, neve ad sacros ordines accedere auderet; quod si praesumeret, statim iuri diaboli manciparetur.
169Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0858A (auctor 950-1008)
Et haec quidam a nobis abbreviato modo loquendi dicta fautoribus tam inclyti confessoris, oramus, haud quaquam displiceant.
170Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0858B (auctor 950-1008)
Dum de quodam sancto viro, Martino nomine, loqueretur, ita inquiens: « Hic vir Domini, haud dubium quin Martinus, cum prius in eodem monte se contulit, necdum clauso specu babitans, catena sibi ferrea pedem ligavit, eamque saxo ex parte altera affixit; ne ultra ei liceret progredi quam catenae eiusdem quantitas tendebatur.
171Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0859A (auctor 950-1008)
» Verumtamen a quodam huius loci sapientium, cui Gausbertus nomen, haud mediocriter studiis a pueritia liberaliter imbuto artium, huius modi praefatiuncula Vitae huius eximii Patris, superaddita est: Germine, doctrina, meritis ac nomine clari Abbatis vitam continet iste liber.
172Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0868B (auctor 950-1008)
Ad extremum proprii clientes ipsius amantissimi patroni nostri Benedicti, in praesentia pretiosissimi corporis eius apud Floriacum speciali gratia educati, ad laudandum alumnum suum haud segnes apparuerunt: in describenda duntaxat translatione sanctarum eius reliquiarum, nec non miraculis quae per illum antiquis seu modernis temporibus Christus operari dignatus est.
173Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0870B (auctor 950-1008)
Eliam dum tolleretur a se, flens inclamabat Elyseus: Pater mi, pater mi currus Israel et auriga eius. (IV Reg. II) . Discipulis venerabilis Benedicti, viam qua ad Dominum iucundus ibat magister, mirantibus; astans vir clarus, haud dubium quin angelus, haec verba consolationis est effatus: Hac, inquit, via dilectus Domino, coelum Benedictus ascendit.
174Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0387B (auctor 950-1008)
Dumque, quibus modis altioris vitae vias incedat, quotidie comminiscitur, praeceptorum ac assiduae admonitionis nutritoris sui sancti patris nostri Abbonis haud segniter recordatur.
175Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0388A (auctor 950-1008)
Cuius erga tuam dapsilitatem sedulae dilectionis curam superfluum videtur replicare, cum constet id tuam benevolam haud unquam oblivisci mentem.
176Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0391B (auctor 950-1008)
Qui ille, iussionis haud segnis exsecutor factus, obedientiae sibi familiaris intuitu, quo mittebatur proficisci non distulit.
177Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0396A (auctor 950-1008)
» Et post pauca, inter reliquas haereses etiam de oratione [f. desolationem] Ecclesiarum in his deflens exsurrexisse regionibus, haec infert: « Caveat, inquiens, quicunque vult salvus esse, eam, haud dubie quin Ecclesiam, alicuius alterius nisi solius Dei possessionem credere.
178Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0396C (auctor 950-1008)
- In illis sane diebus, in monasterio sancti Dionysii, haud procul a Parisius, concilium aggregatum est quam plurimum episcoporum.
179Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0398A (auctor 950-1008)
Hunc sane Bernardum pater Hugo, haud infimo inter proceres Aquitanicos ortus loco, ex copiosa filiorum caterva Deo obtulerat ad serviendum, ac ad Floriacense sancti patris Benedicti coenobium miserat, litteris imbuendum.
180Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0402D (auctor 950-1008)
» Ad eumdem etiam Castorium, post aliqua, ita scribit: « Missas, ait, illic (haud dubium quin in monasterio) publicas per episcopum fieri omnino prohibemus, ne in servorum Dei recessibus, popularibus praebeatur ulla occasio conventibus, et simpliciores ex hoc animos plerumque (quod absit!) in scandalum trahat frequentior quoque muliebris introitus.
181Aimoinus Sangermanensis, Acta translationis S. Savini martyris, 126, 1054A (auctor fl. 800)
Presbyter vero inde cum per eamdem viam qua sancti martyris corpus translatum venerat, plaustrum musto onustum minaret, antequam domum pervenisset, ducilis a fundo karralis egressus in terram, nemine considerante, prosiliit: attamen mustus haud minus quam si obturatum esset foramen, nec una fluerat gutta, stetit, perventumque ad receptaculum plaustrum cum fuisset, presbyter accedens, et tonnam hinc inde si quiddam fecisset circumspiciens, animadvertit aperto foramine ducilem abesse, aestimans pavensque nihil in ea musti remansisse, famulos vehementi furore commotus arguere coepit, et quare hoc minime providerint acriter ut tristis invehere: dumque amaro nimis animo sic loquitur, unus retro recurrens ducilem a terra non longe iacentem recepit, atque ad patentem qui erat in tonna pertusum applicuit.
182Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1035B (auctor fl. 800)
Qui confestim surgentes, et cum lumine totam ecclesiam circumeuntes cum neminem reperissent, intellexerunt fraudem fallaciamque daemonum fuisse; qui nimirum dolebant se expelli a sanctis sedibus templi, in quod, dum a perfidis permissum fuerat pollui, haud dubium quin aliquantulum iuxta illud: Et pilosi saltabunt ibi (Isa. XIII, 21) , intrandi licitum habuerint. Postquam autem sacri eius cineres relati atque suo loco Christo favente sunt restituti, nihil tale in eadem basilica ipsius sanctitate promerente auditum est.
183Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1016B (auctor fl. 800)
Cui Dominus rursus ostendere volens, quod quaesiti Vincentii levitae et martyris corpus invenerit, sub nocte quadam dum super universos eumdemque Audaldum sopor solito vehementior irruisset: subito fulgor (haud dubium quin coelo delapsus) omne replevit quo Sanctus inerat habitaculum: adeo ut hospes seorsum recubans nil aliud quam domum suam, volvente ignis edacitate, ardere putaret.
184Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1021A (auctor fl. 800)
Enimvero frequentantibus locum plebibus, sive infirmis variis languoribus oppressis sanitatum medelam exquirentibus, a Cerdaniae partibus quidam venientes, haud longe a monasterio propriis rebus exspoliati, nudi ad sanctum gemebundi flentesque perveniunt.
185Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0941C (auctor fl. 800)
Quos cum ille in pago Belnensi ( de Beaune ) sibi praesentatos more primatum nobiliter excepisset, suae inde promissionis haud immemor; mox de illorum adventus causa, quomodo qualiterque fieri deberet, suos advocans, diligenter tractare coepit.
186Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0950 (auctor fl. 800)
Quo agnito coenobitae almi confessoris Christi Germani, eiusdem olim civitatis antistitis, eos quam honorificentissime cum Dominicae passionis memoriis omnique digno apparatu susceperunt, collocantes eadem martyrum corpora super altare beati Mauricii martyris, Thebaeae legionis principis, ea sub nocte servanda: ad quorum ingressum, unum a claudicatione, ad egressum vero hominem alterum a continuo capitis dolore ibidem curatum didicimus. In crastinum autem (neque enim tempus eos ibi amplius immorari sinebat) haud secus quam sunt excepti a memoratis sanctis fratribus, sive eiusdem loci civibus honeste deducti, pagum ingrediuntur Sanonicum, quem etiam quibus et quam manifestis decorarint miraculis, laboriosum ex toto, gratum vero si ex parte narretur, existimo.
187Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0476B (auctor 1152-1167)
11. Cum die quadam Bernardus cum caeteris, secum in eodem spiritu congregatis, quamdam intrasset ecclesiam, apostolicum illud capitulum legebatur: Fidelis Deus, quia qui coepit in vobis opus bonum, ipse perficiet usque in diem Christi Iesu (Philipp. I, 6) . Quod devotus iuvenis haud secus accepit, quam si de coelo sonuisset.
188Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0484C (auctor 1152-1167)
Haud procul aberat locus, densis adhuc spinarum vepriumque frutetis abundans, sed nunc longe mutatus ab illo.
189Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0508D (auctor 1152-1167)
Rediens autem Pater sanctus ab Urbe, ex sanctorum Apostolorum martyrumque corporibus xenia secum retulit pretiosa, haud modicum hunc inter caetera sui reputans fructum esse laboris.
190Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0512A (auctor 1152-1167)
69. De caetero tantus aemulator erat mansuetudinis et pacis, ut si forte improbus quisque petitor durius extorsisset a negante responsum, haud facile deinceps cum eadem repulsa dimitteretur inanis.
191Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0575C (auctor 1128-1203)
Nunc tamen haud locus haec abstrusaque semina rerum Scrutari, actaea toties discussa sub umbra: Ipsa sed a doctis iam vestigata sagaci Ingenio, et iam scita, animo quaerantur acuto: Indoctis quantum indulget sua cuique Minerva, Queis opere in tanto non desudare licebit.
192Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0493A (auctor 1128-1203)
Sed nostras errasse manus quia poenitet, error Haud nocet, et nostros denigrat parcius actus.
193Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0616D (auctor 1128-1203)
Unde haud dubium est illam in gloria resurrexisse.
194Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0897C (auctor 1128-1203)
Aliquando ponitur pro valde, ut cum dicitur: Iste est perpulcher, id est valde pulcher, quod ostendit Priscianus hoc inducens exemplum: Perpulchra bona haud tuis similia.
195Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 21; 6 (auctor 1128-1203)
regibus et infinitis milibus bellatorum, qui Britanniam ueniebant, uel delere penitus, uel sue ditioni submittere – eo quod Arturus multa regna multasque prouintias Romane olim potestati subiectas suo subiugasset imperio et tributum a Iulio Cesare Britonibus impositum soluere recusaret, – in quadam ualle, haud procul a monasterio Albe Ripe, quadam uidelicet Cisterciensis ordinis abbatia, in territorio Lingonensi, prelio fudit atque peremit corpusque Lucii Rome remisit, mandans Britones Romanis non aliud debere tributum.
196Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 25; 17 (auctor 1128-1203)
Situm enim in mari et undique marinis obicibus circumclusum, nec est alter introitus, nisi quem rupes prerupta et angusta prebet, cuius aditum tres armati milites prohibere haud difficile queunt aduersus omnem regni tui exercitum.
197Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 3; 4 (auctor 1128-1203)
In palatio eius et in cubiculis, cum cubitum issent, lucernas omnes extinguere ex precepto regis cubicularii eius moris habebant – haud incongrue quidem – quatinus uidelicet solis tenebris uterentur ad opera tenebrarum.
198Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 8; 5 (auctor 1128-1203)
Rex Anglorum fidei haud ingratus eorumque salutis prouidentiam gerens, cuneos peditum obambulabat docens et instruens, quomodo ferociam militum eludentes clipeos obiectarent ictusque remitterent.
199Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 33; 4 (auctor 1128-1203)
Potest haud incongrue et sic intelligi, quod uidelicet primus eius nidus in Francia fuerit, secundus in Normannia, tercius in Anglia.
200Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 47; 1 (auctor 1128-1203)
Continget , inquit, eam, haud dubium quin uulpem Caerdubali, que in ultionem leonis in muros Exonie tauro cornua sua confringet ac totum suis dentibus consumet.
201Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 50; 6 (auctor 1128-1203)
Vnde superius ait de gygante nequicie, qui cum dracone Vigornie pugnabit, quod tunc demum aduersus draconem preualebit eiusque fauces gladio confringet, cum exusta ueste sua, haud dubium quin ab igne draconis, nudus draconem ascenderit nudusque dorso eius insederit.
202Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 61; 5 (auctor 1128-1203)
Que licet quondam ciuitas fuerit, nunc tamen opidum est haud ignobile tantum .
203Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0526B (auctor 1095-1125)
Turci haud segnius adversus hos frena vertentes, sagittis et arcu fortiter commisere praelium.
204Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0602B (auctor 1095-1125)
Verumtamen rex perscipiens se non posse vitare periculum, nec effugere inimicos haud procul absistentes, quinque acies ordinavit tam ex manu militum quam peditum.
205Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 154; 41 (auctor ca.450-518)
ex nost ian (ari?) pc sol ple U et :id C ca : : : eo m L Q haud scio an pertineat haec scedula ad fol.
206Alcimus Avitus, Poemata, p1, 224; 70 (auctor ca.450-518)
Haud aliter vivax deceptus mole caduca Spiritus, inpleto venit cum terminus aevo, Post obitum peccata dolet: tum quidquid iniquum Gesserit, in mentem revocat, tum paenitet omnis Errorum lapsus, semet quos indice damnat: Et si praeteritae reddatur copia vitae, Sponte ferat, quoscumque dabunt mandata labores.
207Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 16 (auctor 730-804)
haud, quando aduerbium est negandi, d littera terminatur et asspiratur in capite, quando autem coniunctio disiunctiua est, aut, per t litteram sine asspiratione scribitur.
208Alcuinus, Carmina, 101, 0813A (auctor 730-804)
1923, auctorem huius carminis Fridegodum ex ea solum ratione facit, quod praesens poema duriori, quam alia genuina Alcuini, stylo exaratum videatur, ita solide refutat: « Sola styli, inquit, durities haud sufficit ut libellum istum Alcuino deberi quispiam inficietur, nisi eidem plura poemata multo duriora, quae tamen illius esse nemo dubitat, eripere voluerit: nonnullae enim in illo occurrunt elegantiae, quas in aliis nostri poetae carminibus vix reperias.
209Alcuinus, Carmina, 101, 0819B (auctor 730-804)
Ut leo cum catulis crudelis ovilia vastat, Et pecus omne ferus mactat, manditque trahitque; Haud secus Oswaldus rex stravit ubique phalanges Barbaricas victor gradiens per tela, per hostes, Caedit et inculcat, fugientes atterit alas.
210Alcuinus, Carmina, 101, 0824B (auctor 730-804)
Sed rector, cui cura fuit defendere gentem, Seque suosque simul Christi tutarier armis, Legit et ipse viros fortes, atque agmina tanta, Venerat haud trepido contra rex pectore promptus, Milite cum raro, primo sed nomen Olympi Fletibus et votis constanti corde poposcit.
211Alcuinus, Carmina, 101, 0745C (auctor 730-804)
Dum tu pulchra domus pedibus solaria scandes, Immemor haud esto scandere mente polum.
212Alcuinus, Carmina, 101, 0771C (auctor 730-804)
Haec est aula quidem sancti veneranda Medardi; Haud minus altare hoc illius esse liquet.
213Alcuinus, Carmina, 101, 0811D (auctor 730-804)
Hanc Carolus princeps gentem, fulgentibus armis Fortiter adcinctos galeis cristatus acutis, Arbitris aeterni mira virtute iubatus, Per varios casus domuit, per mille triumphos, Perque cruoriferos umbos, per tela duelli, Per vim virtutum, per spicula lita cruore Contrivit, sibimet gladio vibrante subegit; Traxit silviculas ad coeli regna phalanges, Moxque lupos saevos teneros mutavit in agnos: Raucisonos tinctos furva nigredine corvos Vertit in albifluas subito iamiamque columbas, Alipedes Griphes subito, Harpyiasque volucres In placidas convertit aves, dirosque molossos Transtulit in molli tectas lanugine damas: Saltigerosque tigres, fulva cervice leones, Haud secus ut pecual propriore clausit ovili.
214Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0667C (auctor 730-804)
Nihil enim intulimus in hunc mundum, haud dubium quia nec auferre quid possumus (I Tim. VI, 7) . Nostra autem possessio regnum coelorum, nostra vita Christus est, nostrae opes sunt spiritualium operum fructus: quas congregare vos, filii charissimi, omni intentione exhortor: nec in incerto divitiarum sperare, quae aut deserunt possidentem, aut a possidente deseruntur.
215Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0669A (auctor 730-804)
Nisi enim prius relinquamus vitia, et pompis [Ms., pompae] saeculi renuntiantes expeditos nos ad adventum Christi praeparaverimus, non possumus dicere: Osculetur me osculo oris sui (Cant. I, 1) . Haud procul ab hoc ordine doctrinarum, et philosophi sectatores suos erudiunt, ut primum ethicam doceant, deinde physicam interpretentur, et quem in his profecisse perspexerint, ad theologicam usque perducant.
216Alcuinus, De cursu et saltu lunae, 101, 0980D (auctor 730-804)
Haud displicebunt, reor, erudito lectori, quae quidam sodalium nostrorum in ambas commentatiunculas Alcuini de Saltu lunae et Bissexto observavit, et pro utriusque illustratione et correctione adiecit: « Attentus lector, inquit, id generatim advertet omnes Alcuini de Saltu lunae calculationes ad hoc tale problema reduci posse, quomodo, nempe dato incremento lunari diurno, vel menstruo, vel annuo, calculo erui possit dies integra, quae saltus dicitur, elapso scilicet cyclo decennovenali.
217Alcuinus, De dialectica, 101, 0951A (auctor 730-804)
Mihi haud dubium est hanc Alcuini Dialecticam, etsi fortassis minus subtilis videatur quam Logica vulgaris Peripateticorum proximi temporis, multo tamen ista esse utiliorem.
218Alcuinus, De dialectica, 101, 0960A (auctor 730-804)
Virtus vero omnes animae partes amplectitur, omnemque [Al., totamque] animam suo imperio gubernat et regit; ut et iracundiam domet et cupiditates amoveat, quod disciplina haud facere potest.
219Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0040A (auctor 730-804)
Neque enim quia mundum istum fecit Deus, dici eum fas est Dei Filium; haud enim eum oportet dicere natum de Deo, sed factum, vel creatum, vel conditum, vel institutum ab illo, vel si quid huiusmodi recte possumus dicere.
220Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0010B (auctor 730-804)
Quapropter haud mirum est quod idem liber, postquam ex commendatione sapientissimi imperatoris, Patrum concilii Aquisgranensis, Tegani, Aeneae Parisiensis, aliorumque innotuit, avide expetitus, ac multoties descriptus fuerit, atque etiamnum hodie in omnibus vetustioribus bibliothecis eius exempla serventur.
221Alcuinus, De grammatica, 101, 0887D (auctor 730-804)
Idem: Ne illa illum haud movit, pro, valde illa.
222Alcuinus, De grammatica, 101, 0888C (auctor 730-804)
Alia negativa, ut, non, haud, nunquam, minime est, quando duae partes pro his accipiuntur, ut, nullo modo, nullatenus.
223Alcuinus, De orthographia, 101, 0909D (auctor 730-804)
Hymnus per h scribendum est. [Hi et his pronomina per unum i scribuntur.] Haud, quod [Ms. Reg., quando] adverbium est negandi, d littera terminatur, et aspiratur in capite; quando autem coniunctio disiunctiva est, ut aut per t litteram sine aspiratione scribatur.
224Alcuinus, Epistolae, 100, 0182B (auctor 730-804)
» Item Virgilius haud contemnendae auctoritatis falsator: Mella fluant illi, ferat et rubus asper amomum.
225Alcuinus, Epistolae, 100, 0297D (auctor 730-804)
Qui hic [Cod. Sal., hanc] fideliter vivit inter homines, haud dubium feliciter regnat inter angelos.
226Alcuinus, Interrogationes et responsiones in Genesin, 100, 0536B (auctor 730-804)
162. Qui sunt expediti, de quibus dictum est: Numeravit expeditos vernaculos suos (Gen. XIV, 14) ? - Resp. Expeditos dixit [iuvenes] ad bellum promptos, et qui non fuerunt uxorati, de quibus in sequentibus dicit: Exceptis his quae comederunt iuvenes (vers. 24). Inter. 163. Et persecutus est usque ad Dan. (vers. 14) . Qui locus est Dan? - Resp. Dan Phoenices oppidum est, quod nunc Paneas dicitur, ubi unus de fontibus Iordanis oritur, qui dicitur Dan; alter vero Ior: et his duobus fontibus, qui haud procul a se distant, in unum rivulum foederatis, Iordanis appellatur: et sicut ex duobus fontibus unus fluvius, ita ex nominibus una appellatio procreatur.
227Alcuinus, Vita B. Richardi, 101, 0686C (auctor 730-804)
Illi haud segniter praeceptum secuti paternum, in patriam venerunt; praedictosque servos viri Dei salvos et incolumes invenerunt, eosque veluti iussi erant manumittentes, fecerunt ingenuos: qui non post multum temporis, sicuti sanctus vir Dei praedixerat, defuncti sunt.
228Alcuinus, Vita B. Richardi, 101, 0689C (auctor 730-804)
XI. Exinde autem famulus Dei, quia ab hominibus honorabatur, homines fugere meditabatur, ut honores temporales declinando, honores acciperet perpetuos: eremumque concupivit, quatenus liberius soli Deo vacaret, et contemplativos carperet fructus, qui ad id usque temporis in actuosis haud segniter desudarat: sciens a Domino dictum de Maria sedente secus pedes eius, et verbum vitae attentius audiente: Optimam partem elegit sibi Maria, quae non auferetur ab ea (Luc. X, 42) . Huiusque memor sententiae, monasticam [Id est, eremiticam] vitam petit, quo secretius sola coelestia mente rimaretur, Ecclesiae regimen alteri tradens, quam ipse in Centula vico Christo fundaverat.
229Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0701B (auctor 730-804)
Quod etiam pius praedicator haud segniter implere satagebat, circumiens omnes illius terrae regiones, per urbes, vicos, castella, ubi prius evangelizaverat [Mab., evangelizabat], exhortans omnes quatenus bono animi proposito in verae fidei permanerent firmitate.
230Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0715C (auctor 730-804)
Nec his contentus Francorum finibus, ultra Spargere sed tentans divini semina verbi, Gentibus antiquo captis errore Fresonum, Vel Danis, multum populo per saecla feroci, Quos tunc haud potuit (reges quia forte scelestos Illi habuere quidem) ad fidei convertere donum.
231Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0724A (auctor 730-804)
Quae tamen haud libuit currenti tangere plectro, Inclyta vel musis signa aperire meis.
232Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1212B
Quanquam haud scio, utrumnam quod sentio, verbis valeam explicare.
233Alcuinus Incertus, Disputatio puerorum, 101, 1099A
Necdum vero certi quidpiam de illo pronuntiare audemus, quamvis rationes haud leves sint quae pro Alcuino pugnant, quas eruditis diiudicandas proponimus.
234Alcuinus Incertus, Disputatio puerorum, 101, 1099D
Ex illius initio haud obscurum est, deficere prologum aut epistolam dedicatoriam autographo abs dubio appositam.
235Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 2; 47 (auctor fl.c.1450)
Terrarum Alcidem victorem vicit et asper Mars tantam haud potuit vincere nequiciam.
236Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 2; 53 (auctor fl.c.1450)
Effugere haud quisquam valet improba tela, nec ulli Fas est alato te superare pede, Ventilat a tergo quoniam tibi penna nitenti, Quam celeres possunt vix superare Noti.
237Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 15; 4 (auctor fl.c.1450)
Non si Pegaseo veherer per inane caballo Vinciretque meos aurea penna pedes, Sive ego Triptholemi currus conscendere possem, Sive ego Medeae, sive ego, Phoebe, tuos, Effugere haud possem vibrat quae tela Cupido: Quo magis effugio, me magis illa petunt.
238Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 25; 31 (auctor fl.c.1450)
Alcanori portum patriae qui tradidit urbis, Haud potuit mortem hic effugere ingenio.
239Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 43; 33 (auctor fl.c.1450)
Quanta sit in patruum reverentia, quanta voluptas Noscitur: haud quicquam est quo sine discutiat.
240Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 43; 38 (auctor fl.c.1450)
Viribus haud unquam superassent Pergama Grai, Audisset si non Graia iuventa senes.
241Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 3; 24 (auctor fl.c.1450)
"Vera loquor: tribuit caros non Aetna parentes, Sicelis haud ego sum, Pisa est mihi patria, duco Elide quod generis nostri, quod sanguinis extat.
242Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0105C (auctor 640-709)
Siquidem microcosmum, id est, minorem mundum, ex duplici et gemina materiae substantia constare vestrae sagacitatis solertiam non arbitror latere; quin potius sicut exterioris hominis natura, qui in propatulo formatus visibiliter conspicitur, haud difficillime deprehendi potest, ita interioris qualitatem, qui coelesti afflatus spiraculo, iuxta Geneseos relatum, creditur, a vestra prudentia membratim et particulatim subtiliter investigatam reor.
243Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0109C (auctor 640-709)
Cuius decoris dignitas haud frustra virginali formulae comparata reliqua mundi crepundia contemnit, et phalerata saeculi ornamenta parvi pendit.
244Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0128B (auctor 640-709)
Nam cum gratuita supernae liberalitatis munificentia mactus puer pollesceret, et secundis meritorum successibus per augustum Hesperiae regnum late crebresceret, haud frustra cum advocato et Redemptore nostro felix vocabuli privilegium participavit.
245Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0139B (auctor 640-709)
XXXVIII. Tempore scelestissimi Iuliani, qui ab ecclesiastico clericatus gradu discedens, et a recto religionis tramite errabundis anfractibus exorbitans, ritu gentilium lugubriter apostare [Bodl., apostatare] coeperat, fuit quidam apud Thebaidam vitae venerabilis, Apollonius nomine, qui anno aetatis quinto decimo vastae solitudinis secreta penetrans et mortalium contubernia subterfugiens delituisse fertur haud procul a veterrimo delubro, in quo Redemptor noster ingressus, quem nefanda Antipatri proles insectabatur, omnes simulacrorum toraciclas ad solum cernuas diruit, secundum praesagum Esaiae vaticinium: Ecce Dominus sedet super nubem levem, et veniet in Aegyptum, et commovebuntur manufacta Aegyptiorum a facie eius, et cadent in terram.
246Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0157A (auctor 640-709)
LVII. Iudith filia Merari post obitum Manasse sumpto viduatis theristro et spreto sponsali peplo blanda procorum lenocinia contemnens, nondum resultantibus apostolicae salpicis clangoribus, Dico innuptis et viduis, bonum est illis, si sic permanserint; quasi candens lilium pia castitate florescens, atque a publicis conspectibus delitescens, in coenaculi solario pudica conversabatur, cum horrendum Assyriorum principem, qui innumeris manipulorum millibus equitatu et peditatu glomerantibus orbem trementem terruit, Abra comitante circumvenire moliretur, haud secus decipiendum credidit, nec aliter obtruncandum rata est, nisi cum nativa vultus venustate ornamentis etiam corporalibus caperetur, de qua in LXX translatoribus scriptum est: Induit se vestem iocunditatis suae et imposuit periscelides et dextralia, et annulos, et omnia ornamenta sua, et composuit se nimis in rapinam virorum.
247Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0242B (auctor 640-709)
Haud secus integritas, devicta carne rebelli, Atque nefandorum prostratis strage catervis, Pulchras gestabit, Christo regnante, coronas.
248Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0249A (auctor 640-709)
Sed tamen intrepidus Dominum Sylvester adorat, Ut plebs quam Christus pretiosi sanguinis ostro Reddidit immunem, sublata fraude maligni, Tetro haud fallatur falsi phantasmate Zambri Mox igitur tauri prostratum morte cadaver Suscitat exsertis absolvens vincula nodis, Et mitem armento fecit succedere taurum.
249Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0252B (auctor 640-709)
Haud secus et Paulus signis super aethera notus, Omnibus et regnis quae lustrant lumina Phoebi, Per deserta fuit quo non praestantior alter, Tendit ad aeterna felix habitacula miles.
250Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0262A (auctor 640-709)
Neptunus fama dictus regnator aquarum, Qui regit imperium ponti turgentibus undis, Falsas effigies, quas glauco marmore scalpunt, Aurea seu fulva quas ornant petala fronte, Haud valuit veterum tunc sustentare deorum.
251Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0262C (auctor 640-709)
Aurora in fulvis dum luxit lutea bigis, Et croceum iubar in quadrum flavesceret orbem, Ac roseos patulis radios infunderet arvis, Spinaque cum trunca membrorum parte remansit; Haud secus in divos, quorum cassata potestas Ad fundum cecidit, saevit regnator olympi; Expers ut nullus diri discriminis esset, Ceu styli series praesenti grammate pandit, Sic quoque terga dedit cassato numine Phoebus.
252Aldhelmus Schireburnensis, De octo principalibus vitiis, 89, 0285C (auctor 640-709)
Heu scelus, heu facinus, miseris mortalibus ortum [Par., miserum . . . . aevum]! Et hac ex vana praesertim gloria fretus, Haud metuit princeps, spe circumventus inani.
253Aldhelmus Schireburnensis, De octo principalibus vitiis, 89, 0287D (auctor 640-709)
Hos igitur pauper supplex obsecro patronos, Virgineis proprium comentes actibus aevum Et famulas Domini precibus pulsabo misellus, Integritate sua quae Christi regna merentur, Limpida stelligeri scandentes culmina coeli, Ut Dominum pulsent clamosa voce Tonantem, Qui solet indignis ultro miserescere vernis, Conversisque reis noxarum solvere vincla, Quatenus ante diem qui vitae lumina claudit, Nec non ante diem qui mortis limina pandit, Cuncta piaclorum solvantur gesta meorum, Et quodcunque mali gessit lasciva iuventus, Deleat aeternus, coelorum gloria, Christus Clementer veniam tribuens, peccata remittat, Actibus, aut dictis, seu solo noxia sensu; Sic mihi dignetur sanctorum summa potestas, Praesidium misero devote ferre vicissim, Quos ego virgineo descripsi carmine metri, Ut minime lateant castorum serta per orbem, Qualiter ex propria meruissent carne coronas Sed vos virgineis comit quos infula sertis, Hoc opus adversus querulos defendite scurras, Reprehensorum claudentes labra loquentum, Cum tamen haud metuam scurrarum dicta legentum, Qui malunt vatum schedas lacerare canentum, Dum furvas verbi quaerunt in luce tenebras, Planaque rimantur tortas per rura salebras, Littera si titubet, vel certe syllaba nutet, Si genus, aut numerus, vel causus ab ordine cedat, Si persona triplex maneat, duplexque figura, Quinquies et currant verborum tempora rite, Nec tamen emendant titubantis gramma poetae, Sed semper cupiunt scriptorum carpere chartas Ut caper hirsutus rodit cum dente racemos, Floribus evacuans frondenti palmite vites, Qui quondam vexit populi in deserta piaclum; Sanxerunt veteris quod scita voluminis alma.
254Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0205A (auctor 640-709)
Scanditur ita: parve cu, lex pecu, dum cus, tos tibi, taleme, renti; et hic versus bucolicus vocatur: ferox, ferax, sequax, loquax, procax, parens, frequens, recens, cliens, fides, dies, salus; palus paludis si tertiae declinationis fuerit, ad iambum pertinere haud dubium est, ut Virgilius, libro VI: gemuit sub pondere cymba Sutilis, et multam accepit rimosa paludem.
255Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0208B (auctor 640-709)
A pronominibus vero vel participiis cuiuslibet temporis tribrachum haud unquam derivatum reminiscor, quamvis in caeteris orationum partibus crebro poematibus insertum recorder, ut igitur, et quoniam, etenim, et his similia.
256Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0214D (auctor 640-709)
Sed haec de prima et tertia coniugatione particulatim deprompsimus, quandoquidem de secunda coniugatione in prima persona indicativi modi antibacchius haud facile reperiri potest, quamvis in caeteris modorum et temporum declinationibus asciscatur.
257Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0229A (auctor 640-709)
Arsis vero et thesis epitriti secundi tempora haud secus dirimere noscuntur quam primi.
258Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0188A (auctor 640-709)
Ora cruenta ferens: morsus, rictusque luporum, Horridus haud vereor, regali culmine fretus.
259Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0188D (auctor 640-709)
Fulcior haud volitans veloci praepetis ala, Spiritus alterno vegetat nec corpora flatu, Quamvis in coelis convexa cacumina cernam, Non tamen undosi contemno marmora ponti.
260Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0194C (auctor 640-709)
Fida satis custos conservans pervigil aedes, Noctibus in furvis caecas lustrabo tenebras Aeris haud perdens oculorum lumen in antris; Furibus invisis, vastant qui farris acervos, Insidiis tacite dispono scandala mortis, Et vaga venatrix rimabor lustra ferarum, Nec volo cum canibus turmas agitare fugaces, Qui mihi latrantes crudelia bella ciebunt.
261Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0098A (auctor 640-709)
Quapropter, mi amantissime purae institutionis praeceptor, quatenus affectu consequente fidem verborum haud difficulter adhibeas, operae pretium censemus, talibus sacrae Scripturae oraculis instimulatus (Prov. VI, 1) : Fili mi, si spoponderis pro amico tuo, defixisti apud extraneum manum tuam, illaqueatus es verbis oris tui.
262Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0098C (auctor 640-709)
Denique, iam nunc impleturus vota persolve, et inceptum largae institutionis beneficium concitus comple, sciens te haud dubie maiorem inde perpetuae remunerationis gloriam adepturum, Domino astipulante, quia (Matth. X) qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit.
263Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 64 (auctor 640-709)
XXXIX. LEO. Setiger in silvis armatos dentibus apros Cornigerosque simul cervos licet ore rudentes Contero nec parcens ursorum quasso lacertos; Ora cruenta ferens morsus rictusque luporum Horridus haud vereor regali culmine fretus; Dormio nam patulis, non claudens lumina, gemmis.
264Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 120 (auctor 640-709)
LXV. MVRICEPS. Fida satis custos conservans pervigil aedes Noctibus in furvis caecas lustrabo latebras Atris haud perdens oculorum lumen in antris.
265Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 137 (auctor 640-709)
Fulcior haud volitans veloci praepetis ala Spiritus alterno vegitat nec corpora flatu.
266Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 75 (auctor 640-709)
renti; et hic versus bucolicus vocatur), ferox, ferax, sequax, loquax, procax, parens, frequens, recens, cliens, fides, dies, salus; palus paludis, si tertiae declinationis fuerit, ad iambum pertinere haud dubium est, ut Vergilius libro .
267Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 103 (auctor 640-709)
A pronominibus vero vel participiis cuius|libet temporis tribrachum haud umquam dirivatumreminiscor, quamvis in ceteris orationum partibus crebro poematibus insertum recorder ut igitur, quoniam, etenim et his similia.
268Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 185 (auctor 640-709)
Sed haec de prima et tertia coniugatione particulatim deprompsimus, quandoquidem de secunda coniugatione in prima persona indicativi modi antibachius haud facile reperiri potest, quamvis in ceteris modorum et temporum declinationibus adsciscatur.
269Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 390 (auctor 640-709)
Arsis vero et thesis epitriti secundi tempora haud secus dirimere noscuntur quam primi.
270Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 64 (auctor 640-709)
III. ET quidem universa haec, quae per gimnosofistas exerceri deprompsimus inter scolares saecularium disciplinas, apud vestri discipulatus industriam non exterioris hominis motibus aguntur, sed interioris gestibus geruntur, siquidem microcosmum id est minorem mundum ex duplici et gemina materiae substantia constare vestrae sagacitatis solertiam non arbitror latere, quin potius, sicut exterioris hominis natura, qui in propatulo formatus visibiliter conspicitur, haud difficillime deprehendi potest, ita interioris qualitatem, qui caelesti afflatus spiraculo iuxta geneseos relatum creditur , a vestra prudentia membratim et particulatim subtiliter investigatam reor.
271Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 224 (auctor 640-709)
Nam cum gratuita supernae liberalitatis munificentia mactus puer pollesceret et secundis meritorum successibus per augustum Hesperiae regnum late crebresceret, haud frustra cum advocato et redemptore nostro felix vocabuli privilegium participavit, de quo lactantes evangelici consona vocis armonia psallentes concorditer cecinerunt: Bene dictus, qui venit in nomine domini.
272Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 335 (auctor 640-709)
XXXVIII. TEMPORE scelestissimi Iuliani, qui ab ec|clesiastico clericatus gradu discedens et a recto religionis tramite errabundis anfractibus exorbitans ritu gentilium lugubriter apostatare coeperat, fuit quidam apud Thebaidam vir vitae venerabilis, Apollonius nomine, qui anno aetatis quinto decimo vastae solitudinis secreta penetrans et mortalium contubernia subterfugiens delituisse fertur haud procul a veterrimo delubro, in quo redemptor noster ingressus, quem nefanda Antipatris proles insectabatur, omnes simulacrorum toracidas ad solum cernuas diruit, secundum praesagum Esaiae vaticinium: Ecce dominus sedet super nubem levem et veniet in Aegiptum et commovebuntur manufacta Aegiptiorum a facie eius et cadent in terram.
273Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 493 (auctor 640-709)
LVII. IVDITH, filia Merari, post obitum Manasse sumpto viduitatis theristro et spreto sponsali peplo blanda procorum lenocinia contempnens, nondum resultantibus apostolicae salpicis clangoribus: Dico innuptis et viduis: bonum est illis, si sic permanserint, quasi candens lilium pia castitate florescens atque a publicis conspectibus delitescens in cenaculi solario pudica conversabatur: cum horrendum Assyriorum principem, qui innumeris manipulorum milibus equitatu et peditatu gloriantibus orbem trementem terruit, Abra comitante circumvenire moliretur, haud secus decipiendum credidit nec aliter obtruncandum rata est, nisi cum nativa vultus venustate ornamentis etiam corporalibus caperetur.
274Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 34 (auctor 640-709)
Haud secus integritas devicta carne rebelli Atque nefandorum prostratis strage catervis Pulchras gestabit Christo regnante coronas.
275Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 106 (auctor 640-709)
Sed tamen intrepidus dominum Silvester adorat, Ut plebs, quam Christus pretiosi sanguinis ostro Reddidit immunem sublata fraude maligni, Tetro haud fallatur falsi fantasmate Zambri.
276Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 152 (auctor 640-709)
Haud secus et Paulus signis super aethera notus Omnibus et regnis, qua lustrant lumina Phoebi, Per deserta fuit; quo non praestantior alter Tendit ad aeterna felix habitacula miles.
277Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 280 (auctor 640-709)
Sic quassata ruit simulacris machina lapsis, Ut veterum narrat verax historia regum: Cum geminam flamen prolem peccare videret Nec tamen asperitas patris compesceret ulla Plecteret aut sontes crudescens ultio natos, Acriter idcirco exarsit vindicta Tonantis, Quatenus arca Dei dirae post funera stragis Ducta per Azotos simulacrum sterneret altum; Tunc ruit in frontem confracto poplite Dagon Et caput infandum funestos liquerat artus (Quod vulsum ex umeris cives in limine cernunt, Aurora in fulvis dum luxit lutea bigis Et croceum iubar in quadrum flavesceret orbem Ac roseos patulis radios infunderet arvis) Spinaque cum trunca membrorum parte remansit: Haud secus in divos, quorum cassata potestas Ad fundum cecidit, saevit regnator Olimpi, Expers ut nullus diri discriminis esset, Ceu stili series praesenti grammate pandit.
278Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 552 (auctor 640-709)
facinus miseris mortalibus ortum Ex hoc est: vana praesertim gloria fretus Haud metuit princeps, spe circumventus inani.
279Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 574 (auctor 640-709)
Sed vos, virgineis comit quas infula sertis, Hoc opus adversus querulos defendite scurras Reprehensorum claudentes labra loquentum, Cum tamen haud metuam scurrarum dicta legentum, Qui malunt vatum scedas lacerare canentum, Dum furvas verbi quaerunt in luce tenebras Planaque rimantur tortas per rura salebras, Littera si titubet vel certe sillaba nutet, Si genus aut numerus vel casus ab ordine cedat, Si persona triplex maneat duplexque figura Quinquies et currant verborum tempora rite, Nec tamen emendant titubantis gramma poetae: Sic semper cupiunt scriptorum carpere cartas, Ut caper hirsutus rodit cum dente racemos Floribus evacuans frondenti palmite vites, Qui quondam vexit populi in deserta piaclum, Sanxerunt veteris quod scita voluminis alma.
280Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 495; 6 (auctor 640-709)
Denique age iam nunc impleturus vota persolve et inceptum largae institutionis beneficium concitus comple sciens, te haud dubie maiorem inde perpetuae remunerationis gloriam adepturum Domino adstipulante, qui ait: Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit!
281Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1302D (auctor c.1103–1181)
Ex dono nobilium Treboche, Tunewiz quinque curtes ad pontem S. Stephani: in eadem parochia ex dono Eberhardi archiepiscopi decimas.
281Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1302D (auctor c.1103–1181)
Sacrilegio quoque hoc facinus haud dispar dixerim, cum id quod sponte et sacro deliberationis arbitrio gratis fieri debuit, sub pecuniae pactione causatur.
281Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1302D (auctor c.1103–1181)
Datum Velletrii, per manum ALBERTI S. Romanae Ecclesiae presbyteri card.
281Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1302D (auctor c.1103–1181)
Ego Hubaldus Ostiensis episcopus.
282Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 52; 31 (auctor 1157-1217)
Aut dimitte illis haud noxam.
283Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0968B
Consistebant equidem in silva haud procul a regia tunc villa vocabulo Witham, quae futurorum quodam praesagio tale nomen creditur sortita.
284Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0980A
In cuius negotii non mediocre adiutorium, sacris codicibus conficiendis, comparandis et, quibus posset modis, acquirendis haud segnem operam impendebat.
285Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0984B
Tot annorum curriculis ager ille dominicus industria destitutus, haud mirum si vitiorum sentibus multisque abusionum germinibus squalebat opertus.
286Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1001A
Nam et ipse haud procul a Londoniis capellam contentiosam, instar prioris, quae secus Cantuariam fuit, diruta, fretus regia potestate erexit: clericos in ea praebendarios, saecularium more canonicorum, aut per se ipsos aut per interpositas personas ministraturos instituit, a quibus iam circa locum pluribus contructis aedificiis, pertracta in longum inter Patrem et filios, archipraesulem et monachos, lite amara, multis quoque personis electissimis, tam e monachis quam e clericis, Romanis febribus in urbe sub tunc intestino bello, exstinctis, viri tandem magnanimi inconsulta molitio, eodem ipso demoliente, in pulverem redacta est.
287Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1017B
Sciens namque serpens virulentus virum Dei libertatem Ecclesiae impensius zelare (qui nec subiectis sibi Ecclesiis pecuniarias ullatenus exactiones imponeret, nec quibusque potestatibus tale quid a sua exigentibus Ecclesia ulla ratione acquiesceret) in talem eum perplexitatem conatur inducere, ex qua praeter aliquid saltem inconveniens haud facile ipse quivisset erumpere.
288Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1028A
Cellulae praeterea ligneae, conversorum usibus deputatae, haud procul in girum erant dispositae.
289Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1071C
Haec ille stipatus undique haud modica turba nobilium, cum staret ante episcopum, diutius intuens, et quasi ludendo exagitans, tandiu offerre distulit, quousque omnes eum intuentes mirarentur.
290Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1089B
Ad quam viri tanti petitionem ferventissimus ordinis zelator, haud modice contristatus, ita leniter et quasi iocando ait: « O Pater, inquiens, rumores audire et referre etsi liceat episcopis, sed monachis non licet; in cellas vel claustrum rumores ingredi non licet; urbes deserere, et in solitudinem rumores afferre non licet.
291Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1090D
Erat inde haud procul situm monasterium ordinis Cisterciensis, Clara Mareis ab incolis nuncupatum.
292Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 2, 15; 1 (auctor -1143)
Cum ergo presul Beneventum redisset, ecce Rogerius adveniens in montem Sancti Felicis, haud longe a Benevento positum, ascendit, militari eius cuneo per devexum eiusdem collocato montis.
293Alfredus Magnus, Praefatio ad leges suas, 138, 0451C
« Apostoli et seniores fratres salutem vobis optant, et nos vobis nuntiamus, quod nos audiverimus, nostrorum sociorum aliquos cum nostris sermonibus ad vos venisse, et vos tristibus modis iussisse observare ea quae eos haud iussimus, et vos seduxisse variis praeceptis, et animas vestras magis labefactavisse quam instruxisse.
294Allegretti Iacopo, Eglogae, 9; 7 (auctor fl.c.1350)
Haud ullum te numen ad ardua tollat.
295Almannus Altivillarensis, Rescriptum, 121, 0387A
Praecipis mihi charitate coelitus infusa cordibus electorum per Spiritum sanctum qui datus est nobis, ut vitam sancti Memmii Catalaunensis primi pontificis, vetustate neglectam et imperitia corruptam, haud secus ac si ex cineribus effossam, innovare contendam peritia corrigam; et quidquid videtur deesse, moliar supplere studio veritatis impressus.
296Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0453B
Nam in dictaminis tui filo, haud segniter tornato, magnas et auctorales causas non titubantibus vestigiis cautissime conservasti.
297Alpertus Symphoriani Metensis, De episcopis Metensibus, 140, 0447C
Conspicatur ergo dominum longe ab honore regio sedentem, et manibus applosis elevata voce clamavit, rexque ilico haud segniter foras exiluit.
298Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1237B (auctor 1015-1085 -)
Hic tamen haud facile Ducta labore vel arte rudi Omnis ab urbe columna fuit.
299Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1239D (auctor 1015-1085 -)
Summus oblatum decus, et resignat Pastor, haud damni pavidus minoris Dedicans Christo comites lavacro Virginis almae.
300Altilio Gabriele, Carmina, 1, 1; 17 (auctor 1436-1501)
Admovit quoque blanda manus Saturnia Iuno Permulcensque artus, sceptris haud inquit avitis Sceptra minora geres; latias regina per urbes Incedes populisque potens et divite regno.
301Altilio Gabriele, Carmina, 1, 7; 5 (auctor 1436-1501)
Hinc tuus exultat; partesque effundit in omnes Sese verus amor; fraternaque gloria fratrem Non te visa minus, fraterni aut tangere honores, Quam, si progenitus te, rex invicte, parente Is foret, haud alio quondam vultuque animoque Vidimus affectum.
302Altilio Gabriele, Carmina, 1, 7; 10 (auctor 1436-1501)
Post vota precesque peractas Dona quoque haud cessas sacris pendentia tignis Addere, dulce tui monumentum et pignus amoris Fraternumque simul decus et testantia laudes.
303Altilio Gabriele, Carmina, 1, 7; 21 (auctor 1436-1501)
Haud aliam coeli speciem superumve fuisse, Crediderim summo cum circumfusa tonanti Victori caneret laudes manus aemula divum, Post debellatos, actosque in nigra gigantes Tartara suppressumque in certo monte Typhoeum.
304Altilio Gabriele, Carmina, 1, 7; 23 (auctor 1436-1501)
Sepius o salvete, deum haud dubitanda propago!
305Altilio Gabriele, Carmina, 1, 7; 25 (auctor 1436-1501)
Fortunae magnis iactatus uterque periclis Perfidia atque odiis iactatus uterque suorum, Perdomitis tandem sed victor uterque periclis; Saepius, o salvete, deum haud dubitanda propago!
306Altilio Gabriele, Carmina, 1, 21; 8 (auctor 1436-1501)
Esse aliquid fateor, sed que sine fetibus arbor Pomaque sub nitidis vix tegit ulla comis, Agricole invisa est et nullis culta iuvencis Neglecta haud longo tempore cesa cadet.
307Altilio Gabriele, Carmina, 1, 30; 15 (auctor 1436-1501)
Haud quoque despueris; rerum et Lucania victrix Olim finitimis extulit alta caput: Cuncta sed ut desint miserum tamen aspice tandem, Quem tibi iam toto pectore tradit amor.
308Altilio Gabriele, Carmina, 1, 30; 16 (auctor 1436-1501)
Adde quod haud canis gravior nos obtegit etas, Nec viridis primo flore Iuventa calet.
309Altilio Gabriele, Carmina, 1, 30; 20 (auctor 1436-1501)
Aspicis irriguis passim frigentia campis Ut matutino lilia sole iacent; Sic tibi, cui primis fulget nunc flosculus annis Languidus haud multos post cadet ipse dies.
310Altilio Gabriele, Carmina, 1, 32; 10 (auctor 1436-1501)
Si quondam Sidicina tuos ad moenia gressus Pertulit a Calibus nota per arva via, Hac ubi vicino colitur vetus ara sacello Et strepit irriguis proximus amnis aquis: Haud procul hinc atque inde acies consistere iussas, Praesidium statuunt ductor uterque sibi.
311Altilio Gabriele, Carmina, 1, 32; 15 (auctor 1436-1501)
Ille quidem invictusque animi spernitque cavetque, Haud pavet, insidiis haud sinit esse locum: Sic procul aspectat venientes, non tamen ullum Crimen adhuc, ut in his conspiciatque dolum; An non certe satis placidi et nil tale verentis Dudum et pacati pectoris illa fides, Quod non castrorum mediis e milibus illi Primaque selecte robora pubis eant: Sed duo quod iuxta comites en aspice, quorum Hic annis humero debilis ille fuit.
312Altilio Gabriele, Carmina, 1, 32; 24 (auctor 1436-1501)
Imbuere auspiciis primos his parce labores, Primitie haud annos hae decuere tuos; Sacrilegas, vesane, manus age, comprime, non est Ius sceleri in sacros copiave ulla viros.
313Altilio Gabriele, Carmina, 1, 32; 27 (auctor 1436-1501)
Nam dextrae de more petens velut oscula, dum se Concitat et rapidas urget in arma manus, Haud ultra regem latuit dolus, arripit ensem Fulmineus, stimulos acrior ira ciet.
314Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 12; 10 (auctor 1460-1517)
Gratius haud dederit, quod mille rogatibus opto, Caesar, et ad sacros contendo carmine postes.
315Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 13; 6 (auctor 1460-1517)
Alter audacem puerum Philippi Scribat et Croesum tamen haud beatum Et gravem Xerxem tepidoque laetum Sanguine Cyrum.
316Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 31 (auctor 1460-1517)
haud aliter sententia dia Thaletis, Graecia quam Clario venerabilis imputat auro, Decidit e coelo, quamquam mens conscia recti Nil mortale sonans coelique infusa metallo, Iapetionides qualem finxisse Prometheus Dicitur exiguo commiscens aethera limo, Talis consiliis inter valet esse deorum.
317Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 34 (auctor 1460-1517)
nam si mihi vera fateri Fas sit et haud fictis hunc addere rebus honorem, Si te, sancte senex, hac maiestate tulissent Saecula, Dictaea tum quom peperere sub Ida Tergeminos fratres, inferni iura senatus, Non te vel Stygiae leges indicere genti, Vel quassare nigram deductis sortibus urnam, Cogere non flabris sontes scelera alta fateri, Fingeret ulla chelys: per te foret anguibus orbis Liber et assiduo securum vulture pectus.
318Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 35 (auctor 1460-1517)
Sisyphus ingenti per te iam mole sederet Deses inersque sua, nec inani Belides urna; Tantalus haud poenas sitibundo solveret ore.
319Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 18; 9 (auctor 1460-1517)
Hei mihi haud fas est homini deorum Sceptra tenere!
320Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 9; 2 (auctor 340-397)
nec posse diuinae fructum potentiae ad Salomonis gratiam deriuari, qui Dauid filius fuit, cuius finis haud dubie cognoscitur; finis enim fuit regni Salomonis et pacis, ut Regnorum lectionibus demonstratur.
321Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 15, 37, 3; 2 (auctor 340-397)
quodsi carnes istae reiciunt clauos diuini timoris, haud dubie dicitur: non permanebit spiritus meus in his hominibus, quoniam carnes sunt.
322Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 16, 31, 2; 2 (auctor 340-397)
sed difficile fuit illud et grande certamen, quod nisi Iob nimia patientia haud facile quisquam superare potuisset; et tamen ille non totus est traditus, sed meliore exceptus est portione.
323Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1956C (auctor 340-397)
17. Haud facilis volatus omnibus, difficilis etiam discordantibus in terris animalibus vitae cursus humanae est.
324Ambrosius Mediolanensis, De bono mortis, 14, 0544A (auctor 340-397)
Atque haud scio ipse an maioris virtutis mors ista quam vita sit.
325Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1321D (auctor 340-397)
Atque haud dubie pro nobis tentatus est Petrus, ut in fortiore non esset tentamenti periculum: sed in illo disceremus quemadmodum in persecutionibus resistentes, etsi vitae studio tentaremur; tentationis tamen aculeum patientiae lacrymis vinceremus.
326Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1966B (auctor 340-397)
Haud scio, morum ne eius contuitu, an insita gratia sacerdotum principibus, ut his aliqua quae futura erant, etiam minus dignis infunderentur.
327Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1967A (auctor 340-397)
Haud difficile aeger animus invalido fessus corpore impulsus est, ut credibile duceret, quod pro vero asserebatur: maxime cum dies sacratus religioni, mendacii suspicionem excluderet, pompa excitaret invidiam, infirmitas metum adderet, armatorumque cohors fidem patrandi sceleris impleret.
328Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1968B (auctor 340-397)
Cuius accepto indicio, suffusos oculos lacrymis, et quantum erat in eo virtutis, ingemiscens: Haud, inquit, rependitur meritis meis congrua vicissitudo: neque enim Dei oculum tam impii machinator sceleris praeterire poteram.
329Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1975D (auctor 340-397)
Sed cum et valida murorum circumspectaret, quod expugnari nequirent, et templum in urbe haud inferioribus circumdatum munitionibus, et ut geminum esset ingressus periculum et a defensoribus templi, et ab his qui murorum propugnacula tuerentur,.
330Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1981C (auctor 340-397)
Sed cum Aristobulus bello superatus, in vinculis haberetur; Alexander filius eius cum secundum conventiones pacis, quibus eum Cassius ad Euphratem rediturus devinxerat, praelio vacaret; cum confinia Persidis haud ullo suspecta Parthorum transitu infestarentur, et blandae tranquillitatis species in Orientis partibus humanas levaret sollicitudines; Caesar transalpinis regionibus Galliarum, Italiae sese infundens, Pompeium Senatumque ultra Ionium mare expulit.
331Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1987B (auctor 340-397)
Sed hoc sive prae metu dixerit, sive ita senserit Hyrcanus, haud liquido patet, neque nostro definiri potest iudicio.
332Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1989B (auctor 340-397)
Sed Persa fidem quam prodiderat, periurio conciliare sibi nixus et suspicionem omnem depellere, haud multo post dolum patravit.
333Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2000A (auctor 340-397)
Ac ne singula persequar, haud ullum facile praeteriit locum vetustarum urbium, quem non renovaret labentem, aut additis quae deesse videbantur, aedificiis ornaret.
334Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2005A (auctor 340-397)
Sed Iosippus domestici mali immemor, dum alienam coniugem ultro reconciliare expetit, suae coniugis adversum se inflammavit suspiciones: quae et colloquia viri proprii cum Mariamne, morasque in aula regia haud perfunctorie ferendas arbitrabatur.
335Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2008B (auctor 340-397)
Honor filiorum haud dubie patris gloria est.
336Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2015A (auctor 340-397)
Pro quo si intercedendum putasset, haud dubie nihil impetrasset.
337Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2016D (auctor 340-397)
Nihilominus tamen haud ullis affectati sceleris indiciis exstantibus, quasi rei Alexander et Aristobolus dantur custodiae.
338Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2019D (auctor 340-397)
Hunc finem habuere filii Mariamnes, quorum interitu non longum laetatus, successionem sibi remotis illis Antipater haud dubie blandiebatur: sed in eum totius gentis mox non leve odium exarsit, quia apud omnes patebat eius factione fratres occubuisse.
339Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2020D (auctor 340-397)
Quod Antipater, laetantibus aliis, ita graviter accepit, ut statim dolorem suum etiam vultu proderet, haud mediocri constrictus sollicitudine, quod Alexandri filiis Archelai regis et Pherorae qui tetrarchiam tenebat, suffragia suppetere cerneret, caeteris validiora.
340Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2039B (auctor 340-397)
Quo defuncto, revertitur ad patrem: illic eam contemplatus Archelaus, quod fratrem mariti, filiorum patruum, haud quaquam pie refugiendum arbitraretur, ita deperire coepit, ut uxorem deiiceret Mariamnem, et Glaphyram in locum illius substitueret.
341Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2044C (auctor 340-397)
Cui successit Festus, qui latronibus plurimis comprehensis, haud exiguos ultimo exitio dedit.
342Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2053C (auctor 340-397)
Considerare eos oportere, quia Caesaris pax solveretur; quem huiusmodi motum offensione, haud dubie facturum, ut eriperet Iudaeis omnem usum sacrificiorum; ut nec pro se sacrificarent, qui sacrificium Caesaris refutavissent, praeveniendum mature.
343Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2053C (auctor 340-397)
Nam talia consulta si ad Florum, atque inde haud dubie ad Caesarem pervenirent, Iudaeorum genti pestem factura: simul haec astruere sacerdotum testimoniis desiderantes, interrogabant, si umquam a maioribus esset sacrificiis gentilium renuntiatum: id quominus liqueret, obstrepebant ad seditionem parati: nec ministri quidem altaris audebant sese tantae discordantium inserere contentioni: unum remedium superesse visum est, ut Florus atque Agrippa rex cum militari manu adessent, ut saltem metu desisterent, qui consilio nequaquam revocarentur.
344Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2059D (auctor 340-397)
Ubi primo summa honoris specie susceptus, quod insidiarum velamen obtenderetur, haud multo post afflicto crimine quod potestatem vellet repetere, interemptus est.
345Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2062A (auctor 340-397)
Qui conscendens ad superiora urbis, refugientibus in interiora seditiosis, si irrumpendum in urbem putasset, haud dubie omne bellum esset solutum.
346Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2063A (auctor 340-397)
Circumfusi itaque latrones a lateribus, a tergo, postremos caedere; incedentem iaculis exercitum infestare, in confertos missa telorum vis haud facile frustrari.
347Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2065C (auctor 340-397)
Is erat in populo Iudaeorum, Saule haud ignobili genitus patre, animi audacia praeditus, et corporis fortitudine.
348Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2075A (auctor 340-397)
Ipsae autem inter sese hoc distinguuntur modo, ut quae inferior Galilaea dicitur, ab urbe Tiberiade usque ad urbem cui nomen Zabulon, supra maritima Ptolemaidis extenta longitudine diffundatur; latitudo autem eius a vico Zaloth qui est in campo maximo, usque ad Bersabem haud dubie deducitur.
349Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2076A (auctor 340-397)
Species quoque atque ipsa frumenti natura, haud usquam praestantior habetur.
350Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2083B (auctor 340-397)
Caesa, per omnes dies, quadraginta millia, quae numero comprehensa sunt; in captivitatem deducti mille et ducenti; eversa et igni exusta est civitas, et castella eius omnia, anno imperii Neronis XIII. Iosephus interea inter favillas urbis in quodam lacu delitescebat, haud inscius quod quasi dux adversi agminis studiosius requireretur.
351Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2095B (auctor 340-397)
Neque enim minus est, immo haud scio an etiam amplius nobis quam pro nostris decernere.
352Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2098D (auctor 340-397)
Ad hanc naturae fertilitatem et aeris temperiem, accedit et fontis gratia, qui memoratam regionem genitali quadam irrigat infusione, Capernaum nomen ei, quam Nili fluminis venam, haud superfluo quidam aestimaverunt: non solum quia irriguis arva opima, verum etiam quia huiusmodi creat piscem, ut coracinum putes, qui in Alexandrino lacu ex Nili infusione reperitur.
353Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2103C (auctor 340-397)
Quid tamen definiam, haud liquido scio, utrum eum indigentia texerit, an represserit: doli callidus, fallendi artifex, doctus mendaciis, fidem quaerere et crudelitatem compositis adsciscere, qui fallaciam virtutem putaret et elegantiae duceret, et charissimos circumvenire: promptus ad conspirandum, vehemens ad audendum, acer ad efficiendum, conturbator in otio, desertor in periculo, assuetus latrociniis, bello insolens, qui cum persequi nequiret, sereret tamen parandae causas dominationis.
354Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2117C (auctor 340-397)
In eo mirabilem hortorum gratiam cernas, varia palmarum genera, tantamque dactylorum dulcedinem, ut mella defluere putes haud caeteris inferiora.
355Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2129B (auctor 340-397)
Exstincta triginta millia et ducenti viri, qui aderant de exercitu Vitellii. Primusque (id enim Antonio cognomentum erat) quatuor millia quingentos de Mysiacis militibus amisit: quoniam desperatione salutis ulcisci se volentes Vitelliani, ubi circumventos se videre, haud incruentam et ipsis Antonianis victoriam cessere.
356Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2154C (auctor 340-397)
Novi et ipse, quia cum vestris simul periclitatur sanctissima mihi mater, et cara uxor, haud ignobile genus, et quondam domus clara.
357Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2171C (auctor 340-397)
Sed ubi dubia murorum caesura repetitis ictibus, Ioannes haud incuriosus extremi subsidii, circumspexit: interiorem murum quasi in C litteram duxit.
358Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2176C (auctor 340-397)
Haud equidem, ut arbitror, tali dignus exitu fuit, ut tanta virtus viri sic deciperetur.
359Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0540C (auctor 340-397)
Ex probata Filii cum Patre similitudine, eumdem aeternum etiam esse haud aegre demonstrari, quod nihilominus astruitur e prophetia Esaiae, ac Ioannis Evangelio; cuius ultimi auctoritate obrui haeresiarchae declarantur.
360Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0617B (auctor 340-397)
Haud mirum esse quod homines in Christi cognitione erraverint, sed quod Scripturae non obtemperaverint: illum quoque nec ab angelis nisi revelatione fuisse cognitum, sicut nec ab ipso Praecursore.
361Ambrosius Mediolanensis, De Iacob et vita beata, 14, 0614B (auctor 340-397)
Nec minus beatus Elisaeus quam David, cum alter regibus subditus, alter regali potestate praeditus, propheticae sanctificationis haud disparem sint adepti gratiam.
362Ambrosius Mediolanensis, De incarnationis Dominicae sacramento, 16, 0846A (auctor 340-397)
114. Qui quidem locus haud difficilior est ad refellenda studia perfidorum.
363Ambrosius Mediolanensis, De institutione virginis, 16, 0309D (auctor 340-397)
Quid enim tam altum et tam profundum, quam mens hominis, quae quasi involucro quodam corporis tegitur et occultatur; ut eam haud facile quisquam introspicere et speculari queat?
364Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David, 14, 0846D (auctor 340-397)
Prophetam cognitione divinae providentiae recreatum: ipsum et cum eo omnes homines comparatione coelestium civium iumentis haud esse absimiles; eosdem tamen Dei gratia ad humanam revocari dignitatem.
365Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0060B (auctor 340-397)
Non enim qui dixerit, inquit, mihi: Domine, Domine, intrabit in regnum coelorum, sed qui fecerit ea quae dico (Matth. VII, 21) . Nam studia scientiae sine factis, haud scio an etiam involvant magis.
366Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0071C (auctor 340-397)
Intellige prius quae habeant ferculorum dapes, et tunc mitte manum; ut ea quae legis vel quae accipis a Domino Deo tuo, operibus exsequaris, et collatam in te gratiam officiis repraesentes: ut Petrus et Paulus, qui evangelizando vicem quamdam largitori muneris reddiderunt, ut possent singuli dicere: Gratia autem Dei sum quod sum, et gratia eius egena in me non fuit: sed abundantius illis omnibus laboravi (I Cor. XV, 10) . 166. Alius ergo fructum accepti beneficii, ut aurum auro, argentum argento rependit: alius laborem, alius, haud scio an etiam locupletius, solum restituit affectum.
367Ambrosius Mediolanensis, De sacramentis, 16, 0431A (auctor 340-397)
Item de mysterio lotionis pedum, cuius licet usus in Ecclesia Romana non obtineat, utilitas haud parva declaratur.
368Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0795A (auctor 340-397)
Cum igitur incarnationis adorandum sit sacramentum, incarnatio autem opus Spiritus, sicut scriptum est: Spiritus sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi; et quod nascetur ex te sanctum, vocabitur Filius Dei (Luc. I, 35) : haud dubie etiam sanctus Spiritus adorandus est; quando adoratur ille, qui secundum carnem natus ex Spiritu sancto est.
369Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0770D (auctor 340-397)
Peccati feneratorem diabolum esse, qui Salvatori etiam divitias suas ostentarit; ei feneratorem haud absimilem; atque ibidem de centesima usurae, ac centesima ove; deque creditoris nomine quod sibi imponit verus exactor.
370Ambrosius Mediolanensis, De viduis, 16, 0247A (auctor 340-397)
Sed quia non bibit; haud difficile ebrios exercitus, unius sobrietas et vincere potuit, et eludere.
371Ambrosius Mediolanensis, De virginitate, 16, 0296C (auctor 340-397)
117. Haud facilis volatus omnibus: difficilis etiam discordantibus internis animalibus vitae cursus humanae est.
372Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0892A (auctor 340-397)
Aut si obloquantur, de quo obloqui soleant, haud dubie liquet: cum exasperati huc veniant, pacifici ad te revertantur; praesertim cum hoc iudicium nostrum cum fratribus et consacerdotibus nostris participatum processerit: tu autem sine alicuius fratris consilio hoc iudicium tibi solus vindicandum putaris; in quo tamen ante iudicium praeiudicium feceris, ut puellam Zenonis sanctae memoriae iudicio probatam, eiusque sanctificatam benedictione post tot annos, sine auctore criminationis, sine accusatore, sine professore delationis, in periculum reatus deducendam arbitrare: cui invidia esset a vanis, ab haereticis, ut ipsi volunt, a turpibus personis conflata per scelus, per avaritiam, per intemperantiam, quaerentibus proprii libertatem flagitii; ab iis, postremo qui domo eius eiecti atque eliminati forent, quod discolora opera subtexerent, quam prima fronte suae professionis praetenderant.
373Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0904D (auctor 340-397)
Quid eodem statere significetur, aut cur illum ignoraverint Iudaei a Christianis haud imitandi.
374Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0985D (auctor 340-397)
11. Pater illi erat de tribu Dan timens Deum (Iudic. XIII, 2 et seq.) , haud ignobili genitus loco, praestans caeteris: mater utero sterilis, sed animi virtutibus haud infecunda; quae propriae hospitio mentis recipere meruit visionem angeli, mandatum tenuit, oraculum implevit.
375Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0991C (auctor 340-397)
« Quo Palaestini per Dalilam sibi comperto, cum vitea soporanti circumdedissent vincula, quasi de improviso excitum, haud degenerem offendere notae et solitae fortitudinis; cum solutis nexibus, virtus libera multis licet, resisteret ac repugnaret.
376Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0992D (auctor 340-397)
Ibi magna vis marium feminarumque promiscue exanimata, et triumphus quaesitus perempto et supra omnes superiores victorias haud quaquam degenere et decoloro exitu.
377Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1093B (auctor 340-397)
Haud degener Abrahamidarum, et Machabaeorum concertatus puerorum, quorum alii super flammas canebant: alii cum exurerentur, non rogabant, ut parceretur: sed invehebantur, ut amplius persecutor inflammaretur (II Macch. VII, 5 et seq.) . Liber igitur sapiens.
378Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1172B (auctor 340-397)
Ita enim utile erit consultum sententiae, ita pacis et quietis securitas; si id vestro statuatur consilio, quod communioni nostrae dissensionem non afferat; ut nos quoque, accepta vestrorum serie statutorum, cum id gestum esse cognoverimus, quod Ecclesia Romana haud dubie comprobaverit, laeti fructum huiusmodi examinis adipiscamur.
379Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 15, 1532A (auctor 340-397)
Itaque si quis in haec sacratarum disputationum certamina veniens, exuat se vitae huius exposita ad errorem sollicitudine, et nudus malitiae, athleta pietatis oleo spiritali velut quaedam animae membra perfusus, suscipiat certamina veritatis, haud dubie perpetua promerebitur sacratarum praemia coronarum.
380Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 2, II; 189 (auctor 340-397)
Et ideo prudentiam Mariae haud ignaram mysterii coelestis ostendit.
381Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 3; III (auctor 340-397)
9. Omnia convenire de Christo evidentibus signatur oraculis, nec posse divinae fructum potentiae ad Salomonis gratiam derivari, qui David filius fuit, cuius finis haud dubie cognoscitur.
382Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 6, IX; 20 (auctor 340-397)
68. Fides igitur imprimis Ecclesiae quaerenda mandatur, in qua si Christus habitator sit, haud dubie sit legenda.
383Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 7, XII; 41 (auctor 340-397)
118. In summa igitur hic sensus est; si Dominus vilibus avibus, et infidelibus hominibus vel in oriundo sole, vel in terrena fecunditate prospexit; si misericordiae suae omnibus munus impertit, haud esse dubitandum contemplationem apud illum fidelium valituram esse meritorum.
384Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 8, XIX; 50 (auctor 340-397)
Quam comparationem Matthaeus etiam nobis voluit aptare, quod similiter ut dives qui pecuniam suam non impartit pauperibus: ita etiam qui doctrinae suae gratiam non dividit imperitis, docere cum possit, haud mediocris reus est culpae (Lib. V de Fide, cap. 1).
385Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1423B (auctor 340-397)
Quod si carnes istae reiiciunt clavos divini timoris, haud dubie dicitur: Non permanebit spiritus meus in his hominibus; quoniam carnes sunt (Gen. VI, 3) . Nisi igitur affigantur cruci hae carnes, et configantur clavis a timore Dei nostri, non permanebit in his spiritus Dei.
386Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1434D (auctor 340-397)
Sed difficile fuit illud et grande certamen (Iob. II, 6) , quod nisi Iob nimia patientia haud facile quisquam superare potuisset; tamen ille non totus est traditus, sed meliore exceptus est portione.
387Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0152A (auctor 340-397)
Nam sive ex lignis haud quaquam semiustulatis, sed inter se collisis, ignis excussus excipiatur foliis, etiam flamma adolet, ac si de igne accendas facem: sive de flammae lumine lumen accendas, eadem species et natura est luminis, ac si illud non naturalis ignis adoleverit, sed accidens causa generaverit.
388Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0165A (auctor 340-397)
22. Bonum igitur mare, primum quia terras necessario suffulcit humore, quibus per venas quasdam occulte succum quemdam haud inutilem subministrat.
389Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0174C (auctor 340-397)
Sponte omnes fructus terra suggessit: etsi arata sine cultore esse non poterat, nondum enim erat formatus agricola; inarata tamen opimis messibus redundabat, et haud dubito an maiore proventu.
390Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0186A (auctor 340-397)
Inter cana nivium, pruinas frigorum, viriditatem suam arva conservant: et cum ipsa tecta sint gelu, partus sui tamen haud exiguam speciem viriditatis obtexunt.
391Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0219C (auctor 340-397)
Obiectus est Ponti sinus boreae caeterorumque ventorum violentissimis flatibus; unde gravis illic procella furit, et tempestates moventur, ita ut de profundo arena vertatur: cuius rei fluctus arenosus indicio est, qui ventorum motu insurgens altius, tum pondere gravior, haud dubie non solum navigantibus, sed etiam maritimis ipsis animantibus intolerabilis habetur.
392Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0249A (auctor 340-397)
Denique haud quaquam illis diebus omnibus rumpi de nubibus imbres videris, nisi cum fruges suas horreis propriis formica revocaverit.
393Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0267B (auctor 340-397)
Itaque ne vel usui muneris aliquid detraheretur, vel aliquid ad propulsandam iniuriam non prospiceretur, eo loci oculos constituit, cui supercilia desuper non minimum protectionis impertiant, subter malae aliquantulum elevatae haud exiguum munitionis adiungant, interiorem partem sepiant nares, exteriorem quoque frontis malarumque gibbi extuberent: et licet ossium compage connexa et aequata confinia circumvallare videantur, inter haec medii sunt oculorum orbes, et tuti ad cavendum, et ad intuendum liberi, et decori ad gratiam, ut pote in crystalli speciem refulgentes.
394Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0270C (auctor 340-397)
Aliter enim viscera molliora non possent foveri, et intestinorum sinus duris haud dubie ossibus laederentur.
395Amedeus Lausannensis, Homiliae de Maria Virginea Matre, 188; (auctor 1144-1159)
Quod si quid potest apud me singularis R. P. T. in nostrates Anglos, eos praesertim qui in Audomarensi Anglorum collegio versantur, plurimis argumentis testata propensio, non omittam quin perpetuo constet haud frustra vel in meipsum, vel in illos te tuum affectum et amorem contulisse.
396Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 1; 7 (auctor c.330–c.391)
Et quoniam erudito et studioso cognitionum omnium principi malevoli praenoscendi futura pravas artes assignant, advertendum est breviter, unde sapienti viro hoc quoque accedere poterit, doctrinae genus haud leve.
397Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 12; 4 (auctor c.330–c.391)
Hisque dispositis ipse haud diu postea cognita morte Constanti discursis Thraciis Constantinopolim introiit ac saepe doctus lentius fore id obsidium quam verendum Immone cum comitibus aliis ad hoc destinato ire monuit exinde Iovinum alia, quae potiores flagitabant necessitates, acturum.
398Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 2; 27 (auctor c.330–c.391)
Sed eum in certamen alacriter consurgentem revocavere ductores rati intempestivum anceps subire certamen, cum haud longe muri distarent, quorum tutela securitas poterat in solido locari cunctorum.
399Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 6; 26 (auctor c.330–c.391)
Postremo ad id indignitatis est ventum, ut, cum peregrini ob formidatam haud ita dudum alimentorum inopiam pellerentur ab urbe praecipites, sectatoribus disciplinarum liberalium impendio paucis sine respiratione ulla extrusis tenerentur mimarum asseculae veri, quique id simularunt ad tempus, et tria milia saltatricum ne interpellata quidem cum choris totidemque remanerent magistris.
400Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 14, 7; 22 (auctor c.330–c.391)
Qui haud longe postea ideo vivus exustus est.
401Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 1 (auctor c.330–c.391)
Exoritur iam hinc rebus afflictis haud dispari provinciarum malo calamitatum turbo novarum exstincturus omnia simul, ni Fortuna moderatrix humanorum casuum motum eventu celeri consummavit impendio formidatum.
402Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 42 (auctor c.330–c.391)
Ita dux haud exsilium meritorum hoc genere oppetit mortis metu calumniarum, quibus factione iniquorum irretitus est absens, ut tueri possit salutem ad praesidia progressus extrema.
403Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 8; 2 (auctor c.330–c.391)
Constantium vero exagitabant assidui nuntii deploratas iam Gallias indicantes nullo renitente ad internecionem barbaris vastantibus universa; aestuansque diu, qua vi propulsaret aerumnas ipse in Italia residens, ut cupiebat, – periculosum enim existimabat se in partem contrudere longe dimotam – repperit tandem consilium rectum et Iulianum patruelem fratrem haud ita dudum ab Achaico tractu accitum etiamtum palliatum in societatem imperii asciscere cogitabat.
404Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 10; 15 (auctor c.330–c.391)
Superioris Africani pater Publius Cornelius Scipio Saguntinis memorabilibus aerumnis et fide pertinaci destinatione Afrorum obsessis iturus auxilio in Hispaniam traduxit onustam manu valida classem, sed civitate potiore Marte deleta Hannibalem sequi nequiens triduo ante transito Rhodano ad partes Italiae contendentem navigatione veloci intercurso spatio maris haud longo degressurum montibus apud Genuam observabat, Liguriae oppidum, ut cum eo, si copiam fors dedisset, viarum asperitate fatigato decerneret in planitie.
405Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 11; 16 (auctor c.330–c.391)
Conversus hinc Iulianus ad reparandas Tres tabernas, munimentum ita cognominatum, haud ita dudum obstinatione subversum hostili, quo aedificato constabat ad intima Galliarum, ut consueverant, adire Germanos arceri, et opus spe celerius consummavit et victum defensoribus ibi locandis ex barbaricis messibus non sine discriminis metu collectum militis manu condidit ad usus anni totius.
406Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 12; 28 (auctor c.330–c.391)
" His auditis cum nullae laxarentur indutiae, promotus exercitus prope collem advenit molliter editum, opertum segetibus iam maturis, a superciliis Rheni haud longo intervallo distantem.
407Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 17, 12; 20 (auctor c.330–c.391)
Ingerebat autem se post haec maximus numerus catervarum confluentium nationum et regum suspendi a iugulis suis gladios obsecrantium, postquam Araharium impune compererant abscessisse, et pari modo ipsi quoque adepti pacem, quam poscebant, accitos ex intimis regni procerum filios obsidatus sorte opinione celerius obtulerunt itidemque captivos, ut placuerat, nostros, quos haud minore gemitu perdidere quam suos.
408Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 18, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
At in Galliis cum in meliore statu res essent et Eusebium atque Hypatium fratres sublimarent vocabula consulum, Iulianus contextis successibus clarus apud hiberna sequestratis interim sollicitudinibus bellicis haud minore cura provinciarum fortunis multa conducentia disponebat diligenter observans, ne quem tributorum sarcina praegravaret neve potentia praesumeret aliena aut hi versarentur in medio, quorum patrimonia publicae clades augebant vel iudicum quisquam ab aequitate deviaret impune.
409Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 9; 11 (auctor c.330–c.391)
Et haec quidem haud diu postea contigerunt.
410Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 4; 31 (auctor c.330–c.391)
Hisque gestis haud minore quam antea cura constrictus futuraque celeri providens corde nec diadema gestavit nec procedere ausus est usquam nec agere seria, quae nimis urgebant.
411Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 7; 5 (auctor c.330–c.391)
" Haud multo deinceps duo agentes in rebus ex his, qui proiecti sunt, eum adiere fidentius promittentes latebras monstrare Florentii, si eis gradus militiae redderetur.
412Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 8; 23 (auctor c.330–c.391)
Haud procul inde attollitur Carambis placide collis contra septemtrionem Helicen exsurgens, cuius e regione est Criumetopon, Taurices promunturium duobus milibus et quingentis stadiis disparatum.
413Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 2; 8 (auctor c.330–c.391)
Et hoc haud diu postea contigit.
414Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 6; 16 (auctor c.330–c.391)
Inde longo intervallo Cantichus nomine panditur sinus australis, haud procul inde alius, quem vocant Chaliten, occiduo obnoxius sideri.
415Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 4; 18 (auctor c.330–c.391)
Accedebat his haud levius malum, quod lecta manus et copiosa, quae obsidebatur, nullis ad deditionem illecebris flectebatur, sed tamquam superatura vel devota cineribus patriae resistebat Adversus eam aegre retentabatur inferens se protervius miles et pugnam vel aequo campo iustoque proelio poscens, cumque receptui caneretur, assidue animosis hostem urgendi conatibus urebatur.
416Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 5; 4 (auctor c.330–c.391)
Quo loco pingui satis et cultu, qui [...] bus Coche, quam Seleuciam nominant, haud longius disparatur, ubi vallatis opere tumultuario castris et exercitu omni per aquarum et pabuli opportuna biduo recreato antegressus cum procursatoribus princeps et civitatem desertam collustrans a Caro principe quondam excisam, in qua perpetuus fons stagnum ingens eiectat in Tigridem defluens, corpora vidit suffixa patibulis multa necessitudinum eius, quem prodidisse civitatem Pirisabora rettulimus supra.
417Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 7; 10 (auctor c.330–c.391)
Hisque accedebat aliud haud exiguum malum, quod nec adminicula, quae praestolabamur, cum Arsace et nostris ducibus apparebant ob causas impedita praedictas.
418Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 5; 8 (auctor c.330–c.391)
Erat enim Varroniani notissimi comitis filius haud dudum post depositum militiae munus ad tranquilliora vitae digressi.
419Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 6; 14 (auctor c.330–c.391)
Iamque, ut solent extrema metuentibus etiam ficta placere, fama circumlata fines haud procul limitum esse nostrorum exercitus vociferans immodeste dari sibi copiam transeundi Tigridis flagitabat.
420Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 7; 2 (auctor c.330–c.391)
Ob quae reputabat multa et formidanda diffusum abunde militem per provincias levi tessera colligi posse expertus et sciens populum suum post amissam maximam plebem ultimis terroribus deformatum, simul comperiens in Mesopotamia relictum haud multo minorem exercitum.
421Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 10; 18 (auctor c.330–c.391)
Nihilominus tamen ipsi assumpta fiducia restiterunt aequataque parumper proeliorum sorte haud parva mole certatum est, dum ruinarum funeribus mutuis res gerebatur.
422Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 11; 4 (auctor c.330–c.391)
Atque ut natantium genus elemento suo expulsum haud ita diu spirat in terris, ita ille marcebat absque praefecturis, quas iurgiis familiarum ingentium capessere cogebatur numquam innocentium per cupiditates immensas, utque multa perpetrarent impune, dominum suum mergentium in rem publicam.
423Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 1; 77 (auctor c.330–c.391)
Adiunctum est his aliud haud mitius malum.
424Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 2; 7 (auctor c.330–c.391)
Transiit cum notario dux, ut iussum est, statim fodereque per militem, quem duxit, fundamenta exorsus Hermogenen susceperat successorem eodemque puncto quidam optimates Alamanni venere, obsidum patres, quos lege foederis mansuraeque diutius pacis haud aspernanda pignora tenebamus.
425Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 2; 36 (auctor c.330–c.391)
Philosophum quendam Coeranium, haud exilis meriti virum, ea causa tormentorum immanitate mulcatum occidit, quod ad coniugem suam familiariter scribens id sermone addiderat Graeco: σὺ δὲ νόει καὶ στέφε τὴν πύλην, quod dici proverbialiter solet, ut audiens altius aliquid agendum agnoscat.
426Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 7; 6 (auctor c.330–c.391)
Verum articulorum dolore Frigerido praepedito vel certe, ut obtrectatores finxere malivoli, morbum causante, ne ferventibus proeliis interesset, universos regens ex communi sententia Richomeres Profuturo sociatur et Traiano tendentibus prope oppidum Salices; unde haud longo spatio separatum vulgus inaestimabile barbarorum ad orbis rotundi figuram multitudine digesta plaustrorum tamquam intramuranis cohibitum spatiis otio fruebatur et ubertate praedarum.
427Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 13; 16 (auctor c.330–c.391)
Hocque audito Victor nomine comes Batavos in subsidiis locatos haud procul ad imperatoris praesidium raptim cogere properans, cum invenire neminem posset, gradiens retro discessit.
428Ammianus Marcellinus, Res gestae, 14, 6, 19; 27 (auctor c.330–c.391)
Postremo ad id indignitatis est ventum, ut cum peregrini ob formidatam haud ita dudum alimentorum inopiam pellerentur ab urbe praecipites, sectatoribus disciplinarum liberalium, impendio paucis, sine respiratione ulla extrusis, tenerentur mimarum adseclae veri, quique id simularunt ad tempus, et tria milia saltatricum, ne interpellata quidem, cum choris totidemque remanerent magistris.
429Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 1, 7; 9 (auctor c.330–c.391)
Et quoniam erudito et studioso cognitionum omnium principi, malivoli praenoscendi futura pravas artes assignant, advertendum est breviter, unde sapienti viro hoc quoque accedere poterit, doctrinae genus haud leve.
430Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 7, 5; 6 (auctor c.330–c.391)
Haud multo deinceps, duo agentes in rebus, ex his qui proiecti sunt, eum adiere fidentius, promittentes latebras monstrare Florentii, si eis gradus militiae redderetur, quos incessens delatoresque appellans addebat non esse imperatorium, obliquis flecti indiciis ad retrahendum hominem mortis metu absconditum, qui forte non diu latitare citra spem veniae permitteretur.
431Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 2, 5; 9 (auctor c.330–c.391)
Et hoc haud diu postea contigit.
432Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 7, 8; 12 (auctor c.330–c.391)
Hisque accedebat aliud haud exiguum malum, quod nec adminicula quae praestolabamur cum Arsace et nostris ducibus apparebant, ob causas impedita praedictas.
433Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 6, 11; 15 (auctor c.330–c.391)
Iamque (ut solent extrema metuentibus etiam ficta placere), fama circumlata fines haud procul limitum esse nostrorum, exercitus vociferans immodeste, dari sibi copiam transeundi Tigridis flagitabat.
434Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 10, 14; 19 (auctor c.330–c.391)
Nihilominus tamen ipsi assumpta fiducia restiterunt, aequataque parumper proeliorum sorte, haud parva mole certatum est, dum ruinarum funeribus mutuis res gerebatur.
435Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 11, 3; 5 (auctor c.330–c.391)
Atque ut natantium genus, elemento suo expulsum, haud ita diu spirat in terris, ita ille marcebat absque praefecturis, quas ob iugi familiarum licentia, capessere cogebatur, numquam innocentium per cupiditates immensas, utque multa perpetrarent impune, dominum suum mergentium in rem publicam.
436Ammonio Andrea, Carmina, 1, 2; 63 (auctor 1478-1517)
Lycas Haud facile emergunt, quae duratura creantur Et pulchro cuicumque operi natura laborem Apposuit: quid enim non pastor Romulus olim Ante tulit, flavam ad Thusci quam Tybridis undam Moenia fundaret mundo impositura catenas?
437Ammonio Andrea, Carmina, 1, 2; 75 (auctor 1478-1517)
Hunc quoque tutatur vigilanti pectore et armis, Undique Caesar avus, Romani maximus orbis Rector; virtuti cuius si iusta faveret Fortuna, haud alii nomen praeclarius esset, Quippe Antonini probitas, sapientia Marci, Traiani robur bellorumque usus in illo est, Et fuit Augustus dextra non largior ullus.
438Ammonio Andrea, Carmina, 1, 3; 3 (auctor 1478-1517)
Par fuit haud alias unquam tibi causa dolendi Causaque non lacrimas iustior ulla dedit.
439Ammonio Andrea, Carmina, 1, 4; 9 (auctor 1478-1517)
Castae ludite virgines, Intonsi et pueri simul, Vos vestris etiam novae Nuptae ludite cum viris, Et Lucina quibus fuit Praesto parturientibus, Incurvos iuveniliter Saltare haud pudeat senes.
440Amulo Lugdunensis, Epistolae, 116, 0081D (auctor 841-852)
Scimus etiam civitatem quamdam haud longe a nostris finibus, quae Ucetia nuncupatur, sita in provincia Narbonensi, ubi cum eiusdem piae memoriae praedecessoris nostri tempore ad sepulcrum sancti Firmini episcopi istiusmodi percussiones et elisiones fieri coepissent, ita ut in membris cadentium reperirentur quaedam stigmata ultionis, tanquam illic sulphur arsisset, et ex hoc territi atque obstupefacti vulgares, cum votis ac donis plurimis gregatim ecclesiam frequentarent, accepto ab eodem patre nostro consilio praedicavit eis atque praecepit Narbonensis qui nunc superest Bartholomaeus episcopus, ut omnino locum illum, quem superstitiose frequentare coeperant, nequaquam amplius ita frequentarent, et quaecunque illuc conferre consueverant, magis in usus indigentium et misericordiae opera erogarent.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Inter caeteros enim principes Ecclesiae Romanae fideles et filios te honorare volumus.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Datum Romae apud S. Petrum.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Datum Romae apud Sanctum Petrum.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Iunii solemniter consecratum est, omnes redditus possessionum, quas usque hodie habetis in massa de Vestrano, seu silva Proba, sita in eadem massa, videlicet terris, villa, vineis, pratis, silvis et scrupetis.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Si enim iuxta beati Gregorii institutum nullus est subdiaconus ordinandus, nisi qui se caste vivere canonica assertione promiserit, quanto id amplius est in Dei sacerdotibus attendendum, qui sacrum Christi corpus proprio ore conficiunt, et eius sacras carnes fidelium populis propriis manibus partiuntur.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Roberto eius filio, dedimus et concessimus, et ipsum regnum habendum, et universam regiam dignitatem, et iura regalia, iure perpetuo habendum in perpetuum et dominandum.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Cum eadem, cui se prostravit, statua a lapide de monte succiso, praestante Domino, velociter conferetur.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Ego Petrus Pisanus cardinalis.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Hunc supradictum hortum una cum omnibus pertinentiis suis concedimus, atque donamus suprascripto monasterio in perpetuum, ut ab hac hora in antea potestatem habeatis intrandi, possidendi, utendi, vel quidquid exinde vobis facere placuerit.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Quaecunque igitur bona possessiones, quae praefata ecclesia inpraesentiarum iuste et legitime possidet, firma tibi, tuisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis nominibus exprimuntur.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
Quamobrem, dilectissime atque amantissime in Christo fili Franco abbas, petitionibus tuis haud immerito annuendum censuimus atque duximus, ut venerabile Sanctae Sophiae coenobium, cui, auctore Domino, praesides iuxta ac vices agis, ad speculum seu ad exemplar nostrorum praedecessorum sanctae recordationis pontificumque Romanorum, Leonis IX papae, Urbani, Paschalis et Calixti, in B. Petri apostolorum principis tutelam nostramque defensionem susciperemus, ac auctoritatis nostrae robore muniremus: per praesentem nostri privilegii paginam apostolica auctoritate sancimus, et confirmamus, ut idem coenobium soli Romanae Ecclesiae subditum, ab omnium ecclesiarum aut personarum iugo liberum habeatur, et quae praedecessoris nostri eidem templo tribuerunt, nos quoque praesenti decreto nostro tribuimus.
441Anacletus antipapa, Epistola et privilegia, 179, 0729A (auctor 1130-1138)
monasterii Sanctae Sophiae virginis, tuas et congregationis commissae eiusdem sacri monasterii preces fratrum de filiorum nostrorum consilio libenter admittimus, et vos pro quibus in Domini gratia possumus, sustentare curamus.
442Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0909A
Hoc autem numero expleto, si quaelibet commutatio desideretur perficienda, haud aliter quam praecepto annuloque praefatae magnitudinis firmetur.
443Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0640B
Si enim subsistentialem Christi dixerimus unam operationem, cum non aptetur aliquando secundum subsistentiam Patri et Spiritui Filius, haud dubium quin nec secundum subsistentialem operationem: cogemur quemadmodum Filio, ita et Patri et Spiritui subsistentiales operationes tribuere: et, secundum vos, quatuor operationes habebit beata divinitas, tres segregativas personarum in quibus est, et unam communem significativam societatis quae est secundum naturam trium subsistentiarum: et, secundum Patres, si duntaxat eorum doctrinam recipimus, quadripertita erimus deitate languentes.
444Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0672D
Si igitur, secundum Beronem, assumpta sibi caro eiusdem operationis effecta est, haud dubium quin et eiusdem facta est sibi naturae, cum quotquot est natura, id est, inprincipalitate, infactione, infinitate, sempiternitate, incomprehensibilitate et quaecunque horum secundum magnitudinem theologica amplissime in deitate ratio contemplatur; et vicissitudinem utraque passa sunt neutro naturae suae substantialem rationem ultra salvandam habente.
445Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0676A
» Et iterum: « Si igitur, secundum Beronem, assumpta sibi caro eiusdem operationis effecta est, haud dubium quin et eiusdem facta est sibi naturae, cum quotquot est natura, id est inprincipalitate, infactione, infinitate, sempiternitate, incomprehensibilitate, et quaecunque horum secundum magnitudinem theologica amplissime in deitate ratio contemplatur: et vicissitudinem utraque passa sunt, neutro naturae suae substantialem rationem ultra salvandam habente.
446Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0691C
Alexandria igitur urbs copiosae magnitudinis est, quae non Aegyptiorum solummodo, sed etiam Thebaeorum atque Libycorum haud procul ab Aegypto principatum tenet.
447Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0693C
Sed haec non aequis oculis ille antiquus aspiciens humanae salutis hostis haud in longum quievit.
448Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0695A
Haud mora; ingressi sunt qui rogati fuerant ad Christi pontificem, et post consuetam orationem, consternati solo cum gemitu et lacrymis sacras eius deosculantes manus, flagitabant eum dicentes: Te quidem, beatissime Pater, secundum fidei dignitatem Dominus ad martyrii coronam vocavit, quam te celerius accipere nequaquam ambigimus.
449Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0699C
Et haec dicens, haud longe a sacro tumulo remotis vestigiis manibusque in coelum extensis, voce magna precatus: Unigenite, inquit, Verbum aeterni Patris Iesu Christe, exaudi me tuam interpellantem clementiam; pacifica, quaeso, tempestatem Ecclesiae tuae, effusione sanguinis mei servi tui conclude persecutionem populi tui.
450Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0700C
Haud mora; unusquisque eorum quinque protulit solidos.
451Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0702B
Mox ergo inter gaudium et pavorem suspensus, agnosco me tantae sessionis prorsus indignum; et nisi scandali seminarium populo inferre titubassem, haud dubium quin nec ipsi scabello assidere ausus fuissem.
452Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VII generalis, 129, 0489D (auctor -879)
Non quasi hoc ipsum primum plebibus praedicaverint, cum ante octingentos ferme annos in orbe toto fuerit praedicatum: sed quod tantum salutare consilium, quod per eum consummatum est, divinae Scripturae interpretationibus lucidissime populis adaperuerunt, et haereticos ab ipso petris allisos spiritus seu stercora [patris allisos Spiritu, ceu stercora valde congrue reputaverint] valde congruere putaverint [fort. stercori, vel ceu stercora]. Noverunt enim propheticam vocem sibi quasi ex persona Dei etiam in hoc clamantem: Sacerdotes, audite et contestamini domui Israel (Amos. VI) , haud dubium quin spiritali.
453Anastasius I, Epistolae et decreta, 20, 0067C
« Ac ne forsitan hoc quoque neges, subieci exemplum eius » (scil. epistolae Anastasii) , « ut si non vis audire fratrem monentem, audias episcopum condemnantem, » non absolutam condemnationem seu haereseos convicto iam dictam sententiam notat, sed hypotheticam, quam nondum quidem subierit, sed haud dubie subiturus sit, si quod illum monet facere spernat.
454Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 275; 11 (auctor -c.846)
Qua lepidus scriptor praefatus, Pontificali Neglectoque diu suspirans, aestuat angens Moliturque hiens, gratis tantae dare sesc Moli operis; recolens monimenta patrumque senumque, Haud surdus vatum auditor, sed mente volente Dicentis solers Mosis praecepta secutus: 'Posce tuos patres, tibi nuncii erunt seniores.
455Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 275; 18 (auctor -c.846)
At moestus, densis caelum cum nubibus atrum, Per vacuum quoniam cursantes undique ventos Conspicit, aut scopulum sperat vel cominus esse, Tum remos cursim retrahens et vela deorsum, Et navim timidus nectitque rudentibus agens, Demissisque mari plunbo imo restibus unco, Exoptat multum cupiens statione potiri: Conscius haud sccus is voluit sermone locasse Multiplici, uberius passim comensque loquelam, Magnifico auditu lactus fastuque priorum, Eloquitur laxis qui gloriosa oris habenis.
456Andrelino Fausto, Amores sive Livia, 4, 6; 29 (auctor 1462-1517?)
Haud patriis natus tabulis inscribitur haeres; Qui dedit ingratis dona recepta Notis.
457Andronico Matteo, Epithalamium, 1; 11 (auctor fl.ca.1500)
Haud aliter segetes Arabum vel divitis arva Assyriae redolent, quum se novus induit annus Floribus ac vernis opibus gemmantia rident Prata et odoriferi mollis viget aura Favoni.
458Andronico Matteo, Epithalamium, 1; 47 (auctor fl.ca.1500)
Ignotae haud aliter flagravit amore Lacaenae Iliaca quondam lectus Paris arbiter Ida.
459Andronico Matteo, Epithalamium, 1; 78 (auctor fl.ca.1500)
Aspice, quid possit virtus, lanugine vixdum Signabat malas, quum dant sua sceptra Boemi; Hac etiam allecti regem fecere rogantes Pannonii haud donis vel ambitione petiti.
460Andronico Matteo, Epithalamium, 1; 83 (auctor fl.ca.1500)
Iam cupit e tanti collo pendere mariti Incusatque moras et stantia tempora damnat Sollicitisque frequens digitis dum computat horas, Haud prius aspectum iam mens decurrit ad Istrum.
461Andronicus Matthaeus, Epithalamium in nuptias Vladislai Pannoniarum ac Boemiae regis et Annae Candaliae reginae, Matthaei; 10 (auctor c.1500)
Haud aliter segetes Arabum vel divitis arva Assyriae redolent, quum se novus induit annus Floribus ac vernis opibus gemmantia rident Prata et odoriferi mollis viget aura Favoni.
462Andronicus Matthaeus, Epithalamium in nuptias Vladislai Pannoniarum ac Boemiae regis et Annae Candaliae reginae, Matthaei; 48 (auctor c.1500)
Ignotae haud aliter flagravit amore Lacaenae Iliaca quondam lectus Paris arbiter Ida.
463Andronicus Matthaeus, Epithalamium in nuptias Vladislai Pannoniarum ac Boemiae regis et Annae Candaliae reginae, Matthaei; 85 (auctor c.1500)
Aspice, quid possit virtus, lanugine vixdum Signabat malas, quum dant sua sceptra Boemi; Hac etiam allecti regem fecere rogantes Pannonii haud donis vel ambitione petiti.
464Andronicus Matthaeus, Epithalamium in nuptias Vladislai Pannoniarum ac Boemiae regis et Annae Candaliae reginae, Matthaei; 88 (auctor c.1500)
Senserat insolitos ignes non conscia amoris Virgo prius; iam iam gaudet regina vocari, Iam cupit e tanti collo pendere mariti Incusatque moras et stantia tempora damnat Sollicitisque frequens digitis dum computat horas, Haud prius aspectum iam mens decurrit ad Istrum.
465Anechini Gerardo, De miraculis occursis Mutine, 1, 5; 4 (auctor fl.c.1290)
Ceu dudum quando cum Sancto Flamine uentrem Virginis ingressus, crudelia regna perosus, Moribus auratis totum et sub legibus orbem Pacificis gaudens humana carne dedisti, Vrbibus Ausoniis saltem non uiuere Marte Sub duro liceat, possint ad aratra iuuencos Iungereque agricole tuti, populante cohorte Nulla, haud innocuos equite usurpante labores, Succedantque suis mature falcibus herbe.
466Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0145B (auctor -c.895)
Haud dubium quin Dominus.
467Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0175C (auctor -c.895)
Ex his duobus fontibus, qui haud procul a se distant, in unum rivulum foederatis, Iordanis appellatur, sicut ex duobus fontibus unus fluvius, ita ex nominibus una appellatio creatur [Z., procreatur]. VERS. 18. - Deinde legitur qualiter Abram occurrit Melchisedech rex Salem [Z., regi Salem]. Movere solet quosdam quis fuerit iste Melchisedech, rex Salem, quem Apostolus dicit (Hebr. VII, 3) sine patre et matre, esse?
468Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0197C (auctor -c.895)
Unde, sicut quidam nostris temporibus Hierosolymis veniens, prodente Beda, moderno doctore, retulit speluncam duplicem, quam emit Abraham, uno ad orientem stadio in valle habens, ubi sepulturae praedictorum patriarcharum quadrato muro circumdantur, versis capitibus ad aquilonem, et singula singulis tecta lapidibus, instar basilicae, dolatis; trium patriarcharum candidis, Adam obscurioris et vilioris operis, qui haud longe ab illis ad borealem extremamque muri illius partem pausat.
469Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0537B (auctor -c.895)
» Et ille respondit ex parte verum, quod omnia viderint in domo illius, nec fuerit res quam non ostenderit in thesauris suis eis: sed alterum tacet, de quo verebatur offensam, quod ostenderit eis cuncta quae haberet in potestate sua, haud dubium quin et templi supellectilem, propter quae Isaias Dei sermone profert sententiam: « Audi verbum Domini exercituum: Veniet tempus quando omnia haec quae in domo tua sunt, et non tuo, sed patrum tuorum labore quaesita sunt, in Babylonem transferantur, et de semine tuo fiant eunuchi in aula regia (Isa. XXXIX) . » Ex quo Hebraei volunt, Danielem, Ananiam, Misaelem, Asariam (qui fuere de semine regio) esse eunuchos, quos in ministerio Nabuchodonosor fuisse non dubium est.
470Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0392D (auctor -c.895)
Virgo vero speciosa quae in cunctis finibus Israel quaesita est, ac per servos David ad eum perducta, quae in sinu eius dormiens eum calefecit, et virgo permansit, haud dubium quin sanctae Ecclesiae personam gestavit, quae de cunctis gentibus per apostolos ad Christum pervenit: et tanto ardore fidei in eius dilectione caluit, ut propter illius amorem variis periculis se ultro committeret, et ad ultimum pro eius nomine mori non recusaret.
471Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0399C (auctor -c.895)
» Si consideres Pilatum lavantem manus atque dicentem: « Mundus ego sum a sanguine iusti huius (Matth. XXVII) . » Si centurionem ante patibulum confitentem: « Vere hic erat Filius Dei (Matth. XXVIII) . » Si eos qui ante passionem per Philippum Dominum videre desiderant, haud ambigis primam peperisse Ecclesiam, et postea natum populum Iudaeorum, pro quo Dominus precabatur: « Pater, ignosce illis, quod enim faciunt nesciunt; » unaque die crediderunt tria millia, et alia quinque millia.
472Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0463D (auctor -c.895)
» Asiongaber fertur esse insula haud procul ab Hayla in Rubro mari, ubi classis Iosaphat vi tempestatis attrita est.
473Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0489C (auctor -c.895)
Et aedificavit turrim hanc, haud dubium quin templum, de quo dicitur per Michaeam: « Et turris nebulosa filia Sion (Mich. IV) . » Et locavit eam agricolis, quos alibi vineae operarios appellavit vel colonos.
474Angelrannus S Richarii Centulensis, Vita S. Richarii, 141, 1428B
Haud secus ac iussit patrantes rite ministri In patriam veniunt sancti sanosque clientes Inveniunt, donant ac libertatis honore.
475Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 165; 11 (auctor 1470-1535)
Impia, nil maerens, haud plenum carmen ibidem Inscripsit, dulci hic voce peremptus amans.
476Anonymus, Aetna, 93; 7 (opus ca.50)
quod si praecipiti conduntur flumina terra, condita si redeunt, si quaedam incondita surgunt, haud mirum clausis etiam si libera ventis spiramenta latent.
477Anonymus, Aetna, 273; 2 (opus ca.50)
nam veluti sonat ora diu Tritone canoro — pellit opus collectus aquae victusque moveri spiritus et longas emugit bucina voces; carmineque irriguo magnis cortina theatris imparibus numerosa modis canit arte regentis, quae tenuem impellens animam subremigat unda: haud aliter summota furens torrentibus aura pugnat in angusto et magnum commurmurat Aetna.
478Anonymus, Aetna, 306; 5 (opus ca.50)
velut unda profundo terque quaterque exhausta graves ubi perbibit Euros, ingeminant fluctus et primos ultimus urget: haud secus, adstrictus certamine, tangitur ictu spiritus involvensque suo sibi pondere vires densa per ardentes exercet corpora venas, et, quacumque iter est, properat transitque morantem, donec confluvio veluti siponibus actus exsilit atque furens tota vomit igneus Aetna.
479Anonymus, Aetna, 359; 2 (opus ca.50)
haud aliter quam cum prono iacuere sub Austro aut Aquilone fremunt silvae, dant bracchia nodo implicitae ac serpunt iunctis incendia ramis.
480Anonymus, Aetna, 359; 6 (opus ca.50)
saepe premit fauces magnis exstructa ruinis congeries clauditque vias luctamine ab imo, et spisso veluti tecto sub pondere praestat haud similes, teneros cursu, cum frigida monti desidia est tutoque licet discedere, ventos.
481Anonymus, Aetna, 449; 4 (opus ca.50)
haud equidem mirum in facie quam cernimus extra; si lenitur opus, res stat: magis uritur illic sollicitatque magis vicina incendia saxum certaque venturae praemittit pignora flammae.
482Anonymus, Aetna, 449; 8 (opus ca.50)
illinc incertae facies hominumque figurae: pars lapidum domita, stanti pars robora pugnae nec recipit flammas; hinc indefessus anhelat atque aperit se hostis, decrescit spiritus illinc — haud aliter quam cum laeto devicta tropaeo prona iacet campis acies et castra sub ipsa.
483Anonymus, Aetna, 449; 20 (opus ca.50)
nam velut arguti natura est aeris, et igni cum domitum est constans eademque et robore salvo, utraque ut possis aeris cognoscere partem; haud aliter lapis ille tenet seu forte madentes effluit in flammas sive est securus ab illis conservatque notas nec vultum perdidit ignis.
484Anonymus, Aetna, 600; 3 (opus ca.50)
nam quondam ruptis excanduit Aetna cavernis, et velut eversis penitus fornacibus ingens evecta in longum lapidis fervoribus unda, haud aliter quam cum saevo Iove fulgurat aether et nitidum obscura caelum caligine torquet.
485Anonymus, Carmen de deditione Tarvisiensi et de morte Canis Grandis, 1; 27 (opus c.1400)
Insequitur gens fida Canis, tandemque receptis Ciuibus, - haud portis posuere repagula passis - Intraturus erat miles Canis omnis in urbem Hostibus immixtus, nisi Saracenica sursum Porta foret, subito que clauderet agmina casu.
486Anonymus, Carmen de deditione Tarvisiensi et de morte Canis Grandis, 1; 38 (opus c.1400)
Vnde molinorum rota plurima uoluitur amni, Inferiora Silus, Casacorba missus, ab axe Occiduo ueniens, urbis secat amne profundo, Et subito cursu flumen se iungit utrumque, Adriacoque mari socio uehit amne carinas, Fertque suum nomen Silus, haud Cagnanus, in equor.
487Anonymus, Carmina de gente Portensi, 1, 5; 4 (opus c.1490)
Dehinc non dura meas Clotho properavit ad aedes Cuum mea iam pressit lumina sera sopor Et lectum ad nostrum Stygius chorus affuit omnis, Tantalus, Ixion, Eumenidumque faces, Defuit haud varium multo cum lumine monstrum, Saepius et qui tum dicere: "Noster eris".
488Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 11 (opus 1468)
Haud minor ille fuit: qui publica comoda recte Praetulerat propriis: priuatis et reliquorum.
489Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 75 (opus 1468)
Defendit potius pro uiribus acta maligne Quin etiam non uult mala dici non bene gesta Tantus inest animis humanis ardor habendi Sed tamen ex fructu quaeuis cognoscitur arbor Fructum namque bonum mala nescit gignere planta Phoebus erat preses: quo mitior haud fuit ullus Moribus ingenuis, sed et ordine clarus et .. Ciuibus ergo diu carus fuit omnibus aequus Sed magis imperium retinentibus huius in un.. At postquam ciui mulcta maiore represso Quam leges ferrent: dimisit debita praua.
490Anonymus, Dyalogus mortis et pontificis laborantis febre, 1; 26 (auctor fl.ca.1290)
Mors In funere quando Haud prodest aliquem poenituisse mali.
491Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 36 (opus c.1350)
Praeterea licet imperites: haud cetera pubes Ista feret, quae nunc in aperta pericula vitam Exponunt, retrahi naves si prorsus in altum Respicient.
492Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 165 (opus c.1350)
Ut quercus violenti fulminis icta Vi ruit, evulsis radicibus usque ruina Implicat et tristis redolet grave sulphuris auram, Hectoris haud aliter terrae vis concidit.
493Anonymus, Waltharius manu fortis, 1; 19 (auctor fl.ca.1290)
Ferrea silva micat totos rutilando per agros: Haud aliter primo quam pulsans aequora mane Pulcher in extremis renitet sol partibus orbis.
494Anonymus, Waltharius manu fortis, 1; 46 (auctor fl.ca.1290)
Militiae primos tunc Attila fecerat illos, Sed haud immerito, quoniam, si quando moveret Bella, per insignes isti micuere triumphos; Idcircoque nimis princeps dilexerat ambos.
495Anonymus, Waltharius manu fortis, 1; 74 (auctor fl.ca.1290)
Ac veluti boreae sub tempore nix glomerata Spargitur, haud aliter saevas iecere sagittas.
496Anonymus, Waltharius manu fortis, 1a; 125 (auctor fl.ca.1290)
Hic spernens hastam pharetram gestavit et arcum, Eminus emissis haud aequo Marte sagittis Waltharium turbans.
497Anonymus, Waltharius manu fortis, 1b; 100 (auctor fl.ca.1290)
Haud aliter, Numidus quam dum venabitur ursus Et canibus circumdatus astat et artubus horret Et caput occultans submurmurat ac propriantes Amplexans Umbros miserum mutire coartat (Tum rabidi circumlatrant hinc inde Molossi Comminus ac dirae metuunt accedere belvae), Taliter in nonam conflictus fluxerat horam, Et triplex cunctis inerat maceratio: leti Terror, et ipse labor bellandi, solis et ardor.
498Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, III; 453 (opus c.400?)
(AV3) Mysia provincia est, Moesia civitas Frigiae haud longe a Troia.
499Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 1; 25 (opus c.400)
MAGNOQVE E. P. R. D. magno parantur ut Vergilius e contrario ‘haud illi stabunt Aeneia parvo hospitia’.
500Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 3, 3; 403 (opus c.400)
STATVRA constatura, ut Virgilius ‘haud illi stabunt Aeneia parvo hospitia’.