'idem' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 90970 hits      Show next 500

Nor id , p6, 39 found in
Nor id , p6, 41 found in
Nor id , p11, 19 found in
Nor id , p12, 39 found in
5Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1343A (auctor fl. 1130)
Certe idem panis benedicitur, sumitur, distribuitur.
6Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1343A (auctor fl. 1130)
Deinde cum idem panis quotidie Deo in salutem totius mundi offeratur, cur non saltem panem quem offerimus, potius quam panem quem frangimus dixit, cum utique convenientissime dici potuerit?
7Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346A (auctor fl. 1130)
Qui enim de corporibus servorum suorum locutus est, dicens: Capilli capitis vestri omnes numerati sunt; et capillus de capite vestro non peribit; cum secundum nos pene omnes capilli perierint, mirum sit apud eum aliqua proprii corporis particula quamlibet minuta possit perire: cum tamen idem corpus in multas partes frangendo dividatur, et a multis comedatur.
8Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0424A (auctor c.945–1004)
De privilegiis quoque idem papa venerabilis scribit episcopo Ioanni, inquiens: Grave nimis et contra sacerdotale constat esse propositum, cuiusquam monasterii privilegia olim indulta confundere, et arritum (sic) quae sunt pro quiete disposita niti deducere (lib VII, epist.
9Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427B (auctor c.945–1004)
Denique post secundam lineam Ioannes unam subnotationem tertio repetiit, reliqui secundo: post tertiam quoque lineam idem ipse Ioannes quinquies variavit, quod aliorum unusquisque semel suo loco exposuit.
10Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439C (auctor c.945–1004)
Locus in quo habitamus dicitur Miciacus, quem sanctissimi viri, scilicet beatus Euspicius et nepos eius venerabilis Maximinus regio munere Clodovei primi Christiani Francorum regis fundaverunt, et alii quamplurimi deinde proprio beneficio construxerunt; et idem praefatus locus in tantum floruit olim in spirituali et temporali bono, ut CXL monachi ibidem congregati Deo assidue famularentur; in tantum postmodum dissipatus pervasione malorum, ut nullus [ibi] vivere potuerit monachus; gratia autem Christi iuvante, paulatim nunc, quasi quidam redivivus aeger a longa aegritudine convalescens, ita idem locus a vilitate suae deiectionis resurgere aggreditur per eleemosynas bonorum virorum ac mulierum, ex quibus haec bona mulier est domna Regina nomine, quae multa praedicto loco pro salute sua, et pro remedio animarum videlicet sui mariti et filiorum suorum iam defunctorum, Deo et sanctis ibidem venerans obtulit.
11Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450A (auctor c.945–1004)
Aut permitte sacerdotibus exercere opera nuptiarum, ut idem sint virgines quod mariti; aut, si sacerdotibus uxores non licet tangere, in eo sancti sunt quia imitantur pudicitiam virginalem.
12Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451B (auctor c.945–1004)
Idem est si concubinam habuerit, quippe tales homines cum castitate vivere decet; castus autem est qui habet vel habuit uxorem castam, et ipsam virginem, et ab ipso virgine receptam.
13Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456C (auctor c.945–1004)
» Idem in eodem libro: « Sint igitur et virgines episcopi, casti, mundi, et pergant viam sublimitatis; pede humilitatis sequantur Christum, tenendo perseveranter quod voverunt ardenter, ita ut professi hac servata integritate, caeteris etiam moribus congruant, sine quibus procul dubio otiosa et inanis manet virginitas.
14Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456D (auctor c.945–1004)
» Idem eodem libro: « Debent ergo et ipsi episcopi ita esse perfecti, et in officiis sacerdotalibus eruditi, ut peccata populi in loco sancto, in atriis tabernaculi testimonii ipsi non peccando consumant.
15Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457B (auctor c.945–1004)
» Idem post pauca: « Vide, frater, quanta pudicitia exigatur in episcopo, ut si filii eius impudici fuerint, ipse episcopus esse non possit, et eodem vitio offendat Deum quo offendit et Heli pontifex qui corripuerat quidem filios, sed quia non abiecerat delinquentes, retrorsum cecidit, et mortuus est (I Reg. IV).
16Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460D (auctor c.945–1004)
Ipse autem idem Spiritus, qui inspiravit omnis eloquentiae flore Gregorium, inspiret huius suae sanctae Romanae Ecclesiae venerabilem apostolicum, vobisque concedat ut sitis eidem ipsi dulcissimus a secretis, ad consolidandam deiectionem apostolicae auctoritatis.
17Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0546C (auctor c.945–1004)
Post haec omnia idem Papa invenit Manichaeos in urbe, quorum libros incendit, et eos exilio relegavit.
18Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0553B (auctor c.945–1004)
Tunc Narses et Pelagius Papa consilio inito sumpta Litania a S. Pancratio cum hymnis et canticis spiritualibus venerunt ad S. Petrum Apostolum, ubi idem Papa tenens Evangelia et crucem Domini super caput suum in ambonem ascendit, et satisfecit populo, quia nullum malum peregisset contra Vigilium, petiitque confirmari, ut si quis ille est in sancta Ecclesia ab Ostiario usque ad gradum Episcopi, neque per aurem, neque per aliquas promissiones proficiat, quia Simoniacum est: Mortuus est autem et sepultus in basilica B. Petri Apostoli.
19Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0559C (auctor c.945–1004)
ADEODATUS, natione Romanus, ex monachis, ex patre Ioviano, sedit annis 4. mensib. 2. diebus 5. Huius temporibus Mezentius, qui erat in Sicilia cum exercitu Orientali arrepto regno intarzizavit, et exercitus Italiae per diversa fugit, quousque DEO auxiliante idem interemptus est, et caput eius intarta Constantinopolim perductum.
20Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0565A (auctor c.945–1004)
Deinde Zachariam protospatharium suum direxit, iubens idem facere de Romano Pontifice.
21Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568C (auctor c.945–1004)
Erat enim vir castus, et in divinis Scripturis eruditus, ad quem Ioannes Constantinopolitanus antistes Synodicam misit, cui idem Pontifex subscripsit.
22Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0569C (auctor c.945–1004)
Ex Francis vero mille tantum et quinquaginta in eodem bello fuerunt mortui: ex quibus ideo plures non interierunt, quia anno praemisso idem Dux Eudo in benedictionem tres spongias a praedicto Pontifice acceperat, ex quibus in hora, qua bellum commissum est, quicunque ad sumendum modicam nactus est particulam, nec vulneratus, nec mortuus est.
23Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0524D (auctor c.945–1004)
Denique si u ante tus habuerit idem praeteritum, tunc eiusdem praeteriti penultima fit brevis, si a verbo ruo compositum fuerit; ut eruo, erutus; obruo, obrutus.
24Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0525D (auctor c.945–1004)
Et idem Virgilius in IV: Illam terra parens ira irritata deorum.
25Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0525D (auctor c.945–1004)
Nec vos turbet quod irritus, irrita, irritum penultima correpta dicimus, ut idem Virgilius in V: Ante locum et variis assultibus irritus urget.
26Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0525D (auctor c.945–1004)
Idem in X: Irrita deflexit partim stringentia corpus.
27Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0527A (auctor c.945–1004)
Idem Horatius glyconico versu: Nequidquam Deus abscidit.
28Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528C (auctor c.945–1004)
Quod si post g idem quis fecerit, proponimus unde sit imperitia notabilis; et stultum est dicere pingue pro pinge, et lingue pro linge, et ut Servio placet in IX Aeneidos, ungue pro unge, unde et ungentum sine u dicit esse cum g; sicut et q tunc tantum pinguem sonum habeat, si ei v ante alteram vocalem adhaereat, qua amissa, g quidem permanet, sed q manere non valet; quin in c transit, statim ut u ante alteram vocalem perdiderit, ut sequor, secutus.
29Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531A (auctor c.945–1004)
Idem in IX: Cratera antiquum quem dat Sidonia Dido.
30Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532B (auctor c.945–1004)
Comparationum gradum dicunt grammatici servire semper ablativo casui; sed in opusculis Augustini legi quod si rebus propositis eumdem casum comparativus iunxerit, extra ipsas res erit quod idem gradus intulerit, ut puta sint tres docti: si requiris quis eis doctior sit, quartum procul dubio tibi reddi cupis; sin per genitivum quis eorum sit doctior investigas, unum ex his tribus doctiorem scire desideras.
31Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532B (auctor c.945–1004)
Quocirca, ut idem doctor ait, cum nominentur tres virtutes, fides, spes, charitas, melius est dicere neutraliter, maior horum quam maior his est charitas, ut non quartum aliquid introducas, sed in rebus propositis quid maius sit secernas.
32Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0510B (auctor c.945–1004)
Fuit autem idem adversarius, Inguar vocabulo dictus: qui cum altero Hubba (Stubba) nomine, eiusdem perversitatis homine, nisi divina impediretur miseratione, conatus est in exterminium adducere totius fines Britanniae.
33Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0511A (auctor c.945–1004)
Nam ad eum fama pervenerat quod idem rex gloriosus, videlicet Eadmundus, florenti aetate et robustis viribus, bello per omnia esset strenuus: et idcirco festinabat passim neci tradere quos circumcirca poterat reperire, ne stipatus militum agmine ad defensionem suorum posset rex sibi resistere, qui morabatur eo tempore ab urbe longius in villa, quae lingua eorum Hagislidun dicitur (aqua et silva vicina eodem nomine vocatur); existimans impiissimus, ut se rei veritas habebat, quia quantos suus funestus satelles praeoccuparet ad interitum perducere, tantos, si dimicandus esset, regius occursus in exercitu contraheret minus.
34Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0516C (auctor c.945–1004)
Idem namque sanctus sub vili tugurio sanctificatae domus, cuius esset apud Deum meriti, crebris manifestabat miraculorum signis.
35Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481B (auctor 1000)
Qui et si fecerit, non audiatur; si autem et obtinuerit, regia discretione et episcopali iudicio idem rescindatur, et petitor iniustus pro principis iniusta suggestione digne corripiatur.
36Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0487B (auctor 1000)
In concilio Tullensi, cap. 12: « Tandem postulavit generalis synodus se ad terram usque prosternens ante Carolum gloriosum regem et Radulfum Bituricum archiepiscopum, obsecrans et adiurans per crucem et sanguinem Christi, ut privilegium monasterii sancti Benedicti, quod annuente praefato rege firmaverat, quodque idem Radulfus subscripserat, ratum et inconvulsum servare studerent.
37Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0488B (auctor 1000)
» Idem est ex alia constitutione: « Etsi non introduxit.
38Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505C (auctor 1000)
Si de iudicio ecclesiastico idem canonica causa emerserit, non magistratus, sed religiosus episcopus secundum sacros canones imponat negotio finem.
39Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506A (auctor 1000)
» Cuius rei exemplum idem doctor subintulit, cum de quodam in captivitate vincto, quoties solveretur, expressit.
40Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0726C (auctor fl. 923)
Nonne tuis idem vidisti oculis?
41Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0735C (auctor fl. 923)
Rotbertusque suum cupiens admittere scutum, Nil vidit, quoniam populus suus abstulit illud, Quem Danicos iussit cuneos idem speculari.
42Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740B (auctor fl. 923)
Idem Odo praeterea opposuit se saepius illis, Et vicit iugiter victor.
43Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0742B (auctor fl. 923)
Visus adest cuidam Domini sanctissimus idem.
44Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0744A (auctor fl. 923)
Hinc eius socios retro statim redeuntes Ferreus insequitur hostis, post terga meando; Plus geminis etiam leugis interfuit illis Dictus Adalelmus superis pridem comes; idem: Eia, suis inquit, satius pergamus in illos, Quam nos hic illi inveniant!
45Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0750A (auctor fl. 923)
Sclademarusque dehinc binos iugulis dedit, isque Deditus est idem primus; primum duit umbris Luteciae torvum, postquam primo patuere.
46Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0759 (auctor fl. 923)
Quattuor immo tuum hec ut item [utinam] comitentur in aevum. Teche Dei, ieron [sacer], archonque [princeps], palinodianque [laus iterata et duplex]. Ancisus [Circumcisus] vivas, quin cardiacus moriare [cardian id est pulsum cordis patiens]. Ceruleas [nigras] vestes si gestas, posce colimbum [lavandariam]. Ducitur anguina [fune corda] limbus [navis] arcippio [arcus] nec non. Canterius [equus] antelis et postelis [que] equitatur. Aporiam [anxietatem] sed et atrophiam [tenuitatem corporis] patiaris, ut acam [amenitatem] Atervam [perpetuam] appodix [socia] tua mens sibi congregat [congreget] eius. Algemam [dolorem] mentis anquirunt [valde quaerunt] talia verum Aphatiam [inpassibilitatem] amendant [effugant], anteceniam [merendam] quoque largam Edificant; agapem [alienum laborem] suffert agape nimis apta [dilectio]. Nisibus aegidiam [capram] in giro secteris acutis. Agnatos [consanguineos, propinquos] teneas aregidiam [pluviam] quoque verb Anheles, hostis [daemonis] ne sis atratus [lugubris] in aslum [spolium]. Aulea [vela] ne angustent animam sceleris, set aprilax [calor]. Alluat aethereus, noxis ne apostata [transgressor] fias. Leva ancile [scutum] geras, dextra agoniamque [confidentiam alacritatem] fidei Auspicio a maneas [extra], apogeum [edificium sub terris, antrum annonam] aliquam ampliet [protrahat, protelet] altum. Armenum [velum] cordi tollas, arcisterium [monasterium id est singularitatem Dei servitii] addas. Architriclinus [princeps domus] amicalo [amicitiae aptum] amineum [album ornum] colit atque Huic malis etiam apofereta [vasa pomis ferendis apta] autumnus honustat. Antropus [homo] ast agamus [sine coniuge] caelibatum [castitatem] colat, et sic Argiripam [urbem] cernet, patriam [paternam] civesque beatos. Haud huic est apoplexia [mors subita] cure, sed et astu [astutia] Angustat nullos, amartetes [miseros] solet idem Antiquare, [ad statum revocare fugat] aginat venerem, anaboladia [amictorium lineum] portat. Albuneis [albidis] albent [splendent] pomis huic apofereta; Virtutes cunctae comitantur amiciter illum; Hunc non allidunt affurcillando [labefactendo concutiendo diaboli] sinistri. E baccho quoniam bittunt geniti bibiones [proficiscuntur mustiones qui nascuntur de vino], Platterat [stulte loquitur] amineo [vino albo] si constiterint et eidem Indignum referens brancho [gutture], prorsusque brutescit, Haud illa bittit [illuc it ambulat], quo quisquis honore bimetur [duplicetur] Burra [rufa nigra] probum [bonum], fateor, buteonem [iuvenem] qui arva bidentat [fodit]. Hic set et ingenuus similem retinent genituram.
47Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764A (auctor fl. 923)
Sed super aliam civitatem idem Dominus non pluit, dum plerisque animo obduratis gratiam suae visitationis subtrahit.
48Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0773C (auctor fl. 923)
Verum ne diuturnitatem pateretur huiusmodi certamen, quatenus Nero Simonem Magum crederet esse Deum, immundis spiritibus se vehentibus coepit idem volare; Paulus orare, Petrus Satanae imperare, Magum volantem praecipitare; cuius itaque perditi ob ultionem cives Dei Nero reddidit astris, Petrum videlicet cruce, Paulum vero capitis amissione.
49Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0778A (auctor fl. 923)
De quibus lupis compatiens vobis, sic inquit Dominus per Prophetam: « Omnes qui operantur iniquitatem, sic devotant plebem, ut cibum panis (Psal. LII, 5) . » Unde et pius idem pastor noster Christus Dominus benigna consolatione nos confortat dicens: « Noli metuere, pusillus grex, quia complacuit Patri nostro dare vobis regnum (Luc. XII, 32) . » Ergo, fratres, unanimiter simus patientes ad omnes tam hospites quam hostes.
50Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316C
Et si ultra in peccato persistat, duas XL. Et si idem fecerit, abscidatur a corpore sicut membrum putridum, quia furor homicidium nutrit.
51Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313C
Si vero ecclesia sub censu fuerit regali, damnum idem domini restituetur, et usura regi et ecclesiae erit.
52Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1303B
Synodus: Si quis ex his qui virginitatem propter Dominum servant extollitur adversus coniugatos, anathema sit (Conc. Gang. can. 9) . Item: Unusquisque qui virginitatem custodit, propter Dominum faciat, non propter execrationem coniugii; qui enim virum fidelem et religiosam feminam detestatur, aut culpabiles aestimat, anathema sit (Idem, can. X) .
53Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0757 (auctor 1178-1201)
Idem est in domo tua, quae non academia non videtur esse, in quam nobilissimis liberis tuis ac nepotibus tot morum et eruditionis omnis magistros ac magistras confluere voluisti, ut exercitum non minus domi quam foris habeas.
54Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0758B (auctor 1178-1201)
(25) Nicolao Aslonensi episcopo, (26) ciffumargenteum, (27) et scutellas argenteas, quas idem episcopus ei quondam dederat, donavit.
55Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0759A (auctor 1178-1201)
(31) Episcopo Roschildensi quinquaginta marcas argenti duabus minus concesserat ad emendum Alstofta, quas idem episcopo remisit, et ciffum argenteum, quem ei quondam dederat, donavit.
56Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0032C (auctor fl. 1150)
O quam caute quam curiose ambulandum, ubi unus et idem Dominus fortis propugnator ad salvandum, et tam districtus iudex ad un uscuiusque opus quale sit discutiendum!
57Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0038A (auctor fl. 1150)
Veneremur adventum nostrae visitationis, ubi in se suscipit nostra infirma, hoc est, consolatur nos in omni tribulatione et angustia nostra, ut illum ultimum adventum examinationis secure possimus expectare, quando filius hominis veniet in virtute magna et maiestate (Matth. XIX) . Quod nobis praestare dignetur idem iudex noster creator et redemptor noster Iesus Christus, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
58Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049A (auctor fl. 1150)
Quod ideo dictum intellige, quia, iuxta sententiam philosophi, idem est sensus contrariorum, id est eo sensu quo unum contrariorum discernitur et reliquum, ut si tactu suave, tactu et asperum: si gustu dulce, gustu et amarum discernitur.
59Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0072B (auctor fl. 1150)
Cum enim Dominus Ezechieli dixisset: Fode parietem, post paululum subiungit idem propheta: Vidi et ecce omnis similitudo animalium et reptilium, et idola domus Israel depicta erant in pariete (Ezech. VIII) . Paries iste quem Dominus fodi iussit, obscuritas est conscientiae quam sensus hominis hebetatus penetrare quandoque non praevalet, eo quod pondere peccatorum a luce veritatis longe relegatus nescit mala sua cognoscere, intelligere peccata sua, plangere infirmitates quibus opprimitur, ut revertatur ad Dominum et ignoscat ei.
60Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0080D (auctor fl. 1150)
Cum enim per Aethiopiam idem quod per Aegyptum significetur, videlicet nigredo et obscuritas iniquae conversationis, quis inde exire non festinet?
61Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0150A (auctor fl. 1150)
Reiecto siquidem sacco cilicino, quo sol veri luminis claudebatur, idem sol lucere coepit in virtute sua, ita ut radios suos circumquaque effunderet, et illuminaret non solum illos, qui sedebant in tenebris et umbra mortis, sed etiam cordibus multorum infidelium fidei lumen infunderet.
62Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0183D (auctor fl. 1150)
Hugo etiam noster penes quem inter modernos sacrae Scripturae est singularis autoritas, vociferatur et clamat, dicens: Humanitatem Verbi in anima rationali a prima contentione sui ex ineffabili unione divinitatis plenam et perfectam potentiam, bonitatem et virtutem habuisse credimus, quia, sicut idem alibi dicit, sicut Filius Dei hominem assumpsit, ut qui assumpsit, et quod assumpsit una essent in Trinitate persona.
63Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0200A (auctor fl. 1150)
Iris arcus coeli est apparens in die pluviae, de quo Dominus dicit: Ponam arcum meum in nubibus, et erit signum foederis inter me et terram (Gen. IX) . Certe cum radius solaris ad elementa huius mundi pervenit, idem radius in nubem repercussus talem colorem nubi imprimit, qualem in obstaculo a quo repercussus est invenit, utpote a terra terreum, ab aqua ceruleum, ab aere hyacinthinum, ab igne vero igneum.
64Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0214A (auctor fl. 1150)
Tangat igitur idem Spiritus cor meum dulcedine praesentiae suae, imo sicut adipe et pinguedine repleatur anima mea, et unctio spiritalis doceat omnia, quae et tantae solemnitati congruant, et nostrae proficiant devotioni.
65Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217A (auctor fl. 1150)
quia bonus est, quasi diceret propter Spiritum sanctum, et sic idem spitus non videtur esse auctor, sed causa creaturarum.
66Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0227B (auctor fl. 1150)
Alii enim datur sermo sapientiae, alii sermo scientiae, alii interpretatio sermonum, alii mysteriorum revelatio, alii prophetiae, quae omnia fercula apponit unus atque idem Spiritus, dividens singulis prout vult (I Cor. XIV) . Possumus et aliter mensam hanc intelligere, videlicet sacramentum altaris, de qua scriptum est: Ponam in conspectu meo mensam, adversus eos qui tribulant me (Psal. XXII) . Et de qua Apostolus: Non potestis communicare mensae Christi, et mensae daemoniorum (I Cor. X) . In hac mensa diligenter attendenti quatuor panum genera sunt quae apponuntur.
67Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0241C (auctor fl. 1150)
Ubi et recte appositum est, sunt, qui ad verum esse pervenerunt, quod nec laboribus frangitur, nec infirmitate corrumpitur, nec mutabilitate transit, nec aliquo fine deficit, sed immutabilitate semper idem, aeternitate sine fine subsistit: Isti ergo sunt, qui venerunt ex magna tribulatione.
68Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0242A (auctor fl. 1150)
Idem invenies in avaris, si attendas rapacitatem eorum, inhumanitatem, contemptum Dei, oblivionem mortis, quibus quasi vinculis quibusdam ad poenas gehennae pertrahuntur.
69Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0250A (auctor fl. 1150)
Quem modum contemplandi etiam philosophi gentium habuerunt, sicut Aristoteles qui in theologia sua causas rerum, imo causarum causas investigans, unam causam supremam reperit, cuius nulla alia causa, sed ipsa omnium causarum causa fuerat, de qua idem dixit: O causa causarum, fac me tibi acceptabilem.
70Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0254D (auctor fl. 1150)
Certe sicut idem dicit Salomon: Stellio nititur manibus, et moratur in domibus regum (Prov. XXX) . Est autem Stellio vermis, qui pennarum adminiculo non potest in altum extolli, sed tamen reptat pedibus in altum, ut in regum turribus faciat sibi mansionem.
71Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0292B (auctor fl. 1150)
Cui recte dicitur: Hic homo labiis me honorat, cor autem eius longe est a me (Matth. XV) . Et alibi: Et cor eius non erat rectum cum eo, nec fideles habiti sunt in testamento eius (Psal. LXXVII) . Nolite ergo errare, fratres, Deus non irridetur, sicut scriptum est: Scrutans corda et renes Deus (Ier. XVII) . Loqui enim aliud in corde, et aliud ore promere, falsitatis est, tantum Deo loqui devotionis est, idem vero loqui corde quod ore, veritatis est.
72Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1382D (auctor fl.1125)
Sciatis autem ita se habere negotium pro quo mittitur, ut idem asseret, unde serenitati vestrae multas porrigimus preces, ut pio negotio piam porrigatis manum, et ut sua pauperibus debita solvantur impedendatis et consilium et opem.
73Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0775 (auctor 947-1030)
Martinus plorat, tutorem clamitat idem (40).
74Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0779 (auctor 947-1030)
Idem, sermonem complens, explanat aperte (71); Hic et Ezechielis super his in fine patenter, Hoc apices ipso quos Gallia dante recepit, Visibus humanis non est praelatio talis.
75Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0783 (auctor 947-1030)
Si vere Deus est, est immutabilis idem.
76Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508B (auctor 969-988)
Hunc ergo Adalberonem quomodo aut vocabimus, aut excommunicabimus: aut ut idem faciant alios orabimus?
77Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513A (auctor 969-988)
conventus in Francorum indictus est, ibique crimine infidelitatis pulsabimur, quod episcopum Virdunensem licentia donaverimus, quodque in presbyterii honorem promoverimus, et ut res fiat impossibilis a nobis idem repetendus.
78Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0517B (auctor 969-988)
Idem est in causa, quoniam caute tenemus scriptum.
79Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0518A (auctor 969-988)
Non verbum dico cum significat quidem tempus, usque ad eum locum ubi dicitur, ipsa quidem secundum se dicta verba nomina sunt, et significant aliquid hic praeceptis, idem parte deficientis commentarii.
80Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0528D (auctor 969-988)
» Anno igitur ab incarnatione Domini Iesu Christi 973 [al. 983], provinciali synodo mense Maio constituta, generaliter congregata apud Montem sanctae Mariae in pago Tardanensi, hoc decretum solemniter recitatum est coram venerandis episcopis, abbatibus, caeterisque [al. caeterisque nonnullis] fidelibus, huic nostrae institutioni pio assensu faventibus, imo etiam collaudantibus atque confirmantibus: quorum videlicet primus ego Adalbero iam praescriptus archipraesul eidem concilio Deo auctore pontificali auctoritate praesidens, manu nostra subscribens, idem roboravi; sed et caeteri haud secus censuerunt manibus impositis solidari hoc ipsum pontificale statutum, apostolicae auctoritatis privilegio petitionis nostrae obtentu undecunque subnixum, ac per hoc summo honori omnibus reverenter habendum.
81Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 9, 25; 4 (opus 1158-1170)
Tanta enim in eo virtus fuit patientie et conpositio eloquentie, tanta integritas castitatis tantaque perfectio et dulcedo caritatis, tanta humilitatis magnitudo et indefessi laboris fortitudo, ut numquam frangeretur adversitatibus, numquam extolleretur prosperitatibus, ut semper unus idem in uno spiritu dei semper appararet et sale omnimode sapientie conditus nulli hominum aliquando gravis existeret.
82Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 22, 64; 2 (opus 1158-1170)
Quod idem oratorium sanctus presul ob honorem dei et dilectionem fratris postea ampliavit et adornavit.
83Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 84, 200; 3 (opus 1158-1170)
Fuit autem idem Heidinheimensis populi sacerdos et parochianus eratque nomen eius Cunradus, qui propter benivolentie sue magnitudinem omnibus vicinis suis carus fuit et acceptissimus.
84Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 105, 257; 3 (opus 1158-1170)
Nam idem episcopus Cunradus dolens vicem sancti Wunebaldi, scilicet quod in loco fratris sui nullam ediculam, nullam aram sui tituli haberet, zelo dei armatus et igne divini amoris succenssus capellam in proprio domate fabricavit et eam supradicto confessori sancto Wunebaldo intitulavit et consecravit.
85Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 109, 266; 3 (opus 1158-1170)
Preterea quecumque bona idem monasterium inpresentiarum iuste et canonice possidet aut in futurum rationabiliter prestante domino poterit adipisci firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant.
86Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 109, 267; 4 (opus 1158-1170)
Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat idem monasterium temere perturbare, possessiones eius auferre, diminuere vel aliquibus vexationibus fatigare, sed illibata omnia et integra conserventur vestris et vestrorum sucessorum usibus profutura salva nimirum diocessani episcopi canonica iustitia.
87Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 3; 50 (auctor -c.1150)
32. Magistro clientulus, domno servulus, duci tirunculus, amico unanimi amicus unanimis B. idem velle et idem nolle in Domino.
88Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 51 (auctor -c.1150)
Agrigentinum quoque quendam doctum virum Grecis carminibus vaticinatum idem orator testatur ea, que in toto mundo et in rerum natura consisterent, amicitiam contrahere, discordiam dissipare, quod ex oppugnationibus nulla arx tam natura vel arte munita, que odiis et discidiis funditus non evellatur et radicitus subruatur.
89Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 59 (auctor -c.1150)
Cum enim duabus substantiis, anima videlicet et corpore, constet homo compositus, cumque hec celica illa sit terrena et cum terrena subiecta, divina sit potior, longa terrarum intercapedo non omnino sequestrat, quos corpore divisos nectit, iungit ac pene unit pectoris unitas, attestante etenim Lelio: Verus amicus alter tamquam idem.
90Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0543C (auctor fl. 820)
Et idem ipsi dent, unusquisque ad hortum cui deservit in tertio anno, aratrum I iugum cum amblacio et coniunclis, quando necesse fuerit; et in quarto erptiam in hortum excolendum semper ad Missam sancti Marcellini: et postquam tempus venerit quo necessarium fuerit hortos a noxiis purgare herbis, id est a medio Aprilis ad medium Octobrium, omnimodis absque negligentia vel aliqua substractione, semper finitis viginti diebus, veniat unusquisque de ipsis maioribus ad illum fratrem hortolanum, cui ipse adiutorium facere debet, videre, et interrogare, quando necesse fuerit sarculatores in illo mittere.
91Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0543D (auctor fl. 820)
Idem si fracta fuerint, ostendat illa camerario, et ipse faciat illa reparare, aut det illi aliud ferramentum, et recipiat illud fractum.
92Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0546C (auctor fl. 820)
Sed et si ita forte evenerit, ut nulli occurrat quo loco inchoatum psalmum dimiserit, ubi vicinius retro cecinisse memoria occurrit, ibi incipiat, et opus coeptum non negligant, quousque consummatis omnibus cum quibus et in quibus idem studium servari potuit: et tunc singuli, prout ratio docet, ad ea quae restant, servato semper quantum possibile fuerit silentio, redeant.
93Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0547A (auctor fl. 820)
Sed et hoc nequaquam quasi propter servandum ordinem negligendum est, cum fortasse idem ordo iuniores omnes, aut etiam minus sapientes, vel constantes, in coquina mittere poposcerit, ut praetermisso eodem loco aliquem iunioribus, senior constans addatur, qui et se, et caeteros zelo Dei ductus custodire studeat; et transacto servitutis suae tempore, iterum ille, qui tunc propter talem rationem transitus est, mixtus cum senioribus ingrediatur, ac sic omni tempore omnimodis observetur, ut nunquam tantummodo sive propter defessam aetatem fatui, sive propter iuventutem minus perfecti, illi solummodo mittantur, de quibus in nullo eiusmodi conservandi iustitiam, fiducia habeatur, sed semper, ut praemissum est, unus, aut duo ita maturi hebdomadis singulis mittantur, ut et interius voluntas Dei, ut filii et exterius condigna semper sobrietas custodiatur.
94Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 1; 2 (auctor c.624-704)
In cuius magno murorum ambitu idem Arculfus octoginta quattuor numerauit turres et portas bis ternas, quarum per circuitum ciuitatis ordo sic ponitur: Porta Dauid ad occidentalem partem montis Sion prima numeratur, secunda porta uillae Fullonis, tertia porta sancti Stephani, quarta porta Beniamin, quinta portula, hoc est paruula porta; ab hac per gradus ad uallem Iosaphat descenditur; sexta porta Tecuitis.
95Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 8; 1 (auctor c.624-704)
Idem Arculfus nihilominus et illam conspexit lanceam militis, qua latus Domini in cruce pendentis ipse percusserat.
96Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 23; 4 (auctor c.624-704)
Nam cum haec, de qua nunc pauca commemorantur, basilica fabricaretur, idem locus uestigiorum Domini, ut alibi scriptum repertum est, continuari pauimento cum reliqua stratorum parte non potuit, siquidem quaecumque adplicabantur, insolens humana suscipere terra respueret in ora adponentium excussis marmoribus.
97Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 27; 7 (auctor c.624-704)
Multi enim uenient in nomine meo dicentes, quia ego sum Christus, et cetera sequentia de nouissimis temporibus et saeculi consummatione, quae Matthaeus prolixo sermone prosequitur usque ad eum locum, quo et de tempore huius manifeste idem euangelista ex uerbis Domini protracti sermonis ostendit ita dicens: Et factum est, cum consummasset Iesus sermones hos omnes, dixit discipulis suis: Scitis, quia post biduum pascha fiet et filius hominis tradetur, ut crucifigatur et cetera.
98Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 3; 3 (auctor c.624-704)
Idem ipse est dei uirtus et dei sapientia, qui et de Bethle?
99Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 11; 2 (auctor c.624-704)
Idem itaque monticellus Mambre nominatus habet in cacumine campestrem planitiem, ubi ad aquilonalem eiusdem cacuminis partem lapidea magna fundata est ecclesia, in cuius dextrali parte inter duos grandis eiusdem basilicae parietes, mirum dictu, quercus Mambre extat in terra radicata, quae et quercus Abraham dicitur, eo quod sub ea quondam angelos hospitio receperit.
100Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 15; 1 (auctor c.624-704)
In qua uidelicet ecclesia idem sanctus Arculfus illos considerauit duodenos lapides, de quibus ad Iosue Dominus post transitum Iordanis locutus est dicens: Elege duodecim uiros, singulos per singulas tribus, et praecipe eis, ut tollant de medio Iordanis alueo, ubi sacerdotum steterunt pedes, duodecim durissimos lapides, quos ponetis in loco castrorum, ubi fixeritis hac nocte tentoria.
101Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 18; 1 (auctor c.624-704)
Idem nobis et de maris mortui sale nan-auit, quod similiter hisdem tribus supradictis sensibus a se conprobatum nuntiauit.
102Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 20; 4 (auctor c.624-704)
Haec breuia de Iordanis exordio et lacu Cinereth partim de tertio Iudaicae captiuitatis libro, partim de sancti Arculfi experientia excerpta detulimus, qui, ut ipse indubitanter refert, ab eo loco, quo de faucibus maris Galileae Iordanis egreditur, usque ad eum locum, ubi in mare mortuum intrat, VIII dierum iter habuit; quod scilicet idem mare salsissimum et de montis Oliueti specula saepius, sicut ipse narrat, sanctus prospexit Arculfus.
103Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 23; 2 (auctor c.624-704)
Idem noster Arculfus in illa solitudine, ubi Iohannes habitabat, quoddam locustarum uidit minimum genus, quarum corpuscula in modum digiti manus exilia et breuia sunt; et quod earum breuia <est> ualde uolatus, similis leuium saltibus ranarum, facile in herbis capiuntur.
104Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 1; 3 (auctor c.624-704)
A muro uero Constantinopoleos usque ad hostia Danubii fluminis LX milibus hoc idem protenditur mare.
105Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 11 (auctor c.624-704)
Eiusdem quoque homulli sanguis equi, cuius coxa in pauimento mortui cadentis in duas confracta est partes, nullo modo ablui aut deleri potuit, sed indelebilis in pauimento domus usque ad nostra permanet tempora idem equinus cruor.
106Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 13 (auctor c.624-704)
' Quis sermunculis ocius terminatis domum egressus inter exercitus multitudinem cum ceteris contubernalibus commeans idem homuncio in expeditionis comitatu emigrat, qui post multa et diuersa bellica pericula, inter quae misella plurimorum milia homunculorum constituta disperierant, ipse in eodem suo sedens dilecto equo ab omnibus infestis casibus iuxta supra memoratam talem exemptus commendationem christicolae Georgio deo condonante ad Diospolim prospere reuertitur illamque domum, in qua eiusdem sancti confessoris habebatur imago, secum deferens aurum in equi pretium sui gaudenter intrat sanctumque Georgium ac si praesentem adloquitur dicens: Sancte confessor.
107Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 5; 2 (auctor c.624-704)
'Quod audiens ille Iudaeus incredulus diabolo instigante eandem de pariete ualde iratus tulit imaginem et ad uicinam cucurrit domum, ubi humana stercora per longarum foramina tabularum egesta supra sedentium uentribus degeri solent, ibidemque ob Christi ex Maria nati dehonorationem imaginem eius per foramen super humanum stercus inferius iacens proiecit et ipse supersedens per idem foramen aluum purgans proprii stercus uentris super thoracidam beatae Mariae paulo ante inibi depositam dimittens stolidissime agens effudit et post turpissimam illam uentris purgationem ille infelicissimus discessit homo.
108Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0779C
In cuius magno murorum ambitu idem Arculfus LXXXIV numeravit turres et portas bis ternas, quarum per circuitum civitatis ordo sic ponitur.
109Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0791C
Nam cum haec, de qua nunc pauca commemoratur, basilica fabricaretur, idem locus vestigiorum Domini, ut alibi scriptum repertum est, continuari pavimento cum reliqua stratorum parte non potuit.
110Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0794B
Multi enim venient in nomine meo dicentes, quia ego sum Christus (Ibid.) , et caetera sequentia de novissimis temporibus et saeculi consummatione, quae Matthaeus prolixo sermone prosequitur usque ad eum locum, quo et tempore [Al., tempus] huius manifeste idem evangelista ex verbis Domini protracti sermonis ostendit ita dicens: Et factum est cum consummasset Iesus sermones hos omnes, dixit discipulis suis: Scitis quia post biduum Pascha fiet, et Filius hominis tradetur ut crucifigatur (Matth. XXVI) , et caetera.
111Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0796A
Idem ipse est Dei virtus et Dei sapientia, qui et de Bethlehemitica illa petra aquam eduxit, eiusque lacunam plenam semper lymphis conservat.
112Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0798B
Idem itaque monticellus, Mambre nominatus, habet in cacumine campestrem planitiem; ubi ad aquilonalem eiusdem cacuminis partem lapidea magna fundata est ecclesia: in cuius dextrali parte inter duos grandis eiusdem basilicae parietes (mirum dictu!) quercus Mambre exstat in terra radicata, quae et quercus Abraham dicitur, eo quod sub ea quondam angelos hospitio receperit.
113Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0799D
In qua videlicet ecclesia idem sanctus Arculfus illos consideravit duodenos lapides, de quibus ad Iosue Dominus post transitum Iordanis locutus est, dicens: Elige duodecim viros singulos per singulas tribus, et praecipe eis ut tollant de medio Iordanis alveo, ubi sacerdotum steterunt pedes, duodecim durissimos lapides, quos ponetis in loco castrorum, ubi fixeritis hac nocte tentoria (Iosue IV) . Hos, inquam, Arculfus viderat: e quibus senos in dextera ecclesiae parte in pavimiento iacentes, et alios eiusdem numeri in aquilonali, omnes impolitos et viles, conspexit: quorum unumquemque (ut ipse refert Arculfus) huius temporis duo iuvenes viri fortes vix possunt de terra sublevare.
114Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0801A
Idem nobis et de maris Mortui sale narravit: quod similiter iisdem tribus supradictis sensibus a se comprobatum nuntiavit; qui etiam eiusdem superius memorati lacus maritimam frequentavit oram, cuius longitudo usque ad Zoaros Arabiae stadiis quingentis octuaginta dirigitur, latitudo stadiis centum quinquaginta usque ad viciniam Sodomorum.
115Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0802B
Haec brevia de Iordanis exordio et lacu Cinereth, partim de tertio Iudaicae captivitatis libro, partim de sancti Arculfi experientia excerpta retulimus, qui, ut ipse indubitanter refert, ab eo loco quo de faucibus maris Galilaeae Iordanis egreditur, usque ad eum locum ubi in mare Mortuum intrat, VIII dierum iter habuit: quod scilicet idem mare salsissimum et de montis Oliveti specula saepius (sicut ipse narrat) sanctus prospexit Arculfus.
116Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0803C
Idem noster Arculfus in illa solitudine, ubi Ioannes habitabat, quoddam locustarum vidit minimum genus, quarum corpuscula in modum digiti manus, exilia et brevia sunt; et quia earum brevis est volatus similis levium saltibus ranarum, facile in herbis capiuntur, et coctae per oleum, pauperem praebent victum.
117Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0808C
Quae procul dubio Romani est metropolis imperii, undique mari circumdata, excepta aquilonali parte illius, quod mare LX millibus passuum a mari Magno erumpens, ad murum usque civitatis extenditur: a muro vero Constantinopoleos usque ad ostia Danubii fluminis XL [Grets., LX] millibus hoc idem protenditur mare. Haec itaque imperatoria civitas non parvo murorum ambitu per XII millia passuum circumcincta, angulos iuxta situm maris habens per maritimam (ut Alexandria sive Carthago) constructos oram, et ad Tyri similitudinem crebris insuper turribus communitos muros, domus intra civitatis moenia habet numerosas: ex quibus plurimae mirae magnitudinis lapideae instar Romae habitaculorum consurgunt.
118Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0811D
Eiusdem quoque homunculi sanguis equi, cuius coxa in pavimento mortui cadentis in duas confracta est partes, nullo modo ablui aut deleri potuit, sed indelebilis in pavimento domus usque ad nostra permanet tempora idem equinus cruor.
119Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0812C
Qui sermunculis ocius terminatis domum egressus, inter exercitus multitudinem cum caeteris contubernalibus commeans idem homuncio, in expeditionis comitatu emigrat, qui prius multa et diversa bellica pericula interque misella plurimorum millia homunculorum, quae constrata disperierant, ipse in eodem suo sedens dilecto equo ab omnibus infestis casibus iuxta supra memoratam talem exemptus commendationem, Christicolae Georgio, Deo condonante, ad Diospolim prospere revertitur, illamque domum in qua eiusdem sancti confessoris habebatur imago, secum deferens aurum in equi pretium sui, gaudenter intrat, sanctumque Georgium ac si praesentem alloquitur, dicens: Sancte confessor, Deo aeterno grates refero, qui me per tuae celsitudinis firmitudinem orationis sospitem reduxit.
120Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0813D
In eadem metropolitana civitate imago beatae Mariae in brevi tabula figurata lignea in pariete cuiusdam domus suspensa pendebat: de qua cum quidam stolidus et duricors homo percunctaretur cuius esset propria, a quodam respondente didicit quod esset sanctae Mariae semper virginis figura faciei, Quod audiens ille Iudaeus incredulus, diabolo instigante, eamdem de pariete valde iratus tulit imaginem, et ad vicinam cucurrit domum, ubi humana stercora per longarum foramina tabularum egesta supra sedentium ventribus egeri solent; ibidemque ob Christi ex Maria nati dehonorationem, imaginem Matris eius per foramen super humanum stercus inferius iacens proiecit, et ipse supersedens per idem foramen alvum purgans, proprii stercus ventris super thoracidam beatae Mariae paulo ante inibi depositam dimittens, stolidissime agens effudit, et post turpissimam illam ventris purgationem ille infelicissimus discessit homo.
121Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0735C
Nam idem Lugbeus simul cum sancto viro ad Capuae regionis ( sic ) pergens, nauclerum et nautas adventantes parce interrogans, sic omnia illa de civitate cum civibus ab eis audit enarrata, quemadmodum a praedicabili viro sunt praedicta.
122Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0737C
Qui statim verbo Dei a Sancto per interpretem recepto credens, ab eodem baptizatus est; et post expleta baptizationis mysteria, sicut Sanctus prophetizavit, eodem in loco consequenter obiit, ibidemque socii congesto lapidum acervo sepeliunt, qui hodieque in hac ora cernitur maritima, fluviusque eiusdem loci, in quo idem baptisma acceperat, ex nomine eius in hodiernum diem nominatus et ab accolis vocitatus.
123Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0739A
» Post haec illius verba narratoris, idem Lugbeus Christi miles Sanctum seorsim coepit interrogare, dicens: « Quaeso mihi de his talibus narres propheticis revelationibus, quomodo si per visum tibi, an auditum, an alio hominibus incognito manifestantur modo?
124Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0740A
Nam idem frater vallum egressus monasterii bovem iugulare volens tribus firmis vicibus, et forti impulsione conatus, nec tamen poterat etiam eius transfigere pellem.
125Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0740D
» Itaque idem Ernanus post non multos dies quadam molestatus aegrimonia ad Sanctum volens reportatus est; cuius in perventione valde gavisus ire obvius ad portum coepit.
126Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0741C
Post aliquot annorum excursus idem supra memoratus Gorens casu aliqua die sub navi residens, cultello proprio christiliam de castili eradebat: tum deinde alios prope inter se belligerantes audiens citius surgit, ut eos a belligeratione separaret, eodemque cultello illa subitatione negligentius in terra demisso eius genicula offensa graviter vulnerata est; et tali faciente comite causa ei mortificationis oborta est: quam ipse continuo, secundum sancti vaticinationem viri, mente perculsus recognovit, postque aliquantos menses eodem aggravatus dolore moritur.
127Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0746C
Talem eulogiam eadem soror et nutricia de manu fratris accipiens, in pariete super lectum suspendit, casuque post aliquantos contigit dies, ut idem viculus cum supra dictae domuncula feminae flamma vastante totus concremaretur.
128Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0749A
Hic idem post vaccarum reversus mulsionem, in dorso portans vasculum novo plenum lacte, dicit ad Sanctum, ut iuxta morem tale benediceret onus.
129Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0753C
Mirum dictu, ab his aegrotis, quorum vitae terminus supervenerat, requisitus idem lapis nullo modo reperiri poterat.
130Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0754B
Perpendat itaque lector, quantus et qualis idem vir venerandus fuerit, in quo Deus omnipotens talibus praescriptis miraculorum virtutibus coram plebe gentilica illustre suum manifestavit nomen.
131Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0754B
XXIII. Alio in tempore, hoc est, in prima Sancti fatigatione itineris ad regem Brudeum, casu contigit, ut idem rex fastu elatus regio suae munitionis superbe agens, in primo beati adventu viri, non aperiret portas.
132Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0754C
Quo cognito, rex cum senatu valde pertimescens, domum egressus obviam cum veneratione beato pergit viro, pacificisque verbis blande admodum compellat, et ex ea in posterum die sanctum et venerabilem virum idem regnator suae omnibus vitae reliquis diebus valde magna honoravit, ut decuit, honorificentia.
133Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0757D
» Hoc vero Sanctus ita dicebat, quia in spiritu praecognovit quod post aliquot menses idem Cormacus esset ad Orcadas venturus.
134Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0758A
XXX. Dum idem Cormacus tertia in Oceano mari fatigaretur vice, usque ad mortem periclitari coepit.
135Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0759A
Perpendat itaque lector quantus et qualis idem vir beatus fuerit, qui talem propheticam habens scientiam ventis et oceano Christi invocato nomine potuit imperare.
136Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0763D
Sed hoc etiam non negligenter adnotandum est quod idem vir venerabilis multa sibi a Dei arcana ab aliis celata sacramenta, nullo modo in hominum notitiam prodi passus est; duabus, ut ipse aliquando paucis intimaverat fratribus, causis existentibus; hoc est, ut iactantiam devitaret, et ad semetipsum interrogandum insustentabiles turbas de se aliqua interrogare volentes divulgata revelationum fama non invitaret.
137Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0766D
Quem cum idem explorator de monticelli vertice illius in quodam campuli colliculo stantem, et expansis manibus ad coelum orantem oculosque ad coelum elevantem conspiceret, mirum dictu, et ecce subito res miranda apparuit, quam idem supra memoratus homo, ut aestimo, non sine permissu Dei de prioris monticelli loco oculis etiam corporalibus aspexerat, ut nomen Sancti et eius honorificentia, quamvis ipso nolente, ob hanc manifestatam visionem postea magis in populis divulgaretur.
138Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0767B
Hoc idem similiter de quibusdam luminosis manifestationibus adnotandum, quae a paucis exploratae inferius caraxabuntur.
139Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0768B
Quo fulminali et incomparabili splendore viso in tantum idem supra memoratus frater exterritus erat, ut nulla in eo virtus remaneret.
140Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 198 (auctor 1068-1081)
Per idem.
141Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 273 (auctor 1068-1081)
Per idem.
142Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0463B (auctor 1068-1081)
Unde habitus quoque ac magnitudo corporum comarumque color, sicut in tanto numero hominum, idem pene omnibus.
143Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0465A (auctor 1068-1081)
Quibus deinde a regno eorum deficientibus Pippinus, genitor Karoli, bellum intulit, quod tamen filius peregit maiore felicitate; de quo idem scriptor Heinhardus brevi epilogo meminit dicens,: « Susceptum est igitur bellum adversum Saxones, quod magna utrimque animositate, tamen maiore Saxonum quam Francorum dampno, per continuos triginta tres annos gerebatur: poterat siquidem citius finiri, si Saxonum hoc perfidia pateretur.
144Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0473B (auctor 1068-1081)
Per idem tempus Hemmingo Danorum rege mortuo, Sigafrid et Anulo, nepotes Godafridi, cum inter se de primatu regni convenire non possent, praelio sceptrum diviserunt, in qua congressione II milibus hominum interemptis, reges ambo ceciderunt.
145Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0482B (auctor 1068-1081)
In quibus etiam additum est, quod idem papa Nykolaus tam ipsum Ansgarium, quam successores eius legatos et vicarios apostolicae sedis constituit in omnibus gentibus Sueonum, Danorum atque Sclavorum; quod et antea Gregorius papa concessit.
146Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0540B (auctor 1068-1081)
Si quando autem tempus a bellorum motibus quietum erat, idem Olaph iudicio et iusticia regnum gubernavit.
147Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0541C (auctor 1068-1081)
Praeterea duos fertur idem rex habuisse filios, quos una cum uxore sua ac populo iussit baptizari.
148Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0543B (auctor 1068-1081)
([44.] Cap. 97.) Per idem tempus sermo est quendam ab Anglia nomine Wolfredum, divini amoris instinctu Suediam ingressum, verbum Dei paganis cum magna fiducia praedicasse.
149Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0546B (auctor 1068-1081)
Unde etiam pro crudelitate sua a quodam Saxonum transfuga interfectus est, habens filium Gotescalcum, qui per idem tempus apud Luniburg, monasterium ducis, litteralibus erudiebatur studiis, Gotescalco, Gothorum episcopo, eiusdem coenobii curam agente.
150Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0557B (auctor 1068-1081)
[63.] Per idem vero tempus apud Magedburg felicis memoriae Hunfrid archiepiscopus obiit.
151Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0563C (auctor 1068-1081)
Quare idem comes a caesare vocatus in ius, cum se purgare duello mallet, a satellite suo nomine Arnoldo est interfectus.
152Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0574B (auctor 1068-1081)
Eisdem verbis et ad idem studium hortabatur metropolitanus regem Danorum qui ad eum iuxta Egdorem fluvium consistentem multociens venit, omnia quae de scripturis ab illo proferebantur, subtiliter notans memoriterque retinens, excepto quod de gula et mulieribus, quae vitia naturalia sunt illis gentibus, persuaderi non potuit; ad cetera omnia pontifici rex fuit obediens et moriger.
153Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0575A (auctor 1068-1081)
([24.] Cap. 140.) Per idem tempus in Sclavania res maximae gestae sunt, quae posteris ad gloriam Dei non sunt reticendae, quoniam Deus ultionum libere egit, reddens retributionem superbis (Psal.
154Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0591A (auctor 1068-1081)
Deinde vero idem comes Herimannus et frater eius, dux Ordulfus, ad satisfactionem ecclesiae venientes, pro delicto suo quinquaginta mansos optulerunt, et quievit terra paucos dies.
155Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0598A (auctor 1068-1081)
([15.] Cap. 170.] In Sueonia per idem tempus Christianissimus rex Stinkel defunctus est, post quem certantibus de regno duobus Hericis, omnes Suedorum potentes feruntur occubuisse in bello.
156Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0607B (auctor 1068-1081)
Hoc idem contestati sunt medici.
157Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0627B (auctor 1068-1081)
(Cap. 216.) Fertur idem vir magnanimus, eo tempore quo in Suedia persecutio maxima christianitatis incanduit, Scaranensem ecclesiam ceterosque fideles, eo quod pastore carebant, frequenter visitasse, consolationem ministrans hiis qui in Christum crediderant, et incredulis verbum Dei constanter annuncians.
158Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0628B (auctor 1068-1081)
] A solis ortu habet Danos ostiumque Baltici maris et Nordmannos qui ultra Daniam consistunt; ab aquilone vero idem occeanus insulas praeterlabitur Orchadas, deinde infinitis orbem terrae spaciis ambit, sinistrorum habens Hyberniam, Scotorum patriam, quae nunc Irland dicitur, dextrorum vero scopulos Nordmanniae, ulterius autem insulas Island, Gronland; ibi terminat occeanus, qui dicitur caligans.
159Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0629B (auctor 1068-1081)
Item egressus limitem Danorum idem pontus late brachia tendit, quae denuo contrahit e regione Gothorum, qui a latere Wilzos habent.
160Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VI; 2 (auctor -1081)
Unde habitus quoque ac magnitudo corporum comarumque color, sicut in tanto numero hominum, idem pene omnibus.
161Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VIII; 4 (auctor -1081)
De quo idem scriptor Heinhardus brevi epilogo meminit dicens: Susceptum est igitur bellum adversus Saxones, quod magna utrinque animositate, tamen maiore Saxonum quam Francorum dampno per continuos triginta tres annos gerebatur.
162Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XV; 4 (auctor -1081)
Per idem tempus Hemmingo rege Danorum mortuo Sigafrid et Anulo, nepotes Godafridi, cum inter se de primatu regni convenire non possent, prelio seeptrum diviserunt.
163Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVII; 7 (auctor -1081)
In quibus etiam additum est, quod idem papa Nykolaus tam ipsum Ansgarium quam successores eius legatos et vicarios apostolicae sedis constituit in omnibus gentibus Sueonum , Danorum atque Sclavorum; quod et antea Gregorius papa concessit.
164Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VIIII; 1 (auctor -1081)
Fertur idem vir magnanimus eo tempore, quo in Suedia persecutio maxima christianitatis incanduit, Scaranensem ecclesiam ceterosque fideles, eo quod pastore carebant, frequenter visitasse, consolationem ministrans hiis, qui in Christum crediderant, et incredulis verbum Dei constanter annuncians.
165Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, X; 8 (auctor -1081)
Ab aquilone vero idem occeanus insulas preterlabitur Orchadas, deinde infinitis orbem terrae spaciis ambit, sinistrorsum habens Hyberniam, Scothorum patriam, quae nunc Irland dicitur, dextrorsum vero scopulos Nortmanniae, ulterius autem insulas Island, Gronland.
166Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XI; 5 (auctor -1081)
Item egressus limitem Danorum idem pontus late brachia tendit, quae denuo contrahit e regione Gothorum, qui a latere Wilzos habent.
167Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LVIIII; 1 (auctor -1081)
Preterea duos fertur idem rex habuisse filios, quos una cum uxore et populo iussit ambos baptizari.
168Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LVII; 3 (auctor -1081)
Si quando autem tempus a bellorum motibus quietum erat, idem Olaph iudicio et iusticia regnum gubernavit.
169Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXII; 1 (auctor -1081)
Per idem tempus sermo est quendam ab Anglia nomine Wolfredum divini amoris instinctu Suediam ingressum verbum Dei paganis magna fiducia predicasse.
170Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVI; 4 (auctor -1081)
Unde etiam pro crudelitate sua a quodam Saxonum transfuga interfectus est, habens filium Gotescalcum, qui per idem tempus apud Luniburg monasterium ducis litteralibus erudiebatur studiis, Gotescalco Gothorum episcopo eiusdem cenobii curam agente.
171Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXXII; 11 (auctor -1081)
Per idem vero tempus apud Magedburg felicis memoriae Hunfrid archiepiscopus obiit; illique successit Engilhard, reiecto illo, qui sprevit episcopatum, Winthero.
172Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXIIII; 1 (auctor -1081)
In diebus illis supervenit quaedam mulier spiritum habens Phitonis; haec voce publica dixit omnibus celerem archiepiscopo transitum affore infra biennium, nisi forte converteretur; hoc idem contestati sunt medici.
173Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, VIII; 4 (auctor -1081)
Quare idem comes a cesare vocatus in ius, cum se purgare duello mallet, a satellite suo nomine Arnoldo interfectus est.
174Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXI; 7 (auctor -1081)
Eisdem verbis et ad idem studium hortabatur metropolitanus regem Danorum, qui ad eum iuxta Egdorem fluvium consistentem multociens venit, omnia, quae de scripturis ab illo proferebantur, subtiliter notans retinensque memoriter, excepto quod de gula et mulieribus, quae vitia naturalia sunt illis gentibus, persuaderi non potuit; ad cetera omnia pontifici rex fuit obediens et moriger.
175Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXII; 1 (auctor -1081)
Per idem tempus in Sclavania res maximae gestae sunt, quae posteris ad gloriam Dei non sunt reticendae, quoniam 'Deus ultionum libere egit, reddens retributionem superbis'.
176Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLV; 3 (auctor -1081)
Deinde vero idem comes Herimannus et frater eius dux Ordulfus ad satisfactionem ecclesiae venientes pro delicto suo L mansos optulerunt, et quievit terra paucos dies.
177Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LIII; 1 (auctor -1081)
In Sueonia per idem tempus christianissimus rex Stinkel defunctus est.
178Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p6, p17; 1 (auctor fl. 1059)
S. Domnii Martyris tui, atque Pontificis natalitia recolentes, te suppliciter deprecamur, ut eiusdem precibus, hoc idem nobis semper indulgentiae causa sit et salutis.
179Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 25 (auctor fl. 1059)
Huc accedit, quod per idem tempus S. Domnii sepulchrum, ut eius Acta testantur, multorum atque illustrium miraculorum gloria florebat, quorum celebritas et fama longe lateque vulgata, in has insulas ab ipsis Salonitanis ultro citroque commeantibus deferri potuit.
180Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0586C (auctor 1145-1221)
Et idem alibi: Ardua et arcta est via quae ducit ad vitam (Matth. VII).
181Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0660A (auctor 1145-1221)
Verum cum tenor sermonis illius, aut ex toto, aut ex parte maxima elapsus sit, cum eadem mihi sit materies et causa eadem, te orante, aderit idem spiritus qui de eodem capitulo, et si forte non eadem, dabit tamen non diversa sentire.
182Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0663C (auctor 1145-1221)
Unitatis enim et indemnitatis amator est sponsus tuus, qui semper unus et idem permanens eo suspectam habet omnem varietatem, quia omnis pene varietas amica est mutabilitati, mutabilitas vanitati, vanitas falsitati, quam detestatur veritas Sponsi tui.
183Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0690B (auctor 1145-1221)
Tertio, quia idem Verbum infans, id est silens in carne nostra apparuit; unde: Verbum caro factum est, et habitavit in nobis (Ioan. I).
184Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0703C (auctor 1145-1221)
Quid igitur reo timendum est, cui in causa sua idem est frater qui et iudex, et talis iudex, cui proprium est misereri semper et parcere ( Orat.
185Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0711A (auctor 1145-1221)
» Odorem istum flos idem campi, et lilium convallium spirabat, et offerebat naribus Iudaeorum, cum in synagoga eorum assumpto codice in auribus eorum legeret illud Isaiae prophetae: « Spiritus Domini super me (Isa. LXI; Luc. IV).
186Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0713C (auctor 1145-1221)
Haec enim omnia operatur unus et idem Spiritus pacis et dilectionis.
187Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0722C (auctor 1145-1221)
Unde, et idem Manufortis etiam aspectu desiderabilis dicitur, quia qui circa vitiorum turpitudinem spiritus fortitudinem accipit, recipit etiam ex desiderio virtutis aspectum decoris.
188Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0725D (auctor 1145-1221)
Certe cum Pater idem « futuri saeculi, et princeps pacis, » tribus supradictis mirabilibus quartum addidit (ibid.), ut quemadmodum beatus et potens Deus factus est homo misericorditer, ita miser homo sublimetur in Deum mirabiliter: tunc plenus erit novi cantici sonus, tunc erit suavis plenae laetitiae iubilus, quia « Deus erit omnia in omnibus (I Cor. XV).
189Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737D (auctor 1145-1221)
Duo superius ultimi sunt, aeterna generatio, qua Verbum de Patre sine matre nascitur; et incorrupta nativitas, qua idem Verbum de matre sine patre generatur; duo fines inferius ultimi sunt, quod crucis poenam patienter sustinuit sine culpa, et quod mortuus descendit ad inferos sine poena (17).
190Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1529B (auctor fl. 1173)
Id tamen peculiare habet ista prosa, quod omnes eius versus a secundo usque ad decimum utroque quidem incluso, idem habent exordium, et in ipsa fronte praeferunt earumdem dictionum coincidentia, mira suavitate et elegantia elaboratam.
191Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0441C (auctor c.1140–1212)
Nam quod iam charitas non audet, Christus, et simplicitatis cordis idem confert puritas, ut in se sit una: et veritatis testimonium conscientiae perhibet bonitas, ut de se sit secura: et tenacitatis glutivum fidei exhibet firmitas, ut de se perpetua sit.
192Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0446A (auctor c.1140–1212)
Idem ad eumdem: Clerici pascunt, ego pascor.
193Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0446B (auctor c.1140–1212)
Unde et idem in epistola ad Nepotianum: Clericus, qui servit Ecclesiae, interpretetus primo vocabulum suum, et nominis definitione prolata, nitatur esse quod dicitur.
194Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0446B (auctor c.1140–1212)
Si enim Κλῆρος Graece, Latine sors appellatur, propterea vocantur clerici, quia de sorte sunt Domini, et quia Dominus ipse idem clericorum est.
195Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0451A (auctor c.1140–1212)
Et hi fortassis spurcissimi illi viri sunt: qui Lot faciunt vim vehementissime (Gen. XIX, 9, 10) . Necesse igitur ut manum suam mittant, quos idem suscepit hospitio, eumque intus trahant ad se.
196Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0462B (auctor c.1140–1212)
Haec quippe Beati Iacobi Apostoli sententia est: Quicunque voluerit esse amicus huius saeculi, inimicus Dei constituetur (Iac. IV, 4) . Idem etiam asserit pertinere ad religionem mundam, et immaculatam apud Deum, et Patrem, cum quis immaculatum se custodit ab hoc saeculo (Iac. I, 27) . Est autem et Pauli in Epistola ad Romanos exhortatio, hunc habens modum: Nolite conformari huic saeculo (Rom. XII, 2) . Dicit quoque ad Ephesios, in delictis suis, et peccatis ambulasse, secundum saeculum mundi huius (Ephes. II, 1, 2) . In secunda quoque ad Timotheum Epistola: Demas, inquit, dereliquit me, diligens hoc saeculum (II Tim. IV, 9) . Dicit etiam Tito, erudire nos gratiam Dei Salvatoris nostri, ut abnegemus impietatem, et saecularia desideria (Tit. II, 12) . Patris nostri quoque beati Augustini haec confessio est: Mihi displicebat, quidquid agebam in saeculo ?(AUGUST., in lib. Confess.) . Cum igitur Dei sit constituendus inimicus, quicunque huius saeculi voluerit esse amicus; cum illius munda, et immaculata religio non sit, qui se immaculatum ab hoc saeculo non custodit; cum et nos Apostolus conformari huic saeculo prohibeat, et Ephesios in delictis suis, et peccatis ambulasse aliquando secundum saeculum mundi huius asserat; cum in causa illud fuerit, quod Demas apostolum dereliquit, quia hoc saeculum dilexit; cum denique ut abnegemus saecularia desideria, nos gratia Dei Salvatoris nostri erudiat, et fateatur Augustinus, quia displicebat ei, quidquid agebat in saeculo: patet nimirum tam ex his, quam ex quibusdam aliis Scripturae locis, quae in praesenti supprimimus, non eum veraciter esse regularem, quem constat esse saecularem.
197Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0481D (auctor c.1140–1212)
Hinc magnus ille Pater habitasse legitur ad puteum, cuius nomen est viventis, et videntis (Gen. XVI, 14) . Ibi quoque idem est videre, quod vivere: vivere, quod videre.
198Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0482B (auctor c.1140–1212)
Vade ad eam, et vide eam, et certe idem est ire ad eam et videre eam.
199Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0482B (auctor c.1140–1212)
Immolans volui dicere, et sensus idem est: siquidem immolare, offerre est.
200Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0501D (auctor c.1140–1212)
Idem profecto esset; cum a me quaereres utrum melius tibi esset, incendio perire, an praecipitio.
201Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0510B (auctor c.1140–1212)
Hanc ei evangelizavit idem Dominus noster Iesus Christus perfectionem, qui ab eo quaesivit quid faceret, ut vitam aeternam possideret.
202Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0526B (auctor c.1140–1212)
Nam de Nocturnis vigiliis, idem ipse propheta ait: Media nocte surgebam, ad confitendum tibi (Psal. CXVIII, 62) . Ergo his temporibus laudem referamus Creatori nostro, super iudicia iustitiae suae, id est, in Matutinis, Prima, Tertia, Sexta, Nona, Vespera, Completorio, et nocte surgamus ad confitendum ei.
203Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0547A (auctor c.1140–1212)
Qui tamen, ut idem subiungit, patienter portandi sunt, quia de talibus copiosior merces acquiritur: Sive autem qui cellario, sive qui vestibus, sive qui codicibus praeponuntur, sine murmure fratribus suis serviant.
204Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0556D (auctor c.1140–1212)
Idem ergo sapite: pacem habete, et Deus pacis, et dilectionis erit vobiscum (II Cor. XIII, 11) . Unusquisque vestrum modis omnibus ab alterius caveat laesione, sollicitum se exhibens servare unitatem Spiritus in vinculo pacis (Ephes. IV, 3) , si fieri potest, quod ex se est, cum omnibus hominibus pacem habens: quia sicut, teste Domino, filii Dei vocantur pacifici (Matth. V, 9) , sic audenter dico, quod filii diaboli vocari digni sunt, qui seminatores discordiae sunt.
205Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0563B (auctor c.1140–1212)
Spiritum unum, sciatis me unum, eumdemque, et ad idem, in bono secundum Deum velle consensum, et in malo secundum ipsum nolle, appellare.
206Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Nihil habuit in domo sua dominus ille Aegyptius, quod non reliquerit in potestate Ioseph; verumtamen uxorem eiusdem domini sui, idem Ioseph fatetur exceptam (Gen. XXXIX, 9) . Ipsam fortassis acceperat: sed in sollicitudinem, non in potestatem; ut ei provideret, non ut cum ea se commisceret; ut ad necessaria denique ei obsequeretur, non ad turpia ea abuteretur: Sic et prior conventum.
207Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0599C (auctor c.1140–1212)
Sentiens quoque, qui disciplinae abhorret rigorem, de ipso, qui diligit eum, fieri mentionem, timore inerti prosternitur; quem concussum atque contractum idem incitat timor, ad resistendum magnis apud eum et intra eum vocibus clamans in hunc modum: Absit omnino, ut fiat hoc: Vir quippe sanguinum est, et vir Belial (II Reg. XVI, 7) . Sine affectione est, absque foedere, sine misericordia, turbans pacem, deturbans quietem.
208Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0620A (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos vita penitus abiecta mortali, Sara mortua est morte vitali, vitamque habens absconditam cum Christo, in Deo, in spelunca actionis pariter et contemplationis, et ideo duplici, sepelitur (Gen. XXIII, 19) . Apud ipsos seri patris semen, beatum gaudium, ut nomen portet in re, habens in Spiritu sancto Isaac, qui puteos tam diu fodere non cessat, quousque aquam vivam reperiat (Gen. XXVI, 19); deambulans per viam, quae ducit ad puteum, cuius est nomen Viventis, et Videntis; et egrediens ad meditandum in agro, inclinata iam dic (Gen. XXIV, 62, 63) . Apud ipsos vir simplex domum mentis inhabitans Iacob, natale solum deserit; unoque de iacentibus lapidibus capiti supposito, in Bethel, post solis occasum, in idipsum dormit in pace, et requiescit (Gen. XXVIII, 11) : ubi angelorum per charitatis scalam, usque ad coelos pertingentem, ascensum pariter et descensum, Dominumque scalae contemplatur innixum (ibid., 12, 13) . Idem etiam apud ipsos, iam potitus exoptatis nuptiis, amorem sequentis priori praefert; mercede tamen conductus pro mandragoris filii sui, eiusdem prioris repetit cubile (Gen. XXX, 14, 17) ; et multiplici tandem utriusque prole fecundus, domum festinat adire paternam; et ne terram duabus viis ingrediatur, ab angelo iam ascendente aurora, tangitur in femore, et uni ex toto pedi innitens, claudus incedit (Gen. XXXII, 25) . Apud ipsos simul contingit, et ortus Beniamin et occasus Rachelis (Gen. XXXV, 17, 18) . Apud ipsos mortuus Ioseph, conditus aromatibus, ponitur in loculo in Aegypto (Gen L, 25) pro eo quod specialiter apud eos, in tenebroso vitae praesentis exsilio, extinctus mundo huic, et multimodis virtutum odoribus refertus, quasi Rachelis primogenitus, in internae contemplationis secreto, absconditur fructus; quia et fluvius quartus ipse est Euphrates.
209Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0621B (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos idem Elias, in Bersabee Iuda suum dimittens puerum, dum per confessionis puritatem et septiformem aspirationem, sensum a se abiicit puerilem; et in mentis solitudine commorans, animae suae mortem exposcit (ibid.) , desiderium habens dissolvi, et esse cum Christo (Phil. I, 23) : qui ab internae inspirationis angelo suscitatus ab ignaviae somno, pane subcinericio reficitur, dum bonae operationis humilitate pinguescit; ut in huius cibi fortitudine, per quadragenarium praesentis exsilii tempus, ad stabilem aeternitatem, et aeternam superni montis stabilitatem pertingat.
210Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0635C (auctor c.1140–1212)
Dicit praeterea idem reverendissimus doctor, quod singulis tabulis, quae in tribus tabernaculi parietibus erant, non binae bases supponebantur; sed quod una basis tabulae supponebatur, alia superponebatur: ut basis superior quasi capitellum esset, cum evidenter dicat Scriptura, duas singulis tabulis per duos angulos bases suppositas fuisse, dicente Domino ad Moysen: Binae bases singulis tabulis per duos angulos subiiciantur (Exod. XXVI, 16) . Et item: Duabus basibus per unam tabulam supputatis (ibid. 25) . Venerabilem etiam Bedam presbyterum, doctorem Anglorum, non solum diligentem verbi Dei scrutatorem, sed et veracem fuisse expositorem quis nesciat?
211Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0637A (auctor c.1140–1212)
Idem vero Iosephus dicit, quod singulis tabulis bini erant cardines immissi per duas bases, quae erant argenteae, et suis foraminibus tabularum cardines suscipiebant.
212Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0642B (auctor c.1140–1212)
Interior vero locus, qui ab hoc velo usque ad parietem occidentalem pertingebat, Sancta sanctorum erat; exterior vero, qui ab introitu usque ad idem velum erat, simpliciter Sancta dicebatur.
213Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0645C (auctor c.1140–1212)
Non ergo idem vir disertus has cortinarum summitates, capita earum deorsum versus terram dependentia, sed angulos potius, et superficies laterum cortinarum appellat: in quibus videlicet lateribus quinquaginta per longum ansulae erant, sicut in praecedentibus dicit: Videtur, inquit, nobis, quod unaquaeque cortina in utraque parte secundum longitudinem suam, et in summitatibus, id est in angulis laterum, ansulas quinquaginta habuit.
214Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0645C (auctor c.1140–1212)
De coniunctione vero cortinarum et sagorum idem hoc modo scribit: Intelligendum est praemonstratum fuisse Moysi tabernaculum in monte, ad cuius exemplar illud, quod facturus erat, fieret.
215Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0651D (auctor c.1140–1212)
Scribit namque idem magister hoc modo: In extensione, inquit, cortinarum et sagorum ad operiendum tabernaculi tectum, et sexti sagi in fronte tecti duplicatione, magis Iudaeorum et Iosephi sententiam, quam Bedae sequamur opinionem.
216Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0652A (auctor c.1140–1212)
Quod autem superfuerit sagis, quae parantur tecto, idem unum sagum, quod amplius est, ex medietate eius operies posteriora tabernaculi (Exod. XXVI, 9, 12) . » Cortinas uno cubito saga transibant ex utroque latere tabernaculi, ideoque ad terram pertingebant, quia haec triginta cubitos longitudinis, illae duo minus habebant.
217Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0656D (auctor c.1140–1212)
Quantae vero altitudinis idem cherubin, vel longitudinis eorum alae fuerint Scriptura non dicit.
218Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0662D (auctor c.1140–1212)
Omne opus candelabri, hoc est et stipes medius, et calami ex ipso procedentes, cum omni ornatu suo de auro fuit, et idem aurum ductile fuit.
219Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0667D (auctor c.1140–1212)
Tam longa igitur, tamque lata in circuitu tabernaculi praedicta erant tentoria, idem tabernaculum intra se habentia, ad occidentem conversum, ab oriente habens introitum: eratque ante atriorum introitum interius altare aeneum statutum, non quidem in ipso introitu, sed seorsum ad austrum, et inter illud altare, et tabernaculi ingressum, aeneum labrum.
220Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0668C (auctor c.1140–1212)
LI. Labrum aeneum inter hoc altare, et tabernaculum positum est: quia bis quotidie idem ipsi sacerdotes, hoc est mane et vespere, cum ingrederentur, ad altare thymiama Domino oblaturi, in eo lavari praecepti sunt.
221Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0673C (auctor c.1140–1212)
Idem opus etiam polymitum a πολύ quod est multum, pro multitudine picturarum.
222Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0681D (auctor c.1140–1212)
Secundum quod Deus dixit: Altare de terra facietis mihi (Exod. XX, 24) : in cuius area superiori fiebat ignis, ubi cremanda imponebantur et de craticula altari superposita idem sentiunt.
223Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0625C (auctor c.1140–1212)
Cum autem circa sanctam Ecclesiam, et ea, quae ad illam pertinere videntur, summa illorum intentio esset, mirum est, quare hunc locum ita praetergressi sint, cum idem tabernaculum in nonnullis, sanctam Ecclesiam elegantissime praefiguraverit.
224Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0686B (auctor c.1140–1212)
Sed nec bini illi cardines, quos singulis tabulis Iosephus asserit in medio fuisse, nec singula singularum basium foramina, quae, ut idem ait, praedictos tabularum cardines suscipiebant, in his tabulis, quae hic depictae sunt, oculo possunt conspici corporali.
225Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0687B (auctor c.1140–1212)
Extra idem quoque velum in Sancta, mensam deauratam, quatuor pedibus innitentem, et duodecim, cum duobus scyphis plenis incenso, panes senos altrinsecus in ea positos habentem, ad aquilonem pono; contra quam e diverso candelabrum ad austrum statuo, de cuius utroque latere tres exeunt calami.
226Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0690C (auctor c.1140–1212)
Scribit namque idem vir hoc modo.
227Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0696B (auctor c.1140–1212)
Et hoc idem coniunctio parietis aquilonaris cum eodem vecte, quod ad eumdem puerum adventus Magorum.
228Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0699A (auctor c.1140–1212)
Una siquidem persona est, quia idem filius hominis sine patre, Filius Dei ab aeterno sine matre.
229Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0703A (auctor c.1140–1212)
Et haec est causa, quare deorsum in Sancta, in ipsa videlicet humanitate, inter pedes eius scripsi, Via: sursum in divinitate, quae est in Sancta sanctorum, Vita: et in Sancta simul, et in Sancta sanctorum, tam in humanitate, quam in divinitate, Veritas: quia idem ipse, ut superius iam dictum est, et Via est in exemplis, quae ostendit in humanitate, et Vita in praemiis, quae exhibet in divinitate, et Veritas in promissis, quae quidem in humanitate promittit, et in divinitate reddit.
230Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0706B (auctor c.1140–1212)
Ex altera vero parte Aaron est, et dixit: Introibo ad altare Dei (Psal. XLII, 4) . Quia etiam tentorii introitum summovens, et intrare volens, Levitam, qui vaccam immolat, alloquitur dicens: Immola Deo sacrificium laudis (Psal. XLIX, 14) . Qui idem Levita respondet: Voluntarie sacrificabo tibi, Domine (Psal. LIII, 8) . Hoc namque Aaron dicere, est sanctum, quod veneramur, sacerdotium, ad carnis nos mortificationem et verbis et exemplis excitare.
231Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0712C (auctor c.1140–1212)
CVIII. Sic clericis circa tabernaculum ordinatis, laicos fideles circa idem tabernaculum, foris tamen a clericis dispono; quia nimirum laici fideles, licet in ipso tabernaculo sanctae Ecclesiae officium spirituale sicut clerici non habent, ad eam tamen per fidem et bona opera pertinent.
232Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0713A (auctor c.1140–1212)
Ad occidentem bis depictus est, idem paterfamilias: hinc nudum vestiens; hinc hospitem colligens, peregrinum videlicet in domum suam inducens.
233Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0713A (auctor c.1140–1212)
Ad aquilonem idem in una parte infirmum visitat; in altera quemdam incarceratum, habentem manus et pedes ligatos consolatur.
234Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0715A (auctor c.1140–1212)
Idem etiam postea Romam ingressus primus ibi de gente Francorum imperii, et Augusti nomen sumpsit, eosque qui Leonem papam dehonestaverant, deponendo in exsilium misit.
235Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0718D (auctor c.1140–1212)
Dormivit autem cum patribus suis rex Edwardus, et regnavit Ebelstanus filius eius pro eo: Ambulavitque in viis patrum suorum, non declinavit ad dextram, neque ad sinistram (II Par. XXXIV, 2) ; eamdem idem fidem, in subditos gratiam, circa Ecclesias devotionem, circa pauperes misericordiam, circa Dei sacerdotes retinens reverentiam.
236Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0731A (auctor c.1140–1212)
Illa igitur columna, quae ad austrum est, Dominum designat Iesum Christum, qui in divinitate, quae per ignis columnam innuitur, antiquo populo, qui ibi depingitur a dextris, quia in Deum credebat, terribilis fuit eorum puniendo peccata; quibus idem in terrore divinitatis dicere solebat: Si quis hoc, vel hoc fecerit, morte moriatur (Exod. XXI, 17) . Unde et iuxta eos statuitur Moyses, manus graves, et ponderosas habens, in una flagellum, in altera evaginatum gladium tenens: quia lex ad feriendum et occidendum peccatores parata fuit.
237Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0731B (auctor c.1140–1212)
A sinistris autem iconis populus depingitur gentilis, qui idola colebat; de quibus in nube humanitatis, ibi iuxta eos depicta, idem loquitur Christus: Non veni vocare iustos, sed peccatores ad poenitentiam (Luc. V, 32) . Unde et ibi iuxta eos Aaron et Hur manus Moysi sustinent; quia levia nobis efficiunt praecepta celsitudo Dominicae incarnationis, quae exprimitur per Aaron, et ardor sancti Spiritus, qui per Hur.
238Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0732A (auctor c.1140–1212)
Et illuc post iudicium ibunt electi, ubi est drachma, quia et ipsi eadem drachma sunt; sed in his imaginibus depinguntur iidem electi, ad regnum euntes; in drachma vero idem regnum possidentes
239Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0733A (auctor c.1140–1212)
Rursum sicut in die universalis iudicii cunctis generaliter electis tam Iudaeis quam gentibus Dominus dicturus est: Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum (Matth. XXV, 34); ita et nunc quoque per affectum rei gentilibus, quos assumere proponit, per electionem gratiae, et vocationem misericordiae suae idem Dominus dicit: Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum.
240Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0733C (auctor c.1140–1212)
Apte etiam iuxta hanc significationem idem Moyses, qui ex altera parte cum Aaron et Hur, eius graves manus sustentantibus, atque sustentando leves eas reddentibus, depingitur, iustis regnum percipientibus coniungitur; quia ut in regno Ecclesiae, quod in Evangelio regnum coelorum nonnunquam vocatur, possint gentes super misericordia honorare Dominum, adhuc hodie graves manus Moysi Aaron, et Hur leves efficiunt: dum celsitudo Dominicae incarnationis, quae accipitur per Aaron, et amor sancti Spiritus, qui per Hur, dura legis praecepta, levia reddunt, quia nunc peccatores per poenitentiam misericorditer salvantur, qui olim per legis austeritatem graviter puniebantur.
241Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0733D (auctor c.1140–1212)
Unde et idem Aaron, id est Dominus in carne apparens, per Aaron designatus, discipulos in praedicatione mittens, eis iniungit, ut dicant: Poenitentiam agite, appropinquabit enim regnum coelorum (Matth. III, 2) . Ac si diceret: Sustententur manus Moysi, et sustentatae leves reddantur; est enim modo tempus, ut veniant benedicti Patris mei filii, et possideant regnum, quod eis paratum est ab origine mundi.
242Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0734C (auctor c.1140–1212)
Unde et idem Moyses de contra e regione ignis depingitur, in una manu flagellum tenens, ut feriat; in altera vero gladium ut perimat: quia lex sancta Iudaeos incredulos propter hoc quod lene nubis blandimentum recipere, id est, in Christum hominem credere renuunt, in furore ignis, et in ira eius denuntiat et iudicat esse corripiendos, ipso Moyse legislatore hoc modo prophetante, praecipiente, comminante: Prophetam suscitabit vobis Deus de fratribus vestris, tanquam meipsum audietis iuxta omnia, quaecunque locutus fuerit vobis.
243Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0735A (auctor c.1140–1212)
Quod ergo Moyses verbo de Iudaeis dixit: Omnis anima, quae non audierit prophetam illum, exterminabitur de plebe suo (Deut. XVIII, 19) . Hoc idem Moyses hic depictus innuit, qui e regione ignis positus, ad eosdem Iudaeos incredulos, et ideo sinistros effectos, manum unam cum gladio, alteram cum flagello extendit.
244Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0741A (auctor c.1140–1212)
Martha ergo, quae Domini ministerio intendit, quae etiam, ut alibi de ea idem Dominus dicit, sollicita est, et turbatur erga plurima (Luc. X, 1) , coenobii obedientiarios exprimit, qui fideles esse debent et prudentes.
245Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0630C (auctor c.1140–1212)
VI. Quia vero nonnulli modernorum, quomodo idem tabernaculum in re factum fuerit et dispositum nequaquam deprehendunt: ut aliquid de hac re ego quoque, licet mihi et acumen ingenii, et nitor desit eloquii, scribere deberem, veneranda auctoritas vestra parvitati meae dignata est praecipere, ut merito debeam et expavescere cum stupore, et obstupescere cum pavore, dum in his nostris diebus tam evidenter video sanctum Moysen, qui in omni Dei domo fidelissimus est (Num. XII, 7) , et Iethro consilium humiliter audire (Exod. XVIII, 1) , et Obab Raguelis filium in ducem itineris eligere; cum dubium ei non sit, ipsum Deum et ore ad os loqui ad eum, sicut loqui solet homo ad amicum suum (Deut. XXVIV, 10) : et in columna semper praecedere populum ad providendum castrorum locum (Exod. XIII, 21) . Quis enim inter omnes sapientes, qui in hac terra sunt, vobis hac in re, non dico, praeferendus, sed vel aequandus esset, si vos his intendere suscepti a Deo regiminis negotia sinerent?
246Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0631A (auctor c.1140–1212)
Non solum autem, quomodo visibile illud Moysi tabernaculum in re factum fuerit et dispositum, ostendere conatus sum; verum etiam, quid tam idem tabernaculum, quam ea, quae ad illud pertinebant, iuxta significationem allegoricam et tropologicam, innuant explicare, iuxta praeceptum vestrum, pro posse aggressus sum.
247Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0631D (auctor c.1140–1212)
Ut enim securius et evidentius tam de tabernaculo sanctae Ecclesiae, quod est in allegoria, quam de cordis humani tabernaculo, quod est in tropologia, tractare valerem: primum quomodo vetus illud Moysis tabernaculum in re factum fuit, vel dispositum, in quantum et ex dictis libri Exodi, unde prima ad nos huius rei emanavit agnitio; et ex libro Venerabilis Bedae presbyteri, in quo allegorica ipsius super idem tabernaculum continetur expositio, coniicere, et capere potui, demonstravi.
248Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0743B (auctor c.1140–1212)
CXXXVIII. Quia vestra, Pater venerande, celsitudo evidenter agnoscit quod, sicut in significatione allegorica visibile illud tabernaculum Moysi, de quo multa iam dicta sunt, universalem electorum Ecclesiam designat; ita nihilominus idem tabernaculum in intellectu morali secretum exprimit mentis: parvitati meae adhuc iniungitis, ut sicut ex parte ostendi quomodo haec, quae coram oculo depicta sunt corporali, in allegoria ad universos sanctae Ecclesiae spectent filios, propter fidem communem, sic etiam ostendam quomodo et in tropologia ad singulos pertineant, secundum internam cordis puritatem.
249Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0743D (auctor c.1140–1212)
CAPUT II. Quare in Aegypto populus Israel non aedificavit tabernaculum; et de tribus metallis, quae ad idem tabernaculum pertinebant.
250Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0751A (auctor c.1140–1212)
Idem vero nobis in significatione duntaxat morali innuere icones videntur, quae per circuitum trium parietum et in basibus, et in tabularum summitatibus positae sunt, quod innuunt praedicti vectes, qui per medias tabulas immittuntur.
251Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0752C (auctor c.1140–1212)
Malum namque nunquam volens; et si malum aliquando esse volens, bonorum omnium inspirator et prosecutor Spiritus sanctus, semper quidem vult ut bonum semper et malum nunquam faciamus: nec tamen vult ut idem semper bonum faciamus; quia, sicut malum nunquam, nisi illicite potest admitti, ita et bonum aliquando licite potest omitti; in tantum, ut, cum omnia tempus habeant, suam nimirum bonitatem ipsum etiam nonnunquam bonum in aliquo omittat, si congruo tempore factum non est.
252Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0753B (auctor c.1140–1212)
Quas etiam columnas, ne exterius patentes sordibus aliquibus exterioribus commaculentur, tentorium eis appensum contegit, quia ne inordinatae et illicitae visibilium concupiscentiae idem in nobis sensus intendant, et eos eorumdem visibilium contemptus claudit, ne vel columnas aspectus foedet et commaculet vanitas, vel columnam auditus curiositas, vel columnam olfactus voluptas, vel columnam gustus edacitas, vel columnam tactus impuritas.
253Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0753C (auctor c.1140–1212)
Istae vero columnae, per quas in tabernaculum intratur, alibi in propheta fenestrae appellantur, quibus hoc de quo loquimur tentorium appensum non fuisse, idem propheta deflet dicens: Mors intravit per fenestras nostras (Ier. IX, 21) . Ac si verbis aliis diceret: Quia columnas, quae in tabernaculi nostri introitu sunt, tentorium non operuit, potuit per eas intrare, quod non debuit.
254Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0756A (auctor c.1140–1212)
Et idcirco has quatuor virtutes non in Sancta, sed in ipsa Sancta sanctorum intra velum super ipsas columnas posui, quae ante idem velum erectae sunt: quia nunc quidem ex parte sumus prudentes et fortes; ex parte iusti et moderati; sed cum venerit, quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est (I Cor. XV, 10) . Tunc enim sciemus sine dubitatione, poterimus sine debilitate; iusti plene erimus, quia in nullo offendemus; temperantes plene, quia in nullo excedemus.
255Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0757B (auctor c.1140–1212)
Dicit namque de eo: Quod autem idem velum de hyacintho et purpura, coccoque bis tincto, et bysso retorta pulchra varietate contextum est, quis non videat etiam iuxta litteram pulchritudini coelestis congruere visionis?
256Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0763A (auctor c.1140–1212)
CAPUT X. De altari thymiamatis, et de his quae ad idem altare pertinent, picturis.
257Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0768B (auctor c.1140–1212)
CAPUT XII. De labro aeneo et de picturis quae ad idem pertinent labrum.
258Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0776B (auctor c.1140–1212)
Ut enimait quis: Arcum ni cesses tendere, lentus erit. (OVID. Her., epist IV, 90.) Et idem ait: Quod caret alterna requie, durabile non est: Haec reparat vires, fessaque membra levat. (Ibid., 87, 88.) Ecce, haec sunt quinque genera actionum, quas exercere debent activi: operatio videlicet bona, spontanea, pura, discreta et firma.
259Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0788A (auctor c.1140–1212)
Per electorum quoque salvationem, quae de contra ex parte alia depicta est, ubi iidem electi, et ad regnum vocati, et ad idem regnum, ubi drachma Christus est, euntes depinguntur; eam accipimus consolationem, quae sanctos in spe futurae beatitudinis, etiam in praesenti laetificat: qui in tali tantaque spe, fiducia erecti et confirmati sunt, ut cum Apostolo dicere possint: Scimus, quoniam si terrestris domus nostra huius habitationis dissolvatur, quod aedificationem ex Deo habemus, domum non manu factam, aeternam in coelis (II Cor. V, 1) . Miro namque modo iam quodammodo habent, quod se quandoque habituros, firmiter sperant.
260Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0795B (auctor c.1140–1212)
Intra, et extra, nec usquam locatus es; qui es, et idem, ac eodem modo: nec tibi quidquam vel evenit, inerit; vel transit, infuit. Magna virtus tua, et sapientiae tuae non est numerus (Psal. CXLVI, 4) . Et, o manus omnia potens!
261Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0800A (auctor c.1140–1212)
Deus autem tuus et unus, ac idem; et uno, ac eodem modo semper, nec augeri potest, quia immensus; nec minui, quia aeternus est.
262Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0830D (auctor c.1140–1212)
Palam itaque, Domine, serva electos tuos, te habes, qui idem et eodem semper modo existens, nec eis irasceris ad damnationem, quando a te per peccatum recedunt; nec eis placaris secundum aliquam quae in te esse aut tibi accidere possit, de eis laetitiae novitatem, quando ad te per poenitentiam, te inspirante, accedunt; sed stabile et immobile in te stat aeternae tuae electionis propositum; ut, iuxta quod scriptum est, etiamsi peccant, sint tui; et si non peccant, apud te sint computati (Sap. XV, 2) . Non enim eorum cassatur praedestinatio, quando ad peccatum corruunt, ut desinat esse ex toto vel etiam desinat quod fuit; nec innovatur, quando ad iustitiam surgunt, ut reincipiatur quod esse desiit.
263Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0832B (auctor c.1140–1212)
Et idem qui haec loquitur, Ioannes, quare omnis qui natus est ex Deo peccare non possit consequenter ostendit; quia generatio, inquit, coelestis servat eum.
264Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0833C (auctor c.1140–1212)
Hanc itaque senariam idem mihi vidi inesse, quia vivo et vivifico; sentio et sensifico, cogito et volo.
265Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0804B (auctor c.1140–1212)
Et respondent mihi: Communis omnium nostrum Creator, qui in semetipso, et a semetipso unum ac idem, et in aeternum ab aeterno habet esse; de non esse, prodire fecit nos ad esse.
266Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0835B (auctor c.1140–1212)
Rursum quia vidi in te, Deo meo trino et uno, uno et trino esse et id quod a nullo, et id quod ab alio; et id quod ab utroque: essentiam videlicet a semetipso, cui idem est esse quod est: sapientiam ab essentia et ab utraque amorem: deprehendi, Domine Deus, gratiae tuae luce illustratus esse te Deum meum gignentem, esse genitum, esse et procedentem: gignentem genitum; genitum a gignente; procedentem nec a solo genito, sed a gignente simul et genito.
267Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0806D (auctor c.1140–1212)
Si enim verbum hoc, quod transeunter profertur, et transeunter prolatum etiam transeunter auditur in omnibus, ad quas pervenit, auribus totum, ac simul est, et totum, ac simul in singulis, non partim in aure ista, partim in illa, sed totum in ista, totum in illa, idem etiam totum in singulis, et idem totum in omnibus: quare non Verbum istud, quod in principio erat, et apud Deum erat, Verbum quod Deus erat, quod erat in principio apud Deum (Ioan. I, 1 et seqq.) . Verbum, per quod omnia facta sunt, et sine quo factum est nihil quod factum est, Verbum, in quo vita erat, Verbum non transiens prolatum, sed permanens ab aeterno genitum, etsi longe dissimili modo totum, in omnibus, quas condidit, creaturis est, et totum in singulis: non partim in ista, partim in illa, sed totum in ista, totum in illa: idemque totum in singulis, et totum in omnibus?
268Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0807B (auctor c.1140–1212)
Nam si verbum hoc transeunter prolatum et auditum, de quo superius dictum est, nec maius in se, quantum ad se est, quando ab omnibus, ad quas pervenit, auribus percipitur; nec minus, quando a solo ore profertur, et a nulla aure auditur; sed unum ac idem, quantum ad se est, et quando auditur ab auribus multis, et quando a nulla: quare non et Verbum Dei Deus, quod plenum seipso est; nec minus est, licet omnia esse desinerent; nec maius in eo, quod in omnibus, quae creavit, est?
269Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0808C (auctor c.1140–1212)
Quia licet diversa sint, quae agit, unus tamen ac idem, et eodem semper modo est ipse, qui agit.
270Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0808D (auctor c.1140–1212)
Et dicitur irasci, et non est in eo ira; et dicitur misereri, et non est in eo miseria: quia ei nihil accidit novum, nihil labitur antiquum, qui unus ac idem et in eodem modo semper existit, et quando damnat impios, et quando remunerat iustos, cum denique diversis diversum infertur stipendium: illis supplicium, istis gaudium.
271Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0809B (auctor c.1140–1212)
Eius namque voluntas ei coaequalis et coaeterna est, cui idem est esse, quod velle; quae nimirum in eo voluntas nec cassari potest, quia omnipotens est; nec corrumpi, quoniam optima est; quam nec multiplicitas dividit, quoniam simplex est; nec mutabilitas mutat, quoniam aeterna est.
272Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0811A (auctor c.1140–1212)
Et si discernis haec tria; vides quia non est quodammodo esse, sapere vel amare; nec sapere, amare vel esse: nec amare, esse vel sapere: tamen unum, et idem unum in Deo sunt, esse, sapere, et amare.
273Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0812A (auctor c.1140–1212)
Et est quilibet istorum illud quod alter, et idem illud: quia omnes tres naturaliter unus Deus sunt.
274Adamus Scotus, Sermones, 198, 0093A (auctor c.1140–1212)
unum quippe ac idem foret ac si talpa suffodiens, et caeca magis quam caecata aquilae se ingereret volanti, ut soli cum ea radiis non intuens inferret obtutus.
275Adamus Scotus, Sermones, 198, 0099C (auctor c.1140–1212)
VI. Vocatur itaque, qui ad nos venit, cui et occurrere debemus: Creator et magister, Dominus et Rex, amicus et Sponsus, Salvator et Filius Dei, et est idem Deus et homo.
276Adamus Scotus, Sermones, 198, 0101A (auctor c.1140–1212)
et idem in Evangelio: Vos, inquit, vocatis me magister et Domine, et bene dicitis: sum etenim (Ioan. XIII, 13) . Quia, qui verba vitae accepit dare nobis, consilium gessit magistri, sive magisterium consiliarii: et qui solus disponit omnia suaviter; solus etiam exercet dominium Dei.
277Adamus Scotus, Sermones, 198, 0101B (auctor c.1140–1212)
Quod bene sensit ille, qui ait: Omnis, qui natus est ex Deo non peccat, quia generatio coelestis servat illum, et malignus non tanget illum (I Ioan. V, 18) . Omnino non peccat, qui ex Deo natus est, quia si quae deliquisse videretur in tempore, non apparent in aeternitate: pro eo quod charitas Patris eius operit multitudinem peccatorum suorum (I Petr. IV, 8) . Ut idem ipse et amicus sit, vel a peccatis, ne committantur, eum conservando, vel iam commissa ex toto remittendo, qui ei Pater est, ad futurum saeculum praedestinando.
278Adamus Scotus, Sermones, 198, 0103B (auctor c.1140–1212)
Et quid esse putatis, datis sanctae Regulae institutis, statim dicere: Ego Dominus, nisi hoc quod aperte datur intelligi, quia, qui auditoribus institutionis est promulgator, idem ipse transgressoribus poenarum erit inflictor.
279Adamus Scotus, Sermones, 198, 0105C (auctor c.1140–1212)
Amate ergo illum, eique per insolubilem affectum adhaerete, ut unus cum eo spiritus sitis: Quia qui adhaeret Deo, unus spiritus est cum eo (I Cor. VI, 17) . Et ut satis vulgo dicitur: Idem velle et idem nolle, firma amicitia est.
280Adamus Scotus, Sermones, 198, 0116B (auctor c.1140–1212)
XI. Quia vero multos hic video, qui a puero [al. a pueris] cum Samuele in tabernaculo enutriti, nequaquam sicut nos de longe venerunt; exhortamur eos attentius, ut et ipsi Salvatori suo, non minus se debitores agnoscant, quia idem est, qui eos custodivit, qui et nos erexit, modo quidem bono, sed diverso nos et illos iustificans, revocando videlicet nos, conservando illos.
281Adamus Scotus, Sermones, 198, 0118C (auctor c.1140–1212)
Idem Filius ait: Discite a me quia mitis sum et humilis corde (Matth. XI, 29) . Mites ergo, et humiles sitis; et in aliquo similes estis.
282Adamus Scotus, Sermones, 198, 0120C (auctor c.1140–1212)
Credidit ergo Propheta videre bona Domini in terra viventium: ubi idem est videre quod vivere.
283Adamus Scotus, Sermones, 198, 0121D (auctor c.1140–1212)
Et unctio quidem nunquam sine affectu est: est autem quam saepe visitatio sine intellectu: inungere namque afficere est, non item visitare est illuminare, sicut nec idem, quae videatur rem ostendere, et quo videatur, oculum praebere.
284Adamus Scotus, Sermones, 198, 0126A (auctor c.1140–1212)
Paracletus namque spiritus sanctus, quem mittit Pater in nomine Filii, ipse nos docet, et suggerit nobis, quaecunque idem Filius dicit nobis (Ioan. XIV, 26) . Ipse nos docet omnem veritatem; ipse etiam quae ventura sunt annuntiat nobis.
285Adamus Scotus, Sermones, 198, 0128C (auctor c.1140–1212)
De tertiis idem Psalmista: Homines, inquit, et iumenta salvabis, Domine (Psal. XXXV, 7) . Id est non solum summa ratione praeditos, sed humili simplicitate compositos ad spiritualem salutem vocabis.
286Adamus Scotus, Sermones, 198, 0130D (auctor c.1140–1212)
Scitis quia versutia diabolica prolapso homine in culpam, ac per hoc depresso et in poenam, idem hostis versipellis, qui eum primitus fraudulenter, postmodum violenter tenuit, ut ei non sufficeret, quod stantem prostraverat, nisi tyrannidis suae dominium exerceret et in prostratum.
287Adamus Scotus, Sermones, 198, 0159B (auctor c.1140–1212)
Quia per praedicationem credes; credens bene operaris, ut idem, de quo superius memoriam fecimus, ait.
288Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178A (auctor c.1140–1212)
Sed et apud continenter viventes et bene operantes quis eum neget epulari, cum dicat ipse suum esse panem, ut impleatur voluntas Patris sui? (Ioan. IV, 34) . Hoc idem et alibi innuit, ubi asserit eum qui plena obedientia audierit vocem exhortationis suae, et fidei, atque confessionis ei aperuerit ianuam, intrabit ad illum, et coenabit cum illo, et ipse cum eo (Apoc. III, 20) . Ut sit iam mens eius quaedam Bethlehem, dum veram, per tantum ac talem hospitem, nacta securitatem, sapidam intra se gaudet celebrare refectionem, iuxta illud Salomonis, quod secura mens iuge convivium (Prov. XV, 15) . Si quis fidei, in athleta spirituali, fervorem suum asserat panem, neminem, ut arbitror, sane sapientem, in hoc habebit contradictorem.
289Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178D (auctor c.1140–1212)
Cuius tibi idem Psalmista facit mentionem, ubi dicit quod labores manuum tuarum manducabis, et ideo beatus es, et bene tibi erit (Psal. CXXVII, 2) . De craticula quoque est panis, qui in tertia domo est, eo quod igne magni agonis frigitur, qui usque ad sanguinem et usque ad ipsam etiam mortem, pro fidei defensione stare et certare conatur, et est panis tribulationis.
290Adamus Scotus, Sermones, 198, 0185B (auctor c.1140–1212)
Quatenus ut fideles paranymphi, et amici Sponsi, sinceri stantes in rectitudine internae intentionis, et cordis eum auribus audientes gaudio gaudeamus, non propter vocem nostram, sed propter vocem eius (Ioan. III, 29) . Ut enim idem ait: Qui a seipso loquitur, gloriam propriam quaerit; qui autem quaerit gloriam eius qui misit illum, hic verax est, et iniustitia in illo non est (Ioan. VII, 18) . A semetipso loquitur, qui a semetipso aestimat esse, quod loquitur; ille etiam a seipso loquitur, qui pro ipso solo loquitur, vel ob emolumentum videlicet alicuius commodi temporalis; vel ob favorem humanae laudis.
291Adamus Scotus, Sermones, 198, 0192C (auctor c.1140–1212)
Aquae etiam instabiles cogitationes sunt, unde et postulat idem Psalmista, ut liberet eum de aquis multis (Psal. CXLIII, 7) . Hoc est de multis instabilibus cogitationibus.
292Adamus Scotus, Sermones, 198, 0193A (auctor c.1140–1212)
Insistunt etiam sancti, qui in ea modo sunt, sicut idem Psalmista dicit, quod flumen Dei repletum est aquis (Psal. LXIV, 10) . Pro eo quod quotidie in sancta Ecclesia et merito et numero populus Deo augetur serviens.
293Adamus Scotus, Sermones, 198, 0220A (auctor c.1140–1212)
II. O Deus, idem homo!
294Adamus Scotus, Sermones, 198, 0220A (auctor c.1140–1212)
O homo, idem Deus!
295Adamus Scotus, Sermones, 198, 0220C (auctor c.1140–1212)
Ibi Deus humanatus, et idem homo qui Deus.
296Adamus Scotus, Sermones, 198, 0222A (auctor c.1140–1212)
Haec, inquit, locutus sum vobis, ut in me pacem habeatis (Ioan. XVI, 33) . Et item: Pacem, ait, habete inter vos (Marc. IX, 49) . Scitote quoniam qui conturbat vos, portabit iudicium, quicunque est ille (Galat. V, 10) . Vox Domini est in Apostolo loquentis, et in Propheta: Idem ergo sapite, pacem habete, et Deus pacis vobiscum erit et dilectionis (II Cor. XIII, 11) . Unusquisque vestrum modis omnibus ab alterius laesione abstineat, sollicitum se exhibens servare unitatem spiritus in vinculo pacis; si fieri potest, quod in se est, cum omnibus hominibus pacem habens (Rom. XII, 18) . Quia, sicut, teste Domino, filii Dei vocantur qui pacifici sunt (Matth. V, 9) , sic audacter dico quod filii diaboli vocari digni sunt, qui seminatores discordiae sunt.
297Adamus Scotus, Sermones, 198, 0238C (auctor c.1140–1212)
In secundo vero ascendit idem populus iam auctus, quia hoc exprimit idem nomen quod est Ioseph: et ascendit a revelatione, quam de Deo suo acceperat, et a teneritudine illorum paucorum sacramentorum, quae subierat in Aegypto, ad plenam eiusdem Dei confessionem, et solidiorem in multis, et variis sacramentorum generibus refectionem quasi Ioseph, qui ascendit a Galilaea in Iudaeam, et a Nazareth in Bethlehem.
298Adamus Scotus, Sermones, 198, 0241B (auctor c.1140–1212)
Et subsecutus idem propheta adiunxit: Vox sonitus regum, et gentium congregatarum (Isa. XIII, 4) ; quod non est aliud, nisi quod apostoli profecti praedicabant ubique, et veritatem suscipiebant, et confitebantur gentes in unitatem fidei collectae.
299Adamus Scotus, Sermones, 198, 0243C (auctor c.1140–1212)
Profitebitur tunc idem Ioseph cum Maria sibi desponsata uxore praegnante, ut cor suum et caro sua exsultent in Deum vivum.
300Adamus Scotus, Sermones, 198, 0256D (auctor c.1140–1212)
Nam qui in Apostolo dixit Spiritus sanctus: Curam carnis ne feceritis in desideriis (Rom. XIII, 14); idem in eodem et alibi ait: Nemo carnem suam odio habuit, sed fovet, et nutrit eam (Ephes. V, 29) . Quanquam in hac una sententia: Curam carnis ne feceritis in desideriis, utrumque complexus sit sobrietatis genus.
301Adamus Scotus, Sermones, 198, 0258A (auctor c.1140–1212)
Coniicite inter haec quam graviter peccavit rex Saul (I Reg. XV, 9) , qui ut avaritiae suae satisfaceret, iuxta praeceptum Domini Amalec percutere noluit usque ad internecionem, et universa eius demoliri, cum idem Saul etiam filium suum Ionathan reum mortis iudicavit, pro eo quod eius prohibitum etiam nesciens transgressus est.
302Adamus Scotus, Sermones, 198, 0259C (auctor c.1140–1212)
Ipsi enim, ut idem subinfert, pervigilant quasi rationem reddituri pro anima tua (Hebr. XIII, 17) . Primum ergo praelato tuo talem exhibe obedientiam, qualem in eo, quem proxime habuimus, sermone descripsimus.
303Adamus Scotus, Sermones, 198, 0282B (auctor c.1140–1212)
Tu enim, ut ita dicam, esse tuum es, in quod nihil est nisi quod es; aliis tamen in te ostendis solem, aliis lunam, aliis stellas, cum tu non aliud et aliud, sed ipse idem sis, cum idem est esse quod est.
304Adamus Scotus, Sermones, 198, 0302C (auctor c.1140–1212)
imo diligebat: Cum enim dilexisset suos, qui erant in mundo, (ut ait idem beatus Ioannes) in finem ditexit eos (Ibid. 1) , ut scias, non quidem simpliciter solummodo diligebat, sed plene et perfecte.
305Adamus Scotus, Sermones, 198, 0308A (auctor c.1140–1212)
Quod autem et ad me venturus sit idem princeps, non contradico; sed quod in me nihil suum habeat, dicere non praesumo.
306Adamus Scotus, Sermones, 198, 0309B (auctor c.1140–1212)
quae ipsum, quem videt, similem efficit ei qui videt, ut idem sit videre, et ei qui videtur similem esse: O laeta et beatificans visio!
307Adamus Scotus, Sermones, 198, 0316B (auctor c.1140–1212)
XII. Non solum autem de virtutibus, sed et de operibus virtutum hoc idem sentiendum est: quia tunc Iesum habes, quando fructum aeternae salutis operaris.
308Adamus Scotus, Sermones, 198, 0317C (auctor c.1140–1212)
Quod per hoc innuitur, quod simulat idem Herodes se velle adorare puerum, ut eum perdat.
309Adamus Scotus, Sermones, 198, 0321C (auctor c.1140–1212)
II. Accipite itaque, quod nobis super hoc sentire datum est: quod accipientes, his quae vobis idem Spiritus super eisdem revelare dignabitur, nullatenus, quaeso, id velitis comparare.
310Adamus Scotus, Sermones, 198, 0322B (auctor c.1140–1212)
III. His somnis, suavi quiete, et quieta suavitate Sponsus intendit, quando, pausante ea inter brachia sponsi sui, idem Sponsus adiurare censuit filias Ierusalem per capreas, cervosque camporum, ne suscitarent, neque evigilare facerent eam, donec ipsa velit (Cant. II, 7) . Ut scirent videlicet infirmae animae, devotae tamen, quarum infirmitas per sexum femininum, et devotio denotatur per pacis locum: ut scirent, inquam, huiusmodi animae in ipsos coelestes spiritus, qui ad (ibid.) instar caprearum et cervorum in campis intima penetrarent, et summa peterent, in latitudine illius divinae contemplationis se irruere cum ab his suavissimis somnis importunitate temeraria, et temeritate aliqua importuna Sponsum excitare praesumunt.
311Adamus Scotus, Sermones, 198, 0324D (auctor c.1140–1212)
Hoc autem silentium ad illum Ioseph tertium somnum pertinet, in quo idem Ioseph verbum suscipiens absconditum, cuius furtive suscipit auris venas susurrii eius (Iob IV, 12) : ita illi soli detinetur verbo intentus, ut pro suavitate divinae in eo sonantis vocis, silentium imponat etiam eloquiis angelicis.
312Adamus Scotus, Sermones, 198, 0330C (auctor c.1140–1212)
Verum si fames internae defectus est gratiae, per quid idem incurritur defectus, nisi per tumorem superbiae?
313Adamus Scotus, Sermones, 198, 0330C (auctor c.1140–1212)
Qui enim humilibus dat gratiam, ille superbis et non datam non confert, et habitam aufert (Iacob. IV, 6) . Nam qui dixit: Omnis vallis implebitur, idem et subintulit: Et omnis mons et collis humiliabitur (Luc. III, 17) . Sane quia parvulus esse desiit in oculis suis Saul, recessit ab eo Spiritus Domini (I Reg. XV, 17) ; et datus est Paulo stimulus carnis suae, angelus Satanae qui eum colaphizet (II Cor. XII, 7) ; non quidem quia magnitudo revelationum eum extulit, sed ne extolleret.
314Adamus Scotus, Sermones, 198, 0333B (auctor c.1140–1212)
IX. Simile aliquid in Regum quarto libro (IV Reg. VI, 5 et seqq.) legimus: ubi invenimus quod cum caedentibus in Iordane ligna, una cum Elisaeo, filiis prophetarum, uni eorum de manubrio ferrum prosiliens, et in aquis demersum non appareret: idem ei Elisaeus, praeciso ligno dilapsum restituit ferrum, quod didicisset ipso exclamante, mutuo se illud accepisse, et in quo loco id contigit cecidisse.
315Adamus Scotus, Sermones, 198, 0339A (auctor c.1140–1212)
XI. Sed hic lapis, qui mons magnus apud Danielem effectus universam terram implet, et civitatem supra se positam in Evangelio continet, sicut qui credidit in eum, iuxta Petri sententiam, non confundetur (I Petr. II, 6) , pro eo quod positus est Iesus in resurrectionem multorum in Israel: ita non credentibus erit lapis offensionis, et petra scandali his qui offendunt verbo, propterea quod positus est idem Iesus in resurrectionem multorum in Israel, et in signum cui contradicitur (Luc. II, 34) . Et tuam, inquit, ipsius animam pertransibit gladius (ibid., 35) . Quis est gladius iste?
316Adamus Scotus, Sermones, 198, 0340C (auctor c.1140–1212)
Dicit idem de repugnantia malorum, quae gladius est: gladium, inquit, evaginaverunt peccatores (Psal. XXXVI, 14) , id est repugnantiam exercuerunt peccatores. Videte et alium apud eumdem David gladium malum, sermonem videlicet detractorum: quia de filiis hominum dicit quod lingua eorum gladius acutus (Psal. LVI, 5): pro eo quod sermo eorum, qui imitatores sunt carnalium, mordaci est detractione plenus.
317Adamus Scotus, Sermones, 198, 0340D (auctor c.1140–1212)
Loquitur etiam idem ipse de quodam alio; qui isto in malo inferior non est, et eum dicimus pravam persuasionem: de gladio, inquit, maligno eripe me (Psal. CXLIII, 10) . Ac si oraret Deum ut de mortifera eum erueret persuasione.
318Adamus Scotus, Sermones, 198, 0343D (auctor c.1140–1212)
Multae profecto, et multis modis revelantur cogitationes, pertranseunte verbi gladio animam, iuxta quod idem gladius suam vel multiplicat vel variat percussionem.
319Adamus Scotus, Sermones, 198, 0345D (auctor c.1140–1212)
Verum quia universae viae Domini misericordia et veritas (Psal. XXIV, 10) ; quia duo haec audivimus, potestatem scilicet et misericordiam (Psal. LXI, 12, 13) , quia denique Psalmista asserit se cantare Domino misericordiam et iudicium (Psal. C, 1): revelantur cogitationes amoris scilicet suaviter consolantis, dum pertransit hic gladius animam, comprehendens longitudinem aeternitatis quae nunquam deficit, et latitudinem charitatis quae nihil eorum odit quae fecit; revelantur et cogitationes timoris, dum pertransit idem gladius animam, comprehendens sublimitatem maiestatis, quae est super omnia, cui adest manus omnia potens: et profundum sapientiae, quae infra omnia est, cui non deest oculus omnia videns.
320Adamus Scotus, Sermones, 198, 0351C (auctor c.1140–1212)
XVII. Subiungit post haec idem Simeon: Et tuam, inquiens, animam pertransibit gladius (Luc. II, 35) . Quia boni desiderii fervor, qui in sancto proposito habetur, ipsa perforat interiora rationis; nam gladius Iesu sancti desiderii acumen est, quod in sanctitatis proposito, per Iesum designato, habetur.
321Adamus Scotus, Sermones, 198, 0356C (auctor c.1140–1212)
Nullusque inter vos, quem non in aliquo alteri ille idem Spiritus, cuius sunt divisiones gratiarum, praeponit (I Cor. XII, 11) quem item in aliquo alteri non supponit, operante haec omnia uno eodemque Spiritu et dividente singulis vestrum prout vult.
322Adamus Scotus, Sermones, 198, 0364D (auctor c.1140–1212)
De secundo sanctus David in psalmis: Dominus in templo sancto suo (Psal. X, 5) : Christus videlicet conceptus in virginis utero. Sed et idem de tertio ait: Et in templo eius omnes dicent gloriam (Psal. XXVIII, 9) : quia electi in ecclesia confitentur fidem veram.
323Adamus Scotus, Sermones, 198, 0365A (auctor c.1140–1212)
De quinto idem Paulus: Nescitis, inquit, quia corpora vestra templum sunt Spiritus sancti? (I Cor. VI, 19.) Quia nimirum in cordibus mundis habitat Spiritus sanctus.
324Adamus Scotus, Sermones, 198, 0365A (auctor c.1140–1212)
Idem etiam dicit de sexto: Si quis templum Dei violaverit: quod sequitur, avertat Deus a vobis, sequitur enim: disperdet illum Deus (I Cor. III, 17) : hoc est, si quis mentem suam, in qua Deus habitare debet, inquinaverit.
325Adamus Scotus, Sermones, 198, 0372C (auctor c.1140–1212)
Et habetis firmam eius de utraque felicitate promissionem: dicente eo, qui sicut falli non potest, ita nec fallere vult, quia palam de Patre annuntiabit vobis (Ioan. XVI, 25) , o Ioseph et Maria, in Galilaea; et manifestabit seipsum vobis, in civitate vestra Nazareth: tunc puer vester, qui quis sit satis audistis, quando Ioseph et Mariam matrem eius mirantes fuisse super his, quae dicebantur de illo, intellexistis: tunc, inquam, puer vester crescet et confortabitur plenus sapientia, et gratia Dei erit in illo: quando videlicet occurretis in virum perfectum, in mensuram aetatis plenitudinis Christi (Ephes. IV, 13) . Idem vero et secundum alium intellectum intelligere potestis, quem in sermonibus praecedentibus huic Ioseph et Mariae assignavimus: quod videlicet, ut perfecerunt omnia secundum legem Domini, revertantur et ipsi in Galilaeam, in civitatem suam Nazareth: ubi et puer Iesus crescet et confortabitur plenus sapientia, et habens secum gratiam Dei: qui nobis et hic bene vivendi gratiam conferat, et ibi suae gloriae praesentia perfrui concedat in saecula saeculorum.
326Adamus Scotus, Sermones, 198, 0373C (auctor c.1140–1212)
Nomen huius horribilis et detestabilis mali, si audire desideras, ipsa est concupiscentia illicita: quae nimirum dum ordinem deserit, id appetens, quod nullatenus appetere debet, subiectum, cui inest, sive corpus, sive animam, sive utrumque, impuritate pollutionis commaculat; et dum mensuram excedit, aliter in appetendo se movens, quam ei licet, idem subiectum suum superfluitatis nimietate inflat.
327Adamus Scotus, Sermones, 198, 0386B (auctor c.1140–1212)
Idem quoque sentio, et de vicibus emendationis tuae; nam saepe mundatus, saepe et inquinatus.
328Adamus Scotus, Sermones, 198, 0390D (auctor c.1140–1212)
Vocat eiusdem nomen propheta Emmanuel, et quid hoc sit exponit, quod interpretatur, inquit, NOBISCUM DEUS. Si hic est Iesus qui Emmanuel, hoc idem possumus accipere ipsum nos salvare, et ipsum Deum nobiscum esse.
329Adamus Scotus, Sermones, 198, 0392C (auctor c.1140–1212)
sed emundabit, et emundando delebit eum institutum a summo medico nostro baptismi sacramentum: qui sanat omnes infirmitates nostras (Psal. CII, 3) , idem illud purificationis remedium sicut nobis instituens, sic et pro nobis in semetipso suscipiens, non solum nihil in se, quod lavaret impurum habens, sed et de immundo conceptum semine mundum facere potens qui solus est (Iob XIV, 4) . Quod si forte in via iniustitiae, non recte incedo, ibo mihi ad illum, qui factus est nobis a Deo, non solum sanctificatio, sed et iustitia (I Cor. I, 30) : et in libro illo vitae coram me expanso legam non modo quid ad ruinam pertinens vitiorum debeam praecavere; verum etiam quid ad ascensum spectans virtutis oporteat me exercere.
330Adamus Scotus, Sermones, 198, 0398D (auctor c.1140–1212)
Et ex re portat illud nomen elatum et immundum, quod est Herodes, qui pelliceas in his, qui secundum carnem vivunt: pellis vero gloria in eis, qui in carne gloriantur, laetantes cum male fecerint, et exsultantes in rebus pessimis (Prov. II, 14) . Est enim idem serpens peste gemini veneni plenus, utpote qui rigidus et lubricus: quem vocat Isaias Leviathan, serpentem tortuosum et vectem (Isa. XXVII, 1) : qui in viis inanis gloriae cupidos sibi subiugat, pellis gloria elatus.
331Adamus Scotus, Sermones, 198, 0400D (auctor c.1140–1212)
Unde et idem, de quo loquitur Paulus: sine offensione, inquit, estote Iudaeis et gentibus et omni Ecclesiae Dei, sicut et ego per omnia in omnibus placeo: non quaerens quod mihi utile; sed quod multis, ut salvi fiant (I Cor. X, 32) . Vae illis, qui sub habitu religionis coram non religiosis ad subversionem eorum, irreligiose se habent: tam inordinate, tam inhoneste se coram eis habentes, ut nomen Dei blasphemetur per ipsos inter gentes.
332Adamus Scotus, Sermones, 198, 0401B (auctor c.1140–1212)
Vae igitur ei, per quem contingit hoc modo nomen Domini blasphemari inter gentes (Rom. II, 24) : et ei maxime, per quem idem nomen potissimum debuit inter eas honorari.
333Adamus Scotus, Sermones, 198, 0406D (auctor c.1140–1212)
Venit enim, ut ait evangelista, Iesus ad Ioannem, ut baptizaretur ab eo (Matth. III, 13) , super qua causa adventus ipsius obstupuit idem vehementer Ioannes: sicque ad prohibitionem statim humiliter se convertit, ego, inquiens, a te debeo baptizari, et tu venis ad me (Matth. I, 14) ? cui respondet Iesus: Sine modo, et adiunxit: sic enim decet nos adimplere omnem iustitiam (ibid.) . Quid, quaeso, est hoc, o bone, o benigne, o mitis et humilis Iesu?
334Adamus Scotus, Sermones, 198, 0407D (auctor c.1140–1212)
subiunxit idem Paulus: Eum, qui non novit peccatum, pro nobis, peccatum fecit, ut nos efficeremur iustitia Dei in ipso (Ibid., 21) . Pro nobis, qui nihil novimus nisi peccatum, eum, qui non novit peccatum, fecit peccatum.
335Adefonsus Hispaniae, Promotio Petri Cardinensis, 151, 0267B
Celebrante itaque Richardo sanctae Romanae Ecclesiae cardinali atque legato apud Sanctam Mariam de Fusellos concilium, idem rex Adefonsus adfuit et praedictum episcopum quem diutius vinclis mancipari fecerat, quasi solutum, sed tamen sub custodia ad concilium venire iussit, videlicet ut cum a pontificali dignitate deiiceret.
336Adefonsus Hispaniae, Promotio Petri Cardinensis, 151, 0267C
Post haec idem episcopus, quanquam praeiudicio gravatus captioni tamen regis iterum mancipatus est; ea propter his demum Romae ventilatis praedictus Richardus sanctae Romanae Ecclesiae cardinalis atque legatus confusionis atque ignominiae iaculo confossus est.
337Adelboldus Traiectensis, De musica, 140, 1113B (auctor 1010-1026)
Idem hoc modo per tria genera in suprascriptis tetrachordis divisum est.
338Adelboldus Traiectensis, De musica, 140, 1117D (auctor 1010-1026)
Relinquitur igitur semitonium inter hypatemeson diatonum, et parhypatemeson diatono constitutum, id est, inter VI. C. XL. IIII. et V. DCCC. XXX. II. Idem vero tetrachordum meses, atque hypatemeson in chromatico genere tali ratione partimur.
339Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1105A (auctor 1010-1026)
Sed ut crassitudinem inveniam, diametrum idem cubico, et cubum mihi eiusmodi facio, qui globositatem sphaerae lateribus contingat, angulis autem et lineis ab angulo in angulum procedentibus excedat.
340Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1105B (auctor 1010-1026)
Quod idem esset, si totius cubi summam undecies ducerem, et ex illa concretione unam vicesimam primam subducerem [Petr. ducerem]. Haec enim vicesima prima tanta est [Tegern. esset], quantae illae 11 quae vicesimae primae ex simplici cubo tollebantur.
341Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1106C (auctor 1010-1026)
Sed haec tertia non tamen omnino rotundae formae, id est [cod. Petr. Sed haec t. rotundae formae non tamem de numero id est, etc.] 89 et SSS et 7 excessiones, id est 73 et S., idem reddunt quod 10 vicesimae primae, quae ob hoc integro cubo tollebantur, ut sphaera undique rotundaretur; et hae decem vigesimae primae ad medietatem cubi fere pervenirent, nisi quadragesima secunda eiusdem cubi impediret [Tegern. impedirentur].
342Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1108A (auctor 1010-1026)
Si enim ex binario unum fecero cubum, et quaternario alterum, quia quaternarius duplus est binarius, cubus quaternario octuplus erit cubo binarii, etiam areae binarii quadrupla erit area quaternarii: et non tantum in cubis, sed etiam invenitur idem in puteorum profunditatibus.
343Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0091D (auctor 1010-1026)
Quam ecclesiam idem benignissimus Imperator et unice dilexit, et plurima facultate ditavit.
344Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0097A (auctor 1010-1026)
Mandant etiam, ut si ipse idem in aliquibus occupatus teneretur, saltem eis suorum Principem aliquem cum paucis transmitteret.
345Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0101B (auctor 1010-1026)
Sed nec illi spem resistendi regiae irae habens, eamdem munitionem idem ipse succendit, et miseriam suam celare nesciens, quantae desperationis esset monstravit.
346Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0108C (auctor 1010-1026)
Deinde, iter suum protelando, per terram illam progreditur, exspectans Bavarios, quibus non idem, qui et Saxonibus in Boemiam erat introitus.
347Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1094B (auctor 1010-1026)
Parvo ex hinc tempore decedentibus eiusdem Ecclesiae pastoribus, in qua S. Walburga condebatur, contigit Otgarium venerabilem virum Heystatensis Ecclesiae cathedram obtinuisse, qui cum minori, quam ratio deposceret, honestate idem monasterium, in quo beatae virginis corpusculum humabatur, excoluisset, quadam nocte per visionem fertur sacra virgo huiusmodi verbis illum compellasse: « Cur, inquit, Otgari praesul Deo digne, monasterium quo corpore sum recondita sic negligenter hactenus habere voluisti?
348Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1098C (auctor 1010-1026)
Allata est ad idem monasterium quaedam muner, nomine Reginsundis, ita membris omnibus debilitata, ut nisi aut vehiculo aut duobus eam inflexis inter se brachiis portantibus nullo modo transferri uspiam potuisset.
349Adelmannus Brixiensis, De viris illustribus sui temporis, 143, 1298A (auctor 1050-1062)
Zelo grandi cor accensus pro charorum funere Adelmannus haec deflebat in Nemeti littore, Suos ipse idem illic observans quotidie.
350Ademarus Cibardi, Acrostichon ad Rohonem, 141, 0113
Florebat hic auctor anno 1030, quo tempore Historiam pontificum Romanorum Damaso ascriptam Roho praesul Ecolismensis describi curavit opera ipsius Ademari, ut testantur superiores versus appositi in fronte codicis, qui modo in Uticensi monasterio asservatur, desinitque in Leone IV. Non ab re erit hic subiicere titulum et clausulam, quam idem Ademarus apposuit membraneo codici ecclesiae sancti Martialis apud Lemovicas, qui codex complectitur quatuor libros Amalarii de divinis Officiis, in quorum titulo haec leguntur: Incipit praefatio Symphosii Amalarii clerici, in libros De divinis officiis, ad Ludovicum imperatorem.
351Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0080C
Primus itaque abbas huius loci ex monacho fuit idem Dodo, et praefuit tribus annis.
352Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0081C
Idem abbas Fulbertus obiit Kalendis Februarii.
353Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0082D
Idem Iosbertus iconem auream sancti Martialis apostoli fecit, sedentem super altare, et manu dextra populum benedicentem, sinistra librum tenentem Evangelii.
354Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0083B
Confractum est autem idem sepulcrum tertio Kalendas Octobris, et mox ab ipsis Saracenis coepit reaedificari; fuerunt enim timore perterriti.
355Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0084C
Huius sexto anno obiit Rogerius frater Adalberti decani, vir clarissimus, et meus magister et patruus, sexto Kalendas Maii; post eum die tricesima secunda mortuus est idem abbas Ugo, sexto Kalendas Iunii: quorum animas tibi commendo, Domine Iesu.
356Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0099A
Hinc idem Hieronymus in epistola ad Paulinum presbyterum: « Episcopi, inquit, et presbyteri habeant in exemplum apostolos et apostolicos viros, quorum honorem possidentes, habere nitantur et meritum.
357Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0099C
Idem et de aliis civitatibus.
358Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0020C
(An. 581. G. c. 25) add.: Per idem tempus sanctus Eparchius praesul Sanctionis et pater Egolismensis migravit ad Christum die primo Iulii.
359Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0021A
Per idem tempus sanctus Germanus Parisiorum episcopus, missus a rege Chariberto Egolismam civitatem, consecravit basilicam sancti Eparchii, ubi ipse nuper sepultus fuerat; adfuit cum eo venerabilis Gregorius episcopus Turonensis, et in ipsa basilica multa pignora reliquiarum beati Martini episcopi collocantes, dedicaverunt eam in eiusdem santi Martini honore.
360Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0034A
Post mortem Ludovici imperatoris anno octavo ( an. 848) Carolus Calvus Lemovicae conventum generalem habuit tempore quadragesimae; ante cuius praesentiam Ainardus praefectus monasterii sancti Marcialis, deposito canonicali habitu, monachus efficitur; similiter et omnes canonici sancti Marcialis in monasticum habitum sponte sese transferunt, et deinceps idem locus a monachis ordinatur.
361Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0036C
Idem vero Vulgrimnus filiis suis reliquid, Alduino quidem Engolismam, Willelmo vero Petrogoricam et Aginnum, quam assumens vindicaverat propter sororem Willelmi Tolosani, quam in matrimonium acceperat.
362Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0043A
Fuit idem Eblus bonus pastor ecclesiae, aedificavitque castellum Lemovicae sedis, castellum sancti Hilarii, et canonicos ibi disposuit, quia infestatione Normannorum idem locus a monachorum prisca habitatione desciverat.
363Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0043B
Fuitque idem Eblus a sancto Marciale tricesimus nonus episcopus, qui ad honus suum sufferendum ordinaverat sub se corepiscopum Benedictum.
364Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0043B
Idem Helias, cum Geraldo vicecomite et filio eius Widone commisso praelio, victor extitit, et postea cum fratre suo Aldeberto in deceptionem captus est a Widone, et in castro Montiniaco in custodia coniectus.
365Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0049A
Procedenti tempore cum Gregorius papa, frater imperatoris, decessisset ( an. 999), idem Girbertus ab imperatore papa Romanorum sublimatus est propter philosophiae gratiam, mutatumque est nomen eius pristinum, et vocatus est Silvester.
366Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0053A
Sepe idem Alduinus pro nequicia populi novam observantiam constituit, scilicet ecclesias et monasteria cessare a divino cultu et sancto sacrificio, et populum quasi paganum a divinis laudibus cessare, et hanc observantiam excommunionem censebat.
367Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0053A
Idem antistes, dum populus in quadragesima Evauno sua diocesi fame periclitaretur, ne mortem pro fame incurreret, indixit esum carnium, et ab omnibus illius oppidi esca sumptae sunt carnes; quibus penitentiam antistes ipse postmodum suasit.
368Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0055B
Ex defuncta coniuge Willelmi ducis, ex qua susceperat filium Willelmum, idem dux sororem Santii Briscam in uxorem copulavit sibi, quae ei Odonem genuit filium.
369Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0055B
Per idem tempus mortuo Gosfrido abbate sancti Marciatis ( an. 998), et succedente pro eo Adalbaldo regularis meriti, et Widone et Alduino episcopo fratre eius revertentibus propere ab Hierosolimis, sepulchrum sancti Eparchii clarere innumeris coepit miraculis plus solito.
370Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0056C
Idem dux si clericum sapientia ornatum videret, summo eum excolebat.
371Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0057B
Fecit idem dux a novo coenobium nobile Malliacense territorio Pictavensi ( an. 1003). Itemque ingens coenobium Burguliense in cespite Andegavensi, in fundo proprio, una cum matre sua Emma, sorore Odonis Campanensis.
372Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0058D
Bosone interea comite veneficiis uxoris suae necato, et Petragoricae sepulto, et urbe ipsa a Willelmo duce capta, tutor filiorum eius et nepotis fuit idem dux.
373Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0064A
Idem Odo iuxta Masciacum monasterium castrum aedificavit, quod rex Rotbertus expugnans capere nequivit; et sic frustratus recessit.
374Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0073A
Idem quoque Alduinus, iubente patre, Montiniacum castrum a novo extruxit.
375Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0076B
Eodem vero anno correptus est languore corporis idem comes usque ad mortem.
376Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0077C
Ab episcopis vero et abbatibus penitenciam accipiens idem Willelmus comes, omniaque sua disponens, et inter filios suos et coniugem suam nominatim, prout sibi visum est, honorem suum ordinans, reconciliatus et absolutus est, et toto quadragesimae tempore missas et cultum Dei frequentavit, quousque prima ebdomada maiori ante pascha oleo sancto et viatico muniretur, et ligno crucis adorato et deosculato, in manibus episcopi Roonis et sacerdotum spiritum laudabili fine et memoria Deo redderet ( an. 1028, Apr. 6). Per biduum observatum est corpus eius a clericis et monachis in basilica sedis Petri apostoli.
377Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0118A
Cuius concilii decreta antistiti Romanae sanctae et apostolicae sedis miserunt; quae idem Romanus papa gratanter suscipiens, auctoritate apostolica roboravit, et de pace Ecclesiae admodum in Domino gratulatus est, simulque de tam pretiosi patroni translatione; et, ut haec per singulos deinceps in memoria haberentur annos, consono decreto sancitum est ad laudem et gloriam Domini nostri Iesu Christi, cui est honor, virtus et gloria in saecula sempiterna.
378Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0118B
» Qui locus nomini congruere videtur: erat enim ibi typicus, imo verus mons Domini, idem discipulus Christi, cuius sacra illuc membra ad tempus ob gaudium Christianorum erant translata; idemque qui per tribum Beniamin ex Iacob patriarcha originem traxit, non inconvenienter dici videtur domus Dei Iacob.
379Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0122D
Hoc idem in aliis illius gentis vetustissimis volum.
380Adeodatus papa, Epistola, 87, 1143A
Propterea et nos erga quod idem fratres nostri reverentissimi praesules conferre providerunt, simili censura ex authoritate profecto apostolorum principis, cui claves ligandi atque solvendi conditor ac redemptor ominum tribuit, identidem firmare concessimus, ut apostolica fulti authoritate, per privilegii seriem, nullas gravedines a quolibet episcoporum, sub praetextu discussionis, religiosus abbas vel monachi ibidem degentes sustineant; neque rursus hospitandi sibi apud eos licentiam vendicantes, dispendia his atque insolentias angariarum imponant; neque per occasionem regularis disciplinae rimandae atque servandae, quaslibet eis importent iniurias; sed liberam licentiam habere statuimus, salva profecto monachicarum regularum custodia religiosum abbatem, quicunque pro tempore praeerit praefato venerabili monasterio, id procurante, ut erga quod priscae traditionis eius articulus continet, et ipse conservare nitatur, et quiqui sub eius reguntur dispensatione, solerter custodire commoneat, districteque compellat.
381Adeodatus papa, Epistola, 87, 1144B
Et ita quoque huius privilegii sanctio firma ac rata indiminute persistat atque permaneat; erga quod et praecellentissimi totius Galliae reges, ut scripto comperimus, ad reprimendas laicorum infestationes edicto praemunire idem venerabile monasterium regali pietate dignati sunt.
382Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0036B (auctor -875)
Per idem tempus, primi Linus et Amphion apud Graecos in musica arte claruerunt, Idaeique Dactyli ferrum invenerunt eo tempore.
383Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0036D (auctor -875)
Per idem tempus Apollo medicinae artem invenit.
384Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0037C (auctor -875)
Per idem tempus Alexander Helenam rapuit, Troianumque bellum decennale surrexit.
385Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0039A (auctor -875)
Et ex femore Abraham, carnem Christi venturam, quando idem Abraham servo iubet: Pone manum tuam sub femore meo, et iura mihi per Deum coeli; ostenditque Christum qui est Deus coeli, per Virginem Mariam ex femore suo in carne futurum.
386Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0039C (auctor -875)
Et idem Iacob, claudus effectus in latitudine femoris populum Hebraeorum significat claudicaturum.
387Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0041B (auctor -875)
Idem Ioseph post duos annos dierum tertio incipiente, de carcere educitur; et Christus die tertia a mortuis resurgit.
388Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0041D (auctor -875)
Quod idem Moyses uxorem filiam sacerdotis Madian accepit, mediatorem ex alienigenis sumere coniugem significat et Ecclesiam.
389Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0041D (auctor -875)
Quod idem pastor ovium, mediatorem signavit pastorem bonum ovium in carne futurum: qui ex hoc mundo quasi ex Aegypto oves suas colligendo, in unum ovile Ecclesiae congregaret.
390Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0045B (auctor -875)
Per idem tempus olympias prima constituitur.
391Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0047A (auctor -875)
Per idem tempus Sapho mulier in diverso poemate claruit; Solon leges Atheniensibus dedit.
392Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0047B (auctor -875)
Quod idem David per latebras montium, per speluncas ac deserta inimico persequente discurrit, membrorum suorum ac martyrum persecutiones expressit.
393Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0047C (auctor -875)
Arreptitium idem se simulans, dum salivae illius in barbam decurrunt, Christi firmitatem sapientia conditam, et sacratissimum corpus ipsius in sanctificato pane gestatum manibus suis presbyteri mysterio nobis insinuat.
394Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0047C (auctor -875)
Idem David dolet occisum inimicum Saul: quia et Christus suos plurimum dilexit inimicos.
395Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0050D (auctor -875)
Pythagoras per idem tempus, philosophus et Arithmeticae inventor clarus habetur.
396Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061B (auctor -875)
Usque adeo ultima desperatio Reipublicae apud residuos Romanos fuit, ut senatores derelinquendam Urbem putarent, nisi Cornelius Scipio tribunus tunc militum, idem qui postea Africanus, districto gladio deterruisset, ac potius pro patriae defensione in sua verba iurare coegisset, Claudius Marcellus Annibalis exercitum praelio fudit.
396Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061B (auctor -875)
Annibal exhiberi Romam a senatu iussus, clam ex Africa profectus, ad Antiochum migravit: quem cum apud Ephesum invenisset cunctantem, mox in bellum impulit.
397Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061D (auctor -875)
Idem Scipiones ambo e fratre Asdrubalis in Hispania interfecti sunt; a Qu.
397Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061D (auctor -875)
Scipio Africanus ab ingrata sibi Urbe diu exsulans, apud Amiternum oppidum morbo periit.
398Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0066A (auctor -875)
Romam idem veniens, omnibus pecunia aut corruptis, aut attentatis, seditiones dissensionesque permiscuit.
399Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0066B (auctor -875)
Idem tandem cruentis bellis a Romanis superatus, Boccho Maurorum regi se sociavit: commissaque pugna una cum Romanis Mario consule Bocchus, et Iugurtha fugerunt; inde nonaginta millia armatorum vincentibus Romanis usque ad internecionem caesa.
400Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0074A (auctor -875)
Deinde imminente Caesare, turbata civitate, idem Antonius sese ferro transverberavit.
401Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0081A (auctor -875)
Huius etiam inter omnia fuit illud celebre dictum: Perdidisse diem, in qua nihil boni fecerit.
401Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0081A (auctor -875)
Fertur autem idem ipse beatum Ioannem in ferventis olei dolium misisse.
402Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0082C (auctor -875)
Idem eruditissimus in utraque lingua bibliothecam Athenis miri operis exstruxit.
403Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0082D (auctor -875)
Per idem tempus Aquila, ponticus interpres secundus, post Septuaginta oritur, et Basilides haeresiarcha agnoscitur.
404Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0084A (auctor -875)
Post Marcomanicum bellum in quo gentes barbarae, Wandali, Sarmatae omnisque pene Germania exercitum Romanum circumcinxerat, quando ad invocationem nominis Christi, quam subito magna fidei constantia quidam milites effusi in preces, tantam vim pluviae impetraverunt, ut Romanos largissime ac sine iniuria refecerit, barbaros autem crebris fulminum ictibus perterritos, in fugam coegerit, sicut idem Antoninus imperator in litteris suis fatetur, ob invocationem nominis Christiani per milites Christianos, et sitim quae ex penuria aquarum in castris Romanorum erat depulsam, et collatam sibi fuisse victoriam.
405Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0091D (auctor -875)
Passus est ea tempestate Petrus, Alexandriae episcopus, a quo Arius presbyter primo damnatus est.
405Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0091D (auctor -875)
Per idem etiam tempus ab Helena Constantini matre Hierosolymis crux Domini inventa est.
406Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0092A (auctor -875)
Phileas de urbe Aegypti, quae vocatur Thebais, nobilis genere episcopus, elegantissimum librum de martyrum laude componit, et pro Christo capite truncatur.
406Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0092A (auctor -875)
Item basilicam B. Laurentio martyri, via Tiburtina in agro Verano, ubi idem martyr gloriosus sepultus est.
407Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0092B (auctor -875)
Idem imperator Depranam civitatem Bithyniae in honorem martyris Luciani ibi conditi instaurans, ex vocabulo matris suae, Helenopolim nuncupavit.
408Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0092B (auctor -875)
Idem urbem nominis sui statuens in Thracia, sedem Romani imperii et caput totius orientis esse voluit.
409Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0092B (auctor -875)
Idem ipse statuit citra ullam hominum caedem, paganorum, templa claudi, arasque deorum confringi.
410Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Ephrem Edessae Ecclesiae diaconus, vir in sua lingua, id est Syra, eruditissimus, moritur.
410Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Maximus, vir quidem strenuus et probus, atque Augusto dignus, si non contra sacramenta fidei tyrannidem emersisset, in Britannia invitus propemodum ab exercitu imperator creatus, in Galliam transiit, ibique Gratianum Augustum dolis circunventum apud Lugdunum occidit, fratremque eius Valentinianum Italia expulsum, Viennae primum latere coegit, iustissimam poenam cum matre sua Iustina persolventem, quae illum Ariana haeresi polluit: et Ambrosium episcopum eminentissimam catholicae fidei arcem ut perfida obsidione vexavit, nec ante coepta nefanda deseruit, nisi post prolatas beatorum martyrum reliquias Gervasii et Protasii, quas Domino revelante idem beatus episcopus incorruptas reperit.
410Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Hieronymus presbyter in Bethleem toto mundo clarus habetur, qui librum quem de Viris illustribus Ecclesiae scribit, usque ad decimum quartum totius imperii Theodosii annum perducit.
411Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Gregorius quoque Nazianzenus, vir eloquentissimus, praeceptor Hieronymi, sub Theodosio iam principe moritur.
411Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Priscilliana haeresis oritur.
411Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Per idem tempus Ioannis anachoreta insignis claruit.
412Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097B (auctor -875)
Idem Priscillianus accusante Itacio, a Maximo tyranno gladio caeditur.
412Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097B (auctor -875)
Qui etiam Theodosio consulenti de Eugenio tyranno, victoriam illi praedixit.
413Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0100C (auctor -875)
, anno conditionis eius millesimo centesimo, sexagesimo quarto Honorii imperii anno.
413Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0100C (auctor -875)
Per idem tempus Nestorius Constantinopolitanus episcopus suae perfidiae molitur haeresim, adversus quem Ephesina synodus prima congregata, eius impium dogma condemnat.
414Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0101A (auctor -875)
Segerico Vallia successit in regnum Gothorum; ad hoc ordinatus a Gothis, ut pacem infringeret, ad hoc ordinatus a Deo, ut pacem confirmaret, territus maxime iudicio Dei; quia cum magna Gothorum manus instructa armis navigiisque transire in Africam moliretur, in duodecim millibus passuum Gaditani freti, tempestate correpta, miserabili exitu perierat.
414Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0101A (auctor -875)
Gundobaldus Chilpericum fratrem suum interfecit, uxoremque eius, ligato saxo ad collum, in flumen demersit, filiasque eius, unam quae Chrona dicta est, exsilio relegavit; alteram vero Chlotildem secum retinuit, quam postea uxorem rex Chlodoveus accepit; cuiusque industria, orationibus ac monitionibus, Deo inspirante, idem Christianus cum populo suo factus est.
415Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0104D (auctor -875)
Desperatione deposita reditur ad Ecclesiam, in eaque vigiliarum nocte sancti Paschae, concepit animo Rogationes, atque ibi cum Deo tacitus definivit quidquid hodie psalmis ac precibus mundus inclamat.
415Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0104D (auctor -875)
Per idem tempus corpus Barnabae apostoli, et Evangelium Matthaei eius stylo scriptum ipso revelante reperitur.
416Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105A (auctor -875)
Secundo quoque idem beatus Germanus cum sancto Severo episcopo ad integritatem fidei tuendam Britannias, precibus Gallicanorum episcoporum permotus, proficiscitur, et divina gratia comitante, renovatores erroris penitus confundunt.
416Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105A (auctor -875)
Honoricus rex Wandalorum Arianus, in Africa exsulatis diffugatisque plusquam trecentis triginta quatuor episcopis catholicis Ecclesias eorum clausit.
417Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105B (auctor -875)
Sed cum diu reditum beatissimi Germani sustineret, quia idem pergens ad dedicationem domus se dixerat venturum, contigit ut die eiusdem dedicationis, antequam officia inchoarentur, beatissimum corpus episcopi Germani per Viennam deportatum, in eamdem Ecclesiam ipsam novam repausandi gratia perveheretur; sicque viri Dei promissum impletur.
417Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105B (auctor -875)
Chlodoveus rex Ragnacario dicens: Cur humiliasti gentem nostram ut vinciri te permitteres?
418Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105D (auctor -875)
Per idem tempus apparuit haeresis Acephalorum Chalcedonense concilium impugnantium.
418Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105D (auctor -875)
Avitus quoque Viennensis episcopus eloquentia et sanctitate praecipuus, cuius frater Apollinaris Valentiae episcopus, miraculis insignis, Isicii senatoris primum viri, postea Viennensis episcopi, duo lumina, clarissimi filii.
419Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0107B (auctor -875)
Franci indigne ferentes, Gothmarum persecuti interimunt. (DIACON., lib, XV; SIGISM., ann. 503) . Per idem tempus apud Carthaginem Olympus quidam Arianus in balneis sanctam Trinitatem blasphemans, ignis iaculo visibiliter est combustus.
419Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0107B (auctor -875)
[519] Iustinus imperator annis octo. Ioannes
420Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0107C (auctor -875)
Ita enim liberum arbitrium tam Augustinus quam caeteri catholici in Ecclesia Dei docent, ut illuminatio, virtus et salus illi a Christo, et per Christum, et cum Christo sit; Faustus vero iste ita liberum christianum arbitrium docere conatur, ut illuminatio eius, virtus et salus, non a Christo, sed natura sit.
420Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0107C (auctor -875)
Quo tempore Symmachum atque Boetium consulares viros, pro catholica pietate idem Theodericus occidit: quique anno sequente subita morte periit, succedente in regno Atalarico nepote eius.
421Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0108B (auctor -875)
Per idem tempus corpus S. Antonii monachi, divina revelatione repertum, Alexandriam perducitur, et in ecclesia sancti Ioannis Baptistae humatur.
422Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0108D (auctor -875)
Chlotarius rex filium suum Chramnum contra se rebellantem, et publica pugna resistentem, cum prius idem Chramnus captus et ligatus fuisset, cum uxore et filiis iussit igne cremari.
423Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0111B (auctor -875)
Sed postmodum sacramentis inter se datis, aliquot annis in quadam pace manserunt.
423Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0111B (auctor -875)
Docebat enim idem Eutychius corpus nostrum in resurrectione impalpabile, ventis ac requie futurum subtilius.
424Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0112A (auctor -875)
Meroveus filius Chilperici, Brunichildem uxorem avunculi sui in coniugium accepit.
424Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0112A (auctor -875)
Idem missis in Britanniam Augustino, Mellito, et Ioanne, cum aliis pluribus timentibus Deum, ad Christum Anglos convertit.
425Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0114B (auctor -875)
Ipse post aliquot annos idem per indictionem sextam Romam veniens, obtulit super altare apostolorum pallium auro textile, toto exercitu cum cereis ecclesiam intrante.
426Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0117D (auctor -875)
Chlotharius quatuor annos regnans obiit, cuius loco Franci Theodoricum fratrem eius erigunt.
426Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0117D (auctor -875)
Sed non multo post, propter levitatem animi sui idem Childericus a Francis interficitur: Ulfuoldus fuga elabitur.
426Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0117D (auctor -875)
Bobolinus Viennensis Ecclesiae episcopus insignis claruit.
427Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0119C (auctor -875)
Hoc idem vir audivit ad consolationem sui, ut sciret quam poenam persecutores iustorum sentirent.
427Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0119C (auctor -875)
Captus igitur Philippicus ab Anastasio oculis privatus est, nec tamen occisus.
427Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0119C (auctor -875)
Defuncto Northberto maiore domus, Grimoldus Pippini filius effectus est.
427Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0119C (auctor -875)
[717] Theodosius imperator, anno uno. Hic electus
428Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0123B (auctor -875)
sed idem non diu in regno resedit.
428Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0123B (auctor -875)
Victor Pippinus pervenit usque ad locum qui Rhime dicitur: inde reversus nuntiatur ei quod Grifo frater eius dum Italiam intrare vellet, apud Morivennam occisus esset, cuius mortem licet perfidi patriae adeo doluit.
429Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0124A (auctor -875)
Idem Wilicarius, cum furioso et insano satis consilio Franci res sacras ecclesiarum ad usus suos retorquerent, videns Viennensem suam indecenter humiliari, relicto episcopatu, in monasterium sanctorum martyrum Agaunensium ingressus, vitam venerabilem duxit.
429Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0124A (auctor -875)
Reverso rege Pippino, Aistulphus dum venarum divino iudicio subito percussus interiit.
430Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0124C (auctor -875)
Anno Incarnationis Domini septingentesimo quinquagesimo nono natus est Pippino regi filius, quem idem pater Pippinum vocari praecepit.
431Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Pius rex Carolus usque Genuam venit: divisoque ibi exercitu suo, partem misit per Alpes Cottias, et per iuga Gibennica, id est per montem quem accolae Cenisium vocant, quae latera aperiunt in agros Taurinorum.
431Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Maii, letania maiore, captum excaecaverunt, ut fertur, linguamque ipsius praeciderunt.
431Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Maii hora noctis secunda, qui pene totam Italiam concussit, in tantum ut tectum beati apostoli Pauli, cum suis trabibus magna ex parte decideret, et urbes atque montes in quibusdam partibus ruerent.
431Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Godefridus rex Danorum promisit se primum ad colloquium imperatoris venturum: sed consilio suorum territus, per legatos imperatori quod voluit mandavit: imperator omnes Saxones qui trans Albiam et in Wibmhodi habitabant, cum mulieribus et infantibus transtulit in Franciam.
431Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131B (auctor -875)
Theodorus Capuanus princeps Hunnorum propter infestationem Sclavorum (erat enim idem Christianus) locum sibi dari ad habitandum inter Sabariam et Carnutum ab imperatore postulavit.
432Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Sed cum esset idem Arichisus suspectae fidei gloriosus rex Beneventum proficiscitur.
432Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Et Pippinus rex Italiae octavo idus Iulii, anno Incarnationis Dominicae octingentesimo decimo defungitur.
432Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Bernardus adhuc et Agobardus Viennensem Ecclesiam et Lugdunensem regebant.
433Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135D (auctor -875)
Iterum Avari cum Baiovariis praesidentibus Francis cum pugnare disponerent, strage validissima caesi, maxima pars eorum fluvio Danubio intercepta, ibique necata est.
433Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135D (auctor -875)
Iulias, et decimo septimo Kalend.
433Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135D (auctor -875)
Huic pater imperium post mortem suam decreverat: sed sinistris consiliariis idem usus, animum patris non parum laedens, pro integritate vix partem regni obtineri meruit.
434Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Nam idem ad pium regem veniens, una cum civitate Semeth tradidit.
434Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Concilia quoque in quinque partibus regni sui ad corrigenda quae necessaria forent, fieri constituit Moguntiaco, Remis, Turonis, Cabillone, Arelate; quid statutum fuerit, in archivis Ecclesiarum vel palatii invenitur.
434Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Sic Lotharius imperator in superiorem Franciam revertitur.
435Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0372C (auctor -875)
Et cum idem ipse nihil remedii debilitati suae pateretur adhiberi, quadam nocte candentem niveis vestibus vidit sibi adesse personam, quae manu extensa, iacentem videbatur attollere, eumque consistere firmis vestigiis imperabat.
436Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0389B (auctor -875)
Et idem Eusebius postea martyrium passus est cum Felice presbytero Item eodem die, depositio S. Severini monachi, de Tiburtina civitate.
437Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0258B (auctor -875)
Macarius per idem tempus ecclesiae illius episcopus praesens erat.
438Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0316A (auctor -875)
Sed hoc omnino prohibuit ille cui illaesam idem martyr fidem servavit.
439Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0261D (auctor -875)
Quarum corpora idem sanctus diaconus in sarcophago novo simul condiens, in profundo terrae infodiens sepelivit.
440Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0320D (auctor -875)
Qua de re non parum tristis, simul pro requisita pecunia, cum etiam a principibus curiae supplicia ipsi meditarentur, fugiens idem Eustasius, venit ad beatum Satyrum et Donatum, et indicavit eis anxietatem animi sui.
441Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0212C (auctor -875)
Cumque pervenisset ad locum, ubi filius praesidis in scholis erudiebatur, puer idem Celsus nomine vidit multitudinem albatorum circa sanctum martyrem, et coronam pretiosissimis lapidibus renitentem super caput eius.
442Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0283D (auctor -875)
Fuerat autem idem Cerealis in conspectu Adriani cum fratre beati Getulii Amantio acceptus, Amantius vero tribunus, ob metum Adriani absconsus latebat, quem Cereali beatus Getulius declaravit.
443Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0302B (auctor -875)
Cuius animam idem vir Dei e corpore egressam, vidit in columbae specie coeli secreta penetrare: corpusque eius secum in uno iussit poni sepulcro, ut quorum mens una semper in Deo fuerat, eorum quoque corpora nec sepultura separaret.
444Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0328D (auctor -875)
Tunc idem dixit Maximino filio suo ut revocaretur Susanna ad patris sui Gabinii domum, et ibi abuteretur ea, ut ipsi liberet.
445Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0265C (auctor -875)
Eodem B. Dionysii patrui beati Pancratii, cuius studio idem Pancratius et baptizatus, et in timore Domini confortatus ad martyrium animatus est, ipse cum praemiis coelestibus, charus et dignus Deo, in pace diem vitae huius clausit.
446Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0285B (auctor -875)
Quem Anolinus sub rabie persecutionis quae per Neronem excitata est, diu maceratum et afflictum in carcere, et cum eo beatissimum Celsum puerum, quem idem ipse nutrierat, gladio feriri iussit.
447Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0239A (auctor -875)
Romae, passio sanctorum martyrum quadraginta et septem qui baptizati sunt a beato Petro apostolo, cum teneretur idem apostolus in custodia Mamurtini cum coapostolo suo Paulo ubi novem menses detenti sunt.
448Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0354A (auctor -875)
Huius beatae Lucinae rogatu idem beatus Cornelius corpora apostolorum de catacumbis levavit noctu, et posuit, Pauli quidem via Ostiensi, ubi decollatus est, Petri autem iuxta locum nbi crucifixus est, inter corpora sanctorum episcoporum in templo Apollinis, in monte aureo, in Vaticano palatii Neroniani, III Kalendas Iulias.
449Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0356B (auctor -875)
Sed post, interposito tempore, regnante glorioso rege Carolo Ludovici imperatoris filio, iterum reliquiae B. Cypriani ad monasterium novum, quod idem rex augusto opere construxit, in compendio palatio suo, eo iubente, translatae sunt.
450Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0248A (auctor -875)
Maronem autem, misso amico suo, nomine Turgio, iussit idem Aurelianus duci, et saxo ingenti opprimi.
451Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0360A (auctor -875)
Quam idem martyr facto signo Christi, et posito super caput eius linteo, de quo exterserat sanctorum pedes, ab infirmitatibus capitis sanavit.
452Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0289C (auctor -875)
Post annum vero et dies viginti octo, aegritudine detentus est idem Novatus, et absens erat a conspectu virginis Praxedis.
453Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0361B (auctor -875)
Quam idem Evilasius, cum esset primus palatii, iussit decalvari et radi ad turpitudinem, dein suspendi ac torqueri.
454Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0362A (auctor -875)
Idem namque Maximianus erga Dominum coeli profanus impietatem suam ad exstinguendum Christianitatis nomen armaverat.
455Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0399A (auctor -875)
Idem enim imperator iniunxerat praefecto urbis Publio, ut eam compelleret cum filiis suis deorum sacrificiis inclinari.
456Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0418A (auctor -875)
Sic mihi oranti et prostratae idem qui ante loquebatur talia mihi subsequitur: Virginitas purpura regalis est; quam qui induit reliquis fit eminentior.
457Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0232B (auctor -875)
Et inventio capitis Praecursoris, tempore Martiani principis, quando isdem praecursor duobus monachis, ubi idem caput eius celatum iaceret, revelavit.
458Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0232C (auctor -875)
Quibus per revelationem assistens idem Praecursor Domini, praecepit, ut ad Herodis quondam regis habitaculum accedentes, caput suum ibi requirerent, et inventum digno honore reconderent.
459Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0241C (auctor -875)
Sed factus imperator culturam pietatis postquam reliquit: audito quod corpora sanctorum martyrum, qui ab eo necabantur, idem Pigmenius sepeliret, mandavit ei: Perge quo volueris; hic enim non mercabitur vita tua, tamen servitiis tuis praemium reddo, non tibi.
460Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0203D (auctor -875)
Iesus Christus Filius Dei in Bethleem Iudae nascitur, anno Caesaris Augusti quadragesimo secundo, Olympiadis centesimae nonagesimae tertiae, ab Urbe condita anno septingentesimo quinquagesimo secundo: compressis cunctarum per orbem terrae gentium motibus, et firmissima verissimaque pace, ordinatione Dei a Caesare Augusto composita: quando Quirinus ex consilio senatus Iudaeam missus, census hominum possessionumque describebat, sextamque mundi aetatem suo piissimo consecravit adventu idem Dominus noster Iesus Christus.
461Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0364B (auctor -875)
Is, cum tempore quodam Evangelium legeret in ecclesia Mesenatae civitatis, praesente episcopo Ianuario (frequenter enim eum pro sanctitate et prudentia eius visitare consueverat), vidit subito idem episcopus de capite eius flammam exsurgere, quam nemo alius vidit: pronuntiavit eum martyrem futurum.
462Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0364C (auctor -875)
Quam idem proconsul interrogans si vere esset quod accusabatur, respondit omnino Christianam se esse.
463Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0384B (auctor -875)
Cumque tertio die itineris idem Georgius esset mortuus, moerens Fronto reversus est ad Apostolum, acceptoque eius baculo, et super corpus defuncti posito, socium de morte recepit.
464Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0338D (auctor -875)
Apud Capuam, natalis sancti Rufi martyris, quem docuit et baptizavit beatus Apollinaris, Petri apostoli discipulus, cum esset idem Rufus patriciae dignitatis.
465Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0252D (auctor -875)
Utque martyrium consummavit idem Ursicinus, statim beatus Vitalis corpus eius rapiens intra Ravennatium urbem sepelivit, ad iudicem ultra venire contemnens.
466Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0341C (auctor -875)
Dormivit vero idem beatus pontifex vitae suae anno nonagesimo octavo, episcopatus trigesimo tertio.
467Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0309D (auctor -875)
Idem Constantius Augustus, consilium haereticorum, ac Valentis et Ursacii Arianorum approbans, quia et ipse Arianus erat, ab Eusebio Nicomediensi rebaptizatus, eiecit sanctum felicem Urbis episcopum de sede episcopatus sui.
468Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0368D (auctor -875)
Qui antistitis sui monitis edocti, triduanum ieiunium agunt: et ecce nocte ipsa quae belli praecedebat diem, idem in visione sanctus Michael apparens antistiti, preces dixit eorum exauditas, spopondit victoriam, seque eis affuturum.
469Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0369D (auctor -875)
Unde et idem locus in summitate sua continens ecclesiam, Internubes situs vocatur.
470Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0406B (auctor -875)
Et Romae, natalis sancti Saturnini martyris, Sennis et Sisinnii diaconorum, sub Maximiano: a quo primo inter alios servos Dei damnati sunt ad fodiendam arenam, ad faciendas thermas Diocletianas; quorum unum Sisinnium praesentatum sibi, cum interrogasset idem Maximianus qui vocaretur, respondit: Ego peccator Sisinnius, servus servorum Domini Iesu Christi.
471Ado Viennensis, Passio S. Desiderii, 123, 0436C (auctor -875)
Fuit idem vir temporibus Chlotarii regis Chlodevei maioris filii, ac filiorum ipsius Chlotarii, Hereberti, qui sedit Parisiis; Chilperici, qui sedit Suessionis; Gunthramni, qui sedit Aurelianis; Sigiberti, qui sedit Rhemensium urbe, qui accepit Brunnehildem Anagildi regis Hispanorum filiam, quae primum Ariana, postmodum sacramento fidei catholicis iuncta, operibus flagitiosissimis disiuncta; de qua Childebertum Sigibertus genuit.
472Ado Viennensis, Passio S. Desiderii, 123, 0440A (auctor -875)
Quae idem pius rex clementer indulsit; videbat enim dignissimam rem et Deo charissimam illos postulare, et affectum piorum filiorum circa patris reverentiam esse profusum; quis tantum opus pietatis quaerentibus non concederet?
473Ado Viennensis, Passio S. Desiderii, 123, 0441A (auctor -875)
Erat tunc temporis ager Fasianus, iam ut proprius delegatus pauperibus sanctorum martyrum in quorum honore Viennensis Ecclesia fundata consistit; nam ante sicut idem martyr in testamento suo quod fecit sanctis martyribus Machabaeis, et sancto Mauricio, ac sex millibus sexcentis sexaginta, commemorat, ex maternis et paternis eadem villa, sorte beato Desiderio obvenerat.
474Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0949D (auctor 814-878)
» Idem quod in tractatu Isaiae prophetae, ubi dicitur: Quo mihi multitudinem victimarum vestrarum?
475Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0901B (auctor 814-878)
Quod quomodo contigerit, legenti B. Gregorii secundum Dialogorum librum clarum est: qui omnia huius sanctissimi viri opera claro stylo persecutus, inter caetera narrat eum prophetiae spiritu cognovisse atque praenuntiasse, ablatis rebus omnibus idem monasterium eversum iri.
476Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0901B (auctor 814-878)
Hac itaque patrata eversione et multis effluentibus annorum curriculis, idem locus ad eremum redactus coepit esse ferarum, qui prius fuerat habitatio hominum, usquequo regni Francorum gubernacula adeptus est Chlodoveus filius Dagoberti, qui ut erat vir nobilissimus rerum administratione publicarum miro callebat ingenio.
477Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0901C (auctor 814-878)
Idem etiam rex cum egregiis polleret moribus petitionibusque iustis et servitio Dei aptis assensum praeberet, interpellatus est a bonae memoriae viro Leodebodo Patre monasterii S. Aniani, quod est situm prope moenia urbis Aurelianae, ut monasterium ordini monastico congruens sibi liceret construere in agro Floriacensi, datis pro eodem agro in mutua vicissitudine praediis quae sibi a parentibus iure haereditario relicta possidebat.
478Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0901C (auctor 814-878)
Namque idem ager Floriacensis scilicet regalis tunc fiscus erat.
479Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0902C (auctor 814-878)
Fuit namque idem Aigulfus venerabilis vir et Deo omnimodo placere gestiens: qui quantae sanctitatis fuerit cuiusve virtutis, finis probavit, in quo omnis laus secure canitur.
480Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0903B (auctor 814-878)
Cum igitur utrinque laboraretur, quatenus visionis manifestae non segnes invenirentur exsecutores; paucis admodum diebus transactis a supradicta Cenomanica urbe egressi, oraculi divini auditores carpebant iter Italiam ducens: divertentesque in monasterium Floriacum hospitandi gratia, compererunt praefatum venerabilem virum Aigulfum praeceptis abbatis sui obsequentem idem velle iter arripere.
481Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0917B (auctor 814-878)
Egregius Apostolus ait: Diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum (Rom. VIII) . Et iterum idem ipse: Dum tempus habemus, operemur bonum ad omnes (Gal. VI) . Et item Scriptura: Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona (Rom. X) ! Innotuerunt nobis religiosus abbas et presbyter Cassini monasterii B. Benedicti, et Carlomannus Deo amabilis monachus, germanus filii nostri Pippini excellentissimi maiorisdomus, per hos praesentes religiosos Dei servos monachos concordiae et pacis sermones inter eum ac Grifonem fratrem eius expedire nos mittere; ut et nos haec ipsa admonendo, dirigamus excellentiae iam dicti Pippini filii nostri, ut ad pacis concordiam redeant, vobis propter Deum pacificis mediatoribus.
482Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0929B (auctor 814-878)
Et quidem vetusta aetas idem officium per successionem prolis excipiebat, nostra vero non propagatione prolis, sed magis puritate vitae morumque probitate officiales admittit.
483Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0934B (auctor 814-878)
Sed ne imparem meritis idem Conditor ac Redemptor humani generis Iesus Christus sanctissimum ostenderet Benedictum, imo ne aliqui minus intelligere valentes divinam dispensationem, gloriosiores quam maxime apud Dominum nos putarent existere martyres, qui sanguinis effusione proprii coronam sibi pararint felicitatis perpetuae, quam illum qui absque martyrii palma in pace animam sedibus patriae coelestis immiserit; placuit illi, haud disparia per servum suum dilectissimum patrare miracula apud sacratissimam aedem qua condita eiusdem Patris membra servantur.
484Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0945C (auctor 814-878)
Ut vero se lux diei terris clara infudit, fratribus somno experrectis, idem sonitu fusilis tabulae, olim reserandae locutionis gratia compactae, abbatem Theotbertum cum reliquis asciscens, salutationis verba depromit, et cuncta quae Benedictus Pater dicenda praeceperat, eis per ordinem retulit.
485Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0955A (auctor 814-878)
Nunquidnam inspector certaminis idem semper est?
486Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0956A (auctor 814-878)
5. Idem autem caulae indeptus monasticae, mox operante sancti Spiritus virtute, coepit monstrare animal se esse mundum et gregi aptum coelesti.
487Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0956D (auctor 814-878)
6. Namque Deo amabilis, et toto orbe celebratus atque canendus, regularisque vitae singularis institutor Benedictus, in Beneventana provincia multis praecedentibus annis vitae huius ultimam clauserat diem, et in castro Cassino acceperat sepulturam: sed post non multum temporis, secundum prophetiam eiusdem sanctissimi viri, idem locus a Longobardis captus atque in eremum est redactus.
488Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0957B (auctor 814-878)
Idem namque monasterium cum antiqua floruerit praerogativa, ita ut eius magisterio longe lateque plura fundata sint loca servitio apta divino; eo tamen tempore, auctore diabolo, emergente discordia, secus quam decebat res vacillabant.
489Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0961B (auctor 814-878)
Namque idem miser Arcadius, ut fidem videretur facere non se [supple ficte] egisse quae gesserat, ad horam tertiam sanctis cibos et pocula obtulit, et ad reficiendum tanquam eorum compatiens dolori invitabat.
490Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0966A (auctor 814-878)
27. Non modo autem devotis et a Deo per se beneficia poscentibus idem B. Pater aderat, sed et persecutori suo munus opitulationis impendit.
491Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0967A (auctor 814-878)
De hoc circulo Dominus contra Syriam sub typo diaboli: Ponam, inquit, circulum in naribus tuis, et frenum in maxillis tuis (IV Reg. XIX) . Quod autem bis idem circulus est, geminam portendebat impio fieri ultionem, ut scriptum est, Duplici contritione contere eos (Ier. XVII) : anteposita et postposita circuli figura, et praesenti signabat, et post futura plectendum malignum divina sententia.
492Adrianus I, Bulla, 96, 1243C
Preterea idem antistes nobis innotuit, qualiter omnes res episcopales a canonicorum prebenda sequestratas haberet, in quibus nulli episcoporum quicquam liceret facere, nisi cum voluntate ac electione fratrum, Deo ibi famulantium; eis aliquem ex suis concanonicis preponere, qui die noctuque sollicitus res eorum sciret utiliter administrare, ac qui nullum fratrem sine iusta causa vellet disturbare, ac tali cum debita obedientia maximus honor ac reverentia post episcopum ab omnibus exhiberentur, ac cuncta beneficia claustri, preter preposituras, sua dispensatione fratribus, prout quisque opus haberet, distribuerentur.
493Adrianus I, Epistola, 98, 1280B
De eo quod idem Ioannes non recte dixit: « Per imaginem, quae per colores apparet, adoratur fortitudo eius et glorificatur, et ad memoriam veniemus de eius in terra praesentia.
494Adrianus I, Epistola, 98, 1250B
Et idcirco qui ab eo accipit, Dei Spiritus est, sed idem et Spiritus Christi est.
495Adrianus I, Epistola, 98, 1250B
Deus igitur Christus est, unum cum Deo Christus: et illud evangelicum: Ego et Pater unum sumus, etc. » (Ioan. X.) Item de epistola sancti Basilii ad Amphilochium episcopum Iconii (Lib. I de Spiritu sancto ad Amphiloch., 18) , inter caetera: « Unum idem et Spiritum sanctum, et ipsum in unitate dictum per unum Filium uni Patri coniunctum, et per ipsum complens superlaudabilem et beatam Trinitatem.
496Adrianus I, Epistola, 98, 1251A
» Et eiusdem sancti Augustini lib. IV (cap. 10) de Trinitate, inter caetera: « Nec possumus dicere quod Spiritus sanctus et a Filio non procedat: neque enim frustra idem Spiritus et Patris et Filii Spiritus dicitur.
497Adrianus I, Epistola, 98, 1255B
Quod epistola, quam illi sancti Simeonis Stylitae dicunt, missa ad Iustinianum [Iustinum] imperatorem, multum distet a divinis Scripturis sive sanctorum Patrum documentis, in eo quod ait praefato imperatori: « Pro quibus commemorantes referimus divinis vestris auribus; sive in eo quod idem imperator misericordia uti prohibuerit.
498Adrianus I, Epistola, 98, 1255D
» Item idem ipse sanctus Gregorius in explanationem beati Iob (Lib. XXXIV, c. 10) , ubi dum de fortibus sanctae Ecclesiae praedicatoribus tractaret, adiunxit: « Unde ad prophetam de bonis doctoribus Dominus dicit: Devorabunt et subiicient lapidibus fundae (Zach. IX) . Sancti quippe doctores, qui ad virtutem et alios instruunt, hostes devorant, dum eos intra corpus suum per vim conversionis immutant.
499Adrianus I, Epistola, 98, 1254C
Quod idem Tarasius non recte Spiritum sanctum contribulem Patri et Filio dixerit, cum sufficeret dicere coaeternum, consubstantialem, eiusdemque essentiae et naturae.
500Adrianus I, Epistolae, 96, 1225A
Nam idem ipse Iacob proprio demum arbitrio summitatem virgae filii sui Ioseph deosculatus est, fidei dilectione hoc agens, sicut beatus Paulus in epistola ad Hebraeos testatur (Hebr. XI): non virgae, sed tenenti eam honoris ac dilectionis exhibuit affectum.