'ideo' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 112742 hits      Show next 500

Nor id , p4, 17 found in
2Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344A (auctor fl. 1130)
Hic maxime apparet quod superius dixi, ideo Apostolum et evangelistam verbum fractionis praecipue posuisse, ut hoc sua auctoritate firmaretur, unde facilius cor humanum dubitaret.
3Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468A (auctor c.945–1004)
Quamobrem, piissimi, more praedecessorum vestrorum regum illis assensum praebete conciliis quibus per reconciliationem res publica melioratur et crescit; quia, si quocunque conciliabulo alterius praedia vel possessiunculas alter privatis negotiis velit sibi adscribere, ac ideo, fratris damno, pecuniam per arcas et loculos aggregando, sitim suae avaritiae exstinguere, non observata tricennali lege quae emanavit ex constitutione principum seu auctoritate canonum, sciatis procul dubio quod ad vos hoc malum respicit, qui idcirco regni apicem tenetis, ut iustum iudicium omnibus faciatis.
4Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0419C (auctor c.945–1004)
Domino semper in Christo venerabili GREGORIO sanctae Romanae et apostolicae sedis praesuli, ac ideo universalis Ecclesiae doctori, suus illius ABBO, Floriacensium rector, salutem in Christo.
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0422A (auctor c.945–1004)
Unde quaedam venerabilis femina, Ildegardis nomine, super his obstupescens, cum Romam ire disponebat, lacrymabiliter expostulavit iure propinquitatis quatenus litteris nostris vobis commendaretur, quae peccatrix est et nobilis, non autem ideo nobilis quia peccatrix, sed ideo peccatrix quia nobilis: nam, lenocinante humani generis inimico, multa in saeculo saecularis mulier commisit, pro quibus poenitentiae remedium expetiit, et consilio bonorum virorum duo monasteria, unum canonicorum, alterum sanctimonialium ex propriis rebus et possessionibus construxit, in singulis quoque, novem ferme millibus a se invicem disparatis, tantos reditus delegavit, ut sufficere possint etiam plurimis quam sunt animae utriusque congregationis.
6Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0423C (auctor c.945–1004)
Quod ideo vestrae charitati obieci, quia plus aequo distulistis mittere indiculum vestrae legationis: ac idcirco vobis parere mihi fuit impossibile, quibus placere omnimodis gestio, nec unquam bonorum praeceptis inobediens apparebo, nisi constrictus aut religionis proposito, aut temporis articulo.
7Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0445D (auctor c.945–1004)
Et ideo, quia monasterium beatorum Ioannis et Stephani quod in Classitana civitate constitutum est, cui communis filius Claudius abbas praeesse dignoscitur, multa a praedecessoribus vestris praeiudicia atque gravamina pertulisse cognovimus, oportet ut fraternitatis vestrae provisio eorum de futura quiete salubri ordinatione disponat, quatenus conversantes illic in Dei servitio, ipsius quoque gratia suffragante, liberi perseverent.
8Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0447D (auctor c.945–1004)
Praeterea questi nobis sunt praedicti monachi monasterii abbatem suum intra Scillanum castrum quod sexcentos pedes extenditur sub praetextu fabricandae ecclesiae fraternitati tuae donationis titulo concessisse, et ideo volumus quantum parietes possunt aedificatae ecclesiae circumdari, iuri ecclesiae vindicari.
9Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0448B (auctor c.945–1004)
Et ideo, quoniam Stephanus abbas monasterii Sancti Marci quod constitutum iuxta muros Spolitanae civitatis esse dignoscitur, questus nobis est Massam Veneris in provincia Campaniae sitam territorio Minturnensi, quam ei beatae memoriae decessoris nostri Benedicti redditam praeceptione cognovimus, ab ecclesia nostra nunc indebite retineri; idcirco hac tibi auctoritate praecipimus ut, si manifeste ab ecclesiae nostrae hominibus detinetur, in iure eam praedicti monasterii sine aliqua mora vel altercatione restituas.
10Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0453D (auctor c.945–1004)
Et ideo, fratres charissimi, libelli qui subiectus est tenore perspecto, eos qui talia perpetrasse dicuntur iubete in medio collocari, discussisque obiectionibus quae ipsis presbyteris impinguntur, si convinci potuerint, a sacerdotali removeantur officio; quia qui sancti non sunt, sancta tractare non possunt, atque alieni efficiuntur a ministerio, quod vivendo illicite polluerunt.
11Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455B (auctor c.945–1004)
Si quis autem potiora sectatus est, corpus et animam suam Deo dicaverit ne se copulet matrimonio, tanto magis dignior fiet; ideo enim inferiorem posuit, ut de potiore nemo dubitaret.
12Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457B (auctor c.945–1004)
Cernis igitur quod episcopus, presbyter, diaconus non ideo sint beati quia episcopi vel presbyteri sunt aut diaconi, sed si virtutes habuerint nominum suorum et officiorum: alioquin si diaconus sanctior episcopo suo fuerit, non ex eo quod in in feriori gradu est apud Christum deterior erit: ut Stephanus diaconus, qui primus martyrio coronatus est minor futurus in regno coelorum multis episcopis, et Timotheo ac Tito: quos ut subiicere non audeo, ita nec anteponere (I Tim. III, 2, 3).
13Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0564C (auctor c.945–1004)
Qui amore promissae pecuniae veniens, dum omnes in personam Sergii sanctissimi invenisset consensisse, Paschali id quidem suffragari non valuit, et ideo Ecclesiae B. Petri Apostoli suo stipendio damnum intulit, adeo ut centum libras auri a praedicto Pontifice exigeret, quas praedictus miserrimus Archidiaconus promisisset.
14Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0569C (auctor c.945–1004)
Ex Francis vero mille tantum et quinquaginta in eodem bello fuerunt mortui: ex quibus ideo plures non interierunt, quia anno praemisso idem Dux Eudo in benedictionem tres spongias a praedicto Pontifice acceperat, ex quibus in hora, qua bellum commissum est, quicunque ad sumendum modicam nactus est particulam, nec vulneratus, nec mortuus est.
15Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531D (auctor c.945–1004)
Os, ossis, et ossum, ossi, declinaverunt antiqui, et ideo ut sit differentia singularis et pluralis numeri, per duo u scribunt moderni.
16Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0534A (auctor c.945–1004)
Et ideo Trinitatis quodam modo differentiam per trium imparium se, paribus intermissis, sequentium censeo naturam discutiendam; quorum primus sit quinarius, secundus septenarius, tertius novenarius, inter quos duo intermissi signant duplicem naturam unius Iesu Christi, quoniam ille VI ex primo impari duplicato perfectus existit: hic IX vero ex primo pari quadruplicato diminutionem recipit sub ostensione cubicae quantitatis, ut perfectum Deum innuant paulo minus minoratum ab angelis sub forma servi.
17Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0513B (auctor c.945–1004)
Ideo pernici gradu rediens festinus, domino tuo haec responsa perfer quantocius: Bene filius diaboli patrem tuum imitaris, qui, superbiendo intumescens, coelo corruit, et, mendacio suo humanum genus involvere gestiens, plurimos suae poenae obnoxios fecit.
18Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0520B (auctor c.945–1004)
Quoniam, si illa sanctae animae invisibilis et illocabilis praesentia alicuius famulantium spurcitia offendatur, timendum est quod propheta terribiliter comminatur: In terra sanctorum iniqua gessit, et ideo gloriam Domini non videbit (Isai. XXVI, 10).
19Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0476B (auctor 1000)
Hanc autem spatii latitudinem ideo indulgemus, ne in ipso Dei templo et sacrosanctis altaribus confugientium quemquam mane vel vespere cubare vel pernoctare liceat, ipsis hoc clericis religionis causa vetantibus.
20Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0476C (auctor 1000)
» INTERPRETATIO. Ecclesiae sunt loca Deo dicata, et ideo reos, qui ibidem compulsi timore confugerint, ita tueantur ut nullus locis sanctis ad direptionem rerum vim aut manus afferre praesumat; sed quidquid spatii vel in porticibus, vel in areis ad ecclesiam adiacentibus pertinet, velut interiora templi praecipimus custodiri, ut reos timoris necessitas non constringat circa altaria manere, et loca venerabilia polluantur.
21Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484C (auctor 1000)
Et ideo quia monasterium beatorum Ioannis et Stephani, quod in Clasitana civitate est constitutum, cui communis filius Claudius abbas praeesse dignoscitur, multa a decessoribus vestris praeiudicia atque gravamina pertulisse cognovimus, oportet ut fraternitatis vestrae provisio eorum de futura quiete salubri ordinatione disponat, quatenus conversantes illic in Dei servitio, ipsius quoque gratia suffragante, mente libera perseverent.
22Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0489D (auctor 1000)
Et ideo necesse est ut, si quid indecenter recolis accepisse, sine dilatione restituas, ne avaritiae te graviter culpa redarguat, quem largum erga monasteria sacerdotalis magis debuerat munificentia demonstrare.
23Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0490A (auctor 1000)
Et ideo, praeter id quod circumdant parietes ecclesiae, volumus ut in iura monasterii sine aliqua difficultate revertatur, quia nec mundanarum legum nec sacrorum canonum statuta permittunt res monasterii de iure eius quolibet titulo segregari.
24Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0492A (auctor 1000)
Et ideo nullus sacerdotum vel ministrorum ex rebus ecclesiae, quae in quibuscunque locis a fidelibus largiuntur, aliquid auferat, vel iuri suo aut cathedrae propriae utilitati convertat.
25Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0492D (auctor 1000)
Quia ergo fieri plerumque cognoscitur, ut ecclesiae parochiales vel sacra monasteria ita, quorumdam episcoporum vel insolentia vel incuria, horrendam incidant in ruinam, ut gravior exoriatur aedificantibus moeror quam in struentibus [al., construendo] gaudii exstiterat labor: unde [al., ideo] pia compassione decernimus ut, quandiu earumdem fundatores ecclesiarum in hac vita superstites exstiterint, pro eisdem locis curam permittantur habere sollicitam, et sollicitudinem ferre praecipuam, atque rectores praecipuos vel idoneos in eisdem basilicis iidem ipsi offerant episcopis ordinandos.
26Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497B (auctor 1000)
Et omnino iniustum est ut, si molestia corporis irruit, honore suo privetur aegrotus, atque ideo hoc per nos fieri nullatenus potest, ne peccatum anima mea ex eius depositione veniat.
27Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497D (auctor 1000)
Et ideo, quamvis quis peccato mordeatur, peccandi de caetero non habeat voluntatem, et communicaturus satisfaciat lacrymis et orationibus.
28Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498C (auctor 1000)
Atque ideo feminae seipsas considerent, et si in menstrua consuetudine ad sacramentum Dominici corporis et sanguinis accedere non praesumant, de sua recta consideratione laudandae sunt; dum vero ad percipiendum ex religiosae vitae consuetudine eiusdem mysterii amore rapiuntur, reprimendae (sicut praediximus) non sunt.
29Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503C (auctor 1000)
Et ideo postquam et persona absens est, et gesta quae ad nos transmisisti, nobis, sicut praefati sumus, idonee satisfacere non videntur, temere aliquid de episcopi persona decernere non debemus, nec possumus, ne (quod absit!) reprehensibiles inveniamur in nostris, quibus aliorum iure competit retractare sententias.
30Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506A (auctor 1000)
Nec rempublicam gerere criminosum est; sed ideo agere rempublicam ut rem familiarem potius augeas, videtur esse damnabile.
31Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767D (auctor fl. 923)
Et quia vos convenistis in ista die ad recipiendam societatem sanctae Ecclesiae et absolutionem de vestris peccatis, et ideo venistis cum toto desiderio, quo vos possitis recipere tam magnum gaudium de Paschali solemnitate, et quo possitis communicare de corpore et sanguine Domini, propterea non debet remanere in vobis superbia, per quam cecidit Lucifer angelus de coelesti gloria in infernum.
32Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0772A (auctor fl. 923)
Nam crucis aram subiit, ubi et seipsum iecit fundamentum Christianitatis, et suis sequacibus praetendit exemplum eiusdem perficiendae religiositatis Huius autem et pavimenti memor et exempli beatus infit apostolus Petrus: « Christus, inquiens, passus est pro nobis, vobis relinquens exemplum, ut sequamini vestigia eius (I Petr. II, XXI) . » Christus Dominus ideo vitam carnis amisit, quo stabiliret Ecclesiam Christianitatis, quam iudices iniquitatis caeca cupidine incessanter evertunt.
33Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1320B
VII. Item, victimam voluntariam Dominus praecipit: ideo dicit: nemo tollat animam a me et reliqua.
34Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1320C
Populus Israel debuerat constringui X mandatis legis, dum causa ipsorum percussit Deus Aegyptum X plagis, ideo decem mandata sunt, ubi sunt in lege praecepta quae Deus non praecipit, sed dixit Ietro socer Moysi eligere LXX principes, qui iudicarent populum cum Moysi.
35Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1292B
Item: Omnis mercenarius ad oculum servit, ideo exactor praeponendus ei.
36Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1294A
Synodus ait: De vendentis, assuetis licet, verum nunquam veteratur: observandae sunt tamen leges iubilei, id est anni quinquagesimi, ut non affirmentur incerta tempore veterato; et ideo omnis negotiatio subscriptione affirmanda est.
37Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1301B
Hoc exemplo sanctae Scripturae: Et patres nostri narraverunt nobis; non sunt occultata a filiis eorum (Psal. LXXVII, 4) . Et illa iurat super mortuos mundiales, et ideo non iuratur super illam, quia libera est, et non ergastulum.
38Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019C (auctor fl. 1150)
In religiosis autem haec ideo affectata videntur, quia facile haec cavere possunt: quippe status et habitus et professio his contradicit: et sufficiens rerum temporalium administratio omnem necessitatem talia affectandi excludit.
39Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0031A (auctor fl. 1150)
Ideo autem dixi, qui in congregatione sum positus, quia aliquis privatam ducens vitam, etiam bona voluntaria non tenetur omittere propter scandalum alterius.
40Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037A (auctor fl. 1150)
quae et in introitu inferni ideo esse dicitur, quia per amorem huius mundi eius amatores ad infernum transmittuntur.
41Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037B (auctor fl. 1150)
Sed quid si vanitatem tibi finem ponis, erras et te ipsum decipis, cum illis deputandus, qui cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, et ideo stulti facti sunt et defecerunt in vanitatibus suis (Rom. I) . Si autem per scientiam veritatem investigare conaris, in hoc etiam erras et teipsum decipis, et cum Pilato quaerens quid est veritas (Ioan. XVIII) , ipse tamen veritatem deprehendisti.
42Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0044B (auctor fl. 1150)
Post primum enim verbum homo siluit, quia succumbente humana ratione invisibilia Dei per creaturas cognoscere non poterat, et ideo longe proiectus est a Deo, non laudans neque invocans nomen eius.
43Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0045B (auctor fl. 1150)
Sermo autem iste ideo omnipotens, quia Dei sermo est.
44Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0046C (auctor fl. 1150)
Sapientia carnis ad concupiscentiam pertinet, ipsa est quae docet hominem facere carnis curam in desideriis, in comessationibus et ebrietatibus, in cubilibus et impudicitiis, et caeteris huiusmodi, quae ad carnis pertinent voluptates, de quibus scriptum est: Quoniam qui talia agunt, regnum Dei non consequentur (Gal. V) . Sapientia animalis ad superbiam videtur pertinere, ipsa est magistra eorum, qui dictis et exemplis sanctorum Patrum dedignantur inniti, et ideo dogmatizant perversa, et fidei contraria: et dum singulari praesumptione spiritus sui gradiuntur mysteria Dei penetrare non possunt, quae melius vivendo pie quam ratiocinando subtiliter intelliguntur.
45Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049A (auctor fl. 1150)
Sed quod consequentiae habere videtur, ut si butyrum et mel comedat, ideo sciat reprobare malum et eligere bonum?
46Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049A (auctor fl. 1150)
Quod ideo dictum intellige, quia, iuxta sententiam philosophi, idem est sensus contrariorum, id est eo sensu quo unum contrariorum discernitur et reliquum, ut si tactu suave, tactu et asperum: si gustu dulce, gustu et amarum discernitur.
47Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0051B (auctor fl. 1150)
Ideo autem mel istud dulcedinis dicitur, quia evangelica praedicatio a Christo dulcedine aedita est vel alias inspirata.
48Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0052B (auctor fl. 1150)
Examen apum gentilium philosophorum est multitudo, qui ideo in ore leonis fuisse dicuntur, quia cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, et ideo reprobi facti sunt et evanuerunt in cogitationibus suis (Rom. I) . Favus mellis suavitas est philosophicae inquisitionis.
49Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0054C (auctor fl. 1150)
Et ideo Filius qui non ad exercendam vindictam, sed ad exhibendam compassionem in carne apparuit, magis formam humilem quam terribilem nobis voluit exhibere.
50Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0069B (auctor fl. 1150)
Ideo cum ipsis temporaliter puniti non sunt, sed potius daemoniorum cruciatui in futuro reservantur.
51Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0069B (auctor fl. 1150)
In labore hominum, id est iustorum, non sunt in hac vita, et ideo cum hominibus, id est cum iustis, in vita praesenti, non flagellabuntur.
52Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0076C (auctor fl. 1150)
Quoniam autem in Christo pax erat mundo repromissa, ideo propheta David cum desiderio eius auxilium invocat dicens: Dissipa gentes quae bella volunt.
53Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0080D (auctor fl. 1150)
Aethiopia ista terra admodum arenosa est carens omni humore charitatis, et ideo ad fructum bonorum operum non proficit, habitatores eius calore adusti, deterrimi facie, aspectu horribiles, conversatione dissoluti, et omnino peccatorum nigredine deformati sunt, et propterea non modico passu, non incessu lento, sed celeri cursu inde exeundum est.
54Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0082B (auctor fl. 1150)
Vel ideo radiavit, quoniam sicut radius materialiter non est substantia sideris, ita Verbum Dei de Virgine nascens in eo quod Verbum non fuit de substantia Virginis.
55Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0082C (auctor fl. 1150)
Quae ideo scintillae dicuntur, quia sicut scintillae ignitae sunt, et materiam sibi proximam exurunt, ita et verba Dei corda audientium igne divini amoris accendunt.
56Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0082C (auctor fl. 1150)
Unde Propheta: Ignitum eloquium tuum vehementer, et servus tuus dilexit illud (Psal. CXVIII) . Et discipuli euntes in Emmaus: Nonne, inquiunt, cor nostrum ardens erat in nobis de Iesu, dum loqueretur nobis in via? (Luc XXIV) . Ideo cum loqueretur corda ipsorum ardebant, Quia verba illius ad amorem eos inflammabant.
57Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0085B (auctor fl. 1150)
Ideo autem superbiam nube comparavimus, quia sicut nubes de montibus, ita superbia de tumidis cordibus provenit.
58Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0089C (auctor fl. 1150)
Ideo, quia divisi sunt a iustis et electis prae ira vultus eius, et appropinquavit cor illius, id est, manifesta est de illis voluntas ipsius, ut manifestum fiat hic, qui modo latent occulti, quam iusto Dei iudicio in futuro suscipiant sententiam aeternae damnationis.
59Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0092B (auctor fl. 1150)
Iam enim omnes voces prophetarum obmutuerant: quia diuturnis clamoribus iam raucae factae, non poterant exhibere eum quem promiserant: et ideo omnium vota, universorum desideria in Christum inhiabant, cui repositum erat, qui et ipse erat expectatio gentium (Isa. LXIII) . Non tamen adhuc videre cupiebant in ea forma qua est speciosus prae filiis hominum, non formosum in stola sua ascendentem in coelum in multitudine virtutis suae, non proficiscentem ad illa speciosa deserti, ad flores rosarum et lilia convallium, sed potius desiderabant eum accipere, cum Isaia, despectum et novissimum virorum (Isa. LIII) , et scientem infirmitates, cum Zacharia, sordidis indutum vestibus (Zach. III) : qualem propheta David eum praenunciat (Psal. LXVIII) , ubi ex persona eius dicit: Ego sum pauper et dolens, salus tua Deus suscepit me.
60Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0098C (auctor fl. 1150)
Tricesimum siquidem fructum semen hoc attulit, quando Christus sua praesentia nuptias consecravit (Ioan. II): sexagesimum fructum attulit, cum, tempore suae praedicationis, continentiam praedicavit et docuit: centesimum, quando matrem Virginem Ioanni virgini in cruce commendavit (Ioan. XIX) . Sed, quia nobis illa virgo Israel futura erat mater Dei, thalamus sponsi, dilecta dilecti, unica unici, ideo Dei Filius singulariter, imo mirabiliter in ipsa voluit operari: ut quae precium universitatis debeat parere, cum statu quolibet universitatis haberet aliquid commune.
61Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0106A (auctor fl. 1150)
Pudor imperfectionem poenitentiae operatur, quando aliqui vident peccata sua ignominiosa, et praeter communem peccandi legem enormia, ideoque erubescunt ea confiteri, de quibus dicitur: Confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos (Psal. XXXII) . Timor etiam poenitentiam impedit, quando aliqui ideo nolunt confiteri, quia timent se gravitatem satisfactionis sustinere non posse: quorum personam gerebat Adam ille terrenus cum diceret: Audivi vocem tuam in paradiso et timui, eo quod nudus essem, et abscondi me (Gen. II) . Spes etiam imperfectionem poenitentiae operatur, quando aliqui sperant se aliquid emolimenti adepturos in seculo, quod timerent perdere, si hominibus quales sunt interius notum fieret, quibus dicitur: Divitiae si affluant, nolite cor apponere, hoc est, in ipsis sperare (Psal. LXI) . Desperatio etiam imperfectam facit poenitentiam, quando aliqui peccandi consuetudine ligati, desperant se a vitiis abstinere posse, de quibus dicitur ab Apostolo: Quia venit ira Dei in filios diffidentiae (Ephes. V) . Frustratoria est illorum poenitentia, qui quadam consuetudine temporis tracti ad horam dicunt, sed non deflent peccata sua: quippe statim deponunt onus satisfactionis, revertuntur ad vitia, bibunt calicem confusionis usque ad fecem, et fiunt novissima talium peiora prioribus.
62Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0107D (auctor fl. 1150)
Neque enim ideo tentationes desunt nobis, quia tentator ipse invisibili specie non apparet nobis, quia verberibus et contumeliis nos non afficit, sicut antiquos Christi agonistas impugnare solebat: imo idipsum in confusionem nostram respicit, quod visibilem se non exhibet nobis: eo quod tanquam abiectos et viles nomines indignos nos violenta tentatione iudicet, quos per superbiam et inanem gloriam, vel quibuscunque aliis etiam levibus vitiis a culmine virtutum videt praecipitari.
63Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0123D (auctor fl. 1150)
Ideo viri Ninivitae exurgent in iudicio contra generationem talem, qui ad praedicationem Ionae egerunt poenitentiam (Matth. XII) . Praedicavit Ionas subversionem civitatis, et omnes conversi sunt a viis suis malis ad Dominum.
64Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0125D (auctor fl. 1150)
Puto quod in terra suaviter viventium inveniri non poterat, nec in nostrae convallis habitatione exordium sumpsit, et ideo supervenit; id est, desuper venit de summis ad infirma, ut natura nostra, quae per causas inferiores tutari non poterat (omnis quippe caro corruperat viam suam), saltem in sui languoris remedium de supernis acciperet medicinam.
65Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0128A (auctor fl. 1150)
Sed non ideo, inquies, consentio, quoniam audio loquentes, quos non possum prohibere, litigare non volo, non aurem avertere, ne eo ipso contristem fratrem meum.
66Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0132B (auctor fl. 1150)
Et ideo iuste maris stella, id est miserorum stella nuncupata est.
67Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0147D (auctor fl. 1150)
Ideo autem dixi crucem eius, quia non omnis crux, Christi crux appellari debet.
68Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0153B (auctor fl. 1150)
Periculosus est torrens iste plane, et ideo magis periculosus est, quoniam aquis quibusdam accessoriis excrescit in fluvium magnum.
69Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0153D (auctor fl. 1150)
Aquae vero nivium sunt affectatae malitiae cordis humani, utpote invidiae, sectae, haereses, odia, et fraternae unitatis discordia: quae ideo magis frigidae caeteris dicuntur, quoniam amplius a fervore charitatis recedunt.
70Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0155D (auctor fl. 1150)
Sunt enim aliqui, qui per hunc pontem e transverso gradiuntur, et ideo corruunt: alii per ipsum oblique gradiuntur, et deficiunt: alii directe, et pertranseunt.
71Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0166D (auctor fl. 1150)
Sunt enim aliqui, qui tenebris ignorantiae caecati, viam vitae ignorant, et ideo nec diligunt, nec sequuntur eam: quibus prudentia necessaria est, quae illis depulsa ignorantia viam salutis et cognitionem veritatis, ostendit.
72Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0167A (auctor fl. 1150)
Trahuntur alii dilectione inordinata illorum qui natura sive affinitate, vel quocunque familiaritatis vinculo ipsis coniuncti sunt, et ideo a via rectitudinis deviant: quibus iustitia necessaria est, quae in neutram partem declinans unicuique quod suum est tribuit, et illibatum custodit.
73Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0173C (auctor fl. 1150)
Vel ideo, quia sicut hordeum foris paleam habet tenacem et intus granum utile, sic vota praedicta foris austeritatem continent, sed observata intus fructum habent suavissimum, sicut Paulus dicit: Omnis disciplina in praesenti videtur esse moeroris, sed in futuro fructum habet pacatissimum (Hebr. XII) . Primus panis hordeaceus est renunciatio seculi.
74Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0174D (auctor fl. 1150)
Ex hac proprietate irae, rixae, dissensiones, et contumeliae frequenter emergunt, dum eam habere volentes suam iustitiam statuere volunt, et ideo iustitiae Dei non sunt subiecti.
75Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0175C (auctor fl. 1150)
Quia si praelatus subdito praecipiat aliquid, quod ad peccatum pertinet, eo ipso quod in praecepto errorem suum exprimit, nullam vim habet eius iussio, et ideo nulla obedientia debet comitari.
76Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0175D (auctor fl. 1150)
Hoc ideo adiunxi, quia alium modum vivendi habent in cibis, in lectualibus infirmi in infirmaria, quam sani in congregatione.
77Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0176C (auctor fl. 1150)
Circa communem vitam ipsa regula dispensat cum dicit: Si his qui venerunt ex moribus delicatioribus, aliquid alimentorum, vestimentorum datur, quod aliis fortioribus et ideo felicioribus non datur, cogitare debent quibus non datur, quantum illi a sua seculari vita ad istam descenderint, quamvis usque ad aliorum frugalitatem, qui sunt corpore firmiores pervenire non potuerint.
78Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0179D (auctor fl. 1150)
Nec praetereundum puto, quod calamus musicum instrumentum est, et ideo praelatorum figuram tenet, quoniam voce praedicationis resonare debet, sicut de his dicitur: Super montem excelsum ascende tu qui evangelizas Sion (Isa. XL) . Et alibi: Clama, ne cesses, quasi tuba exalta vocem tuam (Isa. LVIII) . Utilis ergo pastor Ecclesiae verbum vitae denuncians, modo gravem, modo dulcem, modo subtilem, modo acutum sonum reddere debet.
79Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0180D (auctor fl. 1150)
Sed neque vinum fece mixtum in scypho aureo decet contineri, quia vir religiosus omnem ambitionem, vanam gloriam, et laudem humanam, cum verbum Dei praedicat et docet, debet exsufflare, ne similis efficiatur illis qui viderunt Filium Dei (quia verbum Dei Filius Dei est) et audiat hoc improperium a Domino: Recepisti mercedem tuam (Matth. V) . Hac fece infecti fuerunt illi, de quibus Apostolus dicit: Qui cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, et ideo stulti facti sunt, et evanuerunt in cogitationibus suis (Rom. I) . Quoniam potius vinum purum scyphi isti aurei debent continere, ut illi qui literati sunt in claustris, simplici oculo et pura intentione doceant et praedicent verba vitae, illum solum fructum praestolantes, quem promisit Deus diligentibus se.
80Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0182C (auctor fl. 1150)
Si enim illam mystice velimus interpretari nubem, nihil aliud convenientius per eam accipere debemus, quam assumptae humanitatis naturam, quae iuxta congruam rerum similitudinem, et aqua ante passionem, et nubes in passione potuit appellari Ideo autem ante passionem aqua, quia Christus adhuc mortalis et passibilis liquescere et solvi potuit, esurire et sitire, pavere et moestus esse, tradi in condemnationem mortis, et affigi patibulo.
81Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0182C (auctor fl. 1150)
In ascensione vero ideo Christi humanitas nubi comparata est, quoniam sicut aqua ab imo terrae vaporaliter attracta, postmodum condensata in nubem ventis sublevantibus in aere suspenditur, sic Christi humanitas per Spiritum sanctum, qui est vapor paternae maiestatis, ab imo terrae, id est a fece nostrae corruptionis separata est.
82Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0183D (auctor fl. 1150)
Et propterea personam assumentem negant habere veritatem divinitatis, qui naturam humanam assumptam in personam, et ideo personam negant habere plenitudinem potestatis.
83Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0184D (auctor fl. 1150)
Tertio flumine trahuntur deorsum pusillanimes et inconstantes corde, qui illatas sibi foris iniurias prae pusillanimitate spiritus ferre non possunt, et ideo quolibet vento detractionis et molestiae ab itinere rectae conversationis excluduntur.
84Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0187A (auctor fl. 1150)
Venti flantes ab occidente sunt hi admiratores secretorum coelestium, qui pondus aeternae gloriae non sufficiunt capere, et ideo intellectu velut sole quodam intelligibili in eis occidente, conversi in admirationem tanquam ab occasu flatum mittunt: venti flantes ab aquilone sunt, qui inter tribulationes et mala praesentis vitae suspirantes, desiderio futurae patriae ad Deum respiciunt: venti flantes a meridie sunt hi qui, remoto omni turbatione et nubilo, mente tranquilla velut coelo sereno flatum sanctae devotionis tanquam a meridie emittunt.
85Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190C (auctor fl. 1150)
Forte ideo beati, quia non esurient neque sitient amplius: eo quod Agnus, qui in medio ipsorum est, reget illos, ipse praecinget se et faciet illos discumbere, et transiens ministrabit illis.
86Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0191A (auctor fl. 1150)
Ideo autem futurae vitae gloria coenae comparatur, quia sicut coenam alia non sequitur refectio, ita et futurae vitae alia non succedit.
87Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0192A (auctor fl. 1150)
Qui vero per viam occidentis gradiuntur, hi sunt, qui mala sua non vident, et ideo non poenitent, neque bona cognoscunt: et ideo non diligunt illi, qui periculosius errant quam caeteri, eo quod nesciant quaerere viam salutis: sicut in aegro videmus accidere, quod hi qui morbum suum non sentiunt, et ideo non quaerunt remedium sanitatis, periculosius laborant quam illi qui graviter quidem infirmantur, sed morbo cognito subvenire student consilio medicinae.
88Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0228C (auctor fl. 1150)
Qui autem virtutibus huiusmodi ornatus non est, ille idoneus minister Christi esse non potest: quippe maculam habet, et ideo a ministerio Domini repellendus est.
89Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0234B (auctor fl. 1150)
Si illuminarentur sine iocunditate, bonum esset imperfectum, si iocundarentur sine illuminatione, et hoc quoque bonum minus plenum esset: et ideo utrunque datur, alterum ad gloriam corporis, alterum ad iocunditatem mentis.
90Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0243C (auctor fl. 1150)
Sed ignis purgatoria purgatorii quidem est, quia purgatur quis eam patiendo, sed non est meritoria, quia nihil meretur quis, qui sustinet eam agendo, cum post hanc vitam non sit locus merendi: et ideo aliquem liberari de poena purgatorii, non est de merito hominis, sed de sola ordinatione divinae voluntatis.
91Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0244C (auctor fl. 1150)
Vel ideo sanguis sanctorum martyrum, sanguis Agni esse dicitur, quia in martyrio eum Christo obtulerunt.
92Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0244D (auctor fl. 1150)
Nemo enim quantumcunque iustus futuram gloriam potest promereri, et ideo totum illud bonum quod in alia vita sancti expectant, totum est de gratia, et de merito passionis Christi.
93Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0245A (auctor fl. 1150)
Quod hac ratione ostendi potest: Omnia bona quae facimus, dona Dei sunt, et ideo per ea non obligatur nobis Deus, sed nos magis Deo.
94Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0247A (auctor fl. 1150)
Ideo autem aurora nativitati eius congruit, quia illa surgente quodammodo, et nox lucida, et dies videtur obscura.
95Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0249B (auctor fl. 1150)
Contemplativa siquidem est serenitas illa, quae cum aurora nostra apparuit, ideo sereno comparata, quia tranquilla est et quieta, quia habitat in silentio a perturbationibus seculi longe est remota.
96Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0254D (auctor fl. 1150)
Nunquid enim si spiritu pauper, non ideo dignus regno?
97Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0260B (auctor fl. 1150)
Est et tertius fructus huius arboris quem supra delitiosum appellavimus, et ideo forte delitiosus quia rarus, quia pretiosus est, et quoniam fructus iste in summitate ramorum colligitur, oportet eum qui fructu isto vescitur sursum ascendere, ut quod in eo mortale est, absorbeatur a vita, quod humile in gloriam, quod triste est in laeticiam commutetur.
98Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0266C (auctor fl. 1150)
Aestate autem futurae vitae claritas accipienda est, sicut in Evangelio Dominus dicit de arboribus: Cum producunt ex se fructum, scitis quoniam prope est aestas, quae ideo aestati comparatur, quia ea adveniente, et moeroris nostri nubila transeunt, et vitae dies aeterni solis claritate fulgescunt.
99Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0270C (auctor fl. 1150)
Ideo etiam Christus firmamentum appellatus est, quoniam sicut firmamentum naturam aquae tenet, secundum beatum Gregorium quae gelu constricta in glaciem, et postmodum in crystallum solidata est, ita Christus homo ante resurrectionem velut aqua fuit, qui fame, siti, multisque aliis infirmitatibus, videlicet nascendo, patiendo, moriendo, velut aqua defluxit.
100Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0271A (auctor fl. 1150)
Primo in hac vita fide, spe, charitate, caeterisque virtutibus, quas ab ipso acceperunt, et in illa coelesti gloria sunt in eo radicati beata illa fruitione visionis eius, unde ipse Dominus: Qui manet in me, et ego in eo, hic fert fructum multum (Ioan. XV.) Et Ioannes: In hoc scimus, quoniam in ipso manemus, quia de Spiritu eius accepimus (I Ioan. IV.) : Et Apostolus: Per ipsum et cum ipso, et in ipso sunt omnia (Rom. XI.) . Sancti ergo omnes luminaria sive stellae dicuntur, sicut Paulus dicit de eis: Inter quos lucens tanquam luminaria in hoc mundo, verbum vitae continentes (Philip. II) . Et alibi: Stella differt a stella in claritate (I Cor. XV.) . Et in Iob Dominus loquens, ait: Ubi eras cum me iubilarent omnes filii Dei, et laudarent astra matutina? (Iob XXXVIII.) Qui ideo stellae appellantur, quia sicut stella aliam modo pulchritudine, modo claritate, modo rubore, modo puritate antecedit, ita et inter electos Dei.
101Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0271A (auctor fl. 1150)
Virgines ideo decore commendantur, quoniam in hac vita pudicitiam carnis et castitatem servaverunt, retinentes vestimenta sua candida, nulla corruptione concupiscentiae carnalis ea inquinantes.
102Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0275A (auctor fl. 1150)
Contractos illos esse dixerim, qui cupiditate terrena curvati sola transitoria cupiunt, et ideo oculos cordis semper in terram figentes, eos ad coelestia elevare non possunt: plane sicut amor ad faciem, timor ad manum, ita cupiditas ad terram semper oculum dirigit, verbi gratia: Filius semper intendit in faciem patris quem diligit, servus ad manum domini sui respicit, ne flagelletur pro excessibus quos commisit, avarus vero cor semper apponit divitiis, quoniam ubi est thesaurus tuus, ibi est et cor tuum (Matth. VI) . Ipse etiam Dominus in Evangelio, ubi loquitur de semine quod in spinis cecidit, avaros significans ait: Hi sunt qui audiunt verbum et a sollicitudinibus et a voluptatibus vitae euntes suffocantur nec referunt fructum (Matth. XIII) . Qui vero obstaculo impediuntur ne coelum videant, superbi sunt, et elati spiritu, qui superbiam mentis operimentum quoddam inter se et Deum statuerunt, sicut David propheta dicit: In labore hominum non sunt, et cum hominibus non flagellabuntur (Psal. LXXXII) . Ideo tenuit eos superbia, operti sunt iniquitate et impietate sua, hoc est duplici superbia, ut impietas dicitur superbia, qua homo non humiliatur Deo: iniquitas, superbia qua homo cupit anteferri proximo.
103Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0275D (auctor fl. 1150)
Quoniam impediente superbia ad Christum respicere non potest, ut in ipso videat quam humilis, quam patiens, quam suavis, quam bonus est Dominus: ut sic ad suas infirmitates respiciens, deploret humiliter quod sibi intellexerit deesse, sicut beatus Iob fecisse legitur cum diceret: Auditu auris audivi te, nunc autem oculus meus videt te, idcirco ipse me reprehendo, et ago poenitentiam (Iob XLII) . Superbia igitur quoniam ad Deum non respicit, ut in lumine eius tenebras suas agnoscat, ideo inter omnia peccata difficilius ad poenitentiam inclinatur.
104Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0280C (auctor fl. 1150)
Vinculum siquidem charitatis ad subsidium necessitatis ideo esse dixi, quia nullus adeo sibi sufficiens, adeo nullius indigens est, qui hic charitatis vinculis caeteris non egeat copulari.
105Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0281C (auctor fl. 1150)
Sic olim dum arca Domini a Gabaa deferretur in Ierusalem, dum arca inclinatur, Oza Levites manum apposuit, et ideo a Domino percussus interiit.
106Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0287A (auctor fl. 1150)
Primus ergo animae oculus illos scandalizat, qui cum multa de Deo cognoscant, prava conversatione ab ipso recedunt, de qualibus scriptum est: Qui cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, et ideo stulti facti sunt et evanuerunt in cogitationibus suis (Rom. I) : quibus utique melius esset uno oculo. hoc est simplici affectu devotionis ad vitam intrare, quam duos oculos habentes mitti in gehennam ignis.
107Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0288D (auctor fl. 1150)
Mirabilis ideo, quia insolita et nova, et omni mortali homini in hac vita incomparata, quia demum egressus ille fit miris et invisibilibus modis.
108Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0293D (auctor fl. 1150)
Vide, Domine, inquit propheta, et considera, quoniam erectus est inimicus meus (Thren. I) . Ecce conqueritur quoniam inimicus eius erigitur, id est per delectationem pravam in consensum; ideo auxilium Domini postulat, ne ad consensum perducatur.
109Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0523B (auctor 969-988)
Ideo rogo vos, fratres, ut saniori consilio mentes vestrae inclinentur et acquiescant, ut iuxta Apostolum: Omnia vestra in charitate fiant (I Cor. XIII, 14) . His et huiusmodi multis atque saluberrimis allocutionibus fracta et emollita prius exasperantium cervicositas in gratiam assentiendi redit, et annuit quaecunque sit episcopi et abbatis voluntas.
110Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 79, 185; 2 (opus 1158-1170)
Bone memorie Gebehardus quondam Eistetensis episcopus sacre religionis igne succensus ideo pacifice clericos inde seculares amovit, ut acceptam deo religionem ibi cum virtute sancti spiritus reformaret.
111Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 80, 187; 1 (opus 1158-1170)
Proinde quia nostra interesse dinoscitur, que male facta sunt, in irritum revocare, bona vero proposita apostolorum principis auctoritate provehere, ideo venerabili fratri nostro Eberhardo Babergensi episcopo et dilecto filio nostro Adam de Hebrach dedimus in mandatis, qualiter debeant vice nostra errata corrigere et, quod laudabiliter fuit inceptum, debite prosecutioni mandare.
112Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 72 (auctor -c.1150)
Denique mihi Latialis utcumque stridit camena, tibi Attica vernat eloquentia; attamen aliquibus intentionem meam aperire curabo; quia me in epistola tua obiurgasti longo transacto tempore me te non visisse ac ideo tibi videri me veterem amicitiam deseruisse, paucis respondeo.
113Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0916C (auctor fl. 964)
Quem sermonem ideo singulari numero admonitionem voco, quia quamvis multae sint virtutes, et innumerabilia hortamenta, ad unam tamen pertinent viam, ad unum iter, ad unam felicitatem hominem ducunt.
114Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0920C (auctor fl. 964)
Audivit enim nunc beatitudo tua, quod Dorotheus omni anno aedificabat cellam, et aliis donabat; audisti etiam, quod in lecto non iacebat, et de pane et aqua et herbis vivebat; non ideo hoc dico, ut tu tantum facias, sed ut te humilies, simulque scias quam magnam abstinentiam Patres nostri habuerint, et nequaquam cibos delicatos quaeras, praesertim cum in praefato libro de Moyse monacho scriptum sit, quod per multos annos panem tantummodo comederit, et multum opus fecerit, sex autem annis per totam noctem stans oravit, neque genibus inclinatis, neque oculis in somnum sponte clausis.
115Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923B (auctor fl. 964)
Quoniam autem in animo tuo multum taciturnitatem inculcare volo, et quia multa bona opera propter vitium linguae pereunt, ideo adhuc unam sententiolam de taciturnitate subiungam.
116Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923D (auctor fl. 964)
Ioannes enim primus Novi Testamenti monachus pilis camelorum indutus fuisse legitur Si ille, qui in utero matris sanctificatus fuit, et ideo multum amabilis atque dilectus exstitit, qui fuit verus propheta, etiam plus quam propheta, pilis camelorum induitur, nos qui peccatores et infirmi sumus, quanto magis debemus vilibus vestibus esse contenti?
117Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923D (auctor fl. 964)
Peccatores enim sumus, et ideo pretiosa vestimenta quaerere non debemus.
118Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0924A (auctor fl. 964)
Nunquam enim maiorem inimicum potest homo habere quam corpus; corpus enim trahit mentem ad peccandum, et ideo propter illud debet servus Dei subiugatum habere.
119Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0924D (auctor fl. 964)
Hanc autem summam ideo scribere volui in isto ordine, quod, quae superius admonui, id est, silentium, nuditas, abstinentia, corporisque castigatio cum discretione sunt agenda.
120Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928A (auctor fl. 964)
Et ideo, o mater, charitatem tuam hortor, ut, quod plangis, iterare ne velis.
121Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928B (auctor fl. 964)
Non ideo haec tibi scribo, ut de te suspicer talia; sed ut pleniter et lucide scias, qualis compunctio esse debeat.
122Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928C (auctor fl. 964)
Non ideo hoc tibi scripsi, ut tu ita facere tentes; sed ut affectum, et studium, quod ille per solam noctem, vel etiam per totum tempus habebat, tu vel in regularibus horis, habere studeas, et sic stes in oratione, ut mens tua concordet voci tuae.
123Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0929C (auctor fl. 964)
Ideo Iesus oraturus in montem ascendit, ut et tu orando in montem conscendas.
124Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0933C (auctor fl. 964)
His verbis aperte demonstrat, quod ideo caecus natus fuerit, ut a Deo illuminaretur, ac per hoc virtus divinitatis manifestaretur.
125Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0536C (auctor fl. 820)
Isti vero CL uno semper tenore in nostris diebus liberandi sunt, sicut hodie per singulas officinas liberantur; alii sic, alii vero sic, quod ideo hic scribere necesse non fuit, quia ex usu quotidiano tam dantibus quam accipientibus notissimum est; et ipsi ministeriales habent inde singuli breves suos; id est, camerarius, cellerarius et senescalcus.
126Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0537A (auctor fl. 820)
Et ideo necesse est ut tales ibi ponantur, qui omnes necessitates interiores facere possint, et de familia nostra sint; nec contradicere quidquam audeant, et iuxta quod esse potest ut officiales sint, et de ipso officio, vel religione sua, post praepositum et decanum, ad custodem sancti Ioannis respiciant: nec omnino sine custodia relinquantur, ne propter aliquam turpitudinem illorum religio monasterii blasphemetur.
127Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0540B (auctor fl. 820)
Istum numerum ideo taliter ordinavimus, ut per dies singulos anni, qui sunt CCCLXV, semper duos corbos habeat; qui simul sunt corbi DCCXXX. Ideo autem XX addere fecimus, ut antea supercrescat quam deficiat.
128Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0542C (auctor fl. 820)
Primo ut unicuique molinario mansus, et VI bonuaria de terra dentur, quia volumus ut habeat unde ea quae ei iubentur perficere valeat, et illam molturam salvam faciat: id est, ut boves et reliquam pecuniam habeat cum quibus laborare possit, unde et ipse, et omnis familia eius possit vivere, porcos, aucas, et pullos nutrire, molinum componere, et omne matriamen, quod ad illud molinum emendandum pertinet adducere, sclusam emendare, molas adducere, et omnia quae ibidem ad habendum vel faciendum necessaria sunt, et habere possit et facere: et ideo nolumus ut ullum alium servitium, nec cum carro, nec cum caballo, nec manibus operando, nec arando, nec seminando, nec messes vel prata colligendo, nec braces faciendo, nec humionem, nec ligna solvendo, nec quidquam aliud ad opus dominicum faciat, sed tantum sibi et suo molino serviat.
129Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0542D (auctor fl. 820)
Quod vero supra diximus, ut II modiorum ad opus nostrum de molinis ad monasterium venire debuissent, non hoc ideo diximus ut illam aliam molturam ab illo granario separemus, sed ut ipse hoc anno probare studeat, utrum addere, vel subtrahere necesse sit, et ad tantos provendarios, et ad ea opera quae omni anno in monasterio fiunt: ut sunt vendemiae, horti, prata et his similia, cum tanto numero per totum annum transire valeat.
130Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0546A (auctor fl. 820)
Haec non ideo dicimus, ut eius devotionis quando absque offendiculo praefatae sollicitudinis fieri potest, obsistamus, sed ne dum se in his quae ad eum tempore non pertinent, ac si devotius immergit, certam sibi impositam providendi necessitatem postponere praesumat.
131Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 23; 3 (auctor c.624-704)
Ideo itaque interior illa domus cameram supra collocatam non habet, ut de illo loco, in quo postremum diuina institerant uestigia, cum in caelum Dominus in nube subleuatus est, uia semper aperta et ad aethera caelorum directa oculis in eodem loco exorantium pateat.
132Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 11; 3 (auctor c.624-704)
Quam sanctus Hieronymus alibi narrat ab exordio mundi usque ad Constantini regis imperium permansisse, et fortassis ideo non dixit penitus defecisse, quia eadem aetate, quamuis non tota illa, sicuti prius fuerat, grandissima quercus monstrabatur, tamen aliqua pars eius permansit in suo stabilita loco.
133Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0791B
Ideo itaque interior illa domus camaram supra collocatam non habet, ut de illo loco in quo postremum divina institerant vestigia, cum in coelum Dominus in nube sublevatus est, via semper aperta et ad aethera coelorum directa oculis in eodem loco exorantium pateat.
134Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0798C
Quam sanctus Hieronymus alibi narrat ab exordio mundi usque ad Constantini regis imperium permansisse; et fortassis ideo non dixit penitus defecisse, quia eadem aetate, quamvis non tota illa, sicuti prius fuerat, grandissima quercus monstrabatur; tamen aliqua pars eius permansit in suo stabilita loco; ex qua, ut refert Arculfus qui eam propriis conspexit oculis, adhuc quoddam truncatum [Grets., quidam truncus] remanet spurium radicatum in terra, ecclesiae protectum tegmine, mensuram quasi duorum longitudinis virorum habens: de quo videlicet conso [Grets., corroso] spurio ex omni parte securibus circumciso, hastellarum ad diversas orbis provincias particulae asportantur ob eiusdem quercus venerationem et recordationem, sub qua (ut superius commemoratum est) angelorum quondam conventio ad Abraham patriarcham famosa et praedicabilis fuerat condonata.
135Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0733A
» Illis respondentibus, « Hic est Domnallus, qui ad te ideo perductus est, ut tua redeat benedictione ditatus.
136Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0735B
Qui reversus a Sancto statim interrogatus, cur ocius aufugisset, hoc dedit responsum: « Ideo fugi, quia nimis pertimui.
137Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0737D
Eadem die proinde quemdam audiens presbyterum sacrae Eucharistiae mysteria conficientem, quem ideo fratres, qui ibidem commanebant ad Missarum elegerant peragenda solennia, quia valde religiosum aestimabant, repente hanc formidabilem de ore profert vocem: « Munda et immunda pariter nunc permisceri cernuntur, hoc est, munda sacrae oblationis mysteria per immundum hominem ministrata, qui in sua interim conscientia aliquod grande occultat facinus.
138Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742A
Quam ideo tibi diligenter commendo, quia de nostrae paternitatis regione est oriunda.
139Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0756C
XXVII. Quadam die Sanctus in Iova commanens insula cito a lectione surgens et subridens dicit: « Nunc ad orationem mihi properandum, ut pro quadam misellula deprecer Deum femina, quae nunc in Hybernia nomen huius inclamitans commemorat Columbae in magnis parturitionis difficillimae torta punitionibus, et ideo per me a Domino de angustia absolutionem dari sibi sperat, quia et mihi est cognationalis, de meae matris parentela genitorem habens progenitum.
140Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0464B (auctor 1068-1081)
Haec vero ideo commemoravi, quo prudens lector agnoscat, a quantis errorum tenebris per Dei gratiam et misericordiam sint liberati, quando eos ad cognitionem sui nominis lumine verae fidei perducere dignatus est.
141Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0580B (auctor 1068-1081)
([32.] Cap. 148.) De qua synodo mentionem ideo fecerim, quod domnus Adalbertus eo tempore, quo tam clarihomines in ecclesia fuerunt, sapientiae ac virtutum merito fere omnes praecelluit.
142Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0592B (auctor 1068-1081)
Pro quo archiepiscopus Utoni tantum optulit in precariae nomen de bonis ecclesiae, quod aestimatur singulis annis reddere mille libras argenti, cum utique tanta quantitate precii maior possit ecclesiae fructus omni anno parari, nisi quod pro mundi gloria adipiscenda sufficit nobis ideo esse pauperes, ut divites multos in servitio habeamus.
143Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0619A (auctor 1068-1081)
Maiestatem vero imperatoriam quanti faceret, episcopatus eius testis est, ideo vel maxime destructus, quod a fidelitate regis nec minis nec blandimentis principum rescindi potuit.
144Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0648A (auctor 1068-1081)
Quod ex avaritia sacerdotum prodisse arbitror quia barbari decimas adhuc dare aut nesciunt aut nolunt, ideo constringuntur in caeteris quae deberent gratis offerri.
145Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VII; 15 (auctor -1081)
Haec vero ideo commemoravi, quo prudens lector agnoscat, a quantis errorum tenebris per Dei gratiam et misericordiam sint liberati, quando eos ad cognitionem sui nominis lumine verae fidei perducere dignatus est.
146Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXI; 16 (auctor -1081)
Quod ex avaritia sacerdotum prodisse arbitror; quia barbari decimas adhuc dare aut nesciunt aut nolunt, ideo constringuntur in ceteris, quae deberent gratis offerri.
147Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXI; 1 (auctor -1081)
De qua synodo mentionem ideo fecerim, quod domnus Adalbertus eo tempore, quo tam clari homines in ecclesia fuerunt, sapientiae ae virtutum merito fere omnes precelluit.
148Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVI; 8 (auctor -1081)
Pro quo archiepiscopus Udoni tan tum optulit in precariae nomen de bonis ecclesiae, quod aestimatur singulis annis reddere mille libras argenti, cum utique tanta quantitate precii maior possit ecclesiae fructus omni anno parari, nisi quod pro mundi gloria adipiscenda sufficit nobis ideo esse pauperes, ut divites multos in servitio habeamus.
149Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXVIII; 3 (auctor -1081)
Maiestatem vero imperatoriam quanti faceret, episcopatus eius testis est, ideo vel maxime destructus, quod a fidelitate regis sui nec minis nec blandimentis principum rescindi potuit.
150Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p13; 1 (auctor fl. 1059)
In tentatione inventus est fidelis, ideo iureiurando Ecc. 44. dedit illi gloriam in gente sua crescere illum quasi terrae cumulum.
151Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593A (auctor 1145-1221)
Haec fiducia dilectoribus Dei praestat orandi constantiam; nec ideo ab instantia orationis deficiunt, quia in eo quem amant confidere se cognoscunt.
152Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593B (auctor 1145-1221)
Et ideo de taedio notari te non metuis, quia tribuit tibi confidentiam internae conscientia charitatis.
153Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593B (auctor 1145-1221)
Non enim statim qui mentis sanitatem, id est virtutem obtinet, ideo medendi peritiam habet.
154Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0604B (auctor 1145-1221)
Ideo ad partum huius consulte refugimus, de diversorio parientis eligentes non regredi, ut ad sacrosanctum pectoris virginalis sacrarium plena ubera ebibamus.
155Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0604C (auctor 1145-1221)
Non erat, inquit, ei locus in diversorio (Luc. II); ideo eum in praesepio reclinavit.
156Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0605A (auctor 1145-1221)
Putasne amantissimus puer collactaneis suis invidet viscera matris, aut matris ubera, qui ideo ipsam elegit in matrem, ut esset etiam ipsa humilibus in nutricem?
157Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0611D (auctor 1145-1221)
Ideo mater eius dies illos instituit, ideoque tempora ieiuniorum observantiis deputavit, ut quidquid in carnalium transactionibus culpae admittitur, confessione, oratione, eleemosynis, in his temporibus diluatur.
158Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616B (auctor 1145-1221)
Tuleras quippe vestem hanc de anathemate, de corruptione illam susceperas, enutrieras eam cum vitiis et concupiscentiis, et ideo extra sanctuarium debes dimittere quidquid in ea mundi impuritas potest reclamare.
159Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0632C (auctor 1145-1221)
Summum quippe bonum Deus Trinitas est, ideo summum quia a se existens, per se sufficiens, plena potentia ingens [vigens?], plenam sapientiam habens, plena bonitate indeficiens.
160Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0636A (auctor 1145-1221)
Ideo nimirum Verbum omnipotens se abbreviavit in parvulum, ut infantibus infans congrueret, et se humilis humilibus coaptaret.
161Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0636D (auctor 1145-1221)
Mirabilia testimonia tua, Domine, ideo scrutata est ea anima mea (Psal. CXVIII).
162Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0646D (auctor 1145-1221)
Ideo Verbum per carnem venit, ideo hunc veniendi modum elegit, ut in carne quam accepit intra Virginem, dediscat caro vitae carnalis amorem, nec debuit Verbi divinitas se sine carne offerre carnalibus, nec melius potuit in hominibus amor rerum carnalium emori, quam si eos de coelestibus instrueret Verbi praesentia incarnati.
163Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0658C (auctor 1145-1221)
ideo colere crucem, ut habeas unde vaces illecebris, unde sumas velamen malitiae libertatem.
164Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0661D (auctor 1145-1221)
XXI); ideo servum, quia ancillae filium; ideo eiectum, quia servum, quia servus non manet in domo in aeternum.
165Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0661D (auctor 1145-1221)
Ego, ego ille infelix sum, a quo tu non ancilla, sed Domini mei sponsa, et ideo domina mea de amore Sponsi requiris, quem si tamen divini contractus iura non violas, per te melius sentis, apprehendis tenerius, oblectabilius experiris.
166Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0669A (auctor 1145-1221)
Et dicit fortasse aliquis, ideo Martinum non esse parem apostolis in gloria, quod eis fuerit inferior sanctitate.
167Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0669B (auctor 1145-1221)
Quod si ideo apostolos praeferas, quia Dominum, antequam pateretur in carne, praesentem, et post resurrectionem sibi apparentem et colloquentem videre meruerunt, quod et multis aliis datum est, quia, teste apostolo Paulo, visus est plusquam quingentis fratribus; similiter certe et hoc Martinus assecutus est, quia nulli alii concessum legitur ut nondum renatus videre Christum Dominum mereretur.
168Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0670B (auctor 1145-1221)
Si forte ideo quis inferiorem iudicet apostolis Martinum, quia illi fuerunt principes populorum, doctores orbis, fundamenta Ecclesiae et fundatores, primi eruditores fidelium, tanquam qui in schola Christi teneant magistralis cathedrae dignitatem: unde nec ratio patitur magistris aequari discipulos, maxime cum magister et omnium Dominus dicat: Non est discipulus supra magistrum, nec servus supra dominum suum (Luc.
169Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0670C (auctor 1145-1221)
Quia summi Magistri prohibet auctoritas magistro discipulum praeferri ideo posse, negat posse aequari.
170Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0671A (auctor 1145-1221)
Unde quoniam apostolica doctrina causa, et materies, et principium est fidei disciplinae et religionis in patribus, ut hoc debet et potest praeferri omnibus, non tamen ideo, vel meritis, vel gloria praeeminet universis.
171Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0675D (auctor 1145-1221)
Ideo nubes est devotio, quia pluit, et umbram facit; pluit irriguum superius; umbram ne urat aestus facit.
172Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0675D (auctor 1145-1221)
statim veritas de terra cordis ideo fructuosi, quia devotionis imbre compluti exoritur.
173Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0679A (auctor 1145-1221)
Nunc autem turpissima opera hominum incorrepta relinquere, turpe quidem est, quia Deo odibile est, et quia gratum est Deo, ideo pulchrum humani operis turpitudinem reprehensionibus quibus possumus emendare.
174Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0679A (auctor 1145-1221)
Luxuria itaque non naturalis, et ideo illicita in pari sexu, vel in sexu dispari, etiam inter coniuges membris non ad hoc concessis abuti: naturalis et illicita in scortationibus; naturalis et licita in coniugibus, si tamen consuetum modum teneant, si in hoc ipso modum custodiunt, si loco et tempore mutuae infirmitatis debitum solvant.
175Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0681D (auctor 1145-1221)
Ideo ergo praecepit, quia sic voluit; ideo voluit, quia sic nobis expedire cognovit: unde nec similiter praecepit, sed etiam in praecepto isto remedium spirituale nostrae saluti constituit.
176Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0682D (auctor 1145-1221)
Caeterum de poenitentia multa dicenda erant, quae nos, aut causa brevitatis omittimus, aut fortasse ideo quia ad prosequendum singula ingenii sufficientiam non habeamus.
177Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0688A (auctor 1145-1221)
Magister enim humilium Christus, non modo ea ratione Verbum Patris dicitur, quod sit voluntas eius omnipotens, sed ideo etiam dicitur Verbum, quod semper requirat auditum.
178Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0688D (auctor 1145-1221)
Spiritus etiam Verbi summam sibi obedientiam fieri voluit, dum Verbum abbreviatum, et ideo magis obscurum, quasi per quasdam glossas exponens, se in linguis igneis revelavit; nam glossae linguae interpretantur.
179Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0749C (auctor 1145-1221)
Exsultatio haec, non est ex intimis, sed foris in rebus pessimis; corporis haec est exsultatio, non spiritus; ideo foris est et de exterioribus, non intus, de spiritualibus.
180Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0702D (auctor 1145-1221)
Et quia vitiorum meta, et virtutum origo exstitit, ideo recte virga virtutis appellatur, cum dicit: « Virgam virtutis tuae emittet Dominus ex Sion (Psal. CIX).
181Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0708C (auctor 1145-1221)
Verum, quoniam hunc Florem fecit tenerum passibilis naturae fragilitas, ideo atteri et confricari potuit infidelium manibus Iudaeorum.
182Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0713A (auctor 1145-1221)
Scriptura dicit, quia « facies eius erat euntis in Ierusalem (Luc IX), » et ideo a Samaritanis non est receptus.
183Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0713B (auctor 1145-1221)
Vel certe ideo duplex consonans dicitur, quia, dum sui roris intima aspersione animum tangit, et ungit, et mortificatione necessaria delectationes carnis exstinguit, suavis harmoniae consonantiam ex psalterio, et cithara facit: psalterium quippe iucundum cum cithara (Psal. LXXX).
184Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0713D (auctor 1145-1221)
Sed quare dicuntur oves, cum per iniustitiam deseruerunt innocentiam, et ideo de domo Israel periisse dicantur?
185Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0717C (auctor 1145-1221)
Ideo in timore et in sollicitudine semper esse debemus; quia, etsi de adventu iudicis certi sumus per fidem, quando tamen veniat, aut qualis veniat nobis certitudinem non habemus.
186Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0732D (auctor 1145-1221)
Et quia has virtutis aves pro adeptione agni, Agnus ipse mente, licet annosus aetate obtulerat, ideo acceperat responsum a Spiritu sancto, se non visurum mortis tenebras, donec videret lumen vitae (ibid.).
187Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0736C (auctor 1145-1221)
Denique Sapientia habitat in consilio et eruditis interest cogitationibus (Prov. VIII), et ideo « omnis gloria eius filiae regis ab intus (Psal. XLIV), » quia Sapientia consilii sui secretum non communicat omnibus.
188Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0442A (auctor c.1140–1212)
Sed ut et et hoc inferam; non ideo vobis eum credidi destinandum, quod eum plurimum vobis, aut vestris aestimarem necessarium: quin potius, quo in hoc meum erga vos probarem affectum.
189Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0453B (auctor c.1140–1212)
Dedecus tibi quam maximum est, te illis per amorem subiicere, quae ideo nihilominus te indigna sunt [al., nullo modo te digna sunt], quia tam natura quam pretio longe te inferiora sunt.
190Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0476C (auctor c.1140–1212)
Haec ideo dico, quia unus ex angelis istis sedet ad caput, et unus ad pedes, uterque vero in albis.
191Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0481B (auctor c.1140–1212)
Ideo tolle hunc, de quo loquimur, filium tuum unigenitum, quem diligis Isaac, atque offer eum Domino.
192Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0481C (auctor c.1140–1212)
Hic terra morientium, et ideo videntium non est.
193Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0486B (auctor c.1140–1212)
Non ideo minor eorum labor, quia non admisit requiem istam; sed laudis suae fuit augmentum quod saltem non quiescit, dum laborare cum eis non licet.
194Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0498C (auctor c.1140–1212)
Si vero de intentione, ideo te obtulisti et tradidisti, ut Deo placeas; cui nullatenus placere potes, nisi morum tuorum conversioni intendas.
195Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0507A (auctor c.1140–1212)
Itaque in exercitio tuo admittens primum, recte quidem offers, et ideo benefacis salutem, quaerens propriam; sed omittens secundum, recte non dividis, ac proinde peccas, pacem negligens fraternam.
196Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0513C (auctor c.1140–1212)
Et ideo quisquam eorum, quae possidebat, aliquid suum esse non dicebat, ut divideretur singulis, prout unicuique opus erat.
197Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0513C (auctor c.1140–1212)
Sic tria illa bona huius quarti boni causa sunt; hoc autem quartum bonum eorum est fructus; quia et ideo tria illa praemittuntur, ut hoc quartum sequatur: hoc autem sequitur idcirco, ut in eo tria illa remunerentur.
198Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518B (auctor c.1140–1212)
Ideo fures, quia quae aliorum sunt, occulte sibi abscondunt.
199Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518B (auctor c.1140–1212)
Ideo mendaces, quia aliud sunt, et aliud se ostendunt.
200Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518B (auctor c.1140–1212)
Ideo quoque et sacrilegi, quia, dum res sibi monasterii illicite vindicare praesumunt, etiam sacrum de sacro tollunt.
201Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518C (auctor c.1140–1212)
Ideo denique apostatae, quia iuxta quemdam modum iam ad vomitum redierunt, dum res, quibus dudum renuntiaverant, iterum, et eodem modo quo prius possederant, hoc est ad usus proprios, possidere student.
202Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0521D (auctor c.1140–1212)
Ad tertium quoque: tamen non ideo, inquit, putent se esse felices, quia invenerunt victum, et tegumentum: quale foris habere non poterant.
203Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0527B (auctor c.1140–1212)
Ideo, sicut existimant ipsi, tertia: quia ea hora putant Decalogum legis antiquo illi populo datum, in monte Sinai (Exod. XX) . Ideo sexta: quia illa arbitrantur hora serpentem aeneum pro signo elevatum: quem adspicientes, qui erant ab ignitis morsi serpentibus, sanabantur (Num. XXI, 9) . Et ideo nona: quia ea aestimant hora petram in eremo percussam, de qua ad refocillandam sitim populi, aquae largissimae egressae sunt (Num. XX, 11) . Nos autem indubitanter scimus quod Sancti in se Spiritus adventum, hora tertia, primitiva Ecclesia suscepit, quod hora sexta ille, qui in similitudinem apparuit carnis peccati, a terra exaltatus est: in quem oculo fidei intuentes, a plagis nostris spiritualibus sanamur: quem et illa dudum in eremo percussa petra expressit, quia hora nona unus militum lancea latus eius aperuit, et continuo exivit sanguis et aqua (Ioan. XIX, 34) . IX. Ecce horae, fratres, et tempora, in quibus instare nobis praecipit orationibus sanctus Augustinus.
204Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0527B (auctor c.1140–1212)
Et hoc ideo, ut secure possint fratres, et libere, cum placuerit, et opportunum fuerit, incumbere orationi: unde et subiungit: Ut si aliqui forte et iam praeter horas constitutas, si eis vacat orare voluerint, non eis sint impedimento, qui ibi aliquid agendum putaverunt.
205Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0528A (auctor c.1140–1212)
Ideo semper memores simus, quod ait propheta: Servite Domino in timore (Psal. II, 11) . Et iterum: psallite sapienter (Psal. XI VI, 8) . Et, In conspectu angelorum psallam tibi (Psal. CXXXVII, 1) . Ergo consideremus, qualiter oporteat nos in conspectu Divinitatis, et angelorum eius esse: et sic stemus ad psallendum, ut mens nostra concordet voci nostrae.
206Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0529C (auctor c.1140–1212)
Ideo quantum valetudo permittit: ut ne quid nimis .
207Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0531A (auctor c.1140–1212)
Et si eis, qui venerint ex moribus delicatioribus ad monasterium, aliquid alimentorum, vestimentorum, operimentorum datur, quod aliis fortioribus, et ideo felicioribus non datur: cogitare debent, quibus non datur; quantum de sua saeculari vita, illi ad istam descenderint, quamvis usque ad aliorum, qui sunt corpore firmiores, frugalitatem pervenire nequiverint.
208Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0531B (auctor c.1140–1212)
Cogitent itaque fortes illi, et ideo felices, quibus non datur aliquid alimentorum, vestimentorum, ac operimentorum, quod datur delicatis, quantum descenderint iidem delicati ad vitam hanc, de culmine vitae saecularis; quatenus ex ratione hac colligant, quod qui plus descendendo humiliati sunt, plus quoque accipiendo refovendi sunt.
209Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0535C (auctor c.1140–1212)
Ideo nobis prohibet, ne hoc dicamus; quia veraciter hoc dicere, non valemus.
210Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0536D (auctor c.1140–1212)
An ideo putandus est non videre: quia tanto videt patientius, quanto sapientius?
211Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0537C (auctor c.1140–1212)
Ideo simul corporaliter sumus; ut spiritualiter pro invicem solliciti simus.
212Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0537D (auctor c.1140–1212)
Verumtamen, quia sine custodia divina non sufficit humana, ideo subiungitur: Deus enim, qui habitat in vobis, etiam isto modo custodiet vos ex vobis.
213Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0538A (auctor c.1140–1212)
Ideo ipsa confestim initia corrigenda sunt: quia nisi ipsa radix venenosae herbae suffossa fuerit, in nimiam se magnitudinem extendet.
214Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0538C (auctor c.1140–1212)
Ideo ni fallor, abbati praecipit sanctus Benedictus, ut non dissimulet peccata delinquentium; sed mox ut coeperint oriri, radicitus ea, ut praevalet, amputet: ipsosque delinquentes, in ipso peccati initio coerceat.
215Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0538D (auctor c.1140–1212)
Ideo iam quasi vulneratus prodendus est: et ad hoc prodendus, ut sanetur.
216Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0544C (auctor c.1140–1212)
Tamen si vestra toleratur infirmitas ut hoc recipiatis, quod posueratis, in uno tamen loco sub communibus custodibus habete, quod ponitis: ita sane ut nullus sibi aliquid operetur, sed omnia opera vestra in unum fiant, maiori studio, et frequentiori alacritate, quam si vobis singulis faceretis propria (Sap. I, 1) . Ideo in unum locum sub communibus custodibus habeatur: ut hoc ipsum, quod quasi in proprios usus accipitur, non proprium, sed commune credatur.
217Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0544D (auctor c.1140–1212)
Et ideo quanto amplius rem communem, quam propria vestra curaveritis; tanto vos amplius proficere noveritis: ut in his omnibus, quibus utitur transitura necessitas, superemineat, quae permanet, charitas.
218Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0547B (auctor c.1140–1212)
Res namque eorum fideliter custodiendas, et utiliter dispensandas praecepto abbatis susceperunt; et ideo non minor stultitia, quam culpa est, si eis de his, quae sua sunt, cum murmure serviunt.
219Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0549C (auctor c.1140–1212)
Ac si apertius diceret: Aut nullas penitus inter vos lites habeatis; aut quia ad hunc conscendere gradum non multorum sed paucorum, non infirmorum sed fortium, non incipientium sed perfectorum est: quam celerrime finiatis: ut vel ad finem mali festinetis, quod ex toto devitare non potestis, ne vel ex parte aliqua [in peiorem aliam vel in totum malum deesse videtur] incurratis. Et ideo inquit: quam celerrime finiatis, ne ira crescat in odium.
220Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0552D (auctor c.1140–1212)
Et ideo sine disceptatione, quia plena remissio non est, quando in dimittente disceptatio est.
221Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0554A (auctor c.1140–1212)
Haec vobis ideo ad mentem revocavimus, ut ad remittendum ei, qui licet festine moveatur, tamen ad poenitentiam cito humiliatur, inflexibiles non sitis, scientes illum esse meliorem, quam qui tardius irascitur, et tardius ad petendam veniam inclinatur.
222Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0558C (auctor c.1140–1212)
Et hoc ideo: ne dum nimis in isto ostenditur mansuetudo humilitatis, reverentia apud illos minor sit paternae auctoritatis.
223Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0560A (auctor c.1140–1212)
Et quia tales nos esse debere, Pater noster agnovit, ideo dicit, quod non carnalis, sed spiritualis inter nos debet esse dilectio.
224Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0569D (auctor c.1140–1212)
Ideo angustam viam arripiunt, de qua Dominus dicit: Angusta est via, quae ducit ad vitam (Matth. V, 14) . Ut non suo arbitrio viventes, vel desideriis suis, et voluptatibus obedientes: sed ambulantes alieno iudicio, et sub imperio in coenobiis degentes, abbatem sibi praeesse desiderent.
225Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0581B (auctor c.1140–1212)
Et ideo, dum vestra coactio praevalet, nostra excusatio locum non habet.
226Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0583D (auctor c.1140–1212)
Si inducitur Phinees cum pugione transfigens? (Num. XXV, 7) , non ideo tu adulter es. Inobedientem Saulem corripere Samuel non potest, nisi tu scandalizeris?
227Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0584B (auctor c.1140–1212)
Denique illi pertinaciam, et huic duritiam inesse agnovit; ideo utrique maledixit.
228Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0587A (auctor c.1140–1212)
Et ideo pro excellenti et magna voluntate iubentis sic modicum, sicut magnum Dei prohibitum debuit ille primus homo vitare; dum constet ipsum Dominum tam magna, tamque excellenti voluntate voluisse prohibitum suscipi modicum, quam magna, quamque excellenti voluit suscipi magnum.
229Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0587D (auctor c.1140–1212)
Nam et ideo, ni fallor, comedit, quia in hoc se Domino obediturum putavit.
230Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0597A (auctor c.1140–1212)
Et ideo totum; quia res sua et vita, ipsemet et sua.
231Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0600D (auctor c.1140–1212)
Et ideo ablata de medio omni et violentia cogente et astutia surripiente, illum admittite, quem vel commune omnium consilium et assensus decreverit admittendum; vel, si forte ob devitandam contentionem omnes simul interesse consilio non expedit, ille incunctanter eligatur, quem sanior pars congregationis canonicae secundum Deum, et Regulam vestram, atque iuxta ordinem vestrum iudicaverit eligendum.
232Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0604D (auctor c.1140–1212)
Ideo semper memores simus, quod ait Propheta: Servite Domino in timore (Psal. II, 11) . Et iterum: Psallite sapienter (Psal. XLVI, 8) . Et: In conspectus angelorum psallam tibi (Psal. CXXXVII, 1) . Ergo consideremus, qualiter nos oporteat in conspectu divinitatis et angelorum eius esse, et sic stemus ad psallendum, ut mens nostra concordet voci nostrae.
233Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0604D (auctor c.1140–1212)
Et ideo brevis debet esse et pura oratio; nisi forte ex affectu inspirationis divinae gratiae protendatur.
234Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0608A (auctor c.1140–1212)
Et ideo melius, quia perducit ad optimum.
235Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0620A (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos vita penitus abiecta mortali, Sara mortua est morte vitali, vitamque habens absconditam cum Christo, in Deo, in spelunca actionis pariter et contemplationis, et ideo duplici, sepelitur (Gen. XXIII, 19) . Apud ipsos seri patris semen, beatum gaudium, ut nomen portet in re, habens in Spiritu sancto Isaac, qui puteos tam diu fodere non cessat, quousque aquam vivam reperiat (Gen. XXVI, 19); deambulans per viam, quae ducit ad puteum, cuius est nomen Viventis, et Videntis; et egrediens ad meditandum in agro, inclinata iam dic (Gen. XXIV, 62, 63) . Apud ipsos vir simplex domum mentis inhabitans Iacob, natale solum deserit; unoque de iacentibus lapidibus capiti supposito, in Bethel, post solis occasum, in idipsum dormit in pace, et requiescit (Gen. XXVIII, 11) : ubi angelorum per charitatis scalam, usque ad coelos pertingentem, ascensum pariter et descensum, Dominumque scalae contemplatur innixum (ibid., 12, 13) . Idem etiam apud ipsos, iam potitus exoptatis nuptiis, amorem sequentis priori praefert; mercede tamen conductus pro mandragoris filii sui, eiusdem prioris repetit cubile (Gen. XXX, 14, 17) ; et multiplici tandem utriusque prole fecundus, domum festinat adire paternam; et ne terram duabus viis ingrediatur, ab angelo iam ascendente aurora, tangitur in femore, et uni ex toto pedi innitens, claudus incedit (Gen. XXXII, 25) . Apud ipsos simul contingit, et ortus Beniamin et occasus Rachelis (Gen. XXXV, 17, 18) . Apud ipsos mortuus Ioseph, conditus aromatibus, ponitur in loculo in Aegypto (Gen L, 25) pro eo quod specialiter apud eos, in tenebroso vitae praesentis exsilio, extinctus mundo huic, et multimodis virtutum odoribus refertus, quasi Rachelis primogenitus, in internae contemplationis secreto, absconditur fructus; quia et fluvius quartus ipse est Euphrates.
236Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0635D (auctor c.1140–1212)
III. Haec vobis, Pater charissime, ideo dixerim, ut cogitetis non esse mirum, si ego succumbo, dum tam grave infirmis meis cervicibus onus imponitis; et si in illius solis radiis ego talpa caligem, in quibus tales, tantaeque aquilae caligare inveniuntur.
237Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0657C (auctor c.1140–1212)
Et ideo in arca dicta sunt fuisse, quia in aliqua appendice lateris eius fuere.
238Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0658D (auctor c.1140–1212)
Erant duodecim panes iugiter in mensa: panes isti ideo propositionis dicti sunt, quia semper super mensam proponebantur, et praesto erant.
239Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0672A (auctor c.1140–1212)
Sed cum non implerent, nisi novem cubitos, dimidius cubitus ex utraque parte vacuus patebat; et ideo tabula uno cubito lata secta est per medium; et factae sunt duae tabulae semicubitales, quae utrinque appositae parietem occidentis aliis duobus compaginaverunt, quae etiam singulae duabus basibus immittebantur.
240Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0676C (auctor c.1140–1212)
Ob hoc dicta est arca testamenti, vel testimonii, et ob hoc etiam tabernaculum, vel testimonium dictum est: et ideo etiam, quia causae prae foribus eius agebantur.
241Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0677C (auctor c.1140–1212)
Fuit enim regnum Israel populosius regno Iuda; sed tamen minus dignum, et ideo aureola superposita erat, et tamen minor.
242Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0677D (auctor c.1140–1212)
Hi diluculo Sabbati recentes et calidi imponebantur mensae, et erant ibi immoti usque ad Sabbatum sequens; tunc illis sublatis, et toto thure incenso, super altare novi cum alio thure substituebantur: sublatos vero soli sacerdotes comedebant; unde sacerdotales dicebantur, vel etiam ideo: quia, ut ait Iosephus, Deus praeceperat quod soli sacerdotes panes illos formarent, et coquerent; et ponerent in mensa, et tollerent; ipsi tamen non observarunt haec.
243Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0701D (auctor c.1140–1212)
Quae videlicet peccata ideo originalia, et capitalia sunt, quia caeterorum omnium exordia et causae sunt.
244Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0702B (auctor c.1140–1212)
Post haec, quia quemlibet spirituale hoc dominium habentem per quod haec tria mala deprimuntur, quaedam in coelesti patria ex praesentia Deitatis praemii novitas, et virile hoc regnum, quod septem illa criminalia peccata retundit, possidentem quaedam magnitudo mercedis ineffabilis manet; idcirco haec in dextra imaginis manu in Sancta sanctorum contra Dominus dominantium una tenetur rotula, in qua scriptum est: Ecce nova facio omnia (Apoc. XXI, 5) . Et in sinistra eiusdem manu contra Rex regum altera habetur rotula, in qua scriptum est: Merces mecum magna reddere unicuique iuxta opera sua (Apoc. XXII, 12) . Et quia tam novitas illa, quam magnitudo haec omni prorsus fine carebit, ideo iuxta utramque rotulam viridis circulus ponitur: quia nimirum electorum praemia nullo fine marcescent; sed sine fine virescent, sicut in circulo nec initium, nec finis invenitur.
245Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0702D (auctor c.1140–1212)
Ideo Via in humanitate, quia sanctae conversationis nobis in ea praebuit exemplum.
246Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0703A (auctor c.1140–1212)
Ideo Vita in divinitate, quia aeternae in ea beatitudinis nobis largitur praemium.
247Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0703A (auctor c.1140–1212)
Veritas quoque ideo in utraque est, quia quod nobis in humanitate repromittit, in divinitate reddit.
248Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0707B (auctor c.1140–1212)
CII. Rursum quia columnae, ante quas haec, de quibus loquimur, tentoria appendent, sanctos praedicatores, qui fidelium populis praesunt, designant, ideo a columna illa, quae est contra brachium Aaron, usque ad illam, quae est contra Moysen, uno ductu per circuitum deorsum sub tentoriis, et columnis hunc versum scribo: Columnae tentoria in altum tenentes, sancti sunt Doctores, suorum corda auditorum a terrenis contagiis extrahentes, et ad coelestia desideria sustollentes; et haec, ne quid eis duplicatis inesse valeat, quasi vestem Domini diligenter extendentes.
249Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0711B (auctor c.1140–1212)
Quos ideo in pictura nostra super omnes Ecclesiae personas in eminentibus et summis locis, in quibusdam excelsis thronis, et sublimibus consistoriis posuimus, quia eis vice beati Petri apostolorum Principis praesidentibus omnis ordo Ecclesiasticus obtemperare debet; qui soli singulari praerogativa praecelsae dignitatis claves habent ligandi et solvendi omnia super terram.
250Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0711D (auctor c.1140–1212)
De qua Apostolus breviter dicit: Et erit Deus omnia in omnibus (I Cor. XV, 28) . Igitur spirituales nostri temporis ministri et quingenti sunt, dum sancte vivunt; et octuaginta sunt, dum recte credunt, et octo millia sunt, dum ideo tam fidem rectam, quam sanctam student habere conversationem, ut plenam, quam post generalem resurrectionem mortuorum electis suis iustus dabit Iudex, felicitatem consequantur.
251Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0725D (auctor c.1140–1212)
Ideo ornati insignibus istis reges nostri, diadema in capite portent, qui tunc veraciter exornantur, cum in Domino gloriantur. Haec namque vox S. Pauli est: Gloria nostra haec est, testimonium conscientiae nostrae (II Cor. I, 12) . Decor itaque diadematis in capite, verum est bonae conscientiae testimonium in mente.
252Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0728A (auctor c.1140–1212)
Et ideo per colorem eos sapphirinum, qui coelo est similis, noto; quos tribus Levi designat, quae cum illo quondam antiquo Dei populo partem in haereditate non accepit; sed tabernaculo deserviens, decimis, et oblationibus, et sacrificiorum victimis pascebatur.
253Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0730B (auctor c.1140–1212)
Illa vero columna, quae olim super tabernaculum iugiter erat, in die quidem nubis, et in nocte speciem habebat ignis; et ideo duobus modis Christum praefigurabat.
254Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0733A (auctor c.1140–1212)
Qui quidem ignis ideo aeternus dici potest; quia pravorum quorumlibet, qui in impietate sua indurantur, hic quidem cruciatus incipit, sed ibi sine alicuius finis defectu non cessat durare.
255Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0735A (auctor c.1140–1212)
Quod ergo Moyses verbo de Iudaeis dixit: Omnis anima, quae non audierit prophetam illum, exterminabitur de plebe suo (Deut. XVIII, 19) . Hoc idem Moyses hic depictus innuit, qui e regione ignis positus, ad eosdem Iudaeos incredulos, et ideo sinistros effectos, manum unam cum gladio, alteram cum flagello extendit.
256Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0738B (auctor c.1140–1212)
Locus quintus, qui Sancta sanctorum dicebatur, adventum Filii Dei in carne ideo exprimit; quia in illum solus pontifex summus intrare consuevit.
257Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0627D (auctor c.1140–1212)
Notam fac mihi viam, in qua ambulem; quia ad te levavi animam meam (Psal. CXLII, 8) . Ad te, inquit, levavi animam meam, et ideo notam fac mihi viam, in qua ambulem.
258Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0633D (auctor c.1140–1212)
Quin etiam, ut ait beatus Augustinus, ideo necesse est, plures a pluribus fieri libros diverso stylo, sed non diversa fide: etiam de quaestionibus eisdem; ut ad plurimos res ipsa perveniat: ad alios sic, ad alios autem sic.
259Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0747D (auctor c.1140–1212)
Ideo intus tabernaculum tuum deauratum sit, ut luceat lux tua.
260Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0749A (auctor c.1140–1212)
Et ideo habe post haec in tabernaculo tuo vectes et annulos; vectes, inquam, laminis aureis coopertos, et annulos aureos, quibus iidem vectes immittantur.
261Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0749C (auctor c.1140–1212)
De utrisque vero, vectibus scilicet et annulis, loquens: Non sunt, inquit, condignae passiones huius temporis ad futuram gloriam, quae revelabitur in nobis (Rom. VIII, 18) . Ac si aliis verbis diceret: Etsi ponderosi sint hi vectes quos portamus, ideo tamen tolerabiles nobis sunt et leves: quia de annulorum claritate, qua in fine sine fine decorabimur, assidue cogitamus.
262Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0755C (auctor c.1140–1212)
CL. Non absurdum esse arbitror, si dicamus, quod ideo divisum erat tabernaculum Moysi, quia geminus est status noster: unus in praesenti, alius in futuro; unus in labore exsilii, alius in requie regni; unus qui dicitur Sancta, alius, qui Sancta sanctorum; unus in merito, alius in praemio; unus in afflictione, alius in consolatione; unus denique in via, alius in patria.
263Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0759D (auctor c.1140–1212)
Ideo mansuetudo ad electos; quia ad dulcedinem suae pertinet misericordiae quod solventur.
264Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0759D (auctor c.1140–1212)
Ideo iustitia ad reprobos, quia aequitas rigidae suae iustitiae censet ut condemnentur.
265Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0760A (auctor c.1140–1212)
Ideo veritas ad utrosque, quia illis iustitiam, istis misericordiam exhibens, utrisque se veracem ostendit, dum illis poenam, quam comminatus est, et iustis gloriam, quam pollicitus est, reddet.
266Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0764A (auctor c.1140–1212)
Et qui ideo ad orationem veniunt, ut eorum, quae illicite egerunt, veniam implorent, in ipsa oratione per sordidae cogitationis delectactionem ea committunt, pro quibus necesse habent ut adhuc enixius orent.
267Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0764B (auctor c.1140–1212)
Ideo post dorsum pontificis praedicti ad aram consistentis, tres gradus depinximus; quia quicunque fructuosam suam esse desiderat orationem, necesse est ut hanc tripartitam cogitationem, quando orat, post dorsum mentis expellat; quatenus in eius pectore, prout sibi divina gratia ministraverit posse, orationis suae tempore non introducantur, vel cura pungens, vel phantasma irruens, vel culpa blandiens.
268Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0766A (auctor c.1140–1212)
Quia tabernaculum tuum spirituale est, et ideo operimentis spiritualibus tegi necesse est.
269Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0768D (auctor c.1140–1212)
Ideo ad labrum hoc, quod in pictura nostra fecimus, duos sacerdotes, unum manus, et alium pedes abluentem depinximus; quia orationum hostias Domino oblaturi, et cordis affectus, qui per pedes, et corporis actus, qui designantur per manus, in aquis compunctionis et labro confessionis emundare debemus.
270Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0772D (auctor c.1140–1212)
Sed quia duo sunt inquinamenta, a quibus mundari necesse habemus, peccatum videlicet et delictum, ideo duos iuxta sacerdotem, qui manus lavat, posuimus gradus, ut lugeamus et nos non facienda admisisse et facienda omisisse.
271Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0775D (auctor c.1140–1212)
CLXX. Qui nimirum gradus ideo quinque sunt, quia quinque partita esse debet bona operatio nostra: ut sit videlicet bona, spontanea, pura, discreta et firma.
272Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0775D (auctor c.1140–1212)
Tertio vide ut actio tua pura sit, quatenus ideo agas quidquid agis; ut solius interni inspectoris oculis placeas, ipsumque solum operis tui affectes inspectorem, quem exspectas remuneratorem.
273Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0776A (auctor c.1140–1212)
Si enim, quod absit, ideo operaris ut ab hominibus videaris, et visus lauderis, recepisti iam mercedem tuam; quia merces operis tui favor est humanus, quem in eodem opere quaesivisti.
274Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0776A (auctor c.1140–1212)
Et ideo si vis ut Deus remuneret opus tuum, quod facis fac propter Deum; quia id solum ipse remunerare habet, quod propter se solum factum videt: ut his praesentia Dei merces sit in retributione, quibus amor eius causa fuit in operatione.
275Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0780C (auctor c.1140–1212)
Ideo post haec omnia in circuitu tabernaculi fideles, et sanctos tam clericos in omni gradu, quam laicos in utroque sexu depinximus; quia ut in nobis et acquiramus, et retineamus sanctae religionis exercitia, de bonis clericis, et laicis sumere debemus exempla.
276Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0781D (auctor c.1140–1212)
Et ideo hic timor initialis dicitur, quia sub hoc per bonam voluntatem et virtus initium capit, et vitium finem.
277Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0783A (auctor c.1140–1212)
Sed cum mel diligitur, ideo diligitur, quia ipsum dulcedo est.
278Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0783A (auctor c.1140–1212)
Cum autem favum diligis, non ideo diligis, quia ipsum est dulcedo; sed quia in ipso est dulcedo: quia videlicet ipse favus receptaculum dulcedinis est.
279Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0795D (auctor c.1140–1212)
Et solus ideo, quia eam habes ab aeterno: non autem accepisti, aliquo interveniente gratiae dono.
280Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0816D (auctor c.1140–1212)
Quod ideo terribile et horribile est: quia fixum in aeternitate, immobile omnino et immutabile est.
281Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0817C (auctor c.1140–1212)
Sed haec interna dispositio tua tam occulta est, ut ipsas etiam malas voluntates, in quibus est, lateat; quae ideo suo se putant arbitrio dirigi, quia se sentiunt praeter coactionem proprio appetitu moveri.
282Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0827A (auctor c.1140–1212)
In quibus et si quid forte intuetur quod non diligit, ipsos tamen ideo minus non diligit.
283Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0827D (auctor c.1140–1212)
Sentiat per poenitentiam, ostendat per confessionem: ut et semetipsum poenitendo arguat, et ore proprio confitendo dicat: Peccavi Domino (II Reg. XII, 13) . Istam, Domine, ab eo vocem audire desiderasti; ideo tam clamose ad eum in propheta tuo clamasti; ut et ipse audiret vocem post tergum monentis, et tu post te audires ab eo hanc vocem magnae commotionis: Sed ecce repulisti, et destruxisti eum, Domine; iratus es et misertus es ei: commovisti David, et conturbasti eum: sana contritiones eius, quia commotus est (Psal. LIX, 3) . Appone, Domine, vulneri suo, quod tibi tam humiliter ostendit, efficax remedium et sufficientem medicinam; et responde ei per prophetam tuum: Dominus transtulit a te peccatum tuum, non morieris (II Reg. XII, 13) . Maria quoque Magdalena septem daemonibus, universis scilicet vitiis plena fuit; sed quantumlibet Pharisaeus exhorreat, quantumlibet improperet, plus apud eam pius, et mansuetus Iesus pascitur intus quam apud Pharisaeum foris (Luc. VII, 44) . Magis Mariae osculis et lacrymis delectatur quam ullis Simonis obsequiis.
284Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0828B (auctor c.1140–1212)
Sed ideo misericordiam consecutus est, ut in ipso ostendas omnem patientiam, ad informationem eorum qui credituri sunt tibi in vitam aeternam.
285Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0803A (auctor c.1140–1212)
Ideo gusta, et tunc videbis, quoniam suavis est Dominus.
286Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0832A (auctor c.1140–1212)
Et ideo beatus fortassis Ioannes non ait: Omnis qui natus est ex Deo, non peccavit, sed: Omnis qui natus est ex Deo, non peccat; ut evidenter ostendat peccata electorum, licet, quantum ad tempus, praeterita, non tamen, quantum ad aeternitatem esse praesentia.
287Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0832B (auctor c.1140–1212)
Coelestis etenim generatio aeterna praedestinatio est: quae, quia cassari omnino non potest quin praedestinatum sit in aeternum quod in ea praedestinatum est ab aeterno: ideo nimirum non inconvenienter dicitur eadem generatio coelestis, aeterna videlicet praedestinatio servare eos, quos ad vitam praedestinavit.
288Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0838D (auctor c.1140–1212)
Et ideo miserabile heu de eis dico; quia horribile eis vae imminere perpendo.
289Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0807D (auctor c.1140–1212)
Et ideo nihil in spiritibus immortalibus, eius immortalitati; nihil in creaturis existentibus, ipsius essentiae plene simile.
290Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0811A (auctor c.1140–1212)
Verum ideo sunt in eo non tria, quia est unum; nec ideo non unum, quia sunt tria; sed credatur unitas trina, et trinitas una.
291Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0812A (auctor c.1140–1212)
Et est tuus Filius tibi coaequalis, coaeternus et consubstantialis, a te Deo Patre, Deus genitus: et est id, quod es, quia Deus, quia eum de tua substantia gignis, et ideo Filius est.
292Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0794C (auctor c.1140–1212)
Et ideo nullo modo non pium: quia ad hoc eam videtur creasse, ut sicut primum accepit esse ab ipso, ita et beatum perciperet esse in ipso.
293Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0843B (auctor c.1140–1212)
Non enim illud ideo ad vestram voluit pervenire notitiam, quod id vobis valde utile aestimem; sed ut magnum, quem erga vos habeo in Christo, hac in re affectum demonstrem.
294Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0844C (auctor c.1140–1212)
Certe quando in saeculo carnaliter vivebas, in maiore quam nunc es tribulatione eras; sed ideo in minore te tunc fuisse aestimabas, quia eamdem qua tunc miserabiliter vastabaris tribulationem non sentiebas.
295Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0846C (auctor c.1140–1212)
Ideo cavendum omni modo est ne, dum nimis diligis hoc quod extrinsecus nitidum et speciosum cernis et blandum, et in id damnabiliter corruas quod intrinsecus inquinat et necat.
296Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0848C (auctor c.1140–1212)
Quod autem dicis ipsum praesidentem inhianter audire quae de te dicuntur, non ideo diligenter auscultat, quod vel magis mala de te quam bona, ut tu temere suspicaris, audire desideret; sed ideo diligenter, quae dicuntur auscultat, ut ea plene intelligat.
297Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0851C (auctor c.1140–1212)
Et quia nimium de tuo robore confidens, arcam Domini manu contingere [cod. Mel. attingere.] praesumis, ideo etiam ictu ab eo mortali percuti mereris.
298Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0853C (auctor c.1140–1212)
Et ideo pro excellenti et magna voluntate iubentis sic modicum, sicut grande, prohibitum debuit iste primus homo vitare Anima.
299Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0856A (auctor c.1140–1212)
Otiositas quippe inimica est animae et ideo necesse est, prout tempus aut necessitas postulat, quod tibi iniunctum fuerit operis, facias, ne forte si diabolus inveniet otiosam, in suo reddat te opere occupatam.
300Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0856A (auctor c.1140–1212)
Et ideo solent multum viri sancti opus manuum diligere; quia nimirum per illud geminum acquirunt profectum, dum per illud et corporalis vitae necessitati, et spirituali consulunt puritati.
301Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0858C (auctor c.1140–1212)
Ideo et tu dilige silentium, quia cum de omni verbo otioso (Matth. XII, 36) , ut Dominus dicit in ultimo iudicio reddenda sit ratio, eo minus tunc a te de locutione ratio exigetur, quo nunc studiosius et libentius silentium tenueris.
302Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0858C (auctor c.1140–1212)
Ideo viri sancti, ut longe esse possint a verbis malis, obmutescunt nonnumquam et silent a bonis.
303Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0860A (auctor c.1140–1212)
Ideo discurre, festina utiliter et fideliter quodcunque potest manus tua instanter operare, quia alligata es verbis oris tui.
304Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0861A (auctor c.1140–1212)
Non ideo sententiam meam protuli, ut aliquid faciam praeiudicio tuo.
305Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0864B (auctor c.1140–1212)
Et quia in his omnibus tuo debes praelato obedire, ideo addis: Promitto etiam obedientiam praefatae Ecclesiae Patri.
306Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0864B (auctor c.1140–1212)
Et quia nullam in his quae contra Deum sunt, praelato tuo obedientiam debes, ideo adiungis: in Christo.
307Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0864B (auctor c.1140–1212)
Quia vero, quamdiu vivis, ab obedientiae iugo non debes absolvi, et in sacrificio tuo caudam hostiae non oblivisci, ideo dicis: usque ad mortem.
308Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0864C (auctor c.1140–1212)
Rursum quia potest ipse cui obedientiam promisisti ante te ab hac vita discedere, ne forte ipso defuncto a vinculo subiectionis te aestimes absolutum, ideo in fine dicis: et successoribus eius quos sanior pars congregationis canonice elegerit.
309Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0870B (auctor c.1140–1212)
Et ideo sive orationibus, sive vigiliis, sive abstinentiis, sive laboribus, denique privatis devotionibus insistas, tunc solum eas utiles tibi aestima, cum in nullo vel ea quae in communi exercenda sunt imminuunt, vel pacem cohabitantium perturbant.
310Adamus Scotus, Sermones, 198, 0098B (auctor c.1140–1212)
Simus stabiles, et immobiles, abundantes in omni opere Domini semper, quia talium labor non est inanis coram Domino (I Cor. XV, 58) . Simus spiritu ferventes, quia qui tepidus est, incipiet eum evomere ex ore suo (Apoc. III, 15) ; Amen, testis fidelis et verax, qui est principium creaturae Dei (Apoc. XIX. 11) . Haec ideo, dilectissimi, dico, quia multum displicet Deo in quolibet religioso tepor spiritus.
311Adamus Scotus, Sermones, 198, 0099A (auctor c.1140–1212)
Et ideo sive in opere manuum, seu in officiis ecclesiasticis, seu in aliquo, quod ad Deum pertinet, negotio fueritis, abiecto tepore noxio, renuntiata ex toto omni levitate corporis, et pro posse etiam instabilitate mentis: in habitu et gestu, in statu et incessu, in omnibus denique motibus vestris, tam exterius quam interius, nihil fiat quod divinum, vel angelicum vel humanum offendat aspectum (sed quod vestram, ut beatus vos Pater vester admonet Augustinus, deceat sanctitatem), ut in omnibus exhibentes vos fideles et prudentes, sollicitos et devotos, ipsum in futuro habeatis remuneratorem, quem modo agonis vestri habetis inspectorem.
312Adamus Scotus, Sermones, 198, 0104C (auctor c.1140–1212)
Scriptum de eo est: Qui dilexit nos, et lavit nos (Apoc I, 5) . Quia dilexit, ideo lavit, quoniam nisi dilexisset, nunquam lavisset.
313Adamus Scotus, Sermones, 198, 0106A (auctor c.1140–1212)
Tene ergo, Domine, manum dexteram meam, et in voluntate tua deduc me (Psal. LXXII, 24) . Ideo notam fac mihi viam in qua ambulem (Psal. CXLII, 8) , et quo volueris, deduc me, tantum ut me deducas ad te.
314Adamus Scotus, Sermones, 198, 0111C (auctor c.1140–1212)
Absit omnino ut silenat ibi cymbala bene (Psal. CL) sonantia, sanctorum contubernia; superiora sibi invicem arbitrantia; et ideo honore invicem praevenientia.
315Adamus Scotus, Sermones, 198, 0111C (auctor c.1140–1212)
Quia turba multa, quae convenit ad diem festum hunc, Ecclesiam loquor internarum cogitationum: siquidem reliquiae cogitationis diem festum agent Domino (Psal. LXXV, 11) , ideo [al. atque adeo] gaudet gaudio magno, et iubilat in vociferatione.
316Adamus Scotus, Sermones, 198, 0118A (auctor c.1140–1212)
Ipse namque in Patre, et Pater in ipso est (Ioan. XIV, 9) . Nec hoc ideo dico, quia eis ita similes esse possumus, sicut sunt ipsi; qui non modo unus, sed unum sunt: pro eo quod una eademque natura eis substantia est.
317Adamus Scotus, Sermones, 198, 0129B (auctor c.1140–1212)
Et ideo non solum debemus ei ire obviam, sed in hanc etiam vocem prorumpere, et dicere: Qui regis Israel, intende; qui deducis velut ovem Ioseph; qui sedes super cherubim, nuntia nobis, si tu es ipse (Psal. LXXIX, 2) . V. Scitis, fratres, quia omnium virtutum primatum charitas tenet.
318Adamus Scotus, Sermones, 198, 0129D (auctor c.1140–1212)
Sed quia qualiter vel contemplando viri sancti excedere Deo, vel bene operando sobrii esse debeant, nobis matris charitatis disponere est, postquam [al. et ideo postquam] regit Israel, postquam deducit Ioseph, etiam sedere Dominus super cherubim perhibetur.
319Adamus Scotus, Sermones, 198, 0135B (auctor c.1140–1212)
Et ideo invocandus est benignus ille spiritus sapientiae, quatenus qui inspiravit, ut primitus dicerentur, det et modo, ut recte intelligantur, tam nobis qui praedicaturi sumus quam vobis qui audituri estis.
320Adamus Scotus, Sermones, 198, 0139D (auctor c.1140–1212)
XII. Lege in Paulo, quia caecitas in parte contigit in Israel donec plenitudo gentium introeat, sicque omnis Israel salvus fiat (Rom. XI, 25) . Quod non est aliud, nisi quia tandiu foris moraris tu; donec instinctu matris gratiae benedictionem frater tuus iunior acquirat paternam, ut vel post sero veniens, et eiulatu magno plorans, et sic te oporteat, disponente patre tuo, servire fratri, audias, quia tempus erit, ut excutias iugum eius de cervicibus tuis, ut impleatur quod prophetavit Isaias: Si fuerit numerus Israel quasi arena maris, reliquiae salvae fient, ex eo (Isa. X, 22) . Neque enim timendum de duodenni archisynagogi filia, quin eam suscitet Dominus Iesus (Marc. V. 41) , quia salutem sibi praeparaverat ab annis duodecim sanguine fluens mulier, quae inter turbam comprimentem sola tetigit (Matth. IX, 20) . Et ideo, quia iam plantavit vineam Ierusalem, in montibus suis, quia exsultavit, eo quod dies venit.
321Adamus Scotus, Sermones, 198, 0147B (auctor c.1140–1212)
Quod si nolueritis, inquit, et me ad iracundiam provocaveritis gladius devorabit vos (ibid., 20) . Et profecto, ni fallor, ideo dulcis et rectus Dominus noster (Psal. XXIV, 8) , non rectus et dulcis, quia prius nobis cantandam misericordiam offert, deinde iudicium (Psal. CX, 1) , ut se ostendat semper ad parcendum paratum, ad feriendum autem pigrum.
322Adamus Scotus, Sermones, 198, 0149B (auctor c.1140–1212)
transierunt omnia illa tanquam umbra, et tanquam nuntius praecurrens, et tanquam navis, quae pertransit fluctuantem aquam; cuius, cum praeterierit, non est vestigium reperire, neque semitam carinae illius in fluctibus: aut tanquam avis, quae transvolat in aere, et post haec, nullum invenitur argumentum virtutis illius (Sap. V, 8 et seq.) ; et quae ibi sequuntur. Haec autem ad illud arbitror pertinere, quod in libro Regum legitur quoniam mulus, cui sederat Absalon, pertransiit (II Reg. XVIII, 9) . Quod non est aliud quam mundus, cui per affectum inhaeret superbus, pertransit, et ad nihilum tendit, iuxta illud: Et mundus transit et concupiscentia eius (I Ioan. II, 17) . Ideo pertransit mulus, et muli moritur sessor, quia transit mundus, et mundi punitur amator.
323Adamus Scotus, Sermones, 198, 0154D (auctor c.1140–1212)
Hoc esse puto quod apud sanctum Iob, ipso Domino asserente, legi: quia in petris mane aquila elevata, et in praeruptis silicibus commoratur, atque inaccessis rupibus (Iob XXXIX, 28) . Quod ideo dictum arbitror, quia dum vir sanctus intellectu subtilis, et contemplatione sublimis, cogitatione et aviditate intuendis bonis operibus in sanctitate stabilium [al. sublimium.], et in gaudiis perennibus beatorum, cadentibus angelis apostaticis, plene confirmatorum intendit (ut superius dictum est,) illa in exemplum proponat; et haec in desiderium assumat.
324Adamus Scotus, Sermones, 198, 0155D (auctor c.1140–1212)
Exsultationem nihilominus ideo ineffabilem dico, quia ibi vox resonabit exsultationis et salutis in tabernaculis sanctorum (Psal. CXVII, 15) , eritque in voce exsultationis et confessionis sonus epulantis.
325Adamus Scotus, Sermones, 198, 0157C (auctor c.1140–1212)
Sed quia ex Deo estis, unde et istud est, quod eius tam libenter verba auditis (Ioan. VIII, 47) . Non erit vobis, ni fallor, fastidio, si nota dicantur: et si talia proferam, quae magis me repetente recognoscatis; quam de me docente agnoscatis Verum cum certum sit, illos ex Deo non esse, qui verba Dei non audiunt; vos ideo auditis, quia ex Deo estis.
326Adamus Scotus, Sermones, 198, 0158B (auctor c.1140–1212)
Quid eum auditis? (Ioan. X. 20) , sed et illi: Quia bonus non est, seducit turbas (Ioan. I, 12) . Ad eos qui in secundo sunt, illi pertinent; qui audientes, quod Iesus esset in Bethaniam venerunt: Non propter Dominum tantum, sed ut et Lazarum viderent: quem suscitavit a mortuis (Ioan. XII, 9) . Et ille iniquus, de quo legimus, quod erat cupiens a multo tempore eum videre: quia sperabat se aliquod signum ab eo videre fieri (Luc. XXIII, 8) . Ex illorum autem videtur fuisse numero, qui in tertio loco sunt, qui, visis signis, quae Dominus faciebat, ait illi: Magister sequar te, quocunque ieris (Luc. IX, 59) . Cui ille districtor cogitationum et intentionum cordis, respondit: Vulpes foveas habent, et volucres coeli nidos: Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet (ibid., 58) . Ac si diceret: Prima me intentione sequi vis; sed in te et arrogantia locum habet, et fraudulentia: et ideo divinitatis meae maiestatem nullatenus sequi vales.
327Adamus Scotus, Sermones, 198, 0158B (auctor c.1140–1212)
Ut ideo delectet spiritualem cibum apponere vobis, quia pura et munda eum aviditate esuritis.
328Adamus Scotus, Sermones, 198, 0170C (auctor c.1140–1212)
Et forte prae timore non confiteris, ne videlicet confitenti gravia aliqua iniungantur, expavescens, et ideo operire te per silentium eligens.
329Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178D (auctor c.1140–1212)
Cuius tibi idem Psalmista facit mentionem, ubi dicit quod labores manuum tuarum manducabis, et ideo beatus es, et bene tibi erit (Psal. CXXVII, 2) . De craticula quoque est panis, qui in tertia domo est, eo quod igne magni agonis frigitur, qui usque ad sanguinem et usque ad ipsam etiam mortem, pro fidei defensione stare et certare conatur, et est panis tribulationis.
330Adamus Scotus, Sermones, 198, 0179C (auctor c.1140–1212)
Sicut non in crimine frigidus, ita nec in virtute calidus, sed in torpore tepidus, et ideo ab ore Domini evomendus (Apoc. III, 16); et istum sanum quis nisi insanus dixerit?
331Adamus Scotus, Sermones, 198, 0202C (auctor c.1140–1212)
Die autem crastina oportet vos multum esse devotos, nec tamen vos ideo hodie decet esse otiosos.
332Adamus Scotus, Sermones, 198, 0211C (auctor c.1140–1212)
Isti scientiam habent, sed sine zelo; illi zelum quidem, sed nequaquam scientiam (I Rom. X, 2) . Ideo dixi utrumque illis adesse donum, qui parati esse volunt, cautelam et sollicitudinem, quatenus nec error eos fallat, quin agnoscant quando venerit, nec tepor negligentes et desides reddat quin retineant cum venit.
333Adamus Scotus, Sermones, 198, 0212A (auctor c.1140–1212)
Et ideo intrabit tecum, iuxta id, et intravit cum illis.
334Adamus Scotus, Sermones, 198, 0212B (auctor c.1140–1212)
Vadit, inquam, sed iterum veniet ad vos, et gaudebit cor vestrum (Ioan. XVI, 22) . Et ideo in die malorum ne immemores fueritis bonorum (Eccli. XI, 27) , sed quando est gratia absens, ad mentem revocate dona, quae contulit praesens, et dicite: Nonne cor nostrum ardens erat in nobis, dum loqueretur in via, et aperiret Scripturas? (Luc. XXIV, 32.) Et fit ut sic ex toto, nec in absentia lucis, tenebrosi; nec in absentia panis, sitis ieiuni.
335Adamus Scotus, Sermones, 198, 0216C (auctor c.1140–1212)
Habens quippe apud se praesentem, quem non sine cruciatu desideraverat absentem, alleviatum quidem se sentit; sed ideo tamen non minus, imo plus fortasse quam antea diligit; et desiderando desiderat.
336Adamus Scotus, Sermones, 198, 0221A (auctor c.1140–1212)
Et ideo ad profitendum, iuxta edictum imperatorium, illuc cum gloriosa Virgine oportet venire Ioseph, prodente evangelista causam, videlicet eo quod esset de domo ac familia David (Luc. II, 4) ; cuius ipsa Bethlehem civitas dicta est.
337Adamus Scotus, Sermones, 198, 0224D (auctor c.1140–1212)
Quatenus ideo quod bonum est agas, ut oculis illius interni inspectoris placeas: illum solum operis tui quaerens laudatorem, quem exspectas remuneratorem.
338Adamus Scotus, Sermones, 198, 0224D (auctor c.1140–1212)
Ideo necesse est, ut quod habes in corde, usque ad confessionem proficiat in ore.
339Adamus Scotus, Sermones, 198, 0228D (auctor c.1140–1212)
ac si id refectioni comparet cuidam sapidissimi panis: et ideo si ab hac vitae praesentis aerumna, in qua tibi bene vivendo revelatur modus, qui est in merito, ad illam amoris et desiderii passibus ascendis felicitatem, in qua Dei in aeternum laudibus insistas in praemio: profecto a Galilaea ascendis ad Iudaeam: hic enim Dominus incerta et occulta sapientiae suae manifestans revelat tibi condensa (Psal. XXVIII, 9) , in quibus diem illic constituas solemnem, sed ibi in templo suo omnes dicent gloriam: quod est in illa superna Iudaea, quia coelestis illa, quam Deus inhabitat, Ierusalem, in divinae semper laudis confessione est.
340Adamus Scotus, Sermones, 198, 0229C (auctor c.1140–1212)
V. Ideo ergo a Galilaea ad Iudaeam, a Nazareth ad Bethlehem ascendis, quia es de domo ac familia David, quia ideo coram ipsis etiam persecutoribus Deum confiteris ln publico, quem per fidem tenes in occulto: ideo ab ipso esse pleno ore confiteris, quodcunque tibi per revelationem inspiratum esse sentis: ideo etiam a revelatione, quae tibi in merito praesentis vitae contingit, cursu desiderii ad illam acceleras patriam, in qua divinae laudis perenniter celebres confessiones.
341Adamus Scotus, Sermones, 198, 0229D (auctor c.1140–1212)
Ideo quoque a sanctitate bonae actionis, quam exterius proximis ad utilitatem demonstras, ad internae rectitudinem conaris pertingere intentionis, per quam soli Deo placeas: ideo nihilominus ab ea, quam iam exercuisti, operatione, ad illam, quam necdum aggressus es, desideras venire conversationem; ideo denique a decore praesentis sanctitatis, quam nunc exerces in merito, ad sapidissimam cupis conscendere refectionem futurae felicitatis, qua frueris in praemio, quia summi Patris es Filius, et ad vitam aeternam praeordinatus: illis siquidem tribus modis diximus spiritualem Ioseph a Galilaea ad Iudaeam, a Nazareth ad Bethlehem ascendere: causa vero est quod esset de domo ac familia David.
342Adamus Scotus, Sermones, 198, 0232B (auctor c.1140–1212)
Sic et spes quaedam dies, et quidem valde clara, qua illucescente in nobis spiritualiter videmus, quod corporaliter non valemus, asserente Apostolo: Spe nos salvos factos esse (Rom. VIII, 24) ; et quod non videmus sperare, et ideo per patientiam exspectare.
343Adamus Scotus, Sermones, 198, 0234B (auctor c.1140–1212)
ideo certe quia hic in exsilio sumus, non in regno: in via, non in patria: non in requie, sed in labore.
344Adamus Scotus, Sermones, 198, 0239A (auctor c.1140–1212)
Et ideo ad hunc pertingere meruit ascensum, quia de domo erat ac familia David (Luc. II, 4) . Hunc itaque populum in tempore illo, prae cunctis quae tunc sub coelo erant gentibus, elegit summus ille David, quae et prae caeteris, quae in mundo erant nationibus, ad sortem tunc videbatur pertinere electorum, quasi quidam spiritualis Ioseph, qui erat de domo ac familia David.
345Adamus Scotus, Sermones, 198, 0242A (auctor c.1140–1212)
quiescit ergo in sano sacri verbi intellectu apud gentiles, qui in nulla carnali litterae intelligentia quietem habet apud Iudaeos, quia ideo reclinatur in praesepio, quia non erat ei locus in diversorio.
346Adamus Scotus, Sermones, 198, 0247A (auctor c.1140–1212)
Ideo naturam, quia animam rationalem et carnem; ideo non personam, quia caro illa et anima antequam assumerentur non erant unitae ad personam.
347Adamus Scotus, Sermones, 198, 0247A (auctor c.1140–1212)
Ideo in persona, ut susceptum et suscipiens una eademque esset in Trinitate persona.
348Adamus Scotus, Sermones, 198, 0247B (auctor c.1140–1212)
Ex quo homo assumptus Deus assumens esse coepit per ineffabilem illam unionem, quae, ad unum fuit: et una fuit, nec alia persona esse incoepit, quam illa quae eum suscepit, nec ideo Deus esse coepit, quia homo esse incoepit, quia priusquam hoc esse incoepit, sic nunquam esse desinit, carnem vero cum poena suscepit sine culpa; cum mortalitate, sine iniquitate; cuius quidem poenae infirmitatem potestate retinuit, voluntate in se admisit, non necessitate sustinuit.
349Adamus Scotus, Sermones, 198, 0248B (auctor c.1140–1212)
Cum et Paulus dicat: Sine fide impossibile est placere Deo (Hebr. II, 6) ; et nihilominus Iacobus asserat: Si non habet opera, mortuam esse in semetipsa (Iac. II, 17) . Pollutus eras et immundus, undique faece peccatorum infectus perniciose: et ideo perniciose, quia nihil minus, quam quod malum est, odio habebas.
350Adamus Scotus, Sermones, 198, 0250D (auctor c.1140–1212)
Sed nec praedicatio, quae illuminat; nec emundatio quae purgat, nec sancta conversatio, quae exornat ullatenus prodest, nisi sequatur passio quae redimat, et aeternae salutis fructum conferat, quia fluvius quartus ipse est Euphrates (Gen. II, 14) . Huic gratiae succedit alia, quae electis in futura plene aderit vita, beatitudine eos ditans sempiterna, quae quidem beatitudo triplex erit, conferens eis potentiam, sapientiam et benignitatem, ut sint fortes et incorrupti in se ipsis, benigni invicem, et ideo sapientes; erit profecto unumquodque istorum trium sempiternum.
351Adamus Scotus, Sermones, 198, 0252A (auctor c.1140–1212)
Ideo prima in omnibus, quia in omnibus est hominibus imago et similitudo Dei, omnibus etiam in primo Patre datum est, ut subiectae praeessent creaturae.
352Adamus Scotus, Sermones, 198, 0252A (auctor c.1140–1212)
Ideo secunda apparuit omnibus, quia omnibus ad salutem et exemplum apparitio Filii Dei in homine proposita fuit.
353Adamus Scotus, Sermones, 198, 0252A (auctor c.1140–1212)
Ideo tertia cum omnibus, quia sicut illa in aeternum, ita et ipsa cum illis in aeternum gaudentibus id eis in fine exhibitum, quod erit sine fine mansurum.
354Adamus Scotus, Sermones, 198, 0254D (auctor c.1140–1212)
Celebrantes nativitatem humilis et parvuli Christi, ipsi superbi et in suis oculis magni: casti et pudici Christi, ipsi impuri et corrupti; pauperis et inopis Christi, volentes divites fieri, ac per hoc incidentes in multa [al. in desideria multa] inutilia et noxia; radicem omnium malorum cupiditatem appetentes et ideo inserentes se doloribus multis inflati, inquinati, inflammati.
355Adamus Scotus, Sermones, 198, 0255D (auctor c.1140–1212)
Ideo meditatio sancta servet te in mente, ne illicitum quid per impuram desideres affectionem, continentia rigida mortificet te in carne, ne quid nefarium per malam exerceas actionem.
356Adamus Scotus, Sermones, 198, 0256C (auctor c.1140–1212)
Iumentum namque est, et ideo curet necesse est discretor sessor eius spiritus, sicut ei imponere frenum ne recalcitret, ita et apponere fenum ne deficiat.
357Adamus Scotus, Sermones, 198, 0261A (auctor c.1140–1212)
Tunc liberior illo, vel potentior, qui ait: Omnia mihi licent, sed non omnia expediunt; omnia mihi licent, sed non omnia aedificant? (I Cor. X, 22.) nunquid illi in aliquo comparandus, qui ne scandalizaret etiam alienos, dedit quod ei ideo retinere licuit, quia dare nullo modo debito constrictus fuit?
358Adamus Scotus, Sermones, 198, 0261B (auctor c.1140–1212)
Nunquid illi irreprehensibiles erant, de quibus Dominus ait, quod alligabant onera gravia, et impossibilia ipsi imposuerint, sed nec digito suo ea movere voluerint? (Matth. XXIII, 4.) Et ideo ut mihi videtur ex discretione iubentis consensus multoties procedit obedientis, ut dum tu sollicite et diligenter locum et personam, causam et tempus observaveris in iubendo, ille cui iubes, eo minus velit, quo minus debet resistere contradicendo.
359Adamus Scotus, Sermones, 198, 0267D (auctor c.1140–1212)
Charitatem namque in se habuit veram, et ideo veram, quia ornatam.
360Adamus Scotus, Sermones, 198, 0269D (auctor c.1140–1212)
Nam est qui patitur, sed invitus; et ideo patiens dici nullatenus valet, quem Salomon meliorem asserit viro forti.
361Adamus Scotus, Sermones, 198, 0282B (auctor c.1140–1212)
Tu vere unus, et ideo in te non suscipiens numerum: immensus, ac per hoc nullum admittens augmentum; aeternus et idcirco nullum patiens defectum: tu sub quo transeunt cuncta, nihil tibi.
362Adamus Scotus, Sermones, 198, 0283D (auctor c.1140–1212)
XIX. Ecce, fratres, sicut viatoribus quam saepe, qui totum suum, ipsa qua illud aggressi sunt die, proponunt peragere iter, et non possunt, quia irruit super illos nox: et ideo hospitari, quodque de itinere residuum est usque in crastinum differre coguntur: ita et nobis accidit.
363Adamus Scotus, Sermones, 198, 0285B (auctor c.1140–1212)
III. Haec ideo dico quia sanctus, ut scitis, Spiritus apparuit in columba, apparuit quoque in igne et lingua.
364Adamus Scotus, Sermones, 198, 0287B (auctor c.1140–1212)
Iam dicat, veni, qui sic audivit; doceat sic edoctus, instruat sic instructus: nequaquam errabit sic clarificatus, nequaquam offendet sic affectus: nequaquam ad ulla se distorta inclinabit sic erectus [al. rectus]. Et ideo quodcunque illud est coelum in quod intendit, qualiscunque, quantacunque est gloria Dei, quam videt, secure nobis revelet: et cum beato Stephano plenus Spiritu sancto intendens in coelum et videns gloriam Dei, exclamet et dicat: Ecce video coelos apertos, et Filium hominis stantem a dextris virtutis Dei (Act. VII, 55) . VII. Qui, putas, hi coeli sunt, quos videt apertos?
365Adamus Scotus, Sermones, 198, 0297D (auctor c.1140–1212)
Sed ideo quia non pari in eo nitent claritate mortalitas de matre nascentis, et glorificatio regnantis, et coaeternitas et coaequalitas, atque substantialitas Unigeniti a Patre, cum eodem Patre.
366Adamus Scotus, Sermones, 198, 0303D (auctor c.1140–1212)
et magna quidem familiaritas haec; exterius tamen fuit: nam longe alia maior quaedam fuit, quae interior erat, nec ideo solum maior, quia interior; sed quia haec veritas, illa figura erat.
367Adamus Scotus, Sermones, 198, 0312D (auctor c.1140–1212)
Hoc ideo dico: quia hanc, de qua loquimur, sapientiam, et sobria, ut scitis, considerationis profunditas et profunda sobrietas perscrutatur, et orationis eam devotio expetit, et sanctitas conversationis meretur, et puritatis defaecatae munditia assequitur, et perseverantiae stabilitas amplectitur: et dicit: tenui eam, nec dimittam (Cant. III, 4). VI. Et ministrabat ei.
368Adamus Scotus, Sermones, 198, 0326C (auctor c.1140–1212)
Nonne horum tibi videtur personam gessisse, qui viso miraculo piscium: exi, ait, a me, Domine, quia homo peccator sum? (Luc V, 8.) Non dissimili autem modo videtur mihi sapere, imo desipere spiritualis et moralis iste Ioseph, qui inveniens quidem Mariam habere in utero, sed, quod habet, ignorans esse de Spiritu sancto, nolens eam traducere, voluit occulte dimittere eam? (Matth. I, 20 et seqq.) Unde, haec eo cogitante, necesse est ut appareat ei angelus, qui eum moneat, ne timeat accipere Mariam coniugem suam, asserens, quod in ea natum est, esse de Spiritu sancto: eamque pariturum ei filium, cuius nomen vocabit Iesum, pro eo quod salvum faciet populum suum a peccatis eorum (Matth. I, 20) . Quae nimirum omnia tunc fiunt, cum mentem ad aggrediendum laborem spiritualem, timidam et pusillam, et ideo proponentem supernae non adhaerere sapientiae per exercitium, sed eam occulte deserere; superna gratia visitat excitans eam ad audaciam, et animans ad fortitudinem: dans ei intelligere, quam magnam ei haec, de qua loquimur, superna sapientia conferet sanctitatem: fructus enim Spiritus est charitas (Gal. V, 22) : quae cum operit multitudinem peccatorum (I Petr. IV, 8) , filius est Mariae dictus ex re Iesus, pro eo quod salvum faciet populum suum a peccatis eorum (Matth. I, 21) : quia internas mentis cogitationes amor sincerae charitatis a cunctis mundat delictis.
369Adamus Scotus, Sermones, 198, 0331C (auctor c.1140–1212)
Et ideo persuasit ei, ut se diceret eius esse sororem.
370Adamus Scotus, Sermones, 198, 0339A (auctor c.1140–1212)
Nam bonus plane Iesus, et ideo necesse est ut bonus sit gladius eius.
371Adamus Scotus, Sermones, 198, 0339B (auctor c.1140–1212)
Invenio et malum, ac proinde ad Iesum non pertinet, et ideo consequens esse ut animam Mariae non attingat.
372Adamus Scotus, Sermones, 198, 0350C (auctor c.1140–1212)
Et ideo necesse est, ut super hoc interna gratia rationem conveniat, et quatenus haec mala praecaveat, saepissime sic evenire, eam edoceat.
373Adamus Scotus, Sermones, 198, 0350D (auctor c.1140–1212)
Quam multos novimus, quibus plus nocuit quod virtutes habuerint quam si eis caruissent; nam illi quorum haec vox est: Manus nostra excelsa, et non Dominus fecit haec omnia (Deut. XXXII, 27) , dum putant quod habent non accepisse, et ideo quasi non acceperint gloriari, expediret eis magis eo, quod habent, caruisse (I Cor. IV, 7) ; scirent enim quid tunc saltem deesset sibi.
374Adamus Scotus, Sermones, 198, 0353A (auctor c.1140–1212)
Quis nostrum non modo iustior, sed comparari ei in iustitia potest, qui ait: Quasi pannus menstruatae omnes iustitiae nostrae (Isa. LXXIV, 6) ? in quibus verbis eius humillimis, et ideo sanctissimis evidenter, fratres mei, perpendit prudentia vestra, quanti erant pretii in oculis propriis iustitiae suae (Isa. LXIV, 6) : dum eas ei voluit rei comparare, quam non solum cernere oculus, sed et cogitare de ea abhorret animus.
375Adamus Scotus, Sermones, 198, 0355D (auctor c.1140–1212)
Et quid tenebris prodest si lux lucet in eis: et tenebrae eam non comprehendant? (Ioan. I, 5.) Tales profecto sunt, qui sapientes sunt, ut faciant mala, bene autem facere nescierunt (Ierem. IV, 22) . Sunt et illi qui seminant multum, et inferunt parum: comedunt, et non sunt satiati; bibunt, et non inebriati; operiunt se, et non sunt calefacti: mercedes congregant, et mittunt eas in sacculum pertusum (Agg. I, 6) . Ideo curavit Apostolus dilectum admonere discipulum, ut gratiam, quae in eo erat, resuscitaret: ne datam negligeret: dicens et de se ipso, nolle se abiicere eam (Gal. II, 21) . VI. Videtis ergo quod magis expediret gratia carere, quam eam inutiliter habere.
376Adamus Scotus, Sermones, 198, 0357D (auctor c.1140–1212)
Ideo ad propriam illud utilitatem retorqueat: quia maledictus qui partem suam facit deteriorem (Prov. III, 7) . Ideo id proximo communicet, quia si sapiens fueris, non tibi soli eris, sed et proximo tuo.
377Adamus Scotus, Sermones, 198, 0358A (auctor c.1140–1212)
Ideo datoris gloriam quaerat, quoniam dissipat Deus ossa eorum, qui hominibus placent. Confusi sunt quoniam Deus sprevit eos (Psal. LII, 9). IX. Iam huic animae nomen, quod est Anna, quo et gratiam sonat, poterit non incongrue adaptari cum in dispensando, quam accepit, multiformem gratiam Dei, cum metu et tremore, suam ipsius salutem operatur (Phil. II, 12) , necessitati proximi et ubique hilariter prompta occurrit, et in omnibus pro posse efficaciter succurrit, ipsum etiam gratiae, quam exercet, largitorem, in omnibus motibus suis tam occultis quam apertis, et expedit testem, et exspectat remuneratorem.
378Adamus Scotus, Sermones, 198, 0366B (auctor c.1140–1212)
Et quare non tam propitiator quam propitiatio dictus est, nisi ideo, ut non diffidam illarum me culparum consequi remissionem, pro quibus sanctum eius corpus intueor esse oblationem?
379Adamus Scotus, Sermones, 198, 0371C (auctor c.1140–1212)
Et quid est loqui de Domino omnibus, qui exspectant redemptionem Israel, nisi ea quae ad Dominum pertinent, universis nuntiare, qui primitias habentes Spiritus intra se gemunt, adoptionem filiorum exspectantes, redemptionem corporis sui? (Rom. VIII, 23) tales estis vos, qui spe salvi facti, et quod non videtis sperantes, per patientiam exspectatis habitationem vestram, quae de coelo est, superindui cupitis (II. Cor. V, 2) , et ideo contenditis sive absentes, sive praesentes placere illi.
380Adamus Scotus, Sermones, 198, 0371D (auctor c.1140–1212)
quae apud Psalmistam vocatur Lex Domini immaculata convertens animas (Psal. XVIII, 8) . Apud quemdam amicorum beati Iob, lex Domini dicitur multiplex (Iob II, 6) : ideo, ni fallor, quia mentem, quam adimplet, ad innumera mox sanctarum virtutum incrementa extendit.
381Adamus Scotus, Sermones, 198, 0374A (auctor c.1140–1212)
Et fortassis illi sunt cultri, quibus adhuc hodie noster circumcidit Iosue filios Israel (Ios. V, 2) . Qui nimirum lapidei sunt propter fortitudinem, ut puto, perseverantiae; et filii sunt Israel, et tamen a Iosue circumcidendi, quia et ipse, qui specialiter a Domino claves acceperat regni coelorum, audivit: si non lavero te, non habebis partem mecum (Ioan. XIII, 8) , et omnem palmitem, qui in vite Christo, fert fructum, purgabit agricola Pater, ut fructum plus afferat (Ioan. XV, 2) . Quod et in amoris Cantico videtur exprimere sponsus, qui postquam asseruit hyemem transiisse, imbrem abiisse et recessisse, flores etiam in sua et sponsae terra apparuisse: tunc dicit tempus putationis advenisse; nam quando hyems transit (Cant. II, 12) , nisi quando perfecta charitas foras timorem mittit? (I Ioan. IV, 18) et ideo ardor aestatis hyemem eiiciens amor est charitatis: timorem expellens.
382Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388C (auctor c.1140–1212)
Nam quod vocatur, id et operatur; salutem videlicet in medio terrae (Psal. LXXIII, 12) . Pariet tibi filium, ait angelus, ad sanctum Ioseph, et vocabis nomen eius Iesum (Matth. I, 21) . Nec tacuit causam: ipse enim, inquit, salvum faciet populum a peccatis eorum (ibid.) . Videtis ergo quod sit sacramentum huius beati, et beatificantis nominis Iesu, quia ideo videlicet vocatur Iesus, quia salvum faciet populum suum a peccatis eorum.
383Adamus Scotus, Sermones, 198, 0391B (auctor c.1140–1212)
Ipse salvos nos fecit, et ideo, quia nobiscum Deus fuit.
384Adamus Scotus, Sermones, 198, 0401A (auctor c.1140–1212)
Quod vero sub humilitatis habitu faciunt, ideo gravius merentur supplicium: quia gravius iudicatur id esse delictum.
385Adamus Scotus, Sermones, 198, 0407A (auctor c.1140–1212)
Ideo in hoc omnem implebo iustitiam, quia in hoc summum et supremum humilitatis impleo gradum.
386Adamus Scotus, Sermones, 198, 0409B (auctor c.1140–1212)
Quod enim magis detestandum impuritatis genus, quam istud, quo turpiter infectus ideo te accusas ut laudes: ideo alium laudas, ut accuses; ore tuo benedicens et corde tuo maledicens?
387Adamus Scotus, Sermones, 198, 0410B (auctor c.1140–1212)
Ipse est qui veram intentioni nostrae confert puritatem, quam Dominus in Evangelio oculi nostri appellat simplicitatem: quam si habueris in corpore tuo, luce non carebis (Matth. VI, 22) . Hanc autem intentionis puritatem omnium nostrarum humilium tam cogitationum, quam locutionum, et actionum ideo dixi causam esse et fructum; quia ad habendas eas ipsa nos excitare, et ut fructuose habeamus, ipsa nihi lominus debet nos erigere.
388Adamus Scotus, Sermones, 198, 0411D (auctor c.1140–1212)
Ideo a castris Israelitarum Moyses eiecit leprosos (Num. V, 2) , quia a consortio sanctorum lex eliminat luxuriosos.
389Adamus Scotus, Sermones, 198, 0413C (auctor c.1140–1212)
Hoc ideo dicimus, quia satis superque, ut nobis videtur, ad manum habetis, quid inde sentire debeatis, non solum in antiquorum tractatibus doctorum, sed et in sententiis modernorum.
390Adamus Scotus, Sermones, 198, 0418D (auctor c.1140–1212)
Ideo videat quomodo apud se sint, quae accepit; et ut mundum se animal probet, cibum revocet in os, quem transmisit ad ventrem.
391Adamus Scotus, Sermones, 198, 0425B (auctor c.1140–1212)
Et ideo quotiescunque gratiam, pro adipiscendo eius dono, interpellatis, studete ut, sicut in bona voluntate habetis devotionem, ita et in intentione habeatis veram humilitatem.
392Adamus Scotus, Sermones, 198, 0426B (auctor c.1140–1212)
Vel ideo fortassis, ut quo diutius desiderata fuerit absens, eo et strictius teneatur praesens.
393Adamus Scotus, Sermones, 198, 0427C (auctor c.1140–1212)
Et fortasse ideo paulo ante dixit nondum advenisse horam suam: quia ministros, ut quodcunque eis diceret, facerent, noverat matrem suam nondum admonuisse.
394Adamus Scotus, Sermones, 198, 0430D (auctor c.1140–1212)
Cautus proinde ac prudens sanctus David, qui tantam tanti Iudicis districtionem conspiciens; sed, etsi vellet contendere cum eo, se non posse respondere unum pro mille praesentiens, de internorum prorsus qualitate diffidit, et ad precis humilitatem recurrit, et dicit: Non intres in iudicium cum servo tuo, Domine (Psal. CXLII, 1) . Iudicium trepidus exhorruit, et ideo ad misericordiam providus confugit.
395Adamus Scotus, Sermones, 198, 0431A (auctor c.1140–1212)
O terribilis et ideo tremenda hora resolutionis meae!
396Adamus Scotus, Sermones, 198, 0432B (auctor c.1140–1212)
Hic est qui, corde reversus in Aegyptum, revolvit apud se piscium curiositatem quam inviscerabat; revocans ad mentem tam illicitarum delectationum cucumeres et pepones, quam occupationum et sollicitudinum anxietates amarissimas et acerrimas, quas porri innuunt et cepe, et allia; ac ideo dulcem et sapidam fastidiunt refectionem mentis, quam, ut scitis, innuit manna.
397Adamus Scotus, Sermones, 198, 0434D (auctor c.1140–1212)
ut de duabus istis metretis adhuc loquar, si me reprobans, et ideo nec mala mea diluens, nec bona acceptans, eiicere proponit a facie clementiae suae, aeternae me quoque oblivioni tradens: utpote vas irae aptum in interitum (Rom. IX, 22). X. Metreta huic tertia est hydriae, cum de eodem adhuc iudicio cogitans, timeo, ne forte quidquid mihi facit, malo meo faciat: disponens adversa contra me tam in prosperis, in quibus favere, quam in adversis, in quibus furere videtur; nam cum arrident prospera, timeo ne, ipso occulte disponente, ideo arrideant, ut irrideant: quatenus videlicet illorum fallax, ut ita dixerim, arrisio, bonorum, si quae temporalis sit retributio; malorum autem, quae feci, aeterna damnatio.
398Adamus Scotus, Sermones, 198, 0439B (auctor c.1140–1212)
Ideo non minus verus quam pulcher ille cantus viri Dei, qui sic cecinit: Unda fluens, homo praeteriens: ea mixta Lyaeo, Est Christo, Christi sanguine, iunctus homo.
399Adelboldus Traiectensis, De musica, 140, 1114D (auctor 1010-1026)
Nete igitur diezeugmenon, id est, III. LXX. II. ad mesen, id est, III. DC. VIII. quoniam in sesquialtera comparatione consistit, ideo diapente consonabit symphoniam.
400Adelboldus Traiectensis, De musica, 140, 1115D (auctor 1010-1026)
AA. Et inter neten diezeugmenon, et paraneten enarmonion diezeugmenon nulla interest chorda, atque ideo paranetes vocabulo nuncupatur.
401Adelboldus Traiectensis, De musica, 140, 1116D (auctor 1010-1026)
IIII. CC. LXX. IIII. ad III. CCCCC. L. VI. duorum tonorum obtinet proportionem: relinquitur trites synemmenon diatoni ad mesen proportio semitonii, et coniunctum est hoc tetrachordum cum mese: atque ideo synemmenon quasi continuum et coniunctum vocatur.
402Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1103A (auctor 1010-1026)
Fortasse cogitatis ut sic peccem ut me peccasse poenitere nolim, ac ideo sine fructu poenitentiae confessio nec veniam debeat quaerere, nec remissionem aliquam exigere.
403Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1103B (auctor 1010-1026)
Ad haec respondebo quia, si benignitatem vestram in hac conventione offendero, ultra quam credere possitis, me vos convenisse dolebo: ac ideo dolenti et poenitenti, simulque se peccasse fatenti, et deinceps ab eiusmodi peccato se abstinere volenti veniam concedendam esse censebo, ab eo maxime qui vicem illius tenet, cui dictum est: « Non dico tibi usque septies, sed usque septuagies septies (Matth. XVIII, 22) . » Si autem non offendero, sed id quaesiero quod cum benevolentia vestra adeptus fuero, utpote quia in adeptione mea et mihi et multis prodesse gaudebo, quaestiones, quas iam auctoritati vestrae transmisi, quia non resolvuntur, me in eis aut vos offendisse timeo, aut pro dilatione solutionis aliquid grande futurum spero.
404Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1104B (auctor 1010-1026)
De diametro circulum, de circulo diametrum, de diametro et circulo aream invenire, ac ideo diametrum ad diametrum, et circulum ad circulum, et aream ad aream comparare illis facile est qui de talibus consueverunt curare.
405Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1291B (auctor 1050-1062)
Ideo confusi sunt omnes et defecerunt.
406Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1291D (auctor 1050-1062)
» At nostri illi Patres humiles corde ac pauperes spiritu, pro quibus Salvator Patrem glorificat hoc modo: « Confiteor tibi, Pater, Domine coeli et terrae, qui abscondisti haec a sapientibus et prudentibus, et revelasti ea parvulis (Matth. XI) , » ideo veraces sunt, quia participaverunt et cohaeserunt illi qui ait: « Ego sum via, veritas et vita (Ioan. XIV) . » De quo etiam intus didicerunt, quod de sacramento hoc, de quo agimus, foris docuerunt.
407Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0083A
Ideo Iosfredus abbas et episcopi Aquitaniae adunati Lemovicas levaverunt corpus sancti Martialis apostoli et in montem Gaudii transtulerunt, et exinde pridie Nonas Decembris tumulo suo restituerunt, et cessavit pestilentia ignis.
408Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0084A
Qui in numero confessorum eum tenebant, ideo hoc agebant quia non putabant aliquos esse apostolos praeter duodecim.
409Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0090C
Ideo laetentur coeli et qui in eis habitant.
410Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0094B
Ille respondit: « Tu bene loqueris et rationabiliter, et tecum scio loqui, sed cum monachis illis nescio ratiocinari, quia irrationabiliter loquuntur; et dico tibi per Deum, antequam tu advenires, nihil locuti eramus de sancto Martiale; sed tui monachi dicebant Paulum non esse apostolum, et ideo scandalizabar cum eis.
411Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0095D
Haec dum perlegisset; nec valeret eum negare vere apostolum Dei, quippe qui tantorum gratia donorum cum undecim apostolis ab ipso Christo donatus sit, tandem erupit in hanc falsam vocem fronte rugata: « Solent dicere nonnulli Vitam eius veteranam, quando hic locus arsit, perisse incendio, in qua nihil horum legebatur, nisi duntaxat quod post ascensionem Domini ad Petri praedicationem sit conversus, sicut alii multi ex paganis, et ab eo eruditus, et post longum tempus ordinatus episcopus, et ad solam urbem Lemovicum missus, sicut Apollinaris ad Ravennam et Marcus in Alexandriam; quemdam vero monachum huius loci hanc Vitam mendacio suo finxisse adulatorio, ideo eam non credo.
412Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0097B
Nam se ille squameo draconino collo resupinus postea iactitavit, se connisum praeliari mecum pro beato apostolo Martiale et me ideo quantocius fugisse; episcopum Iordanum et eius canonicos omne quod inchoaverant respuisse, nec unquam amplius huic apostolatui consensuros esse quia audierant ipsum esse contradictorem.
413Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0100A
Ideo sicut ex Deo coram Deo in Christo loquentes in veritate si dicamus eum Apostolum; qui vero post eum caeteros episcopi per Galliam fuerunt et usque in finem mundi futuri sunt, apostolicos viros, licet et omnes episcopi sancti et non sancti, vocentur et sint apostoli, sicut probabiliter possum ostendere.
414Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0104D
Fides, spes et charitas meum comitantur in ardua gressum, dum credo quaecunque Petrus a Christo secrete et cum duodecim audiebat, te quoque per eumdem Petrum tunc simili modo audisse, et ideo gentibus te fiducialius Christum praedicasse, et per te gaudeo in Deum similiter credere, omnesque haereses respuere, dum spero per te ad visionem summae Trinitatis me perventurum, et ipsa perenniter fruiturum, dum per te charius et ardentius diligo Dominum Iesum Christum.
415Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0105B
Non assentio vaniglorio Longobardo, qui te abnegat ab ipso Christo potestatem ligandi et solvendi accepisse; sed solide profiteor te tanto munere apostolico cum aliis apostolis a Christo sublimatum; ideo peto, apostole sancte, solve vincula omnium peccatorum meorum, et nunquam disrumpendis dulcissimi amoris tui vinculis mentem meam ad te tenacissime constringe.
416Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0110D
Ideo Petrus ait: Lemovicam tibi Christus commendat.
417Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0063A
Episcopus Geraldus Romam abierat; ideo per Arnaldum missum est episcopum, qui cum aqua episcopali ecclesiam reconciliavit.
418Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0063C
Defuncto Gosfrido abbate ( an. 1019), Hugo ei successit; sed episcopus Geraldus adversus ei exstitit, prohibens ei dare consecrationem causa zeli, quia non poterat vindicare sibi abbatiam; ideo per biennium seditio non minima fuit civilis, donec ratione erubescens episcopus domno Hugoni assensit.
419Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0075B
Ideo Folco uxorem Arberti et principes timens, non est ausus eum interficere, sed biennio carceratum diligentissime custodivit, et a manibus eius Dominus innocentem eripuit. Quo tempore ( an. 1026) gloriosissimus Ricardus Rotomagensis comes obiit, sepultus apud Fescanum coenobium, in basilica sanctae Trinitatis.
420Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0124B
Ideo iratus est furor Domini in populum suum, et extendit manum suam super eum, et percussit eum et conturbati sunt montes, et facta sunt morticina eorum quasi stercus in medio platearum.
421Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0030B (auctor -875)
Ideo arcae inferiora dicta sunt, quia in hac terrena vita est diversitas gentium.
422Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0030C (auctor -875)
Quod septena sunt munda, et bina immunda, ideo quia boni servant unitatem spiritus in vinculo pacis, sanctum autem Spiritum in divina Scriptura in septiformi operatione commendat, mali autem in binario numero schismata faciles et quodammodo divisibiles ostenduntur.
423Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0040B (auctor -875)
Vidit omnino fratrem suum Iesum secundum semen Abrahae, secundum cognationem Mariae et Elizabeth matris suae; eumdemque Dominum et Deum suum, quem iam salutaverat ex utero, agnovit perfectius ex columba; et ideo tanquam Odollamites, vere testimonium perhibet in aqua.
424Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105D (auctor -875)
Ideo Acephali, id est sine capite nominantur, quia quis prius eam haeresim introduxerit, non invenitur.
424Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0105D (auctor -875)
Hic beatus Avitus adversus haeresin Arianam, quae tunc non solum Africam, sed et Galliam Italiamque magna ex parte occupaverat, magno sudore decertavit, quod clarissima eius opera testantur.
425Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0345A (auctor -875)
Nam dii quos iubes adorare non sunt dii, sed sunt daemonia; et ideo non licet mihi adorare eos, quia Christiana sum.
426Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0394B (auctor -875)
Puer autem Paulillus nomine, frater Eutychiani et Paschasii, cum a professione atque amore catholicae fidei nullis minis deturbari posset, fustibus diu caesus, et ad infimam servitutem damnatus est; ideo, ut apparet, non occisus, ut de superata saevitia impii etiam illa aetas gloriaretur.
427Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0364A (auctor -875)
Quae non ideo a sinu terrae protulit ut in gurgitis sui procella demergeret, sed ut caeteris martyribus sepultura venerabiliter sociaretur.
428Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0399A (auctor -875)
Cui beata Felicitas: Nec blandimentis tuis resolvi potero, nec terroribus frangi; habeo enim Spiritum sanctum, qui me non permittet vinci a diabolo, et ideo secura sum quia viva te superabo; et si interfecta fuero, melius te vincam occisa.
429Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0220C (auctor -875)
Nam cum Iulianus imperator, ad idolorum cultum conversus, quodam tempore, Daphnis in suburbio Antiochiae, iuxta fontem Castalium litaret Apollini, et nulla ex his quae requirebat responsa susciperet, causasque silentii percontaretur a sacerdotibus, responderunt daemones, Babylae martyris sepulcrum prope assistere, et ideo responsa non reddi. Tunc ille venire Galilaeos (hoc enim nomine nostros appellare solitus erat) et auferre martyris sepulcrum iubet.
430Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0950D (auctor 814-878)
Ego sum panis vivus qui de coelo descendi (Ibid., 51) . Ideo vivus, quia de coelo descendit. De coelo descendit et manna; sed manna umbra erat, iste veritas est.
431Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0950D (auctor 814-878)
Vocatur caro, quod non capit caro: et ideo magis non capit caro, quia vocatur caro: hoc enim exhorruerunt, hoc ad se multum esse dixerunt; hoc enim fieri non posse putaverunt.
432Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0952A (auctor 814-878)
Ideo illa noluisti ut hoc perficeres: illa voluisti antequam hoc perficeres.
433Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0953B (auctor 814-878)
Hunc autem panem dari nobis quotidie postulamus; ne qui in Christo sumus, et Eucharistiam quotidie ad cibum salutis accipimus, intercedente aliquo graviore delicto dum abstenti et non communicantes a coelesti pane prohibemur, a Christi corpore separemur, ipso praedicante et monente: Ego sum panis vitae qui de coelo descendi; si quis ederit de meo pane, vivet in aeternum: panis autem quem ego de lero pro vita saeculi, caro mea est (Ioan. VI, 51, 52) . Quando ergo dicit in aeternum vivere, si quis ederit de eius pane; ut manifestum est eos vivere, qui corpus eius attingunt, et Eucharistiam iure communicationis accipiunt: ita contra timendum et orandum est, ne dum quis abstentus separatur a Christi corpore, remaneat a salute . . . , comminante ipso et dicente: Nisi manducaveritis carnem Filii hominis, et biberitis eius sanguinem, non habebitis vitam in vobis (Ioan. V, 54) . Et ideo panem nostrum, id est Christum, dari nobis quotidie petimus, ut qui in Christo manemus et vivimus, a sanctificatione eius et corpore non recedamus.
434Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0958A (auctor 814-878)
Mundum et quae eius sunt, a cordis amore secludendum penitus affirmans, nihil praeter quod Deus iussit in sede amoris, id est in principali cordis locandum, id est dilectionem Dei super omnia, et proximi post Deum: et quisquis praeter haec, et quae ad haec pertinent pedem dilectionis detenderit, fornicationis non effugere crimen; et ideo feriendum sententia David qua dicit: Perdidisti omnes qui fornicantur abs te (Psal. LXXII) . His et talibus veluti medicus spiritualis antidotis mysticis non modo mederi languoribus studebat praesentibus, sed et futuris obviare nitebatur incommodis.
435Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0960B (auctor 814-878)
Interea vir totius patientiae, reminiscens Dei, et Dominum nostrum Iesum Christum non pro se, sed pro nobis amariora pertulisse, et ideo tota fiducia decantabat, dicens: Quid retribuam Domino pro omnibus quae retribuit mihi?
436Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0961C (auctor 814-878)
Sancti tamen, licet extrinsecus angerentur, non ideo propositi regularisque obliti consuetudinis, responderunt, non se perdere posse instituta regularia, quae illo tempore ad nonam usque horam extendi ieiunia iubent: sicque remotis eduliis consueto more ad horam usque solitam solemnia dilata sunt ieiunia.
437Adrianus I, Capitula, 96, 1057C
Ideo suspicio eorum discutienda est primo et corrigenda.
438Adrianus I, Epistola, 98, 1249A
Praeterea directum a vestra clementissima praecelsa regali potentia suscepimus fidelem familiarem vestrum, videlicet Engilbertum abbatem et ministrum capellae, qui pene ab ipsis infantiae rudimentis in palatio vestro enutritus est, et in omnibus consiliis vestris receptus; ut ideo sicut a vobis in omni familiaritate recipitur, ita et a nobis reciperetur et condecenter honoraretur.
439Adrianus I, Epistola, 98, 1253A
Et ideo praedictus Theodorus archiepiscopus taliter professus est, sanctorum Patrum sequens doctrinam, id est sancti Hilarii Pictavensis episcopi ex libro I contra haeresim Arianorum, inter caetera.
440Adrianus I, Epistola, 98, 1256B
Quam praesumptionis audaciam bene praedicator egregius refrenat, dicens: Non plus sapere quam oportet sapere, sed sapere ad sobrietatem. » (Rom. XII.) Et ideo praedecessores eorum plus quam oportet sapere se extollentes, et novitate imponere molientes, haeretici deteriores effecti, ad nihilum redacti sunt.
441Adrianus I, Epistola, 98, 1257B
» Similiter et ipsi haeretici: usquequo princeps eorum, videlicet Constantinus haeresiarcha, exprobratus est, non intellexerunt, et ideo redacti sunt ad nihilum.
442Adrianus I, Epistola, 98, 1259C
Et ideo, ut diximus, sanctorum dicta nequaquam respuuntur, quia sacram totam divinam Scripturam quis aliquando comprehendere valebit?
443Adrianus I, Epistola, 98, 1263B
» Et post pauca: « Ergo quia Christus Filius Dei pax est, ideo venit colligere suos et secernere ab iniquis.
444Adrianus I, Epistola, 98, 1266B
» Et ideo adimpletum est in ipsis haereticis, quando sacras imagines temerantes procaciter deposuerunt.
445Adrianus I, Epistola, 98, 1267B
Non ex se haec dixit Ioannes presbyter Orientalium, sed de libro sancti Anastasii episcopi Theopoleos, qui in eadem synodo lectus est, et ideo dixit: Ostendit Pater quod non assistente imperatore imago eius honoratur; non enim inhonoratur, et quod sequitur, ut supra.
446Adrianus I, Epistola, 98, 1270B
Et ideo secundum traditionem sanctae catholicae et apostolicae Ecclesiae ab ipsa reversi haeresi, specialiter eam contemnentes anathematizaverunt.
447Adrianus I, Epistola, 98, 1270D
Quod non ideo adorandae sunt imagines quod per eas, ut illi dicunt, nonnulla signa demonstrata fuisse videntur, cum tamen non omnes res adorentur per quas vel in quibus miracula apparent.
448Adrianus I, Epistola, 98, 1271C
Et ideo et nos, ut superius exaravimus, pro huiusmodi breviter addentes dicimus, quia nec parentes boni possunt filiis malis prodesse, neque filii boni possunt parentibus malis auxilium ferre, sed unusquisque pro se reddet rationem Deo.
449Adrianus I, Epistola, 98, 1277A
Ex prava revertentes haeresi, totis nisibus eorum, tentaverunt sanctae catholicae et apostolicae in ipsorum confessione satisfacere Ecclesiae, et ideo talem adorationem se confessi sunt pro sacris imaginibus credere qualis in definitione synodi constituta est inter caetera (Act. 7) : « Reordinari venerandas et sanctas imagines, quae ex coloribus et metallo et caetera materia opportune habentur in sanctis Dei ecclesiis, in sacris vasis, et in vestibus, parietibus et tabulis domibusque et viis: quasque Domini et Salvatoris nostri Iesu Christi imagines, intemeratae dominae nostrae sanctae Dei genitricis, pretiosorum angelorum et omnium sanctorum et iustorum virorum.
450Adrianus I, Epistola, 98, 1286C
» Et ideo praedecessor noster sanctissimus Gregorius iunior papa, scribens ad Leonem et Constantinum haereticos imperatores: « Pro sacris imaginibus, inquit, omnia et ipsa nostra tradimus, si contigerit, corpora.
451Adrianus I, Epistola, 98, 1290C
» Et post pauca: « Scimus quia tu imaginem Salvatoris nostri ideo non petis, ut quasi Deum colas, sed ob recordationem Filii Dei in eius amore recalescas, cuius te imaginem videre desideras: et nos quidem non quasi ante Divinitatem ante ipsas prosternimur, sed illum adoramus quem per imaginem aut natum, aut passum, aut in throno sedentem recordamur.
452Adrianus I, Epistola, 98, 1290D
Eo ipso tenore Secundino servo Dei incluso inquit (Lib. VII, ep. 53) : « Ideo enim petis ut non quasi Deum colas, sed ob recordationem Filii Dei in eius amore calescas, cuius imaginem te videre desideras: et nos quidem non quasi ante Divinitatem ante ipsas prosternimur, sed illum adoramus quem per imaginem aut natum, aut passum, aut in throno sedentem recordamur.
453Adrianus I, Epistola, 98, 1291C
Et ideo ipsam suscepimus synodum: nam si eam minime recepissemus, et ad suum pristinum vomitum erroris fuissent reversi, quis pro tot millium animarum Christianorum interitu habuit reddere rationem ante terribile tremendum divini iudicis examen, nisi nos solummodo?
454Adrianus I, Epistola, 98, 1292C
De vero vestra praerectissima a Deo protecta excellentia orthodoxae fidei stabilitate roborata freti existimus, quia radix eius firmissima a pravis et infidelibus hominum unquam concutitur vel movetur; sed in ea, quae coepit rectae fidei traditionis doctrina spiritualis matris suae sanctae catholicae et apostolicae Romanae Ecclesiae tenere et amplecti, incunctanter usque in saeculum saeculi sine reprehensione manere credimus: et ideo confidimus de Dei nostri potentia, quia quantum erga beatorum principum apostolorum Petri ac Pauli Ecclesiam fidem geritis et amorem, semper pro eius profectu et exaltatione regali nisi, undique certantes habueritis; tanto brachii sui propitius in regalibus triumphis ab adversis et iniquis hominibus vos defendere et circumtegere dignetur, ut una cum spirituali filia nostra domina regina vestraque praecelsa nobilissima prole longiori aevo in hoc regnantes mundo, in futuro sine fine vitam cum regno in arce poli habere mereamini.
455Adrianus I, Epistola, 98, 1262B
Ideo alius psalmus dicit tibi: Declina a malo et fac bonum (Psal. XXXVI) , hoc est ama iustitiam; et cum declinaveris a malo, et feceris bonum, quaere pacem, et sequere eam, etc.
456Adrianus I, Epistola, 98, 1277B
» Et ideo dixit, « cum condecenti honore; » et promisit se contrarios catholicae Ecclesiae haereticos annuntiare.
457Adrianus I, Epistola, 98, 1280A
Et ideo existimamus quod dixisset: « In nostris divinis Scripturis, gloriam et decorem fideliter ex ipsis se habere desiderans, simulque ab eadem sacra Scriptura se docente dicere, quemadmodum in sanctorum Patrum opusculis scriptum est, etc.
458Adrianus I, Epistola, 98, 1252A
» Item ex epistola encyclica sive synodica sancti Leonis papae ad Flavianum archiepiscopum Constantinopolitanum directa (Epist. 12) , inter caetera: « Ideo et clausis ad discipulos ianuis introivit (Ioan. XX) , et flatu suo dabat Spiritum sanctum, et donato intelligentiae lumine, sanctarum Scripturarum occulta pandebat, et reliqua.
459Adrianus I, Epistola, 98, 1258D
Una enim eademque res ideo multis modis dicitur, ut modus ipse dicendi propter fastidium varietur, sed propter concordiam una fides teneatur, etc.
460Adrianus I, Epistola, 98, 1262C
« Ideo et terram quamlibet, cum te inclinas atque prosternis, non quasi terram intuearis, sed illum sanctum, cuius pedum scabellum est quod adoras; propter ipsum enim adoras.
461Adrianus I, Epistola, 98, 1262C
Ideo et hic subiecit: Adorate scabellum pedum eius, quoniam sanctum est (Ibid.) . Quis sanctus est, in cuius honore adoras scabellum pedum eius?
462Adrianus I, Epistola, 98, 1267C
In similitudine hoc dixit, quia cum evigilasset, tunc ille erexit titulum lapideum in loco quo locutus fuerat ei Deus, libans super eum libamina, et effundens oleum, vocansque nomen loci Bethel (Gen. XXXV) . Et ideo plures similitudines interpretationum habere videtur.
463Adrianus I, Epistola, 98, 1283C
Et ideo similiter et illi ipsam laudaverunt picturam adversus haereticos, dicentes quia insipienter eam detrahunt.
464Adrianus I, Epistola, 98, 1255B
Et ideo divinis auribus, quia per divinos sermones audit, et fideliter atque orthodoxe eos observat, recte divinas aures, videlicet auditum divinum habere monstratur.
465Adrianus I, Epistola, 98, 1263C
Lex obumbrat, gratia clarificat; et ideo nemo fidem suam intra mensuram legis includat, sed ad Ecclesiam conferat, in qua septiformis Spiritus relucet gratia, quam princeps ille sacerdotum fulgore supernae Divinitatis illuminat, ne eam legis umbra restinguat.
466Adrianus I, Epistola, 98, 1278B
Sed quia videmus, quod moerentes dicimus, plerosque turbatis mentibus statuta conturbare Ecclesiae, ideo, fratres charissimi, extenditur sermo, et cupimus ad compescendam erroris insaniam adhuc ex veteribus documentis aliquid dicere: forsan resipiscent inquieti.
467Adrianus I, Epistola, 98, 1279A
Et ne aliquis propter adorationem quae a praedecessoribus nostris sanctissimis praesulibus promulgata est, oblatrare praesumat, sciat ipsos talem adorationem docuisse qualem praedecessor noster sanctus Gregorius egregius doctor et papa in epistola sua quam in praefato concilio domini Stephani papae Herulphus episcopus [Lingonensis] proviciae Galliarum civitatis protulit, ubi inter caetera Secundinum servum Dei inclusum Galliae docuit dicens: « Scimus quia tu imaginem Salvatoris nostri ideo non petis, ut pro Deo aut quasi Deum colas, sed ob recordationem Filii Dei, ut in eius amore recalescas, cuius te imaginem videre consideras.
468Adrianus I, Epistolae, 96, 1216B
Ideo hanc epistolam auctoritatis nostrae omnibus misimus, quam et tu ut haberes voluimus, et ut tu nosceres ecclesiae tuae privilegium, quod a tempore beati papae Leonis habuit, esse integre reformatum.
469Adrianus I, Epistolae, 96, 1228D
Suscipio vero et sanctos apostolos, prophetas et martyres, qui ad Deum deprecationem, faciunt, quia per eorum interventionem propitius mihi efficitur misericordissimus Dominus, et remissionem mihi facinorum donat; pro quo et figuras imaginum eorum honoro, et adoro, et veneror specialiter: hoc enim traditum est a sanctis apostolis, nec est prohibendum, ac ideo in omnibus ecclesiis nostris eorum designamus historiam.
470Adrianus I, Epistolae, 96, 1232A
Nunquid enim quia imago Dei est homo, ideo simulacrum, id est, idolorum cultura est et impietas?
471Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1273C
Verum non haec ideo dicimus, quasi te ille sibi compassum et misertum fuisse non praedicet; sed ut quod nunc usque proxime fecisti charitatis intuitu, nunc etiam primorum perficias apostolorum, ad quorum limina festinavit, ac praesidium postulavit, dilectionis affectu.
472Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1273D
Fortis enim domini bos ipso auctore consistit, et ideo plurimae segetes ei ad trituram procul dubio commiti debent.
473Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1286D
Atque ideo haec curare cupiens apostolicae sedis decreti remedium sanissime requisisti; cuius nimirum medicamentis Ecclesia Constantinopolitana, saepe praesulibus eius languentibus, infirmata, pristinam sospitatem vigoremque resumpsit.
474Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1288A
Atque ideo pari fine constringi debere videntur, qui par habuisse cum eo principium modis omnibus comprobantur.
475Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1296D
Ideo nobilitatem vestram monemus et obtestamur in Domino, ut nullatenus ab eodem vos spiritali filio nostro Augusto quibuslibet promissionibus vel minis alicuius separare, dividereque tentetis; sed illi quandiu superna vixerit voluntate, in omnibus veluti proprio seniori, proprio imperatori, iustoque haeredi regni obedire, fidemque illaesam more solito conservare, studioque sagaci semper attendite, ut Dei omnipotentis et sancti Petri gratiam, nostramque plenariam habere mereamini benedictionem, et apostolicae communionis consortium.
476Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1299C
Ipsis enim, quae pagina reticuit, tibi dicenda iniunximus: et ideo quidquid verbotenus exposuerint, sine scrupulo prorsus admitte: et ut efficaces ad nos reverti valeant, omnimodis vigila.
477Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1300D
Et ideo quidquid verbotenus exposuerint, sine scrupulo prorsus admittite, et ut efficaces ad nos reverti valeant, omnimodis vigilate.
478Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1301D
Et ideo, ne et nosipsi pro taciturnitatis silentio apud Deum redditorem unicuique iuxta opus suum, reprehensibiles esse videamur, apostolicis somnolentiam vestram excitamus affatibus, et qui aliter non debemus, ut ad te revertaris praecipimus.
479Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1302C
Et ideo quidquid verbotenus exposuerint, sine scrupulo prorsus admitte, et ut efficaces ad nos reverti valeant, omnimodis vigila.
480Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1305A
Et ideo quidquid verbotenus exposuerint, sine scrupulo prorsus admittite, et ut efficaces ad nos reverti valeant, omnimodis vigilate.
481Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1305D
Ideo quidquid verbotenus exposuerint, sine scrupulo prorsus admittite, et ut efficaces ad nos reverti valeant, omnimodis vigilate.
482Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1307C
Atque ideo et gratiam ei tuam sicut convenit redde, et illum, ut revera proprium filium, paternis affectibus suscipe, nec non et pristinis beneficiis ac honoribus restituere satage, donec saltem apostolatus nostri missi ad te veniant, et salvo debito utriusque vestrum honore, quidquid de illo salubrius inventum fuerit, competenti exsecutione ac dispensatione ordinetur ac disponatur.
483Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1308D
Nam et ideo illum percutimus, ut sanemus: et flagella idcirco extrinsecus adhibemus, ut intrinsecus vulnera delictorum curemus.
484Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1314C
« Ideo temere aliquid de episcopi persona decernere nec debemus, nec possumus, ne (quod absit) reprehensibiles inveniamur in nostris, quibus aliorum iure competit retractare sententias.
485Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1316B
Ideo magis omnipotenti Domino immensas gratias agere, nobisque deinde paternae laudis gratanter debetis praebere obsequium, et non reprehensionis vel murmurationis modicae verba dirigere.
486Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1317D
Nostis enim quia omne monasterium in potestate episcopi consistere debet iuxta canonicam auctoritatem: et quia hoc est transgressum, ideo plurima monasteria habentur destructa, sicuti monasterium sancti Medardi Turonis, in quo iacent episcoporum primi Turonensium Lidorius et Gatianus; sicut et Monasterium maius, sicut etiam alia in eadem civitate monasteria, quae forsitan per episcopale ministerium, et vestrum sapientissimum consilium, et largissimum donum, poterunt redire ad priorem statum.
487Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1320C
Sed quia non satis idonea videntur et matura nostris, et huic sanctae sedi condigna, donec ad hanc sanctissimam et apostolicam, quam appellavit, sedem spatium habeat veniendi: ideo veniat, et ostensis sibi litteris, quas nobis misistis, et libello continenti seriem synodi, libellulo etiam cleri et plebis Laudunensis proclamationem, afferens te iniuste damnatum: tunc electis iudicibus, non tamen eo prius in gradu restituto, aut ex latere nostro directis legatis, cum auctoritate nostra refricentur quae gesta sunt, et negotia in qua orta sunt provincia canonice terminentur.
488Adrianus III, Epistola, 126, 0974D
Sanctitati tuae notum esse volumus quia monasterium sancti Aegidii, cum omnibus suis pertinentiis, sub nostra apostolica potestate consistit, una cum Leone religioso abbate et monachis ipsius monasterii: ideo monemus fraternitatem vestram ut Girbertum episcopum Nemausensem moneatis ut nullam forciam, nullamque contrarietatem et nullam oppressionem facere praesumat in ipso monasterio, aut in monachis, vel in familiis eius, neque suis sequacibus oppressionis eorum materiam relinquere: quia certissime ipsum monasterium, cum omnibus suis rebus, sub ditione et potestate B. Petri apostoli et nostra consistit.
489Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1541A
Et ideo apostolicis litteris charitatem tuam monemus, rogamus et exhortamur in Domino, quatenus de his omnibus, quae in tua liberalitate ponere decreverit, praecipue de decimis et prandiis et piscationibus, ita erga supradictos fratres nobilitas tua se habeat, ut videaris religiosos fratres pro amore Christi diligere ac favore, et nos tibi uberes possimus gratiarum exsolvere actiones.
490Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1392B
Et ideo charissimum filium Hugonem virum utique prudentem, nobilem atque industrium, quem dilecti filii nostri nuntii vestri in Placentinum episcopum elegerunt, vobis concessimus, et ipsum nostris tanquam B. Petri manibus in episcopum Placentinae Ecclesiae studuimus consecrare.
491Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1591C
Inter universas ecclesias Theutonici regni ab antiquis Patribus et praedecessoribus nostris sanctis et apostolis viris privilegiis et decretis confirmandum est Fuldense monasterium; et ideo non immerito ex auctoritate Romanae curiae et tutela principis apostolorum Petri floruisse opibus et dignitatis excellentia idem constat claruisse locus.
492Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1438B
Et ideo communicato fratrum nostrorum consilio ei per universum Teutonicum regnum vices nostras indulsimus, ut ibi legationis officio apostolicae sedis auctoritate fungatur, plenariam a nobis recipiens potestatem, quaecunque fuerint corrigenda corrigere, et quae ordinanda viderit, ordinare.
493Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1607C
Et ideo universitati vestrae per apostolica scripta praecipiendo mandamus, quatenus eidem fratri nostro archiepiscopo debitam in omnibus subiectionem et reverentiam impendentes ei tanquam proprio pastori et rectori animarum vestrarum humiliter obedire curetis.
494Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1451B
Neque tamen ideo minus tua debet studere fraternitas, quatenus unicuique metropoli, suae restituatur gloria dignitatis.
495Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1383D
Hoc autem ideo facere dignum duximus, ut vos die ac nocte studiose in Dei laudibus desudantes, tam in missarum celebratione, quam in matutinis et aliis horis pro vivorum ac defunctorum salute attenta diligentia et honeste decantandis, praedictam beati Petri ecclesiam obsequio debito veneremini, et Dei fideles apostolorum limina devotione debita visitantes, locum ipsum in maiori devotione ac veneratione semper habeant.
496Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1423C
Et ideo per apostolica vobis scripta mandamus, quatenus eos qui easdem ecclesias et possessiones praesumunt contra iustitiam detinere, diligenter admonere curetis, ut eas postposita occasione restituant; et sicut praedecessores sui ipsas habuisse noscuntur, ita eum in pace et quiete de caetero possidere permittant, vel plenam in vestra praesentia iustitiam ei non differant exhibere.
497Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1388D
Quoniam sacrosancta Romana Ecclesia universarum ecclesiarum caput et mater est, vel remotione obsistente terrarum, vel multiplicitate impediente negotiorum quarumdam ecclesiarum necessitatibus, non tam facile potest, ut oportet, aliquando consulere; ideo aliarum ecclesiarum, quae ampliorem curam illis impenderent, super eas institutos, et discretos tum providos viros in partem suae consuevit sollicitudinis evocare.
498Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1391D
Et ideo venerabilem fratrem nostrum Rogerum, archiepiscopum Eborum, et metropolitanum vestrum, debita benignitate suscepimus, et pallium, pontificalis scilicet plenitudinem potestatis ipsi concessimus, atque circa nos aliquandiu commorantem, sicut illum, quem sincero cordis affectu speciali praerogativa diligimus, honeste tractavimus, et eum inter fratres et coepiscopos nostros, sicut decuit, charum habuimus.
499Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1372A
Et ideo dilectioni tuae per apostolica scripta mandamus et exhortamur in Domino, quatenus Romanam Ecclesiam, cui omnem obedientiam debes et subiectionem impendere, omni conamine studeas honorare, et ad eius utilitatem atque servitium te non dubites promptissimum exhibere.
500Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1442D
Haec ideo dicimus, filii, quoniam vigor monastici ordinis intra vestri monasterii claustrum secundum B. Benedicti Regulam non ea qua convenit diligentia observatur, nec quidam vestrum illa student peragere per quae debeant omnipotenti Deo complacere.