'ille' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 138758 hits      Show next 500

Nor id , p5, 5 found in
Nor id , p9, 10 found in
Nor id , p12, 32 found in
4A Teramensis archipresbyter, Epistolae, 1; 13
Sed aliquantulum consolationis intueor, quia ille, qui me huius ignominie violavit infamia, numquam cum aliquo potuit longe amicitie continuator existere.
5Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Nam, sicut ille asserebat, « Omnia fiunt sed in sacramento tantum, » sic, et hic.
6Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Ille vero correctus addidit sacramento et fractioni, attritioni etiam dentium, veritatem quam negabat: iste econtra in omnibus veritatem subtrahit, dum asserit omnia fieri, non in substantia, sed in specie visibili et forma panis et sacramento tantum.
7Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345D (auctor fl. 1130)
Bene ergo de mortuis, si tamen post resurrectionem in aeternum cum Deo victuris dicitur: Omnes vivunt ei, quia ille immortalitatis status incommutabiliter eos manet: mors vero, quae eos nunc temporaliter tenet, aliquando non esse habet.
8Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1347A (auctor fl. 1130)
Si negaverit, iudicet quisque fidelis, si ille fidelis iudicandus sit: videat ipse cui credere velit, qui nec auctoritati evangelicae, nec propriis oculis credit.
9Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0465D (auctor c.945–1004)
Certe, charissimi principes, nec catholice vivimus, nec catholice loquimur, quando ego illam ecclesiam dico esse meam, ille alteram dicit esse suam, ac veluti quaedam iumenta comparati iumentis insipientibus utrasque aliquando venales proponimus, propositasque ab aliis emere non formidamus.
10Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468D (auctor c.945–1004)
Unde ille qui de hac re contra me queritur, neminem praeter vos incusare videtur, qui, relicto tramite aequitatis, beneficiorum eius vicissitudinem rependere neglexistis.
11Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470B (auctor c.945–1004)
Tunc enim iusta est excommunicatio pastoris, quando canonica vocatio in reum praecessit, et ille reatum suum sub iudicio Ecclesiae corrigere noluit, eoque modo elatione tumidum a sanis ovibus segregat, quem divino iudicio segregandum non ignorat; et quia in suum pastorem excommunicatus peccaverat, eum alter absolvere nec debuit nec potuit.
12Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470C (auctor c.945–1004)
Porro quicunque fratri meo in me peccanti excommunicationem intorserit, non ille ei peccatum dimittit, sed ego in quem peccavit, a quo excommunicationis malo regnum vestrum purgate, serenissimi principes, quia vix est in eo aliquis hominum qui saltem idcirco excommunicatus non sit, quoniam in convivio vel pacis osculo excommunicato adhaesit.
13Abbo Floriacensis, Carmen acrostichum, 139; (auctor c.945–1004)
OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TV CEDE COTURNO Te felix atavis quoT coelo sidera lucenT Te dominum sibi Saxo Tulit, et Roma notaviT Orbis et ipse capit, solO contentus alumnO Virtutum titulis et Vir cognosceris actV Ac domitor patriae pAcis sectator in aulA Lumen ubique micans iubar Lucendo velut soL Ergo Dei sOlita reddEntur sanCta benignE Nec deeriT virtus omNis, qua grAtia culmeN Scandit eT occultiS - - - - vEnia causiS Certe nos Omnes tibi Caesar neScius et nunC Austrasios quae terra mAnet cereAlis opimA Et foecunda secu pollEt satis ubeRe glebaE Summis cara viriS ac saevis plena coloniS A patris imperio nonAbsit ismaelithA Rexit cum solers et Regnans induperatoR Nunc Auguste tuum poNam venerabile nomeN OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TV CEDE COTVRNO Solus enim regnans abSens, o Caesaris haereS Totus avo similis, si Te nova vita resignaT Rex fuit ille potens Romanae legis amatoR Omne decus patriae soliO prognatus avitO Tempora pacis erant, Tali dum iure vigereT Vir tantus quem sic dVxi describere versV Cur ergo nAtale tuum, Cur contrAhis et nunC Exulis in Bellis defErs pia deBita pompaE Dum vates Bonus opto Dari miraBilis istuD Expandes Opus, ipse mEum tractAbilis indE Caesar ut invictis sCuto minutuS et ex hoC Omnibus utilior, mirO datus ante triumphO Terribilis clemens tuTo diademate risiT Vultus avi patrisque tVi praeclarus amictV Rursus uterque fuit diRo sub tempore VictoR Nunc unum vivens digNum cum patre vocameN OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TU CEDE COTURNO
14Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0421C (auctor c.945–1004)
Domino semper venerabili sanctae Romanae et universalis Ecclesiae praesuli GREGORIO suus ille Floriacensium rector ABBO. Multi se importunos ingerunt, qui me aliquid posse apud vestram clementiam suspicantur, genutenus implorantes pro suis peccatis opem intercessionis; quorum opinionem adeo veram credidi, ut eorum declamatoriam orationem vestris auribus dispensatorie allegarem, arbitratus vestrae Ecclesiae utilem fore, quam omnes expetunt qui in Christo pie volunt vivere (II Tim. III, 12).
15Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0424C (auctor c.945–1004)
Satis admodum miror unde hi sales eloquentiae proruperunt, quorum amaritudinem, domine mi rex, inopinato abhorrui, abhorrens silentio tegere nequivi, nam palatina facundia hactenus usus sum, et ab ipsis cunabulis pene in monasterio veritatem puer didici, quam me amisisse causatur ille a secretis.
16Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426B (auctor c.945–1004)
Inter primas igitur lineas primi canonis sunt subnotationes XX, ex quibus nihil ingerit dubietatis ille ordo in quo scribuntur apud Matthaeum VII, apud Marcum II, apud Lucam VII, apud Ioannem X. De reliquis quaestio est, quam illud facit, quod Ioannes sparsim scripsit in diversis locis ea quae alii colligentes semel dixerunt singuli in suis opusculis.
17Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426C (auctor c.945–1004)
Et erat Ioannes vestitus pilis cameli et zona pellicea circa lumbos eius, et locustas et mel sylvestre edebat, et praedicabat dicens: Venit fortior me post me, cuius non sum dignus procumbens solvere corrigiam calceamentorum eius: ego baptizavi vos in aqua, ille vero baptizabit vos in Spiritu sancto.
18Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427B (auctor c.945–1004)
His ita praemissis, sobrius lector intelligit quia Ioannes nunc hic nunc illic tetigit quod Matthaeus et alii collegerunt in ordine unius suae subnotationis: quapropter in eiusdem Ioannis Evangelio post primam subnotationem quater est facta similium numerorum repetitio; siquidem de viro venturo et de baptismo Ioannis, ubi ille alterum retulit, alterum reticuit; et rursus alibi utrumque simul dixit; ad ultimum de praedicto viro venturo repetiit, quem Christum vocavit.
19Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0428D (auctor c.945–1004)
Cognoscat itaque ille meus familiaris exactor me attentum illi operam impendisse, ei ferculum de lignis Libani construxisse ea charitate media, qua Apostolus optat: Deus patientiae et solatii dei vobis idipsum sapere in alterutrum secundum Iesum Christum (Rom. XV, 5).
20Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0429D (auctor c.945–1004)
Non enim ille sanctissimus et magnus papa Gregorius ita abbates pro recens ortis rumoribus tractari voluit, qui Lupo presbytero et abbati propter Siagrium Augustodunensem episcopum inter alia scribit, praecipiens ne solus episcopus civitatis praesumat iudicare causas accusati abbatis; sed, adhibitis quampluribus coepiscopis, in concilio audientiam deferat, ut omnium communi parique decreto aut innocens absolvatur aut reus condemnetur.
21Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430D (auctor c.945–1004)
At fortassis ille quondam noster Fredericus bonorum aemulus fratrum, insidiator pessimus, huiusmodi apud vos scholas instituit; quatenus, sicut ab Ario, Ariani; a Gnatone, Gnatonici; ita sui discipuli a Frederico, Fredericiani!
22Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431A (auctor c.945–1004)
Certe, venerabilis Pater, cavenda est talium ansa calumniae, cavenda mendaciorum fabrateria impunitae nequitiae, ne vos decipiant ullo modo, qui hactenus bonus odor estis Deo in omni loco: nam ego ab eis inter deteriores deterrimus adiudicor, parricida appellor, quibus si placerem, Christi servus non essem (Gal. I, 10); vobis autem gratias refero, qui mea vice doluistis, et de me, licet minimo fratre vestro, maledicta perpeti non potuistis; de caetero vestris litteris scire velim utrum repudiatus abbas libellum repudii fratribus suis miserit, an praeiudicatus violentiam sustinuerit: quoniam mecum ille totius religionis signifer Odilo contemnitur, et fratres Cluniensis coenobii, ut nobis relatum est, de Maiore monasterio cum dedecore sunt expulsi; et id duos tantum factionis principes egisse comperimus, quorum temeritas eo promptior ad audendum omne facinus, quo faventis conciliabuli maior est potentatus.
23Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431D (auctor c.945–1004)
Quis enim ignorat quod ille postmodum paternam maledictionem in posteris sustinuit, et non fratrum servus, sed servus servorum fuit.
24Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0435A (auctor c.945–1004)
, XIV, 26) praecipitur, quae omnia discretionis ille gladius separat, quem ignoraverunt Iudaei, qui ad interrogationem Iesu de baptismo Ioannis timentes utrinque feriri, hebetes sunt facti (Matth.
25Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0435C (auctor c.945–1004)
Ille iam occidit suam animam, licet Veritas dicat: Nolite timere eos qui occidunt corpus, animam autem non possunt occidere?
26Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436B (auctor c.945–1004)
Verumtamen, humanae fragilitati compatiens, respexit Dominus Petrum et eius lacrymas quibus flevit amare, et non legitur eos respexisse quorum terrore defecit a Christi confessione; siquidem incurrit non dissimiliter peccati foveam huiusmodi negator et peierans, cum et ille nomen Domini confiteri erubescit, et iste in vanum assumit, videlicet, quantum est in se, aut timore aut cupiditate (et cupiditate quidem sicut negotiator, timore autem sicut fidei invitus proditor); unde Scriptura divina iurare prohibet, et additur quare?
27Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436D (auctor c.945–1004)
Quapropter caveat quis ad sacramenta fidei nolentem compellere, ne damnationis compede se potius obliget quam illum quem violatae fidei reum existimat; nam veneni propinator et potator uterque moritur, sed ille in anima, iste violata corporis natura (Aug.
28Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439A (auctor c.945–1004)
Vere fateor saevissima districtione feriendam esse huiusmodi praesumptionem; quia, ut ait discretissimus monachorum legislator Benedictus, suum et alienum peccatum ille, suae professionis immemor, abbati vel spiritali seniorum debuit patefacere, non detegere et publicare, quod non vobis potestatem iudicandi de fratribus vestris sustulit, cum hanc alteri commisit.
29Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450C (auctor c.945–1004)
Si quis autem adversus istam observationem mulierem in domo sua habuerit quae potest suspicionem inferro turpitudinis, et ille a conclericis suis audierit cum tali muliere habitare, et noluerit eam a domo sua repellere, vel accusatore emergente probatus fuerit inhoneste cum tali muliere versari, tunc episcopus secundum ecclesiasticos canones a clero eum repellat.
30Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451A (auctor c.945–1004)
Laicus etiam si appareat uxori coniunctus esse quae alium maritum habuit, aut si non iure coniunctus sit, aut si ille aliam uxorem habuit, neque subdiaconus, neque diaconus, neque presbyter fieri poterit.
31Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0458D (auctor c.945–1004)
Quam rarum sit uxorem sine his vitiis invenire, novit ille qui duxit uxorem.
32Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0543C (auctor c.945–1004)
Quo defuncto clerus et populus petiit Eulalium revocari, sed ille reverti noluit.
33Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550D (auctor c.945–1004)
Suscepta iussione Belesarius dixit: Ego quidem iussionem facio, sed ille qui interest in nece Silverii Papae, ipse reddat rationem de factis suis Domino IESU Christo.
34Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0553C (auctor c.945–1004)
Tunc Narses et Pelagius Papa consilio inito sumpta Litania a S. Pancratio cum hymnis et canticis spiritualibus venerunt ad S. Petrum Apostolum, ubi idem Papa tenens Evangelia et crucem Domini super caput suum in ambonem ascendit, et satisfecit populo, quia nullum malum peregisset contra Vigilium, petiitque confirmari, ut si quis ille est in sancta Ecclesia ab Ostiario usque ad gradum Episcopi, neque per aurem, neque per aliquas promissiones proficiat, quia Simoniacum est: Mortuus est autem et sepultus in basilica B. Petri Apostoli.
35Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0524C (auctor c.945–1004)
Unde Prudentius in passione Hypoliti martyris: Cumque recensetis constaret partibus ille.
36Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530C (auctor c.945–1004)
Sed tamen ille si animadvertisset in eodem libro genitivum myrmicoleontis, non negaret nomen appellativum desinere in on, cuius genitivus etiam simplicis more Graeco t assumit, ut leon, leontis.
37Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531C (auctor c.945–1004)
Virgilius: Ille meas errare boves.
38Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531D (auctor c.945–1004)
Quae licet soloecismo sit notabilis, hypallagem tamen figuram exigit; ut illud: Caesarie caput ille niger, Pie, talia dicta, Cui relegendo placent quos facit ille modos.
39Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0534A (auctor c.945–1004)
Et ideo Trinitatis quodam modo differentiam per trium imparium se, paribus intermissis, sequentium censeo naturam discutiendam; quorum primus sit quinarius, secundus septenarius, tertius novenarius, inter quos duo intermissi signant duplicem naturam unius Iesu Christi, quoniam ille VI ex primo impari duplicato perfectus existit: hic IX vero ex primo pari quadruplicato diminutionem recipit sub ostensione cubicae quantitatis, ut perfectum Deum innuant paulo minus minoratum ab angelis sub forma servi.
40Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0512B (auctor c.945–1004)
Cumque ille, timidus pro vita regis, ad consentiendum pluris hortaretur exemplis, rex, obstipo capite defigens lumina terrae, paululum conticuit, et sic demum ora resolvit: O episcope, vivi ad id pervenimus, quod nunquam veriti sumus!
41Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0514A (auctor c.945–1004)
Quae ille dum exsequitur, imperat tyrannus circumfundi omnem turbam suorum interius, solumque regem teneri, quem suis legibus rebellem iam cognoverat.
42Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0514C (auctor c.945–1004)
Ille seminecem, cui adhuc vitalis calor palpitabat in tepido pectore, ut vix posset subsistere, avellit cruento stipite festinus, avulsumque, retectis costarum latebris, praepunctionibus crebris, ac si raptum equuleo aut saevis tortorum ungulis, iubet caput extendere, quod semper fuerat insigne regali diademate.
43Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0514D (auctor c.945–1004)
Ille quidem purus sceleris, in columna ad quam vinctus fuit, sanguinem non pro se, sed pro nobis [fundens], flagellorum suorum signa reliquit; iste pro adipiscenda gloria immarcessibili cruentato stipite similes poenas dedit.
44Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0514D (auctor c.945–1004)
Ille integer vitae, ob detergendam rubiginem nostrorum facinorum, sustinuit benignissimus immanium clavorum acerbitatem in palmis et pedibus; iste, propter amorem nominis Domini, toto corpore gravibus sagittis horridus, et medullitus asperitate tormentorum dilaniatus, in confessione patienter persistit, quam ad ultimum, accepta capitali sententia, finivit.
45Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0518D (auctor c.945–1004)
O quanta reverentia locus ille dignus exstitit, qui sub specie dormientis tantum Christi testem continet, et in quo tantae virtutes fiunt, et factae esse referuntur, quantas hac tempestate apud Anglos nusquam alibi audivimus!
46Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0483C (auctor 1000)
Non solum autem ea quae data sunt, vindicari praecipimus; sed et omnem cautionem, et omnem aliam qualemcunque actionem cessare sancimus, ut ille qui promissionem accepit, non solum cautionem reddere, sed et aliud, tantum quantum cautio continet, conveniat Ecclesiae dare.
47Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0490B (auctor 1000)
Ille enim aestimabit utrum repraesentari principalis persona debeat, an per defensorem, egumenum vel apocrisiarium defendi cum omni scilicet honestate, ita ut episcopus legibus et canonibus consentaneam sententiam proferat.
48Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491A (auctor 1000)
Et quicunque iam hoc fecerint, si nondum est inter episcopos finita contentio, sed adhuc contendunt, ille inde discedat, quem constiterit praetermissis iudicibus ecclesiasticis invasisse.
49Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491A (auctor 1000)
Si autem ille aliquam quaestionem retulerit, per episcopos iudices causa finiatur, sive quos eis primates dederint, sive quos ipsi vicinos cum consulto primatus elegerint [al., ex consensu delegerint].
50Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494C (auctor 1000)
Si quis autem adversus eum excommunicaverit aliquem, ille quidem qui excommunicatus est, maioris sacerdotis auctoritate ad gratiam sanctae communionis redeat; is autem qui non legitime excommunicavit, in tantum abstineat a sacra communione tempus, quantum maiori sacerdoti visum fuerit, ut id quod iniuste fecit, ipse iuste patiatur.
51Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0500C (auctor 1000)
Nam sicut ignis ille visibilis duas in se quasdam efficacias habet, id est comburere fragilia et illuminare tenebrosa, ita ignitum illud Dominicum corpus, quando cum metu et reverentia grandi fuerit sumptum, corporis quidem delicta consumit, animae vero sensum illuminat.
52Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0501D (auctor 1000)
Sed ille, ut secretorum non ignarus, ad ostensionem perditi discipuli, panem porrexit; nos vero, peccatorum nostrorum conscii, non ad ostensionem, sed ob commemorationem Christi, Eucharistiam praebeamus fratri.
53Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505B (auctor 1000)
Cap. 37: « Si clericus vel si quis alius contra episcopum propter qualemcunque causam audiri maluerit, prius metropolitanus eorum secundum sanctas regulas et nostras leges discernat; et si quis iudicatis contradixerit, ad patriarcham illius regionis res referatur, et ille secundum canones et legem finem ei praebeat.
54Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505C (auctor 1000)
Si quis contra clericum, vel monachum, vel diaconissam, vel monasterium, vel archisterium habeat aliquam actionem, adeat prius religiosissimum episcopum, cui eorum unusquisque subiectus est: ille autem rem in ipsos decernat.
55Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0729B (auctor fl. 923)
Fortius ille furens Mavors regnare sategit.
56Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0731C (auctor fl. 923)
Haec bellum patitur, multo maiora set ille; Haec depicta gemit vario sub vulnere rubra, Ille virum luget vires obitusque fluentes.
57Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0752B (auctor fl. 923)
Longius ille tuum forsan nec curet honorem.
58Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764A (auctor fl. 923)
De istis vero legitur: « Beatus homo qui semper est pavidus (Prov. XXVIII, 14) : » de illis quippe statim subsequitur: « Qui etiam mentis est durae, corruet in malum (Ibid.) . » Proinde paterna admonitione iubemus, ne quislibet converti ad Deum differat, cum ille dicat: « Nolo mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat (Ezech. XVIII, 23) . » Et: « In quacunque hora peccator conversus fuerit et ingemuerit, omnia peccata eius oblivioni tradentur (Ezech. XXXIII, 12-15) . » Hinc etiam ipse in Evangelio ait: « Gaudium erit in coelo super uno peccatore poenitentiam agente, quam super nonaginta iustis qui non indigent poenitentia (Luc. XV, 7) . » Cum autem, fratres charissimi, tot sanctarum Scripturarum exempla, pluraque alia mentis nostrae in intellectu tantam inferant consolationem, et converti ad Deum nolumus, quomodo ex peccatis veniam quaerimus?
59Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767D (auctor fl. 923)
De ipsa superbia inquit scriptum: « Deus superbis hominibus resistit, humilibus autem donat suam gratiam (Iac. IV, 6) . » Si ille angelus Lucifer per superbiam perdidit aeternam gloriam, nos qui homines sumus non poterimus unquam habere illam gloriam, si non per humilitatem.
60Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0768C (auctor fl. 923)
» Praeterea grandis bonitas est, ut dimittamus avaritiam, de qua dicit Apostolus: « Avaritia est idolorum servitus (Ephes. V, 5) : » hoc est, ille homo qui avarus est, ille adorat idola, et servit diabolis.
61Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769B (auctor fl. 923)
Providete etiam, ut poenitendo et ieiunando non cadatis in aliquod criminale peccatum, quia ille homo, qui ieiunat et peccat, similis est diabolo semper ieiunanti et semper peccanti.
62Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769D (auctor fl. 923)
Et non cogitatis quod ille homo qui infringit unum diem in Quadragesima, totam Quadragesimam infringit.
63Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0770C (auctor fl. 923)
Et ille talis homo qui hoc facit, similis est cani revertenti ad vomitum suum.
64Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1324D
Quod si iterum peccaverit, dominus canis quod comederit ille reddat.
65Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326A
Clericus autem pecuniam dare non debet, aut illi, aut ille.
66Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1284C
Si vero mortuus ad ecclesiam allatus fuerit, et ille absens; poeniteri debet, quia poenae reus illius est.
67Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1284D
Synodus dicit: Sacerdotes quibus ab aliis aliquid sive cum ecclesia sive sequestratim donatur, quia hoc ille qui donat pro redemptione animae, non pro commodo sacerdotis, probatur offerre, non quasi suum proprium, sed quasi dimissum ecclesiae computabunt: quia iustum est, ut sicut sacerdos habet ecclesiae dimissum, ita ecclesia habeat quod sacerdoti relinquitur.
68Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1292D
Synodus: Clericus fideiussoribus serviens deponatur (Can. 20 apost.) Patricius (Synod. Patricii, tom. I Concil. Angl. p. 52) : Clericus si pro gentili homine fideiussor fuerit in quacunque quantitate, si contigerit (quod mirum non est) ut per astutiam aliquam gentilis ille fallat, de rebus suis solvat debitum; nam si armis compugnaverit, computetur extra Ecclesiam.
69Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1300B
Synodus Hibernensis: Si Ecclesia solverit vinctum de vinculo, det vincula pretii poenitentiae super eum: si vero ille non impleverit poenitentiam, et fecerit aliquod malum, non veniet maledictum super Ecclesiam Dei: Ecclesia enim habet potestatem ligandi et solvendi, et libera est, et unusquisque in eam debitor est.
70Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302A
Si ipse dominatricem aut ministros conduxit, in sua parte erunt: si vero causa loci conduxit, cum parte loci exibunt: et omnes oblationes alienorum inter principem et ecclesiam dividentur in separatione: sed si princeps sacerdos catholicus sit, omnes hos labores quos ille fecit, et omnia loci ornamenta, loci erunt; et quidquid ipse laborantibus impenderit de substantia loci non reddet, exceptis rebus maximis et propriis, id est specialibus ecclesiae vasis.
71Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1304A
Synodus Hibernensis: Si quis legitimam coniugem alicuius corrumpit, et superseminaverit semen, ut praegnans sit mulier, filius ille erit corporis a quo genitus est: sed tamen pretium filii dabit quantum iudices iudicaverint.
72Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0757 (auctor 1178-1201)
Manuscriptum quo usus est Sperlingius, possedit olim Haraldus Hvitfeldius magnus ille vir, sua historia, quam munere cancellarii, quo functus est, maior atque illustrior, facultatemque edendi dedit celeberrimus Ioannes Laurentii, Andreae Velleii pronepos.
73Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019A (auctor fl. 1150)
Sic olim Porphyrius infestissimus ille Christianorum persecutor, auditis Christi virtutibus quaesivit ab illo familiari suo daemone, si Christus bonus et si dignus esset imitatione?
74Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019A (auctor fl. 1150)
Cui ille: Christus quidem bonus est, sed omnes qui sequuntur eum miseri sunt.
75Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019A (auctor fl. 1150)
Sed miserias impius ille nolens sustinere, ex illa hora coepit detestari et iurare quod non novisset hominem.
76Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0023B (auctor fl. 1150)
quia divino oraculo sic praeordinatum fuerat, ut ille exercitus vinceret cuius dux in bello primo occumberet.
77Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0025C (auctor fl. 1150)
Inquit enim alter alteri: nunquid novisti quid ille loquitur in silentio?
78Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026A (auctor fl. 1150)
Imo si iustus es, in principio accusator es tui (Prov. XVIII) , sicut quondam Iob ille iustus, cum Deum oculo contemplationis respiceret, sua infirma intuens et accusans exclamavit dicens: Auditu auris audivi te, nunc autem oculus meus vidit te, idcirco me reprehendo (Iob XLII) . Quasi diceret, primo audivi te per tuae voluntatis cognitionem, nunc autem oculus meus videt te per mentis contemplationem: et quia video te, idcirco ipse me reprehendo.
79Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028A (auctor fl. 1150)
Quam etiam donorum plenitudinem figurabat lecythus olei ille, qui replens omnia viduae vasa ipse non est imminutus: quin potius filios illius liberatos a creditoribus de sui superabundantia sustentavit, Sancta quippe Ecclesia iam olim vidua, utpote in qua Deus per infidelitatem extinctus fuerat Heliseo, hoc est, Deo patre benedicente lecythum oleo plenum (IV Reg. IV) , Christum videlicet septiformi perfusum gratia suscepit quo distillante gratiam in filios Ecclesiae, eosdem non solum ab exactore diabolo liberavit, sed etiam his qui in Dei filios adoptati fuerant, quo pie viverent de sua plenitudine copiosum gratiae munus infudit.
80Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028C (auctor fl. 1150)
Quod signum Propheta sibi imprecatur, cum dicit: Fac mecum signum in bono (Psal. LXXXV) . Sed sibi vult quod ille tam sublimis radix appellatur, cum radix inter omnes ramos arboris magis sit humilis?
81Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0029A (auctor fl. 1150)
Timeo vehementer ne voce illa Petri respondeat: homo nescio quid dicis (Luc. XX) . Quin potius maledicat ei qui se invitavit dicens: tu discipulus illius sis, ego autem discipulus Moysi (Ioan. IX) . Quomodo enim discipulus eius sum, cum ipse praecipiat humilitatem, ego sequor superbiam: ille patientiam iubet, ego teneo impatientiam; ille monet iniurias sustinere, ego non solum non sustineo iniurias, imo etiam aliis sine causa iniurias infero.
82Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0029B (auctor fl. 1150)
Exigitur mens humilis, ne per superbiam faciat contra mandata magistri, quam habebat ille qui dicebat: Domine non est exaltatum cor meum, neque elati sunt oculi mei, neque ambulavi in magnis, neque in mirabilibus super me (Psal. CXXX) . Exigitur etiam vita quieta, ne tumultibus variis in diversa distracta, minus intente prosequatur finem sui studii quod bene inchoavit.
83Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0029D (auctor fl. 1150)
Qua mediocritate contentus erat qui dixit: divitias et paupertates ne dederis mihi, sed tantum victui meo tribue necessaria (Prov. XXX) , Ista omnia in Christo magistro nostra fuisse scimus, dum legimus eum humilem et quietum (Matth. XI) , coelo semper meditatione intentum, et non solum mediocritate contentum, sed nec etiam habentem ubi reclinaret caput suum (Luc. IX) . Clamat nobis Apostolus: quoniam qui dicit se in Christo manere, debet sicut ille ambulavit et ipse ambulare (I Ioan II) . Nos quomodo eum imitamur? Sedit populus manducare et bibere, et surrexerunt ludere.
84Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0040B (auctor fl. 1150)
Ipsa etenim est terra de qua fons ille scaturivit, de quo in Genesi scriptum est: Nondum enim Dominus pluerat super terram, nec erat homo qui operaretur terram, sed fons ascendebat de terra qui irrigavit superficiem terrae (Gen. II) . Fons equidem de terra ascendit, quando splendor gloriae et fons vitae Dei Filius de beata Virgine nasci voluit.
85Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0042A (auctor fl. 1150)
An nescis quia fur ille evangelicus quotidie perfodit domum tuam?
86Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049B (auctor fl. 1150)
Nonne in conceptione quamdam butyri pinguedinem Christus homo videtur tibi accepisse, quando unctione charismatum unctus est prae participibus suis, quando vitulus ille saginatus in utero Virginis est praeparatus, ut filio prodigo redeunti de terra dissimilitudinis pingue convivium instauraret, et usque adeo pingue, ut omnes electos ad illud convivium invitatos sua pinguedine saginaret?
87Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0053A (auctor fl. 1150)
Verbum caro factum est et habitavit in nobis (Ioan. I) . Satis est pro materia gaudiorum quod coelestis Regis unicus Filius, hodierna die, de sinu Patris egressus, homo factus venit in hunc mundum quaerere et salvum facere quod perierat: et quod humanum genus de meritis suis apud Deum invenire non potuit, ille hoc in thesauro indeficienti misericordiae suae clementer invenit.
88Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0055A (auctor fl. 1150)
Si suspiras praesentis vitae taedio et amore futurae quam desideras sicut ille qui dixit: Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est (Psal., CXIX) , carnes turturis comedisti.
89Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0060C (auctor fl. 1150)
Si enim, hostili manu irruente, vigil ille solicite vociferetur ad eos qui in castro sunt, clamans ut surgant, ut evigilent, ut armentur, et se defendant et illi qui deintus sunt nihil horum faciant, ideoque ab inimicis fuerint comprehensi, nonne perit opera tota vigilantis?
90Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0069C (auctor fl. 1150)
Advenit viator quidam transitum per eam faciens, qui fructus illius suavitate allectus ascendit in illam, et dum ramis eiusdem arboris innixus fructu illius avidissime delectaretur, venerunt volucres importunae et pertinaciter ramum cui ille incumbebat corrodentes, et dum carpendis fructibus miser ille totus inhiat, ramus quo sustentabatur corrosus ab avibus evulsus est, et homo ille in flumen corruens impetu eiusdem fluminis in profundum absorptus est.
91Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0076B (auctor fl. 1150)
In his bellis Samson ille fortissimus occubuit (Iudi. XVI) . Hic Salomon sapiens, suggerente filia Pharaonis, ad idololatriam ductus est (III Reg. II) . Hic David sanctissimus prophetarum prostratus est, cum adulterium pariter et homicidium perpetravit (II Reg. II) , sed et omnibus viris iustis ante Christi Incarnationem hostes vitiorum plagas intulerunt.
92Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0086B (auctor fl. 1150)
Sed vereor ne tunc sero fructum facere velint cum sententia erit prolata a Domino: Iam non nascatur ex te fructus (Marc. XI) . Dic, anima misera quae cognoscis Deum, et non sicut Deum glorificas, ubi est fons ille hortorum et puteus aquarum quae fluunt impetu de Libano? (Cant. IV.) Aquae siquidem sacrae Scripturae, quae fons dicitur, ubi est plana, et puteus ubi est profunda?
93Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0087C (auctor fl. 1150)
Obviatio contradictionis fuit, quando populus ille gravis iniquitate filii alieni mentiti sunt ei, et expuentes in faciem colaphis eum ceciderunt, et plectentes coronam de spinis super caput eius genu flexo illudebant ei.
94Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0088A (auctor fl. 1150)
Discordabant gentilis et Iudaeus, quia iste idolis, ille Deo serviebat.
95Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0090D (auctor fl. 1150)
Non tamen usque ad ipsum pervenire possunt, nisi amne transmisso (Iob. XXVIII) : quoniam ille non invenitur in terra suaviter viventium, sicut Scriptura dicit.
96Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0093C (auctor fl. 1150)
Unde lacte isto expresso eadem ubera aruerunt: quia in carne Christo apparente, illa suavitas spiritus, ille devotionis affectus, quem sancti Patres ex repromissione legis et prophetarum de Christo habebant, omnino defecit.
97Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0094A (auctor fl. 1150)
Ille ergo finis magis nobis quaerendus est, de quo David dicit: Omnis consummationis vidi finem, latum mandatum tuum nimis (Psal. CXVIII) . Et Paulus: Finis legis Christus est ad iustitiam omni credenti (Rom. X) . Non est finis iste a nobis longe positus, quoniam Christus in se infinitus, pro nobis finitus factus est, et prope positus.
98Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0102A (auctor fl. 1150)
Iste campus est ager ille, ubi invenitur preciosa margarita, quam qui invenit, vendidit omnia quae habuit et comparavit (Matth. XIII) . Ipse est ager, in quo crescit flos campi et lilium convallium.
99Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0106A (auctor fl. 1150)
Pudor imperfectionem poenitentiae operatur, quando aliqui vident peccata sua ignominiosa, et praeter communem peccandi legem enormia, ideoque erubescunt ea confiteri, de quibus dicitur: Confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos (Psal. XXXII) . Timor etiam poenitentiam impedit, quando aliqui ideo nolunt confiteri, quia timent se gravitatem satisfactionis sustinere non posse: quorum personam gerebat Adam ille terrenus cum diceret: Audivi vocem tuam in paradiso et timui, eo quod nudus essem, et abscondi me (Gen. II) . Spes etiam imperfectionem poenitentiae operatur, quando aliqui sperant se aliquid emolimenti adepturos in seculo, quod timerent perdere, si hominibus quales sunt interius notum fieret, quibus dicitur: Divitiae si affluant, nolite cor apponere, hoc est, in ipsis sperare (Psal. LXI) . Desperatio etiam imperfectam facit poenitentiam, quando aliqui peccandi consuetudine ligati, desperant se a vitiis abstinere posse, de quibus dicitur ab Apostolo: Quia venit ira Dei in filios diffidentiae (Ephes. V) . Frustratoria est illorum poenitentia, qui quadam consuetudine temporis tracti ad horam dicunt, sed non deflent peccata sua: quippe statim deponunt onus satisfactionis, revertuntur ad vitia, bibunt calicem confusionis usque ad fecem, et fiunt novissima talium peiora prioribus.
100Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0111A (auctor fl. 1150)
Tu es enim ille panis, qui cor hominis confirmas (Psal. CIII) . Attendamus modo in quibus consistat panis hic spiritalis, videlicet suavitas divinae consolationis.
101Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0112D (auctor fl. 1150)
Sub cuius onere gemit vir ille sanctus dicens: Quare exceptus genibus et cur ablactatus uberibus?
102Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0117A (auctor fl. 1150)
Siquidem religiosam vitam professus, in fronte portare debet Thau, id est formam Crucifixi: quoniam qui dicit se in ipso manere, debet sicut ille ambulavit et ipse ambulare (I Ioan. II) . Sed quicunque ille est, qui foris habitu immaturum se exhibet, non Thau, sed lepram in fronte portat: et propterea sicut leprosus in facie de consortio hominum eiicitur, ita et claustralis, qui talis est, ne alios pravo suo exemplo corrumpat, de collegio iustorum est eiiciendus.
103Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0119B (auctor fl. 1150)
Quaenam putas alia est virga, nisi beata Dei Genitrix, de qua processit flos ille campi, flos (dico) fructu, odore, pulchritudine singularis? De cuius fructu amica sponsi in Cantico amoris satiata, gratulabunda proclamat dicens: Sub umbra illius quem desiderabam sedi, et fructus eius dulcis gutturi meo (Cant. II) : fructum appellans charismatum dona.
104Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0122A (auctor fl. 1150)
Plane musica ista vocalis ad laudem satis congrua, sed est alia quam docet supernus ille musicus, et illa nostrae saluti magis est necessaria.
105Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0122C (auctor fl. 1150)
His generibus musicae, frater mi dilectissime, exercere, qua docet supernus ille musicus magis in concordia morum, quam vocum decantare, magis eligens fortitudinem mentis prae fortitudine corporis, sicut dicit vir ille sanctus: Non in fortitudine equi voluntatem habebit, nec in tibiis viri beneplacitum erit Domino.
106Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0124D (auctor fl. 1150)
Eandem Christi humanitatem lumbare illud Hieremiae significabat, quod ad flumen Euphratem in petrae foramine absconditum computruit, ita quod nulli aptum usui videretur (Ier. XIII) . Lumbare siquidem assumptae carnis a Verbo ad flumen Euphraten, ad fluxum videlicet nostrae mortalitatis computruit, cum homo ille saturatus opprobriis, confossus plagis, abiectio plebis factus est.
107Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0128D (auctor fl. 1150)
Si vero causa nocendi, ut scilicet vilior et deiectior habeatur, quis crimen illius sive publicum sive privatum retractet, ille qui hoc facit, eo ipso filius gehennae effectus est, quod contra fraternam egit charitatem, et hoc de locutione.
108Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0130B (auctor fl. 1150)
Omnia enim ista lachrymae plangentium peccata sua secum trahunt, ut tunsionibus huiusmodi homo peccator elimatus, tandem virtutis amator incipiat existere, quousque ignis ille modicus, qui praeveniendo languescentem affectum animi excitavit ad compunctionem, profectibus quotidianis inardescens caminus fiat in zelo iustitiae et amore virtutis.
109Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0131A (auctor fl. 1150)
Discordabat homo ab homine, Iudaeus a gentili, eo quod iste Deum, ille vero idola coleret.
110Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0131D (auctor fl. 1150)
O si detur illius copia, qui eam vocavit stellam maris: o si conserte cum eo loqui liceat: quoniam quisquis fuit ille deorum, qui eam sic vocavit, non solum verbosum, sed et contentiosum me ei impendam.
111Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0132C (auctor fl. 1150)
Sicut enim magnus ille Hugo sancti Victoris dixit: Qui negat hominem assumptum esse Deum, negat eum assumptum esse in Deum.
112Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0135A (auctor fl. 1150)
quando speciosus ille forma prae filiis hominum, deformis et umbrosus factus est, ita ut esset lividus plagis, pallidus morte, et omnimodis opprobriis saturatus.
113Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0194C (auctor fl. 1150)
Ad primum convivium invitati sunt primi parentes nostri inter quos serpens ille antiquus, quasi architriclinus medius consedit, qui lignum foetidum male eis ministrando seduxit eos per oblivionem Dei, unde praevaricatores constituti tunicam immortalitatis perdiderunt et vestem nuptialem.
114Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0198B (auctor fl. 1150)
Quod et poeta ille Mantuanus ostendit, dicens: Hinc metuunt, cupiunt, gaudentque, delentque, nec auras Aspiciunt, clausae tenebrisque et carcere caeco .
115Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0144A (auctor fl. 1150)
Pharao siquidem ipse est diabolus, decem plagis, hoc est, decem mandatis divinae legis percussus, ad plenum superatus non est, sed adhuc populum Dei in captivitate tenuit, quousque agno paschali imolato, hoc est, Christi sanguine effuso, populus Dei cum gaudio egreditur de domo servitutis in terram promissionis, sicut David propheta dicit: et eduxit populum suum in exultatione, et electos suos in laetitia (Psal. CIV). Sic et mulier Sunamitis non gaudet de filio suo resuscitato, quousque Helisaeus magnus ille propheta contrahitur ad mensuram pueri mortui, quo incumbente super puerum ille vitalem spiritum recepit. (IV Reg. IV) Helisaeus etenim magnus ille propheta, hoc est, Christus, in natura suae divinitatis immensus et infinitus, ad mensuram pueri mortui contractus est, quando pro nobis mortalis fieri, imo pro nobis in natura humana mori voluit: ipsoque incumbente super puerum, hoc est, passionibus humani generis communicante, ipse puer, videlicet genus humanum, vitalem spiritum recepit: oscitavitque septies quando in multiplices Dei laudes prorupit.
116Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0150A (auctor fl. 1150)
Unde centurio ille evangelicus videns mirabilia quae fiebant, clamavit, dicens: Vere Filius Dei erat iste.
117Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0151B (auctor fl. 1150)
Videat ergo unusquisque si liber conscientiae eius recte scriptus, bene virtutibus distinctus sit: ne falsarius ille qui mendax fuit ab initio, aliquam maculam criminis superduxerit scripturae veritatis.
118Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0157C (auctor fl. 1150)
Istae sunt exaltationes, quas sanctus ille vir in psalmo nobis significavit, dicens: Beatus vir, cuius est auxilium abs te, ascensiones in corde suo disposuit in valle lachrymarum, in loco quem posuit (Psal. LXXXIII) . Istae etenim exaltationes sunt gradus quidam, quibus a vita ista mortali ad Deum ascenditur, dum a contemptu mundi transitur ad Dei cognitionem, a cognitione ad amorem, ab amore ad fruitionem.
119Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0161A (auctor fl. 1150)
Sic bonus ille pastor ovem perditam reportavit in humeris suis gaudens, sic pater filio suo prodigo ad se revertenti occidit vitulum saginatum (Luc. XV) , sic Petrum lachrymantem Dominus misericorditer respexit, et Mariae Magdalenae dimissa sunt peccata multa, quoniam dilexit multum (Luc. VII) . Et si per similitudinem rerum loquimur, bonus agricola terram, quae spinis extirpatis copiosum fructum portat, magis diligit, quam illam, quae nunquam spinas habuit, et nunquam uberem fructum fecit.
120Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0163C (auctor fl. 1150)
Praelatus etiam albae spinae comparatur: sicut enim spina pungit, ita et ille severitate disciplinae vitia pungere debet zelo iustitiae, non livore maliciae, quod notatur in eo quod non cuilibet spinae sed albae comparatur.
121Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0165B (auctor fl. 1150)
Ut autem praelatum Ecclesiae ratione similitudinis auro purissimo comparemus, attende quod aurum in sole positum lucet, flammascit, et scintillat: sic pastor ecclesiasticus in sole, hoc est, in evidenti supra Ecclesiam Dei constitutus, lucere debet exemplo bonae operationis, sicut scriptum est: Luceat lux vestra coram hominibus, etc. (Matth. V) . Flammascere debet intus igne charitatis, ut sit lucerna non solum lucens sed etiam ardens, sicut Propheta dicit: Qui facit angelos suos spiritus, et ministros suos flammam ignis (Psal. CIII) . Sic etiam et praelatus scintillare debet, ut sicut fomes ignis scintillas ex se emittit cum tangitur, sic et ille de igne charitatis scintillas sanctae devotionis, et meditationis emittere debet, cum a Deo per gratiam visitatur.
122Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0171B (auctor fl. 1150)
Ille ergo claustralis vere unus est, qui unitatem, conformitatem, et unanimitatem bonorum tenet, de quo dicitur: Est puer unus hic, etc.
123Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0172A (auctor fl. 1150)
Frequenter enim accidit ut peccata alicuius signis vel indiciis aliorum manifesta fiant, sed dum in confessione sua a praelato suo super illis convenitur, ille se totum excusando, imo celando, quasi in unum angulum conscientiae se contrahit, et qui prius erat manifestus per certa indicia criminis callida tergiversatione totus ab oculis evanescit.
124Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0172B (auctor fl. 1150)
Si enim princeps terrenus in singulis civitatibus suis singulos iudices ordinaret, qui ibidem causas emergentes decidant, peccata puniant, nonne ille, qui praetermisso iudice suae civitatis ad alium transiret, apud principem pariter et suum iudicem reum se constitueret?
125Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0172B (auctor fl. 1150)
Sic certe summus ille imperator et Dominus, dum in singulis Ecclesiis praelatos ordinat, quibus curam animarum committit, Dei ordinationi resistunt, qui, alios iudices conscientiae suae quaerendo, suis pastoribus peccata sua abscondunt.
126Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0175D (auctor fl. 1150)
Quintum votum est communis vitae, et appellatur ibi vita, non vita qua vivimus, sed modus vivendi secundum quem vivimus, ut dicatur ibi vita communis ille vivendi modus, secundum quem omnes vivimus aut vivere possumus sine iusta reprehensione.
127Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0176A (auctor fl. 1150)
Non ergo ille qui talia facit, reus est voti, cum homini proficere in melius licitum sit, nisi propter scandalum proximi desistere cogatur.
128Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0176B (auctor fl. 1150)
Quod si absque infirmitate vel alia iusta causa aliquis delicatius vivat quam caeteri, ut dum alii vinum positivum ipse superlativum bibat: dum alii fabam, ipse gallinam comedat: et dum gobione alii, ipse psalmone utatur, ille praevaricator voti est, quia sine iusta causa a rigore communis vitae discedit.
129Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0178C (auctor fl. 1150)
Sic et ille qui aliis praelatus est, si immundam gerat conscientiam, a subiectis immundicias tollere idoneus non est.
130Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0179C (auctor fl. 1150)
Sed haec distinctio habenda est in vocabulo preciositatis, quia scientia literarum preciosior est in praesenti Ecclesia, id est honorabilior, sed sapientia virtutum preciosior est, id est simpliciter melior, sicut miles strennuus qui quotidie mactat et perdit, inter seculares homines magis bonoratur, quam vir sanctus, cum tamen ille isto incomparabiliter sit melior.
131Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0179D (auctor fl. 1150)
Et vide quoniam calami quos praelatos significare diximus, de hastili ipsius candelabri procedunt et illi inhaerent; sic et illi qui praesunt, et caeteri iusti per fidem catholicam Christo inserti esse debent, sine qua impossibile est placere Deo, quia iustus ex fide vivit (Rom. I) . Sicut enim pes truncatus pes quidem est, sed inutilis, et manus praecisa de corpore manus quidem est, sed nullum habet usum operis; sic et ille qui spiritum Christi non habet et fidem, in eo mortuus est, et omnino infructuosus.
132Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0182D (auctor fl. 1150)
De coelo ecclesiasticae puritatis in Apocalypsi scriptum est: Factum est silentium in coelo hora quasi dimidia, et inter est quod draco ille magnus cauda sua trahebat secum tertiam partem coeli in terram (Apoc. VIII) . De coelo angelicae subtilitatis in libro Iob scriptum est: Suscipe coelum et intuere, et contemplare aera, quam altior te est (Iob. XXXV) . Ibi enim, sicut dicit beatus Gregorius, per coelum angelica natura accipitur.
133Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0186A (auctor fl. 1150)
Unde et magnus ille scrutator supercoelestium Paulus cum gloriatur se non esse imperitum scientiae, hoc quoque adiunxit: Nostra autem conversatio in coelis est (Philip. III) . Qui enim est sal terrae per scientiam et doctrinam, debet esse lux mundi per bonam vitam, sicut Propheta dicit: A mandatis tuis intellexi, propterea odivi omnem viam iniquitatis (Psal. CXVIII) . De his enim qui mandata Dei corde retinent, et ea opere non custodiunt, in Ezechiele scriptum est: Cum ipsi lympidissimam aquam biberetis, reliquam pedibus vestris conturbabatis, et oves meae his quae conculcata erant pedibus vestris, pascebantur, et quae pedes vestri turbaverant, haec bibenant (Ezech. XXXIV) . Quid enim aliud est lympidissimam aquam bibere, quam mandata Dei corde retinere?
134Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0192D (auctor fl. 1150)
Sicut enim ille qui virgam tortuosam vult dirigere, quandoque in alteram plus iusto eam reducit, quia reflexum metuit: et ita illi qui vitia persequuntur, quandoque plus iusto invehuntur in illa, quia timent recidivum.
135Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0199C (auctor fl. 1150)
Vidi angelum fortem descendentem de coelo, amictum nube, et iris in capite eius, et facies eius ut sol, et pedes sicut columna ignis (Apoc. X) . Hodie, fratres charissimi, maledictum terrae antiquum immutatum est, cum tempore propitiationis imminente pluvia voluntaria, quam segregavit Deus haereditati suae, descendit super terram: et bonus ille cultor cordium Spiritus sanctus, rore quodam spiritalis gratiae terrenam gratiam in habitudinem foecundavit, ne tanquam sitientem et aridam agricola in fructum non possit eam excolere.
136Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0200B (auctor fl. 1150)
Cum igitur arcus ille signum sit propitiationis, nonne colorem terrae divini consilii propitiatio sumpsisse tibi videtur, cum terram nostrae carnis et defectus mortalitatis nostrae induit, ut participatione miseriae nostrae miseriam nostram sanaret?
137Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0201A (auctor fl. 1150)
Primi spiritus calore urebantur, qui dicebant: Nonne cor nostrum ardens erat in nobis de Iesu, dum nobis loqueretur in via (Luc. XXIV) . Spiritum consolationis habebat propheta David, cum diceret: Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo, consolationes tuae laetificaverunt animam meam (Psal. XCIII) . De spiritu autem veritatis dicit Dominus: Cum autem venerit ille Spiritus veritatis docebit vos omnem veritatem, et quae ventura sunt annuntiabit vobis (Ioan. XVI) . Primus spiritus operatur in desiderio coelestium, secundus in patientia tribulationum, tertius in eruditione sive illuminatione praedicantium.
138Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0202C (auctor fl. 1150)
De hoc genimine vitis bibit Petrus, cum recordatus est verbi, quod dixerat Iesus, et egressus foras flevit amare (Matth. XXVI) . De hoc bibit et ille publicanus, qui percutiebat pectus suum dicens: Deus, propitius esto mihi peccatori (Luc. XVIII) . Tunde similiter et tu pectus tuum, funde lacrymam per diem et noctem, quia irritasti iram Dei et malum fecisti in conspectu eius.
139Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0202D (auctor fl. 1150)
: Tu autem servasti vinum bonum usque adhuc. (Ioan II) . Ecce in futuro gaudium expectat te vinum hoc iocunditatis, expectat te panis ille angelorum, et vitulus saginatus, in cuius crassitudine delectetur anima tua, ita tamen si eiusdem vituli sanguine in praesenti fuerit expiatus [expiata]. Nam, sicut cives coelestis patriae huius vituli saginantur adipe, sic et in praesenti dam expiantur eius sanguine.
140Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0206D (auctor fl. 1150)
Balaam ille qui cadens apertos oculos habebat, et vidit revelationes Domini, dixit: Non est idolum in Iacob, nec simulacrum in Israel (Num. XXIII) . Per Iacob qui supplantator dicitur, supplantatores vitiorum; per Israel, qui vir videns Deum interpretatur, contemplativos volens significare.
141Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0216A (auctor fl. 1150)
In vertice montis positum erat, ad cuius radicem campi et valles undique, accessit ignis, et liquefactum est unguentum, sicque ad omnia mentis confinia decucurrit [decurrit]. Mons siquidem Christus erat; mons, inquam, ille coagulatus et pinguis, in quo misericordia et veritas obviaverunt sibi, iustitia et pax osculatae sunt: in quo unctio spiritalium charismatum posita fuit cum omni plenitudine.
142Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217C (auctor fl. 1150)
Sonus est strepitus ille qui sine instrumento linguae et adminiculo oris efficitur ut collisio lapidum vel aliquid tale.
143Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0218A (auctor fl. 1150)
Hoc est quod Urias Ethaeus epistolam mortis suae signatam secum tulit, quia populus Iudaicus accepit sacram Scripturam, et spiritali intelligentia sibi clausam ad cumulum damnationis suae (II Reg. II) . Hoc significabat velamen quod erat super faciem Moysi dum loqueretur filiis Israel (Exod. XXXIV) , imo usque hodie velamen super corda ipsorum positum est, dum filius ille senior foris stans audit symphoniam et chorum, id est, spiritalem laetitiam Ecclesiae in Scripturis repromissam, quam non intelligens intrare contemnit.
144Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0228C (auctor fl. 1150)
Qui autem virtutibus huiusmodi ornatus non est, ille idoneus minister Christi esse non potest: quippe maculam habet, et ideo a ministerio Domini repellendus est.
145Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0232B (auctor fl. 1150)
Hoc arcu non quilibet obediens utitur, sed tantum ille qui in hoc obediendo Simonem Petrum imitatur.
146Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0237C (auctor fl. 1150)
Compassionis exemplum dedit nobis Samaritanus ille misericors, qui praetereuntibus sacerdote et levita, fecit misericordiam in illum, et accuratis plagis eius infudit oleum et vinum (Luc. X) . Et quid aliud obstetrices Hebraeorum nobis contulerunt, nisi compassionis exemplum, quae non metuebant mandato Pharaonis contraire, ut filios Hebraeorum de morte possent eripere (Exod. I) ? Sequitur de ultima parte spiritalis aedificii, hoc est, de bona operatione, legitur in historia veteri (Levit. I) tria animalium genera in sacrificio Domini offerenda, de animalibus, de pecoribus, et de avibus.
147Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0239A (auctor fl. 1150)
Qui enim dicit se in Christo manere, debet sicut ille ambulavit et ipse ambulare (I Ioan. II) . Ultima innovatio spiritus est in carnis depositione, cum inebriabuntur ab ubertate domus suae, et torrente voluptatis suae potabit eos, cum ingredientur in lumine tuo ad videndum Deum deorum in Sion.
148Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0244C (auctor fl. 1150)
Sicut enim sanguis qui fluit de manu tua vel de latere, vel quocunque alio membro, vere sanguis tuus dicitur esse, ita et sanguis ille qui fluxit de membris Christi, scilicet beato Victore, et aliis martyribus vere sanguis Agni esse perhibetur.
149Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0246A (auctor fl. 1150)
Primam huius noctis vigilam servabant Noe et caeteri illius temporis, qui occulta inspiratione fuerunt illuminati: secundam Moyses et alii sancti patres, qui per legem spiritaliter fuerunt eruditi: tertiam prophetae, qui beatam Virginem nascituram praedixerunt: quartam sancti illi, qui velut in puncto iam erumpentis aurorae constituti, non solum ipsam, sed et Christum de ea nasciturum videre ardentissime gestierunt, sicut Anna, Elizabet, Simeon ille iustus, et caeteri qui expectabant redemptionem Israel.
150Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0264B (auctor fl. 1150)
Ille docet eos silentium, ille gravitatem, alius frequens ministerium, sicque in schola virtutum exercitati, legem Domini immaculatam et convertentem animas, virtutibus non literis scribunt in cordibus suis.
151Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0272C (auctor fl. 1150)
Unde et apostata angelus, quia prima puritate et subtilitate Deo erat similior, in superbiam elatus, aliam similitudinem quae Deo erat inimica, habere concupivit cum dicit: Ascendam in coelum, ponam sedem meam ad aquilonem, et ero similis Altissimo (Isa. XIV) . In hoc Deo similis esse volens, ut sicut ille super se non habebat alicuius potestatis dominium, ita et ipse ab omni emancipatus dominio, ad Deum noluit habere alicuius obedientiae respectum.
152Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0278C (auctor fl. 1150)
Est ibi forsitan aliquid tibi admodum utile, quoniam scriptum est: Qui apponit scientiam, apponit dolorem (Eccl. I) . Hoc probatae monetae denario filius ille prodigus, qui dissipaverat bona sua vivendo luxuriose, defraudatam pecuniam patri suo restauravit, dicens: Pater, peccavi in coelum et coram te, et non sum dignus vocari filius tuus, fac me sicut unum ex mercenariis tuis (Luc. XV) . Hunc denarium doloris repone in marsupio conscientiae tuae, hunc foris ostende per studium, intus per affectum, et a te ipso tormentis et cruciatibus exige, quod de commissa pecunia Domino tuo defraudasti.
153Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0280B (auctor fl. 1150)
Sic et ille qui dixit: In corde meo abscondi eloquia tua, ut non peccem tibi (Psal. CXVIII) . Isti comparantur a Ioanne ligno afferenti fructum, cuius folia sunt ad sanitatem gentium: Ostendit, inquit, mihi flumen aquae vivae splendidum tanquam crystallum, procedentem de sede Dei et Agni.
154Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0281B (auctor fl. 1150)
Propter hoc enim praecipitatus est rex ille superbiae, quia voluit esse similis Altissimo (Isa. XIV) , non participatione deitatis, sed similis, hoc est sine dominio sicut ille, ne alicui superiori exhiberet reverentiam debitae subiectionis.
155Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0283A (auctor fl. 1150)
Ecce audivistis, fratres charissimi, qualis sit ille consessus dexterae, qui sanctis omnibus repromittitur, quem accepit Christus, accepit et beata virgo Maria, accipiet et universalis sanctorum Ecclesia, sed differenti modo.
156Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0284A (auctor fl. 1150)
Vos ergo qui intus vobiscum aliquid boni agitis, et propter verba labiorum eius custoditis vias duras, non vos poeniteat laboris huius: quia vita brevis est, laboris venit finis, supremus ille Iudex imminet ut reddat mercedem laborum sanctorum suorum.
157Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0286B (auctor fl. 1150)
Debet, inquam, esse in expectatione finis sui suspensus, et quia hora mortis nil est incertius, dicere in corde suo: Ecce dies mei praetereunt, hodie vel cras moriar, venit iam Iudex ille supremus.
158Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0288D (auctor fl. 1150)
Mirabilis ideo, quia insolita et nova, et omni mortali homini in hac vita incomparata, quia demum egressus ille fit miris et invisibilibus modis.
159Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0289B (auctor fl. 1150)
In perdice itaque filius ille perditionis, autor mortis, inventor fraudis, caput totius malitiae nobis significatur.
160Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0291C (auctor fl. 1150)
Is vero qui potest et non vult, est ille qui accepto uno talento abscondit pecuniam Domini sui, quam quia ad usuram non exposuit, ligatis manibus et pedibus in tenebras exteriores retrudi meruit (Matth. XXV) . Quilibet ergo acceptam pecuniam studeat multiplicare, nec ei qui minus accepit velit onerosus esse: ne si nimium curiose alienum servum iudicare praesumat, sui ipsius immemor, de talentis acceptis in reditu Domini sui rationem reddere non valeat Sed et hoc potest contingere, quia si ille est fortior corpore, ille quem causatur sit sanior mente: si hic clamosior in choro, ille devotior in cordis cubiculo: hic per impatientiam in diversa scinditur, ille habens patientiam in infirmitatibus suis gloriatur: hic per superbiam omnibus se anteponit, ille per humilitatem omnibus se subiicit.
161Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0294A (auctor fl. 1150)
Si enim David cum caeteris contra hostes in bello dimicasset, non in amorem Bersabeae per incendium libidinis exarsisset (II Reg. XI) . Et si senes Babylonis visum a vanitate cohibuissent, non specie Susannae deceptos concupiscentia cor eorum subvertisset (Dan. XIII) . Quoniam ergo hostis ille humani generis suggestione sive tentatione iniqua animas multorum suo subiicit imperio, recte de eo propheta dicit: Fecit divitias et non in iudicio.
162Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1382C (auctor fl.1125)
Porro vestram flagitamus celsitudinem, et precibus obsecramus instantissimis, ne vester ille tepescat affectus, quem, vivente piae memoriae patre et praedecessore meo Gilduino abbate, vestra erga nos habuit pietas, ne contrahatur aliquatenus illa pristina vestrae charitatis latitudo; sed quo magis nunc indigemus, eo magis amplietur in dies.
163Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0773 (auctor 947-1030)
Rusticus ille piger, deformis et undique turpis (11) Pulchra cum gemmis ditetur mille corona.
164Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0773 (auctor 947-1030)
Praesulis et si forte vacet locus intronizentur (14) Pastores ovium, nautae, quicunque sit ille.
165Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0773 (auctor 947-1030)
Qui nescit molere, regi sit charior ille: Caesaris his maiora iubet descriptio Magni (25) Deviet ille sacer de sede monasticus ordo: Uxores ducant pulchras, et praelia tentent.
166Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0777 (auctor 947-1030)
Nescio, per superos, manibus quot millia stravi, Iupiter ille duos numerat meliore lapillo.
167Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0777 (auctor 947-1030)
Tertius ille deo Marti non rite dicatur.
168Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0777 (auctor 947-1030)
Plurima me docuit Neptanabus ille magister (56) (Labitur aula tholis rutilat quae splendida fulvis).
169Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0779 (auctor 947-1030)
P. Quaere Dionysium, qui dicitur Areopagita (69): Ille duos super his desudat scribere libros Praesul, et ille sacer loquitur Gregorius inde (70), Iob magnae scrutans fidei Moralia regis.
170Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0781 (auctor 947-1030)
Corporis ille sui sacramentum sanguinis atque (87) Iussit quo solus tractaret rite sacerdos.
171Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512C (auctor 969-988)
Itaque studium pietatis ac severitatis vestrae movit nos ire in vestram sententiam, virque ille Deo plenus, ad quem multam fidem habemus.
172Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0520C (auctor 969-988)
Olim locus ille Mosomensis in honore Reginae coeli et virginis matris Mariae pro vera pietate et voto fidelium, sub ordine fuit praetitulatus sanctimonialium, sed turbine saeviente malorum, quorum supra vix attingendo meminimus, cum nomine perdiderunt et esse.
173Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0526A (auctor 969-988)
Bervelliacum vero ad tria millia hinc positam, ad faciendam saginam in pastione porcorum vestrorum, cum omnibus appendiciis, ut [al., ubi] de manibus illis quae nunc in beneficio tenent aut precario, aut concambio, aut cuiuscunque ingenii effectu eripere quivero, usibus vestris (tantum peccatorum meorum maculas assiduis precibus extergite) libens acquirere instabo. Hanc villam tunc Richardus, comes Metensis, ex antiquo in beneficio de episcopio tanquam iure proprio possidebat, quam bonus ille praesul sicut promisit multo sibi annisu attrahens antequam vita decederet, huic Mosomensi ecclesiae iure proprio in reliquo possidendam legaliter contradidit.
174Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0528A (auctor 969-988)
Inter quae ille etiam Mosomi coenobialis locus antiquitatis studio certatim constructus, ab exordio scilicet sanctimonialium vitae aptatus, postmodum vero canonicali ordine ab Herveo praedecessore nostro melius informatus, atque in honore sanctae Dei genitricis Mariae digne consecratus, sed nefandis usibus utrobique negligenter incultus, rebus quidem partim subtractis, partim vero currentibus malis, sinistrae cessit fortunae.
175Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 1, 4; 1 (opus 1158-1170)
Domino et patri Eberhardo pauper ille et modicus et utinam monastice professionis nomine dignus obedientiam cum humilitate et orationum perseverantiam cum devotione.
176Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 2, 5; 1 (opus 1158-1170)
Licet occupationes vestras ex magna parte noverim, negotia enim regni et ecclesie vestre dispositiones assiduis urgent vos meditationibus, ego tamen vester obedientiarius, ego - inquam - ille, cui crucem Christi imposuistis portare post Iesum, immensa vestra fretus pietate audeo me vestris occupationibus ingerere, ut, que circa Heidenhemensem cellam a tempore fundationis eius usque ad hec tempora nostra gesta sunt, per me fidelem vestrum cognoscatis.
177Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 5, 14; 5 (opus 1158-1170)
Cum igitur ille beatus rex gradus de virtute ad virtutem faceret, ut centuplum acciperet et vitam eternam possideret, igne divini amoris inflammatus assumptis secum liberis suis regnum et patriam dereliquit et peregrinationem duram, que etiam pauperibus gravis esse solet, aggressus occeani periculo se commisit et tandem post magnos labores et multa pericula Luccam usque pervenit et inibi mortali infirmitate consummatus in monasterio sancti Frigdiani in domino feliciter requievit.
178Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 11, 29; 2 (opus 1158-1170)
At ille vestre, inquid, religionis strennuitatem et monastici ordinis observantiam videre advenimus, ut imitando bona, que facitis, vestro exemplo et vestra eruditione in melius proficiamus .
179Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 37, 113; 5 (opus 1158-1170)
At ille de pristine religionis reformatione mandatum domini pappe audiens - eo, quod zelum dei haberet, - gavisus est valde et secundum edictum episcopi res ecclesie diligenter collegit et partem collecte pecunie in edifficatione turrium predicti episcopi consilio usus expendit et partem ad reedificationem dirutarum officinarum reservavit.
180Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 47, 132; 1 (opus 1158-1170)
Porro Ilsungus literas signatas cum mandatis Babbergensi episcopo adportavit, quas ille cum reverentia suscipiens vocato Nurenberch Eistetensi episcopo omnia, que papa in literis suis precepit, devotissime conplevit.
181Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 48, 136; 1 (opus 1158-1170)
Fuit autem ille abbas a multo tempore notus omnibus, quia in maiori choro Babbergensis ecclesie nutritus et canonicus et in claustrali administratione probatus magnam in conspectu omnium Babbergensium gratiam invenerat et pro divina reconpensatione secularibus pompis et divitiis abrenuntians in cella domine Pauline monachum se fecerat, ubi postea requisitus et communi supplicatione Babbergensium extractus unanimi conprovincialium abbatum electione in Michelveltdensem abbatiam tempore necessitatis translatus est.
182Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 50, 140; 1 (opus 1158-1170)
At ille sicut semper visceribus misericordie plenus erat paterna conpassione ei condoluit et, quod negotium sibi commissum processum prosperitatis non haberet, ex toto corde ingemuit.
183Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 57, 151; 2 (opus 1158-1170)
Ex antiquo locus ille in religione monastica fundatus beatum Wunebaldum confessorem pretiosissimum abbatem habuisse dinoscitur primum quidem et novissimum usque ad hec felicissima apostolatus vestri tempora.
184Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 59, 157; 1 (opus 1158-1170)
Quem ille clementer suscipiens et laboribus eius paterne conpatiens, ut fortem athletam in certamine dei se exhiberet, cohortatus est.
185Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 84, 202; 5 (opus 1158-1170)
At ille divina virtute roboratus nulla rerum suarum amissione
186Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 95, 221; 1 (opus 1158-1170)
Ille vero literas cardinalium reverenter suscipiens ex eo et deinceps predictam cellam et abbatem eius in suam tuitionem recepit et omnem humanitatem et adiutorium tam pro deo quam pro reverentia pape constantissime ei inpendit.
187Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 104, 254; 2 (opus 1158-1170)
Quas ille gratanter et cum gratiarum actione suscipiens ex devoto devotissimum se exhibuit et in omne devotionis obsequium paratissimum se abbati ostendit.
188Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 105, 257; 4 (opus 1158-1170)
Et quantus in corde suo esset, pretiosus ille confessor Christi manifestis indiciis ostendit.
189Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 1; 1 (opus 1158-1170)
Beatus Wunebaldus, sicut conversationis eius testatur , locum, qui Heidenheim dicitur, in media Sualaveldia situm tunc temporis salttarium silvestremque nimium primitus, ut ibi monasterium faceret, investigavit investigatumque a vicinis, quorum fundus ille erat, pretio redemit emptumque spinis, tribulis vepribusque purgavit primusque omnium hominum iuxta fontem, qui ibi exoritur, saluberrimum iugisque aque domicilium habitationis erexit.
190Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 4; 3 (opus 1158-1170)
Eapropter innumerabiles excessus ille locus frequenter sustinuit fueruntque in illo loco dissensiones, ire, rixe, blasphemie, obprobria, direptiones ceteraque innumerabilia incommoda sancteque conversationi adversantia.
191Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0918A (auctor fl. 964)
Et cum intrasset monachus ille in domum, venit puella quae a daemonio vexabatur, et dedit alapam monacho illi.
192Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0918A (auctor fl. 964)
Ille autem convertit ei aliam maxillam secundum divinum praeceptum.
193Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0919A (auctor fl. 964)
Ille vero tollens filium suum, quem adduxerat, abiit ad pistrinum: et videns eum abbas venientem salutavit, et tenens infantem quem adduxerat, amplexatus est eum et osculabatur: et dixit patri eius, amas eum?
194Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0919A (auctor fl. 964)
Et ille respondit: Etiam.
195Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0919C (auctor fl. 964)
Et ille respondens dixit mihi, quod hi qui hospitalitatem sectantur, secundum propriam voluntatem idipsum faciunt; similiter qui in eremo se religant, arbitrio suo de saeculo recesserunt; hic autem qui se ad obedientiam dedit, omnes voluntates suas abiiciens, pendet ad Deum et ad iussionem spiritualis patris; propterea maiorem gloriam habet.
196Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0920C (auctor fl. 964)
Cui ille: Quia me, inquit, illud occidit.
197Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0921C (auctor fl. 964)
At ille, quoniam contemnere nefas est, iussionibus seniorum obediens et assumens quemdam venit ad patriam.
198Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0921C (auctor fl. 964)
At ille oratione facta remeavit ad eremum, ubi fodiens aquam invenit amaram, eaque usus est usque ad ultimum vitae diem.
199Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0922D (auctor fl. 964)
et ille dixit: Nihil melius est quam facere, pater.
200Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923B (auctor fl. 964)
Ille autem dixit ei: Si vis salvus fieri, quando ad aliquem vadis, non prius loquaris quam ille te inquirat.
201Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923D (auctor fl. 964)
Ioannes enim primus Novi Testamenti monachus pilis camelorum indutus fuisse legitur Si ille, qui in utero matris sanctificatus fuit, et ideo multum amabilis atque dilectus exstitit, qui fuit verus propheta, etiam plus quam propheta, pilis camelorum induitur, nos qui peccatores et infirmi sumus, quanto magis debemus vilibus vestibus esse contenti?
202Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0927C (auctor fl. 964)
Ille autem lacrymans ait: Ploremus, fratres, et producant oculi nostri lacrymas, antequam eamus hinc, ubi lacrymae nostrae corpora nostra comburunt.
203Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0927C (auctor fl. 964)
Ille autem tacebat et flebat.
204Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928B (auctor fl. 964)
Scito ergo, quod ille, quod plangit, iterum committit, similis est illi, qui lavit laterem, qui eo, qui illum magis lavat, magis lutum facit.
205Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928D (auctor fl. 964)
Non ideo hoc tibi scripsi, ut tu ita facere tentes; sed ut affectum, et studium, quod ille per solam noctem, vel etiam per totum tempus habebat, tu vel in regularibus horis, habere studeas, et sic stes in oratione, ut mens tua concordet voci tuae.
206Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928D (auctor fl. 964)
Ille autem tollens peram discessit a me, quantum est iactus lapidis, et facta oratione, attulit eam plenam aquae, et ivimus in civitatem illico, et venimus ad abbatem Ioannem.
207Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0929C (auctor fl. 964)
Ille vero, qui in oratione mortem inimici sui quaerit, aut res mundi huius, ut honorabilior in hoc mundo esse possit, nequaquam in montem ascendit orando.
208Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0930C (auctor fl. 964)
(Luc. XXIII, 34.) Ille ergo, qui sine peccato occidebatur, pro suis inimicis orabat, et tu si aliquam molestiam patiaris ab aliquo, non potes ex toto corde dimittere.
209Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0930D (auctor fl. 964)
Vide autem ne tu illi, aut ille tibi reviviscat: dic potius cum apostolo Paulo: Mihi mundus crucifixus est et ego mundo (Gal. VI, 14).
210Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0931C (auctor fl. 964)
Et sicut ille, qui tardus est ad intelligendum pro sua bona intentione recipiet gloriam, ita ille qui talentum sibi datum negligit, condemnabitur.
211Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0932C (auctor fl. 964)
Denique dum infirmitatem incurabilem incurrisset, et medici putrida membra incidissent, ille tamen manibus operabatur palmarum plectens folia, et praesentibus persuadens, ut de rebus huiuscemodi non dolerent, neque cogitarent, nisi de bono fine: Deus, inquit, quae fecit cuncta utilia sunt.
212Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0935C (auctor fl. 964)
At ille amarissime ingemiscens et vehementer lacrymas fundens: Tu, inquit, Rufine, ludis, et mea mala non sentis; ego autem lamentor et gemo calamitatem meam; quia servis quidem et mendicantibus aperta sunt templa Dei, et proprium Dominum licenter ingredientes exorant; mihi vero ingressus non est ad eum.
213Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0936B (auctor fl. 964)
At ille crudelem dicebat eius esse praesentiam, et contra Deum insanire Theodosium, eiusque calcare leges.
214Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0535C (auctor fl. 820)
Et si unus ex eis mortuus fuerit, statim alter restituendus est, ut ille numerus semper sit plenus, et nullus amplius in illo numero addatur.
215Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0536C (auctor fl. 820)
Et quamvis modo sint alii clerici superflui, sicut est Savaricus, et aliquanti alii ad illam cellam; vel laici aliqui, sicut ibi ad ipsam cellam, et sicut illi Winedi, et Geriola, et Bruningus Saxo, vel Germanus Bituradi, vel si alii adhuc mittantur clerici, vel laici; non tamen ad illum numerum CL adiungendi sunt; sed semper separatim habendi, et tunc liberandi sunt secundum quod temporis ille qui praeest eis, singulis dare iusserit.
216Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0541C (auctor fl. 820)
Observet autem ne tantum pariter de pane fratrum faciat, ut remanendi nimium obdurescat; quod si fecerit, eo tempore quando ille illum numerum probat, ipse panis tollendus est, et alter pro eo ponendus.
217Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0542A (auctor fl. 820)
Monemus etiam ut hoc considerare non negligat, quod panis ille qui datur, non ad unam mensuram omnibus, sed quibusdam maior, quibusdam vero minor datur.
218Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0545C (auctor fl. 820)
Si vero domnus abbas, aut praepositus, vel decanus, propter cuiuslibet infirmitatem, die, duobus, tribus vel aliquanto amplius ei potum mutare praeceperit, non tamen ullo modo ipse iunior cellerarius, aut ille qui ei solatium praestat, aut alteri dare, aut ultra denominatos dies eidem idipsum dando protendere praesumat.
219Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0547A (auctor fl. 820)
Sed et hoc nequaquam quasi propter servandum ordinem negligendum est, cum fortasse idem ordo iuniores omnes, aut etiam minus sapientes, vel constantes, in coquina mittere poposcerit, ut praetermisso eodem loco aliquem iunioribus, senior constans addatur, qui et se, et caeteros zelo Dei ductus custodire studeat; et transacto servitutis suae tempore, iterum ille, qui tunc propter talem rationem transitus est, mixtus cum senioribus ingrediatur, ac sic omni tempore omnimodis observetur, ut nunquam tantummodo sive propter defessam aetatem fatui, sive propter iuventutem minus perfecti, illi solummodo mittantur, de quibus in nullo eiusmodi conservandi iustitiam, fiducia habeatur, sed semper, ut praemissum est, unus, aut duo ita maturi hebdomadis singulis mittantur, ut et interius voluntas Dei, ut filii et exterius condigna semper sobrietas custodiatur.
220Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0547A (auctor fl. 820)
At si quis docere voluerit non ita oportere fieri, sed secundum ordinem quomodo per mensas sedent, ita semper ordo tenendus est, nequaquam ille audiendus est, sed fortiter cur aliter sentiat obiurgandus, et si non ab hac temeritate quiescerit, et patienter obediens fuerit, acrius coerceatur, quousque saniori consilio obediat.
221Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0547C (auctor fl. 820)
Si vero ei non vacaverit, tunc ille, cui ipse iusserit, vice sua hoc faciat, cavens semper ne aliquod vitium ibi oriri incipiat.
222Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 2; 9 (auctor c.624-704)
Nam illud saepe supra memoratum rotundum tegurium alio nomine euangelistae monumentum uocant, ad cuius hostium aduolutum et ab eius hostio reuolutum lapidem resurgente Domino pronuntiant; sepulchrum uero proprie dicitur ille locus in tegurio, hoc est in aquilonali parte monumenti, in quo dominicum corpus linteaminibus inuolutum conditum quieuit, cuius longitudinem Arculfus in septem pedum mensura propria mensus est manu, quod uidelicet sepulchrum non, ut quidam falso opinantur, duplex et quandam de ipsa maceriolam petra habens excisam duo crura et femora duo intercidentem et separantem, sed totum simplex a uertice usque ad plantas lectum unius hominis capacem super dorsum iacentis praebens in modum speluncae, introitum a latere habens ad australem monumenti partem e regione respicientem culmenque humile desuper eminens fabrefactum, in quo utique sepulchro duodenae lampades iuxta numerum XII sanctorum apostolorum semper die ac nocte ardentes lucent, ex quibus quattuor in imo illius lectuli sepulchralis loco inferius positae, aliae uero bis quaternales super marginem eius superius conlocatae ad latus dexterum oleo nutriente praefulgent.
223Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 6; 2 (auctor c.624-704)
Inter has itaque duales ecclesias ille famosus occurrit locus, in quo Abraham patriarcha altare conposuit super illud inponens lignorum struem, et ut Isaac suum immolaret filium, euaginatum arripuit gladium, ubi nunc mensa habetur lignea non parua, super quam pauperum eleemosynae a populo offeruntur.
224Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 9; 2 (auctor c.624-704)
Ille igitur felix et fidelis furax illud dominicum sudarium, quod inprimis furanter abstulit, in extremis constitutus duobus filiis manifestans accersitis detulit dicens: 40 filioli mei, nunc optio uobis datur.
225Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 17; 1 (auctor c.624-704)
Ad cuius medietatem ab occasu ille uicinus habetur locus, ubi ludas Scariothis disperatione coactus laqueo se suspendens disperierat.
226Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 23; 16 (auctor c.624-704)
De hac itaque formidabili procella sanctus Arculfus taliter nobis enarrauit, qui eadem hora, qua in die dominicae ascensionis ille ualidissimus inruit flatus, et ipse praesens in eadem ecclesia Oliueti interfuit montis.
227Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 16; 1 (auctor c.624-704)
Ille sacrosanctus et honorabilis locus, in quo Dominus ab Iohanne baptizatus est, semper aquis fluminis tegitur Iordanis, et sicut Arculfus refert, qui ad eundem peruenerat locum hucque et illuc per eundem transnatauit fluuium, in eodem sacrosancto loco lignea crux summa infixa est, iuxta quam aqua usque ad collum longissimi uenit stantis uiri aut alio in tempore nimiae siccitatis ad mammillas usque; inundatione uero facta maiore illa tota crux aquarum adiectione protegitur.
228Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 21; 6 (auctor c.624-704)
Arculfus itaque, qui de eiusdem putei bibit aqua, de illius altitudine enarrat dicens: Ille, quem aspexi, puteus altitudinis habet bis uicenas orias, hoc est XL cubitos.
229Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 30; 14 (auctor c.624-704)
Unde procul dubio fit, ut <inlidentibus se in partem insulae fluctibus et recurrentibus) in aduersum inter scrupeas rupes molesque disruptas canalis ille medius semper sit inquietus atque exasperato transitu periculosus fiat nauigiis ingressus.
230Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 3 (auctor c.624-704)
' Quibus respondentibus et dicentibus: , Georgii confessoris haec figura est, qui ad hanc uinculatus et mastigatus est columnam': quo audito ille stolidissimus homunculus ualde iratus contra ing(ensibilem rem sancti confessoris formulam instigante diabolo lancea percussit.
231Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 17 (auctor c.624-704)
Quod ille homunculus uidens discendit de equo reuersusque domum intrat, alios decem adfert solidos inquiens: Sancte confessor, mansuetus quidem mihi equiti tutor in expeditione inter pericula fuisti, sed tamen, ut uideo, durus et auarus es in commercio equi.
232Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 5; 2 (auctor c.624-704)
'Quod audiens ille Iudaeus incredulus diabolo instigante eandem de pariete ualde iratus tulit imaginem et ad uicinam cucurrit domum, ubi humana stercora per longarum foramina tabularum egesta supra sedentium uentribus degeri solent, ibidemque ob Christi ex Maria nati dehonorationem imaginem eius per foramen super humanum stercus inferius iacens proiecit et ipse supersedens per idem foramen aluum purgans proprii stercus uentris super thoracidam beatae Mariae paulo ante inibi depositam dimittens stolidissime agens effudit et post turpissimam illam uentris purgationem ille infelicissimus discessit homo.
233Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0782B
Sepulcrum vero proprie dicitur ille locus in tegorio, hoc est in aquilonali parte monumenti, in quo Dominicum corpus linteaminibus involutum conditum quievit: cuius longitudinem Arculfus in septem pedum mensura propria mensus est manu.
234Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0785B
Inter nas itaque duales ecclesias ille famosus occurrit locus in quo Abraham patriarcha altare composuit, super illud imponens lignorum struem; et ut Isaac immolaret filium suum, evaginatum arripuit gladium: ubi nunc mensa habetur lignea non parva, super quam pauperum eleemosynae a populo offeruntur.
235Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0786A
Ille igitur felix et fidelis fur illud Dominicum sudarium quod in primis furtim abstulit, in extremis constitutus duobus filiis manifestans accersitis detulit, dicens: O filii mei, nunc optio vobis datur.
236Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0789C
Ad cuius medietatem ab occasu ille vicinus habetur locus, ubi Iudas Scariothes, desperatione coactus, laqueo se suspendens disperiit.
237Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0792D
De hac itaque formidabili procella sanctus Arculfus taliter nobis enarravit, qui eadem hora qua in die Dominicae ascensionis ille validissimus irruit flatus, et ipse praesens in eadem ecclesia Oliveti interfuit montis.
238Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0800A
Ille sacrosanctus et honorabilis locus, in quo Dominus a Ioanne baptizatus est, semper aquis fluminis tegitur Iordanis: et, sicut Arculfus refert qui ad eumdem pervenerat locum, hucque et illuc per eumdem transnatavit fluvium, in eodem sacrosancto loco lignea crux summa infixa est, iuxta quam aqua usque ad collum longissimi venit stantis viri; aut alio in tempore nimiae siccitatis aquis imminutis ad mamillas usque: inundatione vero facta maiore, illa tota crux aquarum adiectione protegitur.
239Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0803A
De quo videlicet puteo eadem mulier inter caetera ad Dominum respondens dixit: Domine, neque in quo haurias habes, et puteus altus est (Ioan. IV) . Arculfus itaque qui de eiusdem putei bibit aqua, et de illius altitudine enarrat dicens: Ille quem aspexi puteus altitudinis habet bis vicenas orias, hoc est XL cubitos.
240Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0806D
Unde procul dubio fit ut in adverso inter scrupeas rupes molesque disruptas canalis ille medius semper sit inquietus atque exasperans, toto transitu periculosus fiat navis ingressus.
241Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0811A
Quo audito ille stolidissimus homunculus, valde iratus contra insensibilem rem, sancti confessoris formulam, instigante diabolo, lancea percussit.
242Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0812C
Quod ille homunculus videns, descendit de equo, reversusque domum intrat, aliosque decem affert solidos, inquiens: Sancte confessor, mansuetus quidem mihi equiti tutor in expeditione inter pericula fuisti; sed tamen, ut video, durus et avarus es in commercio equi.
243Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0813D
In eadem metropolitana civitate imago beatae Mariae in brevi tabula figurata lignea in pariete cuiusdam domus suspensa pendebat: de qua cum quidam stolidus et duricors homo percunctaretur cuius esset propria, a quodam respondente didicit quod esset sanctae Mariae semper virginis figura faciei, Quod audiens ille Iudaeus incredulus, diabolo instigante, eamdem de pariete valde iratus tulit imaginem, et ad vicinam cucurrit domum, ubi humana stercora per longarum foramina tabularum egesta supra sedentium ventribus egeri solent; ibidemque ob Christi ex Maria nati dehonorationem, imaginem Matris eius per foramen super humanum stercus inferius iacens proiecit, et ipse supersedens per idem foramen alvum purgans, proprii stercus ventris super thoracidam beatae Mariae paulo ante inibi depositam dimittens, stolidissime agens effudit, et post turpissimam illam ventris purgationem ille infelicissimus discessit homo.
244Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0729B
» Qui valde illacrymati, cum magno dixerunt moerore: Vere salvus est noster ille patronus, qui his diebus nuper migravit ad Christum.
245Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0734C
De quo peccato crastino die aliquibus paucis percontantibus intimavit, dicens: « Post paucos menses cum Lugaido nesciente infelix ille homuncio ad Iovam perveniet insulam.
246Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0734D
Quibus auditis ille infelix iuravit, nunquam se cibum cum aliis accepturum, nisi prius Sanctum videret Columbam, eumque alloqueretur.
247Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0737D
Ille vero, de quo dicebantur haec verba, coram omnibus peccantiam compulsus est confiteri suam, Christique commilitones, qui in ecclesia Sanctum circumstantes, occulta cordis audierant manifestantem, divinam in eo scientiam cum magna admiratione glorificarunt.
248Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0738C
» His a sancto dictis, et ecce ultra flumen aliquis clamitat homo, dicens: « Ille poeta, qui a vobis nuper sospes rediit, hora in hac ab inimicis in via interfectus est.
249Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0741A
» Ille inquit: « In regione quae littoribus stagni contermina est, ego inhabito.
250Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742B
Tum proinde aqua de quodam proximo ad manus lavandas fonticulo ad Sanctos in aeneo defertur vasculo; quem cum sanctus Columba accepisset, ad abbatem Concellum a latere sedentem, sic profatur: « Ille fonticulus, o Congelle de quo haec effusa nobis allata est aqua, ei veniet dies quando nullis usibus humanis aptus erit.
251Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0744A
Ille vero dives, largus Brendenus nomine, de cuius xenio paulo superius dictum est; audiens et ipse Sancti verba de se dicta, ingeniculans ad pedes Sancti precatur, ut pro eo ad Dominum Sanctus fundat precem, qui ab eo primum pro quibusdam suis obiurgatus peccatis, poenitudinem gerens, de caetero se emendaturum promisit, et sic uterque de propriis emendatus et sanatus est vitiis.
252Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0744C
» Sed et qui missi sunt simul hoc addiderunt dicendo: « Sanctus Columba, qui nos ad te cum hoc misit munere, hoc mandatum per nos de tua commendavit segete, dicens: Homo ille in omnipotentia Dei confidat, quamvis de mense Iunio XII praemissis diebus seminata in principiis Augusti mensis metetur.
253Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0747C
Ille vero inprimis, elevata manu sancta, cum invocatione Christi nominis, manus lavat et pedes, tum deinde cum sociis de eadem a se benedicta bibit, ex illaque die daemones ab eodem recesserunt fonte, et non solum nulli nocere permissus est, sed etiam post Sancti benedictionem, et in eo lavationem, multae in populo infirmitates per eumdem sanatae sunt fontem.
254Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0749C
» Et continuo lacteus ille color in naturam propriam, hoc est, in sanguinem versus est.
255Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0750B
Quem cum Sanctus de suis corriperet malis, praedamque deponere rogans suaderet, ille immitis insuadibiliter permanens Sanctum despexit, navimque cum praeda ascendens, beatum virum subsannabat et deridebat.
256Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0751A
Quod immane scelus cum Sancto a commeantibus esset nuntiatum, sic respondens profatus est: « Non mihi, sed Deo infelix ille homunculus mentitus est: eius nomen de vitae libro delebitur.
257Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0752D
XXI. Eodem in tempore, vir venerandus quamdam a Broichano Mago Scothicam postulavit servam, humanitatis miseratione liberandam; quam cum ille duro valde et stolido retentaret animo, Sanctus ad eum locutus, hoc profatur: « Modo scito, Broichane scito, quia si mihi hanc peregrinam liberare captivam nolueris, priusquam de hac revertar provincia, citius morieris.
258Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0759D
Ille consequenter: Idcirco, inquit, quia hoc sagum tam magnifici honoris alicuius est, quod apud te diutius retinere non poteris.
259Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0762D
Et dicto citius cum verbo, sicut Ananias coram Petro, sic et ille innocentium iugulator coram oculis sancti iuvenis in eadem mortuus cecidit terrula, cuius rumor subitae et formidabilis vindictae continuo per multas Scotiae provincias cum mira sancti diaconi fama divulgatus est.
260Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0766B
Hocque Sanctus consequenter intulit famen, inquiens: Valde admirabilis et pene indicibilis est angelica volatus pernicitas, fulgureae, ut aestimo, celeritati parilis; nam ille coelicola, qui hinc a nobis nunc illo viro labi incipiente avolavit, quasi in ictu oculi priusquam terram tangeret subveniens, eum sublevavit; nec ullam fracturam, aut laesuram ille qui cecidit sentire potuit.
261Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0766D
Quibus consequenter se nescisse protestantibus, ille conscius sui inexcusabilis transgressus ultra non sustinens delictum celare suum, flexis genibus in medio fratrum choro coram Sancto veniam supplex precatur.
262Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0768B
Et sicut nullus aestivum et meridionalem solem rectis et irreverberatis potest intueri oculis, sic et illam coelestem claritudinem ille Virgnous, qui viderat, sustinere nullo poterat modo, quia valde oculorum reverberabat aciem illa luminosa et incomparabilis effusio.
263Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 40 (auctor 1068-1081)
At ille.
264Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 136 (auctor 1068-1081)
Hec ille 64. Sclavania.
265Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 303 (auctor 1068-1081)
163. At ille.
266Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 394 (auctor 1068-1081)
Ille autem.
267Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0479B (auctor 1068-1081)
([23.] Cap. 19.) At ille in paupertate sua Deum glorificans, verbum Dei, cuius legatione functus est, tam suis, quam alienis infatigabiliter seminavit.
268Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0480B (auctor 1068-1081)
At ille quamvis canonum decreta non ignoraret, quibus cautum est, ut episcopus, qui a sua civitate persecutionem passus expellitur, in alia vacante recipiatur, tamen ne pro invidia ceteri scandalizarentur, caesari super hac re diu restitit; postremo sicut absque fratrum querela fieri posset, tum solummodo consensit.
269Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0481B (auctor 1068-1081)
At ille periculum sponte declinans, Ansgarium potius, ut iret, rogavit .
270Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0482B (auctor 1068-1081)
Ille quod necessitas ecclesiastica persuasit, et quod Patrum conciliis rationabiliter fieri posse comprobatum est, facile consensit.
271Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0485B (auctor 1068-1081)
Hunc librum ille ad fratres coenobii direxit Novae Corbeiae, beatificans illos, quod talem miserint, et nobis congratulans, quod talem suscipere meruimus pastorem.
272Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0488C (auctor 1068-1081)
Haec ille scripta reliquit .
273Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0490C (auctor 1068-1081)
Decessor eius 4 coenobia fundavit, his ille quintum addidit in solitudine Buggin .
274Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0497B (auctor 1068-1081)
Ille Christianitatem, quae in Dania fuit, prorsus delere molitus, sacerdotes Dei a finibus suis depolit, plurimos quoque ille per tormenta necavit.
275Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0503A (auctor 1068-1081)
Servantur in Bremensi ecclesia praecepta regis, quae signant Ottonem regem in sua ditione regnum Danicum tenuisse, adeo ut etiam episcopatus ille donaverit.
276Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0506C (auctor 1068-1081)
([6.] Cap. 57.) Reversus ergo in patriam archiepiscopus, sicut audivimus et cognovimus et patres nostri narraverunt nobis, duxit in comitatu suo Benedictum, papam ordinatum, sed tunc ab Ottone depositum, quem ille in Hammaburg custodiae mandari praecepit, archiepiscopus vero magno cum honore detinuit usque ad obitum eius.
277Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0507B (auctor 1068-1081)
His ille sextum addidit apud Hesilingun , ubi nobilissima virgo Christi Wendilgart, et pater eius Haldo nomine, totum Deo et sancto Vito martyri patrimonium suum offerens, magnam virginum turmam congregavit.
278Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0508B (auctor 1068-1081)
Is, primus in Magedburg ordinatus, 12 annis strennue pontificatum administravit, multosque Sclavorum populos ille praedicando convertit.
279Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0511A (auctor 1068-1081)
At litus australe Sclavi et aliae diversae incolunt nationes, inter quos vel praecipui sunt, quibus tunc a rege bellum inferebatur, Wilzi, quos ille una tantum et quam per se gesserat, expeditione ita contudit ac domuit, ut ulterius imperata facere minime rennuendum iudicarent.
280Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0511B (auctor 1068-1081)
([10.] Cap. 63.) Haec ille.
281Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0519B (auctor 1068-1081)
At ille, qui ab initio regni sui totam spem in Deo posuerat, tunc vero et maxime commendans Christo eventum rei, cum bellum execraret, armis se tueri decrevit; et quasi alter David procedens ad bellum, filium lugebat Absalon, magis dolens illius scelus quam sua pericula.
282Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0520A (auctor 1068-1081)
At ille noster Haroldus, qui populo Danorum Christianitatem primus indixit, qui totum septentrionem ecclesiis et praedicatoribus replevit, ille, inquam, innocens vulneratus et pro Christo expulsus, martyrii palma, ut spero, non carebit.
283Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0522A (auctor 1068-1081)
Quibus ille reiectis, in sua crudelitate ac perfidia sevire cepit.
284Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0524B (auctor 1068-1081)
Ita ille infelix, et a toto orbe reiectus, in Angliam transfretavit, frustra solatium quaerens ab inimicis.
285Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0530B (auctor 1068-1081)
Ille igitur cum ceteris tali martyrio consummatus est, ut cute capitis in modum crucis incisa, ferro cerebrum singulis aperiretur.
286Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0531B (auctor 1068-1081)
Ille igitur iudex iustus, fortis et patiens, qui olim, deletis coram Israel septem gentibus Chanaan, solos reservavit Allophilos, a quibus transgressi punirentur, ille, inquam, modicam gentilium portionem nunc indurare voluit, per quos nostra confunderetur perfidia.
287Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0534A (auctor 1068-1081)
Ille omnes ritus paganicos, quorum adhuc supersticio viguit in hac regione, praecepit funditus amoveri, ita ut ex lucis, quos nostri paludicolae stulta frequentabant reverentia, faceret ecclesias per diocesim renovari; ex quibus etiam basilicam sancti Viti extra oppidum construi et capellam sancti Willehadi combustam iussit reparari.
288Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0535B (auctor 1068-1081)
In Dania vero supervixerunt adhuc theologus Poppo, et ille nobilis Odinkar episcopus, quem pro fide ac sanctitate vitae eius familiarissimum habuit archiepiscopus.
289Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0539B (auctor 1068-1081)
Ille quod necessitas persuasit, satisfaciens, fidelitatem Hammaburgensi cathedrae cum subiectione debita spondens, familiarissimus deinceps archiepiscopo effectus est.
290Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0539B (auctor 1068-1081)
Per quem ille suos etiam legatos ad Chnut regem transmittens cum muneribus, congratulatus est ei de rebus bene gestis in Anglia, sed corripuit eum de praesumptione episcoporum, quos transtulit ex Anglia; quod rex gratanter accipiens, ita postmodum coniunctus est archiepiscopo, ut ex sententia eius omnia deinceps facere maluerit.
291Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0541C (auctor 1068-1081)
Ille vir strennue legationem suam perfecit in gentibus; duos nobiles populos Gothorum suo labore Christo lucratus est .
292Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0544A (auctor 1068-1081)
Et ille quidem pro talibus ausis statim mille vulneribus confossus, animam laurea dignam martyrii transmisit in coelum.
293Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0546A (auctor 1068-1081)
Ille quidem cum tres filios haberet, singulos super singula regna posuit, ipse aliquando visitans Danos, aliquando vero Nortmannos, saepissime autem sedit in Anglia.
294Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0549A (auctor 1068-1081)
Ita ille magnus pontifex Heli, dum suos a rapina non corripuit, etiam in bonis aliquibus Deo ultionum displicuit (I Reg.
295Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0552A (auctor 1068-1081)
([54.] Cap. 107.) Anno pontificis sexto manu fortis imperator Conradus obiit et successit ei filius Heinricus, ille qui Ungros domuit.
296Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0553A (auctor 1068-1081)
Ille vero captivum cum honore recipiens Bremam duxit, et iuncta secum amicitia post aliquot dies regie donatum permisit abire.
297Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0554B (auctor 1068-1081)
[Iste Thiadmarus a Dania oriundus, cum regina Gunhild advenit, cuius patrocinio ille meruit Hildinensem episcopatum.
298Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0559A (auctor 1068-1081)
[2.] Cum tamen ille vir memorabilis omni genere laudum possit extolli, quod nobilis, quod pulcher, quod sapiens, quod eloquens, quod castus, quod sobrius: haec omnia continebat in se ipso, et alia item bona, quae extrinsecus homini solent accedere, ut sit dives, ut felix, ut gloriam habeat, ut potentiam, omnia sibi habunde fuerunt.
299Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0565B (auctor 1068-1081)
Qua in re videri potest eorum nequitia, quibus ille fidem plus iusto habuit, voluntatem praesulis a bono incepto saepe conversam.
300Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0566B (auctor 1068-1081)
Tunc ille conversus in furorem, minabatur omnem Hammaburgensem parrochiam vastare et exscindere.
301Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0569A (auctor 1068-1081)
Quorum ille praesentia territus, solitis populum regemque impulit dolis, ut legati repellerentur, quasi non habentes sygillum apostolici.
302Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0570C (auctor 1068-1081)
Ille vir omnes Sclavorum maritimas regiones depraedavit; ille Orchadas insulas suae ditioni subiecit; ille cruentum imperium usque ad Island extendit.
303Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0571A (auctor 1068-1081)
[19.] Videbat haec ille derelictus a Deo, nichilque compunctus, oblationes quoque ac tesauros, qui summa fidelium devotione collati sunt ad tumulum fratris, ipse Haroldus unca manu corradens, militibus dispersit.
304Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0578A (auctor 1068-1081)
Ideoque locus ille postea tumultu comprovintialium destructus est; populus vero Nordalbingorum excommunicatus.
305Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0581B (auctor 1068-1081)
Tunc ille Constantinopolitano rescribens, iactavit se inter alia descendere a Graecorum prosapia, Theophanu et fortissimo Ottone sui generis auctoribus; ideoque nec mirum esse, si Graecos diligeret, quos vellet etiam habitu et moribus imitari; quod et fecit.
306Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0582A (auctor 1068-1081)
Quam rem ille, si patriarchatus honor sibi et ecclesiae suae Romanis privilegiis concederetur, fore ut consentiret, promisit, quamlibet invitus.
307Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0589B (auctor 1068-1081)
Haec surdis ille praecepta reliquit.
308Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0592A (auctor 1068-1081)
Pensionem librarum dicunt esse mille argenti, quarum ducentas ille solvit; atque est miles ecclesiae.
309Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0593B (auctor 1068-1081)
([7.] Cap. 163.) At ille parvipendens omnium voces, simul etiam relicta rei domesticae cura, totus in curiam vehemens et in gloriam praeceps ferebatur, hac causa, ut ipse retulit, capessendae rei publicae quaerens primatum, quia dominum et regem suum inter manus trahentium non posset videre captivum.
310Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0593C (auctor 1068-1081)
Cuius delicti conscientia cum fere omnes episcopi et principes regni tangerentur, unanimi odio conspirabant, ut ille [solus] periret, ne ceteri periclitarentur.
311Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0596A (auctor 1068-1081)
([12.] Cap. 167.) Ille igitur pro confessione Christi fustibus caesus, deinde per singulas civitates Sclavorum ductus ad ludibrium, cum a Christi nomine flecti non posset, truncatis manibus ac pedibus, in platea corpus eius proiectum est, caput vero eius desectum, quod pagani conto praefigentes in titulum victoriae, deo suo Redigast immolarunt.
312Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0597A (auctor 1068-1081)
Igitur expulsio archiepiscopi et mors Gotescalci uno fere anno contigit, qui est pontificis 22. Et nisi fallor, haec mala nobis ventura signavit ille horribilis cometa, qui ipso apparuit anno circa dies paschae .
313Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0599B (auctor 1068-1081)
Ille igitur, dum protexit inimicum, occisus est ab amicis.
314Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0603A (auctor 1068-1081)
Primo igitur, si quis divitum putabatur innocens, ei aliqua iubebantur, ut nocens fieret, vix possibilia; quae dum ille praeteriret aut forte impossibilia clamaret, statim omnibus bonis exspoliatus est; si murmurare praesumpsit, in vincula coniectus.
315Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0605A (auctor 1068-1081)
Asserunt alii callidis dilationibus a rege tractum esse pontificem, quo scilicet Lauressam dimittens, ubicumque mallet in regno, bis tantum suae reciperet ecclesiae donandum, verum ille pertinax incepit, dum nil aliud velle respondit; tandem frustrato nisu decidens, una et vitam et Lauressam cum ceteris ecclesiae bonis perdidit.
316Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0606A (auctor 1068-1081)
Talis ille circa finem, totus a se alteratus, et a pristina virtute pessumdatus, quid vellet aut nollet, nec sibi nec ulli suorum poterat satis notum esse.
317Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0606B (auctor 1068-1081)
Haec ille.
318Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0607A (auctor 1068-1081)
] Tunc ille compunctus amare flevit cum Ezechia (IV Reg. XX, 3), correctionemque suae vitae Deo promittens, o solita Christi clementia, statim convaluit, totumque supervivens triennium, multa complevit, non tamen omnia quae promisit.
319Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0608C (auctor 1068-1081)
[34.] Tali modo gloriosus ille metropolitanus, cum adhuc speraret de vita praesenti, die medio sextae feriae, suis ad epulas sedentibus, ipse in agonia solus iacens, exhalavit spiritum, Vitaque cum gemitu fugit indignata sub umbras .
320Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0612D (auctor 1068-1081)
Ita ille nobis pone sequentibus, in oratorium reclusus, flevit amare.
321Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0613C (auctor 1068-1081)
Ceterum novit ille cognitor omnium secretorum Deus, si melior fuit in conspectu suo, quam apparuit coram hominibus.
322Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0627A (auctor 1068-1081)
Quapropter multos adhuc populos ydolorum cultui deditos ille vir Christo lucratus est, illos praesertim barbaros, qui Pleicani dicuntur et qui in Hulmo insula degunt affines Gothis.
323Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0627A (auctor 1068-1081)
Mox etiam thesauros et omnia quae habebant sternentes ad pedes episcopi, flagitabant, ut haec ille dignaretur recipere, quod renuens episcopus, docuit eos ex eadem pecunia fabricare ecclesias egenos alere, ac redimere captivos, qui multi sunt in illis partibus.
324Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0627C (auctor 1068-1081)
Cuius freti mentionem cum supra in gestis Adaldagi pontificis ex scriptis Einhardi fecerim, explanationis more utor, ea quae ille per compendium dixit, pleniori calamo nostris scienda proponens.
325Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0628B (auctor 1068-1081)
Sinus ille ab incolis appellatur Balticus, eo quod in modum baltei longo tractu per Scithicas regiones tendatur usque in Greciam, idemque mare Barbarum seu pelagus Scithicum vocatur a gentibus quas alluit barbaris.
326Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0628B (auctor 1068-1081)
Occidentalis autem occeanus ille videtur, quem Romani Britannicum scribunt, cuius latitudo inmensa, terribilis et periculosa, complectitur ab occasu Britanniam, quae nunc Anglia dicitur; a meridie Fresos tangit, cum ea parte Saxonum, qui nostrae diocesi pertinent Hammaburgensi.
327Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0631A (auctor 1068-1081)
Supra illas Wizzi , Mirri, Lami , Scuti et Turci habitare feruntur usque ad Ruzziam; in qua denuo finem habet ille sinus.
328Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0637B (auctor 1068-1081)
Ibi est etiam Albis fluvius, de quo Lucanus meminisse videtur , Ille oritur in praedictis alpibus, perque medios Gothorum populos currit in occeanum, unde et Gothelba dicitur.
329Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0640B (auctor 1068-1081)
Et ille quidem diligens carnis requiem, frustra mittentibus legationem Gothis, usque ad obitum suae Coloniae mansit in deliciis.
330Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0645A (auctor 1068-1081)
Tunc ille qui nichil ardui rennueret subeundum pro hoc dono, ita se facere, letus spopondit.
331Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0645B (auctor 1068-1081)
» Mox ille recepto lumine credidit, pertransiensque totas in circuitu regiones, facile paganis fidem persuasit, ut crederent in eum, qui se cecum illuminavit.
332Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0651A (auctor 1068-1081)
Tertio loco advenit ille Sigafridus, [avunculus Aesmundi], qui et Suedos et Nortmannos iuxta predicavit.
333Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0654B (auctor 1068-1081)
Episcopum suum habent pro rege; ad illius nutum respicit omnis populus, quicquid ex Deo, ex scripturis, ex consuetudine aliarum gentium ille constituit, hoc pro lege habent.
334Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0657B (auctor 1068-1081)
Tunc illis solam Dei misericordiam implorantibus, ut animas eorum susciperet, impetus ille recurrens pelagi quasdam sociorum naves abripuit, ceteras autem revomens excursio longe ab alteris post terga reppulit.
335Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0659B (auctor 1068-1081)
Ecce populus ille pyraticus, a quo totas olim Galliarum et Germaniae provintias legimus depopulatas, suis nunc finibus contentus est, dicens cum apostolo: Non habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus, et credimus videre bona Domini in terra viventium.
336Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXIIII; 2 (auctor -1081)
At ille, quamvis canonum decreta non ignoraret, quibus cautum est, ut episcopus, qui a sua civitate persecutionem passus expellitur, in alia vacante recipiatur, tamen, ne pro invidia ceteri scandalizarentur, cesari super hac re diu restitit; postremo sic ut absque fratrum querela fieri posset, tum solummodo consensit.
337Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXXIIII; 6 (auctor -1081)
Hunc librum ille ad fratres cenobii direxit Novae Corbeiae, beatificans illos, quod talem miserint, et nobis congratulans, quod talem suscipere meruimus pastorem.
338Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XX; 8 (auctor -1081)
Haec ille scripta reliquit.
339Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXIII; 1 (auctor -1081)
At ille in paupertate sua Deum glorificans verbum Dei, cuius legatione functus est, tam suis quam alienis infatigabiliter seminavit.
340Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVI; 2 (auctor -1081)
At ille periculum sponte declinans Ansgarium potius, ut iret, rogavit.
341Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVII; 4 (auctor -1081)
Ille, quod necessitas ecclesiastica persuasit et quod patrum conciliis rationabiliter fieri posse comprobatum est, facile consensit.
342Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLIII; 2 (auctor -1081)
His ille quintum addidit in solitudine Buggin.
343Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LV; 4 (auctor -1081)
Ille christianitatem, quae in Dania fuit, prorsus delere molitus sacerdotes Dei a finibus suis depulit, plurimos quoque ille per tormenta necavit.
344Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XIIII; 4 (auctor -1081)
In qua denuo finem habet ille sinus.
345Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXIIII; 3 (auctor -1081)
Tercio loco ad venit ille Sigafridus, qui et Suedos et Nortmannos iuxta predicavit.
346Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XLIIII; 2 (auctor -1081)
Ecce populus ille pyraticus, a quo totas olim Galliarum et Germaniae provintias legimus depopulatas, suis nunc finibus contentus est, dicens cum apostolo: 'Non habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus', et: 'Credimus videre bona Domini in terra viventium'.
347Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VIII; 8 (auctor -1081)
Quapropter multos adhuc populos ydolorum cultui deditos ille vir Christo lucratus est, illos presertim barbaros, qui Pleicani dicuntur, et qui in Hulmo insula degunt affines Gothis.
348Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, X; 2 (auctor -1081)
Cuius freti mentionem cum supra ina gestis Adaldagi pontificis ex scriptis Einhardi fecerim, explanationis more utor, ea, quae ille per compendium dixit, pleniori calamo nostris scienda proponens.
349Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, X; 4 (auctor -1081)
Sinus ille ab incolis appellatur Balticus, eo quod in modum baltei longo tractu per Scithicas regiones tendatur usque ink Greciam, idemque mare Barbarum seu pelagus Sciticum vocatur a gentibus, quas alluit, barbaris.
350Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, X; 5 (auctor -1081)
Occidentalis autem occeanus ille videtur, quem Romani Britannicum scribunt, cuius latitudo inmensa, terribilis et periculosa complectitur ab occasu Britanniam, quae nunc Anglia dicitur.
351Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXI; 6 (auctor -1081)
Ille oritur ine predictis alpibus perque medios Gothorum populos currit in occeanum, unde et Gothelba dicitur.
352Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXIII; 11 (auctor -1081)
Et ille quidem diligens carnis requiem, frustra mittentibus legationem Gothis usque ad obitum suum Coloniae mansit in deliciis.
353Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXVIII; 4 (auctor -1081)
Tunc ille, qui nihil ardui rennueret subeundum pro hoc dono, ita se facere laetus spopondit.
354Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXVIII; 7 (auctor -1081)
Mox ille recepto lumine credidit, pertransiensque totas in circuitu regiones facile paganis fidem persuasit, ut crederent in eum, qui sen cecum illuminavit.
355Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXVI; 14 (auctor -1081)
Episcopum suum habent pro rege; ad illius nutum respicit omnis populus; quicquid ex Deo, ex scripturis, ex consuetudine aliarum gentium ille constituit, hoc pro lege habent.
356Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XL; 8 (auctor -1081)
Tunc illis solam Dei misericordiam implorantibus, ut animas eorum susciperet, impetus ille recurrens pelagi quasdam sociorum naves abripuit, ceteras autem revomens excursio longe ab alteris post terga repulit.
357Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIIII; 13 (auctor -1081)
Quibus ille reiectis in sua crudelitate ac perfidia saevire cepit.
358Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXIIII; 3 (auctor -1081)
Ita ille infelix et a toto orbe reiectus in Angliam transfretavit, frustra solatium quaerens ab inimicis.
359Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLIIII; 4 (auctor -1081)
Ille igitur 'iudex iustus, fortis et patiens', qui olim deletis coram Israel septem gentibus Chanaan solos reservavit Allophilos, a quibus transgressi punirentur, ille, inquam, modicam gentilium portionem nunc indurare voluit, per quos nostra confunderetur perfidia.
360Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVIIII; 3 (auctor -1081)
In Dania vero supervixerunt adhuc theologus Poppo et ille nobilis Odinkar episcopus, quem pro fide ac sanctitate vitae eius familiarissimum habuit archiepiscopus.
361Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXVIIII; 3 (auctor -1081)
[Iste Thiadmarus a Dania oriundus cum regina Gunhild advenit, cuius patrocinio ille meruit Hildinensem episcopatum.
362Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, III; 11 (auctor -1081)
Servantur in Bremensi ecclesia precepta regis, quae signant Ottonem regem in sua ditione regnum Danicum tenuisse, adeo ut etiam episcopatus ille donaverit.
363Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XII; 2 (auctor -1081)
Quem ille in Hammaburg custodiae mandari precepit, archiepiscopus vero magno cum honore detinuit usque ad obitum eius.
364Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XIII; 3 (auctor -1081)
His Ille VI. addidit apud Hesilingun, ubi nobilissima virgo Christi Wendilgart et pater eius Haldo nomine, totum Deo et sancto Vito martyri patrimonium suum offerens, magnam virginum turmam congregavit.
365Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XV; 2 (auctor -1081)
Is primus in Magedburg ordinatus XII annis strennue pontificatum administravit, multosque Sclavorum populos ille predicando convertit.
366Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XIX; 5 (auctor -1081)
Quos ille una tantum et quam per se gesserat, expeditione ita contulit ac domuit, ut ulterius imperata facere minime rennuendum iudicarent.
367Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XX; 1 (auctor -1081)
Haec ille; nos autcem, quoniam mentio Sclavorum totiens incidit, non ab re arbitramur, si de natura et gentibus Sclavaniae historico aliquid dicemus compendio, eo quod Sclavi eo tempore studio nostris pontificis Adaldagi narrantur ad christianam religionem fere omnes conversi.
368Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVII; 4 (auctor -1081)
At ille, qui ab initio regni sui totam spem in Deo posuerat, tunc vero et maxime commendans Christo eventum rei, cum bellum execraret, armis se tueri decrevit.
369Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIII; 4 (auctor -1081)
At ille noster Haroldus, qui populo Danorum christianitatem primus indixit, qui totum septentrionem predicatoribus et ecclesiis replevit, ille, inquam, innocens vulneratus et pro Christo expulsus martyrii palma, ut spero, non carebit.
370Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLIII; 5 (auctor -1081)
Ille igitur cum ceteris tali martyrio consummatus est, ut cute capitis in modum crucis incisa ferro cerebrum singulis aperiretur.
371Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVIII; 2 (auctor -1081)
Ille omnes ritus paganicos, quorum adhuc supersticio viguit in hac regione, precepit funditus amoveri, ita ut ex lucis, quos nostri paludicolae stulta frequentabant reverentia, faceret ecclesias per diocesim renovari.
372Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LV; 6 (auctor -1081)
Ille, quod necessitas persuasit, satisfaciens, fidelitatem Hammaburgensi cathedrae cum subiectione debitam spondens familiarissimus deinceps archiepiscopo effectus est.
373Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LV; 7 (auctor -1081)
Per quem ille suos etiam legatos ad Chnud regem transmittens cum muneribus congratulatus est ei de rebus bene gestis in Anglia, sed corripuit eum de presumptione episcoporum, quos transtulit ex Anglia.
374Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LVIII; 7 (auctor -1081)
Ille vir strennue legationem suam perfecit in gentibus; duos nobiles populos Gothorum suo labore Christo lucratus est.
375Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXII; 3 (auctor -1081)
Et ille quidem pro talibus ausis statim mille vulneribus confossus animam laurea dignam martyrii transmisit in celum.
376Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXV; 3 (auctor -1081)
Ille quidem cum tres filios haberet, singulos super singula regna posuit, ipse aliquando visitans Danos, aliquando vero Nortmannos, sepissime autem sedit in Anglia.
377Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVIII; 12 (auctor -1081)
Ita ille magnus pontifex Heli, dum suos a rapina non corripuit, etiam in bonis aliquibus Deo ultionum displicuit.
378Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXIII; 1 (auctor -1081)
Anno pontificis VI. manu fortis imperator Conradus obiit, et successit ei filius Heinricus, ille qui Ungros domuit.
379Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXV; 3 (auctor -1081)
Ille vero captivum cum honore recipiens Bremam duxit et iuncta secum amicitia post aliquot dies regie donatum permisit abire.
380Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LIIII; 11 (auctor -1081)
Ille igitur dum protexit inimicum, occisus est ab amicis.
381Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, I; 8 (auctor -1081)
Cum tamen ille vir memorabilis omni genere laudum possit extolli, quod nobilis, quod pulcher, quod sapiens, quod eloquens, quod castus, quod sobrius: haec omnia continebat in se ipso, et alia item bona, quae extrinsecus homini solent accedere, ut sit dives, ut felix, ut gloriam habeat, ut potentiam, omnia sibi habunde fuerunt.
382Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, X; 3 (auctor -1081)
Qua in re videri potest eorum nequitia, quibus ille fidem plus iusto habuit, voluntatem presulis a bono incepto sepe conversam.
383Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XII; 8 (auctor -1081)
Tunc ille conversus in furorem minabatur omnem parrochiam Hammaburgensem vastare et exscindere.
384Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XV; 8 (auctor -1081)
Quorum ille presentia territus solitis populum regemque impulit dolis, ut legati repellerentur, quasi non habentes sygillum apostolici.
385Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVI; 2 (auctor -1081)
Et primo quidem filius regis nomine Anund a patre missus ad dilatandum imperium, cum in patriam feminarum pervenisset, quas nos arbitramur Amazonas esse, veneno, quod fontibus inmiscuerunt, tam ille quam exercitus eius perierunt.
386Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVII; 5 (auctor -1081)
Ille vir omnes Sclavorum maritimas regiones depredavit; ille Orchadas insulas suae ditioni subiecit; ille cruentum imperium usque ad Island extendit.
387Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVII; 9 (auctor -1081)
Videbat haec ille derelictus a Deo, nihilque compunctus oblationes quoque ac tesauros, qui summa fidelium devotione collati sunt ad tumulum fratris, ipse Haroldus unca manu corrodens militibus dispersit.
388Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXVI; 9 (auctor -1081)
Ideoque locus ille postea tumultu comprovintialium destructus est, populus vero Nordalbingorum excommunicatus.
389Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXII; 3 (auctor -1081)
Tunc ille Constantinopolitano rescribens iactavit se inter alia descendere a Grecorum prosapia, Theophanu et fortissimo Ottone sui generis auctoribus .
390Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXIII; 4 (auctor -1081)
Quam rem ille, si patriarchatus honor sibi et ecclesiae suae Romanis privilegiis concederetur, fore ut consentiret promisit, quamlibet invitus.
391Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLII; 13 (auctor -1081)
Haec surdis ille precepta reliquit.
392Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVI; 5 (auctor -1081)
Pensionem librarum dicunt esse mille argenti, quarum ducentas ille solvit, atque est miles ecclesiae.
393Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVII; 3 (auctor -1081)
At ille parvipendens omnium voces, simul etiam relicta rei domesticae cura, totus in curiam vehemens et in gloriam preceps ferebatur, hac causa, ut ipse retulit, capessendae rei publicae quaerens primatum, quia dominum et regem suum inter manus trahentium non posset videre captivum.
394Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVII; 6 (auctor -1081)
Cuius delicti conscientia cum fere omnes episcopi et principes regni tangerentur, unanimi odio conspirabant, ut ille [solus] periret, ne ceteri periclitarentur.
395Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LI; 2 (auctor -1081)
Ille igitur pro confessione Christi fustibus cesus, deinde per singulas civitates Sclavorum ductus ad ludibrium, cum a Christi nomine flecti non posset, truncatis manibus ac pedibus in platea corpus eius proiectum est, caput vero eius desectum, quod pagani conto prefigentes in titulum victoriae deo suo Redigost immolarunt.
396Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LVIII; 3 (auctor -1081)
Primo igitur, si quis divitum putabatur innocens, ei aliqua iubebantur, ut nocens fieret, vix possibilia; quae dum ille preteriret aut forte impossibilia clamaret, statim omnibus bonis exspoliatus est; si murmurare presumpsit, in vincula coniectus.
397Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXI; 4 (auctor -1081)
Verum ille pertinax incepit, dum nil aliud velle respondit; tandem frustrato nisu decidens una et vitam et Lauressam cum ceteris ecclesiae bonis perdidit.
398Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXII; 10 (auctor -1081)
Talis ille circa finem totus a se alteratus et a pristina virtute pessumdatus, quid vellet aut nollet, nec sibi nec ulli suorum poterat satis notum esse.
399Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXIII; 3 (auctor -1081)
Haec ille; nos autem vidimus ipsum pontificem ad tantam pervenisse infamiam illo tempore, ut magicis inservisse artibus diceretur.
400Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXIII; 9 (auctor -1081)
Tunc ille compunctus amare flevit cum Ezechia, correctionemque suae vitae Deo promittens, o solita Christi clementia!
401Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXV; 7 (auctor -1081)
Tali modo gloriosus ille metropolitanus, cum adhuc speraret de vita presenti, die medio sextae feriae , suis ad epulas sedentibus, ipse in agonia solus iacens exhalavit spiritum, Vitaque cum gemitu fugit indignata sub umbras.
402Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXX; 7 (auctor -1081)
Ita ille nobis pone sequentibus in oratorium reclusus flevit amare.
403Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXX; 16 (auctor -1081)
Ceterum novit ille cognitor omnium secretorum Deus, si melior fuit in conspectu suo, quam apparuit coram hominibus.
404Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p1; 8 (auctor fl. 1059)
ut si quis incommoda valetudine affectus anniversario translationis die inde pauxillum aquae ad potandum pari pietate ac fiducia sumeret, statim ab omni prorsus morbo convalesceret: Haec siquidem, inquit ille, hodierno die miraculose apparet producta, et a vulgo ex tunc aqua S. Domnii appellatur, quam in suae translationis die devote potantes a diversis infirmitatibus liberantur.
405Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 7, p15; 6 (auctor fl. 1059)
Ille cervicem gladio Secare quidem potuit, Sed separare minime Te nunc a tuo Domino.
406Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 7, p19; 2 (auctor fl. 1059)
Hic sacer ille dies est, Quo terras victor deseris, Et coeli clara sydera, Mundum triumphans penetras.
407Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0583C (auctor 1145-1221)
Ille facile quod petitur potest exsequi in quo respondet ex aequo affectus effectui: sed non eo usque mereor divinitus innovari ut hoc utrumque bonum penes me valeat inveniri.
408Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0588D (auctor 1145-1221)
Nonnunquam cum id bono animo factum fuerit, duplex inde fructus provenit, quia et patienti de correptione augmentum meriti generatur, et ille tali sanatur exemplo, qui prius incorrigibilis videbatur.
409Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0589D (auctor 1145-1221)
Modis omnibus auditori verbum salutis est utile, praesertim cum et ille amat qui loquitur, et cui loquitur non ambigitur reamare.
410Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0591A (auctor 1145-1221)
Ille enim debet bona foris dicere et docere qui illa intus meruit didicisse.
411Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0598C (auctor 1145-1221)
Venit tempus ut, si quae est gloriae tuae magis splendor elucescat, dum de firmamento Ecclesiae ille Lucifer occidit, qui vitae suae radiis et doctrinae splendoribus tum toties hemisphaerium illustravit.
412Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0610B (auctor 1145-1221)
Totam te illi debes qui se totum tibi contulit, licet te carnali marito placere oporteat; ille nihilominus ius suum in te repetere non desistit.
413Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0610C (auctor 1145-1221)
Ille pudicitiam animae tuae dotavit splendoribus angelorum, quam dotem in fidei mysterio et spei certitudine suscepisti.
414Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0610D (auctor 1145-1221)
Nobilibus es orta natalibus, et secundum carnem regio procreata et sanguine vel semine; sed incomparabiliter es ex dote ista nobilior, qua te sponsus ille nobilis investivit.
415Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0611A (auctor 1145-1221)
Ille enim est praeferendus in omnibus, qui et in carne mortali transitorium ordinavit coniugium, et immortali animae immortalem se dedit sponsum.
416Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0611D (auctor 1145-1221)
Ille tibi vires tribuat, ille te, sponsumque tuum, sobolemque tuam, in omni pace et salute custodiat, qui se diligentium vota semper prospicit, et felici perseverantiae in praemium se exponit.
417Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0620C (auctor 1145-1221)
Sicut enim ille qui iustitiam innovat, semper se in principio sermonis accusat, sic e contrario, qui iustus non esse, sed videri appetit, accusatus ab alio se defendit.
418Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0621B (auctor 1145-1221)
Num propterea ille peccavit, quia sociam mulierem tibi concessit?
419Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0624C (auctor 1145-1221)
Cum solito profusius tibi splendor ille festinus arriserit, dilectorem tuum dilecto tuo commenda attentius, ut quem mente adoro et diligo, te satagente et orante, tecum valeam obtinere.
420Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0625C (auctor 1145-1221)
Nulla deinceps ratione splendor ille tam feliciter infulgens animo seipsum aestimanti viluerit; sed agitur in eo quasi post matutinum meridies, cum de splendoris aspectu et usu in amoris desiderium inardescit.
421Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0629B (auctor 1145-1221)
Quid putas tunc gaudii erit animae, cum de medio filiorum, in quibus pascitur Agnus ille, auribus eius insonuerit cantilena omni suavitate iucundior, omni iucunditate dulcior: Iam hiems abiit, imber transiit et recessit, flores apparuerunt, florentes vineae odorem dederunt?
422Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0630B (auctor 1145-1221)
Ibi Verbum infans vagit quidem in cunis, sed prae Tullii facundia, imo prae eloquiis angelorum ille vagitus est eloquens: linguas infantium fecit disertas.
423Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640A (auctor 1145-1221)
O si quando ille se dilectrici Magdalenae suae redivivus amor reddiderit, nos illius laetitiae participes fieri non refutet!
424Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640A (auctor 1145-1221)
O felices nos, si cordibus nostris ille splendor resurrectionis infulgeat; si, fermento malitiae et nequitiae expurgato, sinceritatis azyma carnem Christi pia aviditate voremus!
425Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0648A (auctor 1145-1221)
O cum ad id loci pervenerit anima, cum in cellam hanc vinariam introducta fuerit, quid non deinceps poterit de sponso cognoscere, aut in quo dilectae suae se poterit ille celare?
426Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0652A (auctor 1145-1221)
Unde et ipsum Verbum pro similitudine carnis peccati obscurum, pro brevitate corporis a suae maiestatis immensitate contractum, de suo expositore loquens ait: Ille me clarificabit, quia de meo accipiet et annuntiabit vobis (Ioan. XVI).
427Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0661D (auctor 1145-1221)
Ego, ego ille infelix sum, a quo tu non ancilla, sed Domini mei sponsa, et ideo domina mea de amore Sponsi requiris, quem si tamen divini contractus iura non violas, per te melius sentis, apprehendis tenerius, oblectabilius experiris.
428Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0668D (auctor 1145-1221)
Plerosque scandalizari audio, quia Martinum nostrum parem apostolis cantet et glorietur Ecclesia, quae Martini laus fere ubique terrarum in ore resonat, maxime in illis locis, ubi celebrius et devotius eius sanctitas honoratur: unde propositi mei est Martini confutare aemulos, obtrectatores persequi, ab eo utique implorans auxilii gratiam, a quo ille accipere meruit ut par esset et diceretur apostolis.
429Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0687B (auctor 1145-1221)
O delectabile desiderium, quo ille solus quaeritur, cuius inquisitio delectabiliter cruciat, cuius inventio est laetitiae plenitudo!
430Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0688D (auctor 1145-1221)
De isto sui glossatore et expositore Spiritu sancto sic Verbum Patris loquitur: Ille me, inquit, clarificabit, quia de meo accipiet (Ioan. XVI).
431Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0688D (auctor 1145-1221)
Et iterum: Cum veniet Paracletus, quem ego mittam vobis a Patre, ille testimonium perhibebit de me (Ioan XV).
432Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0693C (auctor 1145-1221)
Inde provenit ille triplex fructus, tricesimus scilicet qui intelligitur in fidelitate castimoniae coniugalis, et sexagesimus, qui fructus est continentiae vidualis; et centesimus, quem profert excellentia virginalis.
433Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0693C (auctor 1145-1221)
Ex centesimo fructu quem facit virginitas, nihil interim tibi dico, qui tamen ante vinculum coniugii te tantae rei ferventissimum habuisse desiderium non ignoro: ille qui de voluntatibus iudicat, propositum illum tibi faciat fructuosissimum; licet ab ipso nolens deducta sis compulsa consiliis amicorum.
434Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0694C (auctor 1145-1221)
Cogita igitur, charissima mea, cogita saepius de iustitia operum et de perseverantia virtutum, quia ille solus ad portum salutis applicat, qui in iustitia operum et virtutum patientia perseverat.
435Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0697 (auctor 1145-1221)
Gaudet porro Adam meus, et Deo meritas ac immortales gratias agit, quod ex providentissima consultissimaque Deiparae Virginis benignitate, ipsius Mariano Operi ille provisus sit patronus, quo, in Deiparae cultu, ac caeteris etiam omnibus Christianarum virtutum ornamentis, vix ipse maiorem melioremque optare potuisset.
436Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0697 (auctor 1145-1221)
Acceptum fert ille tibi, quod tandiu sepultus in tenebris, sub luce tua vitae restitutus, in suo Opere rursum vivat; et beneficio gratus, quamvis sit ipse solvendo, vices tamen suas Deiparae etiam delegat, ut illa eminentiam tuam dignis processibus muneretur.
437Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0704B (auctor 1145-1221)
Ille nimirum tua plenitudo est, qui sicut augmentum non accipit, cum sit immensus; nec detrimentum, cum sit simplex: ita nec finem, cum sit aeternus.
438Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0706D (auctor 1145-1221)
Vitis enim abundans, vitis quae fructificat suavitatem odoris (Eccli. XXIV), est fecunda Mariae virginitas, ex qua processit ille magnus botrus Cypri, de vineis Engaddi (Cant. I), qui in torculari crucis pressus, et expressus totius vinum gratiae abundantissime propinavit.
439Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0722B (auctor 1145-1221)
» Hinc est quod ille rex, qui super omnes filios superbiae (Iob XLI) canticum illud totius dissonantiae, quantum alte potuit, intonuit, et dixit: « Ponam sedem meam ad aquilonem, super astra coeli exaltabo solium meum, similis ero Altissimo (Isa. XIV).
440Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0736A (auctor 1145-1221)
Ille igitur sapientiam quaerit et invenit, qui bene quaerit; bene autem quaerit, qui, ut dictum est, ubi, quando, quomodo debeat, quaerit.
441Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737B (auctor 1145-1221)
Qui igitur saeculum nequam mente deserit, qui a vitiis et concupiscentiis carnis ad desiderium spirituale se colligit, qui a rebus transitoriis ad aeterna, et manentia Spiritu transit, ille Sapientiam quaerit et invenit.
442Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742B (auctor 1145-1221)
O quam procul est ille honor quem in conditione accepit!
443Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1482B (auctor fl. 1173)
Haec est ille fons signatus.
444Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1508B (auctor fl. 1173)
Quos ille dulcor afficit, Quem nullus moeror inficit.
445Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0440C (auctor c.1140–1212)
II. Magnus ille Doctor gentium in fide et veritate, quem implicitum tenuit sollicitudo omnium Ecclesiarum, non modo quiddam quibusdam, sed omnia omnibus factus est, ut omnes faceret salvos (I Cor. IX, 22) . Non minoris in sanctitatis pondere fuit meriti perfectio illa, quam intentio ista.
446Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0440C (auctor c.1140–1212)
Praecelsum et ille in ea obtinet locum, qui et erga alienam imperfectionem perseveranter se tenet perfectum.
447Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0441B (auctor c.1140–1212)
Et ille, ut vobis potissimum placeam, a quibus praemoneri semper bonum est mihi; et praemuniri, ne displiceam: et sane e contrario displiceam, quibus et instare modis omnibus debeo, et insistere ut placeam.
448Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0442B (auctor c.1140–1212)
Sunt enim quam multi, in hoc quam maxime tempore, quorum os putredo contaminat, quam Salomon invidiam esse affirmat: qui offendunt verbo quibus et ille lapis est offensionis, et petra scandali, qui utriusque nescius est.
449Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0445A (auctor c.1140–1212)
Et gemino necesse est modo ut adsitis: mente levantes cor in oratione pro nobis, et auribus intendentes nobis, quatenus pacatus, ac patefactus piis orationibus vestris fons ille indeficiens, et purificato ab eo ingenioli nostri vasculo, quod vobis ad laudem suam et aedificationem vestram ministerio linguae propinemus dignanter instillet; auditui vestro dans gaudium et laetitiam: sed et quod ipso largiente dicturi sumus, infundat uti in vobis: id est per agnitionem veri erudiat intellectum, et per amorem boni inflammet affectum.
450Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0450A (auctor c.1140–1212)
Ista est quam serpens ille antiquus virulento suggestionis suae susurro in anima multoties format, ipsum quoque paradisum ingredi praesumens, et falsis ad esum interdictum promissionibus, mulierem fallax ipse incitans.
451Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0450B (auctor c.1140–1212)
Infundit prostitutor ille spurcissimus animae semen suggestionis pollutum et damnosum; eique mediante conceptu criminoso (qui consensus est) sterilem confert fecunditatem.
452Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0453D (auctor c.1140–1212)
Ille igitur a te possidendus, non tu ab illo tenendus: quia et ipse assumi debet a te ad usum, non ei tu agglutinari ad affectum.
453Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461A (auctor c.1140–1212)
- 2. An clerici saeculares dici queant canonici: et qualiter ille usus loquendi accipiendus.
454Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461C (auctor c.1140–1212)
Et idcirco non abs re ille nomen portat, qui id, quod apud se voce nominis sonat, in vitae quoque conversatione ostentat: ut illud de eo dici queat: Ex re nomen habet.
455Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0467B (auctor c.1140–1212)
Super omnia autem haec, charitatem habentes, quod est vinculum perfectionis (Col. III, 12-14) . Haec fortassis indumenta sunt sancta nostri Aaron, et filiorum eius: virtutum videlicet spiritualium insignia, quibus amictus fuit ille homo, qui dicitur Iesus, qui et praedestinatus est Filius Dei, in virtute (Rom. I, 4) , quibus et induuntur electi illius.
456Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0474A (auctor c.1140–1212)
Sacratus et ille, in quo, pannis involutus, Deus infans est reclinatus.
457Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0474A (auctor c.1140–1212)
Sic et sanctum est patibulum crucis, in quo pro ovibus suis Pastor ille summe bonus dedit animam suam.
458Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0475C (auctor c.1140–1212)
Et ne ad senectutem hanc vergat, vel hanc ariditatem incurrat, Onager ille, quem dimisit Dominus liberum, cui et dedit in solitudine domum, circumspicere dicitur montes pascuae suae, et virentia quaeque percurrere (Iob XXXIX, 5) . Sanctus quoque Gregorius de quibusdam dicit, qui Conditori suo in secretiore vita placuerunt, utpote qui in hoc, de quo loquimur, sese monumenti latibulo clauserunt: qui ne per humanos actus a novitate mentis veterascerent, eos omnipotens Deus huius mundi laboribus noluit occupari.
459Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0476A (auctor c.1140–1212)
Populus stultus, et insipiens, cuius non est Dominus Deus eius (Psal. LXXVII, 8, 9) . In electione vero pia a dextris habet Pater ille misericordiarum, et Deus totius consolationis sanctam Ecclesiam eorum, quos ad vitam praeordinavit aeternam: quos et benedixit omni benedictione spirituali in coelestibus, in Christo; sicut elegit eos ante mundi constitutionem, ut sint sancti, et immaculati in conspectu eius, in charitate (Ephes. I, 3, 4) . Haec est illa beata gens, cuius est Dominus Deus eius: populus, quem elegit in haereditatem sibi (Psal. XXXII, 12); quos et voluntarie genuit verbo veritatis suae, ut sint initium aliquod creaturae eius (Iac. I, 18) . In his dextris angelus sedet, dum animae purae datur inspiratio interna requiescere in spe.
460Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0477A (auctor c.1140–1212)
Et haec usque ad ultimum terrae: quia qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit (Matth. X, 22) . Usque ad ultimum terrae: ut tunica sanctus Ioseph induatur talari (Gen. XXXVII, 23): et pro filiis, holocausti oblationi insistat beatus Iob cunctis diebus (Iob I, 5) . Verum quia loquente dilecto, ille dilectus declinat, et transit: Cum haec dixisset, elevatus est (Act. I, 9) Ascendit siquidem super Cherubim, et volat super pennas ventorum (Psal. XVII, 11) . Et nubes suscepit eum ab oculis eorum (Act. I, 9) : quia posuit tenebras latibulum suum (Psal. XVII, 12) . Cum loquitur, elevatur, et a nube suscipitur, ab oculis eorum: quia vocem, inquit, dilecti mei audivi; at ille declinaverat, et transierat (Cant. V, 6) . Cumque intuerentur in coelum euntem illum (Act. I, 10) : piis videlicet internorum desideriorum adspectibus prosequerentur in occultis suis se recipientem: ecce duo viri adstiterunt iuxta illos (ibid.) . Et vox Psalmistae est hoc modo loquentis: Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo, consolationes tuae laetificaverunt animam meam (Psal. XCXIII, 19) . Hae consolationes sunt viri, iuxta illos assistentes. Adstiterunt, inquit, in vestibus albis (Act. I, 10) : quia consolationes tuae, laetificaverunt, ait, animam meam (Psal. XCXIII, 19) . Albis siquidem vestibus induti fuerant, pro eo, quod animam laetificabant.
461Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0481D (auctor c.1140–1212)
Hinc magnus ille Pater habitasse legitur ad puteum, cuius nomen est viventis, et videntis (Gen. XVI, 14) . Ibi quoque idem est videre, quod vivere: vivere, quod videre.
462Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0483D (auctor c.1140–1212)
Inter quae nullum efficacius est, quam illud: quod nobis ostendit primogenitus ille mortuorum.
463Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0483D (auctor c.1140–1212)
Mediator ille Dei, et hominum, Deus, et homo, Dominus noster Iesus Christus.
464Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0483D (auctor c.1140–1212)
Hic est ille unus montium, super quem iubetur Abraham, offerre filium suum.
465Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0485A (auctor c.1140–1212)
tu es ille vir, qui fecisti hanc rem: si teipsum, quem obtulisti et tradidisti, et a quo, te offerendo et tradendo alienasti, iterum tibi illicite vindicasti, et usurpatione sacrilega in proprium rapuisti.
466Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0491B (auctor c.1140–1212)
Iam ad ruborem invitat mare Sidonem (Isa. XXIII, 5) ; sanctus quoque Ieremias, et aurum obscuratum, et colorem optimum deplorat mutatum (Thren. IV, 1) . Horum unum est homo ille apostata, de quo in Proverbiis scribit Salomon, asserens quia est vir inutilis, graditur ore perverso, annuit oculis, terit pede, digito loquitur, pravo corde machinatur malum, et in omni tempore iurgia seminat (Prov. VI, 12-14) . Vide qualiter ambulat extento collo, supercilia erigit, rugat frontem, oculos in obliquum vertit, digitum extendit; loquitur quod non prodest, universos coram positos a latere aspicit, nihil apud se aliud revolvens, nisi unde perturbare pacem cohabitantium possit.
467Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0492C (auctor c.1140–1212)
Ille exterius est; haec autem interius sunt.
468Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0493C (auctor c.1140–1212)
Sed necesse est tibi, ut id quod de te exterius homo approbat ad exemplum, in te quoque interius occultorum ille inspector acceptet ad meritum, ne forte si, quod absit, aliter tibi contigerit, semines quidem multum, sed colligas parum (Agg. I, 6) . Seminare ad operationem, colligere vero pertinet ad remunerationem.
469Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0499A (auctor c.1140–1212)
Et ille: Non votum meum frango, si eum desero.
470Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0501D (auctor c.1140–1212)
Hucusque ego; at ille ad haec: Si praelatorum, et fratrum meorum tam contrarii mihi mores sint, ut cum pace in domo mea remanere non possim, nonne melius est alio, ut cum amore et pace sim, etiam prohibente praelato meo, migrare, quam cum rancore et odio remanere?
471Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0502A (auctor c.1140–1212)
Et ille: Sicut, inquit, de duobus malis, magis eligo morbum quam mortem: sic de uno bono, et alio malo, magis eligo curari, quam aegrotare.
472Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0503D (auctor c.1140–1212)
VIII. Et ille ad haec: Dic, quaeso te, si aliquae causae sunt rationabiles, quibus intervenientibus, liceat mihi a loco, in quo professionis vinculo ligatus sum, recedere?
473Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0504A (auctor c.1140–1212)
At ille: Quid si mihi praelatus meus prohibuerit discedere?
474Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0504A (auctor c.1140–1212)
Et ille: Quid si me excommunicet pro eo quod discedo?
475Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0504B (auctor c.1140–1212)
Tum ille: Quid, quaeso, de hac re definis?
476Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0506D (auctor c.1140–1212)
Et hoc primum quidem, quia ad te pertinet: secundum, quia ad proximum tuum: quia primum tu apud te obtines locum, ille vero secundum.
477Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518D (auctor c.1140–1212)
Sententia quippe est Apostoli super hoc, hunc habens modum: Habentes alimenta, et quibus tegamur, his contenti simus (I Tim. VI, 8) . Iubet itaque Magister noster, ut a praeposito nostro distribuatur unicuique nostrum victus et tegumentum: ille, ne nos inedia urat; hoc autem, ne frigus laedat.
478Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0520D (auctor c.1140–1212)
Sed, cum incessanter antiquus ille circumeat adversarius, quaerens quem devoret (I Petr. V, 8) , ipsis quoque, qui noviter ad omnipotentis Dei servitium convertuntur, insidiari acrius solet: ut si forte obsistere non valet ex toto, ne convertantur, tota certe versipellis ille versutia molitur, ut saltem et eamdem conversionem tepide aggrediantur, et in ea infructuose demorentur.
479Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0522A (auctor c.1140–1212)
III. Verum ne ille pristinae eorum indigentiae status aliquod modo eis debeat esse praeiudicium, quo minus eorum sit necessitati nunc subveniendum, sollicite subiungere curavit: Sed tamen eorum infirmitati, quod opus est, tribuatur: etiamsi paupertas eorum quando foris erant, nec ipsa necessaria poterat invenire.
480Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0523B (auctor c.1140–1212)
De contemptu vero, et abiectione rerum temporalium; de largitione eleemosynarum et operibus misericordiae, ut ipsi nonnunquam viri spirituales se extollant, occultus ille adversarius suggestione virulenta instare et insistere solet.
481Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0527B (auctor c.1140–1212)
Ideo, sicut existimant ipsi, tertia: quia ea hora putant Decalogum legis antiquo illi populo datum, in monte Sinai (Exod. XX) . Ideo sexta: quia illa arbitrantur hora serpentem aeneum pro signo elevatum: quem adspicientes, qui erant ab ignitis morsi serpentibus, sanabantur (Num. XXI, 9) . Et ideo nona: quia ea aestimant hora petram in eremo percussam, de qua ad refocillandam sitim populi, aquae largissimae egressae sunt (Num. XX, 11) . Nos autem indubitanter scimus quod Sancti in se Spiritus adventum, hora tertia, primitiva Ecclesia suscepit, quod hora sexta ille, qui in similitudinem apparuit carnis peccati, a terra exaltatus est: in quem oculo fidei intuentes, a plagis nostris spiritualibus sanamur: quem et illa dudum in eremo percussa petra expressit, quia hora nona unus militum lancea latus eius aperuit, et continuo exivit sanguis et aqua (Ioan. XIX, 34) . IX. Ecce horae, fratres, et tempora, in quibus instare nobis praecipit orationibus sanctus Augustinus.
482Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0533B (auctor c.1140–1212)
Ille vero notabilis habitus est, in quo aliquid iuste notari potest, vel vanitatis, vel superfluitatis, aut certe nimiae vilitatis.
483Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0535B (auctor c.1140–1212)
Hinc ille prophetae planctus est, hunc habens modum: Mors ascendit per fenestras nostras, et ingressa est domos nostras (Ierem. IX, 21) . Concupiscentia vero mors animae est. Mors utique animae est, quia ipsa, ut moriatur, ei causa, et occasio est.
484Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0537A (auctor c.1140–1212)
Timor ille bonus pravam voluntatem hanc, et ne sit, praeveniat: et cum forte fuerit, excludat.
485Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0539A (auctor c.1140–1212)
Hinc in lege scriptum est: iuste, quod iustum est, exsequeris (Deut. XVI, 20) . Et ille quidem, quod iustum est, exsequitur, qui pro loco, et officio suo culpam emendando persequitur.
486Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0544B (auctor c.1140–1212)
Nimirum ille pretiosus, et sanctus: decorus, et honestus virtutum spiritualium ornatus: quo homo ille interior amicitur, et de quo in Apocalypsi legitur: Beatus, qui vigilat, et qui custodit vestimenta sua: ne nudus ambulet, et videant turpitudinem eius (Apoc. XVI, 15) . Ipse est egregius ille ornatus, quo vestiri electos voluit discipulos praedicator ille veritatis, quando ait: Induite vos sicut electi Dei, sancti, et dilecti, viscera misericordiae, benignitatem, humilitatem, mansuetudinem, patientiam: et caetera, quae sequuntur spiritualium insignia virtutum (Col. III, 12) . Sed cum inter nos contendere incipimus, murmurare, et conqueri: ab his bonis spiritualibus statim vacui remanemus, et in nuditate horribili apparentibus nobis videtur turpitudo nostra.
487Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0546D (auctor c.1140–1212)
Et ille qui habet aliquo eundi necessitatem, cum quibus praepositus iusserit, ire debebit.
488Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0548C (auctor c.1140–1212)
I. Multa sunt, fratres charissimi, criminum genera, quibus antiquus ille, ac versipellis humani generis inimicus animam hominis illaqueare solet, atque ab arce virtutum deiectam in ima vitiorum prosternere.
489Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0552C (auctor c.1140–1212)
Merito iubetur, ut studeat quantocius ille, qui laesit, satisfactione curare quod fecit; qui videlicet convicio, vel maledicto, vel crimine obiecto aliquem laesit: quatenus quo periculosiora sunt vulnera, quae incurrit, eo nimirum citius, et sollicitius superinducto satisfactionis remedio, illa sanare procuret.
490Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0552D (auctor c.1140–1212)
Et ille, qui laesus est, sine disceptatione dimittere.
491Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0553A (auctor c.1140–1212)
Igitur et ille quod fecit, satisfactione quantocius curet, et iste nihilominus sine disceptatione dimittat: quatenus et ille ex totis cordis medullis quidquid laesionis fecit, fecisse se poeniteat, nequaquam ulterius laedere praesumens: et iste quoque hoc modo poenitenti plene indulgeat, nihil prorsus erga eum ob hoc amoris minus in mente habens.
492Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0555D (auctor c.1140–1212)
Ille, inquit, sine causa est in monasterio, etiam si inde non proiiciatur, qui non vult petere veniam, aut non ex animo petit.
493Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0556C (auctor c.1140–1212)
Haec, inquit, locutus sum, ut in me pacem habeatis (Ioan. XVI, 33) . Item: Pacem habete, ait, inter vos (II Cor. XIII, 11) . Qui conturbat vos, portabit iudicium, quicunque est ille (Gal. V, 10) ; et: Qui tangit vos, tangit pupillam oculi mei (Zach. II, 8) . Vox Domini est, in Apostolo loquentis, et Propheta.
494Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0562C (auctor c.1140–1212)
Hic quoque ille paradisus est, ad quem irrigandum, de loco voluptatis egreditur fluvius, qui inde dividitur in quatuor capita; quia a Deo, qui verae, et non fallacis voluptatis locus est, ad sanctificandum charitatis affectum, illud salubre exit edictum, quod modis quatuor distinguitur: tribus, qui ad dilectionem Dei pertinent, et uno, qui ad proximi.
495Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566B (auctor c.1140–1212)
Idcirco, ut ex his coniicimus, illi tanquam Patri, sed isti multo magis; quia plenitudinem iste potestatis nactus est; in partem vero sollicitudinis ille vocatus est.
496Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566C (auctor c.1140–1212)
Plenitudinem, ut modo diximus, potestatis iste exercet, partem quoque sollicitudinis ille habet; quia in omnibus iste, et prae omnibus praeest; huic vero ille in his, tanquam adiutor adest.
497Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566D (auctor c.1140–1212)
Ille humiliter, hic autem efficaciter.
498Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567A (auctor c.1140–1212)
Quis ille, aut quantus ille?
499Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567B (auctor c.1140–1212)
Haec ille, et alia forte, in hunc modum.
500Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567D (auctor c.1140–1212)
Relaxat iste, quod ille refraenat.