'locus' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 24838 hits      Show next 500

Nor id , p4, 20 found in
2Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346B (auctor fl. 1130)
Porro apud Deum, sicut veraciter dictum est, secundum tempus mille anni sicut dies unus, et unus dies sicut mille anni: ita aeque veraciter dici potest, secundum locum mille, sive quot vis aut certe omnia loca, apud Deum, quasi unus locus.
3Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346B (auctor fl. 1130)
Quod ergo apud nos fractum est, quia localiter divisum est, apud Deum integrum manet, cui omnia loca unus locus est.
4Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0461C (auctor c.945–1004)
Pro huiusmodi malis meo insidiantur sanguini, me succenturiatis insequuntur odiis: adeo ut nec regia maiestas eos deterreat quin me clanculo trucident, si eis locus tempusve arrideat.
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0425C (auctor c.945–1004)
Quam quaestionem expediendo ei ad plenum satisfacere nequivi, partim ob difficultatem sui, partim quia nec locus nec tempus sufficiebat negotio huiusmodi; nunc vero, occasionem nactus, explicabo quomodo se habeat congeries numerorum in praedictis canonibus, exposita prius ratione qua in singulis Evangeliorum libris sunt tripliciter praefixi numeri, quorum alii capitula, alii aeras, alii subnotationes designant, communes scilicet et proprias, et capitula quidem nec non aerae ex minio hoc videntur differre, quod capitula exprimuntur maiore charactere, aerae vero nusquam denarium excedunt, nec infra denarium ex ordine se sequuntur, nisi contingat.
6Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433D (auctor c.945–1004)
Scilicet locus, tempus et persona considerantur, quippe si loco vel tempore seu persona legitima caruerit, iuramento reus non erit; unde Dominus in Veteri Testamento per Moysen praecipit ut puella quae adhuc in domo patris est, si votum voverit seu iusiurandum fecerit, ne voto vel iuramento obligata teneatur, si, mox ut ad notitiam parentis pervenerit, paternae auctoritatis invectione prohibita fuerit.
7Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439D (auctor c.945–1004)
Locus in quo habitamus dicitur Miciacus, quem sanctissimi viri, scilicet beatus Euspicius et nepos eius venerabilis Maximinus regio munere Clodovei primi Christiani Francorum regis fundaverunt, et alii quamplurimi deinde proprio beneficio construxerunt; et idem praefatus locus in tantum floruit olim in spirituali et temporali bono, ut CXL monachi ibidem congregati Deo assidue famularentur; in tantum postmodum dissipatus pervasione malorum, ut nullus [ibi] vivere potuerit monachus; gratia autem Christi iuvante, paulatim nunc, quasi quidam redivivus aeger a longa aegritudine convalescens, ita idem locus a vilitate suae deiectionis resurgere aggreditur per eleemosynas bonorum virorum ac mulierum, ex quibus haec bona mulier est domna Regina nomine, quae multa praedicto loco pro salute sua, et pro remedio animarum videlicet sui mariti et filiorum suorum iam defunctorum, Deo et sanctis ibidem venerans obtulit.
8Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456D (auctor c.945–1004)
locus erat sanctus in, quem pervenerat Moyses, secundum quod dictum est ad eum: Locus enim in quo stas terra sancta est (Exod.
9Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457A (auctor c.945–1004)
Similiter ergo et in Ecclesia Dei locus sanctus est fides perfecta et charitas de corde puro et conscientia pura.
10Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460A (auctor c.945–1004)
locus erat sanctus in quem pervenerat Moyses, secundum quod dictum est ad eum: Locus enim in quo stas terra sancta est (Exod. III, 5).
11Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460A (auctor c.945–1004)
Similiter ergo et in Ecclesia Dei locus sanctus est, fides perfecta, et charitas de corde puro et conscientia bona; qui in his stat, in Ecclesia, in loco se sancto stare cognoscat.
12Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0518D (auctor c.945–1004)
O quanta reverentia locus ille dignus exstitit, qui sub specie dormientis tantum Christi testem continet, et in quo tantae virtutes fiunt, et factae esse referuntur, quantas hac tempestate apud Anglos nusquam alibi audivimus!
13Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0487B (auctor 1000)
Exinde si regalis esset locus, ad dominum regem fecisset rationes abbas vel abbatissa; si episcopalis, ad illum episcopum.
14Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0744C (auctor fl. 923)
Urbs terrore, simul cives, invaditur omnis; Nullus in urbe locus fuerat, qui bella lateret.
15Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0757 (auctor fl. 923)
Scandito analogium, crisis [aurum] nitet ore docentis; Declina birotum, [currum duarum rotarum coronam] bravium capito ac cliotedrum [sectam plectibilem]. Culleum [vas pice oblinitum] habe, diametra scias, [medietatem sperae, horologium loca exilii] ergastula nesci. Apponas emistichium [dimidium versum], cum distica [II. versus] sculpes [scribes]. Enoforo liba [vasi vinario], lotium [urinam] laxare suesce. Dilige tu xenodochium [domus qua pauperes colliguntur], zelotipiaque odi [odia]. Hinc acitabula [vas quo fertur acetum] doma tuum seu congia [mensuras] stringat. Pomerium [locus vacuus] curti, pomaria [viridiaria s. sunt pomis] congrua malis. Fulgeat ecclesiis ostrum, longe sit oletum. [stercus humanum] Praedia quala [corbes] tibi statuant, agitent flabra flogra. [venti virgas, viridiaria] Eminus ut [longe] gorgon [serpentis proprium] fugiat, pota [bibe] diamoron. [morittium] Sperne platon olon [lutum totum], sinposia, quatinus odon [via] Te lustret; temeson [medius sons] vigeas, si non potes insons. Lar tibi [penus], quo nectar fraglet [redoleat], lucarque [pecunia de lucis] nec absit. Gallonis [mercennarii] memor esto tui, ambro timeto cieri [elluo luxuriosus dissipator vocat]. Mulio [custos mulorum] strabo tuus [uuekus] neque sit, neque agoson inermis [provisor equorum] Abbaso [domus infirma] quo fuerit, sit hirudo [sanguisuga] frequens [assidua] comitata. Disparet [disiungat] ac validos intercapedo citatim [intervallum agiliter], Si qua virago [femina virilis animi] tuum penetret [intrat], reminiscere, doma [tectum]. Bule [consilium sermo] tegat Christi mentem tibi, gausape [mantile] mensam. Entole [mandatum] te comat, regesque baben [torques aurea cum gemmis.] proceresque. Abdomen minime superet corpus mage teche [mandatum]. Uranei [celestis] neotericus [novus], atque neofitus [novus in fide] haud sis Dogmatis ac fidei, iugiter sed priscus ab olim.
16Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0775C (auctor fl. 923)
Huic etiam puto Iacob patriarcham dixisse: « Vere locus iste sanctus est, et nihil aliud est, nisi domus Dei (Gen. XXVIII, 16) , » quae est Christianitas, et « porta coeli, » quae est Christus.
17Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313B
Nemini clericorum auferri debet locus quem anni circulo inhabitaverit, super quem ecclesiam, id domum suam aedificaverat.
18Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1286A
nisi quia Novatianus * indesinenter abstineat, Christianus vero per tempora ieiunat, ut locus, et tempus, et persona per omnia observetur.
19Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302B
Si autem in termino loci sancti occiderit in quo laici hospitantur, anno uno: indulgemus vero posteriora tempora L dies; quia non locus sanctus dicendus est in quem homicidae cum spoliis, fures cum furtis, adulteri et periuri, et praecones, et magi intrant.
20Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302C
Et non solum omnis locus sanctus debet intus mundari, sed et eius termini qui consecrati sunt, mundi esse debent.
21Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302C
CAP. XXV. - De profanatione, cur carior sanctus sanguis quam sanctus locus?
22Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302C
Synodus: - Sanguis martyrum consecrat locum, non locus sanguinem.
23Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1304D
Synodus dicit: Corrigendi et poenitendi locus considerandus est.
24Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0015D (auctor fl. 1150)
Locus quoque voluptatis in exilium commutatus est: quod testantur quotidianae calamitates, videlicet angustiae mentis, corporis infirmitates, pericula foris, pestilentiae irruentes desuper, defectus immortalitatis, et ad ultimum expectatio mortis.
25Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0056D (auctor fl. 1150)
Inde enim nutriuntur discordiae, commoventur simplices, turbantur discreti, impatientes litigant, et malitiosi fomitem malitiae suae inde assumunt, sicque huiusmodi stillicidium pax illa mentis, quae Deus est, ab homine expellitur: quia non nisi in pace habitat Deus, sicut scriptum est: Et factus est in pace locus eius (Psal. LXXIV) . Quicunque ergo vult Verbum Dei in se habere habitatorem, domum suam oportet tecto pacientiae protegere, ut stillicidium istud a tecto defluat in terram, ita ut per virtutem pacientiae protecta quies, cum verbis malevolis non perturbetur.
26Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0105A (auctor fl. 1150)
Ad hoc hortatur eos religiosus habitus, secretum solitariae conversationis, locus ipse Deo sanctificatus, in quo tanquam ad spiritales nuptias invitatus mansionem sibi praeelegit.
27Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0133B (auctor fl. 1150)
Plenitudo vero apta est, quae replet secundum rei congruentiam, ut cum dicitur: Civitas vel Ecclesia plena populo, non quod ibi nullus locus vacuus relinquatur, sed quia secundum congruentiam ibi existentes loco sufficiunt.
28Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0133C (auctor fl. 1150)
In beata virgine Maria plenitudo aequa fuit, quoniam spiritali gratia in tantum repleta est, quod in ea nihil vacuum, id est nullus peccandi locus remansit.
29Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0137C (auctor fl. 1150)
Christus passus est pro nobis, vobis relinquens exemplum, ut sequamini vestigia eius (I Petr. II) . Ecce, fratres dilectissimi, Christianae religionis vexillifer Christus Iesus pro salute hominum dimicaturus procedit: fortis utique propugnator ad salvandum, qui fortem illum armatum custodientem atrium suum, fortior ipse superveniens de coetu sanctorum eiicit, ita ut non sit amplius in eo inventus locus.
30Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0142C (auctor fl. 1150)
Ut grossius loquamur nos, qui subtilia videre non possumus, vestigium est locus in quo pes viatoris ponitur, indicativus quodam modo praetereuntis.
31Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0193D (auctor fl. 1150)
Non enim tantae beatitudinis convivium capere poterat locus iste horroris et vastae solitudinis, cuius amatores quotidie appetunt, et quotidie fastidiunt, utpote qui egestati praeparatus est, non satietati.
32Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0146D (auctor fl. 1150)
Si vero iniungatur eis obedientia, in qua sit seculare gaudium, et locus quidam dominationis, illam non solum humiliter, sed et libenter et velociter suscipiunt.
33Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0243C (auctor fl. 1150)
Sed ignis purgatoria purgatorii quidem est, quia purgatur quis eam patiendo, sed non est meritoria, quia nihil meretur quis, qui sustinet eam agendo, cum post hanc vitam non sit locus merendi: et ideo aliquem liberari de poena purgatorii, non est de merito hominis, sed de sola ordinatione divinae voluntatis.
34Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0246B (auctor fl. 1150)
De ipsa quoque Iob oraculum texuit, dicens: Habet argentum venarum suarum principia, et auro locus est in quo conflatur (Iob. XXVIII) . Argentum quippe fuit Christi humanitas, quae a sanctis patribus tanquam a venis quibusdam secundum carnem successive descendit.
35Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0246C (auctor fl. 1150)
Aurum vero, Verbi fuit divinitas: et eius conflationis locus, beata Dei Genitrix in qua Spiritus sanctus ineffabili operatione divinam et humanam naturam, in unam personam conflavit.
36Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0267D (auctor fl. 1150)
In huiusmodi sylvis praedones et sicarii et serpentes et scorpiones, id est vitiorum multitudo magna nimis invenitur, ut nullus possit ibi locus esse iusticiae, aut accessus sanctitati.
37Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0773 (auctor 947-1030)
Praesulis et si forte vacet locus intronizentur (14) Pastores ovium, nautae, quicunque sit ille.
38Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0515B (auctor 969-988)
Locus loquendi, Mons sanctae Mariae Terdonensis, tempus III Iduum Decemb.
39Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137; (auctor 969-988)
Textus qui sequitur describit qualiter ipse praesul Adalbero per Romani syrmata Papae consiliique sui decretum, constituit ut monachos locus hic Mosomus haberet, quos cohiberet regula sancte vivere, quique pro se proque suis praedecessoribus in spem aeternae vitae divinum Numen adorent.
40Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0520C (auctor 969-988)
Olim locus ille Mosomensis in honore Reginae coeli et virginis matris Mariae pro vera pietate et voto fidelium, sub ordine fuit praetitulatus sanctimonialium, sed turbine saeviente malorum, quorum supra vix attingendo meminimus, cum nomine perdiderunt et esse.
41Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524A (auctor 969-988)
Locus iste sub titulo assignatus sanctae Dei genitricis Mariae, secundum sui nominis dignitatem religionis non habet honorem.
42Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0527C (auctor 969-988)
Mosomus locus quidam est dioecesis nostrae, consecratus sub titulo et nomine sanctae Dei genitricis Mariae, olim ab exordio sanctimonialium congregatione famosus, sed mundi crebrescentibus malis in quo erat statu durare non potuit, postea a fidelibus clericorum vel canonicorum iam bis restitutus collectione, dum sua quaerunt omnes non quae Iesu Christi, dilapsis rebus et partim subtractis, pene ad nihilum redactus est.
43Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0528A (auctor 969-988)
Inter quae ille etiam Mosomi coenobialis locus antiquitatis studio certatim constructus, ab exordio scilicet sanctimonialium vitae aptatus, postmodum vero canonicali ordine ab Herveo praedecessore nostro melius informatus, atque in honore sanctae Dei genitricis Mariae digne consecratus, sed nefandis usibus utrobique negligenter incultus, rebus quidem partim subtractis, partim vero currentibus malis, sinistrae cessit fortunae.
44Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 19, 56; 2 (opus 1158-1170)
Crevit itaque locus iste per merita sancti Wunebaldi et sancte Walpurge virginis et, sicut in suis orationibus et divino obsequio sanctorum est adornatus, ita brevi tempore in exterioribus fidelium oblationibus est amplificatus.
45Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 57, 151; 2 (opus 1158-1170)
Ex antiquo locus ille in religione monastica fundatus beatum Wunebaldum confessorem pretiosissimum abbatem habuisse dinoscitur primum quidem et novissimum usque ad hec felicissima apostolatus vestri tempora.
46Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 4; 3 (opus 1158-1170)
Eapropter innumerabiles excessus ille locus frequenter sustinuit fueruntque in illo loco dissensiones, ire, rixe, blasphemie, obprobria, direptiones ceteraque innumerabilia incommoda sancteque conversationi adversantia.
47Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0547D (auctor fl. 820)
Si vero talia aliqua, aut prius praeparanda, aut postmodum mundanda vel curanda fuerint, quae laicis deputata sint, fenestra, aut ostium aut locus extra coquinam talis constitutus sit, ubi fratres vel praeparanda suscipiant, vel mundana referant, ubi ea illi vel ponere, vel posita recipere possint, ut tamen nullam occasionem, pro qua coquinam ingrediantur, habeant.
48Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 2; 9 (auctor c.624-704)
Nam illud saepe supra memoratum rotundum tegurium alio nomine euangelistae monumentum uocant, ad cuius hostium aduolutum et ab eius hostio reuolutum lapidem resurgente Domino pronuntiant; sepulchrum uero proprie dicitur ille locus in tegurio, hoc est in aquilonali parte monumenti, in quo dominicum corpus linteaminibus inuolutum conditum quieuit, cuius longitudinem Arculfus in septem pedum mensura propria mensus est manu, quod uidelicet sepulchrum non, ut quidam falso opinantur, duplex et quandam de ipsa maceriolam petra habens excisam duo crura et femora duo intercidentem et separantem, sed totum simplex a uertice usque ad plantas lectum unius hominis capacem super dorsum iacentis praebens in modum speluncae, introitum a latere habens ad australem monumenti partem e regione respicientem culmenque humile desuper eminens fabrefactum, in quo utique sepulchro duodenae lampades iuxta numerum XII sanctorum apostolorum semper die ac nocte ardentes lucent, ex quibus quattuor in imo illius lectuli sepulchralis loco inferius positae, aliae uero bis quaternales super marginem eius superius conlocatae ad latus dexterum oleo nutriente praefulgent.
49Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 6; 2 (auctor c.624-704)
Inter has itaque duales ecclesias ille famosus occurrit locus, in quo Abraham patriarcha altare conposuit super illud inponens lignorum struem, et ut Isaac suum immolaret filium, euaginatum arripuit gladium, ubi nunc mensa habetur lignea non parua, super quam pauperum eleemosynae a populo offeruntur.
50Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 17; 1 (auctor c.624-704)
Ad cuius medietatem ab occasu ille uicinus habetur locus, ubi ludas Scariothis disperatione coactus laqueo se suspendens disperierat.
51Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 23; 1 (auctor c.624-704)
In toto monte Oliueti nullus alius locus altior esse uidetur illo, de quo Dominus ad caelos ascendisse traditur, ubi grandis ecclesia stat rotunda ternas per circuitum cameratas habens porticus desuper tectas.
52Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 23; 4 (auctor c.624-704)
Nam cum haec, de qua nunc pauca commemorantur, basilica fabricaretur, idem locus uestigiorum Domini, ut alibi scriptum repertum est, continuari pauimento cum reliqua stratorum parte non potuit, siquidem quaecumque adplicabantur, insolens humana suscipere terra respueret in ora adponentium excussis marmoribus.
53Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 2; 1 (auctor c.624-704)
In eiusdem uero ciuitatis orientali et extremo angulo quasi quaedam naturalis dimidia inest spelunca, cuius interior ultima pars praesepe Domini nominatur, in quo natum puerum reclinauit mater, alius uero supradicto contiguus praesepio introeuntibus propior locus propriae natiuitatis dominicae traditur fuisse.
54Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 10; 2 (auctor c.624-704)
Horum locus sepulchrorum quadrato humili circumuenitur muro.
55Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 13; 5 (auctor c.624-704)
Locus uero totius urbis ab humana desertus habitatione nullam domum habens commorationis segetes et uineta recipit.
56Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 16; 1 (auctor c.624-704)
Ille sacrosanctus et honorabilis locus, in quo Dominus ab Iohanne baptizatus est, semper aquis fluminis tegitur Iordanis, et sicut Arculfus refert, qui ad eundem peruenerat locum hucque et illuc per eundem transnatauit fluuium, in eodem sacrosancto loco lignea crux summa infixa est, iuxta quam aqua usque ad collum longissimi uenit stantis uiri aut alio in tempore nimiae siccitatis ad mammillas usque; inundatione uero facta maiore illa tota crux aquarum adiectione protegitur.
57Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 16; 2 (auctor c.624-704)
Locus itaque eiusdem crucis, in quo, ut superius dictum est, Dominus baptizatus est, citra alueum fluminis habetur, a quo usque in alteram ripam in parte Arabiae homo fortis iactare lapidem potest funda inpellente.
58Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 24; 3 (auctor c.624-704)
Qui uidelicet locus citra mare Galileae est, respiciens ciuitatem Tiberiadem ab australi plaga sibi occurrentem.
59Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 30; 26 (auctor c.624-704)
Quae procul dubio causa facit, ut eiusdem ciuitatis locus, qui ita ex duabus coartatus partibus strangulatur, longo ualde et angusto tramitis spatio ab occasu in ortum protendatur, quod etiam Arculfi narratio demonstrat, qui, ut ipse refert, hora diei tertia coepit intrare ciuitatem mense octobri per longitudinem deambulans urbis et uix ante uespertinum tempus ad extremitatem longitudinis eius peruenire poterat.
60Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0782B
Sepulcrum vero proprie dicitur ille locus in tegorio, hoc est in aquilonali parte monumenti, in quo Dominicum corpus linteaminibus involutum conditum quievit: cuius longitudinem Arculfus in septem pedum mensura propria mensus est manu.
61Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0785B
Inter nas itaque duales ecclesias ille famosus occurrit locus in quo Abraham patriarcha altare composuit, super illud imponens lignorum struem; et ut Isaac immolaret filium suum, evaginatum arripuit gladium: ubi nunc mensa habetur lignea non parva, super quam pauperum eleemosynae a populo offeruntur.
62Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0789C
Ad cuius medietatem ab occasu ille vicinus habetur locus, ubi Iudas Scariothes, desperatione coactus, laqueo se suspendens disperiit.
63Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0789C
A Locus coenae Domini.
64Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0791B
In toto [Al. isto] monte Oliveti nullus alius locus altior esse videtur illo, de quo Dominus ad coelos ascendisse traditur, ubi grandis ecclesia stat rotunda, ternas per circuitum cameratas habens porticus [Al. porticos] desuper tectas. Cuius videlicet rotundae ecclesiae interior domus sine tecto et sine camara, ad coelum sub aere nudo aperta patet, in cuius orientali parte altare sub angusto protectum tecto constructum exstat.
65Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0791C
Nam cum haec, de qua nunc pauca commemoratur, basilica fabricaretur, idem locus vestigiorum Domini, ut alibi scriptum repertum est, continuari pavimento cum reliqua stratorum parte non potuit.
66Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0795B
In eiusdem vero civitatis orientali et extremo angulo quasi quaedam naturalis dimidia inest spelunca, cuius interior ultima pars praesepe Domini nominatur, in quo natum puerum reclinavit Mater: alius vero supradicto contiguus praesepio introeuntibus propior, locus proprie nativitatis Dominicae traditur fuisse.
67Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0797C
Horum locus sepulcrorum quadrato humili circumvenitur muro.
68Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0799B
Locus vero totius urbis ab humana desertus habitatione, nullam domum habens commorationis, segetes et vineta recipit.
69Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0800A
Ille sacrosanctus et honorabilis locus, in quo Dominus a Ioanne baptizatus est, semper aquis fluminis tegitur Iordanis: et, sicut Arculfus refert qui ad eumdem pervenerat locum, hucque et illuc per eumdem transnatavit fluvium, in eodem sacrosancto loco lignea crux summa infixa est, iuxta quam aqua usque ad collum longissimi venit stantis viri; aut alio in tempore nimiae siccitatis aquis imminutis ad mamillas usque: inundatione vero facta maiore, illa tota crux aquarum adiectione protegitur.
70Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0800B
Locus itaque eiusdem crucis, in quo (ut superius dictum est) Dominus baptizatus est, citra alveum fluminis habetur: a quo usque in alteram ripam in parte Arabiae homo fortis iactare lapidem potest funda impellente.
71Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0803D
Qui videlicet locus citra mare Galilaeae est; respiciens civitatem Tiberiadem ab australi plaga sibi occurentem.
72Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0807C
Quae procul dubio causa facit ut eiusdem civitatis locus, qui ita ex duabus coarctatus partibus strangulatur, longo valde et angusto tramitis spatio ab occasu in ortum protenditur.
73Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742C
Nam mei cognationales amici, et tui secundum carnem cognati in hac vicina munitione belligerantes, committent bellum; unde in supra memorato fonte aliquis de mea cognatione trucidabitur homuncio, cuius cum caeteris interfecti sanguine eiusdem fonticuli locus replebitur.
74Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0767A
Unde hodieque et locus illius angelici condicti, rem in eo gestam suo proprio protestatur vocabulo, qui latine potest dici Colliculus angelorum, Scotice vero Cnogangei.
75Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0465A (auctor 1068-1081)
([7.] Cap. 6.) Qualiter autem gens dura Saxonum pervenerit ad cognitionem divini nominis, aut quibus praedicatoribus ad christianae religionis normam pertigerit, explicare locus quaerit, si prius de bello Karoli, quod cum Saxonibus longo tempore profligatum est, mentionem facimus et belli causas simul connectimus.
76Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0479C (auctor 1068-1081)
Hic locus in episcopatu Ferdensi positus, ab Hammaburg disparatur tribus rastis.
77Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0561B (auctor 1068-1081)
Cogitavit enim, ut ipse nobis de ea re sciscitantibus aperuit, refectorium, dormitorium, cellarium et ceteras fratrum officinas, omnia ex lapide facere, si locus aut ocium suppeditarent.
78Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0565A (auctor 1068-1081)
Septimam vero incepit in Aspice, qui locus in Mindensi parrochia est silvestris et montuosus .
79Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0578A (auctor 1068-1081)
Ideoque locus ille postea tumultu comprovintialium destructus est; populus vero Nordalbingorum excommunicatus.
80Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0623B (auctor 1068-1081)
Est enim haec insula feracissima frugum, ditissima volucrum et pecudum nutrix, collem habet unicum, arborem nullam, scopulis includitur asperrimis, nullo aditu praeter unum, ubi et aqua dulcis, locus venerabilis omnibus nautis, praecipue veo pyratris.
81Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VIII; 1 (auctor -1081)
Qualiter autem gens dura Saxonum pervenerit ad cognitionem divini nominis aut quibus predicatoribus ad christianae religionis normam pertinxerit, explicare locus quaerit, si prius de bello Karoli, quod cum Saxonibus longo tempore profligatum est, mentionem facimus et belli causas simul connectimus.
82Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXIII; 3 (auctor -1081)
Hic locus in episcopatu Ferdensi positus, ab Hammaburg disparatur tribus rastis.
83Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, III; 7 (auctor -1081)
Locus venerabilis omnibus nautis, precipue vero pyratis.
84Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, VIIII; 7 (auctor -1081)
Septimam vero incepit in Aspice, qui locus in Mindensi parrochia est silvestris et montuosus.
85Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, III; 5 (auctor -1081)
Cogitavit enim, ut ipse nobis de ea re sciscitantibus aperuit, refectorium, dormitorium, cellarium et ceteras fratrum officinas omnia ex lapide facere, si locus aut ocium suppeditarent.
86Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXVI; 9 (auctor -1081)
Ideoque locus ille postea tumultu comprovintialium destructus est, populus vero Nordalbingorum excommunicatus.
87Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0604C (auctor 1145-1221)
Quam iucundum est Verbi infantis se coaptare cunabulis, praesepi assistere, locum non habere alibi quam in diversorio, ubi puerperae non est locus!
88Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0604C (auctor 1145-1221)
Non erat, inquit, ei locus in diversorio (Luc. II); ideo eum in praesepio reclinavit.
89Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616D (auctor 1145-1221)
Hoc est ergo carnem foras relinquere, nihil ei praeter necessaria quaerere, et sola illa iudicare necessaria, quae secundum discretionem Patrum potest ordinis forma pati, et locus tribuere quem petisti.
90Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0620C (auctor 1145-1221)
Revera ibi locus peccandi consuetudini non habetur, ubi, iuxta Psalmistam, Domino in timore servitur (Psal. II).
91Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0629B (auctor 1145-1221)
Non in carne erit locus miseriae, quam imber lacrymarum ex vi doloris inundans deploret.
92Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0648A (auctor 1145-1221)
Hic locus speciosus ad videndum, spatiosus ad manendum, et ad pausandum quietus, cum usque pervenerit anima, et hanc sibi requiem beatam invenerit, tunc laetabunda et laudans clamabit: Haec requies mea in saeculum saeculi (Psal. CXXXI), etc.
93Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0650D (auctor 1145-1221)
Nunc igitur si apud te est locus poenitentiae, negligentiae meae dabis veniam, quia fateri sine tormento confusionis non audeo me tibi aliquando fuisse mentitum.
94Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0666C (auctor 1145-1221)
Difficile enim fieri solet, ut diu integer inter eos nexus amoris permaneat, quos disiungit institutio, intentio dividit, locus separat, disparat actio, propositum dissimile variat, studii dissidentia cohaerere non sinit.
95Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0679B (auctor 1145-1221)
Observandus est locus, ne sacratus sit; tempus quoque gravidi ventris, tempus separationis praescriptum, tempora quoque quibus est divinis observantiis insistendum; quae omnia si inter coniugatos neglecta, valde reprehensibilia sunt, et offendunt Deum.
96Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1474C (auctor fl. 1173)
Coelestis nuntius Assistit propius, Cella libidinis Fit locus luminis: Turbantur incesti.
97Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1507B (auctor fl. 1173)
quam sancti in superna civitate Iesuralem percipiunt, et cum Deo, perpetuo obtinebunt, ubi nullus dolori aut moerori amplius est locus, ubi bonorum omnium ubertas et interminabile gaudium.
98Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0474A (auctor c.1140–1212)
Et quidem sacratissimus locus uterus matris Virginalis, nec eius sanctitatis praerogativam humanus aliquis comprehendit intellectus.
99Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0499C (auctor c.1140–1212)
Unde mihi liquido apparet, quidquid tu dicas, quod licite potest locus professionis deseri, et aliud expeti: quod si hoc licite fieri non posset, quidam profecto ex eis nec de loco et ordine suo egrederentur, nec alias [forte pro alibi] reciperentur. Nam tales inter eos cognosco, tam videlicet scrupulosos ac de sua salute sollicitos, ut etsi ob magnam, qua pollent, probitatem alibi recipi possent, ne tamen in hoc, modo aliquo Deum offenderent, nullo modo egredi vellent: quin potius ad hoc egressi sunt, ut Deo omnipotenti plus placerent.
100Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0504C (auctor c.1140–1212)
Sicut ergo locus, quandiu secundum Dei voluntatem in eo vivere vales, deserendus non est, ita nimirum, et quando contra Dei voluntatem in eo vivere cogeris, nihilominus tenendus non est.
101Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0527B (auctor c.1140–1212)
Tria quoque in praesenti capite ad orationem pertinentia nobis notanda invenies, quae sunt tempus, locus, et modus.
102Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0540A (auctor c.1140–1212)
Non ignoratis, ut aestimo, unde locus.
103Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0562C (auctor c.1140–1212)
Hic quoque ille paradisus est, ad quem irrigandum, de loco voluptatis egreditur fluvius, qui inde dividitur in quatuor capita; quia a Deo, qui verae, et non fallacis voluptatis locus est, ad sanctificandum charitatis affectum, illud salubre exit edictum, quod modis quatuor distinguitur: tribus, qui ad dilectionem Dei pertinent, et uno, qui ad proximi.
104Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567A (auctor c.1140–1212)
Cum conventu suo se restringat, sic enim exigit ordo; nec unquam, nec usquam alias appareat; ad hoc ei et omne denegetur tempus, et omnis claudatur locus.
105Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0576D (auctor c.1140–1212)
Utique, ubi superior locus, ibi periculum maius; quia quanto sublimior gradus, eo et gravior casus, et plus erit ab eo exigendum, cui plus fuerit commissum.
106Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0591B (auctor c.1140–1212)
Cum huius mundi successus praecipitur, cum locus superior imperatur, is, qui ad haec percipienda obedit, obedientiae sibi virtutem evacuat, si ad haec etiam ex proprio desiderio anhelat.
107Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0598A (auctor c.1140–1212)
Si etiam omnis congregatio vitiis suis, quod absit, consentientem personam elegerit pari consilio, et vitia ipsa aliquatenus in notitiam episcopi pervenerint, ad cuius diaecesim pertinet locus ipse vel abbatibus, aut Christianis vicinis claruerint: prohibeant pravorum praevalere consilium, et domui Dei dignum constituant dispensatorem; scientes pro hoc se recepturos mercedem bonam, si illud caste et zelo Dei faciant; sicut e diverso peccatum, si negligant.
108Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0603B (auctor c.1140–1212)
Locus quippe lectionis et meditationis, et plerumque orationis, claustrum est.
109Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605B (auctor c.1140–1212)
Cum in omni loco vos deceat esse sanctos, sicut locis aliis hic locus est sanctior: sic et vos in eo decet esse sanctiores.
110Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605D (auctor c.1140–1212)
Dormitorium locus est corporalis quietis: inter vos autem debet esse et spiritualis.
111Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0606D (auctor c.1140–1212)
Capitulum etenim humilitatis locus est, non elationis, accusationis, non excusationis.
112Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0607A (auctor c.1140–1212)
Sic oriuntur iurgia, augentur rixae; sicque domus confessionis locus efficitur confusionis.
113Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0616A (auctor c.1140–1212)
Et quis hic locus voluptatis.
114Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0616A (auctor c.1140–1212)
Dicamus interim, si tamen ita dicendum est, quod locus voluntatis Ecclesia est Praemonstratensis.
115Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0622D (auctor c.1140–1212)
Quis autem ille voluptatis locus?
116Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0623A (auctor c.1140–1212)
Locus unde tulit eum, ipse nominatim non exprimitur; quia diversa nimirum, et plerumque super numerum flagitia et facinora multiplicata sunt, a quibus eum tollit.
117Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0623A (auctor c.1140–1212)
Nomen itaque locus iste non habet; quia multoties, quantum ad nos, eum infra se nec numerus tenet.
118Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0642B (auctor c.1140–1212)
Interior vero locus, qui ab hoc velo usque ad parietem occidentalem pertingebat, Sancta sanctorum erat; exterior vero, qui ab introitu usque ad idem velum erat, simpliciter Sancta dicebatur.
119Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0735B (auctor c.1140–1212)
Primum namque spatium ille locus est, in quo utriusque temporis Laici continentur.
120Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0736D (auctor c.1140–1212)
Quintum quoque spatium, quod intra velum est, et Sancta sanctorum appellatur, solus summus pontifex ingredi consuevit: et est quasi quidam thalamus locus hic, in quo postpositis cunctis familiaribus et amicis, exclusis etiam parentibus et cognatis, soli sponsus et sponsa eo amore dulciore, quo in loco interiore iucundantur.
121Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0738B (auctor c.1140–1212)
Locus quintus, qui Sancta sanctorum dicebatur, adventum Filii Dei in carne ideo exprimit; quia in illum solus pontifex summus intrare consuevit.
122Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0739D (auctor c.1140–1212)
CXXXVI. Venit iam status eius quartus, in quo longe excellentius quam in tertio vel in secundo accensa est in bono fidelium devotio, roborata intentio, auctum propositum; quia in multis fidelibus suis eadem virgo, mater ecclesia, communi sanctitate Christianitatis in hoc suo quarto statu contenta non esset, nisi mundum, et ea quae mundi sunt, plene contemneret; iugum Domini suave et onus eius leve susciperet (Matth. XI, 30) ; communem, quemadmodum in paucis in ortu quondam suo habuit vitam, devote modo in innumeris apprehenderet: ut per communionem possessionum unitas foveretur mentium quatenus esset et in statu isto multitudinis non solum quidem credentium; verum etiam sancte viventium cor unum, et anima una, nec quisquam eorum, quae possideret, aliquid suum esse diceret: sed essent illis omnia communia (Act. IV, 32) . Et hic status quid aliud est, nisi quidam locus sanctus, locus terribilis, qui merito Bethel, id est, domus Dei appellatur?
123Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0768D (auctor c.1140–1212)
Locus itaque, in quo fuimus, peccatum est.
124Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0769A (auctor c.1140–1212)
Ecce locus in quo fuimus.
125Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0769A (auctor c.1140–1212)
Locus vero, in quo nunc sumus, iste mundus est.
126Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0769B (auctor c.1140–1212)
Et hic nobis locus tribus modis infestus est; quia adversum nos furit per concupiscentiam carnis, per concupiscentiam oculorum et superbiam vitae.
127Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0770C (auctor c.1140–1212)
Et haec de tribus malis, quibus nobis mundus iste, locus videlicet in quo nunc sumus, infestus est.
128Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0771B (auctor c.1140–1212)
Primus locus vocatur voluptas carnis, secundus calamitas mundi, tertius asperitas inferni, quartus felicitas coeli.
129Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0779A (auctor c.1140–1212)
circumdando omnia disponentem suaviter, cursus temporum, motus corporum, nutus mentium: omni creaturae legem constituentem, pondus, mensuram, et numerum: In quo vivimus, movemur, et sumus (Act. XVII, 28) . Audit praeterea, quia movet omnia, disponit, et explicat: et quod eius aequare non potest ullum aeternitatem tempus, vel immensitatem locus, vel bonitatem virtus, vel sapientiam sensus, vel potentiam opus: et quod ubique est, sed nusquam comprehensus: existentia sciens, futura praesciens, facienda disponens, salvanda praedestinans, subiectis providens: trinus, et unus.
130Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0795B (auctor c.1140–1212)
Et quis sine te locus?
131Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0818A (auctor c.1140–1212)
Tunc, inquam, certa erunt, quando emendandi nec locus erit, nec tempus.
132Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0860D (auctor c.1140–1212)
Unde apparet quod licite potest locus professionis deseri et alius expeti.
133Adamus Scotus, Sermones, 198, 0113A (auctor c.1140–1212)
III. In pace factus erat locus tuus, ubi et habuisti Dei tui visionem, angelorum cohabitationem, tui ipsius possessionem.
134Adamus Scotus, Sermones, 198, 0124D (auctor c.1140–1212)
Quam terribilis est locus iste!
135Adamus Scotus, Sermones, 198, 0196A (auctor c.1140–1212)
Et ut sciatis quomodo sic agere possint, videte quia et Samaria est locus unde habent egredi, venire et ambulari.
136Adamus Scotus, Sermones, 198, 0234B (auctor c.1140–1212)
XIV. Et hinc est quod reclinatur in praesepio, quia non erat illi locus in diversorio.
137Adamus Scotus, Sermones, 198, 0234C (auctor c.1140–1212)
Non est ergo locus Mariae in diversorio, sed reclinat filium suum in praesepio.
138Adamus Scotus, Sermones, 198, 0235D (auctor c.1140–1212)
Itaque alba non sunt in terra, ut reclinet Maria filium suum in praesepio, quia locus ei non est in diversorio.
139Adamus Scotus, Sermones, 198, 0240A (auctor c.1140–1212)
Ad hos arbitror pertinere praesepium, in quo Maria filium, quem peperit, pannis involutum reclinavit; ad illos vero qui legem quidem et prophetiam suscipiebant, sed venturum minime intelligebant spectare aestimo diversorium, in quo ei locus non fuit; divertit siquidem lex et prophetia ad omnes, sed non ab omnibus intelligebatur; apud perfectiores et sapientiores annuntiatus, per eam, Christus per intelligentiam requievit.
140Adamus Scotus, Sermones, 198, 0240A (auctor c.1140–1212)
Ut non immerito Maria, quae peperit filium, reclinaret in praesepio, cui locus non erat in diversorio.
141Adamus Scotus, Sermones, 198, 0242A (auctor c.1140–1212)
quiescit ergo in sano sacri verbi intellectu apud gentiles, qui in nulla carnali litterae intelligentia quietem habet apud Iudaeos, quia ideo reclinatur in praesepio, quia non erat ei locus in diversorio.
142Adamus Scotus, Sermones, 198, 0243D (auctor c.1140–1212)
In praesepi reclinatur, dum in illo superno secreto reponitur, quia non erat ei locus in diversorio.
143Adamus Scotus, Sermones, 198, 0243D (auctor c.1140–1212)
Sed in neutro locus ei est, in quo honeste reclinetur, quia locus ei iste mundus laboris est, non securitatis aut quietis.
144Adamus Scotus, Sermones, 198, 0244A (auctor c.1140–1212)
Quid nonne bovis et asini praesepe locus est?
145Adamus Scotus, Sermones, 198, 0249A (auctor c.1140–1212)
Adiunxit: Et estis, inquit, in illo repleti (ibid., 10) . Locus ergo est, et quidem peramplus, in quo omnis habitat divinitatis plenitudo; et est voluptatis, in quo nostra continetur repletio, habens in se omnem nostrae plenitudinem suavitatis.
146Adamus Scotus, Sermones, 198, 0249A (auctor c.1140–1212)
Plane locus voluptatis est Dominus meus Iesus, in quo quodcunque video, amoenum; quidquid audio, delectabile; quidquid odoro, suave; quodcunque gusto, dulce, utque nullum de sensibus praetermittam, quodcunque tango, acceptabile.
147Adamus Scotus, Sermones, 198, 0249B (auctor c.1140–1212)
Utique locus voluptatis, in quo, ut breviter dicam, nihil prorsus quod reprobare, quod non approbare possis.
148Adamus Scotus, Sermones, 198, 0254B (auctor c.1140–1212)
O paupertas magna reclinari in praesepio, quia non erat ei locus in diversorio!
149Adamus Scotus, Sermones, 198, 0299B (auctor c.1140–1212)
Et fortasse hi sunt tres coeli, ad quorum tertium se raptum perhibet Paulus; ubi etiam dicit, se audivisse verba ineffabilia, quae non licet homini loqui (II Cor. XII, 2) . Et quidem ego puto, quod sicut hic [al. sicut ille locus erat mendosus] et ille, quae non licet homini manifestare vidit.
150Adamus Scotus, Sermones, 198, 0307C (auctor c.1140–1212)
Manna in quibusdam sacrae Scripturae locis, panis appellatur angelorum; putredinis quoque locus et fetoris solet esse sepulcrum.
151Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0090C
Ipsum Dei archangelus Michael et angeli eius a facie Dei proiiciant, ut non valeat cum suo rege dracone in Ecclesia catholica, neque locus eius amplius inveniatur in coelo; ut magna vox sanctorum audiatur in coelo, quod est Ecclesia praesens, dicentium: Nunc facta est salus, et virtus, et regnum Domini nostri et potestas Christi eius, et gloria ac veritas apostolorum eius.
152Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0095D
Haec dum perlegisset; nec valeret eum negare vere apostolum Dei, quippe qui tantorum gratia donorum cum undecim apostolis ab ipso Christo donatus sit, tandem erupit in hanc falsam vocem fronte rugata: « Solent dicere nonnulli Vitam eius veteranam, quando hic locus arsit, perisse incendio, in qua nihil horum legebatur, nisi duntaxat quod post ascensionem Domini ad Petri praedicationem sit conversus, sicut alii multi ex paganis, et ab eo eruditus, et post longum tempus ordinatus episcopus, et ad solam urbem Lemovicum missus, sicut Apollinaris ad Ravennam et Marcus in Alexandriam; quemdam vero monachum huius loci hanc Vitam mendacio suo finxisse adulatorio, ideo eam non credo.
153Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0034A
Post mortem Ludovici imperatoris anno octavo ( an. 848) Carolus Calvus Lemovicae conventum generalem habuit tempore quadragesimae; ante cuius praesentiam Ainardus praefectus monasterii sancti Marcialis, deposito canonicali habitu, monachus efficitur; similiter et omnes canonici sancti Marcialis in monasticum habitum sponte sese transferunt, et deinceps idem locus a monachis ordinatur.
154Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0034A
Tunc sancti Martini monachi Turonenses, nemine cogente, ante corpus eiusdem abiecto monachi scemate, scema induunt canonicale; sed mox in eis pestis irruit, ut una nocte omnes morerentur, et de relico a canonicis ipse habitatur locus.
155Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0043A
Fuit idem Eblus bonus pastor ecclesiae, aedificavitque castellum Lemovicae sedis, castellum sancti Hilarii, et canonicos ibi disposuit, quia infestatione Normannorum idem locus a monachorum prisca habitatione desciverat.
156Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0053B
Omnes enim comites Engolismae a temporibus Childeberti regis Francorum, quo ipse locus fundatus est, advocati eius et defensores extitisse noscuntur et provisores, habentes pro offitio defensoris in beneficio villam Banconiam.
157Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0076B
Quo anno Sanctonas urbs ab impiis christianis concremata est cum ipsa basilica sancti Petri sedis episcopalis, et diu permansit desertus ipse locus a divino cultu.
158Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0118B
» Qui locus nomini congruere videtur: erat enim ibi typicus, imo verus mons Domini, idem discipulus Christi, cuius sacra illuc membra ad tempus ob gaudium Christianorum erant translata; idemque qui per tribum Beniamin ex Iacob patriarcha originem traxit, non inconvenienter dici videtur domus Dei Iacob.
159Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0062D (auctor -875)
Is locus murum viginti pedes latum habuit saxo quadrato in altitudinem cubitorum quadraginta.
160Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0088B (auctor -875)
E quibus unum est quod ut Ecclesiae faciendae locus sufficeret, montem precibus movit.
161Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0256A (auctor -875)
Huius tanti in Ecclesia pro fidei integritate agones fuerunt, ut etiam de hoc videatur dictum esse illud quod scriptum est, Ego enim ostendam ei quantum pro nomine meo eum pati oporteat (I Reg. I; Act. IX) . In huius etenim persecutiones universus coniuravit orbis, et commoti sunt principes terrae: gentes, regna, exercitus coierunt adversus eum; multasque Arianorum perpessus insidias, toto orbe profugus agitur; nullus tutus ad latendum supererat locus.
162Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0279B (auctor -875)
Locus in quo passi sunt, Athanacho vocatur: ideoque dicuntur martyres Athanacenses.
163Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0257C (auctor -875)
Mirum vero inter haec, quod in basilica ascensionis, locus ille tantum de quo in nube susceptus ascendit, captivam in sua carne ducens captivitatem nostram (Eph. IV) , ita sacratus divinis vestigiis dicitur ut nunquam tegi marmore, aut paviri [ms. paveri] receperit, semper excussis, solo respuente, quae manus adornandi studio tentavit apponere (Psal. CXXXI) . Itaque in toto basilicae spatio solus in sui cespitis specie virens permanet, et impressam divinorum pedum venerationem calcati Deo pulveris perspicua simul et attigua venerantibus arena conservat, ut vere dici possit: Adoravimus in loco ubi steterunt pedes eius.
164Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0297A (auctor -875)
Et cum alius omnino non esset locus ad construendam ecclesiam, ille fide plenus pernoctasse in oratione dicitur.
165Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0346A (auctor -875)
Compositum vero et ornatum est venerabile sarcophagum ambarum, et locus orationis condigne dedicatus tertio nonas Septembris, quando et memoria passionis eius celebrior agitur.
166Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0347A (auctor -875)
Cernit interim invidus omnis boni profectum viri, et ferre non valens, simulat se puellam et ante fores viri verba gementia ingeminat: Heu, inquit, me miseram, silvis errare, et tenebris vagam, locus non agnoscitur, iter quaeritur.
167Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0392B (auctor -875)
Festivitas vero ut fuerat statuta, celebris in aliorum martyrum festivitate permansit, ac locus quatuor Coronatorum nomine insignis.
168Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0393C (auctor -875)
Ad haec beatus Mennas cum respondisset: Ego hoc saeculi honore non delector, sed Christi Domini discipulus effici cupio; iubente duce, extensus, et nervis bubulis manibus ligatus, tandiu a militibus virgis caesus est, donec sanguine ipsius plateae locus repleretur.
169Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0240B (auctor -875)
Cumque quaereret locum habitationis suae, orationem fudit ad Dominum: Te deprecor, Domine, qui lumen es verum, si prosperum facis iter meum, hoc mihi signum fiat: ubicunque ambulavero, si psalterium meum dedero, et eadem die mihi redditum fuerit, ibi sit permansionis meae locus.
170Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0240C (auctor -875)
Hoc itaque signo, ut stationem suam ibi vir Dei faceret, confirmatur; ac inde non longe plus minusve quam duarum sagittarum progressus, habuit angelum Dei obvium, qui ei dixit: Serve Dei, hic tibi locus permansionis a Domino parabitur.
171Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0404A (auctor -875)
Ductus a duobus Aegyptiis vultu teterrimis, iraque plenis, positus sum in obscurissimo loco ubi erat puteus; subitoque veniente quodam iuvene, nimio splendore corusco, totus ille locus contremuit, et exclamavit iuvenis ille splendidissimus: Remittite puerum, quia vocatur a famulo Dei Alexandro.
172Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0253A (auctor -875)
Locus autem ubi decollabantur Christiani hoc habebat vocabulum, eo quod arbores palmae illic essent.
173Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0368B (auctor -875)
Est autem locus in Campaniae finibus ubi inter sinum Adriaticum et montem Garganum civitas.
174Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0369D (auctor -875)
Unde et idem locus in summitate sua continens ecclesiam, Internubes situs vocatur.
175Ado Viennensis, Vita S. Theuderii, 123, 0447A (auctor -875)
Erat tunc temporis hic locus utpote silvestris feris ac serpentibus plenus.
176Ado Viennensis, Vita Theudarii abbatis Viennensis, 526; 46 (auctor c.800-875)
Erat tunc temporis isdem locus, utpote silvestris, feris ac serpentibus amicus.
177Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0901B (auctor 814-878)
Hac itaque patrata eversione et multis effluentibus annorum curriculis, idem locus ad eremum redactus coepit esse ferarum, qui prius fuerat habitatio hominum, usquequo regni Francorum gubernacula adeptus est Chlodoveus filius Dagoberti, qui ut erat vir nobilissimus rerum administratione publicarum miro callebat ingenio.
178Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0904C (auctor 814-878)
Namque praedictae solitudinis plagam respiciens conspicit eminus locum lumine claro micante, ceu cum luminaribus facibusque densis locus aliquis perfusus illustratur.
179Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0906A (auctor 814-878)
Qui locus hactenus Basilicam retinet Domino in honore B. Benedicti dicatam.
180Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0908B (auctor 814-878)
Corpus sancti Benedicti in ecclesia S. Petri depositum, in ecclesia S. Mariae reconditur. Miraculis locus celebratur.
181Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0908C (auctor 814-878)
Quod visum vir Domini Mummolus ut vidit, omni dubietate postposita certissime credidit quod hic locus aptus esset sancti viri membris locandis.
182Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0909A (auctor 814-878)
Sed et locus isdem cuius sit nobilitatis, ex actibus beati viri comprehendi potest.
183Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0914D (auctor 814-878)
Hoc itaque ordine in statum, quo nunc cernitur, sanctissimum illud Cassinense coenobium reparatum est, cum iam fere centum et decem annorum curricula evoluta essent, ex quo occulto Dei nutu locus ille habitatione carere coeperat humana.
184Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0956D (auctor 814-878)
6. Namque Deo amabilis, et toto orbe celebratus atque canendus, regularisque vitae singularis institutor Benedictus, in Beneventana provincia multis praecedentibus annis vitae huius ultimam clauserat diem, et in castro Cassino acceperat sepulturam: sed post non multum temporis, secundum prophetiam eiusdem sanctissimi viri, idem locus a Longobardis captus atque in eremum est redactus.
185Adrianus I, Epistola, 98, 1289A
» Item eiusdem sancti Augustini ex libro secundo de Trinitate (Cap. 17) , inter caetera: « Quid enim sibi vult quod ait Dominus: Ecce locus est penes me, et stabis super petram (Exod. XXXIII) ? Quis locus terrenus est penes Dominum, nisi hoc est penes eum quod eum spiritaliter attingit?
186Adrianus I, Epistola, 98, 1289B
Nam quis locus non est penes Dominum: Qui attingit a fine usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter? etc. » (Sap. VIII.) Item sancti Ioannis Chrysostomi de sermone sancti Pauli apostoli, ubi ait: Non quod volo, hoc ago (Rom. VII) , et quoniam Iacob figura factus est Christi, inter caetera: « Venit in medio fluminum, et ut vidit somnium, dixit: Non est nihil aliud, nisi domus Dei (Gen. XXVIII) . Etenim non vidisti aedificium, sed scalam.
187Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1610B
Addimus insuper, ut consecrationes altarium, seu basilicarum, ordinationes monachorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, seu quaelibet ecclesiae sacramenta a dioecesano suscipiatis episcopo, si quidem aptus fuerit locus et gratiam, atque communionem apostolicae sedis habuerit, eaque vobis sine pravitate et exactione, voluerit exhibere; ipsa a quocunque malueritis catholico episcopo postulare, qui nostrae sedis auctoritate quod postulatur indulgeat.
188Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1591C
Inter universas ecclesias Theutonici regni ab antiquis Patribus et praedecessoribus nostris sanctis et apostolis viris privilegiis et decretis confirmandum est Fuldense monasterium; et ideo non immerito ex auctoritate Romanae curiae et tutela principis apostolorum Petri floruisse opibus et dignitatis excellentia idem constat claruisse locus.
189Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1484D
Locus sigilli.
190Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1399B
Decor domus Domini diligendus est et locus habitationis gloriae eius attenta diligentia et reverentia honorandus.
191Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1501A
S. PETRUS, S. PAULUS, ADRIANUS PAPA IV. Locus monogrammatis.
192Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1555C
Ad haec quoniam locus vester sic est institutus, ut advocatus bonorum praefati ducis in partibus illis, eiusdem quoque loci sit advocatus, prohibemus ut nec ipsi, nec alicui sub ministerio eius liceat eumdem locum iniustis gravaminibus infestare, sed eum vicem iam dicti ducis, sicut ipse instituit et scripto suo firmavit, cum mancipiis et possessionibus suis idem advocatus defendere et tueri debet, eo tenore, ut querimonias tam vestras quam mancipiorum vestrorum audiat, et congruam iustitiam faciat; partem vero nullam a vobis propter hoc exigat, sed tantum de horreo praefati ducis secundum antiquam constitutionem tempore suo accipiat.
193Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1385C
De redditibus eiusdem ecclesiae quadraginta solidos, ad fratrum vestituram deputatos, etiam per totum annum duas partes oblationum etiam eleemosynarum eiusdem ecclesiae, atque iuxta ea quae a sanctissimis praedecessoribus nostris apostolicis cardinalibus sanctae Romanae Ecclesiae, vel pontificibus Tullensibus exinde statuta sunt, praecipue pro dilectione et veneratione reliquiarum sanctorum Apostolorum Petri et Pauli, quibus ipse locus insignis habetur, et veneratur auctoritate apostolica.
194Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0690D (auctor c.910-c.992)
5. Intra fines Franciae, in pago videlicet Meldense, famosi vicus est nominis, prisco nomine Nant [infra n. 14] vocatus: qui scilicet vicus sibi a progenitoribus iure haereditario competebat, ortu quoque eius et puerilibus incrementis hic locus usque in praesens admodum habetur insignis.
195Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0692A (auctor c.910-c.992)
Monstratur adhuc denique locus, duobus a monasterio millibus disparatus, sub saxo quidem praeeminenti concavus, aqua vero e terra prodeunte blandius irriguus, ubi cellulam sibi referunt statuisse ac contra vel carnis vel antiqui hostis tentamina non parvo tempore singulariter decertasse.
196Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0698A (auctor c.910-c.992)
Pervenientes itaque ad locum destinatum, quia alibi locus aptus non fuerat, in prato quodam quod eis contradicebat, super unius quercus abscisae truncum statuunt.
197Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0665C (auctor c.910-c.992)
Illud denique referendum existimo, quod cum idem locus sacros olim decenter satis habitae coepisset religionis amittere cultus, nostri saeculi iam moribus depravatis, coenobium cum rebus est cuidam laico Francigenae in ius dominandi concessum.
198Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0658D (auctor c.910-c.992)
Quem dextera Christi amplectitur, et laevam sub capite (Cant. II, 6) , pacis somno dormiens, premit, ideo coram eo in aeternum factus est in pace locus et habitatio eius in Sion (Psal. LXXV, 3) . Dum igitur saecula manent et nox cum die partitur vices, fama praedicabitur in eo sanctissimae vitae, et nos nunquam immunes erimus ab ipsius laude.
199Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0674A (auctor c.910-c.992)
Iam vero quis locus vel civitas non gaudeat, ex beati viri disciplina rectorem habere pontificem vel abbatem, cum constet ex huius virtute magisterii pene totum Francorum orbem decretis regularibus fuisse primum decenter illustratum?
200Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0676B (auctor c.910-c.992)
Huius processu itineris, quo ad eumdem vicum Maternae fluminis littoribus contiguum tenditur, quidam sui iuris locus erat gratissimus, qui paululum reducto sinu in montis latere amoenissimo herbis virentibus aquarumque rivulis ex sublimi vertice leniter effluentibus, arboribusque ac vineis in declivi circumquaque constipatus, intuentium oculis oblectamenta praestabat.
201Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0683A (auctor c.910-c.992)
Nam qui eo coetum bonorum exsecutione operum pollentem adunandum praenoverat, digne tali praesagio initia operum beati viri praesignavit: qui locus duobus integris milliariis a praefato loco, qui dicitur Puteolus, disparatur.
202Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0606B (auctor c.910-c.992)
12. Erat autem locus idem partium quidem fisci, tamen, ut dictum est, paludibus refluens ac crebra lacunarum eruptione scaturiens, arbustisque refertus silvestribus, bestiarum potius ac serpentum quam hominum frequentiae competebat.
203Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0606D (auctor c.910-c.992)
Processu vero temporis, locus idem religiosorum frequentia in robur incrementi convaluit, nobiliumque eo confluentium largitate ditatus, rerum ac possessionum terminos dilatavit; sed et congregationis monasticae numerus in dies copiose succrescens, nobile ac famosum reddidit usquequaque coenobium.
204Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0607B (auctor c.910-c.992)
Contigit eum quodam tempore in puellarum coenobio, quod B. Quintini martyris nomini consecratum, intraque urbem situm est, duo vini vascula triginta ferme modiorum capacia commendasse, quod locus idem ei esset familiarissimus, ac speciali charitatis glutino copulatus, eiusque eruditioni ac regimini peculiariter mancipatus.
205Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0632A (auctor c.910-c.992)
Unde quoque amborum meritis et intercessionibus ad laudem divini nominis idem locus ex eo tempore magnificis visus est miraculis effulsisse, cum scilicet caecorum oculi diuturna caligine pressi, optatam expulsis tenebris lucem, variarum peste cladium languentes exuti, attractis quoque nervis plures repentes humi, necnon et quam multi diversis et innumerabilibus languoribus infecti salutis gaudia horum interventu se gaudeant ad propria retulisse; ad quorum videlicet patrocinium, regum ac principum legimus frequentiam confluxisse, ac viris suis xenia plurima ad sublevandam servorum Dei et pauperum indigentiam devote contulisse, ubi etiam diversis temporibus, mirifica sunt ostensa virtutum amborum meritis insignia.
206Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0633D (auctor c.910-c.992)
. . . feritate gentium, seu etiam celeberrimis inter se consectationibus populorum per succedentia tempora isdem locus rebus privatus, munitionibus dissipatus, pene ad nihilum fuerat redactus, frequenter etiam virorum saecularium dominationi subiectus.
207Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0634C (auctor c.910-c.992)
Praefati igitur felicissimi antistitis Domini Gauzlini tempore, dum isdem locus sub praepositorum, ut diximus, custodia ageret, quae ante e vicino, vel post visu vel auditu contigerint, satis sit vel pauca de multis expedire.
208Adventius Metensis, Privilegium, 121, 1151C
His lamentationum singultibus lacessitus, cum Propheta eiulabam: Quis, inquiens, dabit capiti meo aquam, et oculis meis fontem lacrymarum, et flebo populum meum die ac nocte? (Ier. IX, 1.) Nam quia instantia mea erat sollicitudo monasterii praedicti, quod praedecessores mei novo liberalitatis fundo ditaverunt, accessi ad gloriosissimum regem Lotharium, et expositis privilegiis et chartulis quibus sacer locus nitebatur, a potestate illicitae dominationis eruere festinavi, ibique regularis observantiae abbatem, nomine Betonem constitui, ut monachi suae professionis non immemores, iugo Christi suavissimo colla flectere non ignorent: nempe postquam divae recordationis praedecessor meus Chrodegangus archiepiscopus, iam dictum monasterium novo fundamine instruxit, usque ad detestandas praelocutae calamitatis oppressiones, a regularibus abbatibus gubernabatur, possidentibus et dominantibus integritatem assequentium facultatum.
209Adventius Metensis, Privilegium, 121, 1152B
Si vero interim locus evenerit, ut de nostro indominicato, aut de rebus quas adhuc multi per nostrum beneficium retinent, commutare, oportune possimus, dabimus de nostro, ut restitutio sancti Petri rerum integra perseveret: precarias autem et commutationes provideat praedictus abbas cum monachis sibi commissis, ut quod utile iudicaverit faciat.
210Adventius Metensis, Privilegium, 121, 1152B
Ad ultimum vero humiliter peroptamus, ut eodem honoris privilegio locus praenominatus perseveret, cum omnibus appenditiis suis, quo continetur in decretis praedecessorum meorum; praedia villarum quae comparata sunt, vel a nobilibus viris donata sunt vel erunt, usibus et dispositionibus abbatis et monachorum perpetualiter subdantur, ut spiritualia et temporalia habeant sufficienter, ut Deo in perpetuum placeant.
211Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 10; 55
Sed de hoc forte alibi erit locus.
212Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 20; 27
Sic etiam observandus est locus congruus et modus conveniens, ut sint inter coniuges non solum amicitia delectabilis, sed honesta.
213Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 3; 37
Secundo considerandum est, ut locus ille, in quo est aedificium construendum, sit a nebularum tenebris absolutus.
214Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 4; 10
quare si locus generationis aquarum, vel meatus per quos aquae transeunt habeant in se principia venarum metallorum, ex hoc aqua inficitur, et non est ira salubris.
215Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 7; 31
Tangebant autem dicti Philosophi quaedam alia circa regimen civitatis, de quibus si locus occurrat mentio fieri poterit.
216Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 6; 27
Nam et locus multum facit ad pugnam.
217Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 9; 37
Quarto considerandus est pugnationis locus qui sunt in altiori situ, vel meliori ad pugnandum.
218Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 14; 6
Secundum quod reddit hostes fortiores ad resistendam, est locus.
219Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 14; 9
Quare sicut locus ineptus defensioni, si in eo hostes inveniantur, reddit eosdebiliores ad bellandum: sic locus aptus facit eos potentiores ad resistendum.
220Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 15; 35
Debet etiam dux belli inquirere, utrum sit aliquis locus propinquus, ad quem posset confugere exercitus, si fugaretur ab hostibus.
221Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 21; 16
Nam antequam aliqui eos obsideant, providere debent quod ad talem munitionem pergant, in qua sit aquarum copia: quod si vero ibi non sint fontes, fodiendi sunt putet: quod si etiam locus sit siccus, ut ibi nec putet fieri possint: fiendae sunt cisternae, ut caelestium aquarum superabundantia suppleat aliarum aquarum defectum.
222Aelredus Rievallensis, De Sanctimoniali de Wattun, 195, 0792A (auctor 1110–1167)
Publicum fugitantibus locus secretior gratus habetur.
223Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0667C (auctor 1110–1167)
Sic etiam in angelis divina sapientia providit, ut non unus videlicet crearetur; sed plures; inter quos grata societas, et amor suavissimus eamdem voluntatem, eumdem crearet affectum; ne cum alter superior, inferior alter videretur, locus pateret invidiae, si non obstitisset charitas amicitiae, et ita solitudinem excluderet multitudo, iucunditatem augeret in pluribus charitatis communio.
224Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0377C (auctor 1110–1167)
Omnis locus, quem calcaverit pes vester, vester erit (Deut. I) . Et in Amos propheta: Comprehendet arator messorem; et calcator uvae mittentem semen (Amos IX) . Et multa his similia. Non igitur exaltabant vocem, qui terrena promittebant; qui iacenti in imis populo, quae ima sunt praedicabant; qui temporalia, amantibus temporalia, praemia proponebant.
225Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0390B (auctor 1110–1167)
Non erat certe unus locus ubi congregarentur gentes, ut esset vox una omnium, una omnium in eadem sententia desiderioque voluntas.
226Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0396D (auctor 1110–1167)
Amara videbatur persecutio, sed in ipsa persecutione non parva bonis erat consolatio, quando non erat fictioni locus, nullum otio vel dissolutioni tempus; quando felix quaedam necessitas cunctis in gradibus suis, tam subditis quam praelatis.
227Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0401B (auctor 1110–1167)
Peccatores coeli daemones sunt, qui mox, ut inventa est in eis iniquitas, contriti sunt de coelo, et non est inventus eis amplius locus in eo (Apoc. XX) . Peccatores vero terrae, homines sunt, qui quotidie peccant, et terram inhabitant, donec, ultimo die data sententia, a terra penitus conterantur, et ad inferos detrudantur.
228Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0402C (auctor 1110–1167)
Terra hoc loco Ecclesia Christi intelligitur, de qua dictum est: Domini est terra et plenitudo eius (Psal. XXIII) ; de qua etiam dicitur ad Moysen: Locus, in quo stas, terra sancta est (Exod. II) . In qua profecto boni cum malis, humiles cum superbis, ficti cum veris Christianis communiter vivunt.
229Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0406D (auctor 1110–1167)
Cuius profecto locus nunc vel fides, vel ipsa Ecclesia est; a quo vel tormenta declinans, vel admirans prodigia, vel blanditiis acquiescens movebitur, aut fidem ipsam deserendo, aut ab Ecclesia recedendo, aut alicubi interim donec transeat iniquitas, delitescendo.
230Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0419D (auctor 1110–1167)
Et adducent eos in locum suum, id est Ecclesiam; locus quippe Christianorum Ecclesia est, quam ille praefigurabat locus, de quo dixit Dominus ad Moysen: Solve calceamentum de pedibus tuis, locus enim in quo stas, terra sancta est (Exod. III) . De qua terra propheta subiunxit: Et possidebit eos domus Israel super terram Domini in servos et ancillas.
231Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0420D (auctor 1110–1167)
Plaga ista mors aeterna est, qua multi, Antichristo caedente, id est persequente, ferientur: quae quidem plaga insanabilis est, quia in inferno nulla est redemptio; ibi nec locus poenitentiae, qua peccata purgentur; nec confessionis remedium, quo curentur; nec acceptabilis satisfactio, qua sanentur.
232Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0493D (auctor 1110–1167)
Erraverunt in deserto, ubi erat urbs et suburbana, ubi vinea, ubi Iazer, ubi desertum, locus scilicet omni virtute vacuus, omni humore charitatis arefactus.
233Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0295A (auctor 1110–1167)
Hic est enim locus pugnae.
234Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0295B (auctor 1110–1167)
Locus claustralium, quem ipsi defendere debent, et contra hostes tueri, regularis est observantia.
235Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0295C (auctor 1110–1167)
Locus obedientialium est charitas, misericordia, cura hospitum et pauperum, et caetera huiusmodi.
236Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0295D (auctor 1110–1167)
Porro locus praelatorum est iudicium et disciplina.
237Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0332B (auctor 1110–1167)
Iste locus est valde periculosus.
238Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0505C (auctor 1110–1167)
mira, ni fallor, animi delectatio, eo dulcior quo castior; eo suavior quo sincerior, eo iucundior quo latior: et est palatum cordis cui sapis, quia dulcis es; oculus quo videris, quia bonus es; et est hic locus capax tui, qui summus es.
239Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0509C (auctor 1110–1167)
Haec pax, haec tranquillitas, haec in patria speretur felicitas, ubi nullus locus oblivioni viventibus in aeternitate: nulla erroris subreptio fruentibus veritate; nulla cupiditatis impulsio divina absorptis charitate.
240Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0512A (auctor 1110–1167)
Et ipse factus sum mihimetipsi gravis; factus sum mihimet locus miseriae et tenebrarum; locus horroris et regio egestatis.
241Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0563A (auctor 1110–1167)
Propriae voluntati nullus locus; otio aut dissolutioni nullum tempus.
242Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0583D (auctor 1110–1167)
Locus et tempus exigit, ut quod superius distulimus, quemadmodum videlicet charitas sit exhibenda, paulo latius exsequamur.
243Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0605C (auctor 1110–1167)
Ut enim ait Apostolus: Omnia munda mundis; et nihil reiiciendum, quod cum gratiarum actione accipitur (Tit. I) . Nam et haeretici ab ipso Apostolo iudicantur, qui prohibent nubere, et iubent abstinere a cibis, quos Deus creavit ad percipiendum cum gratiarum actione fidelibus (I Tim. IV) . Verum ut horum usus licitus sit, modus servandus est, tempus, locus, genus diligentius attendenda.
244Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0606A (auctor 1110–1167)
Locus itidem in omni usu necessario providetur.
245Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0617C (auctor 1110–1167)
Superior his locus reptilibus, iumentisque conceditur, qui terrena licet sapientes, ac semetipsos ventris sordibus, ac libidinis spurcitia maculantes, infra hominem sese deiiciunt; nihil tamen inhumanum, nihil crudele, nihil in nos moliuntur adversum.
246Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0617D (auctor 1110–1167)
Porro locus excelsior volatilibus cedat; qui supra hominem virtutum pennis spiritualibus vecti, quanto Deo sunt propinquiores, tanto in arca hac spirituali esse debent superiores.
247Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0618A (auctor 1110–1167)
Est praeterea locus caeteris omnibus eminentior, cuius spiritualis huius arcae fabricator simul ac reparator Iesus solus sine comite speciosus insidens, ac inferiora omnia sua suavitate componens, in omnibus sapiat, in omnibus fragret, in omnibus luceat, in omnibus splendeat, totamque inferiorem latitudinem ad unum suae dilectionis cubitum linea rectiore traducat.
248Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0753A (auctor 1110–1167)
Est autem mihi locus in occidentali parte Londoniarum, a me electus, mihi dilectus, quem quondam mihi propriis manibus consecravi, mea nobilitavi praesentia, divinis insuper miraculis illustravi.
249Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0759C (auctor 1110–1167)
Praeterea, illi loco quem sub nomine sanctae poenitentiae construendum et meliorandum suscepistis, quoniam, ut fertur, primam antiquitus consecrationem a beato Petro apostolo accepit, cuius licet indigni vicarii sumus, et quia regia antiquitus sedes est, ex auctoritate Dei et sanctorum apostolorum, atque huius sanctae Romanae sedis, et nostra concedimus, permittimus, et solidissime confirmamus, ut amplius in perpetuum regiae constitutionis et consecrationis locus sit, atque repositorium regalium insignium, et habitatio perpetua monachorum, qui nulli omnino personae nisi regi subdantur, habeantque potestatem secundum Regulam sancti Benedicti per successores eligere idoneos abbates, neque introducatur per violentiam extranea persona, nisi quam concors congregatio praeesse elegerit.
250Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0759D (auctor 1110–1167)
Et habeat idem locus liberum praecinctum, id est ambitum et coemeterium mortuorum circa se absque episcopali, vel cuiuslibet respectu, vel exactione.
251Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0689C
Addunt etiam quare presbyteri Latinorum inhibeantur frontes baptizatorum chrismate linire, cum locus consignandi in fronte proprie sit episcoporum, et in vertice presbyterorum.
252Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0736A
Locus erat sanctus in quem pervenerat Moyses, secundum quod dictum est ad eum: Locus enim in quo stas terra sancta est (Exod. III) . Similiter ergo et in Ecclesia Dei locus sanctus est, fides perfecta, et charitas de corde puro, et conscientia bona.
253Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0736A
Neque enim in terra quaerendus est locus sanctus, in quo semel data sententia est a Deo dicente: Maledicta terra in operibus tuis (Gen. III) . Fides ergo integra, et sancta conversatio locus est sanctus.
254Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0908D
Igitur, quia per vestrum legatum, videlicet Arnulfum humilem abbatem (Rivipullensem) postulasti a nobis quatenus monasterium supradictum confirmaremus; cum omnibus suis locis, videlicet ecclesiis . . . villabus, casis, terris, vineis, campis, pratis, pascuis, silvis, garricis, areis et torculariis, aquis, aquarum viis, molendinis cum suis caputaquis et suis piscatoriis, cultum vel incultum; sive etiam et in his locis, in comitatu Carcassense, villam Agrifolio, cum ecclesia sancti Cyrici cum terminis et finibus suis, villam etiam Verzeliano cum ecclesia sanctae Mariae et cum terminis suis, et villam Cucuniano cum ecclesia sanctae Mariae et terminis suis, medietatem etiam, et quantum in iam dicto comitatu ipse locus.
255Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0927C
Iulii 27. In quo quidem privilegio carticino suspensa erat bulla plumbea filo serico violacei coloris cui ab uno latere cruce media hae litterae circulariter legebantur: AGAPITUS, et in medio erat quoddam signum stellam quodammodo repraesentans, ex alio vero latere hae litterae apparebant cruce ibi posita: PAPAE. Locus + signi notarii.
256Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p0; 18 (auctor fl.c.400)
si quidem secundum cognitas mihi artes huius partis si[n]t aut experimenti copia, perferendi quoque suffeceri[n]t facultas, poterit labor[ar]i nostro non inter minimarum utilitatium profectus locus uindicari.
257Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 5 (auctor fl.c.400)
si uero possessio minus firma est, mutata formula iure Quiritium peti debet proprietas loci; iudicari praeterea, si locus de quo agitur aut terminis aut arboribus aut aliquo argumento finem aliquem agri declaret et a continuatione soli quasi quibusdam argumentis eximatur.
258Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 6 (auctor fl.c.400)
Ne praetereat nos, illud etiam tractare debemus, si arbores finitimas habet et locus est fere siluester, quo in genere est possessio minus firma, ne certetur interdicto.
259Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 14 (auctor fl.c.400)
De modo controuersia est status effectiui: ante enim locus est ibi quam modus nominetur: aeque recipiens ante dictarum controuersiarum omnes status, sed ut superius significaui irritos et non necessarios.
260Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 37 (auctor fl.c.400)
quod si eadem mille iugera, in eodem sane loco quo forma indic[t]at, cohibitis angulis [nihil deest] in re praesenti minoribus lineamentis deformentur, ut modum non expleant, sequitur falsum futurum, quando nihil amplius demonstrationi quam locus conueniat, et specie disconueniente, uelut AD pro CA [ad]scripta, modus item disconueniat.
261Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 41 (auctor fl.c.400)
conuenire autem omnino in restitutione formarum omnia debent, ut secundum signa in formis nominata locus quicumque erat restituatur, aut artificio signorum loca requirantur, si erint, ut frequenter euenit, turbata.
262Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 64 (auctor fl.c.400)
De possessione controuersia est status effectiui, quoniam primum possessio tempore efficitur, deinde, ut ad solum respiciamus, omnes ante dictas controuersias capit: si enim solum cogitemus, ut legitima possessio inpleri possit, indubitate locus definiatur necesse est.
263Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 118 (auctor fl.c.400)
inicitur enim solo quaedam controuersia e persona: tum praecipue quidquid est illud de quo agitur, aut locus aut modus, generalem statum a iure ordinario trahit, etiam si multis locis mensurarum exigat interuentum.
264Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 181 (auctor fl.c.400)
difficillimus autem locus hic est, quod mensori iudicandum est; sed nec minus ille exactus, quod est aduocatio praestanda.
265Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 2
"Materiae", inquit,"controuersiarum sunt duae, finis et locus.
266Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 46
et his forte incidit ut tale quid committeretur, ut locus pro loco, ut continua sit possessio.
267Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 96
hic locus est qui a publico nullo iure poterit amoueri.
268Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 124
nam et ubi "uis aquae" "aluei" Tiberis "populi Romani" tantum modo "insulam" fecit, locus est publicus.
269Agio Narbonensis, Historia abbatiae Vabrensis, 132, 0786C (auctor 915-927)
Sedulo considerare libet quanta numilitate ac reverentia isdem metuendus sit locus, qui tot principibus videtur esse munitus; siquidem Dominus Christus Princeps est omnium principum, Rex regum, et Dominus dominantium; beata vero Dei genitrix Maria cunctarum virginum creditur esse regina; Michael cunctis praefertur agminibus angelorum; Petrus et Andreas capita sunt apostolorum; Stephanus protomartyr principatum tenet in choro testium.
270Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1194A
Stat locus ille Dei, quem tradiderat famulabus Quae pro se iuges continuant lacrymas.
271Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1194C
Unde locus vester, quem fundans initiavit, Ob hunc salvatum glorificat Dominum.
272Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1195A
Vos debitrices simul estis utrique parenti, Una cum cunctis, quas tenet ille locus.
273Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1173B
Denique molliora indumenta ita contempsit, ut asperiora quoque non nimis culta haberet; a carnibus ita abstinuit, ut cum caeteris cibis et potu necessario panem quoque ipsum parcissime sumeret; saeculo autem non solum exterioribus rebus, sed etiam in animo intus, et voluntate renuntiavit; virginitatis propositum ita caute servavit, ut nullis invidis detrahendi locus daretur.
274Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1175C
CAPUT IV. Tempus mortis, et locus sepulturae in somno ei ostensus. Sanctus Martinus singulari cultu ab ea honoratus, et saepius conspectus.
275Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0483B (auctor c.805–c.846)
Nullus autem dubitandi locus remanet, quin narrata ab Agnello certa fide nitantur: Eleucadium in primis ex gentili philosopho ad Christi fidem conversum diaconatus officio insignitum ab Apollinari fuisse.
276Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0517B (auctor c.805–c.846)
Rei huic illud arbitror certitudinis gradum conferre, quod in fine Vitae narratur, pro eiusdem videlicet sanctitate Gallam Placidiam iussisse eius effigiem in S. Ioannis Evangelistae basilica tessellis fingi, cuius effigiei locus assignatur, et partes describuntur ita destincte, ut minime verisimile sit Agnellum decipi potuisse, nec distinxisse inter Petri prioris et Petri Chrisologi effigiem; nam illam ad Petrum III pertinere non potuisse, barba ipsa clamat et ratio temporis loquitur, nec enim Gallae Placidiae iussu potuit Petri III effigies fieri.
277Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0518A (auctor c.805–c.846)
Inscriptio in qua Petro ipsi titulus archiepiscopi ascribitur, dubium auget, cum recentius saeculum sonet, et locus ipse tumuli reclamet, cum oratorium S. Iacobi post Petri aetatem sit conditum.
278Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0523A (auctor c.805–c.846)
Ierunt in pace, et ex illo die pro hac causa vocatus est locus ille Brachium Forte usque in hodiernum diem; sed pauci sunt qui sciunt.
279Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0541A (auctor c.805–c.846)
Subditae in basilicis locus.
280Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0542B (auctor c.805–c.846)
Locus tamen insignis occurrit infra in Vita sancti Maximiani, ubi loquens de basilica sancti Stephani haec habet: « Ad latera vero ipsius basilicae monasteria parva, subiunxit, quae omnia novis tessellis auratis, simulque promiscuis aliis calci infixis mirabiliter apparent, super capitaque omnium columnarum ipsius Maximiani nomen sculptum est; monasteria vero parte virorum, etc.
281Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0552A (auctor c.805–c.846)
XII. Notari autem debet hic D. Petri Chrysologi locus, cum nil habeat, quod ad Honoriae decus referri possit, quae quodammodo Augustam quaternitatem complesset; etenim Augustae honore ornatam dubitare haud sinunt allata, et praecipue nummi a Ducangio in Familiis Byzantinis, et a Mediobardo relati.
282Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0558B (auctor c.805–c.846)
CAPUT IV. Petrus mortem suam praevidet, praedicitque. Forum Cornelii pergit, ibique decedit. Locus sepulcri.
283Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0575A (auctor c.805–c.846)
, ut idem Marcellinus tradit, nec de hac re dubitandi locus relinquitur; exstat enim Iustiniani Constitutio edita Kal.
284Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0614A (auctor c.805–c.846)
Invitat locus ipse Deum sub luce perenni, Gressibus ut placidis intret amando lares Qui loca das populis, Dominum quo semper adorent, Ut capiant veniam, tu facis ipse viam.
285Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0633A (auctor c.805–c.846)
Liceat tamen observare Paulum annos CX non a monasterii eversione computare, sed ab eo tempore quo « locus ille habitatione hominum destitui coepit, » quae eius sunt verba, lib.
286Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0634B (auctor c.805–c.846)
Prior locus est, ubi narrantur nonnulla ad Phocae imperium assecuti aevum spectantia, deest enim annorum quibus regnavit numerus, ac proinde ita sanari debet: « Igitur, ut diximus, Phocas, exstincto Mauricio, eiusque filiis, Romanorum invadens regnum, per octo annorum curricula principatum tenuit.
287Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0634B (auctor c.805–c.846)
» Secundus locus mutilatus est, ubi narratis Prasinorum et Venetorum tumultibus, deest, quod rem a re, et Persas a Prasinis et Venetis distinguat.
288Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0641C (auctor c.805–c.846)
Id obtinuisse certe Petri huius temporibus, hic Agnelli locus ostendit.
289Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0700D (auctor c.805–c.846)
Porro id perperam intellectum Agnellus ipse ostendit, qui demortuo viro illi addit statim ab episcopo id datum, ut crate ferrea locus muniretur, ubi divina officia audiens consistere consueverat.
290Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0510B (auctor c.805–c.846)
Sed et Simplicii item papae celebris epistola secundo loco inter caeteras collocata, dieque 29 Iunii anni 482 conscripta est, qua Ioannem episcopum Ravennatem severe arguit quod Gregorium invitum episcopum ordinaverit; ex qua nullus dubitandi locus relinquitur quin Simplicii tempore eoque anno Ioannes Ravennae episcopus sederit.
291Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0510C (auctor c.805–c.846)
PARS ALTERA. Quaeritur probabilis modus episcoporum seriem disponendi. Rubei anomaliae referuntur. Agnelli probabilia ab improbabilibus discernuntur. Neoni locus restitutus. Reliqua series disposita.
292Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0512B (auctor c.805–c.846)
Quidquid tamen de hac emendandi ratione sit, illud constare arbitror inscriptionem huiusmodi medium esse insufficiens quo Leonis Ravennae episcopi tempus stabiliatur, adeo ut, si quidem commode fieri potest, locus eidem Agnello tributus servari debeat.
293Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Vita S. Petri Chrysologi, 52, 0018D (auctor c.805–c.846)
CAPUT IV. Petrus mortem suam praevidet, praedicitque. Forum Cornelii pergit, ibique decedit. Locus Sepulcri.
294Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0168C (auctor 769-840)
Et inquisivimus a vobis utrum in coelestibus an in aliqua parte mundi sit ipse locus, vel extra mundum.
295Agobardus Lugdunensis, Flebilis epistola de divisione imperii, 104, 0287D (auctor 769-840)
II. Cum autem haec ita sint, et omnes vobis fideles esse debeant, quomodo quisquam fidelis vobis esse poterit, si videns aut intelligens vestrum periculum, non se ingerit quantum potest, ut vobis indicet et cognitum faciat, si tamen locus aut facultas penitus illi non denegatur?
296Agobardus Lugdunensis, Liber adversum dogma Felicis Urgellensis, 104, 0037A (auctor 769-840)
Et mirum in modum, dum utrique essent catholici, id est, et Antiocheni, et Alexandrini, beatus Cyrillus dum putatur esse haereticus, quod non erat, inventus est a Theodoreto inter Nestorium haereticum et Cyrillum catholicum medius locus, unde idem Theodoretus pugnans pro veritate, ageret contra veritatem; qui dum istis catholicis placeret, illis displiceret: quod tamen, Deo auxiliante, Ioannes et Cyrilli industria correctum est.
297Agobardus Lugdunensis, Liber adversum dogma Felicis Urgellensis, 104, 0051C (auctor 769-840)
Nam sicut credere deberemus gratia, adoptione, vel assumptione, aut quidquid secundum haec dici potest, Filium Dei secundum humanitatem, supra fuisset beato Augustino ad proferendum aptissimus locus, ubi dixit de homine assumpto, « nempe ex quo esse homo coepit, non aliud coepit esse quam Dei Filius, » ut adderet, gratia, adoptione, electione, aut aliquid huiusmodi.
298Agobardus Lugdunensis, Liber de grandine et tonitruis, 104, 0150A (auctor 769-840)
V. Sequitur autem in eodem loco Scripturae: Extendit Moyses virgam in coelum, et Dominus dedit tonitrua et grandinem, ac discurrentia fulgura super terram, pluitque Dominus grandinem super terram Aegypti, et grando et ignis mixta pariter ferebantur (Ibid. V, 23). Ecce et hic locus solum Dominum ostendit creatorem et auctorem grandinis, non aliquem hominem.
299Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0217B (auctor 769-840)
Esset namque locus ut ostenso sibi numismate census hoc diceret, si in eo Caesaris imago, cuius idololatriae, et non ad iudicium magis regiae potentiae, esset formata.
300Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0281C (auctor 769-840)
Haec poena et locus poenarum nominatur in Evangelio tenebrae exteriores, ubi iactatur servus ille qui non arguitur de fraude, sed de inutilitate, quia acceptum talentum negotiando multiplicare noluit; et alter, qui ad nuptias vestitus veste nuptiali non interfuit, ligatis manibus et pedibus proiicitur.
301Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0281C (auctor 769-840)
Ipse locus frequenter in Scripturis nominatur infernus; sicut est illud in Parabolis: Semita vitae super eruditum, ut declines de inferno novissimo: et Ezechias rex iustus Domino ait: Non infernus confitebitur tibi, neque mors laudabit te.
302Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0282C (auctor 769-840)
Hic locus suppliciorum dicitur et lacus, sed in quo non est aqua, sicut per Zachariam dicitur: Tu quoque in sanguine testamenti tui emisisti vinctos tuos de lacu in quo non est aqua.
303Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0814D (auctor 950-1008)
Tempore saepius ac cum reverentia nominandi abbatis Richardi, cum ab imperatoria coelestis Regis severitate ob enormitatem peccaminum decretum processisset, ut flammis voracibus venerabilis hic locus, Floriacensis scilicet, purgari debuisset, quae et quanta, perfidis quidem despicienda, nobis autem et quibusque sanum sapientibus miranda, acciderint prodigia, paucis memorare libet.
304Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0830C (auctor 950-1008)
Municipio illi antiquitas Salis nomen indiderat, eoque monachi habitationem assiduam a Caputcervio commutaverant, eo quod is locus magna ex parte natura foret munitus.
305Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0846B (auctor 950-1008)
Quas ille, ut celebrior inde esset locus, in eiusdem Patriciacae villae oratorio condidit.
306Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0675B (auctor 950-1008)
Hic locus nos admonet, intermissa paululum coeptae rei serie, exordium nos huius pandere gentis, et praeterita retro tempora retractando repetere; maxime cum praeclara quaedam Francorum gesta in Historia contineantur Longobardorum.
307Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0693D (auctor 950-1008)
effossus est locus, enormeque auri ac argenti inventum pondus.
308Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0761C (auctor 950-1008)
Verumtamen provido prudentium consilio virorum electus est locus cui Saloissa [olim Saletio, hod. Seltz, prope Rhenum] cognomen, ut fratres ad destinatum locum cum paucis, sed Franciae primoribus, convenientes quae pacis essent, eligerent.
309Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0771D (auctor 950-1008)
Exigit nunc locus referri quemadmodum Longobardi duodecim millia solidorum, tributi nomine, regibus Francorum per multa solverint annorum curricula.
310Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0773D (auctor 950-1008)
Qui, veritus, si ipse rem non proderet, reginam cuncta propala turam, regem adiit, asserens se, si tutus ad narrandum concederetur locus, rem necessariam ei reseraturum.
311Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0779B (auctor 950-1008)
Sicque, abeundi accepta licentia, aedi beatae succedit, ac precibus devotis gloriosos martyres ad sui suffragium invitat. Dagoberto tamen (ut postea claruit) nullus locus iucundior fuit.
312Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0795C (auctor 950-1008)
Anno XIV suscepti regiminis, Clodoveus rex argentum, quo genitor suus absidem super sepulcra martyrum Dionysii, Rustici ac Eleutherii prominentem operuerat, auferri mandavit et Aigulfo loci illius abbati tradi, ut ipse illud egenis et necessitatem patientibus (quia fames eo tempore totam pene occupaverat Franciam) dispensaret. Et quia idem locus sub potestate adhuc constitutus erat Parisiaci pontificis, tale quid idem Deo amabilis excogitavit princeps.
313Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0392B (auctor 950-1008)
Primum itaque omnium Ramesense sancti Benedicti adiit coenobium; sic enim appellabatur ille locus, qui a venerabili Oswaldo illis in partibus est fundatus, cuius superius mentionem fecimus.
314Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0395B (auctor 950-1008)
« Nec abscondi omnino misericordiam et veritatem a consilio multo (Psal. XXXIX, 11) . » Pro huiusmodi malis meo insidiantur sanguini, me succenturiatis insequuntur odiis, adeo ut nec regia maiestas eos deterreat quin me clanculum trucident, si eis locus tempusve arrideat.
315Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0405D (auctor 950-1008)
Et quamvis eius tenues copiae divitiis nequeant locupletis Salomonis adaequari, tamen quae, prout pauper quem regebat locus tempusque malignum persuasere, acta sunt, silentio non sunt digna obnubilari.
316Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0406C (auctor 950-1008)
In quo loco, tam ab ipso venerabili Richardo quamque a duobus eius successoribus, Amalberto ac Oylboldo, diu multumque elaboratum est, quo vere is locus, per habitatorum conversationem, vocabulo uteretur suo; nec quidquam utilitatis actum.
317Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0410A (auctor 950-1008)
Locus sane Regulae ob supra dictam positionem non facile hostium patuisset accessui, nisi ab aquilone parva ei adiaceret planities, cui conditor municipii vel, ut quidam volunt, civitatis, turrim quadris lapidibus exstructam opposuit, quae nunc ruinarum tantummodo suarum indicia praefert.
318Aimoinus Sangermanensis, Acta translationis S. Savini martyris, 126, 1051 (auctor fl. 800)
2. Ea sane tempestate qua Wandalorum populatio, ut usque nunc ex antiquitate refertur, in vicinas exterasque longe lateque saeviebat nationes, ecclesia quae desuper corpus erat beatissimi martyris Christi Savini, diruta, ipseque locus ita desolationi habitatorum absentia traditus est, ut eremi vastitate obsitus, per multum inhabitabilis desereretur annorum cursum.
319Aimoinus Sangermanensis, Acta translationis S. Savini martyris, 126, 1053C (auctor fl. 800)
7. Caeterum dum vixit non cessavit conferre munera, augere beneficia, quibus locus ditaretur et cresceret.
320Aimoinus Sangermanensis, Acta translationis S. Savini martyris, 126, 1053C (auctor fl. 800)
Plures quoque nobilium eius actus eximios imitati, addiderunt thesauros, contulerunt alodos, multisque donis locus effulsit, positaque ibi monachorum norma, redditur quanto cultior, tanto prorsus venerabilior.
321Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1045D (auctor fl. 800)
Neque, quod postea nostris iterato contigit delictis, locus tunc penitus crematus disperiit.
322Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0945C (auctor fl. 800)
Interea praedicti fratres nostri, cum de concessis martyrum corporibus (quoniam exeundi locus ab urbe patebat) effari monachis supranominati loci Pennamellaris coepissent, ipsi rursus nihil se ex hoc facturos penitus denegant, maxime abbatis sui venerabilis Samson absente praesentia: contigerat enim illum abesse.
323Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0480C (auctor 1152-1167)
Erat autem Clara-Vallis locus in territorio Lingonensi, non longe a fluvio Alba, antiqua spelunca latronum, quae Absinthialis vallis antiquitus dicebatur.
324Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0484C (auctor 1152-1167)
Haud procul aberat locus, densis adhuc spinarum vepriumque frutetis abundans, sed nunc longe mutatus ab illo.
325Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0494D (auctor 1152-1167)
Iam domus Ordinis illius filiae, et filiae filiarum domus ipsius, citra ultraque Alpes et maria, deserta plurima impleverunt, quotidie confluentibus quibus locus erat quaerendus.
326Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0507B (auctor 1152-1167)
At ille, siquidem litteras noverat: Vidi, inquit, impium superexaltatum, et elevatum sicut cedros Libani: et transivi, et ecce non erat; quaesivi eum, et non est inventus locus eius. (Psal. XXXVI, 35, 36.) Nec mora, Dux ipse secutus, ut monachum vidit, sicut erat armatus, equo desiliit, et eius pedibus advolutus, « Gratias, inquit, Deo et fideli servo eius, quia non nostris viribus, sed eius fidei collata haec victoria est; » iterumque insiliens equo hostes insequebatur.
327Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0515A (auctor 1152-1167)
Est locus in regione eadem, Sarlatum nomen est illi, ubi sermone completo plurimos ad benedicendum panes, sicut ubique fiebat, Dei Famulo offerebant.
328Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0485 (auctor 1128-1203)
Consequenter etiam describitur locus amoenissimus, floribus stellatus, arboribus consitus, fontis irriguo fecundatus.
329Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0575C (auctor 1128-1203)
Nunc tamen haud locus haec abstrusaque semina rerum Scrutari, actaea toties discussa sub umbra: Ipsa sed a doctis iam vestigata sagaci Ingenio, et iam scita, animo quaerantur acuto: Indoctis quantum indulget sua cuique Minerva, Queis opere in tanto non desudare licebit.
330Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0490A (auctor 1128-1203)
Est locus a nostro secretus climate tractu Longo, nostrorum ridens fermenta locorum.
331Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0490B (auctor 1128-1203)
Quidquid depascit oculos, vel inebriat aures, Seducit gustus, nares suspendit odore, Demulcet tactum, retinet locus iste locorum: Iste parit nullo vexatus vomere, quidquid Militat adversum morbos, nostramque renodat Instantis morbi proscripta peste salutem.
332Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0510A (auctor 1128-1203)
Quid locus in logica dicatur, quidve localis Congruitas, quid causa loci, quid maxima, quid sit Vis argumenti, manans a fonte locali.
333Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0510A (auctor 1128-1203)
Cur argumentum firmet locus, armet elenchum Maxima, quae vires proprias largitur elencho.
334Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0513B (auctor 1128-1203)
Quis modus in facto, vel quae complexio facti, Quis locus, aut tempus, occasio, causa, facultas, Hanc artis gerit effigiem pars unica vestis.
335Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0527D (auctor 1128-1203)
Progreditur phronesis flammata palatia Martis Ingrediens, stupet insultus, irasque caloris, Quem parit ille locus, qui totus in igne vaporans Nil novit nisi fervores ignisque procellas.
336Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0537A (auctor 1128-1203)
Sed quoniam totus scintillat in igne beato Hic locus, et flammae nutu blanditur amico; Censetur polus empyreus, cui flamma benignis Ignibus arridet, aulamque nitoribus ornat.
337Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0542B (auctor 1128-1203)
Ergo suam sollcrs matrona recurrit ad artem, Et praesigne, decens, rutilans, imitabile, tersum Grandi diffusum spatio, scriptumque figuris Praesentat Phronesi speculum, quo cuncta resultant, Quae locus empyreus in se capit, omnia lucens Quae mundus coelestis habet; sed dissona rerum Paret in his facies, hic res, hic umbra videtur, Hic spes, hic species, hic lux, ubi lucis imago.
338Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0543D (auctor 1128-1203)
His edocta viam maturius arripit, eius Informat regina gradum, gressumque sigillat Incessu proprio: sed ne locus abditus, anceps Callis, distortus limes, via dissona, gressus Virginis impediat, comitem sibi destinat illam, Quae Phronesi mentem proscriptam reddidit, eius Restituens usum, cui cessit abusio morbi.
339Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0543D (auctor 1128-1203)
Quam via nulla latet, nullus locus abditus illi, Non delirus obest limes, non semita fallit, His comitata viae Phronesis securius instat, Ancipitesque vias transit, loca dissona, calles Ignotos; nec iam posset superare locorum Anfractus, sed nutanti soror utraque vires Suppeditat, firmatque gradum, gressusque recidit Pondus, et extenuans poenam fastidia tollit.
340Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0551C (auctor 1128-1203)
Talis erat risus nullo corruptus abusu, Qualem causa, locus, tempus, persona requirit.
341Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0564B (auctor 1128-1203)
Martis in ardorem nativos excitat ignes Ignea luxuries, multo comitata cliente: Eius in auxilium iurant periuria, spondet Falsus amor, levitas animi, lascivia mendax, Insipidus dulcor, sapidus dolor, aegra voluntas, Prosperitas adversa, locus lugubris, amara Gaudia, dives paupertas, opulentia pauper.
342Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0566C (auctor 1128-1203)
Sed postquam sua verba, minae, gestusque vigoris Nil habuere, locum dant verba, nec amplius illis Est locus, imo minis factum succedit, et armis Cedunt verborum pugnae: iam mystica bella Rem sapiunt, pugnas animi res ipsa fatetur.
343Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0320C (auctor 1128-1203)
non, quia ille locus est corporalium, non spiritualium.
344Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0354B (auctor 1128-1203)
» Verba autem Origenis quibus videtur velle quod poenitentia iterari non possit, haec sunt: « Si nos aliqua culpa morari venit, quae non est in crimine mortali, vel in blasphemia fidei, sed in sermonis vel morum vitio consistat, haec culpa semper potest reparari, nec interdicitur pluries poenitentiam agere; sed de gravioribus tantum semel conceditur poenitentiae locus.
345Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0371C (auctor 1128-1203)
CAPUT LXIX. Opinio quorumdam, qui dicunt quod locus materialis non est dicendus Ecclesia.
346Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0371C (auctor 1128-1203)
Non desunt qui dicant Locum materialem non esse Ecclesiam, sed conventum fidelium tantum, quia, ut aiunt, locus ad orationem non pertinet: Sicut enim ubique est Deus, sic ubique adorari vel orari potest.
347Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0371D (auctor 1128-1203)
Sed venit hora et nunc est, quando veri adoratores adorabunt in spiritu et veritate (Ioan. IV) . Item si locus facit ad orationem, cur eremitae antiquitus in abditis locis habitantes, ecclesias non habebant?
348Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0371D (auctor 1128-1203)
CAPUT LXX. Praedictorum infirmatio, et ad quid sit institutus locus qui dicitur ecclesia.
349Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0372B (auctor 1128-1203)
Locus autem de substantia orationis non est, sed tamen ad orationem institutus est, ut ratione loci ad hoc destinati, ad orandum excitetur humana devotio.
350Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0372D (auctor 1128-1203)
Quod autem de eremitis obiiciunt, non obest, quia nec locus de substantia orationis est, et ipsi eremitae causa humilitatis in solitudinibus et locis abditis latebant.
351Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0373A (auctor 1128-1203)
Dicimus etiam, quod sola devotio operatur ad meritum orationis, locus tamen excitat ardorem devotionis.
352Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0373A (auctor 1128-1203)
CAPUT LXXI. Quibus auctoritatibus probatur quod materialis locus dicatur domus Dei et orationis.
353Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0373A (auctor 1128-1203)
Quod locus materialis dicatur domus Dei, ad quam conveniunt fideles ut orent, variis probatur auctoritatibus.
354Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0373B (auctor 1128-1203)
(Ibid.) Sciendum ergo, quod tam locus materialis, quam conventus fidelium, dicitur Ecclesia Dei.
355Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0373C (auctor 1128-1203)
Sic etiam forum dicitur locus in quo venduntur res venales, et populus existens in foro.
356Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0386D (auctor 1128-1203)
Et quoniam desideranti nec tempus, nec locus offert, etsi ille cui confitebitur, ligandi et solvendi potestatem non habeat, fit tamen dignus venia, ex sacerdotis desiderio, qui crimen confitetur socio.
357Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0410C (auctor 1128-1203)
Holocaustum et pro peccato non postulasti, etc. (Psal. XXXIX) . Et alibi: Non in sacrificiis tuis arguam te, holocausta, etc. (Psal. XLIX) . Non accipiam de domo tua vitulos, neque de gregibus tuis hircos (ibid.) . Videmus etiam apud Iudaeos in magna parte cessare quae ad legem pertinent: non enim est apud Iudaeos sacrificium, vel hostia, non propheta, non lex, non sacerdos, non templum, non locus sacrificii, et, quid opus ire per singula?
358Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0122B (auctor 1128-1203)
Haec est musca, quae perdit suavitatem unguenti, musca ex sterquilinio nascitur, et in immundis moratur; locus cui insidet inficitur.
359Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0144B (auctor 1128-1203)
Sciendum est etiam quod obedientia aliquando de suo nihil habere debet; cum enim locus superior imperatur, obedientiae sibi virtutem evacuat, qui ad hunc proprio desiderio anhelat; aliquando vero, obedientia aliquid de suo habere debet ut, cum contumeliae et probra imperantur, nisi haec animus ex semetipso appetat, obedientiae sibi bonum minuit, qui ad hoc invitus descendit.
360Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0178D (auctor 1128-1203)
Materiales celebrandae sunt vigiliae ad corporis exercitium, ad torporem excludendum, ad vitandum nocturnales illusiones, ad cavendum lubricas carnis passiones; ut detur locus orationi, denegetur hosti.
361Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0605C (auctor 1128-1203)
Locus ab immediatis.
362Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0453C (auctor 1128-1203)
Tunc illa: Cum Deus ab ideali praeconceptionis thalamo mundialis palatii fabricam voluit enotare, etiam mentale verbum quod ab aeterno de mundi constitutione conceperat, reali eiusdem existentia, velut materiali verbo depingere, tanquam mundi elegans architectus, tanquam aureae fabricae faber aurarius, velut stupendi artificii artifex artificiosus, velut admirandi operis opifex, non exterioris instrumenti laborante suffragio, non materiae praeiacentis auxilio, non indigentiae stimulantis flagitio, sed solius arbitrariae voluntatis imperio, mundialis regiae admirabilem speciem fabricavit Deus, qui mundiali palatio varias rerum species ascribendo, quas discrepantium generum litigio disparatas, legitimi ordinis congruentia temperavit, leges indidit, sanctionibus alligavit: sicque res generum oppositione contrarias, inter quas, locus ab oppositis locum posuerat, cuiusdam reciprocae habitudinis relativis osculis foederando in amicitiae pacem, litem repugnantiae commutavit.
363Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0456B (auctor 1128-1203)
Si vitare velis Venerem, loca, tempora vita, Nam locus et tempus, pabula donat ei.
364Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0471C (auctor 1128-1203)
Non in crumenis ipsa pecunia Clausis moretur, pigraque dormiat, Nulli vacando, sed magis excubet, Custos honoris divitis usibus: Si tempus adsit, si locus exigat, Surgat sepultae massa pecuniae, Nummos crumenae funditus evomant.
365Alanus de Insulis, De VI alis cherubim, 210, 0273C (auctor 1128-1203)
Omnia igitur, et uni, praesertim criminalia, confessione revelanda sunt, nec solum actiones pravae, sed et circumstantiae earum, id est locus, tempus, modus, numerus, persona, et si quae sunt similia, non negligenter reticenda, sed diligenter confessione explicanda sunt.
366Alanus de Insulis, De VI alis cherubim, 210, 0278D (auctor 1128-1203)
De hac Dominus dicit: Si oculus tuus fuerit simplex, totum corpus tuum lucidum erit (Matth. VI) . Per oculum, intentionem, per corpus significat actionem; locus enim iste Evangelii sic intelligendus est, ut noverimus omnia opera nostra tunc esse munda, et placere in conspectu Dei, si fiant simplici corde, id est intentione superna, sive oculo charitatis; quia plenitudo legis dilectio charitas (Rom. XIII) . Oculum igitur debemus hic accipere, ipsam intentionem, qua facimus quidquid facimus, quae si simplex et pura fuerit, et illud aspiciens quod aspiciendum est, omnia opera nostra, quae secundum eam operamur, necesse est ut bona sint.
367Alanus de Insulis, Dicta alia, 210, 0261C (auctor 1128-1203)
Sapientia aedificavit sibi domum, excidit columnas septem (Prov. IX) . Unde: Sapientia ubi invenitur, et quis est locus intelligentiae?
368Alanus de Insulis, Dicta alia, 210, 0262C (auctor 1128-1203)
Charitatem commendat nobis Dominus, dicens: Maiorem charitatem nemo habet, ut animam suam ponat quis pro amicis suis (Ioan. XV) . Humilitatem docet, dicens: Discite a me quia mitis sum, et humilis corde (Matth. XI) . De sobrietate: Sobrii estote et vigilate, etc. (I Petr. V) . De castitate: Sint lumbi vestri praecincti (Luc. XII) . De obedientia: Melior est obedientia quam victimae (I Reg. XI) . De disciplina: Apprehendite disciplinam (Psal. II) . Et: Qui abiicit disciplinam, infelix est (Prov. XV) . De patientia: In patientia vestra possidebitis animas vestras (Luc. XXI) . De perseverantia: Qui perseveraverit usque ad finem, hic salvus erit (Matth. X et XXIV) . Charitatem commendat nobis locus et victus; humilitatem, vilitas habitus; sobrietatem, mensura cibi et potus; castitatem indicit nobis identitas sexus; obedientiam nostram insinuat, quod invicem inclinamus; disciplinam, quod magistros habemus; patientiam demonstrat nobis, quod per silentium quasi muti sumus; perseverantiam, quod claustris includimur.
369Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0778D (auctor 1128-1203)
Ecclesia est materialis locus in quem conveniunt fideles, unde: Mulieres in ecclesiis taceant.
370Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0801C (auctor 1128-1203)
Gazophylacium proprie dicitur locus in quo ponuntur gazae, id est divitiae; unde dicitur de muliere quod misit duo minuta in gazophylacium, ut ponitur in Evangelio.
371Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0892C (auctor 1128-1203)
Dicitur locus adiacens alicui regioni vel civitati, unde in Evangelio legitur quod Iesus secessit in partes Caesareae Philippi, id est in loca adiacentia illi civitati.
372Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0928A (auctor 1128-1203)
Dicuntur explanationes expositorum sanctae Scripturae, unde Isaias: Locus fluviorum rivi latissimi et potentes.
373Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0930A (auctor 1128-1203)
Sacrarium, proprie locus ubi sacerdos lavat manus post communionem.
374Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0930A (auctor 1128-1203)
Dicitur etiam locus quem intrant tantum presbyteri, unde dicitur in concilio Laodicensi: Non oportet diacones legitimam habere intrandi sacrarium.
375Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0930A (auctor 1128-1203)
Dicitur locus in quo sacra vasa recipiuntur, unde in eodem concilio: Presbyteri non petant nisi per semetipsos aut per illum qui sacrarium tenet.
376Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0950C (auctor 1128-1203)
Specula dicitur locus excelsus in quo locatur aliquis ad speculandum hostes, unde in Isaia: Pone mensam, contemplare in specula.
377Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0967B (auctor 1128-1203)
Telonium est locus in quo vectigal recipitur.
378Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0970B (auctor 1128-1203)
: Quam terribilis est locus ille!
379Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0980D (auctor 1128-1203)
Trivium est locus in quo tres viae conveniunt.
380Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0818A (auctor 1128-1203)
Infernus proprie est locus qui est circa centrum terrae, unde Greg.
381Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1001B (auctor 1128-1203)
Via in qua Christus venit, locus in quo manet; et quia omnibus est incertum in cuius corde veniat, vel in quo postquam venerit permanendo requiescat, recte nunc dicitur: Deus intelligit viam eius et ipse novit locum eius, quia solius divinae visionis est cernere vel quibus modis intellectus sapientiae ad cor veniat, vel quibus modis mens intellectum vitae quem percepit non amittat.
382Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0839D (auctor 1128-1203)
Locus, proprie, mundus, qui dicitur locus malorum, quia in eo delectantur mali, unde de impio dicitur in Psalmo: Et non est inventus locus eius; quia, sicut impii in futuro damnabuntur, ita et mundus dissolvetur.
383Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0839D (auctor 1128-1203)
Dicitur sanctus, unde David: Deus in loco sancto suo, quia anima iusti per gratiam dicitur locus Dei.
384Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0839D (auctor 1128-1203)
Dicitur sacra Scriptura, unde in loco pascuae; eleganter dicitur locus pascuae, quia nos spiritualiter pascit.
385Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0839D (auctor 1128-1203)
Dicitur Ecclesia, unde David: In loco ubi steterunt pedes eius; hic locus dicitur Ecclesia, in quo pedes eius, id est Christi, stant.
386Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0733D (auctor 1128-1203)
Dicitur exercitus angelorum, unde in Genesi legitur quod exercitus angelorum apparuit Iacob revertenti a Mesopotamia, unde locus ille ubi apparuerunt angeli dicitur Manaim, id est castra, etc.
387Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0584A (auctor 1128-1203)
Tutior in terra locus est, quam turribus altis, Qui iacet in terra, non habet unde cadat.
388Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0296B (auctor 1128-1203)
Unde, Augustinus ad Macedonium, dicit: « Caute et subtiliter provisus est locus illius humillimae poenitentiae, ut semel in tantum ecclesia concedatur, ne medicina vilis minus utilis esset aegrotis, quia tanto magis salutaris est, quanto minus contemptibilis fuerit, » etc.
389Alanus de Insulis, Rhythmus de incarnatione Christi, 210, 0578B (auctor 1128-1203)
Inter locos locum nescit Locus a contrariis, Sui locum obmutescit Exceptum ab aliis: Fit elinguis, obstupescit, Fallitur in propriis, Et de suis erubescit Logica fallaciis In hac Verbi copula Stupet omnis regula.
390Alanus de Insulis, Sermones, 210, 0224A (auctor 1128-1203)
Vidit, inquam, scalam Iacob a terra in coelum at tingentem, per quam ascendebant et descendebant angeli, et Dominum innixum scalae (Gen. XXVIII) . Et de ipsa scala praedixit prophetice: Quam terribilis est locus iste, vere hic est domus Dei, et porta coeli (ibid.) . Vere crux Christi scala est a terra in coelum attingens, quia per fidem crucis, per imitationem passionis, redit homo de exsilio ad patriam, de morte ad vitam, de terra ad coelum, de deserto huius mundi ad paradisum.
391Alanus de Insulis, Sermones, 210, 0224B (auctor 1128-1203)
Hic est locus terribilis quia scandalum offert Iudaeo, horrorem vero diabolo, et timorem Christiano.
392Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0680A (auctor 1128-1203)
Similiter de substantia confirmationis sunt quaedam, ut dignitas consecrantis, scilicet ut qui confirmat, sit episcopus: locus etiam confirmationis, ut frons, et chrisma quo confirmatur.
393Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 16; 1 (auctor 1128-1203)
Quod cum regi et principibus placuisset, constitutus est dies et locus, ubi hoc firmaretur.
394Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 42; 5 (auctor 1128-1203)
Nec fuit tergiuersandi locus aut mentiendi facultas episcopo perurgente, ut incunctanter onere deposito inuolucrum aperiret et, quid interius inuolutum haberetur, ostenderet.
395Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 21; 10 (auctor 1128-1203)
Est autem Suburra quidam locus Romȩ non longe a foro.
396Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 47; 2 (auctor 1128-1203)
Quemadmodum, qui urbes obsident uel castella, flumina influentia ac deforis intus currentia, immensis laboribus aliorsum deflectere solent – quatinus uidelicet aquarum copia opidanis obsessis ablata facilius capiantur, nisi se deditioni offerant – sic niueus iste senex apud Pereonem faciet, qui locus alio fortasse nunc nomine appellatur.
397Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 40; 9 (auctor 1128-1203)
Volebam capitulum istud de industria preterire, sed quia insigne uaticinium est et per multorum ora uolitans, non est dissimulandi locus, ne furatior quam ueracior interpres inueniar.
398Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0575A (auctor 1095-1125)
Post haec dux volens adhuc amplius urgere et subiugare civitatem Ascalonem, et caeteras urbes sub regno Babyloniae deprimere et debellare Ioppen, quae vulgariter Iaphet dicitur, antiquo ex termino dirutam reaedificari murisque muniri constituit, quatenus illic portus navium fieret, et ab hac caeteris gentilium civitatibus locus esset resistendi ac nocendi.
399Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0604C (auctor 1095-1125)
Quibus rex, quia locus divertendi ab eis non erat, resistere disposuit, et universos magna et audaci voce sic consolatur: Ecce inimici nostri obviam nobis integris armis adveniunt: nos autem nuper bello fatigati, sero a manibus adversariorum, solo Deo protegente, evasimus superatis hostibus: optimates nostri et equites cuncti praeter nos ceciderunt: quid igitur pauci adversus tot millia adhuc bello intacta acturi sumus?
400Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0604C (auctor 1095-1125)
pauci sumus, et sero bello fatigati; locus et possibilitas ab eis divertendi non est: et ideo quid consulam, nescio, nisi, ut in nomine Domini Iesu, et in virtute S. crucis universi stemus adversus incredulos pugnantes.
401Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0705D (auctor 1095-1125)
Quapropter, dum saepe circa mortem illius dolosa machinatione satageret, nec inter plurimas versutias locus hunc perimendi daretur, tandem hanc suae fraudis reperit viam, qua virum mortificaret, nomenque eius deleret.
402Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0713A (auctor 1095-1125)
Eodem die quo rex Baldewinus humatus est, et Arnolfus patriarcha coepit aegrotare, clerus et populus tam rudis Ecclesiae tanto rege ac defensore viduatus, de regis restitutione agere coeperunt, dicentes non utile esse consilium ut rege ac defensoris solatio locus et gens diu careret, et locus et terra a nullo defensa periret.
403Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Et inperator habet quatuor sedes principales, prout constat hiis versibus: Primus Aquisgrani locus est, post hec Arelati, Inde Modoetie regali sede locari, Post solet Ytalie summa corona dari.
404Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a; 6 (auctor c.1200–1280)
Item, quicquid crescit in quantitate, crescit in maiorem locum; maior autem locus et minor non sunt idem locus; ergo mutatur de loco in locum; ergo habet loci mutationem.
405Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3; 61 (auctor c.1200–1280)
Et si obiciatur quod sursum in plantis est locus radicum et illuc est facilis descensus nutrimenti ad augmentum, dicendum quod sursum determinatur ab ipso quod est principium longitudinis, et hoc tam in toto quam in membris animati corporis.
406Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(1) Sed tunc quaeritur, cum tempus et locus sint etiam continuae quantitates, quo sensu singulare tempus et singularis locus percipiantur.
407Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Item, Philosophus dicit quod anima secundum quendam modum est ‘locus specierum’.
408Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Vacuum enim dicitur tribus modis , scilicet locus non habens corpus, et sic nihil est actu vacuum; et materia non habens formam aliquam, et sic iterum nihil est actu vacuum, sed potentia; tertio modo aer quietus non habens sonum, et hoc proprie vocatur absonum.
409Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Quarta ratio est quod cibi est locus receptibilis in corpore animato, ad quem non ingrediuntur simplicia, sed composita.
410Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Prima enim concavitas cerebri est locus, in quo prima est congregatio spiritus animalis, qui per distributionem ad organa specialia operatur quinque sensus.
411Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Locus autem cum sit species magnitudinis, sub magnitudine comprehenditur; licet enim intra mensurare et extra diversas faciant species continui, propter quod Aristoteles in praedicamentis aliam speciem quantitatis dicit esse locum quam lineam vel superficiem, non tamen facient diversas species sensibilis.
412Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Item, omni quanto figurato datur locus, etiam mathematico , ut dicit Aristoteles; ergo si aliquod imaginatum est in imagine ut quantum, erit in loco, et sic aliud imaginatum non poterit esse in imagine.
413Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Et hoc expresse dicit Avicenna quod locus imaginativae est anterior pars cerebri , et ideo cum contingit infirmitas et corruptio in anteriori parte cerebri, corrumpitur modus imaginationis et phantasiae.
414Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a; 30 (auctor c.1200–1280)
(11) Item obicitur de hoc quod dicit Philosophus quod medium capitis est locus sensus et motus; frigiditas enim est causa insensibilitatis et immobilitatis.
415Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a; 77 (auctor c.1200–1280)
Et actu quidem sensus et motus non sunt in cerebro, sed virtute sunt in eo propter virtutem animalem, cuius proprius locus est cerebrum.
416Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 97 (auctor c.1200–1280)
Sed contra hoc videtur quod dicit Aristoteles quod melancholici non sunt amatores somni, ‘infrigidatus enim est in eis locus intus, quare non fit in eis multitudo evaporationis ’.
417Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 168 (auctor c.1200–1280)
Licet autem multum accipiat cibum melancholicus, tamen quia frigidus locus intus est, non fit evaporatio multa a cibo, et ideo non accidit dormire; sed sic non est in prima aetate, ut patet ex ante dictis.
418Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 186 (auctor c.1200–1280)
Sed patet quod haec solutio falsum supponit, quia locus cerebri non est per se calidus, et evaporatio elevata ad caput non est frigida , sed calida, ut saepius dictum est.
419Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 202 (auctor c.1200–1280)
Et haec solutio est sub his verbis: ‘Vel hae quidem dictae solutiones non convenientes sunt, ut fiat infrigidatio non solum, sed proprie quidem est locus circa cerebrum, quemadmodum in aliis dictum est.
420Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b, 29c, 8b; 36 (auctor c.1200–1280)
Motus enim incipit, ubi incipit fluxus simulacrorum ; fluxus autem simulacrorum incipit a loco, ubi ‘commanent simulacra’, et ille est locus phantasiae et imaginationis; ergo motus vertiginis incipit a loco phantastico et imaginationis.
421Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
Habemus enim in iv physicorum quod locus ut locus semper est immobilis, sed motus est ab ipso et ad ipsum, licet locus ut vas moveatur.
422Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
(3) Sed contra: Omnis locus est terminus corporis alicuius; intellectus non est terminus corporis alicuius; ergo non est locus.
423Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
Item, intellectus locus est specierum per hoc quod incorruptibile esse species habent in ipso; sensus autem non sic est locus specierum; ergo differunt sensus et intellectus .
424Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
Prima probatur per hoc quod locus est salvativus locati, ut habetur in iv physicorum.
425Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
(5) Item reprehendit Platonem quod ‘dicit idem esse locum et materiam’, cum materia nihil terminet, sed potius terminetur a specie; locus autem est forma et species uniuscuiusque, quo determinatur magnitudo et materia magnitudinis.
426Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d, 39c, 3, 57a, 59b; (auctor c.1200–1280)
Habitum enim est quod anima secundum intellectum possibilem est locus formarum intelligibilium; locatum autem manet in loco continue; ergo videtur quod species continue post considerationem maneat in intellectu possibili.
427Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 1; 27 (auctor c.1200–1280)
Et si continuae, tunc omnes species intelligibiles essent vel linea vel superficies, aut corpus aut tempus vel locus, quod falsum est.
428Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 2; 58 (auctor c.1200–1280)
Alpetragoras loquitur in principio astrologiae suae de quodam philosopho mortuo, et dicit quod locus eius est inter sanctos; et hoc non posset esse nisi anima maneret post mortem.
429Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 2; 214 (auctor c.1200–1280)
(7) Ad aliud dicendum quod Hippocrates vocat ibi mentem virtutem animalem sitam in organo, et haec etiam non coaegrotat nisi per accidens, scilicet in quantum a morbo impeditur influere sensum organo, sicut accidit in cancro, ubi frigiditas melancholiae intercipit sensum, ita quod locus efficitur insensibilis.
430Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 1, 76a, 21b; 14 (auctor c.1200–1280)
In omnibus enim talibus nucha, quae vicarius est cerebri , quantum ad posteriorem partem est in superiori parte corporis sui ministrans virtutem motivam nervis suorum organorum processivorum, et propter hoc crura eorum et alae eorum colligantur ad dorsum, molle autem eorum in ventre, et locus spiritualium est inferius.
431Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 3, 1, 3a, 6; 28 (auctor c.1200–1280)
Amplius, cum non intret in corpus nisi sicut in locum, et locus eius inveniatur etiam in corpore mortuo, potest intrare corpus mortuum sicut in locum.
432Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 18, 1; 82 (auctor c.1200–1280)
Sed hoc totum derisione plenum est, quia etiam dicit David ibidem quod formae rerum nihil sunt nisi secundum sensum tantum, et quod licet mundus secundum sensum habeat magnitudinem et motum, tamen secundum rationem neque magnitudinem habet neque motum , sed est quiddam impartibile et immobile, et quod tempus et locus non sunt nisi secundum sensum, et quod motus etiam omnis, sive localis sive alius, non sit nisi secundum sensum.
433Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 18, 2; 80 (auctor c.1200–1280)
Si vero dicatur quod haec multitudo est ab accidente, quod est tempus vel locus, contra: Loco non dividuntur , quae in nullo loco sunt per se; animae in nullo loco sunt per se; ergo per locum non dividuntur.
434Albertus Magnus, De homine, 1, 2, 1; 119 (auctor c.1200–1280)
(12) Ad aliud dicendum quod dictum Augustini intelligitur de consequentibus naturas creatas, sicut sunt locus et motus.
435Albertus Magnus, De homine, 1, 3; 63 (auctor c.1200–1280)
Et huius ratio est quod in istis continens est intrinsecum, in illis autem extrinsecum , et item in istis continens ut forma, in illis autem ut locus.
436Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 1 (auctor c.1200–1280)
Ad primum horum proceditur sic: (1) Dicit Beda quod paradisus est locus amoenissimus longo maris et terrae tractu a nostra habitabili secretus, adeo altus, ut usque ad lunarem globum attingat; sed impossibile est aliquod terrenum usque ad lunarem globum attingere; ergo terrenus paradisus non est.
437Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 5 (auctor c.1200–1280)
(4) Similiter Damascenus dicit quod fons ille est Oceanus; Oceanum autem mare, quod a philosophis dicitur Amphitrites, cingens est terram; et sic videtur iterum paradisus esse totus mundus, et non aliquis locus specialis a nostra habitabili secretus.
438Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 9 (auctor c.1200–1280)
Secundum naturam enim idem est locus generationis et habitationis.
439Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 19 (auctor c.1200–1280)
Sed contra: Habitaculum respondere debet habitanti ; sed alius est status innocentiae et alius status peccati ; cum ergo iste mundus sit locus eius qui est in statu peccati, alius debuit esse locus eius qui fuit in statu innocentiae .
440Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 21 (auctor c.1200–1280)
Item, animalitas hominis et brutorum in statu innocentiae differebant, eo quod homo fuit incorruptibilis et secundum imaginem dei factus; ergo etiam locus habitationis debuit differre.
441Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 22 (auctor c.1200–1280)
Cum igitur hic mundus locus habitationis sit brutorum, locus hominis debuit esse separatus ab hoc mundo.
442Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 26 (auctor c.1200–1280)
Locus autem formationis dicitur fuisse ager Damascenus.
443Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 27 (auctor c.1200–1280)
Alius autem locus est paradisus.
444Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 38 (auctor c.1200–1280)
Et dicit Ptolemaeus quod de habitantibus ultra aequinoctialem vel utrum habitetur locus ille, non possumus habere nisi aestimationem, sed ‘scientiam non comprehendimus, quoniam aliquis non pervenit ad partes illas ex his qui habitant in nostris regionibus habitabilibus ’.
445Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 40 (auctor c.1200–1280)
Secundum signum sumitur a verbo Bedae, qui dicit quod longo maris tractu separatus sit locus ille.
446Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1; 61 (auctor c.1200–1280)
Aliam autem partem terrae fecit deus duabus rationibus , scilicet ut compleretur universum, et quia praescius erat futuri casus hominis, et licet idem locus sit generationis et habitationis secundum naturam, tamen secundum gratiam innocentiae debebatur homini locus alius, sicut probant obiectiones in contrarium adductae.
447Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1a; 9 (auctor c.1200–1280)
Solutio: (1) Dicimus cum Damasceno quod pulchritudo paradisi et amoenitas omnis formae sensibilis quae est apud nos, excedit intellectum, ut locus qui dei imagini in dignum habitaculum erat praeparatus.
448Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1a; 10 (auctor c.1200–1280)
Unde cum per manus dei operatio dei intelligatur, locus ille qui prae aliis divinae benevolentiae sortitus est decorem , antonomastice plantatio manuum dei dicitur.
449Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 14; 37 (auctor -1286)
Per aliquod autem tempus, antequam Vespasianus Ierusalem adveniret, fideles, qui ibi erant, a spiritu sancto admonentur, ut inde recedant et in quodam oppido trans Iordanem, quod Pellam vocatur, secedant, ut ablatis ab urbe sanctis viris celesti vindicte fieret locus tam de urbe sacrilega quam de populo scelerato.
450Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 17; 60 (auctor -1286)
Vigenna enim dicitur quasi via gehenne, quia locus maledictionis.
451Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 168; 7 (auctor -1286)
Audi presagium vicine cladis indicativum: cum ea nocte Eraclio patriarchae sub temptorio in matutinis lectio legeretur, locus occurrit de archa federis, que olim capta fuit a Phylisteis; mane facto pugnavit.
452Albertus Monachus, Chronica, 4a; 4 (auctor -1456)
Desertus est locus et raptoribus plenus.
453Albertus Monachus, Chronica, 12; 13 (auctor -1456)
Tandem cito post factus est locus iste siccus sicud prius.
454Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 128 (auctor ca.450-518)
Quamquam nec illa vobis regionis suae subversio quasi incognita exaggerari debeat: cum pietatem vestram quaerentem ubique misericordiae aditus non lateat, ubi est miseriae locus.
455Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 193 (auctor ca.450-518)
Idcirco cuncti simul poscimus fratres, ut deo favente octavo iduum Septembrium die in parochia Epaonensi adesse dignemini, ubi medius atque omnium fatigatione perpensa conventui satis opportunus locus electus est, sicut et tempus, in quantum fieri potest ab instantia ruralis operis vacuum liberiorem cunctis permittit excursum.
456Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 8a; 12 (auctor ca.450-518)
Ante locus quam annus impletus est et potestis quidem exi . . fectione metiri nonnulla interem restare quae fiant abunde . . . fecit perficiendae saluti si quisic in opificio duplecis bon χp̅m offerat aut frontebus χp̅ianum quilibet gemma fulgor sinceritati aequenitentis adsurgit suffecit sua cuius lauacro tinctus redimptor omnem quod riore generationis infurmans non tam baptistirium baptismum.
457Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 8a; 19 (auctor ca.450-518)
Consecrauit credolitas lymfa – uerat causa personas quapropter unum est quod loco p]opulo consonat quod redimptis perinde redemendis p]tamus uelut ab hoc templo ueternosis infecta origena ca]formido laceram primi hominis uetustatem intro n]dor expurgit squalentem cultum pollucionis antiqu ut] longeuitas successura iam nesciat quid multis ut n]em fabricam uestram constare cupetis talis renoua p]erni conspectibus parea[tis [11] Ante locus quam annus inpletus est, et potestis quidem ex inopinata perfectione metiri nonnulla interim restare, quae fiant abunde posthaec: proficit perficiendae saluti, si qui sic in opificio duplicis boni aut Christum offerat aut frontibus Christianum; quilibet gemmarum . . . . . . nullus fulgor sinceritati aquae nitentis adsurgit; sufficit cuique fides sua, cuius lavacro tinctus redemptor omnem, quod legitis, mundum mysterio regenerationis informans non tam baptisterium esse voluit quam baptismum.
458Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 15a; 4 (auctor ca.450-518)
Addit hanc etiam aedis huius conmutationi felici de sacrilegio sanctitas, de vetustate novitas, de confusione nobilitas: fructificat locus martyrum, quo floruit cultus idolorum; semente mortifera reditus vitalis excrevit.
459Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 20; 1 (auctor ca.450-518)
EX SERMONE IN DEDICATIONE ECCLESIAE ARCHANGELI MICHAHELIS. Iste sit ille quam dulcis tam terribilis locus, in quo Iacob cernens dominum scalis innixum perque eas ascendentes descendentesque angelos videns domum divinitatis intellegit.
460Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 26; 9 (auctor ca.450-518)
Gallia nostra floriscat orbis disiderit quod locus inuexit incipiatur hodie et diuotioni aeternitas dignitas regioni laudantibus in praesenti [saeco lo deo laudaturis pariter in futuro renouet magis obitus quam terminet ac[ti onem recognuscatis in caelo quam de hac tellore portabitis consuetudine[m praemiorum tantusque perseuerantiam uestram honor sequatur ut quo[d uobis in exercitio erit operis hoc soluatur in praemio pro retribucione mer[cedis Fi[ni]t OMILIA DICTA IN CONVERSIONE DO̅M SEGISTRICI L[VGD. A] TEMPORE POSTTRIDIAE QVAM SOROR IPSIVS EX ARRIANA HERESE EST RECEPTA Saepenummero diuinitate quod dilicto suo principi nostroncessanter al[t]ernat muneribus loquens forsitan [a]dsentaturiae!
461Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 32; 6 (auctor ca.450-518)
Mundum quidem fugitis, sed orate pro mundo, excluso a vobis saeculo, cuius actum ; sanctum vigilare vestrum cunctis invigilet, quo iugiter nobis institutione tali [8] Gallia nostra florescat; orbis desideret, quod locus invexit; incipiatur hodie et devotioni aeternitas et dignitas regioni, laudantibus in praesenti saeculo deum, laudaturis pariter in futuro; renovet magis obitus quam terminet actionem; recognoscatis in caelo, quam de hac tellure portabitis consuetudinem praemiorum, tantusque perseverantiam vestram honor sequatur, ut, quod vobis in exercitio erit operis, hoc solvatur in praemio pro retributione mercedis.
462Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 124; 19 (auctor ca.450-518)
Sic itaque sacerdotalis locus artam illam et contribulatam evangelii semitara tenens perque angustias eius post se etiam populum trahens, sinistram fugiens, dexteram non praesumens periculosum ex utraque parte lubricum pertimescat et sermonis apostolici libram aequalitate considerationis appendens, si districtus esse voluerit, legat non percussorem: si humanus, non vinolentum: si sobrius, non avarum: si subditus, non abiectum: si servus: non elatum: si misericors, non remissum: si terribilis, non cruentum: si domum suam bene regentem, utique ordinantem omnia, neglegentem nulla, adquirentem multa, plurima dispensantem.
463Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 130; 13 (auctor ca.450-518)
addit hanc etiam aedis huius commu tatione felici de sacrilegio sanctitas de uetustate nouitas de confusione nobilitas fructificat locus martyrum quo fluruit cultus idolorum seinen te mortefera reditus uitalis excreuit magnum erat si perissent uenena quanto maius est successisse medicamina regnauit actinus uelut in campo maledictionis incultae spinarum dinsa concritio de qua ecce terrinis pariter satisfaciens a supernis dilictabelis tam odore quam speciae florum decor efflagrat nec refert actinus horrentem rubum tactu aspero uicina puncxisse de quo tandem rosae blandeter mollis centis sero pudore uultus inrubuit sic quondam dum priscus hisrahili ta terram repromissionis expeterit aredam squalentemque herimi [15] praemium aede ditatus, recepisti Christum in possessionem consortii.
464Alcimus Avitus, Poemata, p1, 203; 63 (auctor ca.450-518)
Est locus eoo mundi servatus in axe Secretis, natura, tuis, ubi solis ab ortu Vicinos nascens aurora repercutit Indos.
465Alcimus Avitus, Poemata, p1, 224; 97 (auctor ca.450-518)
Ille quidem poscens effectum non capit ullum, Nos autem, dum vita manet, dum luce vigemus, Olim defuncti perterret nuntius Adam, Dum locus est flendi, dum non iniussa petuntur Nec obduratis pulsatur ianua serris.
466Alcimus Avitus, Poemata, p1, 236; 166 (auctor ca.450-518)
Cumque diu fessis undas perstringeret alis Nec locus optatam requiem concederet ullus, Consuetum repetit prospecto ex aequore claustrum.
467Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0090C (auctor 730-804)
» VII. Item in sequentibus eiusdem libri: « Et quidem secundum propositae a nobis responsionis ordinem opportunissimus hic nobis locus est, ut tertio nunc doceamus Filium Dei Dominum nostrum Iesum Christum ab apostolis creditum, non ex nuncupatione, sed ex natura; neque ex adoptione, sed ex nativitate.
468Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0110A (auctor 730-804)
» LIII. Victor quoque Capuae episcopus in explanatione apostolicae sententiae: Qui factus est ex semine David secundum carnem (Rom. I, 3) : « Verumtamen totus hic locus contra manichaeos facit, ubi dicit, quod et ante Evangelium sic proximum et per prophetas Dei et in sanctis Scripturis; et quod Christus secundum carnem ex David stirpe, id est, Maria virgine sit creatus, secundum quod praedixerat Isaias.
469Alcuinus, Carmina, 101, 0813C (auctor 730-804)
Et haec quidem sola adeo perspicua sunt, ut iisdem bene perpensis nullus dubitandi locus supersit, poema praesens ad beatum Alcuinum tanquam verum auctorem pertinere: quae nihilominus hoc quoque ratiocinio, ex aliis huius poematis narrationibus, ex Alcuini epistolis et eiusdem Vita deducto, confirmari possunt.
470Alcuinus, Carmina, 101, 0821B (auctor 730-804)
Claruit his signis postquam locus iste peractis, Ecclesiis Christi iucunda et reddita pace, Regis Edelredi regina Osthfrida fidelis, Quae fuit Oswaldi sancti iam filia fratris, Curavit sancti sacris inducere tectis Relliquias patrui, dignoque recondere honore.
471Alcuinus, Carmina, 101, 0826C (auctor 730-804)
Est locus Oceano dictus cognomine Farne, Insula fontis inops, frugis et arboris expers; Hanc petit intrepidus Christi bellator opimus, Contemplativos cupiens et carpere flores - Ipse Deo soli solus servire sategit, Ne mundanus honor mentem mutaret alacrem.
472Alcuinus, Carmina, 101, 0827A (auctor 730-804)
Nam locus ille nitet signis hucusque coruscis, Ex quo pontificis linquens ergastula carnis Spiritus alta petens scandit super astra polorum Nec non et claris fiunt miracula rebus, Facta loco sacrum pausat quo corpus humatum, Cuius tota fuit coelestibus inclyta signis, Usque diem mortis, primaevo tempore vita.
473Alcuinus, Carmina, 101, 0832D (auctor 730-804)
Floriger iste locus, quem possidet alba iuventus, Est requies in qua spectant coelestia regna, Qui bona gesserunt, quamvis ex parte minus, quam Postulat alma fides: nam qui perfectus ubique est, Ut moritur, statim coeli penetrabit in aulam.
474Alcuinus, Carmina, 101, 0832D (auctor 730-804)
Pertinet ad cuius vicinia fulgidus ille Luce locus nimia, miri quoque plenus odoris, De quo cantantum suavissima vox resonabat.
475Alcuinus, Carmina, 101, 0839B (auctor 730-804)
Est locus undoso circumdatus undique ponto, Rupibus horrendis praerupto et margine septus, In quo bellipotens terreno in corpore miles Saepius aerias vincebat Balthere turmas, Quae sibi multimodis variabant bella figuris.
476Alcuinus, Carmina, 101, 0739D (auctor 730-804)
Dum sanctus praesul hic inhabitavit Amandus, Crevit honor Patris, crevit et iste locus.
477Alcuinus, Carmina, 101, 0748D (auctor 730-804)
Hic locus hospitibus pateat veniat ultro, Semper erit quoniam susceptus in hospite Christus.
478Alcuinus, Carmina, 101, 0750A (auctor 730-804)
Haec est sancta domus, pacis locus, aula salutis, Quam super hic semper maneat benedictio Christi.
479Alcuinus, Carmina, 101, 0752C (auctor 730-804)
Hanc Magnulf, humilis cameram construxerat abbas, Ut dulcis patribus fieret habitatio sanctis: Quos servire [daret Benedicto] Christus in aevum, Ut locus iste foret iam [iamque] legentibus aptus. Ut lux, praevidit, fulgens radiaret in illam, Et domus orandi fieret quam proxima Christi, In qua secreto potuisset tempore solus, Ante altare iacens, lacrymas effundere dulces.
480Alcuinus, Carmina, 101, 0756C (auctor 730-804)
Haec, tu quam cernis, praeparata domuncula, lector, Relliquias propter sacras iam condita constat Ut locus hic mundus suffragia sancta teneret: Servulus ut Christi veniens oraret in isto, Iusserat Albinus vates haec tecta parare, Pro quo, qui titulum videas, orare memento.
481Alcuinus, Carmina, 101, 0777C (auctor 730-804)
Haec est sancta domus, pacis locus, aula salutis, Quam super o!
482Alcuinus, Carmina, 101, 0788B (auctor 730-804)
Auxiliare senem nostros, rogo, tu per amicos, Est locus insenos auxiliare senem Est mihi certa fides de te, charissime frater, Cum Christo et sanctis sit tibi certa salus.
483Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1102A (auctor 730-804)
ubi non totus angelus, sed pars eius impoenitens debet intelligi, cuius locus est Ecclesia.
484Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1127D (auctor 730-804)
Quasi enim locus eius erat permixta conversatio malorum. (VERS. 15.) Et reges terrae, et principes, et tribuni, et divites, et fortes, et omnis servus, et liber, absconderunt se in speluncis, et in petris montium.
485Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1143C (auctor 730-804)
Meminerimus autem cum hanc narrationem ad finem usque perduxerit, debere finem ordini conciso subiungi; locus enim ille, quo in sequentibus dicitur vae secundum abiit, ad hunc subauditionem habet, quo praecedentis libri termino de nequissimorum equorum ac gentium perditione tractavimus.
486Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1154B (auctor 730-804)
Locus autem ubi pascitur, ipse est cui dicitur: Esto mihi in Deum protectorem, et in locum refugii (Psal. XXX, 3) . Ipse est et cibus quo pascitur, qui ait: Ego sum panis vivus (Ioan. V, 35) . Numerus autem iste dierum sic tempora Antichristi significat, ut tamen omne tempus vitae praesentis a praedicatione et passione Christi assumat.
487Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1155A (auctor 730-804)
In quorum numero mali homines comprehenduntur; sicut et nos in bonorum angelorum. (VERS. 8.) Et non valuerunt, neque locus inventus est eorum amplius in coelo.
488Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1155A (auctor 730-804)
Quomodo non praevalere dicuntur maligni spiritus cum multos decipiant; et qui fuerunt habitatio Redemptoris, fiant locus deceptoris?
489Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0681B (auctor 730-804)
Quandiu in hoc saeculo sumus, tempus est belli: cum migraverimus autem de hoc saeculo, pacis tempus adveniet: in pace est laus Dei [Hier., locus Dei], et civitas nostra Hierusalem de pace sortita vocabulum est.
490Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0705A (auctor 730-804)
Et hic locus Pelagianam sectam optime destruit.
491Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1030B (auctor 730-804)
Et quis locus est in me, quo veniat in me Deus meus, quo veniat Deus, qui fecit coelum et terram?
492Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1034C (auctor 730-804)
aut duas breves syllabas adoramus, vel ad duas breves syllabas pervenire desideramus, quae pene ante desinunt sonare quam coeperunt; nec in eis secundae locus est, nisi prima ante transierit?
493Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1045C (auctor 730-804)
Ipse tibi locus illocalis crederis esse, Spiritus circumscriptus [F., incircumscriptus]. Unde difficile invenitur ubi sis, sed multo difficilius ubi non sis.
494Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1072C (auctor 730-804)
Hic locus est, in quo conflatur aurum.
495Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1072D (auctor 730-804)
Si locus et tempus poposcerit persequi illas et pro scire et posse, quod mihi Deus dabit et dat, sicut hostes Christi impugnare nunquam desinam.
496Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1073C (auctor 730-804)
Haec quippe est locus, in quo conflatur aurum.
497Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1083B (auctor 730-804)
Quippe cuius universam superficiem in tantam tegebant altitudinem aquae, ut ad illos locos usque pertingerent, ubi nunc usque supra firmamentum ex parte resident; sed [cum] suis incolis mox creatum, hoc est, beatissimis Angelorum agminibus impletum est: quos in principio cum coelo esse conditos et terra, ac mox conditionem suam, simul et totius creaturae primordialis, ad laudem conditoris retulisse testatur ipse conditor, qui loquens ad Iob dixit: Ubi eras quando ponebam fundamenta terrae (Iob. XXXVIII, 4) ; et post paulo: cum me laudarent omnes filii Dei (Ibid., v. 5) . Merito itaque coelum coeli non inane vel vacuum esse factum memoratur: sed nec tenebris in eo, vel abysso locus remanere ullus perhibetur, quod Dominus Deus semper ab ipso exordio illuminat, ipse, qui est lux vera, lucemque habitat inaccessibilem; cuius beatissima visione mox creati in coelis coelorum angeli iam perfrui coeperant, in quo mox perfecte omnia disposita Spiritus sanctus illustrabat, non ut in inferioribus ad perfectum deducere intendebat, sicut scriptum est: Spiritus Domini ferebatur super aquas (Gen. I, 2) ; sua videlicet virtute, habens in propria potestate, veluti Creator, quando eas in locum secerneret unum, ut terra appareret.
498Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1096B (auctor 730-804)
Tribue linguam eruditam, et verborum facundiam cum tanta et tam profunda humilitate, ut nullus in me pateat locus execrandae superbiae.
499Alcuinus, Contra Elipandum, 101, 0256A (auctor 730-804)
Nec tibi adhuc hic locus separationis datur; de uno Filio dixit, unum ostendit, quasi dixisset: Nec alium quaeras; nec hunc non esse credas.
500Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0150D (auctor 730-804)
Quis est ergo tergiversandi locus?