'loquor' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 4353 hits      Show next 500

1Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477C (auctor 1000)
Sed de externis quid loquor, et loquendo immoror, cum ad dispensationem reipublicae et utilitatem ecclesiarum tanta fuerit pietas ac prudentia Caroli, et filii eius Ludovici?
2Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0752B (auctor fl. 923)
( An. 896.) En iterum misero gemitu loquor affore sevos Allofilos.
3Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020C (auctor fl. 1150)
Nec loquor modo solstitium naturale, cum sol iste visibilis gradu reciproco a nobis avertitur, vel ad nos convertitur; non illud solstitium miraculi, quod ad Gabaon factum est, ubi filiis Israel pugnantibus sole defixo in medio coeli, dies duplicata est ut consequerentur victoriam de hostibus.
4Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020D (auctor fl. 1150)
Sed illud loquor solstitium ineffabile, quando Dei Filius, sol iustitiae interminus et incomprehensibilis quodammodo se comprehensibilem fecit, et divinitatis suae maiestate quasi in unum globum collecta, in uterum virginis corporaliter se infudit.
5Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026D (auctor fl. 1150)
Ac si diceret: Non loquor diem illam angustiae et tribulationis, cum erunt signa in sole et luna et stellis arescentibus hominibus prae timore et expectatione quae supervenient universo orbi (Luc. XXI) . Non denique diem illam desolationis, quando rupti sunt fontes abyssi magnae et cataractae coeli apertae sunt, ut inundatione facta delerent omnem animam viventem.
6Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026D (auctor fl. 1150)
Illam potius loquor diem, quando rorantibus coelis desuper illuxerunt coruscationes gratiae orbi terrae, et Dei Filius in carnis trabea apparens mortis foedere sublato pacem mundo intulit, non qualemcunque dico, sed eam ut (mirabile dictu) habitaret lupus cum agno, et delectaretur infans super foramine aspidis, et manum ablactatus mitteret in cavernam reguli (Isa. XI) . In illa die tam solemni tantum expectata erit germen Domini in magnificentia, etc.
7Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0038C (auctor fl. 1150)
Descendere, inquit, faciam ad vos imbrem matutinum et serotinum: imbrem intellige non corporalem sed spiritalem, de quo Propheta: Descendet sicut pluvia in vellus (Psal. LXIV) . Et Isaias: Sicut imber descendit de coelo et inebriat terram, et infundit eam, sic erit verbum quod egreditur de ore meo (Isa. LV) . Imbrem Verbum Dei, Filium Virginis significare voluit, qui instar pluviae criminosos lavat, novellas plantationes in domo Dei educat, sitientes iustitiam (viros perfectos loquor) potat. Lavat igitur in compunctione, educat in provectione, potat in consummatione.
8Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0041C (auctor fl. 1150)
Expergiscere, anima mea, et quae non potes ad alta Dei assurgere, infirma eius (incarnationem loquor et passionem) virtute qua vales amplexare: quae ad Dei sublimia cum viris perfectis non potes assurgere, dirige mentis aciem ad fixuram clavorum, ad cicatrices vulnerum, depone de cruce mortuum, quem non potes intueri regnantem super choros angelorum.
9Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0065B (auctor fl. 1150)
Mihi ipsi loquor de me ipso.
10Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0081C (auctor fl. 1150)
Quicunque in Christo spem salutis adepti sunt, videntes hanc stellam gaudeant gaudio magno valde: stellam loquor spiritalem, id est Christum, quae magorum mentibus invisibiliter per fidem illuxit.
11Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0104D (auctor fl. 1150)
Habemus iam civitatem illam refugii, Niniven loquor, ad quam omnes rei et criminosi confugiunt, non ut salventur in ea, sed potius ut perdant animas suas.
12Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0134B (auctor fl. 1150)
Tu qui hoc audis, quomodo Maria de Spiritu sancto conceperit, fideliter sic intellige: Sicut verbum Dei imago Patris est, sic anima Christi imago est Spiritus sancti: Nec loquor modo de illa imagine, pro qua homo ad imaginem Dei factus esse dicitur.
13Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0134C (auctor fl. 1150)
Virtutem hoc in loco accipe, de qua Psalmis a dicit: Notam fecisti in populis virtutem tuam, redemisti in brachio tuo populum tuum, filios Iacob et Ioseph (Psal. LXXVI) . Et de qua Apostolus dicit: Christus est Dei virtus, et Dei sapientia (I Cor. I) . Haec ergo virtus Altissimi, quo Christus est, obumbravit quondam filiis illis nequam, populum loquor Iudaeorum, obumbravit beatae Virgini, obumbravit etiam nobis.
14Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0195D (auctor fl. 1150)
Plura sunt exempla talium, sed nunc tibi loquor, homo, qui vovisti votum Deo Iacob: dum contumeliis afficeris, dum vilibus pannis te indutum aspicis, dum pallet vigiliis vultus, dum ieiuniis corpus atteritur, placet ne convivium hoc ad quod Christus te invitavit?
15Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0146D (auctor fl. 1150)
Obedientiam illam loquor, ubi horrea messibus, torcularia vino abundant, ubi curia frequens est famulis et fabulis, ubi mensa plena poculis et ferculis, ubi phase cum fermentato celebrant, et agnum paschalem comedunt sine lactucis agrestibus.
16Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0212B (auctor fl. 1150)
Nec loquor modo psalterium decem chordarum, quo olim psalmi decantabantur in Veteri Testamento, imo aliud quoddam psalterium septem chordarum, psalterium spiritale, quo psalmi in Novo Testamento decantantur, scilicet spiritum septiformis gratiae.
17Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217B (auctor fl. 1150)
Non enim loquor uni, sed omni.
18Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0252B (auctor fl. 1150)
Non enim defuit ei dignitas conditionis, pro qua solium eius fuit excelsum: non praerogativa virtutis, pro qua fuit per gratiam elevatum: non Filii Dei in se susceptio, pro qua superexaltatum et plena erat domus, hoc est Ecclesia maiestate eius quia de plenitudine eius omnes accipimus, et ea quae sub ipso sedente vel solio erant, hoc est, angelica et humana natura, replebant templum, hoc est consummabant, templum illud loquor ruinam passum, quod primo factum est ex novem ordinibus angelorum.
19Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0252C (auctor fl. 1150)
Vis etiam videre immobilem maris stellam, loquor beatam virginem Mariam?
20Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0598D (auctor 1145-1221)
Te arbitror intelligere, sapienti enim loquor, quia de piae memoriae cantore Parisiensi id dixerim, et utinam de tanti viri morte doleas, qui, secundum quorumdam opinionem, minime de eius dolebas absentia, cui tamen rei fidem non potui adhibere!
21Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0664C (auctor 1145-1221)
De scientia animi loquor; nam te puto saeculum diligere, quem saecularibus video implicari negotiis, et ea quae mundi sunt studiosius actitare; ubi quippe est thesaurus hominis, ibi est et cor eius.
22Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0713B (auctor 1145-1221)
Et huius quidem nominis prima littera Patrem notat; quae sequitur, Filium, qui in Apocalypsi loquitur: « Ego sum alpha, et omega, principium et finis (Apoc. I): » et in Evangelio: « Ego principium, qui et loquor vobis (Ioan. VIII).
23Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1461A (auctor fl. 1173)
Mira loquor et sana credere.
24Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0486B (auctor c.1140–1212)
Hunc itaque, de quo loquor, in exemplum tibi propone, o piger, illustrem Uriam, ut aliis laborantibus marcescere ignavia erubescas.
25Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0514C (auctor c.1140–1212)
Caeterum cum sic agis, quanquam ita loquor, votum non frangis; quia stabilitatem in loco promisisti, sed secundum Regulam B. Augustini.
26Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0538A (auctor c.1140–1212)
Sequitur: VI. Et si hanc, de qua loquor, oculi petulantiam in aliquo vestrum adverteritis, statim admonete, ne coepta progrediantur; sed de proximo corrigantur.
27Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0598B (auctor c.1140–1212)
Ego autem non de corporali, sed de sanitate hic loquor spirituali.
28Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0632C (auctor c.1140–1212)
Unde, quia de his tribus, in hoc loco, tabernaculis loquor, eum de Tripartito tabernaculo censui intitulandum, nisi forte vobis aliud fuerit visum.
29Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0633A (auctor c.1140–1212)
Quaedam tamen assumptis undecunque ex dictis Patrum orthodoxorum seminibus rationum et originibus causarum, quae mihi auctor lucis revelare dignatus est, huic de qua loquor, picturae inserui: quae utrum recipienda an reiicienda sint, lectoris decernet examen.
30Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0815A (auctor c.1140–1212)
Quae solem eorum, inter quos erat, Samsonem loquor, sic enim interpretatur nomen eius, abraso crine, adhuc hodie hostium manibus tradis: ut utrisque evulsis oculis, eoque in mentis carcere ad molam exteriorum voluptatum deputato, illis iam sit ludibrio, quibus ante fuerat terrori (Iud. XVI, 19 et seqq.) . Heu! Heu! o pulcherrime et fortissime adolescens!
31Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0818D (auctor c.1140–1212)
Hinc propheta, huius tuae, de qua loquor, districtionis consideratione concussus, ait: Non intres in iudicium cum servo tuo, Domine (Psal. CXLII, 2) . Quare etiam secum in iudicium te intrare noluit, subdendo innotuit, dicens: Quia non iustificabitur in conspectu tuo omnis vivens.
32Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0830A (auctor c.1140–1212)
Mittere non dedignaris ad hunc, de quo loquor, Filium tuum, quamvis ipse indignus sit, matrem suam, gratiam scilicet tuam: quae ei per inspirationem internam reatus sui cognitionem infundat, quam gravis sit dicat, tuam ei iracundiam ostendat, tui etiam iudicii districtionem describat, aeterna eum damnatione dignissimum iudicet; et ne in desperationis mergi possit profundum, si per plenam poenitentiam redire voluerit, se velle pro eo apud te intercedere et tuam ei misericordiam se impetrare et velle, et posse promittat, duritiam suam liquefaciat, timorem sedet, elationem humiliet, consoletur pusillanimitatem ut modis omnibus modo comminando poenas inferni, modo pollicendo gaudia regni, modo infundendo spem veniae, ad suum tandem eum consilium ex toto pertrahat, quatenus sic tuus, o Domine, filius per allocutionem maternam culpae suae agnitione confusus, timore suae perditionis territus, tuae pietatis confidentia animatus, collectis demum fidei et spei viribus, et contra semetipsum cum quadam rixa pacifica erectus, surgat et vadat ad te Patrem suum, et dicat tibi: Pater peccavi in coelum, et coram te: iam non sum dignus vocari filius tuus (Luc. XV, 18) , sicque ablato duritiae lapide, ad hanc quam in eius corde immittis vocem magnam, vivificetur Lazarus; nec solum vivificetur, sed etiam veniat foras (Ioan. XI, 43) . Vivificetur per poenitentiam, veniat foras per confessionem; ut tunc demum a praelatis sanctae Ecclesiae, tuis videlicet discipulis solvatur et in viam iustitiae abire sinatur.
33Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0838B (auctor c.1140–1212)
Sed non universitati huius, de qua loquor, creaturae rationalis, confers in finem beatitudinem; cuius videlicet universitati dignitatem contulisti in conditionem.
34Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0854B (auctor c.1140–1212)
Sed quia nullatenus amodo id praesumo indicare vel reprehendere, donec sciam, quid de ea tuo sedeat [cod. Mel. insideat] arbitrio, licet hanc de qua loquor legem non audeam dicere indiscretam, eam credere non mediocriter sentio duram.
35Adamus Scotus, Sermones, 198, 0094C (auctor c.1140–1212)
Neque enim in corde, et corde, sed coram Deo, in Christo, loquor: Testimonium mihi perhibente conscientia mea, in Spiritu sancto (Rom. IX, 1) , quem in veritate video, qualemque me ore confiteor, talem et in corde intueor; vilem me faciens, et in oculis nihilominus meis humilis existens.
36Adamus Scotus, Sermones, 198, 0111C (auctor c.1140–1212)
Quia turba multa, quae convenit ad diem festum hunc, Ecclesiam loquor internarum cogitationum: siquidem reliquiae cogitationis diem festum agent Domino (Psal. LXXV, 11) , ideo [al. atque adeo] gaudet gaudio magno, et iubilat in vociferatione.
37Adamus Scotus, Sermones, 198, 0125B (auctor c.1140–1212)
Qui invitatus mactare et manducare, sed renuens, commune et immundum eatenus se non comedisse asserens, audivit: Quod Deus mundavit, tu ne commune dixeris (Act. X, 15) . Sciens vero postmodum illa terrena animalia, Cornelium loquor, et eius necessarios amicos, intra vas fidei admittenda, visionem quam vidit, spiritu discernens, aiebat: In veritate comperi quia non est personarum acceptor Deus.
38Adamus Scotus, Sermones, 198, 0132C (auctor c.1140–1212)
Vide et nebulam totam terram tegentem, hostem videlicet illum caliginosum, diabolum loquor, reprobos, qui relictis coelestibus terrena inordinate diligendo, et ipsi terra [al. et caetera] fiunt per ignorantiam, semper magis ac magis obscurantem [al. obscurati], sicut enim ab ipso mundi exordio, eo, quo superius diximus, modo, in electis suis Dei potentia venit ita et in reprobis totam terram nebula diaboli texit.
39Adamus Scotus, Sermones, 198, 0140B (auctor c.1140–1212)
Sustulit namque de carrecto filia Pharaonis Moysen, quia asperitatem deserens Iudaeorum, venit Iesus ad Ecclesiam de gentibus; in cuius fide et conversatione nunc manet etiam grandis factus; qui parvulus apud parentes proprios, Iudaeos loquor, nutritus est.
40Adamus Scotus, Sermones, 198, 0142D (auctor c.1140–1212)
scitis de quo loquor: cui Dominus ostendit, quanta oportuit eum pro nomine suo pati (Act. IX, 16) . En virgis caeditur, lapidibus obruitur, pelago submergitur, pericula sustinet latronum, pericula ex genere, pericula ex gentibus, pericula in civitate, pericula in solitudine, et quae magis ei molesta erant, pericula ex falsis fratribus (II Cor. II, 26) . Supra modum gravatus est, et supra virtutem, ita ut taedeat eum etiam vivere (II Cor. I, 8) . Sed in his omnibus verbum Dei non est alligatum, nec cessat adimplere ea quae desunt, passionum Christi, in carne eius; pro corpore suo, quod est Ecclesia (Coloss. I, 24) . IV. His ergo omnibus tempestatum turbinibus tepere non potuit ignis ille, quem de excelso misit Dominus in ossibus eorum (Thren. I, 13) , non deficere fides, qua erudivit eos; imo et charitas adaucta, et fides magis ac magis semper erat roborata.
41Adamus Scotus, Sermones, 198, 0143C (auctor c.1140–1212)
V. Iuste in hoc statu vocatum est nomen eius Iacob, pro eo quod primogenita Esau tulit (Gen. XXVII, 36) ; dum ipsos primos, et summos rerum dominos, Romanos principes loquor, non solum per patientiam superavit, sed et per miracula ad fidem convertit.
42Adamus Scotus, Sermones, 198, 0144B (auctor c.1140–1212)
indignus profecto pace est qui tempore pacis ab opere iustitiae vacat. Praesertim cum tali haec duo (de pace loquor et iustitia) invicem foedere coniuncta sint, ut dicat Psalmista: Iustitia, et pax osculatae sunt. (Psal. LXXXIV, 11) . Praemiserat quidem: Misericordia, et veritas obviaverunt sibi; et bene quidem haec omnia dicta sunt.
43Adamus Scotus, Sermones, 198, 0148C (auctor c.1140–1212)
tu autem in tempus ei longum prophetas (Ezech. XII, 27) . V. Non ergo sic agas in primordio cum eo, sed ausculta magis quod loquor, et quod dico tibi, hoc fac: et salvabis animam eius a morte.
44Adamus Scotus, Sermones, 198, 0160B (auctor c.1140–1212)
Egredere, quaeso, ad nos de Samaria hac, ut iste tuus, de quo modo loquor, egressus de Samaria, indicet nobis, quid sit te egredi de Samaria.
45Adamus Scotus, Sermones, 198, 0162A (auctor c.1140–1212)
Et quomodo tenebrosos et profundos illos spiritus, apostatas angelos loquor, damnaret, vel illos qui remanserunt in sanctitate confirmaret, nisi per coaeternam sapientiam suam sciret et malum quod reprobaret, in illis, bonumque eligeret (Isa. VII, 15) , quod remuneraret in istis?
46Adamus Scotus, Sermones, 198, 0165D (auctor c.1140–1212)
Haec autem, de qua loquor, cognitio sanctitatem quidem aliquam inchoat, sed, si desit affectio, inchoatam nunquam consummat.
47Adamus Scotus, Sermones, 198, 0172A (auctor c.1140–1212)
En David non despicis poenitentem, sed ad veniam admittis confitentem (II Reg. XII, 13) . Chananaeam exaudis clamantem (Matth. XV, 22) , Mariam emundas plorantem (Luc. VII, 38) , Petrum amplecteris flentem (Matth. XXVI, 75) , latronem in paradisum inducis orantem (Luc. XXIII, 42) . Ipsam denique Ecclesiam suam, ac per hoc et te persequentem, Paulum loquor, in vas electionis immutans, gentium in fide et veritate efficis doctorem (Act. IX, 51) . Haec bona, fratres, ac plana via est, ambulate in ea, quia confitentibus vobis adversum vos iniustitias vestras Domino, et ipse remittet impietatem peccati vestri (Psal. XXXI, 5) . IX. En tres vobis proposui vias, quibus ad peccati confessionem venitur: Prima est consideratio iniquitatis vestrae; secunda, intuitus supplicii gehennae; tertia, spes misericordiae divinae.
48Adamus Scotus, Sermones, 198, 0261B (auctor c.1140–1212)
secundum imperfectionem huius temporis loquor.
49Adamus Scotus, Sermones, 198, 0287D (auctor c.1140–1212)
Sed et sapientiores quique in Ecclesia coeli quidam sunt, quos mihi videtur legislator et dux populi Israel in ipso exordio cantici sui in Deuteronomio alloqui: Audite, inquiens, coeli, quae loquor (Deut. XXXII, 1) ; in verbis istis profunditatem, ut aestimo, eorum quae dicturus erat commendans dum ad audienda ea coelos invitat.
50Adamus Scotus, Sermones, 198, 0287D (auctor c.1140–1212)
Audite, coeli, quae loquor.
51Adamus Scotus, Sermones, 198, 0289C (auctor c.1140–1212)
In repromissione, inquit, Dei non haesitavit diffidentia; sed confortatus est fide dans gloriam Deo, et certissime sciens, quod quaecunque promisit, potens est et facere (ibid., 21) . Quantum vobis videtur virtuti obedientiae adiecisse in eo quod et ipsam posteritatis suae spem, unigenitum suum filium, loquor, Isaac sua manu cruenta tollere non exhorruit? (Gen. XXII, 10) , seri quoque patris semen, dum per mentis munditiam omnem semper aspectum impuritatis fugit, longe plus ventura, etiam captus oculis carnis videre meretur.
52Adamus Scotus, Sermones, 198, 0291A (auctor c.1140–1212)
Assigna sapientiae, quod sedet in cathedra sapientissimus (II Reg. XXIII, 8) ; humilitati, quod ipse est quasi tener ligni vermiculus: fortitudini, quod ipse octingentos interfecit impetu uno (ibid.) . Hic fidelis est servus et prudens, quem constituit Dominus super familiam suam (Matth. XXIV, 45) , eligens eum ut pasceret Iacob servum suum, et Israel haereditatem suam, et pavit eos in innocentia cordis sui, et intellectu misericordiae suae ditavit eos; siquidem et prudentiam eum docuit, ut persecutorem suum Saulem, quasi hostem fugeret, et cum se ultionis occasio offerret, sicut domino parceret (I Reg. XXIV, 3) . XII. Viros illos eximios, Eliam et Eliseum loquor (IV Reg. IV, 27) , sic zelus erigit, sic humilitas sternit, ut neuter eorum etiam regem peccantem virga correptionis aggredi timeret.
53Adamus Scotus, Sermones, 198, 0300B (auctor c.1140–1212)
Hic est qui sub spe spiritualis profectus se palliat (non de honore, sed de appetitu honoris loquor) consulens praeesse, quasi ad hoc solum ut possit prodesse.
54Adamus Scotus, Sermones, 198, 0303D (auctor c.1140–1212)
Exterius enim Ioannis caput quiescebat in pectore Iesu: interius vero eiusdem caput, de mente eius loquor, collocavit, et reclinavit se, in thesauris sapientiae et scientiae Dei, qui omnes reconditi sunt in pectore Iesu.
55Adamus Scotus, Sermones, 198, 0304D (auctor c.1140–1212)
quantum dilectum, inquam, tibi videras, cui illum tam coeli quam terrae thesaurum pretiosissimum, matrem tuam loquor, committendum credebas!
56Adamus Scotus, Sermones, 198, 0325B (auctor c.1140–1212)
Venit itaque omnipotens sermo Domini de coelis a regalibus sedibus, pro eo quod interna inspiratio (quae incessanter in coelestibus beatas illas summi Regis sedes, supernos illos spiritus loquor, sine ulla exceptione docet de omnibus) animam devotam visitat: quae dum eam confortat, dat ei in se, ut ait Paulus, omnia posse (Phil. IV, 13) : ut iure hic omnipotens sermo dicatur. Qui quidem sermo angelus est Domini, in somnis apparens Ioseph.
57Adamus Scotus, Sermones, 198, 0334D (auctor c.1140–1212)
II. Caeterum si aliquid ad moralitatem pertinens audire delectat, sicut scitis, quod incomparabiliter beata est mater illa et benedicta, sic scire debetis, quamdam aliam esse matrem, etsi longe inferiori modo hanc sanctam congregationem loquor, quam coram positam intueor.
58Adamus Scotus, Sermones, 198, 0337B (auctor c.1140–1212)
Et certe hodie multi sunt in Israel, inter videntes Deum, scilicet de his malevolis et superbis saecularibus loquor, quibus hic positus est Iesus in ruinam, et in signum cui contradicitur: dum bonum quod apud vos intuentur, vel reprehendendo vel despiciendo persequuntur.
59Adamus Scotus, Sermones, 198, 0354B (auctor c.1140–1212)
Et ad quid de singulis modo ad vos vitiis, et virtutibus loquor, asserens me nec illa vitare, nec has exercere?
60Adamus Scotus, Sermones, 198, 0354C (auctor c.1140–1212)
loquor, breviter dicam, de vitiis devitandis, vitiosus ego; de virtutibus exercendis, virtutibus vacuus: et ad instar huius sanctae mulieris loqui videor de Domino vobis, qui exspectatis redemptionem Israel.
61Adamus Scotus, Sermones, 198, 0361C (auctor c.1140–1212)
Et quid hoc esse putamus nisi quod modicum spirituali ac internae illi Annae, animam devotam et piam loquor, modicum, inquam, ei videtur, quando in praesentia viri sui legitimi more amantis sponsae et sponsum amplexantis, et in eius vicissim amplexibus suavissimis iucundantis gratulabunda tripudiat: et nequaquam modicum, quando, eo subtracto, ad instar viduae castae amantis, in eius absentia gemit?
62Adamus Scotus, Sermones, 198, 0381A (auctor c.1140–1212)
Ipsa namque, de instantia loquor tentationum, nutrix est humilitatis: humilitas vero, ut scitis, vitia perimit et annihilat; virtutes vero fundat et fundatas conservat: dum enim fortis humilitatem nostram tentatio concutit, ad propriam quoque mentem, nostram cognitionem reducit.
63Adamus Scotus, Sermones, 198, 0398D (auctor c.1140–1212)
Regnat in his diebus malis, in his temporibus periculosis pelliceus, sive pellis gloria, utramque enim interpretationem in se habet Herodes: Beemoth loquor quem in Evangelio Dominus fortem armatum appellat (Matth. XI, 21) : cuius fortitudo in lumbis eius, et virtus illius in umbilico ventris eius (Iob XL, 11) , omne sublime videns, rex est super omnes filios superbiae (Iob XLI, 25) . Imperat hodie super terram, et suam potenter tyrannidem exercet, princeps ille mundi, serpens antiquus, qui vocatur diabolus et Satanas; qui seducit universum orbem serpens, inquam, pectore superbiae, et ventre luxuriae repens.
64Adamus Scotus, Sermones, 198, 0406B (auctor c.1140–1212)
Respexit, inquam, humilitatem ancittae suae (Luc. I, 48) . Quod autem humilitas virtutum omnium non modo acquisitrix, sed et custodia sit, quid lucidius eo quod Dominus per servum suum ait, super quem requiescit Spiritus meus, nisi super humilem? (Isa. LXVI, 2.) Ut vero ipsam esse agnoscas, quae virtutem reparat, cum forte fuerit amissa, reduc in memoriam illud Elizaei miraculum insigne: qui praeciso ligno ferrum elapsum, et de profundo evocavit, et ei, qui amiserat restituit (IV Reg. VI, 7) . Hoc autem quotidie noster calvus, illum loquor qui in loco Calvariae est crucifixus: cuius quoque capilli defluxerunt, dum discipuli relicto eo fugerunt (Matth. XXVI, 56) ; ille, inquam, noster Elizaeus hoc nobiscum benigne agere non omittit, dum mentem per humilitatem quidem confringit, et amissum forte, per elationem occultam, gratiae donum restituit.
65Adamus Scotus, Sermones, 198, 0432D (auctor c.1140–1212)
Non tamen de robore carnis meae loquor, sed de fortitudine verae virtutis.
66Adamus Scotus, Sermones, 198, 0435B (auctor c.1140–1212)
Et primam habere me puto, cum apud me pertracto quam dura et aspera, quam tristis et invita illa disiunctio ab invicem horum duorum cohabitantium, de corpore loquor et spiritu.
67Adamus Scotus, Sermones, 198, 0439B (auctor c.1140–1212)
XVIII. Et si vultis recipere, usque adhuc servat vinum bonum, quia, cum dederit dilectis suis somnum, ecce haereditas Domini (Psal. CXXVI, 3) . Hoc vinum potabunt, et inebriabuntur charissimi Sponsi in nuptiis patriae coelestis (Cant. V, 1) , quando cessantibus et istis quae nunc in Ecclesia celebrantur per fidem: et istis, de quibus iam multa diximus, quae in anima sunt, per internam puritatem, succedent illae, in quibus inebriabuntur illi beati convivae, electos loquor angelos et homines, ab ubertate domus Dei, et torrente voluptatis suae potabit cos (Psal. XXXV, 9) , videntes eum facie ad faciem. Tunc similes ei erimus, quoniam videbimus eum sicut est (I Ioan. III, 2) . Tunc disponet Dominus Iesus his, qui permanserunt cum eo, in tentationibus suis, sicut disposuit ei Pater suus regnum, ut edant et bibant, in nuptiis istis regiis et nobilissimis, super mensam suam in regno suo (Luc. XXII, 29) . Tunc praecinget se, faciens servos suos, quos invenerit vigilantes, discumbere, et transiens ministrabit eis (Luc. XII, 37) . Tunc aqua mutabitur in vinum: quia transibit homo in Deum.
68Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0089D
Vobis enim quatuor solummodo nunc specialissime loquor, pontifex Iordane, Odelrice abba, Rainalde atque Aimirice.
69Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0864C (auctor 1110–1167)
Verumtamen iusta loquor ad te.
70Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0727D (auctor 1110–1167)
Pace vestra loquor, reverendi Patres, si ista solerti scrutinio curassetis, non tam horrenda et abominanda ad aures nostras de clericis pervenissent.
71Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0454C (auctor 1110–1167)
Expertis loquor.
72Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0254C (auctor 1110–1167)
Nostra quoque formosissima virgo, de qua loquor, libenter manebat iuxta spirituales aquas, id est sanctas Scripturas: ad has aquas saepius recurrebat, ut posset dicere cum Propheta: Super aquam refectionis educavit me (Psal. XXII) .
73Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0300C (auctor 1110–1167)
Quomodo enim pasco in fratre meo humilitatem, si fuero superbus coram eo, si loquor superbe, si respondeo superbe, et incedo superbe?
74Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0300D (auctor 1110–1167)
Quomodo pasco impatientiam illius, si ego murmuro, vel irascor, vel dure loquor, vel significo coram illo?
75Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0756D (auctor 1110–1167)
Ego sum Petrus qui loquor tecum, qui cum meis concivibus constructam in meo nomine basilicam dedicavi, episcopalem benedictionem meae sanctificationis auctoritate praeveni.
76Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0710A
Et ipse Filius interrogatus a Iudaeis quis esset, respondit: Principium qui et loquor vobis (Ioan. VIII, 24) . Pater ergo principium non de principio, Filius principium de principio.
77Agobardus Lugdunensis, Liber adversus legem Gundobadi, 104, 0116B (auctor 769-840)
V. Hic mihi succurrat, obsecro, benignissime et sacer imperator, patientia vestra; neque indignetur magnanimitas vestra, quod indignus digna loquor, et pusillus grandia; quia per ista (quae) forsitan inemendabilia sunt volo pervenire ad ea quae necessaria et eleemosynae vestrae magnopere apta sunt.
78Aileranus Scoto Hibernus, Interpretatio mystica, 80, 0333B
In Iosia ubi est incensum Domini (Hier. l. interp. nom. Hebr.) , de quo dicitur: Et prolixius orabat (Luc. XXII, 44) , quomodo vero oratio incensum esse dicitur, Psalmista testatur, dicens: Dirigatur, Domine, oratio mea sicut incensum in conspectu tuo (Psal. CXL, 2) . In Iechonia praeparans (Hieron., ibid.; et Philo, 4. Interp. nom., de I Reg. et Ierem.) , ut ait: Si abiero et praeparavero vobis locum, iterum veniam ad vos, et accipiam vos ad meipsum (Ioan. XIV, 3) . Si vero proprie Ioachim, et Ioachin, id est, Pater, distinguatur; in Ioachin Domini resurrectio dicitur (Hieron., ibid. de Matth.) , ut ait: Postquam autem resurrexero, praecedam vos in Galilaeam (Matth. XXVI, 2) ; in Ioachim Domini praeparatio (Auctor oper. imperf., hom. 1 in Matth.) , qui dixit: Venite, benedicti Patris mei, possidete paratum vobis regnum ab origine mundi (Matth. XXV, 34) . In Salathiel, petitio mea Deus (Hieron., ibid., de Matth.; Philo, ibid., de Aggaeo) , qui dixit: Pater sancte, serva eos quos dedisti mihi (Ioan. XVII, 11) . In Zorobabel ipse magister confusionis (Hieron., ibid.) , ut ait: Multi ab Oriente et Occidente venient et recumbent cum Abraham et Isaac et Iacob in regno coelorum (Matth. VIII, 11) ; et de eodem dicitur: Quare cum Publicanis et peccatoribus manducat Magister vester (Marc. II, 16) ? In Abiud Pater meus iste (Philo, ibid., Exod.) , qui dicit: Ego et Pater meus unum sumus (Ioan. X, 30) . In Eliachim Dominus resuscitabit (Philo, ibid., de lib. Reg.), ut ait: Qui credit in me non morietur in aeternum, sed resuscitabo eum in novissimo die (Ioan. VI, 40) . In Azor, adiutus (Philo l. Int. nom., de III Reg. Ieremia) , ut ait: Non sum solus, quia Pater mecum est (Ioan. VIII, 19) . In Sadoch iustificatus (Hieron. l. Int. nom., de Luca) , ut ait: Ego veritatem loquor, quia verax est qui me misit (Ioan. VIII, 26) ; ad quem etiam dicitur: Iustificeris in sermonibus tuis (Psal. L, 6) . Et Ioannes: Advocatum, inquit habemus apud Patrem Iesum Christum iustum (Ioan. II, 1) . In Achim Frater meus (Origen. hom. 20 supra Iesu Nave), ut ait: Quicunque fecerit voluntatem Patris mei, ipse frater meus, et mater mea, et soror est (Matth. XII, 50) , sive frater matris; frater quippe matris Dominus ideo dicitur, dum unum Patrem, cui omnes (Christo iubente) dicimus: Pater noster qui es in coelis (Ibid.). In Eliud Deus meus iste (Philo, l. Int. nom., de l. I Reg.) , cui Thomas ait: Dominus et Deus meus (Ioan. XX, 28) . Pronomen autem iste quid aliud nisi signa clavorum et lanceae significat, quae veri notitiam corporis monstrant.
79Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0911C (auctor 1128-1203)
Dicitur Christus, unde Ioannes: Ego sum principium qui et loquor vobis.
80Alanus de Insulis, Sermones, 210, 0207C (auctor 1128-1203)
Et de eodem dictum: Excelsus super omnes gentes Dominus, et super coelos gloria eius (Psal. CXII) . Ipse autem non tantum est princeps, sed principium, unde in Evangelio: Ego principium qui et loquor vobis (Ioan. VIII) . Ipse est principium de principio, ipse est alpha et omega, id est principium et finis.
81Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 4; 1 (auctor 1128-1203)
Quod non equis oculis intuens uerus ille patrie pater, Anselmum loquor, Cantuariensem archimandritam, cum corrigere attemptaret (regie ferocitati scutum fidei constanter opponens), sed suffraganeorum suorum ob formidabilem regii pectoris indignationem omni auxilio destitutus, nullo genere emendare ualeret, patrio solo ualefaciens sponte discessit, homo quo nostris temporibus nemo iustior, nemo equiseruantior fuit.
82Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 3, 54; 3 (auctor 1128-1203)
Fabulosa sunt et poetarum deliramenta, que loquor.
83Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 10; 8 (auctor 1128-1203)
Vnde et proprius earum poeta, Iuuenalem loquor, in satyra sexta de mulierum impudicitiis, cum acuta ac uehementi declamatione plurima perorasset, inter cetera hoc quoque non tacuit dicens: Prodiga non sentit pereuntem femina censum – ac uelut exhausta rediuiuus pullulet archa nummus et e pleno semper tollatur aceruo – et nunquam repetunt quanti sua gaudia constent.
84Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 36; 5 (auctor 1128-1203)
Nam et regium illud opus, termas illas loquor, id est calida balnea, que fecit Carolus Magnus in loco illo, qui dicitur Aquisgrani, minus solito iam feruere dicunt incole loci propriis experimentis edocti, quamuis satis adhuc calida satisque feruentia.
85Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 7, 34; 7 (auctor 1128-1203)
Vnde christianus quidam philosophus, nostrum Boetium loquor, loquitur dicens: Si uis celsi iura Tonantis pura sollers cernere mente, aspice summi culmina cȩli; illic iusto federe rerum ueterem seruant sydera pacem.
86Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1487C (auctor fl. 1150)
Loquor intelligenti quid sit multorum moribus deservire.
87Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 270 (auctor ca.450-518)
Ego tamen nuntio vestrae immo nostrae securitatis accepto, ecce deo teste loquor, in lacrimas mixtas laetitia praeteritorum recordatione prorupi.
88Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 154; 7 (auctor ca.450-518)
s pars exitus dextra fetiri : m]an[datis vacua vacua :ta e sIn [ou benign]ita[tem n circa]que car]nalis L? am quam]quam iel ν : † or person]arum ert uolunt]enim ubert]ate Cum [cernunt 7 (10 at stilo plumbeo 8 sign.) prosperit]ate acced]it exitus ho]C teste] loquor in d?
89Alcimus Avitus, Poemata, p1, 203; 103 (auctor ca.450-518)
Non inmensa loquor; facilis custodia recti est.
90Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 20, l. 216 (auctor 730-804)
loquor loqueris loquitur per q scribenda sunt, locutus uero euphoniae causa per c et simplex u scribatur.
91Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0100D (auctor 730-804)
Dicit enim ipse Dominus Christus: Iudicium meum verum est, quia solus non sum, sed ego, et qui me misit Pater (Ioan, VIII, 16) ; tanquam diceret: Ideo iudicium meum verum est, quia verus Filius Dei sum, quia verum loquor, quia ipsa veritas ego sum.
92Alcuinus, Carmina, 101, 0802B (auctor 730-804)
Quod legis ecce loquor, vox tua nempe mea est.
93Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1120C (auctor 730-804)
Indicativum, ut illud quod quaerenti prophetae dicitur: Ego Dominus qui loquor iustitiam (Isa. XLV, 19) . Pronuntiativum, ut illud: Audi me Iacob et Israel quem ego voco, et reliqua. (Isa. XLVIII, 12.) Imperativum, ut illud: Clama, necesses (Isa. LVIII, 1) . Optativum, iuxta illud: Utinam attendisses mandata mea (Isa. XLVIII, 1) ! Coniunctivum, ut illud: Si custodieritis pactum meum, eritis mihi in peculium (Exod. XIX, 5) . Infinitivum, ut illud: Continere a malo intelligentia est.
94Alcuinus, De dialectica, 101, 0954D (auctor 730-804)
- A. Dum de qualibet re loquor, tum de ea praedico, sicut philosophi voluerunt intelligi.
95Alcuinus, De grammatica, 101, 0875A (auctor 730-804)
Deponentia quoque unam semper habent significationem, aut activam, ut, sequor te, praestolor te: vel sine adiectione casus, ut, luctor, loquor: aut passivam, ut, nascor a te, patior a te, mereor a te.
96Alcuinus, De grammatica, 101, 0893B (auctor 730-804)
Ruo [ruis], ruitum [Ms., rutum], ruiturus; loquor, locutum, locuturus.
97Alcuinus, De orthographia, 101, 0911B (auctor 730-804)
Loquor, loqueris, loquitur per q scribenda sunt; locutus vero euphoniae causa per c et simplex u scribatur.
98Alcuinus, Enchiridion, 100, 0624A (auctor 730-804)
Non propter me, non propter terrenos honores, non propter divitias saeculi, sed propter fratres meos et proximos meos, scilicet filios tuos [hanc pacem loquor, hanc pacem praedico illis quatenus] hanc pacem percipiant, et permaneant in illa.
99Alcuinus, Epistolae, 100, 0197A (auctor 730-804)
Tamen propter incognitas illorum causas cautius de his loquor.
100Alcuinus, Epistolae, 100, 0217C (auctor 730-804)
Quid de obedientia loquor [Mab., loquar], dum tota monachorum vita in simplicitate consistit obedientiae?
101Alcuinus, Epistolae, 100, 0295A (auctor 730-804)
Ego vero vernaculus sanctae Dei Ecclesiae vobiscum stare habeo, et quod sacerdotum Christi unanimitas credit et praedicat, in hoc ego laboro, et cum meis loquor, et pro filiis sanctae Dei Ecclesiae aperiam os meum, si ille implebit illud, qui ait: Aperi os tuum, et ego implebo illud (Psal.
102Alcuinus, Epistolae, 100, 0296D (auctor 730-804)
Ideo paucis modo sermonibus loquor in hac praesenti chartula.
103Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0745B (auctor 730-804)
Nec nos movere debet quod in sequentibus huius Evangelii, Iudaeis interrogantibus quis esset ipse Deus, Dei Filius respondit, Principium, qui et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) . Si enim Filius principium est [Al., Si enim Filius generatus non esset a Patre], qui habet Patrem, quanto facilius Deus Pater intelligendus est esse principium, qui habet quidem Filium, cui Pater sit; Filius enim, Patris est Filius; et Pater utique Filii Pater est, et Pater Deus, sed non de Deo Deus; Filius verus [Ms., Filius vero] Deus de Deo est. Et Pater dicitur lumen, sed non de lumine: Filius dicitur lumen, sed lumen de lumine.
104Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0795D (auctor 730-804)
Id est, remove te ab affectione carnali, in qua nunc constituta es, unde non potes intelligere quae loquor: Et voca virum tuum, id est, spiritu intelligentiae praesens esto.
105Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0796A (auctor 730-804)
Ipse adsit cum loquor tibi, ut spiritalem aquam possis accipere.
106Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0796C (auctor 730-804)
Sed adhuc errat, quia eum quem venturum sperat, venisse non videt; verumtamen misericordia Domini nunc error iste tanquam adulter expellitur. Dicit enim [ei] Iesus: Ego sum, qui tecum loquor.
107Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0798C (auctor 730-804)
VERS. 26. - Dicit ei Iesus: Ego sum, qui loquor tecum.
108Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0798C (auctor 730-804)
Iam mulier ordinatur in fide, et regitur bene victura [Al., ductura]. Posteaquam audivit hoc, Ego sum, qui loquor tecum, iam ultra quid diceret, quando Christus Dominus manifestare se voluit mulieri, cui dixerat, crede mihi?
109Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0798D (auctor 730-804)
Audito Ego sum, qui loquor tecum, et recepto in corde Christo Domino, quid faceret nisi iam hydriam dimitteret, et evangelizare curreret?
110Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0808D (auctor 730-804)
Quis namque sit Christus, (catholicis loquor,) nostis, quia bene credidistis: non Verbum tantum, non caro tantum; sed Verbum caro factum est, et habitavit [Aug., ut habitaret] in nobis.
111Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0859D (auctor 730-804)
Quia vero secundum quod videtis aliud sum, et aliud secundum quod non videtis, Patrem meum loquor occultum [Aug., occultus occultum]; prius est ut me noveritis, tunc et Patrem meum scietis.
112Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0863D (auctor 730-804)
Principium mutari non potest; principium in se manet et innovat omnia; principium est, cui dictum est: Tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient (Psalm. CI, 28) . Principium, ait, quod et loquor vobis.
113Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0864A (auctor 730-804)
Respondit: Principium me esse credite, et addidit: quod et loquor vobis.
114Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0864A (auctor 730-804)
Nam si principium, sicuti est, ita maneret apud Patrem ut non acciperet formam servi, et homo loqueretur hominibus, quomodo ei crederent, cum infirma corda intelligibile verbum sine voce sensibili audire [Al., sine voce, sed sensibili, videre] non possent? Ergo, inquit, credite me esse principium, quia ut credatis non solum sum, sed et loquor vobis.
115Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0864B (auctor 730-804)
et ait: Principium, quod et loquor vobis.
116Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0865C (auctor 730-804)
VERS. 28. - Dicebat Iesus turbis Iudaeorum: Cum exaltaveritis Filium hominis, tunc cognoscetis quia ego sum, et a me ipso facio nihil: sed sicut docuit me Pater, haec loquor.
117Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0866B (auctor 730-804)
Tamen ne ipse intelligeretur Pater, continuo adiunxit: Et a me ipso facio nihil, sed sicut docuit me Pater, haec loquor.
118Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0866B (auctor 730-804)
Quod autem addidit: Sicut docuit me Pater, haec loquor, sensus altissimus est.
119Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0866B (auctor 730-804)
Cor enim mundandum, ut intelligatur quod ait: Sicut docuit me Pater, sic loquor; non enim ita intelligendum est, quasi homo Pater homini Filio loqueretur: sed excellentius et sacratius.
120Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0870B (auctor 730-804)
Audite quid postea dicat: Ego quod vidi apud Patrem meum loquor; et vos, quod audistis apud patrem vestrum, facitis.
121Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0870B (auctor 730-804)
Dicit: Quae vidi apud Patrem meum loquor.
122Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0870B (auctor 730-804)
Veritatem vidi, veritatem loquor, quia veritas sum.
123Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0892C (auctor 730-804)
Sed ipsi sibi Iudaei animam per infidelitatem tulerunt, qui tentare Christum, non in Christum credere congregati sunt. (VERS. 25.) Respondit eis Iesus: Loquor vobis, et non creditis.
124Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0892C (auctor 730-804)
Proprie ostendit quis esset, dum dixit: Loquor vobis, id est, Verbum Dei coaeternum Patri: quia opera quae facit in nomine Patris testimonium perhibent quod est Filius Dei, qui gloriam suam non quaesivit, sed eius qui misit illum, quia una est gloria Patris et Filii.
125Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0923A (auctor 730-804)
Proinde et id quod adiungit et dicit: Quae ego loquor, sicut dixit mihi Pater, sic loquor: non accipiamus, dixit mihi, quasi per verba [Ms., quasi verbo. Aug., quasi Pater verba] locutus sit unico verbo, aut egebat Dei verbis Dei verbum.
126Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0923A (auctor 730-804)
Quid est autem: Sicut dixit mihi, sic loquor, nisi verbum loquor?
127Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0933C (auctor 730-804)
Deinde non ad solum Philippum, sed ad eos pluraliter loquitur: Verba, quae ego loquor vobis, a meipso non loquor.
128Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0933C (auctor 730-804)
» « Quid est, a meipso non loquor, nisi a meipso non sum, qui loquor?
129Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0964D (auctor 730-804)
« Filius perditionis dictus traditor Christi, de quo in psalmo centesimo octavo maxime prophetatur. (VERS. 13.) Nunc autem ad te venio; et haec loquor in mundo, ut habeant gaudium meum impletum in semetipsis.
130Alcuinus Incertus, Disputatio puerorum, 101, 1100C
Respondit: Ego initium, qui et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) . In hoc ergo principio fecit omnipotens Deus coelum et terram, mare et omnia, quae in eis sunt.
131Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 3; 24 (auctor fl.c.1450)
"Vera loquor: tribuit caros non Aetna parentes, Sicelis haud ego sum, Pisa est mihi patria, duco Elide quod generis nostri, quod sanguinis extat.
132Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 3; 26 (auctor fl.c.1450)
Non audita loquor: visa est filia regis In domibus Stygii, Stygio dum gurgite labor; Tristi erat nec adhuc totos posuisse timores Vultu signa dabat stabatque interrita nundum".
133Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0202C (auctor 640-709)
Capo, cado, fremo, gemo, fero, gero, tero, sero, sino, ago, meto, peto, tego, colo, bibo, rego, lego, traho, fio, scio, unde exscire. Vomo, pluo, spuo, et monuo (sic), iuvo, meo, creo, beo, queo, fluo, luo, ruo, strio, loquor, precor, sequor, queror, reor, fruor, moror.
134Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 43 (auctor 640-709)
nato, gravo, probo, iuvo, gelo(unde est congelasco), volo (volo tam volantis quam volentis personam demonstrans ad pirrichium pertinere declaratur ut volitans per tempora mundus, item et plura volentem Dicere deseruit) cano, cado, fremo, gemo, fero, gero, tero, sero, sino, ago, meto, peto, tego, colo, bibo, rego, lego, traho, scio, cio (unde excire), vomo, pluo, spuo, emo, nuo, queo, eo, fluo, luo, ruo, struo, loquor, precor, sequor, queror, reor, fruor, moror.
135Alexander de Roes, Memoriale, 33; 10 (auctor -1288)
Confidenter loquor: si Germani principes cum suis fidelibus Romano imperatori tamquam advocato ecclesie fideliter assisterent, sicut in temporibus preteritis consueverunt, tunc absque dubio omnis potestas contraria esset parva, tunc non solum Grecia, sed etiam Caldei contremiscerent cum Egypto.
136Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 3; 97 (auctor -1271)
Sed quia tepidus es, id est torpens, et nec frigidus nec calidus, id est nec timore, nec fervore dilectionis imples, quae sunt agenda, incipiam te excommunicando evomere ex ore meo, id est de consortio sanctorum removere per praedicatores meos, in quibus loquor.
137Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 222 (auctor -1271)
Quasi dicat cum diligentia: Quae loquor, perpendite.
138Alexander Nequam, Anthologia poetica, 1991, 1; 9 (auctor 1157-1217)
Alloquio dulci compoescitur impetus ire Nota loquor, uerbis conciliatur amor.
139Alexander Nequam, Anthologia poetica, 1991, 17, 2; 8 (auctor 1157-1217)
Ecce et defluxit rutili coma punica floris Dum loquor et tellus tecta rubore micat.
140Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 1, 21; 19 (auctor 1157-1217)
corpora loquor glorificanda expectant; ita et angeli prestolantur plenitudinem consortii et societatis ipsorum et hominum.
141Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 4, 26; 10 (auctor 1157-1217)
De terra loquor uirginea.
142Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 4, 26; 33 (auctor 1157-1217)
qui de loco uoluptatis id est de apterno fonte egressus; paradysum deliciarum~ uirginem beatissimam loquor~ irrigauit.
143Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 4, 29; 17 (auctor 1157-1217)
Et ut aliquid dulcius propositionem auditoribus; dum de ipsa dulcedine loquor.
144Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 4, 40; 7 (auctor 1157-1217)
Nubem autem leuem; dicit beatam uirginem immunem~ a contagione peccati; ex quo mundicia ipsa thalamum deliciarum uterum loquor uirginalem~ sedem sibi elegit.
145Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 4, 41; 1 (auctor 1157-1217)
Dum igitur de nube loquor uideor michi uidere cum puero helye nuveculam ascendentem de mari paruam~ quasi uestigium hominis~ excrescentem autem in quantitatem hominis.
146Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 5, 19; 46 (auctor 1157-1217)
Si inuidie uiperee generationes inte matrem suam corrodunt~ terram loquor liberii arbitrii; fuge ad ilam que caput serpentis conterit.
147Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 5, 39; 3 (auctor 1157-1217)
O quotiens illud illud suaue et leue onus⸝ iesum tuum set et nostrum loquor⸝ leue inquam tanquam ab omni labe peccati immune.
148Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 5, 40; 2 (auctor 1157-1217)
matrum exemplar dei genitricem loquor⸝ salutem mundi inter ulnas pias baiulans; nunc iesum suum mirre fasiculo comparat propter suauitatis odorem~ nunc botro cipri; ratione amoris mentem maternam dulciter inebriantis~ et leticie iocundissime⸝ deliciis suis matrem beatificantis.
149Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 7, 4; 1 (auctor 1157-1217)
Aperuit sanctis nostris preciosum thesarum; regnum celorum loquor munificentissimus imperator.
150Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 1, 45; 7 (auctor 1157-1217)
Pedes domini haberetis uobiscum; pauperes loquor.
151Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 2, 2; 9 (auctor 1157-1217)
O rami degeneres~ filias loth loquor~ dum rami nimis luxuriantes; radicem corruperunt.
152Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 2, 26; 7 (auctor 1157-1217)
ut ad beatissimos patronos nostros uiros misericordie loquor~ quorum reliquie in nostra continentur ecclesia; stilum conuertamus.
153Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 2, 33; 28 (auctor 1157-1217)
Set et tibi loquor o sathana.
154Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 2, 34; 1 (auctor 1157-1217)
Quotiens te o nobilis creatura male blandientium pulsabit turba procorum~ primos animi motus loquor~ fallaces ipsorum blandicias elude~ set elide; respondens.
155Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 3, 3; 14 (auctor 1157-1217)
magdalenam loquor~ cum dictum est.
156Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 3, 5; 10 (auctor 1157-1217)
nisi se ipsum cordi suo~ deum loquor~ Largiatur.
157Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 3, 8; 2 (auctor 1157-1217)
·I·Per hanc etiam crucis partem⸝ palmam loquor designari latitudi nem caritatis; uulgo notum est.
158Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 3, 20; 1 (auctor 1157-1217)
Et quia simplicibus loquor~ lacte eos reficere uolo; rem scripto commendatam referre uolens~ de quodam feneratore qui cum lacus esset auaricie; largitatis preclarum postea factus est domicilium.
159Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 7, 9; 23 (auctor 1157-1217)
Ita et cor nostrum xpchristum loquor~ uita nostra~ in medio terre existens; uitam omnibus optulit et salutem.
160Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 9, 1; 16 (auctor 1157-1217)
Ecce dum de detractore loquor; pre oculis cordis siuffe anglicecribrum constituo.
161Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 14, 1; 8 (auctor 1157-1217)
Parua loquor.
162Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 62; 2 (auctor 1157-1217)
et uulgari sermone; quia simplicibus et non litteratis loquor.
163Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 26, 1; 2 (auctor 1157-1217)
dum paradysi sui claustrum loquor; tranquillitatem paruipendit.
164Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 46, 5; 25 (auctor 1157-1217)
Non fraudaret animam suam bonis; si ea fratribus iesu xpchristi pauperes loquor; relinqueret.
165Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 3, 2a, 1; 57 (auctor 1157-1217)
psallens loquor ore rotundo.
166Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 10; 14 (auctor 1157-1217)
Lilium; dum pudicitie cingulo cincta⸝ ipsius castitatis⸝ dilectum loquor⸝ fruebatur amplexibus.
167Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 10; 22 (auctor 1157-1217)
Lilium fuit; cum custodes murorum ciuitatis mundi istius~ angelos loquor~ meroris pallium ei abstulerunt.
168Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 13; 154 (auctor 1157-1217)
cum qua pueri abrahe iudeos loquor; expectant ad radicem montis intelligentie sublimis.
169Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 15; 122 (auctor 1157-1217)
domine sue⸝ contemplationis loquor⸝ celsitudinem; fideliter obsequentes.
170Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 24; 15 (auctor 1157-1217)
Nec enodassent difficultatem predicti problematis sodales sansonis; nisi in eius uitula legem loquor~ arrassent aratro diligentis exercitii.
171Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 26; 47 (auctor 1157-1217)
nisi se ipsum cordi suo~ deum loquor~ largiatur.
172Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 26; 71 (auctor 1157-1217)
O rami degeneres~ filias loth loquor~ dum rami nimis luxuriantes; radicem corruperunt.
173Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 28; 122 (auctor 1157-1217)
Filii uero contemplatiue⸝ de preiuingnis non loquor~ surrexerunt strenuissime militantes imperatori summo~ et beatissimam predicauerunt uitam contemplatiuorum.
174Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 10; 8 (auctor 1157-1217)
Dum igitur meditationibus nostris occurrit dulcissimum diuine dispensationis misterium; uideor michi uidere uirginem speciosam nimis~ misericordiam loquor; comparere coram imperatore summo.
175Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 10; 46 (auctor 1157-1217)
Ingemiscens loquor.
176Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 10; 48 (auctor 1157-1217)
Et ecce iam aurora diei gratie rutilans~ preelectam loquor uirginem; orta est de regali progenie regis dauid.
177Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 10; 50 (auctor 1157-1217)
A sacrario igitur benignitatis cor tuum loquor; ne excidant promissiones tuis a te facte dilectis.
178Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 13; 15 (auctor 1157-1217)
Egiptus⸝ acerbitatem popularis mali⸝ fantem loquor⸝ non sustinuisset; nisi consilio ioseph usa fu fuisset.
179Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 13; 104 (auctor 1157-1217)
; que in aquis salutaribus fontis baptismalis illustrat micocrosmum~ hominem loquor.
180Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 21; 13 (auctor 1157-1217)
set militem suum~ iohannem loquor tam nobilis thesauri constituit heredem; dum ipsum in gratrem adoptauit.
181Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 3, 15; 86 (auctor 1157-1217)
In nocte uero aduersitatis dum populare malum~ famem loquor persequitur populos; surgendum est ad commendabile operum misericordie exercitium.
182Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 1, 6; 23 (auctor 1157-1217)
Sapientiam loquor inter perfectos.
183Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 1, 10; 10 (auctor 1157-1217)
in domo iustitie~ capitulum loquor; extenduntur digiti.
184Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 3, 7; 11 (auctor 1157-1217)
Qui igitur a domino in paradisum, claustrum loquor, translatus est~ qui uidelicet ad frugem tutioris et melioris inte se transtulit lege familiari spiritus sancti ductus; humiliter exaudiat disciplinam patris spiritualis.
185Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1042D
Vera enim de meipso loquor, quia nihil unquam in hac vita animum ita afflixit ut anxia sollicitudo personas idonens eligendi ac discernendi, quibus congrue possit regimen vacantium praebendarum aut dignitatum Ecclesiae nostrae committi.
186Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1051B
Haec vero universa, quae tibi loquor, domino nostro archiepiscopo seriatim enarra, ad extremum vero dicturus ei quia, si ad regem hoc ordine ituri sunt clerici nostri, cum eis pariter et ego ipse ibo.
187Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1048B
De te vero, quod quidem moestus loquor, iam publicus rumor est, quod nec propriae coniugi maritalis thori fidem conservas, nec Ecclesiarum privilegia in praeficiendis maxime sive in eligendis earum rectoribus illibata custodis. Dicitur enim, quod (quod sane nimium peculiare crimen est) pecuniae seu favoris interventu quosdam ad regimen animarum promovere soleas.
188Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1076B
Pro meipso tamen loquor: Liberabo animam meam.
189Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1194B (auctor -c.1143)
XXV, num. 36.) Vobis sacerdotibus lugens loquor: quia nonnullos vestrum cum praemiis ordinationes facere agnovimus, spiritualem gratiam vendere, et de alienis iniquitatibus cum peccati damno temporalia lucra cumulare.
190Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 97, 3; 4 (auctor fl.366-384)
et subiecit: ego et pater unum sumus, et: uerba quae, inquit, loquor uobis, a me ipso non loquor, pater autem manens in me ipse loquitur; et opera quae facio ipse facit.
191Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 97, 3; 8 (auctor fl.366-384)
cum enim uidetur se subicere dicens: uerba quae loquor uobis, a me ipso non loquor, pater autem manens in me ipse loquitur; et opera quae facio ipse facit, probat se originem a deo habere et uirtutem eius se esse, dum non quod est a semet ipso esse se dicit, sed ab ipso.
192Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0229C (auctor 366-384)
Numquid secundum hominem haec loquor?
193Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0254D (auctor 366-384)
(Vers. 10, 11.) Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei cui loquor, barbarus: et is qui loquitur, mihi barbarus.
194Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0255D (auctor 366-384)
(Vers. 18.) Gratias ago Deo meo, quod omnium vestrum lingua loquor.
195Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0267B (auctor 366-384)
Ignorantiam enim Dei quidam habent, ad verecundiam vobis loquor.
196Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0324A (auctor 366-384)
(Vers. 17.) Quod loquor, non loquor secundum Deum.
197Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0105C (auctor 366-384)
(Vers. 1.) An ignoratis, fratres, scientibus enim legem loquor.
198Ambrosius Mediolanensis, Apologia David altera [CSEL], 16; 1 (auctor 340-397)
Sed quid de solo Dauid loquor?
199Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 53; 15 (auctor 340-397)
et hoc secundum uestram auaritiam loquor.
200Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 66; 7 (auctor 340-397)
auferam a Iudaea caput et caudam, initium et finem: initium Christum, qui interrogatus qui esset respondit: initium, quod et loquor uobis.
201Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 36, 14, 2; 3 (auctor 340-397)
quid de seminibus loquor?
202Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 24, 2; 2 (auctor 340-397)
quid de uiris sublimibus loquor ?
203Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 45, 6; 2 (auctor 340-397)
quid de domino omnium uirtutum loquor , cum mulier Susanna nec sexus infirmitate turbata, quibus se ad periculum mortis cognouit addictam, uocem emiserit ?
204Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 47, 2; 3 (auctor 340-397)
in te, domine, speraui, tibi soli loquor, tu audi qui exaudire potes.
205Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 22, 2; 3 (auctor 340-397)
quid de tempore euangelii loquor?
206Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 13; 9 (auctor 340-397)
hodie cum loquor, mecum est, intra hoc punctum, intra hoc momentum et, si in Armenia nunc loquitur Christianus, Iesus adest; nemo enim dicit dominum legum nisi in spiritu sancto.
207Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 66; 4 (auctor 340-397)
quid annos patres loquor pro filiorum profectu et multiplicatos alienis usibus census iactaque agricolae semina posterorum aetatibus profutura?
208Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 112; 4 (auctor 340-397)
respondit: principium, quod et loquor uobis.
209Ambrosius Mediolanensis, Apologia altera prophetae David, 14, 0892B (auctor 340-397)
16. Sed quid de solo David loquor?
210Ambrosius Mediolanensis, De bono mortis, 14, 0552D (auctor 340-397)
26. Et quid de extraneis laqueis loquor?
211Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1326B (auctor 340-397)
Desidero cum loquor, desidero cum relego; et ideo hoc potius scribendum arbitror, ne quando ab eius recordatione divellar.
212Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2163B (auctor 340-397)
Sed quid ego sic loquor, quasi crimen excusem?
213Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2185D (auctor 340-397)
Quo comperto Caesar, exsecratus infelicis terrae contagium, manus ad coelum elevans talia protestabatur: Ad bellum quidem venimus, sed non cum hominibus dimicamus; adversus omnem rabiem belluarum ac ferarum, quid sensibilium loquor?
214Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0674A (auctor 340-397)
Propter quod et utrumque ait: A meipso non veni (Ioan. VII, 28) ; et alibi: Ego sum principium quod et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) . Quasi homo, a se non venit: quasi Dei Filius non ex homine principium habet: sed sum, inquit, ipse principium quod et loquor vobis (Ioan. XII, 46): neque humana, sed divina sunt, quae locutus sum.
215Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0675C (auctor 340-397)
133. [Alias Cap. V.] An vero in hanc humilitatem Dei Filium deducemus, ut nisi quae audierit, facere aut loqui nesciat: et praescriptam agendi loquendique ei putemus esse mensuram; quia scriptum est: Ex me ipso non sum locutus (Ioan. XII, 49) ; et infra: Sicut dixit mihi Pater, ita loquor (Ibid. 50) ? Sed ad obedientiam carnis, aut ad fidem unitatis ista referantur.
216Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0594C (auctor 340-397)
In carne est Filius, cum dico in carne est, vel in terris, secundum Evangelii tempora loquor; nunc enim secundum carnem iam non novimus Christum (II Cor. V, 16) : ergo in carne est Filius, et solus non est, secundum quod scriptum est: Et non sum solus, quia Pater mecum est (Ioan. VIII, 16) ; et putas quod sit Pater solus in luce?
217Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0600A (auctor 340-397)
responderit: Principium quod et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) . Quod non solum ad substantiam divinitatis aeternae refertur, sed etiam ad documenta virtutum.
218Ambrosius Mediolanensis, De obitu Valentiniani consolatio, 16, 1357 (auctor 340-397)
1. Etsi incrementum doloris sit, id quod doleas, scribere; quoniam tamen plerumque in eius, quem amissum dolemus, commemoratione requiescimus; eo quod in scribendo dum in eum mentem dirigimus, intentionemque defigimus, videtur nobis in sermone reviviscere: signare aliquid de Valentiniani iunioris ultimis cordi fuit; ne aut obliterasse silentio bene meriti de nobis pignoris memoriam videremur, atque inhonoratam reliquisse, aut refugisse incentivum dolendi, cum doluisse plerumque solatium sit dolentis: simul cum de ipso aut ad ipsum loquor, tamquam de praesente vel ad praesentem mihi sermo sit.
219Ambrosius Mediolanensis, De obitu Valentiniani consolatio, 16, 1369D (auctor 340-397)
De celeritate mortis, non de genere loquor; non enim accusationis voce utor, sed doloris.
220Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0092C (auctor 340-397)
234. Si vero perfectus sim (verbi gratia loquor, nam veritate infirmus sum) si ergo perfectus sim, benedico maledicentem, sicut benedicebat et Paulus; qui ait: Maledicimur, et benedicimus (I Cor. IV, 12) . Audierat enim dicentem: Diligite inimicos vestros, orate pro calumniantibus et persequentibus vos (Matth. V, 44) . Ideo ergo Paulus persecutionem patiebatur, et sustinebat, quia vincebat et mitigabat humanum affectum propositae mercedis gratia; ut filius Dei fieret, si dilexisset inimicum.
221Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0121A (auctor 340-397)
De eo enim loquor qui praeest alicui muneri, ut si officium sacerdotis gerat, aut dispensatoris; ut de his suggerat episcopo, nec reprimat si quem positum in necessitate aliqua cognoverit, aut deiectum opibus ad inopiae necessitatem redactum: maxime si non effusione adolescentiae, sed direptione alicuius et amissione patrimonii in eam reciderit iniuriam, ut sumptum exercere diurnum non queat.
222Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0163C (auctor 340-397)
Potuit utique alteram vineam de vineis regis accipere, et amicus esse; in quo non mediocris saeculi huius utilitas aestimari solet: sed quod turpe erat, iudicavit non videri utile: maluitque periculum cum honestate subire, quam utilitatem cum opprobrio: vulgarem utilitatem loquor, non illam in qua etiam honestatis gratia est.
223Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0732B (auctor 340-397)
118. Hoc secundum eos loquor, qui dicunt quod habeat Spiritus descensorium motum.
224Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0780B (auctor 340-397)
Et hoc secundum avaritiam vestram loquor.
225Ambrosius Mediolanensis, De Tobia, 14, 0785C (auctor 340-397)
Auferam a Iudaea caput et caudam, initium et finem: initium Christum, qui interrogatus quis esset, respondit: Initium quod et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) : finem quoque Christum dicit: ipse est enim finis Legis ad iustitiam omni credenti (Rom. X, 4) . Ergo qui non credit ad iustitiam, nec initium, nec finem habet, sed ipse finis sui est.
226Ambrosius Mediolanensis, De virginitate, 16, 0272B (auctor 340-397)
Nihil de causa, nihil de persona loquor; ubi enim Domini gratia, ibi debet esse pax Domini.
227Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0972C (auctor 340-397)
Quid de seminibus loquor?
228Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1033A (auctor 340-397)
Quid de Domino omnium virtutum loquor, cum mulier Susanna nec sexus infirmitate turbata, cum se ad periculum mortis cognovit addictam, vocem emiserit?
229Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1034A (auctor 340-397)
In te, Domine, speravi; tibi soli loquor: tu audi, qui exaudire potes.
230Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1077C (auctor 340-397)
Quid de tempore Evangelii loquor?
231Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0921B (auctor 340-397)
» Palladius dixit: « Ego secundum Scripturas tibi loquor, verum Filium Dei Dominum dico.
232Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1070B (auctor 340-397)
At vero meus Iesus quasi iudex bonus cum iudicio omnia agit, qui venit, sicut scriptum est, dicens: Ego loquor iustitiam et iudicium salutis (Esai. LXIII, 1) . 5. Ea igitur gratia depraedatus est perdicem illum diabolum, abstulit ei male congregatas divitias multitudinis, revocavit ab errore animas gentium, mentesque nationum deviantium.
233Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1111A (auctor 340-397)
Secundum homines loquor: caeterum plus hominibus Deus timetur, qui etiam imperatoribus iure praefertur.
234Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1158A (auctor 340-397)
Respondit ille: Calumniam patior de eo, quod nescio; ego enim nihil meum loquor, sed quasi cymhalum tinniens sonum reddo.
235Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis II, 16, 1241C (auctor 340-397)
De nostrarum animarum genere et ordine loquor, quibus nos vivimus et movemur, non de aliqua specialiter; non enim de proprietate et specie alicuius, sed de genere, ut dixi, animarum disputandum putamus.
236Ambrosius Mediolanensis, Exhortatio virginitatis, 16, 0362B (auctor 340-397)
Sed audi bonum magistrum dicentem sanctum Iob: Ecce rideo opprobria, et non loquor: clamabo, et nusquam iudicium (Iob XIX, 7) , id est, criminator aliquis opprobria iacit?
237Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 1, I; 401 (auctor 340-397)
Et quid de pecudibus loquor?
238Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 2, I; 120 (auctor 340-397)
Hodie cum loquor, mecum est, intra hoc punctum, intra hoc momentum.
239Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 10, XXII; 379 (auctor 340-397)
Unde et ipse interrogatus quis esset, respondit: Principium, qui et loquor vobis.
240Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0124B (auctor 340-397)
respondit: Initium quod et loquor vobis (Ioan. VIII. 25) : et ipsum dedisse gignendis rebus initium, et ipsum esse creatorem mundi, non idea quadam duce imitatorem materiae, ex qua non ad arbitrium suum, sed ad speciem propositam sua opera formaret.
241Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0129D (auctor 340-397)
In libro quoque, qui inscribitur de Numeris, ait Scriptura : Initium nationum Amalec, et semen eius peribit (Num. XXIV, 20) . Et utique non omnium nationum primus est Amalec; sed quia per interpretationem Amalec rex accipitur iniquorum; iniqui autem gentes sunt: vide ne principem mundi huius accipere debeamus, qui imperat nationibus voluntatem suam facientibus, cuius semen peribit: semen autem eius impii et infideles sunt, quibus ait Dominus, Vos ex patre diabolo estis (Ioan. VIII, 24) . 15. Est etiam initium mysticum, ut illud est, Ego sum primus et novissimus, initium et finis (Apoc. I, 8) . Et illud in Evangelio praecipue, quod interrogatus Dominus, quis esset, respondit: Initium, quod et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) . Qui vere et secundum divinitatem est initium omnium, quia nemo ante ipsum; et finis, quia nemo ultra ipsum: et secundum Salomonem (Prov. VIII, 22) initium est viarum Domini in opera eius; ut per ipsum disceret hominum genus vias Domini sequi, et operari opera Dei.
242Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0216C (auctor 340-397)
24. Echinus animal exiguum, vile ac despicabile, maritimum loquor, plerumque index futurae tempestatis, aut tranquillitatis annuntius solet esse navigantibus.
243Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0240B (auctor 340-397)
De cordis oculis loquor, quos habent sapientes mundi, et non vident, in luce nihil cernunt, in tenebris ambulant, dum daemoniorum tenebrosa rimantur, et coeli alta se videre credunt, describentes radio mundum, mensuram acris ipsius colligentes.
244Amedeus Lausannensis, Epistola ad filios ecclesiae Lausannensis, 188, 1302A (auctor 1144-1159)
Loquor ex conscientia; utinam vel sanguine meo possent eius aboleri peccata!
245Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0287B
Ideo in parabolis loquor eis quia videntes non vident, et audientes non audiunt, neque intelligunt.
246Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0295D
Dicit ei Iesus: Ego sum qui loquor tecum.
247Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0322B
Dixit eis Iesus: Principium qui et loquor vobis.
248Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0322B
Multum habeo de vobis loqui et iudicare: sed qui misit me, verax est: et ego quae audivi a Patre meo, haec loquor in mundo.
249Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0322C
Dixit ergo eis Iesus: Cum exaltaveritis Filium hominis, tunc cognoscetis quia ego sum, et a me ipso facio nihil; sed sicut docuit me Pater, haec loquor.
250Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0322D
Ego quod vidi apud Patrem, loquor; et vos quod vidistis apud patrem vestrum facitis.
251Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0326A
Respondit eis Iesus: Loquor vobis, et non creditis.
252Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0332D
Quae ergo ego loquor, sicut dixit mihi Pater, sic loquor.
253Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0341B
Verba quae ego loquor vobis, a me ipso non loquor.
254Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0344D
Quos dedisti mihi, custodivi, et nemo ex his periit, nisi filius perditionis, ut Scriptura (Psal. CVIII, 8) impleatur. Nunc autem ad te venio: et haec loquor in mundo, ut habeant gaudium meum impletum in semetipsis.
255Amulo Lugdunensis, Epistolae, 116, 0096B (auctor 841-852)
Crede indubitanter quia haec ex vera et sincera erga te charitate et solo amore salutis tuae loquor.
256Anastasius bibliothecarius Auctores varii, Collectanea, 129, 0670B
Non enim linguae ac litterarum naturalis sermo meus est, licet per eas ipsius faciamus pronuntiationem: sed meus, qui secundum naturam loquor, et per utrasque illum ut meum pronuntio.
257Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VII generalis, 129, 0357D (auctor -879)
Et haec vobis adhuc veluti exhortando, fratres, fidei quae in ipsum est causa loquor.
258Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VII generalis, 129, 0358C (auctor -879)
Et stans Dominus meus in medio speluncae, et illuminans me, dixit: Ioannes, ab inferiori turba Hierosolymis crucifigor, et lanceis stimulor et arundinibus; aceto quoque et felle potor: tibi autem loquor; et quod loquor audi.
259Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 4a, 54; 24 (auctor -c.846)
Quantum permittet mihi ille opifex, qui me ex luto suis finxit manibus, tantum loquor; non aliter possum.
260Andreas Bergamensis, Historia, 220, 18; 16 (auctor fl.877)
Veritatem in Christo loquor: ibi fui et partem aliquam portavi et cum portantibus ambulavi a flumen qui dicitur Oleo usque ad flumen Adua.
261Andreas Bergomas, Chronicon, 151, 1277C (auctor fl. 876)
Veritatem in Christo loquor: ibi fui et partem aliquam portavi, et cum portantibus ambulavi a flumine qui dicitur Oleo usque ad flumen Adua.
262Andreas Strumensis, Passio Arialdi, 1; 2 (auctor c.1050)
Quod licet facere conatus sim, in veritate, non pro humilitate sola, ut plerique sapientes solent, loquor.
263Andreas Vallumbrosanus, Vita Arialdi et Hertembaldi, 143, 1437C
Quod licet facere conatus sim (in veritate, non pro humilitate sola, ut plerique sapientes solent, loquor), quidquid in ea est quod conveniens sit, etiam in ipsa verborum compositione, non meae sapientiae, quae sic est parva ut pene sit nulla, sed soli Dei gratiae, meritisque ipsius, atque tuae orationi tribuo.
264Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0112D (auctor -c.895)
Sive quod ait, in principio, intelligendum est, in Filio, qui de semetipso ait: Principium qui et loquor vobis (Ioan. VIII, 5) . Et de quo Ioannes dicit: In principio erat Verbum, et reliqua (Ioan. I, 1) . Unde et in psalmo de ipso Psalmista ait: In capite libri scriptum est de me (Psal. XXXIX, 8) . Et ideo in principio, id est in Filio, imo per Filium fecit Deus omnem spiritalem corporalemque creaturam, quae coeli et terrae nomine appellata est.
265Angelomus Luxovensis, Enarrationes in Cantica canticorum, 115, 0564A (auctor -c.895)
« Si fuerit propheta in somnio loquor ad eum et non sicut famulo meo Moysi.
266Angelomus Luxovensis, Enarrationes in Cantica canticorum, 115, 0564B (auctor -c.895)
Ore enim ad os loquor ei (Num. XII) . » Os quippe ad os loqui, quasi osculari est, et interna intelligentia mente tangere.
267Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0277C (auctor -c.895)
De Domino autem Salvatore potest etiam accipi altius: quia sicut Filius unigenitus paternorum in omnibus sit conscius arcanorum, iuxta quod de seipso manifeste testatur, dicens: « Et a me ipso facio nihil, sed sicut docuit me Pater, haec loquor (Ioan. VI) . » Et: « Qui me misit, mecum est, et non reliquit me solum: quia quae placita sunt ei, facio semper (Ioan. VIII) . » Cui domum fidelem aedificat Pater, quae domus sumus nos, si fiduciam et gloriam spei usque in finem, firmam retineamus.
268Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0384A (auctor -c.895)
Nimia sunt quae loquor, si haec ex sacri eloquii testimonio non affirmo.
269Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 41; 16 (auctor 1470-1535)
Expertus loquor haec: haerent conversa medullis Arma meis, illi cum iacit arma manus.
270Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 61; 3 (auctor 1470-1535)
Nota loquor: vitrea puer ille venustus in unda Conspectus proprio lumine fata tulit.
271Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 72; 5 (auctor 1470-1535)
Ipse mea (ah demens!) fata necemque loquor.
272Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 78; 1 (auctor 1470-1535)
Dum Venus in triviis errantem quaerit Amorem, Huic loquor, "errantis dic mihi signa dei.
273Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 110; 7 (auctor 1470-1535)
Cum pulsaris habes animam, nam membra resultant Spiritibus; tecum mortuus ista loquor.
274Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 131; 8 (auctor 1470-1535)
nil ego voce loquor.
275Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 135; 1 (auctor 1470-1535)
Sum cinis in gelidis tumulis, sum vivus, amator; Sum maestus, laetor; sum sine voce, loquor; Et locuples et pauper amo; spe nutrior, exspes; Et mando chartis carmina, mando notis; Terra mihi colitur, tumidis et mergor in undis; Sum saturo et farto ventre, premorque fame; Haurio fontis aquas, et anhelis faucibus haeret Sicca sitis; video, lumine cassus, iter; Hic moror, atque etiam hinc propero; miser audio surdis Auribus; includor carcere, liber eo; Ora madent lacrimis, et rident ora; profundos Corda cient gemitus, corda perussit amor.
276Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 149; 6 (auctor 1470-1535)
Vera loquor.
277Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 159; 8 (auctor 1470-1535)
Illi saepe loquor, "quid agit mea Caelia?
278Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 167; 6 (auctor 1470-1535)
Dum loquor id, ridens inquit mihi Caelia, "Amorem Pingere vis?
279Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 176; 4 (auctor 1470-1535)
" Respondi nil esse, "loquor, quodcunque sed aegrum Saepe iuvat poenas promere voce suas.
280Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 177; 5 (auctor 1470-1535)
Sed vos hoc unum moneo (parete monenti; Certa loquor, sunt haec certa probata mihi): Evitate malum.
281Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 183; 6 (auctor 1470-1535)
Hic sum muta silex, at carmine vulgor et ore Verba loquor, toto cernor in orbe nitens.
282Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 188; 5 (auctor 1470-1535)
Credite, mira loquor: fulgenti lumine campos, Ver risu, flores vocibus haec peperit.
283Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 197; 10 (auctor 1470-1535)
Nil prosunt voces, et tamen usque loquor.
284Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 39, l. 2 (opus c.520)
infinitum modum quidam minime habendum inter uerba existimant, quia neque numerum et personam, quae uerbi propria sunt, designat, sed aduerbiis potius temporis adplicare conantur, quorum proprium est ut sensum, si cum uerbo socientur, efficiant praeposita uel postposita: Latine loquor, loquor Latine, facio fortiter, fortiter facio.
285Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 46, l. 1 (opus c.520)
denique cum dicit quis: eo ad salutandum uel ad audiendum uel ad uidendum uel ad osculandum, quia potest addi et illum et ab illo, si nihil addatur, in incertum relinquitur, utrum actiua an passiua significatione prolatum sit; si uero dixero: ad loquendum, hoc significo, ut de alio loquar, non etiam ut alius de me loquatur, quia loquor deponens est non commune.
286Anonymi, Frg. Bobiense de uerbo = ad Seuerianum, p. 53, l. 5 (opus c.520)
deponens dicitur quod in or quidem desinit, sed amissa r littera Latinum esse minime potest, habetque interdum aliquam actionem, quamuis passiua sit declinatio, ut sequor luctor loquor intueor demolior, et itidem passionem tantummodo, uti nascor patior; sed non est passiuum, quoniam neque in actiuum redit ablata r littera, neque patiente altero alterius est administratio.
287Anonymi, Frg. Parisinum de idiomatibus casuum, p. 571, l. 33
datiui et ablatiui casus: detraho tibi et de te διασύρω σε, derogo tibi ac de te ἐλαττῶ σου, uaco militiae et militia, loquor tibi et loquor tecum λαλῶ σοι, opto deo et a deo εὔχομαι τῷ θεῷ.
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 5, 7, 15 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 5, 16, 116 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 5, 17, 13 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 7, 4, 37 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 9, 1, 5 found in Anonymus_1250_cps7
293Anonymus, Liber scalae Machometi, XLIII, 109; 3 (opus c.1260)
Sed flumina illa, de quibus loquor vobis, sunt valde pulcra et clara et mirabili modo magna.
294Anonymus, Natale sancti Yldefonsi episcopi, 23; 2
Quid moram faciendo loquor?
295Anonymus, Appendix Vergiliana, p11; 16 (opus ante 100)
ecce et defluxit rutili coma punica floris dum loquor, et tellus tecta rubore micat.
296Anonymus, Carmina Priapea, VII; 1 (opus c.100)
Cum loquor, una mihi peccatur littera; nam T P dico semper blaesaque lingua mihi est.
297Anonymus, Carmina Priapea, XLIV; 1 (opus c.100)
Nolite omnia, quae loquor, putare per lusum mihi per iocumque dici.
298Anonymus, Itinerarium Alexandri, 49; 4 (opus c.340)
Ea uero tempestate quam loquor potens Indiae Porus erat, stupendus satis supra hominum magnitudines, neque uero ingenio inferior quam artubus.
299Anonymus, Tractatus de adtributis personae et negotio (siue Commentarius in Ciceronis de Inuentione), p2; 41 (opus c.500)
Iam uero euentus cum tria tempora teneat, potest esse ex causa, id est ex negotio, de quo loquor; qui probat quidem, de negotio quod euenit rebus gestis, id, quod in negotio est.
300Anonymus, De more medicorum, p1; 101
>> << Vera loquor: minime commovit eum medicina; Non egessit enim, fortiter unde dolet.
301Anonymus, Annales Veronenses antiqui; 33
MC. Pontifices.
302Anonymus, Itinerarium Federici secundi, 1, 20; 8
Non tibi plura loquor, aliis intentus agendis.
303Anonymus, Legenda sanctae Clarae virginis, p2; 382
Quam cum quaedam ex sororibus interrogaret; cui loqueretur, illa respondit: Ego loquor animae meae benedictae.
304Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 28; 31
Quid peregrina loquor, vel quid mendico remota?
305Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 32; 24
Cum quereret una Sororum Cui loqueretur, ait: 'Loquor hec anime benedicte'.
306Anonymus, Planctus Evandri de morte Pallantis, p1; 25
Loquor, taces; uiuo, iaces indignus exequiis: Sedes grata sit parata sedibus helisiis.
307Anonymus, Visio Philiberti (vel Fulberti), BEATIz, p33z; 1
Carne quidem gravius tu peccasti, crede Carnis sequens libitum fragilis ac fede; Rodunt mea viscera vermes in hac ede; Iam non loquor amplius; Anima, recede!
308Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 4, 556; 2
Et si quis fortasse liberalibus disciplinis aprime inbutus accuratius legerit haec quae de tanti viri gestis repperit P apicibus prenotata, non dictantis perpendat ignaviam, sed meritorum eius excellenliam, de quo summo mentis conamine, postposita verecundia, ut temerarius loquor.
309Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 1; 1441 (opus 1202)
Igitur Karolus Magnus susceptum contra Saxones bellum et cetera quae secuntur usque: potestate regnavit in Saxoniam invenies in quaterno, ubi loquor de Saxonibus.
310Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 1034 (opus 1202)
Noli hoc dicere; nobiscum enim iniuriose factum est: nobiscum dico, quia, quisquis ego sim, tamen in persona alicuius baronis loquor, et ideo dico: nobiscum iniuste actum est.
311Anonymus, Disputatio Maioricae, 167; 65
Quia hec dicit dominus: Sicut aduxi super populum istum omne malum hoc grande, sic aducam super eos omne bonum quod ego loquor ad eos.
312Anonymus, Disputatio Maioricae, 167; 128
" Respondit Ingetus: „Ego curialiter loquor, et dicere bene possum hoc quod dico, quia bene est peccatum, quando ignorans scientem veritatem ignorantem appellat.
313Anonymus, Disputatio Maioricae, 167; 757
" Dixit Ingetus: „Ego de novo testamento non loquor nisi in ostendendo implecionem prophetarum, sicut predixi vobis.
314Anonymus, Disputatio Septae, 135; 191
Ille vero Messias respondit: Ego sum qui loquor iusticiam et propugnator sum ad salvandum.
315Anonymus, Historia Wambae regis, 6; 72
Dicam ergo: Iam si nec lacrimis cedis nec carmina sentis, Sint tibi pro gladio quae tibi verba loquor.
316Anonymus, Passio Desiderii et Reginfridi, 55; 31
Alius affirmabat, dicens: 'Non ego turbavi populum hunc, qui Veritatem loquor, sed iste qui extraneus atque alienus a fide esse cognoscitur'.
317Anonymus, Vita Bavonis confessoris Gandavensis, 534; 9
Quid tantum verbis de vestris oportunitatibus loquor?
318Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 663; 23
Sed ne prolixa praefatio prius fastidium generet, quam lector supercilium historiae inclinet, licet cum verecundia fratribus quidem oboedientiam et illi inpendo de quo non digne loquor iniuriam; sed tribuat veniam: confido enim, quod devotione non offendo.
319Anonymus, Vita Sancti Lucii confessoris, 2; 25
' Cui beatus Timotheus dixit: 'Que externa die locutus sum, hec iterum loquor, ut, relicto errore simulacrorum, unum colatis invisibilem Deum, quem vidit hominum nemo, neque videri potest, qui solus habet inmortalitatem et lucem habitat inaccessibilem, et unum unigenitum eius filium Iesum Christum dominum nostrum, ante tempora aeterna ex Patre generatum, et unum paraclytum Spiritum sanctum, ex Patre procedentem et Filio, inluminatorem et doctorem animarum nostrarum, ut baptizati in nomine sanctae Trinitatis, accipiatis remissionem peccatorum vestrorum et efficiamini filii Dei per aquam baptismatis et unctionem Spiritus sancti, coheredes effecti sanctorum in resurrectionem vitae et gloriam permansuram'.
320Anonymus, Vita Wandregiseli, 13; 150
Porro et ego absque dubitacione loquor eum audisse ventura pronunciantem, quod oculi mei postea apertissime viderunt.
321Anonymus, Vita Willibrordi, 32; 8
Quid te, Toronica, loquor, civitas, muris quidem parvula et dispectibilis, sed sancti Martini patrociniis magna et laudabilis?
322Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 2; 1
Dum esset cum rege adhuc in mundiali habitu mens intenta ad Christum, – teste Domino loquor, cui, ore tacente, pectora confitentur, cui, etsi lingua taceat, conscientia nil occultat, quia quod audivimus dicimus et quod vidimus testamur, – invitata ad prandium Ansifridae matronae, dum iter ageret, saeculari pompa se comitante, interiecta longinquitate terrae ac spatio, fanus, qui a Francis colebatur, in itinere beatae reginae quantum miliario uno proximus erat.
323Anonymus Rapularius, Rapularius, p3; 135
In sequentibus versibus describitur beatus Bernardus abbas, et sunt in eius epitaphio: Mira loquor, sed digna fide.
324Anonymus Rapularius, Rapularius, p4; 287
Bernardus, libro 2 ad Eugenium papam: Murmur loquor et querimonias ecclesiarum.
325Anselmus Cantuariensis, De azymo et fermentato, 158, 0541B (auctor 1033-1109)
Scienti breviter loquor.
326Anselmus Cantuariensis, De concordia praescientiae et praedestinationis, 158, 0525B (auctor 1033-1109)
Denique, cum omnia subiaceant dispositioni Dei, quidquid contingit homini, quod adiuvet liberum arbitrium ad accipiendum aut ad servandum hanc, de qua loquor, rectitudinem, totum gratiae imputandum est.
327Anselmus Cantuariensis, De concordia praescientiae et praedestinationis, 158, 0519A (auctor 1033-1109)
Huius vero rectitudinis, de qua loquor, absentia, quae est iniustitia, non est nisi in volu tate rationalis creaturae, quae semper debet habere iustitiam.
328Anselmus Cantuariensis, Dialogus de casu Diaboli, 158, 0343B (auctor 1033-1109)
De propria igitur potestate loquor, cum quaero de angelo, quem novum posuimus fieri, et hactenus iam esse factum, ut iam aptus sit ad habendam voluntatem, sed nihil adhuc velit; an ipse possit per se velle aliquid et de ipsa mihi responde.
329Anselmus Cantuariensis, Epistolae, 158, 1072C (auctor 1033-1109)
Cum tibi loquor, Dominum Henricum alloquor.
330Anselmus Cantuariensis, Epistolae, 158, 1159A (auctor 1033-1109)
Breviter tibi loquor, dulcissime cordi meo, litteris, quem super omnes homines, teste conscientia, videre, et cui multum loqui ore ad os, plusquam alicui in terra viventi, desidero.
331Anselmus Cantuariensis, Epistolae, 158, 1167D (auctor 1033-1109)
Sustine me, dulcis amice, et tolera dilectorem tuum, si importunus tibi videor, et durius quam velis tecum loquor.
332Anselmus Cantuariensis, Epistolae, 158, 1181B (auctor 1033-1109)
Nimis loquor, sed immenso amore cogor.
333Anselmus Cantuariensis, Epistolae, 158, 1181D (auctor 1033-1109)
Quamvis igitur nullus sermo mihi sufficiat, donec Deus quod opto perficiat, pauca tamen, quia non nescienti loquor, pro hoc ipso amica familiaritate commemoro.
334Anselmus Cantuariensis, Epistolae, 158, 1189A (auctor 1033-1109)
Quoniam ergo nec scribi sufficienter potest quid nobis invicem sit, nec ignoranti loquor: his interim omissis, oro vobiscum ut aliquando nos invicem videntes oculo ad oculum, osculo ad osculum, amplexu ad amplexum non oblitum amorem recolamus.
335Anselmus Cantuariensis, Exhortatio ad contemptum temporalium et desiderium aeternorum, 158, 0679D (auctor 1033-1109)
Audi, anima, quae loquor; ausculta quae dico; attende quae moneo.
336Anselmus Cantuariensis, Liber apologeticus contra Gaunilonem, 158, 0252B (auctor 1033-1109)
Fidens loquor; quia si quis invenerit mihi aliquid aut reipsa, aut sola cogitatione existens, praeter quo maius cogitari non possit, cui aptare valeat connexionem huius meae argumentationis, inveniam, et dabo illi perditam insulam amplius non perdendam.
337Anselmus Cantuariensis, Orationes, 158, 0893D (auctor 1033-1109)
Solum confugium, et unica spes miserorum, Domine, cui nunquam sine spe misericordiae supplicatur, praesta mihi hanc gratiam propter te, et propter nomen sanctum tuum, ut quoties de te cogito, de te loquor, de te scribo, de te lego, de te confero, quoties tu reminiscor, tibi assisto, laudes, preces, et sacrificium offero, toties obortis lacrymis in conspectu tuo copiose et dulciter fleam, ita ut efficiantur mihi lacrymae meae panes die ac nocte (Psal. XLI, 4) . Tu quidem, Rex gloriae et omnium virtutum magister, docuisti nos verbo et exemplo gemere et flere, dicens: Beati qui lugent, quoniam ipsi consolabuntur (Matth. V, 5) . Tu flevisti defunctum amicum, et lacrymatus es valde super perituram civitatem.
338Anselmus Cantuariensis, Orationes, 158, 0955B (auctor 1033-1109)
Sed cur solum loquor, domina, beneficiis tuis plenum esse mundum?
339Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p1, 8; 14 (auctor fl.1054)
Utinam vellet is de quo loquor in conspectu vestro controversari, quorum prudentiam ab antiquo spectatam audio.
340Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p1, 13; 15 (auctor fl.1054)
Haec de qua loquor ita se in minoribus conformat, quatenus in maioribus mas velit haberi, ut iure quis eam Cenea aut Tyresiam credat, id est utriusque sexus capacem.
341Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p1, 17; 16 (auctor fl.1054)
Est fortasse is de quo loquor tantum grammaticus, sed notum est non posse quemlibet unius liberalis artis scientiam integre percipere, nisi studuerit omnibus aliquam opellam dare.
342Anselmus Havelbergensis, Apologeticum pro ordine canonicorum regularium, 188, 1124D (auctor 1126-1154)
Quid si iam renuntiavit omnibus, quae possidet, et verba vitae audiens et disciplinam iustitiae apprehendens verum et perfectum Christi se fecit discipulum? Si, inquam, bonus clericus (de bono enim clerico loquor) haec, quae scripsi, et alia nihilominus Evangelii mandata perfecerit, nonne is ipse sedebit cum duodecim iudicantibus duodecim tribus Israel? (ibid.) Nonne ipse Christus Salvator, et perfectae salutis dator faciet illum discumbere inter discipulos, et transiens ministrabit illis?
343Anselmus Havelbergensis, De ordine canonicorum regularium, 188, 1102A (auctor 1126-1154)
Etenim in tonsuris vel rasuris capitum suorum Christo capiti suo, regi summo et sacerdoti vero, quem et unxit Deus Dominus in regem et sacerdotem ac in prophetam prae participibus suis, ipsi, de quibus loquor, domestici mei, regalis ac sacerdotalis unguenti participes effecti, cupientes etiam in schemate visibili consignari, non modo non, sicut mos quondam haereticorum erat, modicum in summitate capitis circulum radentium, quae etiam usque hodie penes quosdam perduravit abusio, sed iuxta Patrum diffinitionem totam capitis superiorem partem radunt, inferius solam circuli coronam relinquentes, ut in rasa vel plana parte capitis sacerdotalis thiarae schema sit, et in circulo capillorum regalis coronae praefulgeat insigne; ne videlicet quempiam illorum, more Absalonis, gravans caesaries, etiam peccaminum mole oppressum, notabilem reddat; vel, tanquam more Iudaeorum, velamen adhuc super cor habentium, non coronatus ac infulatus, sed pelliceatus incedat.
344Anselmus Havelbergensis, De ordine canonicorum regularium, 188, 1111C (auctor 1126-1154)
Haec autem non in derogationem illorum, de quibus loquor, fratrum dixerim, qui mihi fere in omnibus admirandae et praedicandae humilitatis, sanctimoniae et patientiae videntur, inter quos etiam nonnullos illustres viros, tanquam luminaria coelestia, veneror et amplector.
345Anselmus Havelbergensis, Dialogi, 188, 1167A (auctor 1126-1154)
de se ipso respondens dicit: Ego principium qui et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) , ostendens se esse unum et idem principium cum Patre in unitate eiusdem substantiae, qui tamen est de principio proprietate filialis personae.
346Anselmus Havelbergensis, Dialogi, 188, 1167A (auctor 1126-1154)
Nam cum dicit: Ego sum principium qui et loquor vobis; et cum non dicit: Ego sum principium quod et loquor vobis, satis insinuavit quod ipse est unum cum Patre eadem consubstantialitate, qui tamen non est unus cum Patre proprietate personae.
347Anselmus Havelbergensis, Dialogi, 188, 1167B (auctor 1126-1154)
Quamvis et aliter intelligi possit hoc quod dixit: Ego principium qui et loquor vobis; videlicet se Creatorem ostendere volens et principium creaturae, sicut et Pater est principium creaturae, eo quod ab ipso sunt omnia.
348Anselmus Laudunensis, Ennarrationes in Matthaeum, 162, 1344B (auctor -1117)
Quia auditis tot erroribus possent perturbari corda infirmorum, ideo consolationem supponit, cum dicat: Cum autem tradent vos, nolite cogitare quid loquamini, aut quomodo, id est quibus coloribus rhetoricis, et quo ornatu verborum, quasi dicat: Vos ad certamen venistis, sed ego praelior; vos verba eiicitis, sed ego sum qui loquor.
349Anselmus Laudunensis, Ennarrationes in Matthaeum, 162, 1371B (auctor -1117)
Nihil enim aliquis patenter potest intelligere, qui non habet caput sapientiae, ideo in parabolis loquor eis.
350Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Canticum Canticorum, 113, 1128B (auctor -1117)
Sed quia adhuc longe es a Cantico canticorum, perambula terram deserti spiritualiter, et consequenter Iordanis ad ripam constitutus, secundum canticum canas, Audite coeli quae loquor, etc.
351Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola ad Romanos, 114, 0490B (auctor -1117)
Ordo: An ignoratis hoc scilicet: quia lex naturalis in homine dominatur quanto tempore vivit, quod non debetis ignorare; quia legem scitis, et ego loquor scientibus legem?
352Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola I ad Corinthios, 114, 0536A (auctor -1117)
Vel, ne ipsi infirmi idololatrae sint, et ut fugiatis loquor altum aliquid quasi prudentibus, et ideo diligenter diiudicate.
353Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola I ad Corinthios, 114, 0536A (auctor -1117)
modo loquor infirmis, ut supra prudentibus.
354Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola II ad Corinthios, 114, 0567A (auctor -1117)
VERS. 17. - Quod loquor.
355Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Epistola II ad Corinthios, 114, 0568C (auctor -1117)
; ideoque parce de me loquor.
356Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0374B (auctor -1117)
Ego sum qui loquor.
357Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0380B (auctor -1117)
Nec ideo hoc loquor, ut quaeram gloriam meam, sed vobis errantibus condoleo, qui non habetis dilectionem Dei, et ad viam veritatis reducere volo.
358Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0386B (auctor -1117)
Ego ex Deo loquor et gloriam eius quaero, verax, iustus: sed vos qui gloriamini in lege, contra legem quae vetat occidere, quaeritis me interficere.
359Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0391C (auctor -1117)
Loquor vobis.
360Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0404C (auctor -1117)
Quae ergo ego loquor sicut dixit mihi Pater, sic loquor.
361Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Ioannem, 114, 0408A (auctor -1117)
Quia non sum a meipso qui loquor: ei tribuit quod facit, de quo est ipse qui facit.
362Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Expositio in quatuor Evangelia, 114, 0907C (auctor -1117)
mea est quae ex ore meo eis procedit: non est mea quia quae ad patrem audivi: haec loquor vobis, aliter secundum carnem mea est, sed secundum divinitatem non est mea, unum opus feci et omnes miramini totum hominem sanum feci in sabbatho, hoc est totum genus humanum, in novo Testamento: nolite iudicare secundum faciem id est personam hominis nolite accipere: nescitis unde sim id est secundum carnem.
363Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Deuteronomii, 113, 0470B (auctor -1117)
Lectio ipsa lux est et vita, unde: Verba, quae ego loquor vobis, spiritus et vita sunt (Ioan. VI).
364Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Iob, 113, 0792C (auctor -1117)
Ac si diceret: Non ego carnaliter, sed spiritualiter loquor, quia per sensum spiritus audio, quod per ministerium corporis profero.
365Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Iob, 113, 0823B (auctor -1117)
» Quasi diceret: Quae loquor, ponere ante iudicem non valetis, quia eius vobis faciem peccantes absconditis.
366Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Numeri, 113, 0383D (auctor -1117)
Qui de se ait: Quae audivi ab eo haec loquor in mundo (Ioan. VIII).
367Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Numeri, 113, 0426A (auctor -1117)
Non modo, cum ista loquor: Quia ubi venit plenitudo temporis misit Deus Filium suum (Gal. IV).
368Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Psalmorum, 113, 0939C (auctor -1117)
Hoc fecit animae meae, ut clamarem ad ipsum, cum gentes ad idola: et quod extra loquor intus habeo, et non iniquitatem, quia sic puritas orationis, auditur.
369Apuleius, Apologia, 56, 26; 7 (auctor c.125–c.180)
ecquid ego de luco et delubro loquor?
370Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 1; 169 (auctor fl.330)
Vera loquor, donec caeli terraeque marisque Interitus ueniat, legis nec littera saltem Aut apicis parui gracilis distinctio deerit, Omnia quin fiant digesto ex ordine saecli.
371Aquilinus Iuvencus, Evangeliorum libri quattuor [CSEL], 3; 126 (auctor fl.330)
Vera loquor: certos istic sub limine lucis Inueniam, caeli fulgens cum regna capessam.
372Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0123A
Vera loquor, donec coeli, terraeque, marisque Interitus veniat, legis ne littera saltem, Aut apicis parvi gracilis distinctio deerit, Omnia quin fiant digesta ex ordine saecli.
373Aquilinus Iuvencus, Historia evangelica, 19, 0241A
Vera loquor: certos isthic sub limine lucis Inveniam, coeli fulgens cum regna capessam.
374Arator, Epistola ad Parthenium, 68, 0247A
breviter loquor, omnia tecum, Quae faciunt magnos singula, solus habes.
375Arno Reicherspergensis, Scutum canonicorum, 194, 1503D
» Ecce enim in tonsuris et rasuris capitum suorum Christo capiti suo, regi suo summo et sacerdoti vero, quem et unxit Dominus Deus in regem et sacerdotem, in prophetam et dominum prae participibus suis, ipsi, de quibus loquor, domestici mei, regalis ac sacerdotalis unguenti participes effecti, cupientes et in schemate visibili configurari, non sicut mos quondam haereticorum erat modicum in summitate capitis circulum radentium, quae et hodie penes quosdam perduravit abusio, sed iuxta Patrum diffinitionem totam capitis superficiem radunt, inferius solam circuli coronam relinquentes, ut in rasa, vel plana parte capitis sacerdotalis thiarae schema sit, et in circulo capillorum regalis coronae praefulgeat insigne; et ne videlicet quempiam illorum more Absalonis gravans caesaries, etiam peccaminum mole oppressum reddat notabilem, vel tanquam more Iudaeorum, velamen adhuc super cor habentium, non coronatus ac infulatus, sed quasi pileatus incedat.
376Arnobius iunior, Commentarii in Psalmos, 53, 0524D (auctor fl.460)
Propter ipsos ergo loquor pacem de te; promittam in coelis, ubi vere aedificaris ut civitas, promittam quod sit mihi participatio in idipsum.
377Arnobius iunior, Commentarii in Psalmos, 53, 0563B (auctor fl.460)
Nota tibi, praedestinate, quod loquor, omnium generaliter bonam voluntatem Christi gratia hoc ordine quo diximus antecedit, si tamen pro omnibus natus, si tamen pro omnibus passus.
378Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0041B (auctor 1110-1184)
Nunquid enim is qui inter eos aetate praecedebat et ordine (Tusculanum loquor), horam quietis et prandii solitus observare, Epicurus alter reputabatur, ab omnibus omnium negligens, nisi alicuius forte quod oblata sperati proventus auspicatio praeveniret?
379Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0073D (auctor 1110-1184)
Si quos ergo de suis viros auctoritatis loquor ad praesentiam vestram venire contingat, hi qui familiarius ei assistunt, incertum suspicionis malum, fallaci statim adulatione confirmant.
380Arnulfus Lexoviensis, Epistolae, 201, 0087C (auctor 1110-1184)
Utinam ad notitiam Romani pontificis et vestram, relatione veridica perveniret, quantum noviter apud principem nostrum, regem loquor Anglorum, Catholici sacerdotis industria sancta profecit, cum eum scilicet ad schisma maximi quoque principum invitarent, ipsumque metus severitatis apostolicae perterreret.
381Arnulfus Lexoviensis, Sermones, 201, 0162C (auctor 1110-1184)
Ego tamen ad praesens paucis esse contentus decrevi, quia sapientibus loquor, quibus plenius quam mihi innotuerunt nomina et nominum sacramenta.
382Athanasius Alexandrinus, De observationibus monachorum, 103, 0666A
Et quidem ista tradens, non de vulgi promiscua fide loquor, quem omnipotentis Dei misericordia insinuata confessio, et innocentiae singularis instillata doctrina venia sola efficit esse contentum.
383Atto Vercellensis, Epistolae, 134, 0098B (auctor 925–961)
Ego autem indignus pietatis vestrae famulus in hac suggestione mea neque ut episcopus, neque ut servus iure reipublicae, sed iure privato loquor, quia, serenissime domine, ex illo iam tempore dominus meus fuisti, quando adhuc dominus omnium non eras.
384Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0188C (auctor 925–961)
Cur autem non ignorarent ostendit, cum subdit: scientibus enim legem loquor.
385Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0277B (auctor 925–961)
Et apte praemisit, in Christo, quoniam, sicut ipse in Evangelio ostendit: nullus ad gloriam Patris, nisi per Filium venit (Ioan. XIV, 6) . Cur autem omnem gloriam ad Deum referret, ostendit, subiungens: Non enim audeo aliquid loqui eorum, quae per me non efficit Christus; ac si aperte diceret: Quaecunque loquor, non per me, sed per Christum loquor; quoniam ipse haec per me efficit.
386Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0507D (auctor 925–961)
Tale est, sicut dicit Hieronymus, quasi dixisset: Quanquam Petrus, Iacobus et Ioannes a Domino fuerint assumpti, et clarificatum eum viderint, et super illos fundamenta Ecclesiae iecerit; mihi tamen nihil interest, quia non adversus eos loquor, qui Dominum in carne fuerunt secuti, sed adversus eos, qui legem gratiae praeferunt.
387Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0623C (auctor 925–961)
Caput autem omnium Christum principium omnium voluit intelligi, sicut ipse ait, cum ei dictum esset: Tu quis es? (Ioan. VIII, 25.) Respondit enim: Principium, quod et loquor vobis.
388Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0351C (auctor 925–961)
Velut medicus, qui, videns aegrotum impatientem, concedit quaedam poma, ne ad perniciosiora transeat; ita Apostolus, videns impatientes et incontinentes Corinthios, concessit licita, ne transirent ad illicita; quasi diceret: Non stantibus loquor, sed quasi cadentibus, ne in terram corruant, praecepta do.
389Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0374A (auctor 925–961)
Sequitur: Ut prudentibus loquor.
390Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0404A (auctor 925–961)
Sequitur: Ad verecundiam vobis loquor.
391Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0476A (auctor 925–961)
Quod loquor, non loquor secundum Deum: id est, quod me laudo, quantum ad vocem, non loquor secundum Deum; quia qui se laudat, ipsa laude non promeretur Deum, quia ab eo non accipiet exaltationem, sed humiliationem, et non laudationem, sed defectionem.
392Atto Vercellensis, Expositio epistolarum S. Pauli, 134, 0476A (auctor 925–961)
; quasi diceret: Quantum ad vocem, in hac substantia gloriae loquor.
393Auctores varii 008, Monumenta vetera, 8, 0681B
Quae enim primo locutus sum, haec et nunc eadem loquor, et ante proconsulem aliud penitus non sum dicturus.
394Auctores varii 008, Monumenta vetera, 8, 0721A
Splendidae coloniae Carthaginensium Maximus dixit: Loquor nomine seniorum christiani populi catholicae legis.
395Auctores varii 008, Monumenta vetera, 8, 0687B
Felix episcopus dixit: Quae prius locutus sum, et modo loquor, et ante proconsulem ea sum dicturus.
396Auctores varii 014, Selecta veterum testimonia, 14, 0116B
3. Sed audi adhuc alium excellentem Dei dispensatorem, quem veneror ut patrem; in Christo enim Iesu per Evangelium ipse me genuit, et eo Christi ministro lavacrum regenerationis accepi: beatum loquor Ambrosium, cuius pro catholica fide gratiam, constantiam, labores, pericula sive operibus sive sermonibus, et ipse sum expertus, et mecum non dubitat praedicare orbis Romanus.
397Auctores varii 014, Selecta veterum testimonia, 14, 0119D
77. Ab his ergo duabus columnis (Augustinum loquor et Ambrosium), crede mihi, difficile avellor: cum his, inquam, me aut errare aut sapere fateor.
398Auctores varii 014, Selecta veterum testimonia, 14, 0120C
Dicere cogit amor me, quae loquor, Ambrosianus, Cui servire cupit mens mea, lingua, manus.
399Auctores varii 017, Sermones S. Ambrosio hactenus ascripti, 17, 0617B
1. Est mihi adversus plerosque vestrum, fratres, querela non modica: de his loquor qui nobiscum natalem Domini celebrantes, gentilium se feriis dederunt, et post illud coeleste convivium supersittionis sibi prandium praepararunt; ut qui ante laetificati fuerant sanctitate, inebriarentur postea vanitate, ignorantes quod qui vult regnare cum Christo, non possit gaudere cum saeculo: et qui vult invenire iustitiam, debeat declinare luxuriam.
400Auctores varii 017, Sermones S. Ambrosio hactenus ascripti, 17, 0679C
1. Quia constat, sicut ante dies prosecuti sumus, Iesum Christum non sui causa baptizatum esse, sed nostri, debemus, fratres dilectissimi (vobis catechumenis loquor) gratiam baptismatis eius omni festinatione suscipere, et de fonte Iordanis, quem ille benedixit, benedictionem consecrationis haurire; ut in eum gurgitem, in quem illius sanctitas mersit (Matth. III, 13 et seq.) , nostra peccata mergantur: scilicet ut eadem aqua, quae Dominum circumdedit, et servulos circumpurget; quatenus ex venerabili Christi lavacro nobis unda sancta proficiat, et iisdem vestigiis atque mysteriis, quibus benedictionem a Salvatore est mutuata, nos fotu beatiore purificet, gratiamque quam a Christo suscepit, in christianos refundat.
401Auctores varii 017, Sermones S. Ambrosio hactenus ascripti, 17, 0690B
Ego autem, fratres, non de omnibus loquor.
402Auctores varii 017, Sermones S. Ambrosio hactenus ascripti, 17, 0719C
Potuissent autem praedicare haec sancti praecessores mei usu facilius, experimento probatius, doctrina praeclarius: domnum et patrem specialiter beatum Exsuperantium loquor, qui fuit eius minister in sacerdotio, comes in martyrio, particeps in labore.
403Auctores varii 022, Testimonia veterum de S. Hieronymo, 22, 0219
Nostri autem auctores, facile sapientia superiores, quia divina eloquentia parent, quam, cum volunt, exerunt: cum volunt, abscondunt: Cyprianum loquor, Augustinum, Hieronymum, Ambrosium, et quosdam alios, et mentem divinorum eloquiorum penitus inspexerunt, et nobis salubriter expresserunt . . . Hieronymum divina et seculari doctrina praecipuus, et velut quidam parens cum Augustino Ecclesiasticae Philosophiae, quae humanam nec multum appetit, nec in omnibus contemnit, Pelagianam haeresim recens exortam potenter debellans, Si, inquit, in eo tantum, etc.
404Auctores varii 043, Excerpta pertinentia ad historiam Donatistarum, 43, 0781
Splendidae coloniae Carthaginensium Maximus dixit: Loquor nomine seniorum christiani populi catholicae legis.
405Auctores varii 043, Excerpta pertinentia ad historiam Donatistarum, 43, 0834
Ego, cuius ordinatorem requiris, homo sum christianus, fidelis, quod Deo teste loquor, catholicus, unde adhuc ambigimus quis dignus hoc nomine vocitetur.
406Auctores varii 045, Scripta et monumenta historiae Pelagianorum, 45, 1698
Quid miser ego sic loquor, iterum forsitan iactantiae notandus?
407Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0604B
Sed ut hoc manifestius fiat, paulo latius disputandum est Dicimus enim cuiusque rei possibilitatem non tam in arbitrii humani potestate quam in naturae necessitate consistere, ut puta loqui possum: quod loqui possum, meum non est; quod loquor, meum est, id est, propriae voluntatis; et quia quod loquor, meum est, utrumque facere possum, id est, et loqui, et non loqui.
408Auctores varii 056, Appendix ad opera S. Leonis Magni, 56, 0507B
Dicite mihi, cum pace vestra loquor, crimina tantum dimittuntur in baptismo, an et illa quae secundum legis praecepta ac Dei instituta complentur?
409Auctores varii 084, Concilia Hispaniae, 84, 0519A
respondit: Principium qui et loquor vobis.
410Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0666D
Dicite mihi, cum pace vestra loquor, crimina tantum dimittuntur in baptismo, an et illa quae secundum Domini praecepta ac Dei instituta complentur?
411Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0722A
Apud Christianum et vere religiosum, vereque orthodoxum principem loquor: multum Anatolius episcopus proprio detrahit merito, si illicito crescere optat augmento.
412Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0833A
Quod vestra quoque reverentia in ipso litterarum mearum textu vigilanter intelliget, quando ei negligenter loquor, quem vehementer diligo.
413Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0834D
In hac vero Ecclesia quantis causarum tumultibus premor ipsa charitati tuae epistolae meae brevitas innotescet, quando ei parum loquor, quem magis omnibus diligo.
414Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0835B
Ad haec autem breviter cuiusdam bonae mulieris verba loquor: Nolite me vocare Noemi, id est, pulchram, sed vocate me amaram, quia amaritudine plena sum.
415Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0836A
Quid multa loquor?
416Auctores varii 084, Epistolae decretales, 84, 0836C
Ego autem quanta occupatione deprimor et debilitate, brevitas testatur epistolae: in qua et ei, quem multum diligo, parum loquor.
417Auctores varii 095, Homiliae de Sanctis, 95, 1531D
Quod legis, ecce loquor, vox tua nempe mea est.
418Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1193A
Non multum loquor, ait, scio enim quia ad omnia cognoscentem loquor.
419Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1225B
Ego quod vidi apud Patrem meum, hoc loquor.
420Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1237B
Nolo mihi occasio sis querimoniarum, o Iudaee; ecce non loquor, ecce non respondeo.
421Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1243C
Sed Dominus ad instruendos eos qui in eum credituri erant, respondit: Principium, qui et loquor vobis.
422Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1243D
Principium, ait, qui et loquor vobis.
423Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1243D
Credite ergo me esse principium, quia ut hoc credatis, loquor vobis.
424Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1244A
Et ego quae audivi apud eum, haec loquor in mundo.
425Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1244C
Et sicut docuit me Pater, hoc loquor in mundo.
426Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1276D
Dicit ei Iesus: Ego sum, qui loquor tecum.
427Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1289A
Si quis, inquit, voluerit voluntatem eius facere, cognoscet de doctrina mea, utrum ex Deo sit, an ego loquor a meipso.
428Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1318D
Respondit enim eis dicens: Loquor vobis, et non creditis.
429Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1319A
Dicens enim, loquor vobis, ostendit se Verbum, id est, Filium Dei, coaeternum et consubstantialem Patri; tanquam diceret: Ego me Filium Dei esse semper operum attestatione pronuntio; sed vos vestra infidelitate caecati, nec mihi loquenti creditis, nec opera quae facio attendere vultis.
430Auctores varii 098, Epistolae pontificum Romanorum, 98, 0261D
Ea propter antequam de epistolis loquor, nonnihil dicam de consecratione Romani pontificis, de dominio Urbis et Romani ducatus, de incremento ecclesiasticae ditionis, ac de collectione canonum Romana, adversus praecipuas nuperorum aliquot scriptorum opiniones, quas aut caeca fides auctoribus magni nominis qui superiori aevo floruerunt, aut amor nimius, fortasse etiam arbitraria interpretatio chartarum veterum, pepererunt.
431Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0393B
Non ad destructionem loquor, sed utinam legat qui corrigat!
432Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0395C
Illud sane non tam vobis loquor, de cuius credulitate non dubito, quam caeteris, in quorum manus haec poterunt devenire: nihil me scripsisse, nisi quod aut vidi oculis meis, aut fratrum nostrorum qui praesentes fuerunt certissima relatione cognovi.
433Auctores varii 186, Testimonia, 186, 0634A
Retribuat vobis Dominus in vitam aeternam quod viscera nostra refovistis, filios nostros loquor quos misimus in Hyberniam.
434Auctores varii, Carmina Burana, 1a, 6*; 3 (auctor fl.1230)
2. Cum architriclino dicere | possem eius vultibus: «tu servasti vino nobili | finem atque dapibus, et post primum | non datur deterius: verum loquor verius: funditur | bonum atque melius.
435Auctores varii, Carmina Burana, 187, 191; 1 (auctor fl.1230)
Archipoeta (ca. 1161/67) 1. Estuans intrinsecus | ira vehementi in amaritudine | loquor mee menti.
436Auctores varii, Carmina Burana, 187, 193; 39 (auctor fl.1230)
20. Ego loquor veritatem, dono terris ubertatem, per me vernant omnia.
437Auctores varii, Panegyrici Latini, 2, 7, 4; 6 (auctor c.300)
An non clarissimos nominis Romani viros (Sullas Catulos Scipiones loquor) aliquantisper sibi luxuria vindicavit?
438Auctores varii, Panegyrici Latini, 2, 16, 3; 7 (auctor c.300)
Nec nunc de his honoribus loquor quos in quemcumque conferre imperatori necesse est.
439Auctores varii, Panegyrici Latini, 2, 26, 4; 7 (auctor c.300)
Charybdim loquor?
440Auctores varii, Panegyrici Latini, 2, 29, 1; 1 (auctor c.300)
De virorum mortibus loquor, cum descensum recorder ad sanguinem feminarum, et in sexum cui bella parcunt pace saevitum?
441Auctores varii Dionysius Exiguus, Collectio decretorum pontificum Romanorum, 67, 0258C (auctor c.470–c.544)
Dicite mihi (cum pace vestra loquor), crimina tantum dimittuntur in baptismo, an et illa quae secundum Domini praecepta ac Dei instituta complentur?
442Audoenus Rothomagensis, Vita S. Eligii, 87, 0481
Sed ne prolixa praefatio prius fastidium generet, quam lector supercilium historiae inclinet, licet cum verecundia fratribus quidem obedientiam et illi impendo, de quo non digne loquor, iniuriam; sed tribuat veniam: confido enim quod devotione non offendo.
443Augustinus Hipponensis Incertus, Ad fratres in eremo commorantes, 40, 1277
Quibus pervenientibus ait Dominus, Quare non timuistis detrahere servo meo Moysi, cui loquor facie ad faciem?
444Augustinus Hipponensis Incertus, Ad fratres in eremo commorantes, 40, 1344
Haec quidem in commune loquor: et quod vobis loquor, mihi quoque loquor, ne quis se putet habere potestatem mutare propositum.
445Augustinus Hipponensis Incertus, Dialogus quaestionum, 40, 0733
Ipse enim de se ipso interrogantibus Iudaeis quis esset, respondit: Principium, quia et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) . Ergo principium Filius. Per Filium fecit Deus coelum et terram: Omnia per ipsum facta sunt, sicut evangelista Ioannes narrat, et sine ipso factum est nihil (Id. I, 3) . Procul dubio in Dei nomine Pater, in principii nomine Filius intelligendus est.
446Augustinus Hipponensis Incertus, Dialogus quaestionum, 40, 0740
Nam quod ipse sit principium, de se interrogantibus Iudaeis quis esset, respondit: Principium, quia et loquor vobis (Ioan. VIII, 25) . Primo igitur voluit coelum et terram velut quamdam spiritualem corporalemque materiam dicere, et sic quemadmodum singillatim facta sunt, ordine texere.
447Augustinus Hipponensis Anselmus Cant Incertus, Meditationes, 40, 0932
Solum confugium et unica spes miserorum, cui nunquam sine spe misericordiae supplicatur, praesta mihi hanc gratiam propter te et nomen sanctum tuum, ut quoties de te cogito, de te loquor, de te scribo, de te lego, de te confero, quoties tui reminiscor, tibi assisto, laudes, preces, et sacrificium offero, toties obortis lacrymis in conspectu tuo copiose et dulciter fleam, ita ut efficiantur mihi lacrymae meae panes die ac nocte.
448Augustinus Hipponensis, Breviculus collationis cum Donatistis [CSEL], 1, 32; 16 (auctor 354-430)
aetatis nostrae hominibus res notissimas loquor.
449Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 1, 6; 6 (auctor 354-430)
credo, propter quod et loquor.
450Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 1, 7; 1 (auctor 354-430)
Sed tamen sine me loqui apud misericordiam tuam, me terram et cinerem, sine tamen loqui, quoniam ecce misericordia tua est, non homo, inrisor meus, cui loquor.
451Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 1, 24; 2 (auctor 354-430)
ecce enim tu, domine, rex meus et deus meus, tibi seruiat quidquid utile puer didici, tibi seruiat quod loquor et scribo et lego et numero, quoniam cum uana discerem, tu disciplinam dabas mihi et in eis uanis peccata delectationum mearum dimisisti mihi.
452Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 3, 9; 3 (auctor 354-430)
non enim sicut modo loquor, ita sensi, cum adtendi ad illam scripturam, sed uisa est mihi indigna, quam Tullianae dignitati eonpararem.
453Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 4, 11; 1 (auctor 354-430)
Quid autem ista loquor?
454Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 10, 1; 3 (auctor 354-430)
haec est mea spes, ideo loquor et in ea spe gaudeo, quando sanum gaudeo.
455Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 10, 51; 1 (auctor 354-430)
Restat uoluptas oculorum istorum carnis meae, de qua loquor confessiones, quas audiant aures templi tui, aures fraternae ac piae, ut concludamus temptationes concupiscentiae carnis, quae me adhuc pulsant ingemescentem et habitaculum meum, quod de caelo est, superindui cupientem.
456Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 11, 24; 7 (auctor 354-430)
quod intueor, praesens est, quod praenuntio, futurum: non sol futurus, qui iam est, sed ortus eius, qui nondum est: tamen etiam ortum ipsum nisi animo imaginarer, sicut modo cum id loquor, non eum possem praedicere.
457Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 11, 28; 8 (auctor 354-430)
et ego credidi, propter quod et loquor.
458Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 11, 32; 5 (auctor 354-430)
ecce, deus meus, coram te, quia non mentior: sicut loquor, ita est cor meum.
459Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 12, 23; 6 (auctor 354-430)
cum his autem, qui cuncta illa, quae uera sunt, falsa esse non dicunt honorantes et in culmine sequendae auctoritatis nobiscum constituentes illam per sanctum Moysen editam sanctam scripturam tuam, et tamen nobis aliquid contradicunt, ita loquor.
460Augustinus Hipponensis, Confessiones [CSEL], 13, 38; 5 (auctor 354-430)
ergo ut uerum loquar, de tuo loquor.
461Augustinus Hipponensis, Contra duas epistulas Pelagianorum [CSEL], 1, 13; 21 (auctor 354-430)
itemque alio loco: an ignoratis, fratresscientibus enim legem loquor -, quia lex dominatur homini in quantum tempus uiuit?
462Augustinus Hipponensis, Contra Fortunatum [CSEL], 28; 8 (auctor 354-430)
quod refellendi causa quia loquor, ueniam peto ab illius unius misericordia, in quo spem liberationis habemus ab omnibus erroribus haereticorum.
463Augustinus Hipponensis, Contra Litteras Petiliani [CSEL], 1, 11; 1 (auctor 354-430)
Postremo si neque occultum sceleratum neque manifestum, qui tamen ab eis nondum damnatus sit, uolunt appellare mortuum, sed et manifestum et damnatum, ut quisquis ab eo baptizatur ipse a mortuo baptizetur et nihil ei prosit lauacrum eius, quid dicturi sunt de his, quos plenarii concilii sui, sicut dixerunt, ore ueridico cum Maximiano et ceteris eius ordinatoribus damnauerunt, Felicianum dico Mustitanum et Praetextatum Assuritanum, de quibus interim loquor, qui nominantur inter duodecim Maximiani ordinatores et erectores altaris contra eorum altare cui Primianus assistit?
464Augustinus Hipponensis, Contra Litteras Petiliani [CSEL], 3, 11; 6 (auctor 354-430)
de tempore autem uitae meae, quod est post baptismum, uobis quicumque me nostis superfluo loquor ex his, quae nota esse hominibus possunt; hi uero, qui me non nouerunt, non ita iniqui esse debent in me, ut magis de me credant Petiliano quam uobis.
465Augustinus Hipponensis, Contra Litteras Petiliani [CSEL], 3, 12; 11 (auctor 354-430)
uerum si miliens tantum talia uel etiam sceleratiora dicat in me, mihi sat est ad rem quam nunc ago, quod, qualiscumque in ea sim, tamen ecclesia pro qua loquor inuicta est.
466Augustinus Hipponensis, Contra mendacium [CSEL], 38; 5 (auctor 354-430)
est contrarium ueritati, quia contrarium est castitati, et ut periclitantibus subueniatur, loquor mendacium, quod ipsi apertissime est contrarium ueritati?
467Augustinus Hipponensis, Contra Secundinum [CSEL], 26; 12 (auctor 354-430)
Quod ideo tibi loquor, quia mens tua nec natura mali est, quae omnino nulla est, nec natura dei, alioquin incommutabili frustra loquerer; sed quoniam mutata est deserendo deum, et ipsa mutatio eius est malum, mutetur conuersa ad incommutabile bonum in adiutorio ipsius incommutabilis boni, et talis eius mutatio erit a malo liberatio.
468Augustinus Hipponensis, De adulterinis coniugiis [CSEL], 2, 7; 4 (auctor 354-430)
Christianis equidem loquor, qui fideliter audiunt: caput mulieris uir, ubi se agnoscunt duces, illas autem comites esse debere.
469Augustinus Hipponensis, De bono coniugali [CSEL], 26; 1 (auctor 354-430)
Verum ut apertius intellegatur, quomodo sit uirtus in habitu, etiamsi non sit in opere, loquor de exemplo, de quo nullus dubitat catholicorum Christianorum.
470Augustinus Hipponensis, De bono coniugali [CSEL], 35; 5 (auctor 354-430)
quod ad ipsam pertinet sanctam carnis integritatem, loquor; nam quae alia sint Mariae menta, quis ignorat?
471Augustinus Hipponensis, De bono viduitatis [CSEL], 7, 21; 12 (auctor 354-430)
quis enim haberet continentiam, ut inter cetera dei dona ipsam potius loquar, de qua ad te loquor, quis, inquam, haberet continentiam nisi uolens?
472Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 11, 9; 2 (auctor 354-430)
Ubi de mundi constitutione sacrae litterae loquuntur, non euidenter dicitur, utrum uel quo ordine creati sint angeli; sed si praetermissi non sunt, uel caeli nomine, ubi dictum est: In principio fecit Deus caelum et terram, uel potius lucis huius, de qua loquor, significati sunt.
473Augustinus Hipponensis, De civitate Dei [CSEL], 22, 24; 37 (auctor 354-430)
Quia etsi medicorum diligentia nonnulla crudelis, quos anatomicos appellant, laniauit corpora mortuorum siue etiam inter manus secantis perscrutantisque morientium adque in carnibus humanis satis inhumane abdita cuncta rimata est, ut quid et quo modo quibus locis curandum esset addisceret: numeros tamen de quibus loquor, quibus coaptatio, quae ap|i ovfa|i.
474Augustinus Hipponensis, De Genesi ad litteram [CSEL], 1, 5; 6 (auctor 354-430)
ideoque interrogatus, quis esset, respondit: principium, quia et loquor uobis.
475Augustinus Hipponensis, De Genesi ad litteram [CSEL], 8, 1; 14 (auctor 354-430)
Ad eos quippe loquor, qui auctoritatem harum litterarum sequuntur; eorum enim quidam non proprie, sed figurate paradisum intellegi uolunt.
476Augustinus Hipponensis, De Genesi ad litteram liber imperfectus [CSEL], 3; 3 (auctor 354-430)
u quia es, et dixit: principium, quod et loquor uobis.
477Augustinus Hipponensis, De gestis Pelagii [CSEL], 32; 19 (auctor 354-430)
iam genera linguarum quae illi deesse potuerunt, cum ipse dicat: gratias deo quod omnium uestrum lingua loquor?
478Augustinus Hipponensis, De natura et gratia [CSEL], p1, 10; 3 (auctor 354-430)
sed de infante non loquor; iuuenis uel senex in ea regione defunctus est, ubi non potuit ('Christi nomen audire.
479Augustinus Hipponensis, De natura et gratia [CSEL], p1, 53; 9 (auctor 354-430)
quod loqui possum meum non est; quod loquor meum est, id est propriae uoluntatis; et quia quod loquor meum est, utrumque facere possum, id est et loqui et non loqui.
480Augustinus Hipponensis, De natura et origine animae [CSEL], 2, 6; 1 (auctor 354-430)
Si haec cum catholico loquor magis commonens quam docens — neque enim esse tibi arbitror noua uel audita quidem et antea, non tamen credita, sed, ut existimo, sic legis epistulam meam, ut hic agnoscas etiam fidem tuam, quae nobis in catholica ecclesia domino donante communis est —, si ergo haec, ut dicere coeperam, cum catholico loquor, unde, obsecro, credis esse animam, non uniuscuiusque nostrum dico, sed primam primo illi homini datam?
481Augustinus Hipponensis, De opere monachorum [CSEL], 8; 20 (auctor 354-430)
numquid secundum hominem haec loquor.
482Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 133, 3; 3 (auctor 354-430)
si non audis amicum petentem, audi episcopum consulentem, quamuis, quoniam Christiano loquor, maxime in tali causa non arroganter dixerim, audire te episcopum conuenit iubentem, domine eximie et merito insignis atque carissime fili.
483Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 135, 1; 7 (auctor 354-430)
apud agnoscentem loquor; etiam ista paulo ante docuisti.
484Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 147, 2; 5 (auctor 354-430)
loquor.
485Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 148, 4; 3 (auctor 354-430)
quod non dico, quia non inridenter loquor et talem deum non esse omnino non ambigo et, ne talis esse crederetur, illam epistulam scripsi.
486Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 149, 25; 13 (auctor 354-430)
quod et loquor uobis.
487Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 158, 9; 2 (auctor 354-430)
non enim modo phantasiam ego curo, quam sibi cor ineruditum fiugit, uisitationes loquor.
488Augustinus Hipponensis, Epistulae 124-184 [CSEL], 166, 4; 15 (auctor 354-430)
neque haec perinde loquor, ut te, quae tibi nota sunt, doceam, sed ut aperiam, quid firmissime de anima teneam, ne me quisquam, cum ad ea uenero, quae requiro, nihil de anima uel scientia uel fide tenere arbitretur.
489Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 199, 38; 5 (auctor 354-430)
de his loquor, qui expectantes dominum suum, quando ueniat a nuptiis, non se tamen abstinent a carnalibus nuptiis, sed oboedientissima caritate audiunt apostolum praecipientem, quem ad modum uiuere debeant uxores cum uiris, uiri cum uxoribus, filii cum parentibus, parentes cum filiis, serui cum dominis, domini cum seruis.
490Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 211, 11; 1 (auctor 354-430)
Et si hanc, de qua loquor, oculi petulantiam m aqua uestrum aduerteritis, statim admonete, ne coepta progrediantur, sed e proximo corrigantur.
491Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 220, 8; 11 (auctor 354-430)
quid istorum duorum sit, nec discutere uolo nec ualeo iudicare; ego Christiano loquor: noli reddere uel mala pro bonis uel mala pro malis.
492Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 231, 1; 3 (auctor 354-430)
et ego quidem parum eloquor, etsi multum loquor; sed nulli eloquenti omnino concesserim, ut qualicumque et quantacumque epistula sua affectum explicet, quem fecit in me tua, quod non possum ego, etiam si eum possit ita in animo meo uidere sicut ego.
493Augustinus Hipponensis, Epistulae 185-270 [CSEL], 247, 4; 2 (auctor 354-430)
illis inputabitur ad meritum bonum, quia pro salute tua, propter quam tibi tanta loquor, te patiuntur iratum; tibi autem nolo aliquid grauius dicere, ne putes me non timendo sed male optando tale aliquid loqui.
494Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 27, 4; 7 (auctor 354-430)
sed tu cum legis, mi sancte Pauline, non te ita rapiant, quae per nostram infirmitatem ueritas loquitur, ut ea, quae ipse loquor, minus diligenter aduertas, ne, dum auidus hauris bona et recta, quae data ministro, non ores pro peccatis et erratis, quae ipse committo.
495Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 38, 1; 5 (auctor 354-430)
nosti haec omnia; sed quia mihi ea alter ego, quid libentius tecum loquerer, nisi quod mecum loquor?
496Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 58, 1; 3 (auctor 354-430)
huic nunc loquor, huic scribo dilecto amico meo, qui mihi corpore absenti absens innotuit.
497Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 82, 32; 4 (auctor 354-430)
haec si non credunt, quod teste deo loquor, quid amplius faciam, non habeo.
498Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 87, 5; 17 (auctor 354-430)
si cum homine cordato loquor, indignationis huius aculeos tecum participo; nam uides profecto, quae dicerem, si uellem dicere.
499Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 93, 32; 7 (auctor 354-430)
sobrii estote, iusti et nolite peccare; ignorantiam enim dei quidam habent; ad reuerentiam uobis loquor.
500Augustinus Hipponensis, Epistulae [CSEL], 108, 5; 7 (auctor 354-430)
si huic assertioni resistitur uel horum aliquid si negatur, periculo episcopatus mei exigar probare, quod loquor.