'mere' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 501 hits      Show next 1

1Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0486C (auctor c.805–c.846)
Assertioni huiusmodi tamen plurium antistitum, qui Petrum praecessere, nomina mere Latina videntur obstare, quod in Calocero non efficit.
2Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0078C (auctor 1128-1203)
Per lavacrum intelligitur mentis purgatio ab amore et cogitatione terrenorum, a qua procedunt mundae et mere spirituales Scripturarum intelligentiae.
3Alcuinus, Liber sacramentorum, 101, 0461A (auctor 730-804)
Suscipe, clementissime pater, hostiam placationis et laudis, quas ego indignus et peccator famulus tuus tibi offerre praesumo ad honorem gloriae nominis tui, et pro incolumitate famuli tui N. ut omnium delictorum suorum veniam consequi mereátur.
4Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0364D (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia impraesentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis iustis modis, procurante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant, in quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: In Castro-Caesaris sacro, ecclesiam videlicet Sancti Petri, ecclesiam Sancti Dionysii, ecclesiam Sancti Iterii, capellam Sancti Hilarii quae est in Turre Comitis, et omnia quae in ipso Castro sive in censu, sive in lerdis, et in caeteris consuetudinibus seu in decimis parochiae possidetis redditumque iure consuetudinario in Ligeris fluvio possidetis: ecclesiam de Talverinaco, et quidquid in ipsa parochia tam in censu, quam in decimis possidetis: mansionem de Frateio et quidquid inibi possidetis: ecclesiam de Sancto Baudelio, et quidquid in ipsa parochia in decimis, in censu, in consuetudinibus, in pratis et in terra arabili possidetis: ecclesiam de Dergicis, et quidquid in ipsa parochia possidetis: ecclesiam de Herriaco, et quidquid in ipsa parochia in censu, in decimis, in terra arabili et in nemore possidetis: ecclesiam de Vinomo et quidquid in ipsa parochia, in decimis et in censu possidetis: ecclesiam de Iocis, et quidquid in ipsa parochia possidetis: ecclesiam de Lugniaco, et quidquid in ipsa parochia possidetis: ecclesiam de Grellia, et quidquid in ipsa parochia in decimis et in censu possidetis: ecclesiam de Ialonnia, et quidquid in ipsa parochia in decimis, in censu, in terra arabili, in pratis et in nemore possidetis: terram et prata de Bordis, et quidquid inibi possidetis: terram arabilem, censum et consuetudines apud Elumolium, homines, censum, prata, nemus, et terram arabilem apud villam Donati, terram et prata apud Genevreiam: censum et terram apud Claumos: censum vinearum et consuetudines quas ibi habetis: ius quod habetis in redditu ecclesiae de Sancio: ecclesiam de Iars, et quidquid in ipsa parochia in decimis, in censu possidetis: alodium de Cocciaco cum omni possessione eius, sive in terris, sive in pratis, nemoribus et omnibus consuetudinibus Salnaium de alodio de villa Genonis: capellam Sanctae Mariae, quae est in Concortallo Castro Bernardi fulminis: ecclesiam de Blanca Forte et alodium de Monte-Morlonis, decimas, et quidquid in ipsa parochia possidetis: ecclesiam de Barloco, et quidquid in ipsa parochia possidetis: ecclesiam de Petrafitta, et quidquid in ipsa parochia possidetis: ecclesiam de Sariaco in Boschis, et quidquid in ipsa parochia possidetis: alodium de curia Ioannis cum omni possessione sua, sive in terris, sive in pratis, sive in nemore, sive in rusticis, et in omnibus consuetudinibus: alodium de Mavei: ecclesiam de Bella-Villa cum tota decima eius, ipsam villam cum omni possessione eius, sive in terris, sive in pratis, sive in nemoribus et rusticis; sive in proprio, sive in casamento, et in omnibus consuetudinibus possidetis: ecclesiam de Saviniaco, et quidquid in ipsa parochia sive in decimis sive in hominibus, sive in pratis, sive in nemoribus, sive in proprio, sive in casamento, et in omnibus consuetudinibus possidetis: ecclesiam de Acigniaco, et quidquid in ipsa parochia possidetis: ecclesiam de Sancta Gemina, et quidquid in ipsa parochia habetis, sive in decimis, sive in terra: alodium de Cappis cum omnibus pertinentiis suis: alodium de Lichiaco cum omni possessione eius, sive in terris, sive in pratis, sive in nemore et omnibus consuetudinibus: ecclesiam Sancti Dionysii de firmitate Humbaudii cum omnibus appenditiis suis: capellam de Loco Dei cum omnibus possessiunculis suis: in pago Antissiodorensi curiam quae Meva dicitur et capellam Sancti Martini quae in eadem sita est, et quidquid ad ipsam pertinet, sive in terris, sive in aquis, sive in viis, sive in pratis, sive in nemoribus, sive in censu, sive in consuetudinibus: ecclesiam Sancti Ioannis evangelistae Bituricensis cum omnibus pertinentiis suis, videlicet cum terra Raimundi de Faia quae dicitur de Faita et de Puzols, cum nemore quoque, et terra plana, et pratis quae magister Hermannus subdiaconus noster et notarius eidem ecclesiae Sancti Ioannis acquisivit, et quidquid ad ipsum Raimundum haereditario iure pertinet, tam ex parte patris, quam ex parte matris: terram etiam quae dicitur Ferragalli, et quidquid ad ipsius Ferragalli possessionem pertinet: capellam de Montellis cum terra, pratis, molendinis et usu nemorum, et omnibus ad se pertinentibus: ecclesiam Sancti Amatoris Antissiodorensis cum omnibus pertinentiis suis, videlicet cum ecclesia de Brueria, et omnibus ad eam pertinentibus: ecclesiam de Lansec cum terris et pratis ad eam pertinentibus: ecclesiam de Chavanna cum vineis, pratis et decimis ad eam pertinentibus: ecclesiam de Villa Feriol cum pertinentiis suis: capellam Sanctae Mariae de Cellis; concordiam vero de ripa Ligeris a Rainaldo de Monte Falconis ex parte mere vobis in pace dimissa et aquae teloneo Decommum vestro similiter dimisso et excluso nulli ecclesiae vestrae ulterius concedenda, quemadmodum inter vos et ipsum per venerabilem fratrem nostrum Petrum, Bituricensem archiepiscopum, rationabiliter facta est et scripto firmata, auctoritate apostolica confirmamus.
5Alexander Nequam, Anthologia poetica, 1991, 11; 7 (auctor 1157-1217)
quid mere?
6Anonymus 1657, Actiones duo de maleficis, p3; 32 (auctor 1657)
Ex quo nullum fundamentum ex peculiari aliquo sufficienti actu facta fuisset in seque contineret, sed puta pure mere ex simplicissima ac nuda somnificae visionis praetensae inimicae personae, alias levissimae, nec sufficienti pro testimonio tali constaret.
7Arnobius Afer, Adversus nationes [CSEL], 6, 14; 4 (auctor -c.327)
ita iste non error est non ut proprie dicatur amentia, deum credere quem tute ipse formaris, subplicare tremibundum fabricatae abs te rei, et cum scias et certus sis tui esse operis et digitorum partum, pronum in faciem mere, opem rogare suppliciter aduersisque in rebus atque in temporibus asperis propitii numinis fauore succurrere?
8Arnobius Afer, Adversus nationes [CSEL], 7, 41; 4 (auctor -c.327)
immo illum fuisse quis est qui adsentiatur Iouem, quem deum principem dicitis et rerum quaecumque sunt conditorem, qui spectatum proficisceretur e caelo cantherios de uelocitate certantes, replicantes gyros septem, et quos dissimiles ipse corporum esse in mobilitate uoluisset, eos tamen gauderet transire, transiri, pronos et cernuos mere, cum curribus resupinos uerti, trahi alios, cruribus et claudicare praefractis, et ineptias nugis et crudelitatibus mixtas summis in uoluptatibus habuisset quas homo quiuis lautus nec ad studium plenae grauitatis ac ponderis eruditus puerilia duceret atque aspernaretur ut ludicra?
9Arnobius Afer, Adversus nationes [CSEL], 7, 44; 6 (auctor -c.327)
Quis est enim primum deos illos qui existimet fuisse aut esse qui credat, qui nocendi habeant saeuiendique naturam ** easque abiciant rursus cyatho uno sanguinis et thuris suffitione molliti, qui motibus scaenicis et saltationibus histrionum festos dies ducant et hilaritatis plenissimas uoluptates, qui cantherios frustra et sine ulla ratione currentes spectatum proflciscantur e caelo gaudeantque ex his alios transire, transiri, pronos et cernuos mere, cum curribus resupinos uerti, trahi alios debiles et cruribus claudicare praefractis, qui praesulem sibi displicuisse pronuntient, si per circi medium pergat nocens aliquis meritorum poenas et supplicia redditurus, qui offendi se doleant et suis honoribus derogatum, si paulisper constiterit ludius, interquieuerit tibicen fessus, puer ille matrimus decidat fortuito alicuius instabilitate * prolapsus?
10Atto Vercellensis, Sermones, 134, 0834C (auctor 925–961)
Non sic . . . induere mere . . . pertingere gaudeamus.
11Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0696B
Nestorius ann. 428 praedicare coepit Mariam peperisse Christum, atque ita dici debere, non ἀνθρωποτόκον tantum, sed etiam Χριστοτόκον; Christum tamen purum hominem esse, qui non meritis, sed gratia iam inde a matris utero sit assumptus a Verbo Deo, id est, a secunda Trinitatis persona, sed assumptionem non fuisse καθ' ὑπόστασιν, qua homo Deus fieret, sed mere χετικήν, qua homo esset Dei, vel instrumentum, vel indumentum, vel templum, vel simulacrum: quamobrem Virginem Θεοτόκον nominari posse fatebatur; non tamen proprie, sed eo tantum modo quo Elizabeth appellari posset Πνευματοτόκος, quia Ioannem peperit, in quo esset Spiritus sanctus.
12Auctores varii 087, Epigrammata, 87, 0038A
Z. Vero licet et ipsa mere Graeca, et ob id haud necessaria Romanis, propter praedictam tamen r litterae occupationem ad alia requirere.
13Auctores varii 087, Epigrammata, 87, 0050D
Spirando suave sensibus Infunde lumen coelitus Possint ut mere splendidum Contemplari principium.
14Auctores varii 099, Appendix II, 99, 0676B
viri Gabrielis de eodem loco ex causa donationis pure, mere, libere, simpliciter et irrevocabiliter inter vivos dederunt, cesserunt, transtulerunt, et mandaverunt praestanti iuveni s.
15Auctores varii 185, Probationes, 185, 1403A
VII. Chapitre IV du premier livre de la Vie de S. Bernard, composée en sept livres par Guillaume Flameng, demeurant à Clereuaux, et iadis chanoine de Lengres. Imprimée à Troyes par Iehan Lecoq, pour Mace Panthoul libraire. Sans date. De la saincte vie et trespas de la mere sainct Bernard.
16Auctores varii 185, Probationes, 185, 1403A
Aprês certain temps, ainsi comme sainct Bernard croissoit en aage et en grace enuers Dieu, et enuers toutes gens, et il vint d' enfance en adolescence (c' est en l' aage environ de XII ou de XIV ans) sa mere (AALET du Chasteau de Montbar ) apres ce que elle eut bien et sainctement nourry ses enfans, desia entrans au siecle; ainsi, comme se elle eust tout parfaict et accomply ce que à elle appartenoit de faire, elle laissa ce monde, et s' en alla en la compagnie de nostre Seigneur.
17Auctores varii 185, Probationes, 185, 1404C
Lequel Guy tresbenignement obeissant à sa benigne et doulce mere, incontinent apres ladicte refection appella les clercs tous ensemble, et fit ainsi que sa mere luy auoit ordonné.
18Auctores varii 185, Probationes, 185, 1405A
Et fut saincte Dame moult plorée; especialement des poures, des vefues, et des orphenins, de tous lesquels elle estoit mere et singuliere nourrice.
19Auctores varii 185, Probationes, 185, 1405D
VIII. L' Epitafe de Dame Aelis ou Aelet, mere de Sainct Bernard, composè par le mesme Guillaume Flameng
20Auctores varii 185, Probationes, 185, 1406A
La mere par son sainct langaige Leur donnoit admonition, Comme pour viure en hermitage, Ou entrer en religion.
21Auctores varii 185, Probationes, 185, 1406B
En ce faisant, la nature prenoient, Et bonnes meurs de la mere notable: Par quoy enfin vertueux deuenoient, Car arbre bon porte fruit proffitable.
22Auctores varii 185, Probationes, 185, 1407B
Finablement quand beaucoup y eut mis, Sa mere vit qui les admonestoit.
23Auctores varii 185, Probationes, 185, 1407C
Sainct Bernard et André son frere, Parlant de la religion, Apres le trespas de leur mere En eurent clere vision.
24Auctores varii 185, Probationes, 185, 1407D
Prions Dieu par devotion Qu' il nous gard de chose temere: Et que par l' intercession Tant du fils comme de la mere, Face florir ce monastere En toute vertu venerable.
25Auctores varii 185, Probationes, 185, 1486A
4. Autre lettre en Latin, de l' an mille cent quarante-sept, qui est vn traicté de mariage entre Arvier de Saffre Cheualier, et Marie de Marrey et de Fontaines, de l' authorité et consentement de ses pere et mere, et patrons nommez audit traicté.
26Auctores varii 185, Probationes, 185, 1487B
22. Lettre en parchemin, en Latin, de l' an mille trois cens quinze, veille de S. Laurent, par laquelle appert que Iehan de Saffre interpelle Alix Rolin sa mere, de luy monstrer en vertu dequoy elle s' immisse en sa terre de Saffre.
27Auctores varii 185, Probationes, 185, 1488C
Cependant on peut coniecturer de ce qui nous en reste, 1. Que la mere de l' Abbé Robert (de laquelle Iean l' Hermite dit, sans la nommer, qu' elle fut soeur d' Alethe mere de S. Bernard) est cette Diane de Montbar, femme d' Outho de Chastillon, en l' an 1107, mentionnée au 2e article de cet extrait: car le temps, et le nom de la maison s' y accordent.
28Auctores varii 185, Probationes, 185, 1488C
Ce qui me fait presque renoncer à la coniecture que i' auois cy-devant auancée en la page 1453, que le pere de cet Abbé Robert soit Wauthier, ou Gauthier, Connestable de Bourgongne, qui auoit espousé vne soeur de la mere de S. Bernard, dotée du fief seruant de la ville de Montbar; à cause dequoy il auroit porté la qualité de Seigneur de cette ville: mais nous en produirons cy après vne raison plus receuable, 2. Il semble qu' Eue de Chastillon, mentionnée cy dessus au nombre 2. soit la mere de Tecelin, ayant pour lors d' autres enfans de Foulques de Sarcelles, que le moine Alberic, en sa Chronique, luy donne pour second mary: et qu' en ce tiltre de l' an 1107, où il est parlé de Alette de Montbar (laquelle en ce cas serait sa bellefille), il ayt esté traicté du partage entre les enfans d' Euc, du premier et second lict.
29Auctores varii 185, Probationes, 185, 1489A
Quoy qu' il en soit, ie tiens que l' vne ou l' autre (c' est à dire, ou la mere de Tecelin, ou la femme de Guy fils de Tecelin) a esté de la maison de Grancey.
30Auctores varii 185, Probationes, 185, 1489B
Et la Chronique de Grancey, bien que fabuleuse en autres articles, n' est pas (ce semble) à mespriser quand elle asseure, qu' vne fille de la maison de Grancey fut Dame de Fontaines les Diion, comme femme du Seigneur dudit lieu. 3. Il semble que ce Guy de Marrey, lequel en l' an 1129. reprit du Duc de Bourgongne les fiefs de Fontaines, de Marrey et de Chastillon, fut le mary de Humberge, ou Humbeline, soeur de S. Bernard: et qu' il reprit celuy de Marrey en son propre nom, et les deux autres ou au nom de sa femme (laquelle fut peut estre heritiere de cinq de ses freres) ou au nom de ses niepces, deux ou plus, filles de Guy son beaufrere, lesquelles estoient successibles à leurs pere, mere, oncles et tantes, depuis qu' ils furent entrez en religion. 2. Que les maisons de Fontaines, de Saffre, de Montbar, de Marrey, et de Chastillon sur Seine, ont esté, dez le siecle de S. Bernard, vnies ensemblement par estroitte alliance: et en suite, presque toutes d' vn mesme sang; ayans passé par fois les vnes dans les autres, bien que tousiours les tiltres (qui se prennent des chasteaux) en soient restez differens.
31Auctores varii 185, Probationes, 185, 1441C
Le XXVIII d' Aoust, 1344, Philippe de Vienne rend sentence arbitraire sur le different de Iehan de Chalon sieur d' Arlay, et Marguerite de Merlou sa femme, d' vne part; et Iehan de Chalon Comte d' Aucerre et Sire de Rochefort d' autre part; touchant le dot de Aelinort de Sauoye, mere de ladite Marguerite, pour lequel estoit plaige ledit Comte d' Aucerre, auec sa saeur Ieanne Comtesse de Tornuerre.
32Auctores varii 185, Probationes, 185, 1459D
HVON, ou HVES, Comte de Troyes: lequel en la charte de Sarmoise, faisant mention de sa mere Alix, et de son frere Philippe, est intitulé Comte de Champagne; eut à femme Constance fille du Roy Philippe, de laquelle il fut séparé pour consanguinité.
33Auctores varii 185, Probationes, 185, 1504B
Au mois d' Aoust de l' an 1285, IEHANNOTTE de Sauz, femme de Guyot Pleepape, Escuyer, fonde en l' Eglise de Nostre-Dame de Sauz l' anniuersaire de sa mere MARIE iadis Dame de Sauz: ce qui est confirmé par GUILLAUME Sire de Sauz, frere de ladite Iehannotte.
34Auctores varii 185, Probationes, 185, 1480C
ADVIS AV LECTEVR. S' il est vray que Henry le Large, qui dès l' an 1152 fut Comte de Champagne apres son pere Thiebaud le Grand, aye porté le premier dans ses armes les potences contrepotencées, comme l' asseure Monsieur Bonhomme en l' article qui va apres cettuy cy; il faut tenir pour certain que telles armes ne furent apposées au tombeau d' Aalys femme de Thiebaud le Viel, et mere du Comte Hugues, que long temps après son trespas, et depuis le regne de Henry le Large son arriere petit fils.
35Auctores varii 185, Probationes, 185, 1502B
CXLIV. Iehan Seigneur de Fontaines pour la quarte partie: Robert son frere, aussi Seigneur de Fontaines pour la quarte partie: Simone leur mere Dame de Fontaines pour la moitié 1350 (Copié sur l' original de la chambre des Comptes de Diion.)
36Auctores varii 185, Probationes, 185, 1503A
L' autre chose à remarquer, est que Simonne de Pontaillé leur mere, mariée en troisiémes nopcos à Iehan Darc Cheualier Comtois, tenoit (ce semble) la moitié de la Seigneurie de Fontaines en arrierefief, au nom de Richard, Elizabeth, et Iehanne ses autres enfans, encore moindres d' eage, comme tutrice et administratrice de leurs corps et biens.
37Auctores varii 185, Probationes, 185, 1491C
21. Iehan sire de Choisuel Chevalier, et Iehan son fils, traictent du mariage de Damoiselle Iehanne de Choisuel, fille et soeur desdits Iehans pere et fils; auec Haruier de Saffres Escuyer: et pour toutes ses pretentions, tant du costé de feu sa mere Aalys Dame de Choisuel, que du costé de Iehan son pere là present, luy donnent en mariage les villes et Seigneuries de Viuez et de Moilleron; lesquelles ils luy font bonnes pour deux cens liurées de terre, chacune dix liurées vallant cent liures tournois.
38Auctores varii 185, Probationes, 185, 1493A
Ce Doyen, fils d' Aruier seigneur de Saffre et de Beatrix sa femme, auoit eu pour frere Haruier Chanoine de Lengres, Guy Seigneur de Saffre, et pour saeur Eluis mariée deux fois du viuant de ses pere et mere: premierement à Iean de Mussey, duquel elle eut deux fils; à sçauoir, Iehan de Mussey seigneur de Iours, et vn Hugue qui fut moine à S. Germain d' Auxerre.
39Auctores varii 185, Probationes, 185, 1494A
Huot de Saigney auoit eu auparauant pour femme Isabeau de Blaisey, et auoit eu d' elle un fils, nommé Philibert, desia pour lors decedé, aussi bien que sa mere.
40Auctores varii 185, Probationes, 185, 1494D
44. Isabeav qualifiée Dame de Saffres en partio, en Nouembre 1396.45. Par un tiltre daté du Vendredy, XIII Feburier, veille de S. Valentin, 1399, il se preuue que Guyot de Saigny Escuyer, estoit frere de Hue de Saigny iadis Cheualier: que leur mere fut Marie de Bieuey: et que Hue de Saigny estoit ia decedé, delaissant vefue Isabel de Saffres iadis sa femme, auec Antoine et Catherine leurs enfans.
41Auctores varii 185, Probationes, 185, 1495B
Le XXV Iuin 1418.52. Alexandre et Bernard de Marey, fils de Guillaume de Marey et de Marie de Fontaines, Seigneurs de Fontaines, apres la mort de leur mere Marie, donnent assignal du dot de leur saeur Amyote, iadis mariée auec Antoine de Saigny Escuyer, Seigneur de Saffres en partie.
42Auctores varii 185, Probationes, 185, 1495D
Et leur saeur Amyote n' entre point en ce partage, comme ayant receu ses appointemens de ses pere et mere lors de son mariage auec Antoine de Saigny des l' an 1418. Il est fait mention dans ce traicté, de la grosse tour de Fontaines, vulgairement dicte La tour Monsieur S. Bernard, et du cellier ou chambre de la mesme tour dans laquelle fut né monditsieur S. Bernard.
43Auctores varii 185, Probationes, 185, 1496B
Le XXII Mars 1434.55. Amyote de Mairey, fille de feurent Guillaume de Mairey, Escuyer, et Damoiselle Marie de Fontaines, Seigneur et Dame dudit Fontaines; authorisée de son mary Antoine de Saigny, Escuyer, seigneur de Saffres et de Bissy la Pierre, en parties; partage les biens de ses pere et mere, auec Bernard et Alexandre de Mairey ses freres; sa sauer Perrenote de Mairey, femme de Iehan de Chauanges, Escuyer; et Oudot, Iehan, et Huguette, freres et saeur, moindre d' ans, enfans de feu sa saeur Dame Oudote de Mairey, femme de feu Messire Iehan de Champlite, Cheualier, Seigneur de Vonges.
44Auctores varii 185, Probationes, 185, 1496B
Et accepte pour sa part de l' hoirie les terres, villes, chastelleries, et maisons fortes de Giry, de Gippy, Chastinges, et autres terres iadis appartenantes è ses pere et mere au Comté de Neuers: auec la iustice haute, moienne et basse; les rentes, censes, tailles, terres arables, vignes, prez, estangs, bois, riuieres, fours, moulins, hommes, femmes, mainsmortes, espaues, et toutes autres redeuances et appartenances desdites seigneuries.
45Auctores varii 185, Probationes, 185, 1496D
Le XXVIII Iuillet 1446.59. Pierre et Iehan de Saigny Escuyers, auec authorité et licence de leur pere, noble Seigneur Antoine de Saigny, Escuyer, seigneur de Saffres, font partage entre eux de l' hoirie de feu leur mere, Damoiselle Amyote de Mairey iadis Dame de Giry en Niuernois en partie: et coniointement des successions qu' ils esperoient d' Alexandre et Bernard de Mairey leurs oncles, freres germains de leur dite mere Amyote.
46Auctores varii 185, Probationes, 185, 1496D
Pierre de Saigny prend pour sa part l' hoirie de sa mere, à sçauoir le bien du Niuernois.
47Auctores varii 185, Probationes, 185, 1497A
Fait le IX iour de Mars 1448.60. Avtre traicté du XXVI Auril 1450, touchant l' hoirie de Damoiselle Amyote de Mairey; par lequel Pierre de Saigny son fils, qui auoit esté cy-deuant partagé des biens que feu sa dite mere possedoit dans le Comté de Neuers; consent que si Iehan, Anne, Iehanne, et Marie de Saigny ses frere et saeurs, tous enfans de ladite Amyote, se trouuent désaduentagez en ce partage, il soit tenu pour nul; et qu' ils rentrent tous dans la mesme communion de biens, en laquelle ils estoient auparauant; comme si aucun partage n' auoit été fait entr' eux.
48Auctores varii 185, Probationes, 185, 1499C
Vide supra ad numerum 72.84. Ieanne de Saigny, soeur de Marie de Saigny, et vefue de feu Girard de Chappes Seigneur de Romanney; tutrice de Iacques, Iehanne, et Katherine de Chappes ses enfans, traicte auec Othenin de Cleron son beaufrere; luy quittant ce qu' elle pouuoit pretendre des successions de Pierre de Saigny et Roline de Choiseul ses pere et mere, moyennant vne certaine somme de deniers.
49Auctores varii 185, Probationes, 185, 1499D
Le XVIII Mars 1511. 86. Othenin de Cleron traicte auec son frere Iehan de Cleron Seigneur de Belmont, pour les successions de feu leur mere Iehannette de Domprey, et de Louyse de Cleron iadis leur tante; et de Iehan de Cleron Chanoine de Besançon, et de Claude de Cleron Seigneur de Scay iadis leurs freres.
50Auctores varii 185, Probationes, 185, 1500A
88. Traicté de mariage de Pierre de Montigny Escuyer, Sieur de Chaumont le Bois, et de Barbe de Cleron, par Othenin de Cleron pere de ladite Barbe, et par Iehan, Claude, et Guy de Cleron ses freres, apres la mort de Marie de Saigny leur mere.
51Auctores varii 185, Probationes, 185, 1500B
Le V Feburier 1538.92. Antoine de Cleron, femme de Iehan de Colombier Escuyer, Seigneur d' Oigny, quitte à son frere Guy de Cleron tout ce qui luy pouuoit aduenir des successions d' Othenin de Cleron et Marie de Saigny leur pere et mere, et de leurs freres et soeurs decedez; pour la somme de deux mille liures tournois.
52Auctores varii 185, Probationes, 185, 1454C
L' An de l' Incarnation de Nostre Seigneur 1462. le XX. iour de Feburier, Ie BERNARD de Mairey, Escuyer, Sieur de Fontaines lez Diion en partie, scauoir fais à tous presens et à venir, comme de tres long temps i' ay eu, et encore ay de present grande deuotion à Dieu mon Createur, à la glorieuse Vierge Marie sa mere, et aussi à Monseigneur Sainct Bernard, pour ce qu' il fut natif au Chastel dudit Fontaine, et partit de la Seigneurie dudit lieu: et que d' icelle Seigneurie et ligne ie suis issu et descendu.
53Auctores varii 185, Probationes, 185, 1454D
Ensuite il donne à l' Abbé Humbert, et au Couvent de Cisteaux, la quarte partie du Chastel, forteresse, et forte maison dudit Fontaines, dans laquelle il auoit sa demeure; qui luy estait escheue d' ancienneté, à cause (dit-il) et par le decez et trespas de feu Dame Marie de Fontaines, iadis ma mere, dont Dieu aye l' ame, et aussi par partage fait auec les autres conseigneurs dudit Fontaines.
54Auctores varii 185, Probationes, 185, 1481B
Chacum de nos Comtes a porté en son Escu un blason à sa fantaisie; l' un à cause de sa mere, les autres à cause de diuerses Terres et Comtez a eux auenue, ou par mariage, ou par successions, ou par contracts de donations.
55Auctores varii 185, Probationes, 185, 1482B
Thybaut III du nom, surnommé le Posthume, fils du precedent, et Roy de Navarre de part sa mere Blanche, a porté les armes qu' on vous enuoye dépeintes.
56Auctores varii 185, Probationes, 185, 1484A
Certainement la terre d' Espoisse vint à Dreux de Mello, fils de Guillaume de Mello, et petit fils de Dreux de Mello Connestable de France, par son mariage auec Heluis de l' Orme, qui l' auoit eue de sa mere, nommée aussi Heluis.
57Auctores varii, Carmina Burana, 1a, 17*; 22 (auctor fl.1230)
Man minnet nu schatz mere danne got, lyb, sel vnd ere.
58Auctores varii, Carmina Burana, 56, 145a; 1 (auctor fl.1230)
Uvere div werlt alle min von deme mere unze an den Rin, des wolt ih mih darben, daz chunich . . . . . von Engellant | lege an minem arme!
59Balde Iacob, Poemata, 4, p22, 9, 1; 52 (auctor 1604-1668)
Tropaea valida tanta statuenti manu Non Cyrrha lauri, tota non dederit satis Palmarum Idume sero mere ferunt pedes.
60Beda Incertus, Sententiae philosophicae collectae ex Aristotele atque Cicerone, 90, 0995A (auctor c.820)
Finis est principium in intentione, et ultimum in exsecutione (I Phys.) . Intelligitur de agentibus a proposito et cum deliberatione, non autem in agentibus mere naturaliter, seu in actione naturae.
61Beda Incertus, Sententiae philosophicae collectae ex Aristotele atque Cicerone, 90, 1037D (auctor c.820)
; non valet simpliciter sine specificatione, quia homo aliquando mere naturaliter, aliquando secundum intellectum, sive rationis arbitrium Posse ab ipso esse nihil differt in perpetuis (III Phys., tex. 32) . Philosophus non debet quidquam asserere quod non demonstratione aut inductione saltem ostendat (VIII Phys., tex. com. 15) . Propositiones naturales duplici de causa fiunt dubitabiles, vel quia aliqui enutriti in opinionibus falsis non possunt assentiri principiis veris philosophiae; vel quia aliqui existimant quod principia geometriae, contra quos Arist.
62Biblia, Douay Rheims Translation, VT, 1 Par, 9; 22
All these that were chosen to be porters at the gates, were two hundred and twelve: and they mere registered in their proper towns: whom David and Samuel the seer appointed in their trust.
63Biblia, Douay Rheims Translation, VT, 2 Par, 4; 7
He made also ten lavers: and he see five on the right hand, and five on the left, to wash in them all such things as they mere to offer for holocausts: but the sea was for the priests to wash in.
64Biblia, Douay Rheims Translation, VT, 2 Par, 5; 11
Now when the priests were come out of the sanctuary, (for all the priests that could be found there, mere sanctified: and as yet at that time the courses and orders of the ministries were not divided among them,)
65Biblia, Douay Rheims Translation, VT, 2 Par, 15; 15
All that mere in Iuda with a curse: for with all their heart they swore, and with all their will they sought him, and they found him, and the Lord gave them rest round about.
66Biblia, Douay Rheims Translation, VT, Neh, 5; 11
Restore ye to them this day their fields, and their vineyards, and their oliveyards, and their houses: and the hundredth part of the money, and of the corn, the wine, and the oil, which you mere wont to exact of them, give it rather for them.
67Biblia, Douay Rheims Translation, VT, Sir, 40; 8
Such things happen to all flesh, from man even to beast, and upon sinners are sevenfold mere.
68Biblia, Douay Rheims Translation, VT, Is, 59; 4
There is none that calleth upon iustice, neither is there any one that iudgeth truly: but they trust in a mere nothing, and speak vanities: they have conceived labour, and brought forth iniquity.
69Biblia, Douay Rheims Translation, VT, Ez, 9; 6
Utterly destroy old and young, maidens, children and women: but upon whomsoever you shall see Thau, kill him not, and begin ye at my sanctuary. So they began at the ancient men who mere before the house.
70Biblia, Douay Rheims Translation, VT, Ez, 34; 6
My sheep have wandered in every mountain, and in every high hill: and my flocks mere scattered upon the face of the earth, and there was none that sought them, there was none, I say, that sought them.
71Biblia, Douay Rheims Translation, VT, 1 Mac, 13; 6
I will avenge then my nation and the sanctuary, and our children, and wives: for all the heathens are gathered together to destroy us out of mere malice.
72Boetius, Commentaria in Porphyrium a se translatum II [CSEL], 5, 12; 23 (auctor 480-525)
atque si differentiarum similitudines detrahamus, decem fiunt omnino differentiae, quas ad praesentem tractatum uelut diuersas atque dissimiles oportet assu mere.
73Boyer Carolus, Cursus philosophiae, log. form., 1, 2, 2; 13 (opus 1952)
Secus conceptus est non comprehensivus, seu mere apprehensivus.
74Boyer Carolus, Cursus philosophiae, log. mai., 1, 5, 2; 47 (opus 1952)
At eodem actu a Deo cognoscuntur entia alia, cum mere possibilia, tum realia, ut omnino distincta ab actu quo cognoscuntur.
75Boyer Carolus, Cursus philosophiae, theol. nat., 3, 2a, 1; 44 (opus 1952)
, tenent essentiam divinam esse speciem sufficientem ut Deus cognoscat quodcumque eam imitatur, et in ea apprehendat non solum exsistentia et mere possibilia, sed etiam futuribilia qua talia.
76Boyer Carolus, Cursus philosophiae, theol. nat., 3, 2a, 2; 149 (opus 1952)
Praeter scientiam mediam, datur in Deo scientia simplicis intelligentiae qua mere possibila cognoscuntur et scientia visionis qua Deus videt ut praesentia suae aeternitati quidquid fuit, vel est, vel erit.
77Boyer Carolus, Cursus philosophiae, ethic. spec., 1, 6, 3; 35 (opus 1952)
En tout cas, une legitime et bienfaisante intervention de l'etat dans le domaine du travail doit, quelle qu'elle soit, rester telle que soit sauvegarde et respecte le caractere personnel de ce travail, et cela, soit dans l'ordre des principes, soit, autant que possible, en ce qui touche a l'execution; et il en sera ainsi si les reglements de l'etat ne suppriment pas et ne rendent pas irrealisable l'exercice des autres droits et devoirs egalement personnels: tels le droit au vrai culte divin; le droit des epoux, du pere et de la mere, a mener la vie coniugale et familiale; le droit a une raisonnable liberte dans le choix d'un etat et dans la reponse a une vraie vocation; ce dernier, droit personnel s'il en fut de l'esprit humain, et droit tres haut quand s'y ioignent les droits superieurs et imprescriptibles de Dieu et de l'Eglise, comme dans le choix et la realisation des vocadons sacerdotales et religieuses.
78Boyer Carolus, Cursus philosophiae, 1, 6, 2, 2; 14 (opus 1952)
Non videtur quomodo realitates mere inextensae ipsam saltem apparentiam extensionis producere valerent.
79Boyer Carolus, Cursus philosophiae, 2, 1a, 2, 1; 16 (opus 1952)
Haec igitur sententia a priore elongatur in quantum explicite principium ordinis et finalitatis plantarum agnoscit licet mere extrinsecum.
80Boyer Carolus, Cursus philosophiae, intell., 1, 5, 3; 30 (opus 1952)
4° Symbolismus haereditarius de quo loquitur, vel mere fingitur vel non est nisi naturalis et obvia metaphora.
81Boyer Carolus, Cursus philosophiae, intell., 4, 2, 1; 21 (opus 1952)
NeoLamarckiani non essentialiter diversa dicunt, sed causam praecipuam evolutionis adducunt, ut Lamarck, usum organorum, seu functionem («la fonction cree Porgane»); contra Lamarck autem, qui finales causas et internas tendentias admittebat, influxum functionis mere mechanice explicant: sic Giard, Delage, Rabaud etc.
82Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 2; 229 (auctor 1369-1444)
Etsi enim non nihil profuisse Augustus et Traianus, etsi qui fuenint alii laude principes digni videantur, tamen, si quis excellentes viros primum a C. lulio Caesare bello, deinde ab ipso Augusto triumviratu ilio nefario crudelissime trucidatos; postea Tiberii saevitiam, Caligulae furorem, Claudii dementiam, Neronis scelera et rabiem ferro igneque bacchantem; si postea Vitellios, Caracallas, Heliogabalos, Maximinos et alia huiusmodi monstra et orbis terrarum portenta reputare voluerit, negare non poterit tunc romanum imperium mere caepisse, cum primo caesareum nomer, tanquam clades aliqua, civitati incubuit.
83Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 6; 489 (auctor 1369-1444)
in qua metu novarum rerum distineri putabant, reliquisse ausos in se valentius mere viderent, tanta repente in castris trepidatio est coorta, ut magna pars auxiliorum e vestigio dilaberetur, ac exules ipsi desperatis rebus arriperent fugam, impedimentis omnibus amissis, nonnulli etiam abiectis armis.
84Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 10; 166 (auctor 1369-1444)
Perusini, tantam belli molem centra se mere cernentes, legatis ad illos missis, pecunia vexationem suam redemerunt.
85Brunus Leonardus Aretinus, Historiarum Florentini Populi Libri XII, 12; 205 (auctor 1369-1444)
Legati igitur ista monebant: Galli autem innata gentis ferocia in omne periculum mere promptissimi erant.
86Cardanus Hieronymus, De subtilitate, 7, p249; 18 (auctor 1501-1576)
Dat ille, vt est mere humanus, equos generosos, conscendimus: aderat autem mecum Ludouicus Ferrarius.
Nor id Coluccio_Salutati_cps6, De laboribus Herculis, 4, p15, 1, 71 found in Coluccio_Salutati_cps6
88Conradus Megenbergensis, Yconomica III, 1, p2; 630 (auctor 1309-1374)
Error duplex est, primus, quia deus non est sic necessaria causa intelligencie prime post deum, quod ipso posito mox necessario ponatur intelligencia, quia deus potuisset non creasse vel eius creacionem distulisse, cum sit agens mere voluntarium, non necessitabile ab aliquo.
89Convenevole da Prato, Regia carmina ad Robertum Andecauensem, 1, 12h; 5 (auctor fl.c.1500)
Virgo, secure poscas, mater pia, vere Obtentura mere, quia stas humilis geniture.
90Convenevole da Prato, Regia carmina ad Robertum Andecauensem, 1, 58; 6 (auctor fl.c.1500)
In virtute Dei crux est victrix pretiosa Et rubicunda rosa, pulcerrima res spetiei; Sanctificata mere crux est ex corpore Christi, Et membris isti decorata potenter et ere Eius: adoramus in ea qui morte pependit Regem, qui tendit sua brachia quando rogamus.
91Dante Alighieri, Divina Commedia, p3, 18; 13 (auctor c.1265-1321)
Io mi rivolsi dal mio destro lato per vedere in Beatrice il mio dovere, o per parlare o per atto, segnato; e vidi le sue luci tanto mere, tanto gioconde, che la sua sembianza vinceva li altri e l'ultimo solere.
92Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 157; 6 (opus 1508)
Huc allusit et Lucianus in libello De mercede servientibus: Κἅν εἴ τι σολοικίσαντες τύχωσιν, αὐτό τό τῆς Ἀττικῆς καί τοῦ Ὑμηττοῦ, id est: Quod si quando quid etiam rustice dixerint, hoc ipsum mere Atticum atque ab Hymetto profectum videri volunt.
93Desiderius Erasmus, Adagia, Chiliades, 1, 163; 43 (opus 1508)
Neque dissentit a Ptolemaeo Aristoteles secundo Physicorum libro negans musicam mere mathematicam esse, sed partim ratione, partim sensibus constare.
94Duns Scotus Iohannes, Quaestiones subtilissimae in Metaphysicen, 1, 7, p31, 163; 3 (auctor 1266-1308)
Oportet tamen quod illa operatio non sit mere determinata a natura, sed quod contingat in ea errare et recte agere.
95Duns Scotus Iohannes, Quaestiones subtilissimae in Metaphysicen, 6, 2, 6a, 32; 45 (auctor 1266-1308)
Sed iste concursus est per se in causis mere naturalibus, et ita effectus eius per se simpliciter.
96Duns Scotus Iohannes, Quaestiones subtilissimae in Metaphysicen, 9, 12, 9b, 13; 6 (auctor 1266-1308)
Secunda dicitur oboedientialis, quia illa est qua mere subicitur agenti tali, et perfecte.
97Duns Scotus Iohannes, Quaestiones subtilissimae in Metaphysicen, 9, 14, p227, 44; 60 (auctor 1266-1308)
Et primo in uniuersali dici posset quod causa mere naturalis, licet ex se determinetur ad effectum, potest tamen impediri.
98Duns Scotus Iohannes, Quaestiones subtilissimae in Metaphysicen, 9, 14, p228, 62; 85 (auctor 1266-1308)
Nec ponentes ipsum esse passiuum mere ab ipso obiecto, uidentur ueram uel totam saluare posse libertatem in homine, sed tantummodo, ut uidetur, necessitatem sic procedendi sicut et calor in calefaciendo, aut solummodo a casu posse aliter esse, sicut dicunt non esse in potestate nostra quae cognoscenda primo occurrant.
99Embricho Moguntinus, Historia de Mahumete, 171, 1343 (auctor 1010-1077)
1277-1278 Historia, seu narratio mere poetica ad exercitationem quasi academicam conficta potius quam exacta facti relatio qualis esse debet historia.
100Eugyppius Africae, Excerpta ex operibus Augustini [CSEL], 19; 2 (auctor c.455-533)
si enim Plato ipse uiueret et me interrogantem non aspernaretur, uel potius si quis eius discipulus eo ipso tempore quo uiuebat, cum sibi ab illo persuaderetur non corporeis oculis, sed pura mente ueritatem uideri; cui quaecumque anima inhaesisset, eam beatam fieri atque perfectam; ad quam percipiendam nihil magis impedire quam uitam libidinibus deditam et falsas imagines rerum sensibilium, quae nobis ab hoc sensibili mundo per corpus impressae uarias opiniones erroresque generarent; quam ob rem sanandum esse animum ad intuendam incommutabilem rerum formam et eodem modo semper se habentem atque undique sui similem pulchritudinem, nec distentam locis nec tempore uariatam, sed unum atque idem omni ex parte seruantem, quam non crederent esse homines, cum ipsa uere summeque sit; cetera nasci, occidere, fluere, labi, et tamen in quantum sunt ab illo aeterno deo per eius ueritatem fabricata constare; in quibus animae tantum rationali et intellectuali datum, ut eius aeternitatis contemplatione perfruatur atque afficiatur ex ea aeternamque uitam possit mereri; sed dum nascentium atque transeuntium rerum amore ac dolore sauciatur et dedita consuetudini huius uitae atque sensibus corporis inanibus uanescit imaginibus, inridet eos qui dicunt esse aliquid quod neque istis uideatur oculis nec ullo phantasmate cogitetur, sed mente sola et intellegentia cerni queat; cum haec ergo sibi a magistro persuaderentur, si ex eo quaereret ille discipulus, utrum, si quisquam exsisteret uir magnus atque diuinus, qui talia populis persuaderet credenda saltem, si uere percipere non ualerent, ui, si qui possent percipere, non prauis opinionibus multitudinis implicati uulgaribua obruerentur erroribus, eum diuinis honoribus dignum indicaret: responderet, credo, ille non posse hoc ab homine fieri nisi quem forte ipsa dei uirtus atque sapientia ab ipsa rerum natura exceptum nec hominum magisterio, sed intima inluminatione ab incunabulis inlustratum tanta honestaret gratia, tanta firmitate roboraret, tanta deniquK maiestate subueheret, ut omnia contemnendo quae praui homines cupiunt et omnia perpetiendo quae horrescunt ei omnia faciendo quae mirantur genus humanum ad tam salubrem fidem summo amore atque auctoritate conuerteret de honoribus uero eius frustra se consuli, cum facile possit existimari quanti honores debeantur sapientiae dei, qUt gestante ille et gubernante pro uera salute generis humani magnum aliquid proprium et quod supra homines esset mere retur.
101Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0201 (auctor 283–371)
. . . . . mere: mul-.
102Eutyches, De uerbo, p. 457, l. 29 (auctor c.550)
de quibus omnibus terminationibus et traductionibus quia Romanae lumen facundiae, meus, immo communis omnium hominum praeceptor, in quarto de nomine libro summa cum subtilitate copiosissime grammaticus Priscianus disseruisse cognoscitur, ideo contentus haec ad renouandam tantum modo legentium memoriam perstrinxisse, reliquae parti promissionis meae satisfacere temptabo, id est supra positis obseruationibus nominum de uerbis traductorum exceptis, quidquid uerbum appositum nomini reperiatur (nam non solum a uerbo nomen, sed etiam uerbum a nomine deductum), ostendere quod ipsum uerbum a nomine traductum o finalem praecedente consonante non ad aliam nisi ad primam uerborum pertinet coniugationem; idque manifestius apparebit, si per singulas uni cuique declinationum attributas terminationes exempla decurrant; nisi forte uel mere Graecae sint, quae plerumque in nominibus inuentae propriis carent huius modi uerbis, uel nisi aut a propriis Romanis aut etiam ab accidentibus deriuatae nominibus corporalibus rerum uocabula significent incorporalium, ut eis merito superuacua uideatur traductio uerbi rem significantis, quam in nominis etiam ipsius pronuntiatione designabant.
103Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 1, p719; 291 (auctor 1520-1575)
Sexto, ipsum verbum Imputare quiddam mere rationale est, quodque cogitatione putatur, aut computatur, non autem reipsa opereque patratur aut proficitur: multo autem magis alicui aliquid ad aliud aut pro alio imputare, manifeste indicat, agi in ea locutione tantum de rationali quadam aut decreti imputatione, non reali infusione.
104Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1095, p1240; 26 (auctor 1520-1575)
Deus misericordiae meae praeveniat me, et faciat me videre in hostibus mere.
105Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1314, p1318; 93 (auctor 1520-1575)
Non ferendum ergo est, ut ab adversariis Gratiae, per illud dictum in speciem legale, cum sit mere Evangelicum, tota praecedens doctrina de gratuita iustificatione ac salute invertatur.
106Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, p1401, p1435; 17 (auctor 1520-1575)
Omnes scientiam habere, et scientiam inflare: loquitur de mere speculativa cognitione, carente omni timore Dei, quae plerunque reddit superbos ac inflatos homines, qui magis destruant quam aedificent. 2. Corinth. 4. Deus splenduit in cordibus nostris, ad illuminationem cognitionis gloriae Dei in facie Christi: id est, ut nos doctores illuminemus omnes cognitione gloriae Dei, veluti Dei radiis in faciem Christi directis, et in nos inde reflexis.
107Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars prima, 100, p319; 38 (auctor 1520-1575)
Sicut vero foedus legale in Sina non cum filiis Agar, sed cum filiis Sarae factum, ancillae Agar adiunxit, quasi illa id foedus significet, et illius populi mater sit: ita quoque extrusa (ut prius diximus) Sara ex procreatione verorum Abrahami ac Dei liberorum, et substituta in eius locum promissione et gratia, nunc porro etiam ipsam terrenam aut praesentem Hierusalem, quae etiam veluti altera Sara ac mater populi Dei censetur, (sicut metropolis fuit) eidem Agarae ancillae associat: quasi eadem sit utraque mater aut omnes tres Agar, Sara et Hierusalem, et utriusque praesentes liberi, five Agareni, sive Iudaei mere carnales ac servi, et nequaquam filii ac haeredes.
108Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, 4, p76; 137 (auctor 1520-1575)
Dictum etiam alibi est, quod interdum iusto significantiora pro lenioribus rebus ponantur, et contra: ut ἐκβάλλειν eiicere, pro de pro mere: ut Matth. 12, Bonus homo de bono corde depromit, etc.
109Flacius Illyricus Matthias, Clavis scripturae sacrae pars secunda, p187, 9; 133 (auctor 1520-1575)
Tanta etiam varietas Missarum subinde in authenticis libris reperitur, ac ab ipsismet Pontificiis non ita dudum Coloniae, Antuerpiae, Parisiis ac Venetiis editur ac edita est, ut vel ex hoc solo liquidssime appareat, tum illum centonem mere humanum figmentum esse ac temere pro libitu arbitrioque sacrificiorum modo auctum, modo diminutum, modo sic, modo aliter formatum et reformatum fuisse.
110Francesco Petrarca, De remediis utriusque fortune, 1, 9; 39 (auctor 1304-1374)
R.Si innocenter et absque iactantia utare, vix ulla re citius multitudinis amorem tibi concilies et gloriam queras, si quo nisi mere virtutis artificio queri potest; sin arroganter atque improbe, perfacile tibi discrimen et multorum odia conflaveris.
111Francis Bacon, Novum Organon, Pars IIa, 1, LXVI; 12 (opus 1620)
At ista mere popularia sunt, et nullo modo in naturam penetrant; suntque mensurae et periodi tantum, non species motus.
112Francis Bacon, Novum Organon, Pars IIa, 1, CXIX; 1 (opus 1620)
Occurrent etiam in historia nostra et experimentis plurimae res, primo leves et vulgatae, deinde viles et illiberales, postremo nimis subtiles ac mere speculativae, et quasi nullius usus: quod genus rerum hominum studia avertere et alienare possit.
113Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, ind., 5; 41 (opus 1597)
Quod hoc posteriori modo est necessarium, non est violentum, ut patet de motu lapidis deorsum, etiamsi contingat fieri ab extrinseco agente; solum ergo prior necessitatis modus, qui prevenit mere ab extrinseco, pertinet ad violentiam.
114Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, ind., 5; 84 (opus 1597)
Sed Aristotelis verba facile possunt ad utramque accommodari, vel potest una facile ad aliam reduci, maxime illa analogia proportionis, quae mere extrinseca est; nam illa, quae est per intrinsecam et propriam convenientiam, aliquo modo potest ad unitatem generis revocari.
115Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, ind., 6; 19 (opus 1597)
Nec refert, quod ens per aggregationem potest interdum per se intendi ab agente intellectuali, quia vel sub ea ratione est aliquo modo per se in ordine ad aliquem finem a tali agente intentum, vel certe illud idem est mere contingens et per accidens, atque ita ut tale est, sub scientiam non cadit.
116Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, ind., 7; 144 (opus 1597)
Hac ergo ratione in his capitibus agit de definitione, in quorum tractatione nos ea omnia, quae mere dialectica sunt, breviter attingemus.
117Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, ind., 10; 141 (opus 1597)
Contrareitas ergo quae hoc modo ex materia sequitur, est vel accidentaria omnino, si ab extrinseco mere per accidens eveniat, vel ad summum individualis, si ex peculiari et individuali dispositione materia consequatur, ut est conditio sexus foeminini vel masculini, de qua in particulari hoc capite Aristoteles quaestionem proposuit.
118Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 1, 2, p0; 66 (opus 1597)
— Philosophia vero, quamvis non habeat tantam evidentiam sicut mathematica, habet tamen sibi propriam et accommodatam, quia etiam non fundatur per se in humana auctoritate; quod si in aliqua parte ita procedit, quoad illam non est scientia, sed mere fides et opinio, neque mutabit rationem suam, aut evidentior fiet propter connexionem cum metaphysica; fundatur ergo per se in evidentia suorum principiorum, quam etiam non habet primario ex metaphysica, sed ex habitu principiorum.
119Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 1, 4, p7; 54 (opus 1597)
Una est mere speculativa qua contemplamur quid sit talis res, et quas proprietates habeat; et haec consideratio vel pertinet ad eam partem philosophiae naturalis, quae de anima rationali tractat, si de humana tantum scientia, quae non est sine phantasia, sit sermo; vel, si abstracte et absolute loquamur de scientia, pertinebit ad metaphysicam, nam est res vel proprietas abstrahens a materia secundum esse.
120Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 1, 5, p0; 31 (opus 1597)
Non vero considerat practice quomodo hic finis sit ab homine consequendus; immo nec in particulari attingit vel inquirit modum quo Deus est finis ultimus hominis, vel quo homo ipse potest attingere Deum, prout est suus finis ultimus; quia hoc iam est infra metaphysicam abstractionem et contemplationem, et ad philosophiam spectat; immo supponit considerationem physicam hominis, seu naturalem philosophiam, quae mere speculativa est; et spectat ad philosophiam moralem, quae quodammodo.
121Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 1, 5, p0; 34 (opus 1597)
Verumtamen huiusmodi scientia angelica potius esset quam humana; nos enim de angelorum beatitudine vix aliquid possumus nisi per analogiam ad nostram investigare; et ideo metaphysica prout in nobis est, mere est speculativa omni ex parte, et ad moralia seu practica non descendit.
122Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 2, 4, p28; 15 (opus 1597)
Priori modo dicimus essentiam realem esse quae in sese nullam involvit repugnantiam, neque est mere conficta per intellectum.
123Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 2, 4, p29; 1 (opus 1597)
Una vero dubitatio circa duas conclusiones positas hic praetermitti non potest, quamvis attingat divisionem entis in ens in actu et ens in potentia; scilicet, an illa duplex significatio entis nominaliter et participialiter sumpti sit mere aequivoca, vel ita analoga ut nullus conceptus communis utrique membro ei respondeat, an vero habeat aliquem conceptum communem; nam si hoc posterius dicatur, nondum est a nobis communissima ratio entis satis explicata; declaravimus enim singulorum membrorum rationes, non autem rationem entis, ut communis et abstrahentis ab utroque membro.
124Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 4, 1, p47; 2 (opus 1597)
Ita concedit D. Thomas, In I, dist. 24, q. 1, a. 3, ad 1. Unde in solutione ad 2 concedit, secundum rem, magis se habere ad positivam unitatem, quam multitudinem; quia negatio unius rei ab alia, quam dicit multitudo, est in re ipsa; negatio vero negationis, quam dicit unitas, est mere per rationem.
125Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 4, 6; 5 (opus 1597)
X, c. 1, sentit neque opponi relative, quia unum non dicitur ad aliud, nec contradictorie, quia neutrum est mera negatio, neutrum enim vere dici potest, tam de his quae non sunt, quam de his quae sunt; nec mere privative, quia neutrum consistit in sola privatione, sed aliquid dicit positivum, nec denique mere contrarie, quia includunt formaliter aliquam negationem; unde concludit opponi quodammodo contrarie et quodammodo privative.
126Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 5, 8, p76; 15 (opus 1597)
Secundo, quia alias gradus caloris nullo modo facerent unum calorem per se, sed mere per accidens unirentur in eodem subiecto, sicut albedo et dulcedo; hoc autem non est satis ut efficiant unum individuum caloris, magis quam si Deus poneret duos intellectus in eadem anima.
127Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 6, 4; 76 (opus 1597)
Alio modo potest intelligi mere negative, scilicet, quod natura ex vi unitatis suae formalis praecise sumptae non habet repugnantiam ut sit in multis.
128Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 10, 1, p128; 2 (opus 1597)
Quae opinio fundanda ac declaranda est, sumpto principio contra praecedentem sententiam probato, bonitatem consistere debere in ratione aliqua reali; nam illud non potest esse mere absolutum, ut probat satis argumentum factum, quod eadem res respectu unius sit bona et respectu alterius mala; erit ergo relatio realis.
129Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 11, 1, p143; 10 (opus 1597)
— Ad secundam difficultatem respondetur concedendo non repugnare eamdem rem esse bonam et malam diversis rationibus; negamus tamen utramque esse posse omnino positivam, quia non potest res sub ea ratione esse mala sub qua est bona; sub omni autem ratione positiva praecise considerata bona est, ut ostendimus; et ideo sub qua ratione est mala, non est mere positiva.
130Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 11, 2, p145; 3 (opus 1597)
Quae expositio habet difficultatem, quia neque omnis defectus actionis pertinet ad malum culpae, ut constat de errore vel de actione male scribendi aut pingendi, neque e converso omnis culpa est in actu secundo, nam peccatum originale vel habituale est malum culpae et non est in actione; et similiter non omnis defectus in actu primo est poena, nam caecitas, verbi gratia, interdum non est poena, sed malum mere naturale; neque etiam omnis poena est in defectu actus primi, nam error etiam est malum poenae; immo ipsa culpa potest esse poena prioris culpae, ut docet idem D. Thomas, I-II, q. 87, a. 2, ex illo ad Rom.
131Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 11, 3, 1; 8 (opus 1597)
Atque hoc modo est Deus causa cuiuscumque mali mere naturalis, iuxta illud, Deus mortificat et vivificat, I Reg.
132Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 11, 3, 1; 19 (opus 1597)
At vero in aliis malis naturalium actionum imperfectio quae supponitur in causa, si sit mere naturalis ac negativa, non potest esse radix defectuosae actionis, nisi interveniente aliquo extrinseco impedimento, ut supra dictum est, quod impedimentum semper provenit ab aliquo motu vel effectu positivo cuius Deus potest esse causa, et ex hac parte potest radix talis mali in Deum revocari.
133Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 11, 3, 1; 25 (opus 1597)
Si autem tale malum mere naturale sit, potest esse vel a solo Deo suspendente totam actionem qua se solo conservet bonum, vel a Deo ut prima causa et radice, ut si causa secunda agere omittat solum quia Deus suspendat concursum suum.
134Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 11, 3, p149; 34 (opus 1597)
Neque est inconveniens ut imperfectio, quae in causa est mere negativa et non habet rationem mali, sit radix et origo imperfectionis privativae et habentis rationem mali in actione vel effectu quia ratione intervenientis impedimenti per accidens evenire potest ut effectus privetur perfectione sibi debita, quia causa impeditur ne agere possit secundum totam perfectionem suam.
135Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 12, 1, p153; 1 (opus 1597)
Tertio ex dictis infertur principium non dici mere equivoce de omnibus membris quae sub illo continentur superiusque numerata sunt, quandoquidem non tantum nomen sed etiam aliqua ratio nominis est illis communis.
136Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 12, 2, p160; 1 (opus 1597)
Secundo colligi potest ex dictis nomen causae non esse mere aequivocum, cum non tantum nomen, sed etiam aliqua ratio nominis communis sit.
137Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 14, 3, p210; 28 (opus 1597)
Nam, licet posset aliquis dicere eam efficientiam quae est per naturalem resultantiam esse adeo intrinsecam ut non possit per successionem similis aut aequalis causae continuari (ut ita dicam) circa eamdem proprietatem vel effectum, id tamen dicetur mere gratis ad effugiendam vim rationis, tum quia illa dimanatio, quantumvis intrinseca dicatur, non transcendit causalitatem effectivam, tum etiam quia, qualiscumque sit illa efficientia, alia similis succedit, et ibi non adiungitur alia connexio formalis aut materialis neque individuatio quantitatis est per hanc formam; nihil ergo obstare potest quominus per influxum similis formae eadem quantitas conserveteur; ergo, sive quantitas effective dependeat a forma substantiali, ut est forma corporeitatis sive non, hinc inferri non potest mutari accidentia in alia similia numero distincta, mutata forma.
138Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 14, 4, p217; 5 (opus 1597)
At vero interdum potest accidens praedicari de accidente, non omnino per accidens, ut in hac propositione: quantum est in loco, aut intellectuale intelligit, appetitivum amat; et in his non repugnat accidens inesse accidenti modo superius exposito; et in eodem sensu non repugnabit accidens accidere accidenti, non mere per accidens, sed propter aliquem ordinem per se quem inter se habeant, quo etiam modo superficies dicitur alba, et sic de aliis.
139Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 15, 1, p220; 42 (opus 1597)
— Tandem formari potest ex hoc indicio alia ratio, quia in uno ente naturali multae proprietates coniunguntur, quae interdum ita sunt inter se subordinatae ut una ab altera oriatur, ut voluntas ab intellectu; interdum vero inter se non habent subordinationem, ut calor et humiditas in aere, albedo et dulcedo in lacte, vel plures sensus in animali; ergo haec multitudo et varietas proprietatum, praesertim quando posteriori modo se habent, requirit unam formam in qua omnes uniantur; alioqui essent mere accidentaliter congregatae in eodem subiecto, et, una omnino sublata, non propterea recederet alia; at oppositum constat experientia; ergo signum est talia accidentia in tali numero, pondere et mensura in tali subiecto et ente requisita, non habere illam connexionem respectu solius primi subiect seu materiae primae, sed respecto alicuius compositi quod ratione formae illum accidentium inter se ordinem requirit.
140Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 15, 10, p0; 12 (opus 1597)
Tertio, mere per accidens et sine ullo ordine inter se.
141Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 15, 10, p242; 74 (opus 1597)
Quod vero ad operationes harum partium attinet, si sit sermo de actionibus mere naturalibus et transeuntibus, ut calefacere, frigefacere, etc.
142Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 15, 10, p246; 22 (opus 1597)
Verumtamen, sive hic processus detur sive non, nihil refert ad causalitatem, quia ille processus est mere per accidens, et ideo causalitati nihil obstaret quod in infinitum tenderet.
143Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 16, 2, p261; 12 (opus 1597)
Hinc vero colligo hoc non esse proprium harum formarum, eo quod per artem fiant, sed commune est omnibus figuris, etiamsi per actionem mere naturalem efficiantur; semper enim fiunt per solam resultantiam, vel ad productionem vel ad rarefactionem, densationem aut situationem quantitatis.
144Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 1, 1; 65 (opus 1597)
Sicut etiam ex voluntate Dei habent ipsam virtutem agendi, non tamen ex voluntate omnino superaddita et quasi mere gratis adiuncta voluntati qua vult tales creaturas esse, sed sunt connexae hae voluntates iuxta naturale debitum et connexionem ipsarum rerum.
145Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 1, 1; 66 (opus 1597)
Unde, quod voluerit Deus ignem calefacere et aquam frigefacere non est mere voluntarium, sed suo modo debitum, ex suppositione quod voluerit tales res creare.
146Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 2, 4; 45 (opus 1597)
, In II, dist. 18, etiam ad dispositionem accidentalem organici corporis non esse sufficientem illam virtutem seminis, quia est tam varia et multiplex illa actio ut nullo modo appareat qua ratione possit a simplici et imperfecta virtute et mere naturaliter agente perfici.
147Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 5; 52 (opus 1597)
Sic ergo actio seminis, ut est ab illo, non est vitalis, sed mere naturalis actio; quod autem in artificio (ut sic dicam) seu in ratione agendi servet modum vitae, referendum est in aliud superius principium, ut tactum est supra.
148Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 7, 2; 59 (opus 1597)
Una est ut sit sermo de actu qui est principium motus physici et mere naturalis, ut excludamus actiones immateriales et vitales, de quibus nunc non est sermo.
149Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 7, 3; 19 (opus 1597)
Et ratio est quia hoc principium est potentia mere activa, quae non agit nisi in praesupposito subiecto; ergo requirit in illo potentiam passivam a se distinctam.
150Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 7, 4; 26 (opus 1597)
Fortasse quis respondeat illum actum tribui generanti seu auctori naturae, eo quod mere naturalis sit et ad convenientem naturae statum a primo instanti creationis ab intrinseco necessarius.
151Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 7, p272; 10 (opus 1597)
Alii existimant haec corpora mere passive se habere ad hos motus; moveri autem vel a caelo, vel attracta a suis locis naturalibus, vel a medio seu a loco contrario expellente.
152Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 7, p272; 47 (opus 1597)
Item, quia cum motus per se ac necessario conveniant his corporibus, necesse est assignare aliquod principium activum illius motus, per se etiam ac necessario illis conveniens; nullum autem est aliud praeter intrinsecam formam et gravitatem; nam generans, ut dicebamus, contingit omnino non esse, vel valde distare, et reliquae omnes causae vel nullae sunt, vel saltem sunt mere contingentes.
153Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 7, p273; 52 (opus 1597)
Tertio, vix potest reddi ratio cur etiam nutritio non tribuatur generanti; nam etiam est mere naturalis et incipit extrinsece tantum ab instanti generationis, et perpetuo durat ex se, et, ut nutritio est (secus ut augmentatio), non tendit in aliquam perfectionem debitam ex vi generationis, sed ad conservandam vitam, reparando quod perditur.
154Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 8, 3; 7 (opus 1597)
Immo, licet possit contingere quod actio unius virtutis sit necessaria ex parte passi ut actio alterius virtutis possit ad illud pertingere, ut, verbi gratia, si necessaria esset actio et dispositio siccitatis ad actionem caloris, non satis esset quod una virtus praeageret disponendo ut altera immediate ageret in distans nihil agendo in propinquum, quia illa dispositio est mere materialis, et est impertinens quod proveniat ab alia virtute concomitante in eodem subiecto, quia per hoc non fit actio alterius virtutis continue per totum medium; quod tamen esse necessarium ad actionem ostensum est duabus conclusionibus praecedentibus.
155Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 8, 4; 36 (opus 1597)
Quod declaro hoc simili, nam quando ignis calefacit aerem sibi propinquum non agit in illum per solum calorem quem habet in ultima superficie qua contingit aerem nec per solam aliquam vicinam partem, etiamsi fingatur in quacumque quantitate, quae non nisi mere gratis determinari potest; agit ergo immediate per totum calorem quem in se habet et in omnibus suis partibus (suppono enim omnes esse intra sphaeram activitatis), et tamen non omnes partes ignis agentis sunt immediate propinquae aeri patienti; at vero, quia ex omnibus coalescit unum agens, quod per suum terminum contiguum est aeri patienti, id satis est ut omnes illae partes per modum unius integri agentis immediate influant in passum.
156Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 8, p282; 4 (opus 1597)
Sed hoc et mere gratis ac voluntarie dictum est et intelligi non potest quae res subsit illis vocibus neque in quo consistat illud discrimen, si sol ipse in neutram illarum partium per sese actualiter influit.
157Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 8, p287; 18 (opus 1597)
Neque etiam potest tribui dimanationi naturali ab intrinseca forma, tum quia haec ex se semper est maxima quae esse potest, cum sit mere naturalis; neque est cur augeatur propter circumstans contrarium, immo inde potius deberetrmpediri; tum etiam quia non solum in naturali, sed etiam in praeternaturali subiecto invenitur ille modus actionis, nam etiam aqua in puteis calidior fit tempore hyemis.
158Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 18, 11, p300; 43 (opus 1597)
Secus vero est quando forma introducta in uno subiecto expellit aliam, nam illa quae expellitur non mutatur positive, sed mere privative desinit esse; et ideo non potest ibi specialis efficientia intervenire.
159Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 2, 1; 15 (opus 1597)
Omitto eorum sententias qui hanc necessitatem tribuerunt aut divinae gratiae aut peccato originali, quae non sunt causae naturales, sed mere extrinsecae et praeter vel supra naturam; nam horum errorum pertractatio ac confutatio non ad metaphysicum, sed ad theologum pertinet, quoniam consideratio de peccato orignali et gratia, et aliis similibus causis, naturalem rationem excedit.
160Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 2, p302; 8 (opus 1597)
Et hoc modo actio bruti, si ex mero appetitu procedat, quamvis sit necessaria primo modo, non tamen his posterioribus modis, quia non est violenta nec mere naturalis, sed spontanea; erit autem hoc modo necessaria actio si brutum contra proprium appetitum aliquid agere cogatur, et quoad hoc idem est de humana actione.
161Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 2, p304; 14 (opus 1597)
Ut si ponamus caelum esse mere passive indifferens ad motum et quietem, intelligi non potest quod motus vel quies sint libera ipsi caelo, quia ipsum non habet vim alterutrum horum definiendi, sed respectu alterius agentis poterit ille motus denominari liber, si a voluntate libera proficiscatur.
162Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 2, p304; 48 (opus 1597)
VI, c. 4, et can. 4 et 5, ut nostrae voluntatis libertatem tueatur, docet eam in suis actibus non mere passive se habere, sed active illos operari, insinuans usum libertatis consistere in actione, facultatem autem libertatis in potentia aliqua quatenus activa est.
163Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 5, p0; 14 (opus 1597)
Et confirmatur, nam omnis forma materialis, quatenus talis est, operatur absque intelligentia et ratione, et ideo operatur modo mere naturali; ergo forma quae est principium libera actionis esse debet spiritualis.
164Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 5, p310; 21 (opus 1597)
Sed contra; nam imprimis in Deo est perfecta libertas sine tali voluntate, praeexistente in intellectu (modo nostro intelligendi) perfecta rerum scientia mere naturali ac necessaria.
165Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 6, p313; 8 (opus 1597)
Cum ergo hoc imperium de quo agimus non sit mere apprehensio, ut per se constat, non potest esse nisi iudicium practicum.
166Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 8, p316; 29 (opus 1597)
Quae ratio non videtur universalis seu in universum vera, atque ita neque satis probare assertionem; nam prima cogitatio hominis est mere naturalis, quam homo avertere non potest; ergo non semper est in voluntate hominis cogitationem avertere.
167Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. 19, 10, p317; 28 (opus 1597)
Atque ex his duabus assertionibus obiter intelligitur quam sit difficile cum certitudine praecognoscere hos effectus contingentes futuros, etiam mere naturales, qui respectu unius vel alterius, vel etiam plurium causarum habent contingentiam, et solum habent infallibilitatem ac necessitatem respectu omnium simul.
168Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XX, 2, p331; 2 (opus 1597)
Loquor autem de virtute principali quae sua vi potest effectum producere; nam de virtute instrumentali nolumus ex professo disputare, eo quod res mere theologica sit.
169Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XX, 4, p337; 90 (opus 1597)
Nam in qualibet potentia mere activa solum est extrinseca denominatio; potentiae enim activae actione immanenti seipsas actuant, non tamen ut activae tantum sunt, sed quatenus sunt etiam passivae.
170Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXII, 2, p356; 171 (opus 1597)
Unde tandem potest utraque pars ita confirmari, quia voluntatem de se indifferentem ad plura physice et intrinsece determinari ad unum eorum nihil aliud est quam velle illud; ergo nec potest talis praedeterminatio esse praerequisita ad volendum, nec potest omnino ab extrinseco provenire a sola causa prima; quia velle non est in nobis sine nobis, et licet daremus de potentia absoluta id fieri posse, saltem non posset fieri ut illud velle esset liberum, ad quod voluntas mere passive se haberet.
171Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXIII, 3, p377; 4 (opus 1597)
Unum est actiones omnes naturales quas homo exercet sine imperio seu motione voluntatis non esse effectus causae finalis eo speciali modo quo nunc loquimur; huiusmodi sunt actiones omnes animae vegetativae, quatenus sunt mere naturales, et actus sensuum vel etiam intellectus, quatenus interdum antecedunt motionem voluntatis.
172Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXIII, 3, p377; 35 (opus 1597)
At vero actus imperati tantum a voluntate (et multo magis effectus eorum) nullo modo excitantur proxime ab ipso fine, neque ipsi dicunt intrinsecam habitudinem ad finem, sed solum per extrinsecam denominationem dicuntur ordinari in finem mediis interioribus actibus, ut deambulatio exterior mere extrinsecus ordinatur ad sanitatem.
173Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXIII, 10, p396 (opus 1597)
Resolutio de causalitate finis in agentibus mere naturalibus
174Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXIV, 2, p402; 25 (opus 1597)
– Dices non posse hoc in universum verum esse; nam, licet in actionibus mere naturalibus et in liberis honestis videatur possibile et sine inconvenienti, tamen in actionibus liberis et peccaminosis videtur hoc et indecens et impossibile; primum patet quia indecens est Deum has actiones velle; ergo multo magis velle illas propter seipsum.
175Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXVI, 4, p423; 19 (opus 1597)
Supponimus enim esse aequales nec inter se subordinatas, sed mere concomitanter se habentes; neutra ergo supponit effectum alterius ut iam factum, vel tempore vel natura prius; neutra ergo actum agit, sed utraque agit idem quod agit alia, educendo illud de non esse ad esse, et hoc satis erat ad conclusionem nostram.
176Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXVIII, 1, p0; 5 (opus 1597)
Declaratur et confirmatur, nam illud infinitum aut sumitur privative aut mere negative.
177Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXVIII, 3, 1; 3 (opus 1597)
Prima est ens neque univoce neque analogice dici de Deo et creaturis, sed mere aequivoce.
178Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXVIII, 3, 1; 14 (opus 1597)
Quocirca sive nominis impositionem et significationem, sive rationem illo nomine significatam spectemus, constat illam non esse divisionem solius nominis, neque mere casu et fortuito ens dictum esse de Deo et creaturis, sed propter aliquam similitudinem, proportionem aut convenientiam eorum inter se.
179Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXVIII, 3, 2; 22 (opus 1597)
Potest autem considerari etiam inter ipsa secundaria significata inter se, ut inter urinam et medicinam; utraque enim sana dicitur non mere aequivoce, ut constat, neque etiam univoce, quia non habent unam omnino rationem vel conceptum communem; ergo per aliquam analogiam, quae posset quidem aliquo modo ad priorem revocari, quia, sicut se habet medicina ad sanitatem in efficiendo, ita urina in significando; tamen revera neutra earum sumpsit hanc denominationem ex hac proportione ad alteram, sed utraque ex attributione ad animal sanum, cum quo habent immediatam analogiam in ratione sani, atque inde resultat quasi mediata analogia attributionis earum inter se.
180Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXIX, 3, p467; 5 (opus 1597)
Contra hanc vero rationem instari potest, quia non est de ratione potentiae activae, quantumvis supremae et infinitae, ut comprehendat omne ens sub obiecto suo, alias etiam ipsum primum ens comprehen­deret; aliqua ergo limitatio ex parte ipsius potentiae addenda est, quae non satis de­claratur dicendo obiectum illud esse ens possibile; nam, vel illud possibile sumitur mere positive, seu ut sub se necessarium comprehendit, et sic etiam comprehendit Deum, nam quod est potest etiam esse, iuxta dialecticorum regulas; vel sumitur ut includit privationem necessitatis essendi, et sic petitur principium dum dicitur omne ens aliud a primo ente esse possibile; nam hoc est quod in quaestionem venit, scilicet, an sit aliquod necessarium.
181Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 4, p476; 19 (opus 1597)
— Sed adhuc posset quis fingere substantiam compositam ex partibus integrantibus mere substantialibus, non tamen habentem hanc molem quantitatis, nec natura sua subiectam aut postulantem illam.
182Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 4, p477; 15 (opus 1597)
, q. 41, iuxta sententiam Aristotelis, Deum agere ex necessitate naturae, non modo mere naturali, instar rei inanimatae vel irrationalis, sed modo intellectuali, quia nimirum ex necessitate iudicat quid agere expediat et quomodo, aut quantum, aut quando, etc.
183Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 4, p477; 29 (opus 1597)
Immo facilius in illa hoc dici posset quam in immateriali virtute, nam illa cum sit mere naturalis, potest esse omnino determinata ad illum movendi modum, scilicet mediante alio motore, et determinata iuxta capacitatem eius; virtus tamen immaterialis, licet de facto moveat mediante alio motore, tamen, cum sit libera et indifferens, potens erit ad movendum immediate.
184Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 7, p485; 17 (opus 1597)
Unde praesentia illa, licet ut concipitur et significatur per modum relationis, nihil sit et mere relatio rationis, illud autem absolutum quod per hanc relationem nos volumus in divina substantia declarare revera est aliquid in ipso Deo, quod immensitatem eius appellamus.
185Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 9, 1; 19 (opus 1597)
Sane non potest ratio reddi quia nunc illuminat; huius enim rationem quaerimus, quam oportet ex parte ipsius agentis reddi, quia supponimus non determinari ab alio; per actionem autem mere extrinsecam non potest se determinare, si alioqui erat indifferens, quia per illam non potest velle nec in se habere determinationem ad agendum.
186Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 9, 2; 20 (opus 1597)
Et confirmatur, nam, si intellectus noster nunc intelligit duas res sine relatione rationis et sine fundamento illius, et deinde intelligit inter duas illas res aliquem respectum rationis non mere gratis confictum sed in eis fundatum, necesse est ut aliqua mutatio vel additio in rebus ipsis sit facta, ratione cuius intellectus concipit illum respectum ad res ipsas explicandas.
187Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 9, p500; 60 (opus 1597)
Et declaratur in praesenti, nam in aeternitate, supposita tota scientia Dei mere naturali (quae sola ad liberam determinationem voluntatis supponitur), voluntas mansit libera ad amandam vel non amandam creaturam; ergo stante eadem cognitione potuit prius amare et postea non amare, quia cognitio ex se non magis necessitat ad perseverandum in amore quam ad exhibendum amorem.
188Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 11, 2; 20 (opus 1597)
Et hoc non satis est, primo quia ille modus loquendi in rigore et consequenter est improprius et falsus, quia ipse concedit usum talis speciei esse naturalem et viribus naturae fieri, et actum ipsum esse mere naturalem, unde etiam necesse est fateatur illam speciem infundi angelo secundum capacitatem naturalem atque adeo esse naturaliter debitam; alioqui, quo fundamento asserere posset talem speciem esse concreatam angelo?
189Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 11, p508; 39 (opus 1597)
Neque enim Deus agit mere naturaliter, ut temperare non possit actionem suam iuxta capacitatem recipientis.
190Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 11, p508; 43 (opus 1597)
Deinde, quamvis Deus, ut obiectum, efficeret hanc speciem, non esset necessarium illam effectionem esse mere naturalem, quia Deus quacumque ratione aliquid extra se producat, tota effectio semper est pendens ex libera voluntate eius.
191Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 12, p512; 4 (opus 1597)
Quod universale est in nobis quandocumque utimur differentiis negativis ad contrahenda genera positiva, ut cum dicimus animal irrationale, non concipimus animal ut sic, tamquam fundamentum illius negationis, sed concipimus quamdam differentiam contractivam animalis, quam, quia non possumus mere positive nisi confusissime concipere, per illam negationem eam explicamus.
192Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 16, p538; 38 (opus 1597)
Aliter vero respondet Capreolus supra: illud primum iudicium intellectus non esse mere naturale ac necessarium, sed liberum, non ex formali libertate intellectus, sed ex motione voluntatis libere determinantis intellectum.
193Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 16, p538; 43 (opus 1597)
Si autem illa volitio est libera, quaeram rursus an voluntas ad illam determinetur ab aliquo indicio intellectus; nam si id affirmetur, aut tale indicium est mere naturale, et ex illo inevitabiliter sequitur talis volitio, et sic redit argumentum factum, quo destruitur libertas; vel illud iudicium est liberum, et sic oportebit antecedere aliam priorem volitionem, a qua tale iudicium determinetur, quam tamen ipse non ponit, et merito, quia alias procederetur in infinitum.
194Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXX, 17, 4a; 18 (opus 1597)
Nam id solum est verum quando talis potentia mere naturaliter agit sine intelligentia et libertate; at vero si haec habeat intime adiuncta, esse potest perfectissima.
195Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXI, 3, p561; 9 (opus 1597)
actus enim non imprimitur nisi potentiae receptivae; essentia autem sub ea consideratione non est in potentia receptiva, sed mere obiectiva.
196Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXI, 12, p588; 17 (opus 1597)
Item, quia respectu harum enuntiationum comparatur intellectus divinus ut mere speculativus, non ut operativus; intellectus autem speculativus supponit veritatem sui obiecti, non facit; igitur huiusmodi enuntiationes quae dicuntur esse in primo, immo etiam quae sunt in secundo modo dicendi per se, habent perpetuam veritatem, non solum ut sunt in divino intellectu, sed etiam secundum se ac praescindendo ab illo.
197Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXI, 13, p593; 6 (opus 1597)
Respondetur hanc compositionem ex esse et essentia ita esse rationis, ut non ab intellectu mere gratis conficta sit, sed in re habeat aliquod fundamentum.
198Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXII, 2, p0; 3 (opus 1597)
Item sequitur ex dictis de obiecto huius scientiae; non enim posset ens in communi esse obiectum metaphysicae, si esset mere aequivocum.
199Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIII, 2, p618; 16 (opus 1597)
Circa primam dubitationem, nemo, ut existimo, opinabitur hanc esse solius vocis mere aequivocam partitionem, nam ex dictis et ex ipsomet Aristotele constat in ea non solum nomen, sed etiam rationem substantiae aliquo modo esse communem utrique membro.
200Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIV, 1, p0; 2 (opus 1597)
Nam de supposito et subsistentia in divina et increata natura, ex principiis mere naturalibus fere nihil dici potest, cum ex cognitione mysterii Trinitatis maxime pendeat.
201Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIV, 5, p645; 28 (opus 1597)
Immo, hinc insurgit nova ratio, nam vix potest assignari differentia inter formam substantialem mere materialem et accidentalem, quia neutra confert formaliter per seipsam, seu modum sibi intrinsecum, ad subsistentiam compositi, et utraque confert materiae aliquod esse actuale seu formale, in quo a materia pendet utraque in fieri et in conservari; quae ergo ratio vel differentia assignari potest cur una potius substantialis dicenda sit quam altera?
202Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIV, 6, p659; 15 (opus 1597)
Nam in eo casu talis natura diceretur esse per se mere negative, quia non esset in alio, non tamen positive, quia non esset ita terminata ut esset positive incapax unionis ad aliud suppositum.
203Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIV, 7, 1; 18 (opus 1597)
— Tertio, probari idem potest inductione physica, nam, si discurramus per actiones mere accidentales et naturales, omnes illae proxime manant a formis proportionatis, ut calefactio a calore, frigefactio a frigore, motio localis ab impetu, vel gravitate, etc.
204Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIV, 7, 2; 1 (opus 1597)
Dico secundo: subsistentia non mere concomitanter se habet ad actionem agentis, sed antecedenter; nec mere per accidens, sed per se ex parte agentis.
205Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIV, 7, 2; 27 (opus 1597)
Secunda pars assertionis colligitur ex praecedenti, nimirum, subsistentiam non comparari mere per accidens ad actionen agentis; quia, sicut esse agentis non comparatur per accidens ad actionem eius, ita complementum essendi omnino intrinsecun connaturale ac substantiale non comparatur omnino per accidens ad actionem, sed est ordo per se requisitus ut res prius in se sit subsistens quam quod operetur.
206Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIV, 7, p661; 11 (opus 1597)
— Alter modus dicendi extreme oppositus esse potest, subsistentiam nullo modo esse principium agendi, nec per se requiri et concurrere ad actiones, sed mere concomitanter.
207Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXV, 1, p670; 57 (opus 1597)
Quod ergo sic moveatur, non est propter ipsum, sed propter actionem eius, scilicet, ut applicetur ad agendum in diversa loca seu corpora; ex qua actione, cum sit mere transiens, nihil commodi aut perfectionis illi accrescit, sed rebus in quas influit, et toti universo, quod illa influentia conservatur.
208Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXV, 1, p672; 28 (opus 1597)
Unde ex hoc capite non est verum augeri intelligentiarum numerum: Est autem (ait D. Thom. supra) alia immediata praesidentia angelorum supra haec corpora inferiora, quam philosophi ignorarunt, quia ordinatur, non ad actiones mere naturales, sed ad supernaturales vel liberas, vel quae aliquo modo fiunt praeter communem cursum naturae; et ex hoc recte colligitur multo maiorem esse angelorum numerum, quam sit caelestium corporum.
209Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXVII, 2, p714; 37 (opus 1597)
Non est autem intelligendum oportere unicuique accidenti respondere subiectum, cui tale accidens sit connaturale aut debitum; hoc enim non spectat ad essentiam accidentis, sed ad peculiarem conditionem subiecti, quae non est universaliter necessaria, ut patet de accidentibus mere contingentibus, et de his quae violenter insunt, vel quae mere indifferentia sunt, ut maxime dici solet de artificialibus formis.
210Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XXXIX, 2, 1; 41 (opus 1597)
Et interdum passio nullo modo est extra, si sit mere immanens.
211Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIII, 4, 3; 13 (opus 1597)
Quod si aliquando mere passive se habent respectu aliquorum actuum quos ab aliis recipiunt naturaliter, id semper est in ordine ad proprios actus perficiendos, et ideo etiam illos actus connaturaliter recipiunt, nisi per potentiam obedientialem ad superiores actus eleventur.
212Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIII, 4, p839; 69 (opus 1597)
Quia vero non reducitur in actum ab agente mere naturali, sed ab intellectuali, operante et per artem, quae aliquo modo est superaddita naturae, et per motionem voluntatis, quae imperium dici solet, ideo talis potentia obedientialis vocatur; nam, ut supra diximus, potentia passiva correspondet activae, unde etiam suscipit denominationem proportionatam illi.
213Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIII, 4, p839; 71 (opus 1597)
Item, quia actio circa priorem potentiam, licet non sit mere naturalis, ut naturalis actio distinguitur a libera, neque etiam sit naturalis ut naturae debita, est tamen absolute contenta in ordine naturae, ut distinguitur ab ordine gratiae supernaturali, et non miraculosa, nam in illa actione nullus intervenit effectus aut motus qui non possit per virtutes et potentias naturales fieri.
214Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIII, 5, p841; 10 (opus 1597)
Est tamen de ratione eius ut ei correspondeat actus formalis illi proportionatus, quique possibilis sit iuxta proportionem ipsius potentiae, scilicet, ut si potentia mere sit naturalis, actus sit etiam naturaliter possibilis; si vero sit potentia tantum obedientialis, actus sit possibilis vel per artem, vel per supernaturalem vim, iuxta modum obedientialis potentiae, et iuxta regulam superius positam, quod potentiae passivae correspondet potentia activa cum proportione.
215Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 1, p849; 41 (opus 1597)
Ratio autem est, quia omnes aliae potentiae praeter has mere naturaliter operantur; per operationes autem mere naturales non acquiritur habitus, quia potentiae determinatae ad unum simpliciter ex natura sua non sunt capaces habituum; ut enim dixit Philosophus, 2 Ethic.
216Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 2, p850; 7 (opus 1597)
Primum dici non potest, quia illa potentia non est receptiva, sed mere activa.
217Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 3, p852; 10 (opus 1597)
Igitur in praesentia obiectorum semper fit haec apprehensio mere naturaliter ex parte potentiae, posita sufficienti specie ex parte obiecti.
218Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 3, p852; 20 (opus 1597)
Et addere etiam possumus hanc ipsam imperfectam habilitatem vel consuetudinem, non habere proprie in eis locum, nisi quatenus aliquo modo sunt capacia disciplinae per subordinationem ad rationem humanam; nam in sola experientia mere naturali minus imitantur modum, aut usum habitus, sed solum ex memoria repetita naturali instinctu operantur.
219Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 8, p0; 11 (opus 1597)
Immo si interdum facilitas etiam naturalis est, nunquam est per habitum additum potentiae, sed per intrinsecam conditionem talis potentiae, ut patet in facultatibus mere naturaliter operantibus quantum possunt.
220Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 9, 1; 26 (opus 1597)
Aut enim est mere naturalis, ut verbi gratia, talis complexio aut naturalis propensio ad aliquod vitium, et haec non minuitur nisi acquisitione virtutis animae, et aliquo usu et exercitatione corporis, per quam interdum fit ut etiam ipsa dispositio corporis aliquo modo immutetur.
221Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 9, 1; 29 (opus 1597)
Immo, si quis recte consideret, tota haec repugnantia extrinseca primo et per se ingerit difficultatem in ipso actu efficiendo, unde per ipsummet actum vincitur et superatur illa repugnantia; respectu vero emanationis habitus aut dispositionis ab actu nulla est repugnantia, sed illa est mere naturalis, si alioqui est in actu aliqua materialis vis agendi.
222Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 13, p891; 37 (opus 1597)
Addo vero ultimo circa hanc partem, non omnem actum alterius potentiae ab intellectu esse praxim; nam Aristoteles, cum 3 de anima, cap. 10, distinguit intellectum in practicum et contemplativum, sub nomine intellectus etiam imaginationem seu phantasiam comprehendit, ut ex principio capitis constat; unde etiam in phantasia distinguit duplices actus, alios practicos, qui movent ad opus, alios mere speculativos, qui in sola obiecti repraesentatione seu cognitione consistunt.
223Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLIV, 13, p893; 33 (opus 1597)
Unum mere extrinsecum, et per accidens ipsi scientiae.
224Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 1, p934; 4 (opus 1597)
Secundum est, has non esse denominnationes mere extrinsecas, et in hoc est difficultas, pendet tamen ex infra dicendis; oportet enim prius modum entitatis talium relationum et denominationum declarare.
225Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 2, 5a; 3 (opus 1597)
Haec tamen sententia ita est interpretanda, ut non intelligatur, rationem formalem relationis nihil esse, aut denominationem relativam esse mere extrinsecam, sumptam ab aliqua forma absoluta; iuxta hunc enim sensum omnino everteretur, et e medio tolleretur reale praedicamentum Ad aliquid.
226Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 2, p937; 6 (opus 1597)
Quarto, nam cum una res dicitur similis alteri, vel unus homo pater alterius, vel istae sunt denominationes mere extrinsecae, aut sunt intrinsecae.
227Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 2, p939; 9 (opus 1597)
Ad quartum respondetur, has denominationes respectivas, non esse mere extrinsecas, ut recte ibi probatur.
228Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 8, p957; 43 (opus 1597)
Ratio vero propria sumenda est ex iis quae superius dicta sunt de esse, et essentia huius relationis, nimirum, quod consistit in puro respectu, neque aliud munus habet in natura, et ideo non est per se intenta, sed mere resultans, tanquam quid accidens rebus praeter omne id quod ex se est, et ex intentione naturae illis convenit.
229Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 15, 1; 1 (opus 1597)
Ad primum ergo argumentum in principio positum dicendum est, scibile dupliciter posse denominari: primo, mere terminative et quasi passive; secundo, correlative ad scientiam.
230Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 16, 3; 35 (opus 1597)
Responsio vero quam adhibet, limitando subsumptam propositionem, et excipiendo has relationes rationis, primum videtur voluntaria, deinde contra rationem; nam, seclusa actuali existentia unicuique praedicato proportionata, non potest dici praedicatum actu convenire subiecto, nisi vel quia est de eius essentia, vel certe quia ab illa manat, ut necessariam connexionem et per se cum illa habeat; ergo quotiescunque praedicatum non est huiusmodi, sed mere contingens, et ab extrinseca causa proveniens, sive, sit praedicatum reale, sive rationis, in nullo vero sensu potest dici actu convenire, quando actu non existit.
231Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 17, p995; 32 (opus 1597)
Nec refert quod eis possit respondere relatio rationis in alio extremo, quia hoc non spectat ad essentiam relationis realis, cum sit mere extrinsecum ex imperfectione nostra.
232Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 17, p998; 27 (opus 1597)
Primum enim non recte aequiparantur gradibus intensionis; nam inter hos gradus est subordinatio per se et in eis est propria compositio et unio per propriam latitudinem, vel propria indivisibilia, ut praecedenti disputatione declaratum est; illae autem duae relationes non habent subordinationem per se; neque enim una per se supponit alteram, vel ab illa pendet, neque habet unaquaeque earum latitudinem aliquam in se, sed est mere indivisibilis in ordine ad suum terminum; unde neque proprie componunt aliquam latitudinom quasi continuam, quia haec non componitur ex indivisibilibus.
233Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. XLVII, 17, p998; 44 (opus 1597)
, mere gratis dicitur consurgere unam indivisibilem relationem, quae adaequate respiciat collectionem plurium terminorum, eo vel maxime quod plures filii distinctis generationibus producuntur; cur ergo resultabit una indivisibilis relatio complectens utrumque terminum?
234Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. L, 12, p1074; 35 (opus 1597)
Quoad alteram vero partem probatur, quia inter extrinsecum tempus et res quae in illo esse dicuntur, nulla est realis coniunctio etiam extrinseca, sed sola mensuratio, quae fit per comparationem rationis; ergo tota illa denominatio est mere rationis.
235Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LI, 1, 1a; 4 (opus 1597)
Rursus hoc ipsum reale quod his vocibus subest esse hic vel illic, non est aliquid mere extrinsecum illi corpori quod hic vel ibi esse dicitur, neque in sola denominatione extrinseca consistere potest.
236Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LI, 4, 4; 25 (opus 1597)
Nam quod quidam aiunt, semper esse attentos ad operandum, si necesse sit, nil refert ad rem praesentem, quia Illa attentio est actus mere immanens, et in caelo existentes habere illum possent.
237Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LI, 4, p1086; 7 (opus 1597)
Ratio denique est, quia locus extrinsecus (de hoc enim solo potest versari quaestio) habet rationem continentis; corpus autem illud nullo modo continet angelum, neque ab eo continetur, sed mere concomitanter sunt simul.
238Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LI, 4, p1087; 11 (opus 1597)
Et ideo iuxta hanc sententiam neque angelus existens alicubi, ubi nullum est corpus, nec etiam existens ubi est corpus, seu simul cum corpore in quo nihil operatur, dicetur esse in loco in dicto rigore et in proprietate, quia, cum priori modo existit, nulla est res extrinseca quae possit esse locus illius; cum vero existit posteriori modo, quamvis res extrinseca adsit, tamen est mere concomitanter et sine ulla habitudine inter angelum et ipsam, quae possit fundare aut propriam aut proportionalem denominationem loci, et ideo tunc extrinsecum corpus non potest habere rationem loci angelici, ut diximus, quo secluso, non relinquitur alius locus extrinsecus in quo tunc angelus esse possit.
239Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIII, 1, p1100; 1 (opus 1597)
Nihilominus dicendum est formam huius praedicamenti esse mere extrinsecam, puta, vestem vel aliquid simile, quae non aliter informat, quam adiacendo et extrinsece denominando.
240Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 1, p1107; 1 (opus 1597)
Tertio, facile est ex dictis contra posteriorem sententiam ostendere, ens rationis, quamvis aliquo modo participet nomen entis, et non mere aequivoce et casu (ut aiunt), sed per aliquam analogiam et proportionalitatem ad verum ens, non tamen posse participare aut convenire cum entibus realibus in conceptu eius.
241Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 1, p1107; 3 (opus 1597)
, in principio, ubi analogiam entis declarat etiam in ordine ad privationes et negationes; lib. 5, cap. 7, in divisione entis similiter numerat entia rationis; in illo autem libro non distinguit nomina mere aequivoca.
242Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 2, p1112; 17 (opus 1597)
Atque ita sane dicendum est ea entia rationis, quae sunt mere impossibilia, et non habent aliud fundamentum in re, praeter vim potentiae componentis quae in re componi non possunt, etiam posse fingi per imaginationem; tamen, quia imaginatio humana in hoc participat aliquo modo vim rationis, et fortasse nunquam id facit nisi cooperante ratione, ideo haec omnia dicuntur entia rationis, et, simpliciter loquendo, etiam hoc munus rationi tribuitur.
243Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 4, p1118; 6 (opus 1597)
Et ratio reddi potest, quia huiusmodi ens rationis aliquo modo deservit ad scientias, et cognitiones rerum prout in hominibus esse possunt, et ita potest sub scientiam et doctrinam cadere, unde, quia illa divisio doctrinalis est, de illo tantum ente rationis merito traditur; nam aliud ens rationis mere fictum, est omnino per accidens, et in infinitum multiplicari potest.
244Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 4, p1118; 7 (opus 1597)
Sic igitur nullum ens rationis, quod in re habeat fundamentum, fingitur per modum substantiae, sed per modum adiacentis alicui in quo fundatur; omne enim ens rationis, quod fingitur per modum substantiae, est mere fictum, et sine fundamento; unde mirum non est, quod in illa divisione non comprehendatur; unde etiam fit ut omnia entia rationis, quae per modum accidentis in tali ficta substantia concipiuntur, ab hac etiam divisione excludantur, quia etiam sunt mere ficta, et sine fundamento.
245Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 4, p1118; 8 (opus 1597)
Ac denique iuxta hanc interpretationem concedi poterit, entia rationis, quae mere ficta sunt, vagari per omnia praedicamenta, seu ad eorum imitationem posse confingi; secus vero esse de iis qui in re habent fundamentum.
246Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 5, p1121; 2 (opus 1597)
Dixi autem, si vera sit negatio, quia si negatio falsa sit, ut si quis concipiat hominem, qui non sit animal, tunc illa negatio etiam sub ratione negationis est mere conficta per intellectum, solumque habet esse obiective in illo, et ideo est ens rationis, vel potius negatio rationis, nam illa etiam negatio praecise concepta in ratione negationis non apprehenditur per modum entis, sed potius per modum non entis, et ita est quaedam negatio per rationem conficta.
247Franciscus Suarez, Disputationes Metaphysicae, disp., disp. LIV, 6, 1; 2 (opus 1597)
In priori membro continentur omnes relationes rationis, quae inter alia entia rationis cogitantur, praesertim si talia entia rationis sint mere conficta, ut est relatio similitudinis inter duas chymaeras, vel dissimilitudinis inter chymaeram et hircocervum, et similes.
248Frank Carolus, Philosophia naturalis, praef; 10 (opus 1949)
Admittendum esse censeo, illis auctoribus, qui in hac quaestione dirimenda alium fontem cognitionis nisi empiriam mere rationaliter intellectam ignorant, talem opinionem posse suggerie et forte etiam persuaderi.
249Frank Carolus, Philosophia naturalis, thes.; 22 (opus 1949)
(»Omne vivum e vivo«)..............187 29. Exponuntur facta, ex quibus theoria descendentiae cum alteratione organismorum coniunctae deduci potest................191 30. Haec facta obvie hypothesi tantum descendentiae cum alteratione coniunctae explicantur .......................193 31. Nec selectione continua modificationum mere individualium et casualiter »meliorum«, nec mera accumulatione proprietatum adaptivarum mere individualiter et occasionaliter (casualiter) acquisitarum, novae formae constantes oriuntur........................200 32. Hypothesis Darwini de ortu specierum contradicit experientiae scientificae 202 33. Hypothesis Lamarckh de ortu specierum pariter contradicit experientiae .
250Frank Carolus, Philosophia naturalis, intro., bibl.; 7 (opus 1949)
Conveniunt quidem in definitione mere nominali; nam ab omnibus materia tractanda dicitur »natura« sive »mundus«, et ab omnibus hic mundus dicitur »philosophice« explicandus.
251Frank Carolus, Philosophia naturalis, intro., 1; 33 (opus 1949)
Nam enuntiata scientifica, quae formulis et legibus, uti aiunt, mere empiricis exprimuntur, ex mente ipsorum auctorum non habent valorem mere particularem, sed "universalem et necessarium.
252Frank Carolus, Philosophia naturalis, intro., 2; 19 (opus 1949)
Ex modo dictis elucet methodum »progressivae formationis hypothesium« solum applicari posse ad illa explicanda, quae exsistentiam suam et naturam specificam manifestant modo suo proprio agendi, sive in quantum sunt causae efficientes (»mere« efficientes et »finaliter« efficientes).
253Frank Carolus, Philosophia naturalis, ind. rer.; 42 (opus 1949)
; evolutio i. 188; notae (mere) i. 388 ss. 399 ss.
254Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 2; 3 (opus 1949)
Sub duplici respectu considerari potest quantum: a) mere qua substratum sive subiectum extensionis; et b) qua corpus individuale et specificum.
255Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 2; 174 (opus 1949)
Distinguendum est inter continuum mere phaenomenale et reale sive verum.
256Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 2; 175 (opus 1949)
Mere phaenomenale est, si »apparet« tantum continuum esse propter deficientem aciem sensuum: omnes moles liquidae et solidae.
257Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 2; 177 (opus 1949)
Doctrina veterum scholasticorum circa continua mere phaenomenalia quam plurimum versatur (continua »ad sensum«).
258Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 2; 182 (opus 1949)
(Cf. Disp. metaphys. disp. 40, sect. 5, n. 35.) Ratio, cur illos terminos non dicat simpliciter »terminantes« et separantes, sed copulantes (unientes), iterum est supposita continua extensio mere phaenomenalis, v.
259Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 2; 249 (opus 1949)
Corollarium 2. Quoad modum loquendi congruum illis, quae in thesi exposuimus, haec dicenda sunt: 1. Quoad verbum »discretionis«: Ea, quae post divisionem mere mechanicam qua entia sive »unitates« discretae in se exsistunt, etiam ante divisionem erant entia discreta sive tota.
260Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 2; 258 (opus 1949)
1. Hi termini certe non sunt aliquid mere imaginarium; nam in geometria eorum proprietates considerantur.
261Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 3; 19 (opus 1949)
Sed talis correspondentia mere analoga nec criticae sufficit nec a fortiori philosopho naturali, cuius est illam explicationem praeferre, qua melius, magis obvie et plenius res explicatur.
262Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 3; 27 (opus 1949)
Vocari solent dynamistae, quia realitates considerant aut ut entia mere dynamica simplicia (»atomi dynamicae«, »dynamides«, »vires centrales« etc.
263Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 1, 4; 21 (opus 1949)
2. Argumentum, quod dicitur aristotelicum quodque suum facit 5. Thomas (S. theol. 3 q. 76 a.7), hoc fere est: realitas per se sensibilis nequit esse physice eadem realitas ac illa, quae per se est mere intelligibilis.
264Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 2, 2; 18 (opus 1949)
(Errat hic philosophus quoad originem illius phaenomeni, quam adscribit formae mere subiectivae sensibilitatis externae.) Imagii^atio exhibet nobis aliquam imaginem extensionis indeterminate magnae, in qua hic et ibi (distanter, distribute, »verteilt«) extensa singularia sunt et moventur.
265Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 2, 2; 70 (opus 1949)
dicitur esse illud ens, quia in se stat; »accidens« vero, quia est mere extensum, quin habeat alias proprietates corporum, v.
266Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 2, 2; 127 (opus 1949)
In ordine rerum nihil huiuscemodi invenitur; est ergo illa forma intuitiva mere subiectiva.
267Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 1, 3, 2; 140 (opus 1949)
Sed haec omnia dicuntur »phaenomena« mere subiective constructa per aliquam formam innatam »a priori« et »puram«, i.
268Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 1, 1; 38 (opus 1949)
In hac formula exprimitur aliqua veritas a priori et aliqua mere empirica sive a posteriori.
269Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 1, 1; 40 (opus 1949)
A posteriori sive mere empirice constat hoc: Intra limites eiusdem energiae specificae, v.
270Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 1, 2; 7 (opus 1949)
Porro nec considerant mutationes, quae non sunt mere mutationes accidentales statuum, sed videntur esse mutationes ipsarum substantiarum, de quibus alio loco disputabimus.
271Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 2, bibl.; 10 (opus 1949)
summa totalis eorum, quae fiunt in mundo, causalitate mere efficiente sufficienter explicatus.
272Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 2, 2; 13 (opus 1949)
2. Accuratior notio acquiritur ex comparatione facta inter causalitatem mere efficientem et finaliter efficientem.
273Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 2, 2; 15 (opus 1949)
Nam causalitas efficiens naturalis qua talis (»mere« efficiens) haec duo tantum in conceptu suo continet: a) aliquid facere sive producere, et hoc quidem b) semper specifice idem et necessario, i.
274Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 2, 2; 18 (opus 1949)
Ut haec causalitas mere efficiens dicatur insuper finalis, aliquid accedat oportet.
275Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 2, 2; 385 (opus 1949)
Quare ne nimis excrescat disputatio, omittimus ea quae ex rationibus mere subiectivis (affectibus) obiciuntur, nec ea explicite tractamus, quae nobis solum ex revelatione sunt nota.
276Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 1, 2, 3; 58 (opus 1949)
Sunt materialistae athei, qui singulas res et earum modos agendi absolute necessaria esse dicunt, licet modus, quo res simul sunt coniunctae in ordines, dicatur summopere contingens, immo mere casualis; et pantheistae, qui et esse rerum et modum, quo res simul sunt, absoluta esse velint.
277Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, intro.; 25 (opus 1949)
1. Theoriae mechanisticae conveniunt omnes in eo, quod nullam aliam substantiam admittunt nisi materiam anorganicam, et totam differentiam inter corpora physico-chimica (atomos, moleculas, cristallos) et corpora organizata ponunt in aliqua modificatione mere accidentali materiae communis sive brutae, scil.
278Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, intro.; 57 (opus 1949)
Vocatur materia huius systematis mere dirigentis (mere dynamicae) nomine speciali materia biogena, i.
279Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 1a; 171 (opus 1949)
b) Theoria machinatis: haec ponit aliquod systema speciale (»biogenum«) mere directivum et ordinans, ad constitutionem organismi pertinens, quod aliud systema materiae brutae dirigit et ordinat et ita successive varias formas (»status«) efficit.
280Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 1a; 197 (opus 1949)
2. Stadia successiva esse mere »status« (Zustande) eiusdem individualis entis, ex speciali aliqua nota, quam processus ille prae se fert, deducimus; est enim processus continuae actuationis (VerwirklichungsprozeB).
281Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 1a; 213 (opus 1949)
) Kepugnat, quod per systema mere materiale heterogeneo modo per spatium diffusum fundetur ratio totius simul in toto et simul in parte qualicunque huius totius.
282Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 2; 14 (opus 1949)
Materia ergo in processibus vitatibus esset obiectum mere passivum, et principium vitale subiectum mere agens.
283Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 2; 42 (opus 1949)
Nemo enim cogitat de ente aliquo mere passive exsequente et de alio ente mere dirigente, sed totum ens concretum, v.
284Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 2; 46 (opus 1949)
In sententia duorum suppositorum cooperatio inter materiam, quae processus mere exsequitur, et illud ens mere dirigens, ita concipitur: Impulsus aliquis extemus, v.
285Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 2; 74 (opus 1949)
Illud »genum « mere materiale, quod a parentibus transmittitur, est ratio, cur evolutio novi individui ita fiat, ut nova planta floreat in statu adulto colore rubro.
286Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 3; 65 (opus 1949)
Quapropter mirum non est, quod generatim nec veteres nec moderni (v. g. Driesch) in casu separationis mere artificialis hypothesin productionis resp.
287Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 3; 70 (opus 1949)
Difficultates oriuntur ex natura continui heterogenei, quale in organismis videtur postulandum esse, et ex natura mere activa, quam hactenus principio vitali propter functiones suas vindicavimus.
288Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 1, 3; 218 (opus 1949)
divisiones cellularum, differentiatio progressiva cellularum, coaptatio cellularum mutua ad formandum aliquod organum, fiunt proportionate ad perfectionem, qua experimentator imitari potest condiciones mere materiales evolutionis embryonalis naturalis.
289Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, intro; 6 (opus 1949)
Ad a) 1. Plantae mere empirice ita possunt describi: a) Sunt organismi, qui exsistere possunt utendo sohs substantiis anorganicis et energiis communibus naturae, uti lumine, calore, gravitate, substantiis chimicis in terra et in aere contentis.
290Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, intro; 27 (opus 1949)
3. Homo demum tum solum mere physiologice et anatomice describi potest, si abstrahitur ab illis operationibus, quae, aut quoad »id quod« aut quoad »modum quo«, rationem immaterialitatis manifestant.
291Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, bibl.; 72 (opus 1949)
Tates causae mere excitantes et irritantes vocantur verbo proprio »stimuti«.
292Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 1; 13 (opus 1949)
Nam in homine sensationes quoque in anima spirituali fiunt, in animali vero in anima mere sensitiva.
293Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 1; 19 (opus 1949)
Cartesius soli animae spirituali humanae vitam consciam tribuit nec quidquam intermedium inter vitam spiritualem et reactiones mere automaticas admittit.
294Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 1; 50 (opus 1949)
1) Si animal supponitur reagere mere reflexe, reactio hisce solum momentis ex parte stimuli determinatur: copia – intensitate – et directione luminis in oculo canis recepto.
295Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 1; 60 (opus 1949)
Haec in reactione mere reflexa accidere nequeunt.
296Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 1; 90 (opus 1949)
aliquis effectus, qui olim cum tali vel tali reactione mere de facto fuit coniunctus, determinare conspicitur reactionem praesentem.
297Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 1; 182 (opus 1949)
»Bruta« animalia vel »beluae« vocantur, si iam supponuntur carere intellectu, esse ergo »mere sensitiva«.
298Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 1; 215 (opus 1949)
2. Exsistunt organismi parasitici, qui carent omnibus sensoriis animalium, habent tamen aliqua signa zoologica animalium; sed vivunt mere vegetative.
299Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 2; 61 (opus 1949)
Similem differentiam protoplasmatum iam in organismis unicellularibus observamus, in quantum alii reagunt mere automatice, alii vero etiam sensitive, id quod indicat adesse substantiam nerveam et muscularem.
300Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 2; 64 (opus 1949)
1. Statim a stadiis primordialibus embryonalibus organa quoque sensitiva delineantur et pari gressu cum organis mere vegetativis evolvuntur.
301Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 2; 75 (opus 1949)
altera mere vegetativa esset, altera mere sensitiva.
302Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 2; 76 (opus 1949)
Mere vegetativa anima perageret vitam vegetativam, nulla habita ratione vitae sensitivae, ergo nec organorum sensitivorum; anima vero mere sensitiva actuales tantum functiones sensitivas, i.
303Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 1, 2; 128 (opus 1949)
Nemo unquam serio sibi persuadebit agi de interactivitate energetica inter duo supposita, quorum unum (anima) sentit, appetit et motum exsequendum determinat, et aliud (corpus) mere passive dirigitur.
304Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 2, app.; 25 (opus 1949)
Opponitur qua mere sensitivus modo proprio humano rationali, uti supra probavimus.
305Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 2, app.; 72 (opus 1949)
in insectis socialibus, in apibus, formicis, termitis, quae vitam socialem humanam stupendo modo usque ad minutissimas particularitates imitantur, quaeque omnia, nemine serio dubitante, fiunt in hisce insectis mere sensitive; sunt enim »specifica«, non individualia.
306Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 2, 2, 2, 1; 156 (opus 1949)
Reagit animal semper sensitive, ergo est ens mere sensitivum seu brutum animal.
307Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 1; app. (opus 1949)
c) Vitam quoque reducunt ad aggregata mere materialia eorumque vires physico-chimicas (n. 174).
308Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 1; app. (opus 1949)
ultima entia substantialia, quantitative et essentialiter simplicia, punctualia, inter se dissita (Boscovich, alii), ita ut extensio fiat mere phaenomenalis; aut atomos virtualiter extensas, i.
309Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 1; app. (opus 1949)
Sensationem esse actionem alterius plane generis ac processus physico-chimicos et a fortiori ac motus mere passive receptos, manifestum est ex conscientia, et in psychologia explicite probatur.
310Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 1; app. (opus 1949)
Ergo non sufficiunt mera extensio et proprietates mere passivae ad explicanda corpora naturalia; aliquae saltem vires requiruntur,immo, saltem in viventibus, entia substantialia, quae non sunt materia.
311Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 1; app. (opus 1949)
II. Dynamismus docet omnia phaenomena explicanda esse mere viribus activis.
312Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 1; 34 (opus 1949)
accidere revera mutationes non mere accidentales, sed ipsarum naturarum sive substantiarum; et 2° suam ponit explicationem, qua ex una parte hoc factum salvet et ex altera tamen evitet ortum ex nihilo vel ex non-ente simpliciter.
313Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 31 (opus 1949)
Quia ex se nullam determinationem neque substantialem neque accidentalem habet, vocatur ens mere potentiale, »pura potentia« relate ad omnem perfectionem specificam sive substantialem sive accidentalem.
314Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 125 (opus 1949)
Sensus igitur primi asserti est hic: Quando agitur de concreta mutatione unius corporis elementaris in aliud (vel plurium in mixtum), secundum obviam interpretationem verborum et finem, quem Aristoteles sibi proxime proposuit obtinendum, agitur de mutatione partiali corporis et de aliqua potentia, quae est natura et tempore prior quam actus suus (forma) mere specificans.
315Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 204 (opus 1949)
Ignoravit enim (secundum sat communem sententiam auctorum) conceptum creationis ex potentia mere obiectiva sive ex potentia sui et subiecti, tota fundata in essentia divina, Mundum censuit quidem a Deo factum – neque enim est ens a se –, sed ab aeterno; nec »creatione«, sed productum ex materia prima quasi cosmica extra Deum exsistente.
316Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 211 (opus 1949)
Patet ergo hanc notionem »entis intermedii« (»entis secundum quid«) ab Aristotele propter ignorantiam conceptus creationis ex nihilo sui et subiecti, sive ex potentia mere obiectiva in solo Deo fundata, fuisse constructam.
317Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 216 (opus 1949)
aliquid, quod nondum est actuatum et tamen non iam mere possibile, a scholasticis gratis affirmaretur.
318Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 219 (opus 1949)
ens»mere possibile«, »pura putaque potentia«, inter ens actu et nihilum purum.
319Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 220 (opus 1949)
Nam: 1) Actio creativa, qua supponamus materiam primam mere possibilem extra statum merae possibilitatis poni, aut habet terminative actum aut non.
320Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 1, 2, 2; 222 (opus 1949)
2) Si dicitur materia prima, ne qua possibilis quidem, concipi posse sine aliqua forma, sequi videtur totum corpus tantum (scil. materiam et formam simul) posse concipi qua mere possibile, et qua totum tantum actuabile creatione.
321Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 1a, 1; 88 (opus 1949)
Quando organismus moritur, relinquitur eo ipso aggregatum mere materiale, quod sub nullo respectu est totum aliquod naturale, quod indigeret aliqua forma substantiali propria (»forma cadaverica«).
322Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 2; 25 (opus 1949)
Controversia agitur de compositione ex principiis realiter distinctis, et qua principiis passivitatis et activitatis, et qua principiis unitatis et pluralitatis inter se realiter (nec ratione tantum nec mere relative) oppositis.
323Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 2; 30 (opus 1949)
»materiam« sensu »corporis organizati« (= »corporale«) et »formam« sensu principii mere specificantis (= principium vitale).
324Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 2; 40 (opus 1949)
a) In thesi 16. (n. 186 sqq.) probavimus organismum non posse concipi ut systema mere materiale ad modum machinae quocunque modo ordinatum.
325Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 2; 43 (opus 1949)
In systemate aliquo mere materiali tali modo unitatem non posse fundari ostendimus (thes. 16).
326Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 2; 121 (opus 1949)
Ergo summopere intimatur in anorganicis quoque esse principium finalitatis internae praeter substratum mere passivum.
327Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 3; 20 (opus 1949)
Haec potest esse sive naturalis sive mere artificialis (externa).
328Frank Carolus, Philosophia naturalis, 1, 3, 2, 3; 177 (opus 1949)
: inquantum incomplete (mere materialiter qua tale corpus) spectatur, recte adhuc dici potest aliquid illius speciei, in qua constituitur per propriam suam formam (v.
329Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 1, 1; 78 (opus 1949)
Est vero cellula secundum definitionem suam mere descriptivam iam aggregatum complicatissimum diversarum materiarum, in unum »systema«, stabili modo, collectarum.
330Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 1, 1; 80 (opus 1949)
Sed illa entia ulteriora aut mere ficta fuisse inveniebantur, aut (intra cellulam) sunt partes iniegrantes unius totius cellulae, uti toto modo se habendi clare manifestant, v.
331Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, p19; 37 (opus 1949)
alicuius formae discontinuo modo ab aliis formis et constanter diversae, tria momenta distinguit: a) Procedit Darwin ex differentiis, quae in descendentibus eorundem parentum sese manifestant; hae sunt mere accidentales modificationes singulorum individuorum, influxu paulo diverso condicionum externarum simpliciter effectae, non intentae qua utiles.
332Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, p19; 38 (opus 1949)
Sed potest, immo debet accidere, ut saltem una alterave differentia propter »felicem« (i. e. casualem, non intentam) meliorem congruentiam cum condicionibus externis, mere de faclo sit utilis individuo »privilegiato« (»favoured«!).
333Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 45 (opus 1949)
SalzburgLeipzig 1938. O. Kuhn, Palaontologie und Entwicklungsgedanke: Forschungen und Fortschritte, 16,1940. H. Wehrli, Gerichtete oder ungeriehtete Entwicklung: Forschungen und Fortschritte, 16, 1940. THESIS 31. Nec selectione continua modificationum mere individualium et casualiter »meliorum«, nec mera accumulatione proprietatum adaptativarum mere individualiter et occasionaliter (casualiter) acquisitarum, novae formae constantes oriuntur.
334Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 50 (opus 1949)
1. Nobis ergo erit examinandum successive: a) num modificationes optimales, mere individuales, directe effectae influxu paulo diverso condicionum externarum, augeantur selectione diuturna et fiant demum constantes (revisio hypothesis Darwini); b) num modificationes »adaptativae«, quae mutatis condicionibus externis ab organismis reactione finali quidem, sed casualiter elicita acquiruntur, continuata necessitate adaptationis fiant hereditariae sive specificae; (revisio hypothesis Lamarckii).
335Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 52 (opus 1949)
Probatio est ex parte philosophica, ex parte mere empirica.
336Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 61 (opus 1949)
Atqui nulla accumulatione mutationum, mere occasionaliter ortarum illa gradatio perfectionis organismorum explicari potest.
337Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 97 (opus 1949)
Selectione continuata modificationum mere individualium accidentalium (casualium) – quae primo qua tales experimentaliter fuerunt cum certitudine recognitae – nec incrementum (accumulatio) perfectionis nec a fortiori constantia hereditaria incrementorum potuit induci.
338Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 103 (opus 1949)
Hae differentiae phaenotypicae vocantur mere individuales et casuales, et opponuntur totalitati potentiarum (»genorum«) hereditate a generatione in generationem identico modo transmissarum; hae ergo differentiae genotypicae vocari possunt differentiae »specificae«, quia toti collectivo individuorum communes sunt.
339Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 104 (opus 1949)
Darwin docet, ex illis differentiis mere individualibus fieri posse differentias hereditarias genotypicas, dummodo se pluries exhibeant utiles »pro vita«, ideoque pluries prae aliis seligantur pro reproductione.
340Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 124 (opus 1949)
Multas differentias, quae habebantur olim pro mere individualibus, revera esse genotypicas cognoscebatur.
341Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 132 (opus 1949)
Iam adagium factum est illud: »Proprietates mere individuales non habent vim hereditariam« (Iohannsen, Kultur der Gegenwart, Allg.
342Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 137 (opus 1949)
Nullus casus certus hactenus fuit observatus accumulationis hereditariae mutationum adaptativarum mere individualiter et casualiter acquisitarum.
343Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 174 (opus 1949)
Atqui in omnibus eventibus positivis experimentorum agitur aut de alterationibus mere phaenotypicis, in »plasticitate« normali fundatis, aut de mutatione genotypica, in potentia aliqua speciali latente fundata.
344Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 178 (opus 1949)
Ad solutionem intelligendam pauca ex biologia addantur: Triplex genus reactionum ad stimulos externos cum mutatione aliqua organismi coniunctarum distingui potest; quarum duae primae sunt mutationes mere phaenotypicae, tertia genotypica et interna (vel quod est idem: duae non-hereditariae, tertia hereditaria).
345Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 182 (opus 1949)
Hae alterationes sunt proportionales ilhs mere individualibus et phaenotypicis, de quibus supra contra Darwinum locuti sumus (n. 394).
346Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 1; 189 (opus 1949)
Hae alterationes tunc sunt mere phaenotypicae et transitoriae (dicuntur »acumulative« adaptatae), si in pristinis condicionibus repositae vel seminatae, amittunt suum habitum acquisitum v.
347Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 2; 91 (opus 1949)
Sed Oenothera praebet saltem argumentum manifestum, novas unitates systematicas non fieri accumulatione alterationum mere individualium, sed combinatione potentiarum, quae totae quantae praesentes supponendae sunt.
348Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 3; 38 (opus 1949)
Exsistit enim inter hominem qua animal rationale et omnia alia animalia aliqua differentia, quae nullo verbo mere systematico exprimi potest, est enim differentia essentiarum.
349Frank Carolus, Philosophia naturalis, 2, 2, 3; 81 (opus 1949)
illa, cui debet suam positionem ipsi propriam in systemate organismorum) ex parte tantum reduci potest mere ad aliam constellationem genorum (potentiarum), in termino a quo iam actuatorum, quae e contra primo habet notas antea nusquam actuatas.
350Gauss Carl Friedrich, Demonstratio nova theorematis omnem functionem algebraicam rationalem integram unius variabilis in factores reales primi vel secundi gradus resolvi posse, 22; 20 (auctor 1777-1855)
Denique obseruo, minime impossibile esse, vt demonstratio praecedens, quam hic principiis geometricis superstruxi, etiam in forma mere analytica exhibeatur: sed eam repraesentationem, quam hic explicaui, minus abstractam euadere credidi, verumque neruum probandi hic multo clarius ob oculos poni, quam a demonstratione analytica exspectari possit.
351Godefridus Bullonius, Assises de Ierusalem, 155, 0408B (auctor fl. 1080)
155. Coment et pourquoi le fis ou la fille se peut metre de s' autorité elfié qui li est escheu de son pere, ou de sa mere.
352Godefridus Bullonius, Assises de Ierusalem, 155, 0408C (auctor fl. 1080)
158. Pourquoi fis ou fille ne se doit metre de s' autorité en saisine ne en teneure de fié, que son pere ou sa mere ne soient mors saisis et tenans com de lor droit, ou que il en aient esté les derrains saisis et tenans com de l' or droit.
353Godefridus Bullonius, Assises de Ierusalem, 155, 0408C (auctor fl. 1080)
159. Pourquoi nul ne se doit metre en saisine de fié que il li soit escheu d' autre que de pere ou de mere s' il ne le fait que par le seignor de qui il doit tenir le fié.
354Godefridus Bullonius, Assises de Ierusalem, 155, 0408C (auctor fl. 1080)
160. Com l' on peut requerre la saisine dou fié qui li est escheu de par autre que de par pere, ou de par mere, et que le seignor en doit faire, et coment on le peut eloigner, et coment on le peut attaindre.
355Godefridus Bullonius, Assises de Ierusalem, 155, 0409D (auctor fl. 1080)
175. Coment qui veaut fié requerre quant pere ou mere meurt, et il ont enfans merme d' aage, qui doit avoir le baliage, et qui l' enfant en garde.
356Godefridus Bullonius, Assises de Ierusalem, 155, 0418A (auctor fl. 1080)
303. Ci est coment damoiselle Marie fille de messire Beaumont fit lire une chartre par un clerc en la presence de la haute court de Ierusalem, faisant lor assavoir que elle estoit plus droit heir a avoir ledit royaume que le baill n' estoit, pour ce que elle estoit dessendue de l' ainsnée seur de la mere dou susdit baill.
357Guibertus S Mariae de Novigento, Gesta Dei per Francos, 156, 0835A (auctor c.1055–1124)
Opes advectare Babylonicas mercatores eis per mere direximus, quas satis tenui pretio distrahendas huic urbi inferemus; quarum copiosa varietate quo amplius indigetis, eo vobis perpetuo profuturas noveritis.
358Guibertus S Mariae de Novigento, Moralia in Genesin, 156, 0212D (auctor c.1055–1124)
Ut ergo fidelis intellectus Isaac, scilicet materiam luctus inveniat, per amorem temporalium sese posse interi mere pravus affectus bonam voluntatem putat.
359Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 10 (auctor c.1288-1347)
[1.10 DE DIVISIONE NOMINUM IN MERE ABSOLUTA ET CONNOTATIVA]
360Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 10; 2 (auctor c.1288-1347)
Unde sciendum quod nominum quaedam sunt absoluta mere, quaedam sunt connotatiua.
361Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 10; 3 (auctor c.1288-1347)
Nomina mere absoluta sunt illa quae non significant aliquid principaliter et aliud uel idem secundario, sed quidquid significatur per illud nomen, aeque primo significatur, sicut patet de hoc nomine 'animal' quod non significat nisi boues, asinos et homines, et sic de aliis animalibus, et non significat unum primo et aliud secundario, ita quod oporteat aliquid significari in recto et aliud in obliquo, nec in definitione exprimente quid nominis oportet ponere talia distincta in diuersis casibus uel aliquod uerbum adiectiuum.
362Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 10; 6 (auctor c.1288-1347)
Verbi gratia 'angelus' est nomen mere absolutum, saltem si non sit nomen officii sed tantum substantiae.
363Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 10; 10 (auctor c.1288-1347)
Et ita est de nominibus mere absolutis quod stricte loquendo nullum eorum habet definitionem exprimentem quid nominis.
364Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 18; 15 (auctor c.1288-1347)
Large autem dicitur genus uel species omne illud per quod conuenienter respondetur ad quaestionem factam per 'quid est' per nomen connotatiuum, quod non est mere absolutum.
365Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 26; 34 (auctor c.1288-1347)
Est autem sciendum quod quamuis de quocumque praedicatur definitito significatiue sumpta de eodem praedicatur definitum significatiue sumptum et e conuerso, et quamuis aliqua propositio composita ex definitione et definito hypothetica et etiam de possibili uel aequiualens tali sit necessaria, sicut ista est necessaria 'si homo est, animal rationale est' et e conuerso, et similiter ista 'omnis homo potest esse animal rationale' - sumendo subiectum pro eo quod potest esse - et e conuerso, tamen nulla propositio talis affirmatiua mere de inesse et mere de praesenti est necessaria.
366Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 38; 22 (auctor c.1288-1347)
Sed Aristoteles diuidendo 'ens' in potentiam et in actum, V Metaphysicae, intendit quod hoc nomen 'ens' de aliquo praedicatur mediante hoc uerbo 'est' in propositione mere de inesse, non aequiualenti propositioni de possibili, sic dicendo 'Sortes est ens', 'albedo est ens'; de aliquo autem non praedicatur nisi in propositione de possibili, uel aequiualenti propositioni de possibili, sic dicendo 'Antichristus potest esse ens' siue 'Antichristus est ens in potentia', et sic de aliis.
367Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 42; 55 (auctor c.1288-1347)
Tunc tamen de nullo uere affirmatiue praedicaretur in propositione mere de inesse et mere de praesenti.
368Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 43; 105 (auctor c.1288-1347)
Et ratio quare ista opinio potest sic dicere, et non praecedens, est ista: quia scilicet ista opinio habet dicere quod ista nomina 'ueritas' et 'falsitas' non sunt nomina simpliciter absoluta sed connotatiua; prior autem opinio habet dicere quod sunt nomina mere absoluta, sicut ista 'albedo', 'nigredo', 'calor' et 'frigus'.
369Guillelmus de Ockham, Summa logica, I, 72; 122 (auctor c.1288-1347)
Et propter istam negatiuam aequiualenter inclusam non stat mere determinate, ut contingat descendere per disiunctiuam ad pronomina uel nomina propria exprimentia illa pro quibus praedicatum supponit.
370Guillelmus de Ockham, Summa logica, II, 23 (auctor c.1288-1347)
[2.23 DE CONVERSIONE PROPOSITIONUM QUAE NON SUNT MERE CATEGORICAE, CUIUSMODI SUNT EXCLUSIVAE, REDUPLICATIVAE EXCEPTIVAE ET HUIUSMODI]
371Guillelmus de Ockham, Summa logica, II, 27; 37 (auctor c.1288-1347)
Unde sciendum quod regula generalis est quod quando propositiones sunt mere de inesse et de praesenti et disponuntur in figura sine omni additione uel diminutione ad subiectum et praedicatum quod numquam est in tali discursu fallacia accidentis, sicut nec in discursu disposito in primo modo primae figurae potest esse fallacia accidentis, sicut inferius ostendetur.
372Haymo Halberstatensis, Enarratio in duodecim prophetas minores, 117, 0017B (auctor -853)
» Hoc apostolis caeterisque credentibus dicitur, ut iudicent, id est redarguant matrem suam Synagogam, quae de mere trice uxor effecta, pristinos non relinquit mores.
373Hieronymus Stridonensis Auctores incerti, Graeca fragmenta libri nominum Hebraicorum, 23, 1171 (auctor 340-420)
Mere, martyr meus.
374Hieronymus Stridonensis, Epistulae 71-120 [CSEL], 74, 3, 2; 2 (auctor 340-420)
mulier quoque illa mere ' trix in euangelio, quae Iesu pedes lacrimis lauat, crine detergit et cui peccata omnia dimittuntur, manifeste pingit ecclesiam de gentibus congregatam.
375Hieronymus Stridonensis, De nominibus Hebraicis, 23, 0810A (auctor 340-420)
Mere ( Merome ), manifestus, vel
376Hofmann Iohann Iacob, Lexicon Universale, p17; 238 (auctor 1635-1706)
Winander mere, locus Angliae, Setantiorum portus.
377Hugo de S Victore Incertus, Miscellanea, 177, 0788D
Tertii mere spirituales, quorum conversatio in coelis est (Philipp. III) . Istis duobus posterioribus transmigratoribus dicitur: Viri Galilaei, etc.
378Incertus 149, Gesta pontificum Cameracensium, 149, 0236A
- Philippes fiulx le roi de France Loeis fu sacrés à Rains el iour de pasques en la presence son pere et sa mere.
379Incertus 150, Chronicon Beccense, 150, 0668A
Et in anno millesimo quadringentesimo trigesimo quinto, fuit abbas Thomas absolutus, ob defectum solutionis decimae datae a domino Martino papa quinto duci Behfordiae, super fructibus in ducatu Northmanniae consistentibus, quia imposita fuit, et levata tempore domini Roberti praedecessoris sui regentis Parisius, et per bullam excipiebantur studentes Parisius . . . . . Et in anno Domini millesimo trecentesimo duodecimo, praesidente in Ecclesia domino Clemente quinto, mere et liberaliter dedimus pro subventione sedis apostolicae, decem mille florenos tum etiam pro negotiis nostris expediendis; et nisi fuisset procurator, vel magister Ioannes abbatis, dedissemus quindecim mille, ut patet in chartulario.
380Incertus 185, Appendix ad Diatribam, 185, 1507A
4. ANDRÉ, qui resistant à se faire Religieux, eut une vision qui l' obligeant de s' écrier le vois ma mere, il acquiessa au dessein de S. Bernard.
381Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1009C
En cel point que l' empereor se parti de la terre de Suric et de Cypre, Aelis la roine de Cypre, mere le roi Henri vint en Acre, et requist le royaume de Ierusalem com le plus droit hoir qui fust aparant du roi Aemeri son aiol.
382Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0897D
Lors demanderent li apostres à Iesus-Christ, si ce estoit por li pechié de son pere ou de sa mere ou de parent qu' il eust, qu' il estoit sans ieus.
383Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0897D
Iesus-Christ respondit, que ce n' estoit pas por le pechié du pere ne de la mere, ne de parent qu' il eust, mais por ce qu' il ovrast en lui.
384Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1011D
Quant Seyfedineber sout que cil de Domas voloit rendre la cité, et deseriter son seignor Melec Enassel le fil de li Coredin, et ni pooit mettre conseil, il prist son seignor, et le traist hors du chastel de Domas soudenement par une posterne, et l' emmena au Crac, où sa mere estoit, et son tresor iluec le laisa, et s' en ala à son chastel Salquet, et ce qu' il fist de l' enfant garentir, si fu porce que son oncle Lequelmel et le Seraf ne l' occeissent.
385Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1042C
A MCCLII. ferma le roi Lois Iaffe et morut dame Blanche sa mere, et fu fait chevalier à Iaffe Beumont prince d' Antioche de la main le roi Lois, et espousa Iulian sire de Saiete la fille de Heiton roi d' Ermenie.
386Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0941B
La vieille roine sa mere estoit en Petou; si oi dire que le roi son fils ivernoit a Meschines, et porce que ele ne voloit mie que son fils espousa la seror au roi Felippe, ele manda au roi de Navare qu' il li envoiast une soue seror qu' il avoit au roi Richart son fils, et ele li envoieroit a Meschines là où il ivernoit, et li feroit espouser.
387Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0902C
L' enfant qui en Acre estoit en la garde le conte Iocelin oncle de sa mere, maladie le prist, si fu mort.
388Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0902D
Aprés manda a la comtesse de Iaffe mere le roi, que ele alast en Ierusalem, et si chevalier tuit, et quant le roi son fils seroit enfoui, si saisisse la cité et la garnisse, et porte corone.
389Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1014A
Quant il vindrent là, si distrent au roi en presence du seignor de Baruth: Mes sires, l' empereor vos mande come à celui qui est ses hons, que vos congiés et faites partir de vostre terre Iohan d' Ibelin et ses enfans, et ses nevous et ses parens; car il li ont meffait, porquoi il vos mande et defent que vos ne recettés ne garantissiés en vostre terre: li rois qui estoit enfes et ione d' aage, ot sou conseil, et lor fist faire response par un sien chevalier, qui estoit ses hons, et avoit a nom Guillaume viscomte, et lor dist: Seignor, le roi m' a commandé et chargié que ie vous die, qu' il s' esmerveille que l' empereor vostre sire li a fait tel commandement; car li sire de Baruth est oncle sa mere, et si est bien su que il et si neveus, et grant partie de ses parens sont si home, porquoi il ne lor puet faillir, et sauve soit la grace de l' empereor, le roi ne puet ne ne doit faire ce que vos li avez requis, et s' il le faisoit, il mesprendroit vers eus.
390Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0903A
Le patriarche por l' amor de sa mere, et le maistre du Temple por la haine qu' il avoit au conte de Triple.
391Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0942A
Ele repondi, que c' estoit la seror le roi de Navarre, que sa mere li envoioit, et li mandoit que por riens ne laissast qu' il ne l' espousast.
392Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0914B
L' arcevesque de Cesaire fu né d' Auvergne, et ot nom Eracles, biau clerc estoit, et par sa biauté l' ama la mere le roi, et le fist arcevesque de Cesaire.
393Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0914D
» Li chanoines ne firent noient, car la mere le roi l' avoit ia prié de Eracle l' arcevesque de Cesaire, qu' il le nommassent en lor eslection.
394Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0915A
Présenté furent les deus arcevesques au roi, le roi prist ERACLES, porce que sa mere l' en avoit prié.
395Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0948D
Quant le cuens Henri mut de Champaigne, il estoit menans et prenans de la contrée de Champaigne, il la laissa a sa mere et bailla a garder.
396Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0949A
Le vaslet aprés la mort le comte Henri, et aprés sa mere la comtesse, le roi Felippe le fist chevalier, et li donna la comté.
397Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0952C
Le cuens Henri la receut a grant honor, et il se dut bien faire, car ele estoit seror sa mere; fame avoit esté au vieil roi d' Angleterre son oncle, et suer le roi Felippe de France.
398Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1055A
Et fu fait arcevesque de Lions Aymars de Roussillon, et fu faite la pes des chanoines et des boriois du Lion, qui longuement avoient guerroiés ensemble, et l' abbe de Savegny frere Guillaume de Roussillon fu fait evesque de Valence et de Die, et li demora l' abbaye de Savegny, et morut Beumont prince d' Antioche et cuens de Triple à XX. iors de Mars, et fu fait prince Beumont son fils, qui ala en la Hermenie por estre chevalier de la main du roi d' Hermenie son oncle, par le conseil de la princesse sa mere, et de Berthelemeu evesque de Tortouse, qui gouvernoit tout son fait, porce qu' il estoit menor d' aige.
399Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1055D
Le roi de Chipre après la mort du prince son cousin germain vint à Triple avec grant compaignie et bele de gens d' armes por conseiller et aidier l' enfant le fil du prince qui estoit menor d' aage: mes li evesque de Tortouse qui estoit venu avant, et avoit ia pris la cure de l' enfant par l' atrait de la princesse sa mere, destorba le roi que il ne pout accomplir ce porquoi il estoit venu, et por ce parti de Triple et vint en Acre.
400Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1023B
Lors la mistrent cil du chastel de Cherines fors; cil defors la reçurent et la porterent à Nicosie à mult grant compaignie de gent, et fut enterrée honorablement en la mere yglise de S. Sophie, et l' enterra l' arcevesque Estorquet.
401Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1057B
Car le roi de France chalengeoit et demandoit por sien le roiaume de Castelle, qui li estoit escheus de par dame Blanche sa mere, qui estoit droit hoir du roiaume de Castele et fille le roi.
402Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1057C
Ainsi furent sauvés li dui enfans et rendus à la mere.
403Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0958A
Le prince envoia la mere et le fil en Ermenie.
404Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0958B
Quant le sire d' Ermenie oi dire que le prince estoit mort, il prist l' enfant et sa mere, et s' en vint devant Antioche; car il cuida entrer ens.
405Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1029C
Cil fist semblant de demander convenance, et les mena par paroles une piece, et en la fin lor failli du tout, comme cil qui ne les faisoit fort gaber, et ce sembant qu' il lor fist ne fu fors por la paor qu' il avoit de la dame de Halape la mere du soudan, qui avoit guerre à lui.
406Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1031D
En ce point que li pelerin estoient en Acre, Aelis la mere le roi de Chipre espousa un haut home de France qui avoit nom Raoul de Soissons, et estoit frere le comte de Soissons.
407Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1037D
De quoi sa mere la roine Blanche, et sa fame, et si freres menoient si grand duel comme cil qui mort le tenoient, et qui avoient assemblé le clergié por faire son service à lui enterrer.
408Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 1037D
Quant la roine sa mere et si frere oirent ce, si s' agenouillerent devant lui, et li distrent: Sire, por Dieu merci soffrés tant que vos soiés garis, et lors faites ce qu' il vos plaira.
409Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0975D
Le marquis ala avec, et mena l' empereris sa fame, qu' il ot espousée, qui fame ot esté l' empereor Quirsac, et mere l' emperere que Marofles fist estrangler, et seror le roi Honguerie.
410Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0983C
Cele dame avoit mere, l' empereor l' aima tant qu' il ne pooit estre sans li, si l' espousa coiement, et la mist avec lui en son manoir, et sa mere avec lui.
411Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0983C
Il pristrent conseil qu' il en feroient, si s' en alerent en la chambre où l' empereor estoit, si com lor conseil lor avoit aporté, et pristrent l' empereor, si le tindrent, et pristrent la mere sa fame, si la mistrent en un batel, et l' envoyer noier en mer; après vindrent a sa fame, si li couperent le nés et les baulevres, a tant laissierent l' empereor en pes.
412Incertus 201, Continuata belli sacri historia, 201, 0983C
Quant l' empereor vit la honte que l' en li out faite de sa fame, et de sa mere, si fu mult dolent.
413Incertus 202, Chronicon S. Michaelis, 202, 1323A
1124. Richardus de Mere monachus Cluniacensis factus est abbas Montis, quem tenuit per tres annos.
414Incertus 202, De abbatibus Montis S. Michaelis, 202, 1327A
Abbatia fuit in manu regis absque abbate fere per triennium, et rex fecit per ministros suos aes alienum solvere quod Richardus de Mere mutuo acceperat, cuius summa fuit DCC librae Cenomanenses absque usura, quam rex prohibuit reddi.
415Innocentius III, Regesta sive epistolae 1, 214, 0940B (auctor -1216)
LIV. ABBATI DE STENWELT, PRAEPOSITO SANCTI SEVERINI IN COLONIA, ET . . . . . . . . PRIORI DE MERE. De electione abbatissae Gerenseheymensis . (Laterani, VIII Id. Februarii.)
416Innocentius III, Regesta sive epistolae 2, 215, 0630D (auctor -1216)
Hoc igitur mandato suscepto super ordinatiane Glastoniensis Ecclesiae, et possessionum ad eamdem ecclesiam pertinentium distributione, inter dominum Bathoniensem et Glastoniensem episcopum, et monachos praefatae ecclesiae, facienda, ita, quod, ut quarta pars omnium possessionum et proventuum ipsius Ecclesiae ad usus episcopi deveniret, partes in praesentia nostra constitutae, in subscriptam pacis seu partitionis formam coram nobis in iure consenserunt, quod episcopus habeat insulam de Mere, cum omnibus pertinentiis suis, salva communi piscatione episcopi et conventus in aqua de Ferningemensi, et communi venatu in duodecim hidis Glastoniae; et ut episcopus habeat domos iuxta capellam Beatae Mariae, quae fuerunt abbatum, cum clausura sua per murum qui extenditur a Lardario usque ad angulum borealem praedictae capellae; et ut fiat porta eius versus forum Glastoniae; et ut habeat episcopus apud Glastoniam in molis Glastoniae, tam ad braciandum quam ad forniandum, et ad ignem et clausturam.
417Innocentius III, Regesta sive epistolae 2, 215, 0631A (auctor -1216)
Quod et similiter monachi habeant apud Mere, cum illic forte hospitandi causa advenerint; caetera omnia in insula Glastoniae, et duodecim hidis suis, et omnia alia maneria sua ad conventum pertinebunt, cum antiquis libertatibus et liberis consuetudinibus suis.
418Innocentius III, Regesta sive epistolae 2, 215, 0966A (auctor -1216)
Nos, attendentes quod nimis dispendiosum esset et grave, propter multa maris et terrae discrimina subditos tuos pro singulis querelis apostolicam sedem adire, fraternitati tuae personaliter indulgemus, quatenus in causis illis, quae in tuo debent auditorio pertractari, si aliqua partium ad sedem apostolicam provocarit, et res, super qua quaestio vertitur, summam non excesserit praetaxatam, non obstante appellationis obiectu, iustitia mediante, procedas, vel partes compellas in aliquos compromittere, qui, appellatione remota, causam audiant, et debito fine decidant; illud idem facturus de levioribus causis, praesertim inter personas minores, quae, cum sint mere spirituales, civilem non continent quaestionem.
419Innocentius III, Regesta sive epistolae 2, 215, 1404C (auctor -1216)
Verum si quaestio talis fuerit quod mere ad forum pertineat saeculare, idem archiepiscopus eam sub suo iudice tractari sustineat et decidi.
420Iohannes Bononiensis, Summa notarie, operis, 4, 5, 5, p0; 2
Deinde ad iuramentum calumpnie, si petatur, vel de veritate dicenda, cum autem causa mere civilis, tunc iuratur de calumpnia tantum.
421Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 11; 16 (auctor c.1300-c.1358)
Haec etiam est per se uera et necessaria 'si homo currit, animal currit', et tamen categoricae sunt mere contingentes, et per accidens.
422Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 11; 28 (auctor c.1300-c.1358)
Et ita non solum definitiones mere quidditatiuae sed etiam causales dicuntur per se de suis definitis in primo modo.
423Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 18; 18 (auctor c.1300-c.1358)
Igitur talis propositio esset mere contingens, et non necessaria.
424Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 19; 14 (auctor c.1300-c.1358)
3. Item, si ponamus quod figura non sit res distincta a re figurata nec anima ab eius creatione, tunc dicemus quod haec magnitudo figurae est per se triangulus, quia non est per aliquod additum, ut positum est; similiter, quando anima creatur, ipsa per se creatur, quia non per aliquod additum, ut positum est; tamen tales propositiones non sunt proprie necessariae, immo mere contingentes; ergo ... et caetera.
425Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 19; 30 (auctor c.1300-c.1358)
Quoniam illa propositio 'quaedam propositio est affirmatiua' est mere contingens et non necessaria, quia si esset necessaria, sua contradictoria esset impossibilis, quod est falsum.
426Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 19; 99 (auctor c.1300-c.1358)
Quoniam si in scientia naturali consideramus de hominibus et lapidibus, hoc tamen non est secundum conceptus mere absolutos et substantiales, sed secundum conceptus accidentales connotantes motus aut operationes, quia de eis non concipimus in physica nisi secundum quod sunt naturalia.
427Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 27; 36 (auctor c.1300-c.1358)
Sed alio modo potest considerari contractio, scilicet in quantum est mere accidentalis contractibili, sicut sonus est mere accidentalis magnitudini et speciebus magnitudinis, uel etiam numero et speciebus numeri.
428Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 27; 38 (auctor c.1300-c.1358)
Verbi gratia, scientia de numero sonoro non est pars scientiae de numero, eo quod scientia de numero non debet considerare nisi ea quae pertinent et per se attribuuntur numero, et huius modi non sunt nisi passiones numeri mere accidentales; ideo scientia de numero nihil habet considerare de sono, nec, per consequens, de numero sonoro.
429Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 27; 45 (auctor c.1300-c.1358)
Tamen si contractio sit mere accidentalis, non oportet quod scientia sit sub scientia, proprie loquendo, scilicet secundum ueram praedicationem unius de altero.
430Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Posteriora, 1, 31; 49 (auctor c.1300-c.1358)
Quoniam metaphysicus considerat quae res est magnitudo et quae sunt principia essendi magnitudinum, et quae res est motus et quae sunt principia essendi motus; sed geometer non curat quae res sit magnitudo, utrum substantia uel accidens, sed solum curat quo modo sit mensurabilis, et physicus per scientiam naturalem non habet scire quae res est motus et utrum sit res mere successiua uel permanens, sed solum habet inquirere quibus motibus moueant uel moueantur entia naturalia, et propter quas causas sic moueant uel moueantur.
431Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Priora, 1, 1; 18 (auctor c.1300-c.1358)
Immo isti termini sunt mere significatiui ad placitum; ideo non sunt idem apud omnes; immo quod uocatur 'V' in Piccardia uocatur 'B' in Gallia.
432Iohannes Buridanus, Quaestiones in Analytica Priora, 1, 8; 24 (auctor c.1300-c.1358)
Et ideo uidetur mihi quod ista nomina sunt mere ad placitum usitata, ita quod, mere ad placitum et ad uoluntatem audientium siue loquentium, conuersio uocatur 'simplex' in qua conuertens et conuersa sunt eiusdem quantitatis, et uocatur 'per accidens' si sint diuersae quantitatis.
433Iohannes Buridanus, Summulae de dialectica, 5, 10, 6; 17 (auctor c.1300-c.1358)
Secundo etiam differunt quia syllogismus conuersiuus ordinatur finaliter ad probandum quod primus syllogismus sit bonae consequentiae, syllogismus autem per impossibile principaliter ordinatur ad probandum, uel demonstrandum, aliquam conclusionem, etiam si sit mere categorica.
434Kercselich Balthasar Adam, Annuae 1748-1767, 1755, p327; 25 (auctor 1715-1778)
Habito consilio visum est: non nisi a mere romano-catholicis, cum exclusi fuissent Rasciani, sub praetextu mondurae quaeri palliatam contributionem, id quod deducebant tum ex soluta ante mondura nec tamen recepta, cum et responso | illo generalis Gvicciardi Liuboievichio dato.
435Kercselich Balthasar Adam, Annuae 1748-1767, 1755, p361; 20 (auctor 1715-1778)
Tradidit mihi Iursichii scripta illa, dein quae aliorum sibi extradata erant, mere lamentatoria, per Iursichium | aut Bisztriczaium submissurum vesperi, quia prae manibus partim Bohemi consiliarii partim Iursichii essent.
436Kercselich Balthasar Adam, Annuae 1748-1767, 1759, p68; 3 (auctor 1715-1778)
Dominus tamen consiliarius Franciscus Bandi, Transylvanus et Vienna missus ad res Transylvaniae accommodandas, ut | rei guarus et cum ipso Stoika negotium pertractans, sequentem mihi enarravit, Viennae videlicet. Quemadmodum pietate liberalitateque excellentissimi olim episcopi Agriensis, domini comitis Gabrielis Erdoedii, Sigismundus Stoika Lugduni ac Parisiis a pueris fuisset educatus, praeiudicia et entusiasmos Gallicos ibidem cum aliis bonis praeclarisque, quibus pollet, litteris, imbibit vovens, quod anno attingendae aetatis suae 60, cuiuscunque tandem conditionis futurus esset, abdicatis omnibus, sese ad contemplativam vitam componere, sibique uni ac Deo vivere velit. Attigit ille aetatem hanc ante biennium, votique scrupulis agitatus, tametsi proborum virorum consilio, quin et papali, ut vocamus, commutatione ac declaratione scrupulis suis satisfieri videretur; nihilominus postquam superiore anno fulmine tam episcopium suum, quam et basilica Carolinensis deturpata ignisque victima evasissent, non remansa a cineribus ulla ara et supellectile basilicae, ipse poenam hoc Dei ob neglectum votum interpretatus, incessantibus precibus demum obtinuit, ut resignatio episcopatus acceptaretur, communi Transylvanorum pro tanto episcopo desiderio ac dolore. Plurima enim dioecesi illi praestitit, fundavit erexitque clericorum seminarium, s. Caroli Boromei dictum; ecclesias sive templa plura exstruxit, magnus zelo, cura, providentia, magnus in guberniali provinciae illius consilio; doctus sapiensque ultra scholasticam, uti monstravit in tot casibus et processibus habitis cum monachis praecipue Minoritis, ratione petendaram colligendarumque (quem vidi, legi) eleemosynarum, ubi Benedicti XIV. breve reiecit fundamento eo, quod ipsi subiecta non foret Transylvania, designatio autem locorum, in quibus Minoritae, in quibus Franciscani eleemosynas petere et colligere valeant, ad res sacras non pertineret, sed provisionis foret regulatae reipublicae, adeoque mere temporalis, nec dispositioni Romani papae subiecta. Aliud item in causa matrimoniali cuiusdam divitis foeminae Protestantis, quae pactata ea lege et coram fidei dignitate conscripta sic cum marito contraxerat, ut, si stante secum matrimonio adulterii convinceretur, initum matrimonium ipso facto nullum sit et cuivis ad alia vota transire liceat.
437Kercselich Balthasar Adam, Annuae 1748-1767, restaurat, p29; 5 (auctor 1715-1778)
Quin sibi suisque duobus iudlium in sessione praecedentiam deberi excogitavit et effective praetendit, quod ipse foret vicecomes comitatus Varasdinensis, a quo comitatus denominaretur, et in quem ius familiae Erdoedianae perpetuitatis collatum foret, alter vero, sive Bedekovich, comitatus olim vocati Zagoriani, ac mere comitatui Varasdinensi adiuncti, inconveniens vero esse, ut accessorium et adiunctum praecedat principale.
438Kitonich Iohannes, Directio Methodica processus iudiciarii iuris consuetudinarii Inclyti Regni Hungariae, p5, 10, 10g; 10 (auctor 1561-1619)
cap. 6. Siquidem finis legum est Veritas, et Iustitia; quae prima, et summa est Deus ipse, qui fallere nescit, et falli non potest, idque faciendo pro omni posse suo, (quia non est mere hominis posse adimplere legem Domini) enititur dicto Iuramento suo, satisfacere.
439Kretschmann Heinrich, De Latinitate L. Apulei Madaurensis pars I, 1, p3; 2 (opus 1865)
Ibi enim exuit nimiam illam sermonis lasciviam et antiquaria et audacter innovata verba, etsi non adeo, ut non internoscere possis mere Apuleiana, quaesitam contortamque dictionem a legitima simplicique castitate procul remotam, maxime ubi gravius commmovetur, concitatiorem, ubi relicta argumentandi serie ad descriptiones digreditur, tumore insurgentem verbisque etiam horridioribus interspersam.
440Leo I, De haeresi et historia Eutychiana, 55, 1254C (auctor 440-461)
Quod si quis velit eam ad alios casus porrigere, ad eos tantum extendere oportet, quibus canonum disciplina mere ecclesiastica continetur.
441Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 125; 9 (auctor 1547-1606)
ie nay sceu descouvrir l'occasion de la hayne des Iesuites contre Bodin, mesmes en particulier de ce P. Gontier, lequel en son sermon a faict sa genealogie, praefatus, qu'il alloit faire le fol, et a dict que sa Mere estoit descendue des Paleologues, comme Scaliger l'a.
442Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 126; 18 (auctor 1547-1606)
Le Roy est icy pour 2. ou 3 iours, l'on ne parle qui du mariage de Madamoiselle de Merceur avec Monsieur de Vendosme: La fille ny a aucune volonte, la mere et la grande mere ne la veulent forcer, Le Roy est fonde en contract, id est, articles accordez lors de la reduction de la Bretagne: il veut que la fille soit sequestree entres les mains de la Royne.
443Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 211; 14 (auctor 1547-1606)
Neque vereor, ne id in me reprehendas, quod quibusdam assentiri non possum, Episcopatus Satanae commentum vocantibus: aut hoc agentibus ut presbyterium tale, quale nos habemus, iuris esse mere atque absolute divini putetur, et quod proinde Magistratui auctoritatis suae nullam partem debeat.
444Lipsius Iustus, Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum, 2, 2, 226; 97 (auctor 1547-1606)
Est enim mere inanis disputatio.
445Matheus Bononinesis, Quaestiones super modos significandi et super gramaticam, 1, 5, 1, 3, 1, 2; 2 (auctor -1414)
Et non valebit probatio minoris, quia iste modus substantie mere non est materia de qua dicit Plato quod est medium inter ens et non ens.
446Notkerus Balbulus, De musica, 131, 1172A (auctor c.840-912)
Z, vero licet et ipsa mere Graeca, et ob id haud necessaria
447Orlandini Nicola, Historia Societatis Iesu, 1, 15, 52; 9 (auctor 1554-1606)
Nam primum nemini licet vnquam de rebus mere secularibus, nominatim autem de bellis, quae Principes Christiani inter se gerunt; de laude item aut vituperatione Nationum, aut Prouinciarum, aut Principum loqui, sed de iis tantum, quae ad pietatem, et ad aedificationem, et ad caritatem mutuam seruandam conducunt.
448Petrus Abaelardus, Sermones, 33; 421 (auctor 1079–1142)
Quid ad haec illi dicturi sunt, quos hoc tempore in tantum uidimus praesu mere, ut de solitudine ad turbas procedentes, sicut de ficto religionis nomine tumebant, ita et de simulatione miraculorum gratia uideri mirabiles appetehant?
449Petrus Abaelardus, Theologia Summi boni, 2, 63; 2 (auctor 1079–1142)
Summa, ut arbitror, omnium quaestionum haec est: quomodo scilicet in tanta unitate indiuidue ac penitus mere substantiae diuersitatem personarum consideremus, cum nullus differentiae modus a philosophis distinctus uideatur hic posse assignari secundum quem diuersitas personarum ualeat ostendi.
450Petrus Damianus, Collectanea in Vetus Testamentum, 145, 1181C (auctor 1007-1072)
In Pauli sermonibus instruamur, ut sanis rebus vita nostra mere deserviat rectitudini.
451Petrus de Vinea, Epistolarum libri VI, 3; 585 (auctor c.1190-1249)
Quibus exhibitis coram vobis quantitatem omnium mandatorum et responsalium, sicut ad quemlibet singulis mensibus sunt directa, discretis, his quae fiscalia mere continent a privatis faciatis, officiali praesente, in quaterno aliquo memorialiter annotari.
452Petrus de Vinea, Epistolarum libri VI, 3; 589 (auctor c.1190-1249)
Sicque discussis mandatis et responsalibus, primo quae fiscalia mere continent, idem vos facere volumus de nostrae literis Maiestatis, quae ad eum privatis supplicationibus sunt directae; responsalium ad hoc nostrarum tenore et verbis diligenti provisione pensatis, quae multa vobis de commodis nostris aperient; praesertim in notificationibus expensarum, et in aliis offlcialium nostrorum processibus, de quibus vobis aliter in processu ratiocinii non constaret.
453Petrus Lombardus, Commentaria in Psalmos, 191, 0693C (auctor c.1096-1164)
Ac mox duobus verbulis, de proprio additis, et quam redemisti, recordare, inquam, tribus haereditatis tuae, certe, id est mere voluntarium.
454Petrus Lombardus, Commentaria in Psalmos, 191, 1205B (auctor c.1096-1164)
Sanctes et Munsterus addiderunt de proprio operis sui, quod mere est voluntarium.
455Piccolomini Aeneas Silvius, Chrysis, 1; 393 (auctor 1405-1464)
Salvete, animuli, Vite nostre, festivitates mere.
456Plautus, Mostellaria, 1, 3; 111 (auctor c.254BC–c.184BC)
Magis amabunt, quom ‹me› videbunt gratiam referre ‹bene mere›nti.
457Ratherius Veronensis, Conclusio acta deliberativa Leodici, 136, 0353A (auctor 887-974)
I. Quia responsi commoditate omnibus satisfecisse inexplicabilis labor cernitur esse, circuitione omni posthabita, mere, et quo apertius potero, deliberatum irrefragabiliter quod habeo, nosse dignantibus manifesto.
458Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0210B (auctor c.1070–1138)
Qui sacramento astricti nominatim protulerunt quasdam curtes esse in ipsa abbatia, id est Burlou, Lare, Mere, Wilre , Kyrcheim, Staden, Halmale, in quibus nunquam a meis prioribus aliquid iuris concessum est advocato, quia eaedem stipendiis ascriptae fratrum, nulli alteri obaudire debent quam preposito et eiusdem monasterii cellerario.
459Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0215C (auctor c.1070–1138)
In villa nostra Mere precariam unam fecit, propter quam eiusdem villae homines, vellent, nollent, duas libras solverunt; alio anno similiter unam.
460Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0216C (auctor c.1070–1138)
Quam cum ante comitem Robertum in Flandria ad Sanctum Othmarum iudicio nobilium, qui ibi in curia eius erant, extorsissemus, horreum nostrum in villa Mere advocatus invasit, et Adelberto totam annonam nostram fecit tritutari et dari, donec ad dampnosam conventionem ecclesiae nos et illum reconciliavit.
461Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0217D (auctor c.1070–1138)
Preterea prepositum meum coegit dominicales curtes nostras contra se redimere; Burlo 30 solidos, Orel 20, Vilarium 24, Mere 20 et alias eodem modo.
462Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0046D (auctor c.1070–1138)
Aecclesiae quas per abbatiam novas edificavit, seu quas reedificari ex parte iuvit, sunt hae tam numero quam nomine: prima maior nostra aecclesia; secunda sanctae Mariae semper virginis in oppido nostro; tertia sancti Gengulfi martyris in eodem; 4. in Alburg; 5. in Guimala; 6. in Pire; 7. in Scafe; 8. in Guebechem; 9. in Dunch; 10. in Stades; 11. in Mere; 12. in Bevinges; 13. in Horel; 14. in Iemapia; domum etiam nostram quae est Leodii a fundamento fecit renovari.
463Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0067B (auctor c.1070–1138)
Qui etiam silvas quae Mere et Burlo pertinebant fecit extirpari, sumptum inde precium servans suae peregrinationi.
464Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0134D (auctor c.1070–1138)
Similiter et mansum alium alii invasori in villa nostra Mere, qui solvit prebendae fratrum quantum et alii mansi.
465Rodulfus Trudonis, Gesta abbatum Trudonis, 173, 0192B (auctor c.1070–1138)
Similiter Mere et Lare, Kircheym, Burlo, Villeyr, ex quibus supradictis silvis ad curtes earum veniebant clausurae sufficienter, et ad fabricam edificiorum tam monasterii quam claustri, et in villis dominicalium materies et ad eorum reparationes.
466Rogerus Baco, Opus maius, 7, 1, pro.; 42 (auctor c.1214–1294)
Horum autem principiorum quedam sunt mere principia et solum methaphisice nata sunt declarari.
467Sennert Daniel, Epitome naturalis scientiae, 2, 2a; 260 (auctor 1572-1637)
Hoc negandum non est, in res materiales et mere natur ales omnes Caelum agere: an tamen ille influxus coelestis animam, volunt atemque nostram afficiat, quaerendum.
468Sennert Daniel, Epitome naturalis scientiae, 2, 3; 74 (auctor 1572-1637)
Haec enim cum mere passive se habeat, et ad omnem motum suscipiendum sit indifferens, nullamque vim agendi obtineat, caussa etiam resistentiae esse non potest.
469Sennert Daniel, Epitome naturalis scientiae, 5, 5a; 118 (auctor 1572-1637)
Neque ex aliis principiis, quam mere naturalibus ars procedit, sed ea, quae natura generavit, certo modo miscer.
470Sennert Daniel, Institutionum Medicinae Libri V, 1, 9; 49 (auctor 1572-1637)
Nam et illae actiones mere naturales sunt, et beneficio temperamenti proprii partium illarum perficiuntur.
471Sennert Daniel, Institutionum Medicinae Libri V, 1, 11; 11 (auctor 1572-1637)
Verum etsi negari non possit, facultatem vitalem cum naturali magnam habere cognationem; cum spiritus vitalis et sanguinis arteriosi generatio mere naturalis facultatis opus sit, et per naturalem coctionem perficiatur: tamen si vim pulsificam, et quae affectus ciet, spectemus, simpliciter naturalis, atque omnino eiusdem cum vegetante specici haberi non potest.
472Sennert Daniel, Institutionum Medicinae Libri V, 1, 11; 24 (auctor 1572-1637)
Verum etsi negari non possit, vires cordis utrique facultati esse affines; et quidem spiritus vitalis et sanguinis arteriosi generationem magnam cum naturali facultate cognationem habere; imo mere naturalem videri: contra pulsum et affectus animalibus actionibus cognatos videri: tamen pro potentia ex vegetabili et animali mista haberi vitalis facultas non potest.
473Sennert Daniel, Institutionum Medicinae Libri V, 5, 1, 1, 9; 46 (auctor 1572-1637)
Praeter haec, quae inter sarcotica recensensentur, vix aliqua mere talia sunt, sed simul agglutinantia, vel detergentia, vel pus moventia sunt, quae tamen si aliorum admixtione temperentur, etiam pro sarcoticis adhiberi possunt.
474Sennert Daniel, Institutionum Medicinae Libri V, 5, 3, 3, 15; 158 (auctor 1572-1637)
[?] tantum exstillet, relicto, si quod insit, oleo in fundo; huic liquori adiice pulverem Corallorum rubrorum, margaritarum, cranii humani recentis, spodii, visci quercini, et in MB. per aliquot cohobationes spirituum aliquam portionem elice, et tandem totum spiritum exstillare sine, ita ut pulvis mere siccus et exsuccus in fundo remaneat.
475Sixtus III, Epistolae et decreta, 50, 0616C
Primo enim mere commendatitiae sunt hae litterae, nec in iis Proclus quidquam sibi iuris arrogat.
476Smithius Ioannes Auctores varii, Annotationes in operibus Bedae, 95, 0380A
Dhis synt dha lond gemaera into cyngtune of weles burnan in how sic of dham sice in dha dic of dham dic in dham mere on dha straet of dhaere straet in morthhlau of morthhlau on dhorndune eastwearde of dhorndune on hüybban byrge of dhan byrge on dhone fulan pyt of dhan fulan pyt on . . . . . . wellan of dham wellan on mercena mere of mercna mere on succan pyt of succan pyt on grundlinga broc andlong streames of dham streame on fidestan of dham stane on hragra dhorn of rhagra dhorn eft in weles burnan.
477Smithius Ioannes Auctores varii, Annotationes in operibus Bedae, 95, 0383A
and swa ondlong dhaes herpadhes how on saltere dene ondlong dhaere dene on dhone herpadh be westan fugel mere ondlong dhes herpadhes on saltere wellan of saltere wellam eost riht on salt broc and swa ondlong salt broces eft on hymel mor aet wudu forda.
478Smithius Ioannes Auctores varii, Annotationes in operibus Bedae, 95, 0383D
ondlang dhara heaf da on dhone headan mere midde wardan.
479Smithius Ioannes Auctores varii, Annotationes in operibus Bedae, 95, 0383D
of dham mere andlang sices on aelfrices brycge.
480Smithius Ioannes Auctores varii, Annotationes in operibus Bedae, 95, 0384A
of aelflede gemaero how on grentes mere how upon dhone grenan weg.
481Smithius Ioannes Auctores varii, Annotationes in operibus Bedae, 95, 0385A
Dhis synd dhaland gemaer into Elmlea how is dhon aerest of netelcumbe aester wulfrices gemaere in dhone steort of dham steorte andland weges on fulan bryc of fulan brycce andlang west broces ongean stream in ealda ford of ealda forda on halsbroc of halsbroke into dham halan of dham halam andlang pohwoges innon neodhere haema gemaere aefter dham gemaere in nottestan of nottestane andlang gemaere inbyrdingc wican aester dham more in wifyndhdhes mere of wifyndhdhes mere andlang heafdon on hin haema gemaeru aefter hin haema gemaeru in dha ealdan straet dher ofer dha straet aester dham gemaere in salt wyllan of saltwyllan in segc haema gemaer of segc haema gemaeru on aesc haema gemaeru into dhaere munuca gemaeru up to dhaere hyrstte of dhaere hyrstte in pohweg how on halsbroc of halsbroke andlang dhaes rycweges innan scirford of scirforda ofer dhaene stanyhta weg how on calc stanes mor of calcstanes more how est innan netelcumbe.
482Smithius Ioannes Auctores varii, Annotationes in operibus Bedae, 95, 0347C
In universis enim optimae fidei manuscriptis exemplaribus tota haec historia de Oxoniensium dissidio non invenitur; neque tantum in eo Codice quo usus reverendissimus Matthaeus Cantuariensis, sed et in iis omnibus quos vidit Lelandus, siquidem ille testatur Asserium nonnisi tecte, suppresso eius nomine, de Vado Isidis scripsisse, et disertis verbis affirmat eum nec Graecoladae, nec Lecheladae, nec Latheladae, vocabulorum mere Saxonicorum, ut neque transmigrationis meminisse, ne per umbram quidem ( Leland., in Comment. ad Cygn. Cantion., voce ISIDIS VADUM). Si vero Asserius de discordia illa, de veteribus scholasticis, et de Gilda caeterisque aliquod locutus esset, transmigrationis certe per umbram saltem meminisset.
483Stay Benedictus, Philosophiae versibus traditae libri sex, lib. 4; 218 (auctor 1714-1801)
Perque diem in terras liquido flat ab aequore Ventus Propterea, salsis quia Sol attollit ab undis Multos, unde tibi commota fit aura, vapores: Terrarum tamen hi congesti montibus altis In mere prorumpunt noctu; tum frigida in aequor E terris ferri Ventorum flabra, necesse est.
484Tertullianus, De monogamia, 2, 0932C (auctor 150-230)
Reddit etiam caussas cur ita suadeat; quod innupti de Deo cogitent: nupti vero quomodo in matrimonio quis suo placeat (I Cor., VII, 32) . Et possum contendere: non mere bonum esse, quod permittitur.
485Tertullianus, De monogamia, 2, 0932C (auctor 150-230)
Quod enim mere bonum est, non permittitur, sed ultro licet.
486Tertullianus, De monogamia, 2, 0932C (auctor 150-230)
Et ita, si aliud quam quod voluit permittit, non voluntate, sed necessitate permittens, non mere bonum ostendit, quod invitus indulsit.
487Thomas Aquinas, Sentencia libri De sensu et sensato, 2, 8; 28 (auctor 1225-1274)
Sed non ita est de operationibus quae per organum corporale exercentur: quia non est in potestate hominis quod ex quo organum corporale est mere eius passio statim cesset.
488Thomas Cisterciensis Ioannes Algrinus, Commentaria in Cantica canticorum, 206, 0102B (auctor -1237)
» Tertius meridies dicitur mera dies, quia Deus tunc mere, id est pure videbitur quem modo vident religiosi per speculum et in aenigmate, et quatuor modis.
489Thuanus Iacobus Augustus, Historiae Sui Temporis, 4, 1, 12; 539 (auctor 1553-1617)
nullas in eo esse partes Pontificis, cumres mere soli sit, neque quidquam admistum habeat, cuius respectu sacri fori debeat intercedereauctoritas; neque vero quidquam caussae esse, curse Ordinum Lusitaniae iudicio summittat: nam electis semel regibus, iis et in eos eorumque successores omne ius translatum intelligi, vt penes ipsos omnis sit iurisdictio, nec ab aliis iudicari possint.
490Victor Vitensis, Historia persecutionis Africanae provinciae [CSEL], 3, 56; 1 (auctor 430-484)
Tristia mere tetraque omnia, et par pestilentiae olaaes Africam confuderat omnem.
491Vincentius Bellovacensis, Speculum doctrinale, 9, 144; 14 (auctor c. 1190-1264)
Hoc iure, cum sit mere spirituale, non possunt a laico detineri, quia tale ius non cadit in laicum.
492Vossius Gerardus Iohannes, De Arte Grammatica Libri Septem., 1b, 15; 39 (auctor 1577-1649)
[Index lib. 3-4] I. XXXIV. 141. Os ossis corripitur, [Index lib. 1-2] II. XXXI. 277. OS, et ON per ο μικρὸν in nominibus Graecis, brevis; per Ω , longa est, [Index lib. 1-2] II. XXXV. 291. quamvis Prudentio hoc non observatum, 292. OS, et ON, terminationes nominativi Graeci, a Latinis saepe retinentur, [Index lib. 3-4] II. VII. 269. OS pro US in nominativis secundae dixere veteres etiam in mere Latinis, II. V. 257. OS genitivi, et accusativi singularis in A, Graeca terminatione utuntur Poetae, quae in prosa potius per IS, et EM, efferuntur, II. XVI. 328. Accusativi vero plurales in AS Oratoribus etiam usitati, Ibid.
493Vossius Gerardus Iohannes, Gerardi Ioan. Vossii Et Clarorum Virorum Ad Eum Epistolae, 2, 40; 15 (auctor 1577-1649)
Quod si Patres antiqui, qui non habitu, sed moribus, et vita, sapientiam Christianam exprimebant, iam resurgerent, et eos qui Trinitatis mysterium agnoscunt, Christumque, et Spiritum Sanctum Deum venerantur, adeo saevidice, de rebus, non mere ad salutem necessariis, digladiantes viderent, quid dicerent?
494Vossius Gerardus Iohannes, Gerardi Ioan. Vossii Et Clarorum Virorum Ad Eum Epistolae, 2, 50; 11 (auctor 1577-1649)
Velim nunc expri mere possim per literas ego, quanto animi mei gaudio videam ita bene tibi, et causae tuae velle virum tanta hic, et authoritate, et dignitate pollentem; sed dubitare non potes de affectu meo, nisi una dubites, de studio meo, quo annitar, semper talem me probare, qualis ut sim, exigunt, et natura, et recta honestatis ratio, et quae tandem alia esse potest, vitae bene instituendae moderatrix.
495Vossius Gerardus Iohannes, Gerardi Ioan. Vossii Et Clarorum Virorum Ad Eum Epistolae, 2, 236; 19 (auctor 1577-1649)
Quamquam mere politica sint, ipseque abhorreat, a severa Critica, gratum fore tamen sibi testatus est, si velut in Epistolam coniicerem, quae animadversione digna haberem, quae ipsius operi adderetur, ut ne hac in partem id mancum esset.
496Vossius Gerardus Iohannes, Gerardi Ioan. Vossii Et Clarorum Virorum Ad Eum Epistolae, 2, 449; 8 (auctor 1577-1649)
Vous n'avez garde en cette occurrence, de parler comme une femme mal sage, ainsi que faisoit celle de Iob, etant fille d'un si excellent Pere, que Dieu vous avoit donne, veufve d'un tel Mary, qu'il vient de vous retirer, et Mere d'un tel fils, qu'il vous a conserve, d'un plus grand nombre d'enfans, pour etre votre Beniamin, et le Baston de votre vieillesse.
497Walafridus Strabo Incertus, Vita S. Leodegarii, 114, 1132A
At, si magnarum cedrorum carpere poma Tardus non valeo vertice frondifera, Nec fructus teneros trudit quos cortice palma, Est satis umbriferis mere cubare locis, Unde meo gremio recidentia poma recondam, Sufficit insuavidam iam saturare famem.
498Willelmus Conquestor, Leges, 149, 1337B
E se alquons meist main en celui qui la mere Yglise requireit, se ceo fust u evesques, u abbeie, u Yglise de religion, rendist ceo que il iavereit pris, e cent sols de forfait, e de mer Yglise de paroisse XX. solz.
499Willelmus Conquestor, Leges, 149, 1293
E se alquons meist main en celui qui la Mere Yglise requirit, se ceo fust v Abbeie [al., V Evesque], v Yglise de Religion, rendist ce [al., ceo] que il i avereit pris, e cent sols de forfait: et de Mer Yglise de Paroisse xx.
500Willelmus Malmesburiensis, De antiquitate ecclesiae Glastoniensis, 179, 1727D (auctor c.1095–c.1143)
Deinde per mediam moram usque ad divisas de Mere et de Poldane.