'meus' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 31799 hits      Show next 500

Nor id , p6, 41 found in
2Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345A (auctor fl. 1130)
Postea vero Deus meus illuminavit tenebras meas ut viderem, licet per speculum et in aenigmate, quod, antequam vidissem, firmissime credideram.
3Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0471A (auctor c.945–1004)
Denique et errorem qui de fine mundi inolevit abbas meus beatae memoriae Richardus sagaci animo propulit, postquam litteras a Lothariensibus accepit, quibus me respondere iussit; nam fama pene totum mundum impleverat, quod, quando Annuntiatio Dominica in Parasceve contigisset absque ullo scrupulo finis saeculi esset.
4Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0419D (auctor c.945–1004)
Testis etiam dominus meus Rodbertus, Francorum rex inclytus, vocatur, utique spiritualis in Christo filius, qui vobis parere decrevit, ac si beato Petro apostolorum principi, cuius vices in terris nunc geritis.
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0422A (auctor c.945–1004)
Quibus illectus Floriacum laetus redii, et omnibus ad quos meus sermo pervenire potuit, plenam sanctitatis et reverentiae vestram conversationem innotui, sicque mihi contigit ut reginae Austri, quae venit a finibus terrae audire sapientiam Salomonis, reversaque in terram suam regem ac servos eius beatificavit (III Reg. X, 1 et seqq.): quamvis sane momento temporis in Italia vobiscum degui, vix diebus quibus spiritus hos reget artus referre valeo mira quae audivi et vidi.
6Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0424D (auctor c.945–1004)
Ad quid enim aliud amicus meus apostoli verba ad me retorsit, dum in sermone meo est et non esse enuntiavit (Iac. V, 12), nisi quia aut quod est non esse, aut quod non est esse fatentem reprehendere voluit?
7Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0425A (auctor c.945–1004)
Ecce, venerabilis rex, meus apud maiestatem vestram sermo apologeticus, et, ne huiusce locutionis ineptiis decipiamini, cautum esse opto et semper optavi.
8Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0428D (auctor c.945–1004)
Cognoscat itaque ille meus familiaris exactor me attentum illi operam impendisse, ei ferculum de lignis Libani construxisse ea charitate media, qua Apostolus optat: Deus patientiae et solatii dei vobis idipsum sapere in alterutrum secundum Iesum Christum (Rom. XV, 5).
9Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0442B (auctor c.945–1004)
Quidam igitur antecessor meus in possessione nostri monasterii ecclesiam aedificavit, dotem contulit, num idcirco monasterium possessionem amisit?
10Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531D (auctor c.945–1004)
Illa etiam constructio et sermonem quem auditis non est meus, similis est, urbem quam statuo vestra est; lectionemque quam audistis vobis prodest.
11Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0513C (auctor c.945–1004)
Idcirco seu sponte, seu invitus de carcere suo meus ad coelum evolet liber spiritus, nullae emancipationis aut abalienationis specie contaminatus; quia regem, diminutum capite, nunquam Danus videbit ad triumphum supervivere.
12Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0736A (auctor fl. 923)
Mi Germane sacer, cura ne spiritus olim Illa meus subeat, cuius miracula canto.
13Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740D (auctor fl. 923)
Ergo suas ut Ainricus secessit ad aulas, Germani teretis contemnunt litora sancti, Aequivocique legunt, cuius factis bene vescor, Circumeunt castris aequor, seo et undique vallo Clauditur a dominusque meus, quasi carcere latro, Ipse nichil peccans; murus circumdedit eius Ecclesiam nostro celsam cogente reatu.
14Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747C (auctor fl. 923)
Caedo, sacer forsan, sodes, babtista Iohannes; Ergo meus similis Germanus huic habeatur.
15Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747C (auctor fl. 923)
( Ad oram cod., Vox URBIS.) « Me quis poterat defendere, primas Hic nisi Germanus, virtus et amor meus omnis?
16Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747D (auctor fl. 923)
Post regem regum sanctamque eius genetricem Rex meus ipse fuit, pastorque, comes quoque fortis; Hic ensis bisacutus adest meus, hic catapulta, Is clipeusque, patens murus, velox sed et arcus.
17Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302D
Si aliquis dixerit: mea est ecclesia, dices ei quod in Cantico legitur: Una est columba mea, et unus est dilectus meus (Cant. VI, 8) . Et dices illi: aptum est filium occidi in sinu matris et nutricis suae; tamen scias nutricem tantum pollutam, et pro hac pollutione consecratur, filium vero mortuum esse.
18Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017B (auctor fl. 1150)
Sed videmus multos Verbum incarnatum fide amplectentes, qui formam vitae eius imitari nolunt, quibus si ostendas loca clavorum, si mittant manus in latus eius, dicunt cum Thoma: Dominus meus et Deus meus (Ioan. XX) : si autem ad passiones eos invitaveris et humilitatem, dicunt Domino Deo: recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus (Sap. III) . Comprobant hoc plurimi studentes divitiis et honoribus, sive scientiae potius quam conscientiae, non ut abiecti et humiles, sed potius ne tales reputentur: ut honorati videantur esse in seculo, et faciant sibi nomen iuxta nomen magnorum qui sunt in terra.
19Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026A (auctor fl. 1150)
Imo si iustus es, in principio accusator es tui (Prov. XVIII) , sicut quondam Iob ille iustus, cum Deum oculo contemplationis respiceret, sua infirma intuens et accusans exclamavit dicens: Auditu auris audivi te, nunc autem oculus meus vidit te, idcirco me reprehendo (Iob XLII) . Quasi diceret, primo audivi te per tuae voluntatis cognitionem, nunc autem oculus meus videt te per mentis contemplationem: et quia video te, idcirco ipse me reprehendo.
20Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030D (auctor fl. 1150)
Si in malo opere meo scandalizatur frater meus, cessare debeo et pro me et pro illo.
21Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030D (auctor fl. 1150)
Si enim ad bonum quod facio, teneor de mandato Dei, vel de professione ordinis mei, et inde scandalizatur frater meus, non propter hoc cessare debeo: quia hic tutius scandalum admittitur quam veritas relinquatur.
22Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0031A (auctor fl. 1150)
Si vero ad bonum quod facio, non teneor de mandato vel voto, quin potius bonum illud voluntarium est, et de libero arbitrio, et inde scandalizatur frater meus, etiamsi maximum bonum illud sit, utpote ieiunare biduanas vel triduanas, secretae vigiliae, privatae orationes, propter scandalum ab illis debeo abstinere.
23Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0041A (auctor fl. 1150)
Et Ieremias: Oculus meus deducens aquam, quia longe factus est a me consolator convertens animam meam (Rom. VIII) . Audi et imbrem serotinum: Quis me liberabit de corpore mortis huius?
24Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0053D (auctor fl. 1150)
Siquidem de aeterna eius generatione vigiliis nocturnis canticum Ecclesiae audivimus cum psallebat: Dominus dixit ad me, Filius meus es tu (Psal. II) . Et alibi: Tecum principium in die virtutis tuae in splendoribus sanctorum (Psal. CIX) . Similiter et de humana eius generatione canticum audivimus Ecclesiae dicentis: Puer natus est nobis, et filius datus est nobis (Isa. IX) . Et ibi: Apparuit benignitas et humanitas Salvatoris nostri Dei (Tit. III) . Omnes denique Filii Dei hodierna die cantant hoc canticum, qui spiritaliter gaudent de Christi nativitate.
25Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0055A (auctor fl. 1150)
Si suspiras praesentis vitae taedio et amore futurae quam desideras sicut ille qui dixit: Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est (Psal., CXIX) , carnes turturis comedisti.
26Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0111C (auctor fl. 1150)
Ac si diceret filiis suis: Consolamini, popule meus, quia adhuc modicum, et epulabimini cum fratribus vestris, et satiabimini ab uberibus consolationis vestrae.
27Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0112A (auctor fl. 1150)
Ut homo in conspectu Dei semper sit pavidus, ne ipsum aliqua interveniente culpa offendat, cui sociari toto mentis desiderio festinat; sicque fit ut dum metuit eum offendere quem diligit, semper magis et magis in eius fervore dilectionis meus solidetur et crescat.
28Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0119D (auctor fl. 1150)
De pulchritudine vero floris illius sancta Ecclesia sibi applaudit in Canticis dicens: Dilectus meus candidus est et rubicundus (Cant. V): vere pulcher, vere speciosus, qui, licet rubicundus fuerit in passione, candidus tamen in essentia divinitatis permansit.
29Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0124A (auctor fl. 1150)
Deus autem meus faciat eum placabilem et remittat, et hunc fratrem vestrum qui loquitur, et eum quem tenet in vinculis, id est illos qui ad obediendum Deo vinculis disciplinae se astrinxerunt, remittat, inquam, ad Patrem suum, ad summi et aeterni illius Patris visionem, ubi vita sine termino, et gaudium sine nubilo: quo nos perducere dignetur ipse Iesus, rex et salvator noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum, Amen.
30Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0142D (auctor fl. 1150)
Et quis alius fuit iste viator, nisi Christus de quo scribitur: Exultavit ut gigas ad currendam viam (Psal. XVIII) . Et alibi: De torrente in via bibit, propterea exaltavit caput (Psal. CIX) . Pes eius viatoris est, sanctum animi desiderium, equo trahuntur viri iusti ad bene operandum, de quo pede scriptum est: Pes meus stetit in directo, in ecclesiis benedicam te Domine (Psal. XXV) . Vestigia igitur Christi sunt, viri sancti, qui per sanctum desiderium ducuntur ad militandum Deo viventi.
31Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0189D (auctor fl. 1150)
Iam nunc ad secundas transitur nuptias, scilicet propagationis, in quibus nihil amarum, nihil iniocundum, nihil inhonestum reperitur: quippe sponsa in secretarium Sponsi sui admissa, illum cogitat, illum amat, et castis eius inhaeret amplexibus dicens: Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. II) . Iam longe sit antiqua peccatorum delectatio, cessat amor mundi, non trahit illam affectus sanguinis, vel quicquid desiderari potest super terram: quia in illo omnia se possidere aestimat, quem in omnibus et super omnia praeelegit.
32Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0205C (auctor fl. 1150)
De tertio bibunt lugentes, de quibus Iob: Antequam comedam suspiro, et tanquam inundantis aquae sic rugitus meus (Iob III) : et tales sunt ex conscientia peccatorum pavidi, suspiriis anxii, lacrymis perflui flagellis et verberibus attriti.
33Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217A (auctor fl. 1150)
Unde Dominus in Evangelio: Pater meus usque modo operatur et ego operor (Ioan. V) . Et in Ecclesia canitur: Te laudent, te glorificent omnes creaturae tuae, o beata Trinitas.
34Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0225D (auctor fl. 1150)
Iaspis qui colore est mediocriter viridis, et in fundamento huius domus primo ponitur, imperfectos quosque significat in Ecclesia, qui summam virtutum viam nondum attingentes, sola fidei virent simplicitate, quibus scriptum est: Iustus autem meus ex fide vivit (Habac. II) . Huic superponitur saphyrus, qui colorem habens aerium maculis quibusdam distinguitur, significans eos qui plerumque rapiuntur desiderio coelestium, sed terrena sollicitudine et negotiis huius seculi, quasi quibusdam maculis afficiuntur.
35Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0231A (auctor fl. 1150)
Audi Hieremiam conquerentem de illa sensus delectatione: Oculus meus, inquit, depraedatus est animam meam in cunctis filiabus urbis meae (Thren. III) , nec solum visus, verum etiam quilibet alius sensus in his delectatur.
36Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0237B (auctor fl. 1150)
Fructum vero mansuetudinis Propheta nobis aperit, dicens: Diriget mansuetos in iudicio, docebit mites vias suas (Psal. XXXIV) . Et in Evangelio: Beati mites, quoniam ipsi possidebunt terram (Matth. V) . Et alibi: Super quem requiescet Spiritus meus, nisi super mitem et humilem et caetera (Isa. LXVI) . Isti sunt quatuor annuli aurei, qui erant in angulis arcae testamenti, quibus elevabatur cum castra essent movenda, et deponebatur cum essent figenda tentoria.
37Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0269B (auctor fl. 1150)
Qui ergo verba sacrae Scripturae exhortationis devotus suscipit, etiam vitam praeteritam non deserens, iuxta aquam sacri eloquii positus est, de qua dicitur: Cibavit illum pane vitae et intellectus, et aqua sapientiae salutaris potavit illum (Eccle. XV) . Qui vero dona gratiarum quae in se non habet, in aliis veneratur et diligit, iuxta aquam gratiae spiritalis positus est, de qua dicitur: Effundam super vos aquam mundam et mundabimini ab omnibus inquinamentis vestris (Ezech. XXXVI) . Qui ad lachrymas poenitentium in seipso erubescit et confunditur, iuxta poenitentiae aquam positus est, de qua scriptum est: Antequam comedam suspiro, et tanquam inundantis aquae, sic rugitus meus (Iob. III) . Sic igitur et plateae sunt, et tamen quodammodo iuxta aquas ponuntur, quoniam etsi latas huius vitae vias teneant, eo quod Dei dona venerantur in aliis et diligunt, suscipiendae gratiae habiliores et promptiores fiunt.
38Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0275C (auctor fl. 1150)
Quoniam impediente superbia ad Christum respicere non potest, ut in ipso videat quam humilis, quam patiens, quam suavis, quam bonus est Dominus: ut sic ad suas infirmitates respiciens, deploret humiliter quod sibi intellexerit deesse, sicut beatus Iob fecisse legitur cum diceret: Auditu auris audivi te, nunc autem oculus meus videt te, idcirco ipse me reprehendo, et ago poenitentiam (Iob XLII) . Superbia igitur quoniam ad Deum non respicit, ut in lumine eius tenebras suas agnoscat, ideo inter omnia peccata difficilius ad poenitentiam inclinatur.
39Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0293D (auctor fl. 1150)
Vide, Domine, inquit propheta, et considera, quoniam erectus est inimicus meus (Thren. I) . Ecce conqueritur quoniam inimicus eius erigitur, id est per delectationem pravam in consensum; ideo auxilium Domini postulat, ne ad consensum perducatur.
40Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0775 (auctor 947-1030)
Esne meus monachus, tu, quem misi?
41Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0775 (auctor 947-1030)
Nam dominus meus est rex Oydelo Cluniacensis.
42Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0507D (auctor 969-988)
Ex condicto quidem legatum, sed praesentis negotii omni scientia vacuum, frater meus vobis dirigit, ne aut mendacio, aut inertia denotetur.
43Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508B (auctor 969-988)
Et quoniam quam fidem domino meo promisistis, eam nepos meus promittere et servare paratus fuit, eam a nobis obtinuit licentiam, quam maiorum promulgavit auctoritas.
44Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0509C (auctor 969-988)
Cum senior meus rex Lotharius Lothariense regnum non haberet nec revocaret fratris mei filium, vix tandem sic obtinui, fide interposita, ut si usus aliquando exposceret, sibi suisque absque pertinacia redderem.
45Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0509D (auctor 969-988)
At cum ageretur ut senior meus filio imperatoris advocatus foret, eaque de causa dati obsides essent, fratris mei crebris legatis filium repetivit, me segniter accipientem, fidei violatorem increpitans, rem suam a multis interturbari, eum se statum prodere dicit, terribilem iudicem extremi iudicii ultorem spretae fidei ac consanguinitatis proclamat.
46Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0509D (auctor 969-988)
Ergo quia senior meus de revocatione regni nihil mihi dixerit, sed de sola advocatione, nec dandi licentiam clerico interdixerat, sed insuper benevole consenserat, ut a legatis meis intellexi, si ea facere vellet quae pater suis spoponderat, et proficiscentem absolvi, et ut id pro quo obsides dati erant sincerissime conservaret, fidem exegi, quam et hactenus obtulit, et adhuc ut credimus offert.
47Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0511A (auctor 969-988)
Caeterum, qui frater meus se suaque ad vos pertinere putat, multumque spei suae salutis vobis attribuit, Gualterum militem a pervasione praediorum sui Wazonis cohibere debetis: eoque facto et sinistrum rumorem vitabitis, et proprio officio non defuisse videbimini.
48Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0897B (auctor 956-996)
Sciebat enim ipsum in Evangelio dixisse: Nisi quis renuntiaverit omnibus quae possidet, et secutus me fuerit, non potest meus esse discipulus.
49Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 4; 13 (auctor -c.1150)
Qualis igitur quantusque sit frater meus Chromatius cum in aperto sit, merito eius laudibus nostrum cedit ingenium.
50Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 4; 20 (auctor -c.1150)
Breviter igitur et astrictim, quid frater meus Fulvius de vobis favoris poscat, advertite.
51Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 7; 4 (auctor -c.1150)
Quocirca P., si meus vis esse amicus, consequitur, ut erga me sis benivolus, quia sicut aliquis alicui minime inimicus esse invenitur sine malivolentia, ita tu sine benivolentia mihi amicari non potes.
52Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0924C (auctor fl. 964)
Et enarravit ei dicens: Ego de saeculari vita sum, et sollicitat me modo inimicus meus de uxore mea, et narravi patribus, et imposuerunt mihi onera diversa; et cum implere vellem iussa, defeci, et tamen stimulus crescit.
53Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0740B
Tum proinde hanc de sacro ore profert vocem, dicens: « Hic meus non solum hac vice nunc non morietur puer, sed etiam post meum obitum annis multis vivet.
54Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0771D
Iam enim Dominus meus Iesus Christus me invitare dignatur, ad quem, inquam, hac mediante nocte, ipso me invitante emigrabo.
55Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0560C (auctor 1068-1081)
Audivimus eum saepenumero pro lucro ecclesiae suae se suosque parentes devovisse: Adeo, inquit, nemini parcam, nec mihi, nec fratribus, nec pecuniae, nec ipsi ecclesiae, ut episcopatus meus aliquando liberetur a iugo, vel par ceteris efficiatur.
56Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0645B (auctor 1068-1081)
In qua re ne tibi aliqua signa dubietatis remaneant, in nomine Christi, qui est filius meus, tu recipe lumen oculorum tuorum.
57Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXVIII; 6 (auctor -1081)
In qua re ne tibi aliqua signa dubietatis remaneant, in nomine Christi, qui est filius meus, tu recipe lumen oculorum tuorum'.
58Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, II; 12 (auctor -1081)
Audivimus eum sepenumero pro lucro ecclesiae suae se suosque parentes devovisse: 'Adeo', inquit, 'nemini parcam, nec mihi, nec fratribus, nec pecuniae, nec ipsi ecclesiae, ut episcopatus meus aliquando liberetur a iugo vel par ceteris efficiatur'.
59Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593D (auctor 1145-1221)
Verum infelix animus meus et ex more primis motibus assidue quatitur, et ex cogitationibus ab eis orientibus periculose illicitur, et tantum ex morbo huiusmodi invalescunt delectatio et consensus, ut me saepissime ad consensionis illicitae trahant opus.
60Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0597C (auctor 1145-1221)
Quoties scribit amicus meus, amicitiae ratio et amoris pristini usus ad memoriam redit: non ita, fateor, venerabilis Pater, affectio mea te sibi sentit accommodum, sicut ante consuevit aliquoties experiri.
61Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0600B (auctor 1145-1221)
Utinam sermo meus apud te olei vicem exhibeat, quod dum in amoris tui flammam mittitur, ex hoc flamma eadem nutriri valeat et augeri!
62Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0602D (auctor 1145-1221)
Mecum optime agit, si inter collactaneos suos me Iesus meus connumeret, si suscepto interdum ad matris ubera suae delinitionis sorbitiunculas partiatur.
63Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0609B (auctor 1145-1221)
Super quem, ait Dominus, requiescet spiritus meus, nisi super humilem et quietum et trementem verba mea?
64Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0614A (auctor 1145-1221)
Illis tamen est facile, quos illexit amor nostrae Virginis, quae cum sit ubique imperiosa et praepotens, est etiam ex miseratione gratuita, si illam amaveris, tuumque illi dedicaveris corpus, tibi etiam non deerit amor meus.
65Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0629A (auctor 1145-1221)
Tunc sponsa nihil aliud quaerens, nec inferius resilire appetens exclamat laetabunda et laudans dicit: Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. XX).
66Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0638B (auctor 1145-1221)
Vos inquit Dominus, estis qui permansistis mecum in tentationibus meis, et ego dispono vobis, sicut disposuit mihi Pater meus regnum (Luc. XXII).
67Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0647B (auctor 1145-1221)
In hoc iam promissionis arrham accepimus, quia ipsum dixisse in Evangelio minime dubitamus: Volo, Pater, ut ubi sum ego, illic sit et minister meus (Ioan. XII).
68Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0648B (auctor 1145-1221)
Tunc speciosa et suavis et tota deliciis affluens, suave illud epithalamium iucunditate mirifica decantabit: Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. I).
69Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0651D (auctor 1145-1221)
Super quem, ait Verbum vitae, requiescet Spiritus meus, nisi super humilem et quietum et trementem verba mea?
70Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0663B (auctor 1145-1221)
Si flores istos de horto voluptatis decerpsisti, miris odoribus Sponsi gratiam oblectasti, revocasti absentem, praesentem fortiter tenuisti, et dixisti: Tenui eum, nec dimittam (Cant. III), et illud: Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. I).
71Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0665D (auctor 1145-1221)
Ad hanc philosophiam te invitat anima mea, amor meus.
72Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0666C (auctor 1145-1221)
Ex his sollicitudini tuae datur patenter intelligi, me non posse non amare, quia meus es, et utinam te nulla mihi ratione praeripiant aut locorum distantia, aut diversitas studiorum?
73Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0668A (auctor 1145-1221)
Utinam status meus, pauperumque qui mecum militant studiis versetur vitalibus, ut et tu gaudeas, cum audieris, qui huius rei notitiam inquirebas.
74Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0672A (auctor 1145-1221)
Qui ergo ex ignorantia Martini meritis detrahit, intueatur, legat et discat Dominum non solum de apostolis, sed etiam apostolorum imitatoribus dixisse: Volo, Pater, ut ubi ego sum, illic sit et minister meus (Ioan. XII).
75Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0689A (auctor 1145-1221)
Quod autem silentium diligat Spiritus sanctus testatur Dominus per prophetam: Super quem, inquit, requiescet Spiritus meus, nisi super humilem et quietum et trementem sermones meos?
76Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0748C (auctor 1145-1221)
Habens proinde Maria penes se gaudium angelorum et hominum: « Magnificat, ait, anima mea Dominum, et exsultavit spiritus meus in Deo salutari meo (Luc. I).
77Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0749C (auctor 1145-1221)
« Exsultat, inquit, spiritus meus in Deo salutari meo.
78Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0752D (auctor 1145-1221)
Mecum optime agitur, (29) si inter collectaneos suos me Iesus meus connumeret; si suscepto interdum ad matris ubera suae delinitionis sorbitiunculas partiatur.
79Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0697 (auctor 1145-1221)
Gaudet porro Adam meus, et Deo meritas ac immortales gratias agit, quod ex providentissima consultissimaque Deiparae Virginis benignitate, ipsius Mariano Operi ille provisus sit patronus, quo, in Deiparae cultu, ac caeteris etiam omnibus Christianarum virtutum ornamentis, vix ipse maiorem melioremque optare potuisset.
80Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0715A (auctor 1145-1221)
» Caeterum pax ordinatissima inter secretissimae puritatis arcanum se conferens, sub testimonio plenioris gratiae virgineam conscientiam tranquillabat; illam oleo laetitiae et exsultationis exhilarans atque dicens: « Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. II); et illud: Quid mihi est in coelis, et a te quid volui super terram?
81Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0722D (auctor 1145-1221)
» Unde, et Manufortis iste in quodam loco exsultat, et laudat et gratias agit, dicens: « Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas ad praelium et digitos meos ad bellum (Psal. CXLIII).
82Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0723A (auctor 1145-1221)
« Si ego sum, ait, Dominus, ubi est timor meus?
83Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0724A (auctor 1145-1221)
Psalterii sonus est, ubi dicit: « Ego et Pater unum sumus (Ioan. X), » et iterum: « Volo, Pater, ut ubi ego sum, illic sit et minister meus (Ioan. XII); » citharae melodia est, ubi ait: « Discite a me quia mitis sum et humilis corde (Matth. XI): » Et adhuc dulcius citharizans ait: « Pater, ignosce illis, quia nesciunt quid faciunt (Luc. XXIII).
84Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0728B (auctor 1145-1221)
Dum dilectae castitati metuunt, secretum appetunt, turbas fugiunt, et de prolongatione incolatus gemunt, et dicunt: « Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est!
85Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0734D (auctor 1145-1221)
Affectu misericordiae mollis, operum fertilitate fecunda, dum sponsum suum Iesum supra omnia, et in omnibus diligit, individua se ei puritate coniungit, et dicit: « Dilectus meus mihi est, et ego illi (Cant. I).
86Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0736A (auctor 1145-1221)
« Ego, inquit, in altissimis inhabitavi, et thronus meus in columna nubis (Eccli. XXIV).
87Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0486A (auctor c.1140–1212)
Denique conventus a rege super hoc, respondit: Arca Dei, et Israel, et Iuda habitant in papilionibus, et dominus meus Ioab, et servi domini mei super faciem terrae manent, et ego ingrediar domum meam, ut comedam, et bibam, et dormiam cum uxore mea? (II Reg. II, 11.) Quod perfecto negando subiunxit: Per salutem tuam, et per salutem animae tuae non faciam rem hanc (ibid. 12) . Audi strenuitatem viri non quae sua sunt quaerentis, sed quae aliorum.
88Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0504A (auctor c.1140–1212)
At ille: Quid si mihi praelatus meus prohibuerit discedere?
89Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0596C (auctor c.1140–1212)
Iam de caetero potero meus esse; quia unus idemque est finis, et quem promisi, obedientiae, et vitae suae.
90Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0602B (auctor c.1140–1212)
Quod autem strenuitas bonae actionis quaedam sit quodammodo pinguedo internae refectionis, ipse te Dominus certum reddat, qui de seipso dicit: Meus cibus est, ut faciam voluntatem eius, qui misit me, ut perficiam opus eius (Ioan. IV, 34) . Bonus sibi cibus, bonum opus.
91Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0699B (auctor c.1140–1212)
Ut ostendatur quia haec imago illum designat, de quo Sponsa in Canticis: Dilectus meus candidus, et rubicundus (Cant. V, 10) . Candidus in divinitate, rubicundus in humanitate.
92Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0740C (auctor c.1140–1212)
Quod enim cibus bonam designet operationem, habemus ex sententia Domini, dicentis: Meus cibus est, ut faciam voluntatem Patris mei (Ioan. IV, 34) . Quod vero candelabrum sacram innuat lectionem, apostolus Petrus ostendit, dicens: Habemus firmiorem propheticum sermonem, cui benefacitis, attendentes quasi lucernae lucendi in caliginoso loco (II Petr. II, 19) . Quod incensum quoque suavitatem orationis exprimat, Psalmista demonstrat.
93Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0632C (auctor c.1140–1212)
De factura itaque, et dispositione materialis tabernaculi, in prima parte loquens, hoc volo, ut lector meus absque omni dubio sciat, quod verba libri Exodi, et Venerabilis Bedae presbyteri, diligenter et sollicite secutus sum, et nihil eis contrarium in aliquo me dixisse conscius sum.
94Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0798A (auctor c.1140–1212)
Quid ergo es tu, Domine Deus meus?
95Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0811D (auctor c.1140–1212)
Ecce, Domine Deus, qui iam te per clamorem validum creaturarum tuarum in inspectione naturarum suarum voce me magna alloquentium, auditu auris audivi te: nunc per diligentem mei ipsius considerationem excitatus, et clarificatus oculus meus, ex aliqua parte, videt te.
96Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0812D (auctor c.1140–1212)
Sum, inquam, Domine Deus meus, sed sim in te; sapio quidem, sed sapiam te; amo, Domine, sed amem te.
97Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0813B (auctor c.1140–1212)
Hinc, Domine Deus meus in creatura tua egregia, quam pro te fecisti perfectam, claram, et integram, et plenitudinem minuit defectio, et claritatem obscurat caligo, et integritatem contaminat corruptio: ut eos nec immerito perennis Dei sui condemnet privatio, quos prius voluntaria et perpetua essentiae et sapientiae, atque amoris eiusdem Dei sui reos tenuit abiectio.
98Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0817D (auctor c.1140–1212)
Quid est hoc, Deus meus?
99Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0818B (auctor c.1140–1212)
Domine, inquam, Deus meus; Deus aeterne et magne, excelse et intime; Deus fortis et iuste, si te interrogare audeo Maiestatem pulvis, quare nos nescimus amore dignos, si nos simus sapientes et iusti?
100Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0826A (auctor c.1140–1212)
Considero haec, Domine Deus meus; considero, inquam, haec et hilaresco.
101Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0800D (auctor c.1140–1212)
Et ecce, Deus meus, cum in hac adhuc rerum creatarum multitudine occupatur et distenditur animus meus, alloquuntur me oculi mei, et dicunt: Qui creaturarum obstupescis multitudinem, creaturarum non admiraris magnitudinem?
102Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0800D (auctor c.1140–1212)
Sed haec metiri volens, Deus meus, nec valens, cum magna admiratione exclamo: O quam magna haec!
103Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0820A (auctor c.1140–1212)
Video haec, Domine Deus meus.
104Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0801C (auctor c.1140–1212)
Aperio aures meas, Deus meus, et influunt in eas voces multimodae, et soni diversi.
105Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0802C (auctor c.1140–1212)
Hoc ipsum, Domine Deus, mihi dicit olfactus meus: Ecce, inquit, quot tibi, et qualia odorum genera ostendo.
106Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0802D (auctor c.1140–1212)
Sed et gustus meus, Domine Deus, in me: Recense, inquit, quot, qualiaque tibi per me apponuntur genera saporum.
107Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0803A (auctor c.1140–1212)
Et ego, inquit tactus meus, in rebus creatis ab aspero lene discerno.
108Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0803A (auctor c.1140–1212)
Sed ubi iam te quaeram, Domine Deus meus?
109Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0833A (auctor c.1140–1212)
Ecce, Domine Deus meus, ecce quantum mihi a te, et aspirando me praeveniente, et adiuvando prosequente, concessum est, investigavi te, et inquisivi.
110Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0833A (auctor c.1140–1212)
Ubi inveni te, Domine Deus meus, virtus mea, et lumen oculorum meorum (Psal. XXXVII) , decor cordis mei et suavitas animae meae, decor non marcescens, et suavitas non fallax?
111Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0834B (auctor c.1140–1212)
Deus meus deprehendi quamdam trinitatem esse in me: essentiam videlicet, scientiam et amorem: nullumque istorum alterum vidi esse istorum; nec esse scilicet, scire vel amare: nec scire omissum videtur, amare vel esse; nec amare, esse vel scire: quia aliud mihi est esse, aliud scire aliudque amare; cum tamen ego non nisi unus spiritus sim qui existo, scio et amo.
112Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0804C (auctor c.1140–1212)
Extollunt, Deus meus, vocem suam sol, luna et stellae, et dicunt.
113Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0806A (auctor c.1140–1212)
Tu autem, Domine Deus, lux vera, lux non illuminata ab aliquo; sed illuminans omnem hominem venientem in hunc mundum (Ioan. I, 9) . Deus, inquam, meus, lucem habitans inaccessibilem: quem nullus hominum vidit, sed nec videre potest (I Tim VI, 16) . Tu, quaeso, Deus meus, tu me illustra et clarifica; tu mihi fulge et irradia; illumina vultum tuum super me, ne me aliqua alicuius falsitatis caligo offuscet; ne me denique per stolidi cordis partum, vel quod periculosius est per astuti hostis seminarium, aliquod phantasticum somnium illudat.
114Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0839B (auctor c.1140–1212)
Et video te, Dominator universitatis, Deus meus, in isto genere contemplationis electis tuis ineffabiliter suavem apparere et dulcem; quos tibi ab aeterno tam tenaci sempiternae electionis diligentis et dilectione eligentis compage unis: ut nullis prorsus eventibus a te in aeternum possint avelli.
115Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0840D (auctor c.1140–1212)
Hic, Domine Deus meus, huius meae prolixae locutionis est fructus: ut possim videlicet evidenter agnoscere quo modo, in triplici huius contemplationis genere, tua mentem meam et incomprehensibilitas illuminat, et severitas humiliat, et pietas demulcet.
116Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0809B (auctor c.1140–1212)
Haec, Domine, Deus meus, et multa in hunc modum de te mihi dicit animus meus: imo tu, et non ipse.
117Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0809C (auctor c.1140–1212)
Vocat me, Domine Deus meus, spiritus meus, et dicit ad me magna voce: Ecce studiose et diligenter senariam mihi meam in me scrutatus es: qua scilicet vivo, vivifico, sentio, sanctifico, cogito, volo.
118Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0812C (auctor c.1140–1212)
Et tu quidem, Deus meus, Spiritus alme, cum Pater sit Spiritus, et sit sanctus; et Filius sit Spiritus, et sit sanctus: tu tamen in persona tua specialiter vocaris Spiritus sanctus; quia es Patris et Filii amor et dilectio; dulcedo et suavitas; amplexus quodammodo et nexus; et quasi quoddam foedus amborum in Deitate una.
119Adamus Scotus, Sermones, 198, 0106A (auctor c.1140–1212)
Quid formidabo me ex toto committere tibi, qui nihil vis, nisi quod mihi bonum est; eoque [al. eo quod] amicus meus es? et omne quod vis bonum, bene conferre vales, quia omnipotens es?
120Adamus Scotus, Sermones, 198, 0161D (auctor c.1140–1212)
Sed ille cuius cor eructavit verbum bonum (Psal. XLIV, 2) ; ille, qui dixit: Filius meus es tu et: ego hodie genui te (Psal. II, 7) ; et illud: In splendoribus sanctorum, ex utero ante luciferum genui te (Psal. X, 3) . Ille etiam: Ex cuius ore sapientia prodiit, primogenita ante omnem creaturam (Eccli. XXIV, 5) . Quod ab aeterno in eadem sapientia concipit, quod in eodem verbo suo habet, quod cum eodem filio suo consulit, astante incommutabili utriusque beneplacito, coaequali videlicet eis et coaeterno ab utroque manante Spiritu sancto, adesse proprium creaturam perduxit.
121Adamus Scotus, Sermones, 198, 0202B (auctor c.1140–1212)
Sed iacebat consternatus super faciem suam, vultusque eius haerebat terrae (Dan. X, 8) . Et post pauca: Dissolutae sunt compages meae, et nihil in me remansit virium, sed et halitus meus intercluditur (ibid. 16) . Quatuor quoque animalia, et viginti quatuor seniores in Apocalypsi ceciderunt proni in terram coram Agno, quia omnes sancti in consideratione humilitatis illius Agni mansuetissimi, qui tollit peccata mundi, ex amore se humiliant, illum infra omnia humilem videntes: et ipsi coram illo nullatenus superbire praesumentes.
122Adamus Scotus, Sermones, 198, 0217C (auctor c.1140–1212)
Audivit siquidem Dominus, et misertus est mei; Dominus factus est adiutor meus (ibid., 11) . In quo ei misertus? In quo ei adiutor factus?
123Adamus Scotus, Sermones, 198, 0236D (auctor c.1140–1212)
Quos quidem praescivit et praedestinavit Deus Pater, conformes fieri imagini Filii sui ut sit ipse primogenitus in multis fratribus (Rom. VIII, 29) . Hic itaque est orbis, quem Dominus per Psalmistam asserit esse suum: Meus est, inquit, orbis terrae, et plenitudo eius (Psal. XLIX, 12) , quia suus est proprie et specialiter coetus electorum, in superna felicitate locandus.
124Adamus Scotus, Sermones, 198, 0249A (auctor c.1140–1212)
Plane locus voluptatis est Dominus meus Iesus, in quo quodcunque video, amoenum; quidquid audio, delectabile; quidquid odoro, suave; quodcunque gusto, dulce, utque nullum de sensibus praetermittam, quodcunque tango, acceptabile.
125Adamus Scotus, Sermones, 198, 0253B (auctor c.1140–1212)
Hinc Redemptor noster, quia videt se extendere manus suas ad populum non credentem, sed contradicentem sibi: eas credenti populo, et consentienti sibi expandit: non populo stulto et insipienti, sed populo illi laudabili, cui Deus exercituum benedixit, quem, ut ait sanctus David, in haereditatem elegit sibi Dominus (Psal. XXXII, 12) . Denique, per Ieremiam clamat: O vos omnes, qui transitis per viam, attendite et videte, si est dolor sicut dolor meus! (Thren. I, 11.) Per viam transeuntes electi sunt, vitam praesentem contemnentes, calcantes quidem in transitu, non autem amplectentes eam in statu.
126Adamus Scotus, Sermones, 198, 0258C (auctor c.1140–1212)
Vultis audire sinceram obedientiam? Fiat mihi secundum verbum tuum (Luc. I, 38) . Accipite et a Samuele sincerae obedientiae exemplum: Loquere, Domine, quia audit servus tuus (I Reg. III, 10) . Non quid loquaris iusto, sed solum ut loquaris peto, quia quidquid locutus fueris tu Dominus meus, obedienter exsequar servus tuus.
127Adamus Scotus, Sermones, 198, 0296D (auctor c.1140–1212)
Cui enim aliquando dixit angelorum: Filius meus es tu, ego hodie genui te? (Hebr. I, 4.) Et hic certe est, quem ipsi angeli adorant.
128Adamus Scotus, Sermones, 198, 0300D (auctor c.1140–1212)
II. Sed cum fallax, et plane instabilis sit honor, quem pro magno misere decepti habent mortales: felicem prorsus dixerim illum, qui pertingere poterit honorem, de quo Dominus ait: Honorificabit eum Pater meus qui in coelis est (Ioan. XII, 26) . Praemisit de honore quodam, quem suis modo confert in praesenti, qui ad illum quidem aeternum honorem via est: Si quis mihi ministraverit (Ibid.) . Ergo ministrare Domino, honorari est; plane ita est: Solus ille honoratur qui illi famulatur, solus etiam regnat, qui ei ministrat.
129Adamus Scotus, Sermones, 198, 0303A (auctor c.1140–1212)
Hinc est quod Amata et Amans in Canticis dicit: Dilectus meus mihi et ego illi (Cant, II, 16) ; sic et iste discipulus inquit, quem diligebat Iesus: Dilectus meus mihi, et ego illi.
130Adamus Scotus, Sermones, 198, 0311C (auctor c.1140–1212)
Hoc esse puto quod sanctus quidam dixit Domino: Deus meus es tu, quoniam bonorum meorum non eges (Psal. XV, 2) . Omnes enim quotquot salvamur, per electionem gratiae salvamur; si autem ex gratia, iam non ex operibus.
131Adamus Scotus, Sermones, 198, 0339C (auctor c.1140–1212)
Est et alius vindicta Dei, de quo in cantico Deuteronomii: Et gladius, inquit, meus devorabit carnes (Deut. XXXII, 42) . Id est, vindicta mea destruet carnales.
132Adamus Scotus, Sermones, 198, 0347B (auctor c.1140–1212)
Hic vero augmentum dicitur, quia quo magis conscientia humiliatur, eo et uberiore internae gratiae munere augetur, iuxta illud: Omnis vallis implebitur (Luc. III, 5) . Dicit quoque et sanctus David, quia valles abundabunt frumento (Psal. LXIV, 14) . Per prophetam nihilominus Isaiam: Super quem, inquit Dominus, requiescet Spiritus meus, nisi super humilem et quietum, et trementem verba mea? (Isai. LXVI, 2.) Maria mater est Iesu, ratio vero genitrix propositi boni.
133Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388D (auctor c.1140–1212)
Quoniam quis in nubibus aequabitur Domino, similis erit Deo in filiis Dei? (Psal. LXXXVIII, 7) . O! inquam, quem invenit Deus Pater secundum cor suum, iuxta illud verax testimonium: Hic est Filius meus dilectus in quo bene mihi complacui (Matth. XVII, 5) . Inveni virum secundum cor meum, ait Deus de nostro David (Act. XIII, 22) . Et bene virum quem apprehenderunt septem mulieres (Isai. IV, 1) ; quia non ad mensuram dat Deus Spiritum, cuius gloriam vidimus, gloriam quasi Unigeniti a Patre plenum gratiae et veritatis (Ioan. I, 14) . De cuius plenitudine nos omnes accepimus (ibid., 16) . XII. Virum utique, quem vidit Ezechiel vestitum lineis inter viros sex (Ezech. IX, 2) , qui veniebant a porta quae respicit ad aquilonem, et uniuscuiusque vas interitus in manu eius, insinuans, ut scitis, fortem hunc et potentem David, utpote Dominum virtutum, mundissima ex Virgine matre, assumpta carne vestitum, inter homines apparuisse, qui omnes per sex aetates mundi, et a peccato per nativitatem corruptibilem procedebant, et in proprio opere nonnihil ad peccatum pertinens mortiferum habebant: quod fortassis tunc erat, quando commendato grege custodi, missus a Patre abiit onustus ad fratres suos (I Reg. XVII, 20 et seqq.): relictis videlicet illis nonaginta novem in deserto, nihil funditus periculi metuens eis, utpote quos in tuto dimiserat loco, missus ad ovem, quae perierat, descendit plenus gratia et veritate visitare, et consolari omnes, qui eum de toto corde desiderabant (Matth. XVIII, 2) ; nec rediit ad Patrem suum, priusquam superbum illum Gethaeum, qui procedebat mane et vespere, stans quadraginta diebus, proprio gladio peremisset, quia ipse nullum habuit, et detulisset caput in Ierusalem.
134Adamus Scotus, Sermones, 198, 0397D (auctor c.1140–1212)
Nonne hoc sensit sanctus David, qui ait: Bonum sibi esse, quia Deus eum humiliavit, ut discat iustificationes suas? (Psal. CXVIII, 17.) Super quem, inquit, requiescit Spiritus meus, nisi super humilem, et trementem verba mea? (Isa. LXVI, 2.) In Evangelio quoque ait: Tollite iugum meum super vos, et discite a me quia mitis sum et humilis corde, et invenietis requiem animabus vestris (Matth. II, 29) . Sit itaque in descensione, qui iustificari desiderat, quoniam in Iordane Christum Ioannes baptizat: Et qui humiliat se exaltabitur (Luc. XIV, 11): quia nemo ascendit, nisi qui descendit (Ioan. III, 13) . Descensio ergo humilitas est: et non alias quam in ipsa quis iustificatur, sicut nec alibi, quam in Iordane Christus baptizatur.
135Adamus Scotus, Sermones, 198, 0406B (auctor c.1140–1212)
Respexit, inquam, humilitatem ancittae suae (Luc. I, 48) . Quod autem humilitas virtutum omnium non modo acquisitrix, sed et custodia sit, quid lucidius eo quod Dominus per servum suum ait, super quem requiescit Spiritus meus, nisi super humilem? (Isa. LXVI, 2.) Ut vero ipsam esse agnoscas, quae virtutem reparat, cum forte fuerit amissa, reduc in memoriam illud Elizaei miraculum insigne: qui praeciso ligno ferrum elapsum, et de profundo evocavit, et ei, qui amiserat restituit (IV Reg. VI, 7) . Hoc autem quotidie noster calvus, illum loquor qui in loco Calvariae est crucifixus: cuius quoque capilli defluxerunt, dum discipuli relicto eo fugerunt (Matth. XXVI, 56) ; ille, inquam, noster Elizaeus hoc nobiscum benigne agere non omittit, dum mentem per humilitatem quidem confringit, et amissum forte, per elationem occultam, gratiae donum restituit.
136Adamus Scotus, Sermones, 198, 0412C (auctor c.1140–1212)
Nam quid est puellam hanc dicere: Utinam fuisset dominus meus ad prophetam, qui est in Samaria: profecto curasset eum a lepra sua (IV Reg. V, 3 et seqq.) , nisi rationem affirmare luxurioso peroptimum esse, ut per mutationem, ad Christum accedat, qui suos semper custodit; quia ipse eum faceret mundum de immundo conceptum semine, qui solus est (Iob XIV, 4) ? A qua quidem lepra ut curetur, ipse etiam iniquus rex Syriae se intromittit; non quod castitatis in homine munditiam ipse antiquus hostis diligat; sed ad hoc vult eum, vel ad tempus, mundari a contagiis carnis, ut peius et damnabilius sordidetur per elationes mentis.
137Adamus Scotus, Sermones, 198, 0426A (auctor c.1140–1212)
Spiritus enim meus super mel dulcis (Eccli. XXIV, 27) , non modo ubi vult spirat, sed et quando vult.
138Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0084C
Huius sexto anno obiit Rogerius frater Adalberti decani, vir clarissimus, et meus magister et patruus, sexto Kalendas Maii; post eum die tricesima secunda mortuus est idem abbas Ugo, sexto Kalendas Iunii: quorum animas tibi commendo, Domine Iesu.
139Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0092D
» Ille intulit: « Nunquam ille stultus Ademarus erit ausus de hac re contra me mutire, alioquin factis, non verbis luctabor cum eo, aut sicut in lite pugnatorem meum faciam decertare cum pugnatore eius, et factis super altare sacramentis pugnator meus habebit victoriam.
140Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0104C
Et si dignaretur me interrogare dicens: « Odolricus vero abbas meus, et monachi mei, et episcopus meus Iordanus, Quem me esse dicunt?
141Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0118C
» De talibus profecto Dei domibus ait ipse Dominus: « Si quis diligit me, sermonem meum servabit, et Pater meus diliget eum, et ad eum veniemus et mansionem apud eum faciemus.
142Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0316B (auctor -875)
Ille vero qui huius locello iacet contiguus, ipse est Nicodemus nepos meus, qui ut renasceretur ex aqua et Spiritu sancto a Salvatore audivit; qui a Petro mox et Ioanne est baptizatus.
143Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0316C (auctor -875)
Ille autem tertius, qui mecum quiescendi possidet locum, ipse est Abibas filius meus, qui mecum Christo Iesu, vigesimum agens annum aetatis suae, una credidit, et a praefatis apostolis aeterni fontis unda perfusus.
144Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0409D (auctor -875)
Si autem sacrificium offerre me compellis, sacrifico, sed Christo Iesu Domino meo sacrificium laudis et confessionis, cui se obtulit et dominus meus Nemesius.
145Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0318C (auctor -875)
Beatus Sixtus respondit: Vere feci et facio ut clerus meus augeatur.
146Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0349B (auctor -875)
Et gaudio plena, quia erat mulier Christianissima, cucurrit ad carcerem, procidensque ad pedes viri sui osculabatur vincula eius, dicens illi: Beatus es, domine meus Adriane, quia invenisti divitias, quas tibi non dimiserunt parentes tui.
147Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0349C (auctor -875)
Tu, domine meus, tecum habens Christum, in quo omnia tua reposuisti, perge fiducialiter, perge ne timeas ut percipias promissa ipsius.
148Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0350C (auctor -875)
Cui illa: Noli, inquit, domine meus, noli memorare quae sunt mundi huius, ne attrahant animum tuum: auferantur ab animo tuo omnia corruptibilia, solummodo illa festina videre, quae reposita sunt tibi et sanctis, cum quibus ambulas in via Dei.
149Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0350D (auctor -875)
Natalia vero applicans se beato Adriano, dicebat: Vide, domine meus, ut solummodo ad Deum fiat mens tua; nec tuum cor in aliquo trepidet, dum videbis tormenta tibi proposita.
150Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0326B (auctor -875)
Torquatus ait: Hic magister meus est, et ipse me semper docuit; quod hunc videro facere, necesse est ut hoc faciam.
151Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0286A (auctor -875)
Post hoc levata in equuleum clamabat, dicens: Modo coepi videre amatorem meum, in quo amor meus fixus est.
152Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0358D (auctor -875)
Sancta Lucia respondit: Nec sibi sunt propitii, nec cultoribus suis; nam mihi propitiabitur Dominus meus Iesus Christus pro cuius amore parata sum ignem, vincula, et quas volueris poenas sufferre.
153Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0400A (auctor -875)
Licet pater meus cultor fuerit idolorum, mater tamen Fausta Christianissima semper vixisse probatur et casta.
154Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0400C (auctor -875)
Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi: salutare vultus mei, et Deus meus (Ps. XLI) . Geminum divini muneris probatur indicium, cum tibi et terrena reddentur, et donabuntur coelestia.
155Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0402C (auctor -875)
In hac hora denique noctis, ut vobis totum de Ario aperiam, cum solemni consuetudine Deo sacrificium orationum consummassem, ecce subito apparuit mihi in habitu pueri Christus Dominus meus, ad cuius praesentiam splendore nimio illustratus, vultum maiestatis eius non valebam aspicere.
156Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0949B (auctor 814-878)
» Item ad Edibiam, quid sit in Matthaeo scriptum: Dico vobis: Non bibam amodo de hoc genimine vitis (Matth. XXVI, 29) : « Nos audiamus panem quem fregit Dominus deditque discipulis, esse corpus Domini Salvatoris, ipso dicente ad eos: Accipite et comedite, hoc est corpus meum (Ibid., 26) ; et calicem illum esse, de quo iterum locutus est: Bibite ex hoc omnes; hic est enim sanguis meus Novi Testamenti, qui pro multis effundetur in remissionem peccatorum (Ibid., 27, 28) . Iste est calix de quo in propheta legimus: Calicem salutaris accipiam, et nomen Domini invocabo (Psal. CXV, 4) . Et alibi: Calix tuus inebrians, quam praeclarus est (Psal. XXII, 5) . Si enim panis qui de coelo descendit, corpus est Domini, et vinum quod discipulis dedit, sanguis illius est Novi Testamenti, qui pro multis effusus est in remissionem peccatorum, Iudaicas fabulas repellamus, et ascendamus cum Domino coenaculum magnum, stratum, atque mundatum, et accipiamus ab eo sursum calicem Novi Testamenti, ibique cum eo Pascha celebrantes, inebriemur vino sobrietatis.
157Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0949D (auctor 814-878)
» In Expositione autem Epistolae ad Ephesios in eo loco ubi sententiam Apostoli exponit: In quo habemus redemptionem per sanguinem ipsius (Ephes. I, 7) , ita dicit: « Dupliciter sanguis Christi et caro intelligitur, vel spiritalis illa atque divina, de qua ipse dicit: Caro mea vere est cibus, et sanguis meus vere est potus (Ioan. VI, 56) ; et: Nisi manducaveritis carnem meam, et biberitis sanguinem meum, non habebitis vitam aeternam (Ibid., 34) : vel caro et sanguis quae crucifixa est, et qui militis effusus est lancea.
158Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0924D (auctor 814-878)
Tandem expergefactus, hac illacque obtutum vertendo discurrens, supplici ac pene lacrymabili voce semel et bis ingeminat dicens: Quorsum Dominus meus S. P. Benedictus abiit?
159Adrianus I, Epistola, 98, 1271C
Ex libro sancti Augustini de prophetia ( Tract. de ovibus, circa finem), ubi ad oves loquitur Deus, inter caetera: « Ergo quicunque ab haereticis transierint ad Catholicam, non habebunt hoc opprobrium gentium, nec portabunt maledictum dissensionis, quia permanent in radice unitatis, in plantatione charitatis: Non portabunt maledictum, et scient quoniam ego sum Dominus Deus eorum, et ipsi populus meus domus Israel, dicit Dominus Deus (Ezech. XXXIV) . » CAP. LVII. - Reprehensio.
160Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1279C
Propter quae vel his similia sanctae memoriae decessor meus Nicolaus huius apostolicae sedis antistes, fraterna victus charitate, primo quidem non solum per missos, sed et per litteras illum merito reprehendens, competenter admonuit, et nullo se pacto in eius posse promotione praebere consensum, scriptis idoneis patefecit.
161Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1277D
Si enim, qui diligunt nos tantum dilexerimus, quam mercedem habebimus? (Matth. V) At quoniam frater noster es, si viderimus te necessitatem habere, et clauserimus viscera nostra a te, quomodo charitas Dei manet in nobis? (I Ioan. III) Igitur scito quia in iis quae decessor meus sanctae memoriae papa Nicolaus pro persona tua et iis qui tecum in tribulationibus non defecerunt, insuper et pro Ecclesia Constantinopolitana plurimum laborans statuit et definivit, et nos similiter manemus et permanebimus; et sicut ipse ad horam mortis suae usque, tam pro te, quam pro iis qui tecum sunt, in praefata Ecclaesia nequaquam cessavit procurans, ita et nos, auctore Deo, usque in finem in opere pietatis huius nulli torpori dabimus operam; debemus enim ipsius sequi laborem, cui gratia Dei, successimus in honore.
162Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1282B
Nec scriptura pandere, nec profecto lingua sufficit enarrare, quantas, o dilectissime frater, pro Ecclesiae Constantinopolitanae statu, atque pro tua specialiter erectione, certaminum palaestras decessor meus sanctae memoriae papa Nicolaus cum subiecta sibi Ecclesia indesinenter exercuit, et usque ad melioris vitae transitum toleravit, adeo ut in ipso suae migrationis articulo pro commendanda causa tua, vel Ecclesiae tibi divinitus commissae, nec scribendo sibi pepercit, nec pro hac, si non loquendo, saltem innuendo, cessaverit; donec officium duntaxat oris amitteret, et oculos penitus obseraret.
163Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1284C
Cum enim beatus Petrus Domino non dicat: Si peccaverit in te, sed in me, frater meus, dimittam ei usque septies? (Matth. XVIII) apte datur intelligi ea nos fratribus impunita posse dimittere, quae in nos, non quae in Dominum, vel in Dominica constituta, patrantur.
164Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1291C
Non autem ignorare vos credo, qualiter desiderabilissimus et spiritalis filius meus Ludovicus, piissimus et a Deo protectus imperator, non ut quidam adversus sanctae religionis filios, non contra fidei Christianae domesticos, sed adversus filios Belial, adversus Christi inimicos, praecipue pro nostra securitate, proque multorum liberatione fidelium, qui finetenus apud Samnium, et circumquaque regiones, iam iamque periclitabantur, ita ut etiam fines nostros infestatio propemodum Sarracenorum invaderet, egressus a summo sublimitatis propriae solio, et a pacatissimae requiei suae fundamine, non corpori parcat, non aestibus, non algoribus, non denique ullis eventibus cedat: sed omnia incommoda, omnia discrimina pro Christi nomine tolerans, nihil est quod pro Christianorum ereptione recuset arripere, nihil est quod pro fidelium quiete ac pace declinet assumere.
165Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1296A
Quamobrem, filii charissimi, apostolicae sedis magisterio plurimum debentes, nos, qui per supernam gratiam apostolorum principis fungimur vice, omniumque ecclesiarum Dei curam et sollicitudinem nobis a Domino prae caeteris delegatam habentes, antequam antiquus noster adversarius mentes vestras occultis et impiis nequitiae suae versutiis corrumpat, et morbo insanabili sauciet, armis praecincti divinis, occurrere, salubribusque vos informare praeceptis debemus: quibus humiliter obedientes, sicut omnes qui ab initio Deo placuerunt, salvi esse possitis, dicente Domino in Evangelio: Si quis diligit me, sermonem meum servabit, et Pater meus diliget eum, et ad eum veniemus, et mansionem apud eum faciemus (Ioan. XIV) . Quapropter charitatem vestram, o charissimi in Domino filii, apostolica tuba monemus, et coelesti magisterio exoramus, ut pro regni stabilitate, vos nunc in eadem fide, mentisque sinceritate, generaliter omnes satagatis consistere circa dilectissimum ac spiritalem filium nostrum, domnum Ludovicum imperatorem Augustum, quam circa divae memoriae quondam Lotharium imperatorem patrem illius mundo pectore conservastis: ut nullus mortalium, cuiuscunque sit dignitatis et gloriae, vos ab apostolicae sedis praecepto monituque salubri possit modis aut argumentis quibuslibet revocare, vel a via veritatis in obliquum deflectere, nec ullius praecepta magis quam beati Petri apostoli, per os nostrum prolata, vobisque utiliora, iucundis percipere auribus studeatis.
166Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0662C (auctor c.910-c.992)
Huic germanus frater, nomine Spernus, Pater est subrogatus, qui fraternis degenerans moribus, dira cupiditate correptus, vinoque ad os usque perflatus, coepit sibimet aliquando dicere: Hic meus germanus praedecessor ignavia detentus, ut puto segnitie, ex lucris huius familiae nescivit sua lucra docte cumulare.
167Adventius Metensis, Epistola ad Nicolaum, 121, 1147C
Fidenter enim dico: Ecce in coelo testis meus, et conscius meus in excelsis.
168Adventius Metensis, Privilegium, 121, 1151C
His lamentationum singultibus lacessitus, cum Propheta eiulabam: Quis, inquiens, dabit capiti meo aquam, et oculis meis fontem lacrymarum, et flebo populum meum die ac nocte? (Ier. IX, 1.) Nam quia instantia mea erat sollicitudo monasterii praedicti, quod praedecessores mei novo liberalitatis fundo ditaverunt, accessi ad gloriosissimum regem Lotharium, et expositis privilegiis et chartulis quibus sacer locus nitebatur, a potestate illicitae dominationis eruere festinavi, ibique regularis observantiae abbatem, nomine Betonem constitui, ut monachi suae professionis non immemores, iugo Christi suavissimo colla flectere non ignorent: nempe postquam divae recordationis praedecessor meus Chrodegangus archiepiscopus, iam dictum monasterium novo fundamine instruxit, usque ad detestandas praelocutae calamitatis oppressiones, a regularibus abbatibus gubernabatur, possidentibus et dominantibus integritatem assequentium facultatum.
169Aelfricus Cantuariensis, Canones ad Wulfinum, 139, 1470D
Unde ipsemet in quodam Evangeliorum suorum ait: Qui uxorem suam non odit, indignus est meus esse discipulus (Luc. XIV) .
170Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0710C (auctor 1110–1167)
Hinc dolor meus, hinc lacrymae, quod dulcissimum dominum meum, amantissimum amicum meum, antiquum socium meum, in cuius amicitia senui, cuius munificentiam in munerum multimodorum largitione, in praediorum quoque et multarum possessionum collatione expertus sum, post iuveniles ludos quibus simul exercitati sumus, post armorum negotia quibus nobis in multis periculis semper adfuimus, post splendida convivia quae utrique unius regnum ministravit, post delicias quas utrisque avium ferarumque venatio contulit, aut mori periculose aut indecenter fugere contemplabor.
171Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0851D (auctor 1110–1167)
Quia profecto dux est Dominus meus Iesus, quia medicus, quia doctor 578. Ut dux noster, exsultavit ut gigas ad currendam viam, quoniam a summo coelo egressio eius (Psal. XVIII, 6, 7) , et usque ad Bethlehem descensus eius. Ibi plena coelestium odoramentorum relinquens vestigia, posuit tenebras, id est Aegyptum, latibulum suum.
172Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0853D (auctor 1110–1167)
Quid dicam, Deus meus?
173Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0858B (auctor 1110–1167)
Quaeritis eum apud Isaiam; sed, sicut ipse ait, Cognovit bos possessorem suum, et asinus praesepe domini sui: Israel autem non cognovit me; populus meus non intellexit (Isai. 3): ideo non invenitis.
174Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0864B (auctor 1110–1167)
In his tribus diebus triplicem contemplationis lucem non inconvenienter intelligo, quoniam quidquid de Deo poterit meus illuminata sentire, aut ad potentiam eius, aut ad sapientiam, aut ad bonitatem credimus pertinere.
175Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0667A (auctor 1110–1167)
Cui omnis creatura proclamat: Deus meus es, quoniam bonorum meorum non eges (Psal. XV) . Nec tantum sibi sufficit ipse, sed et omnium rerum sufficientia ipse est, dans aliis esse, aliis et sentire, aliis insuper et sapere, ipse omnium existentium causa, omnium sentientium vita, omnium intelligentium sapientia.
176Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0670C (auctor 1110–1167)
Ostende eam, quaeso, puero tuo: non enim requiescit spiritus meus, donec conspectis omnibus, et quid illi disputationi desit, advertens; ea quae mihi vel mens propria, vel inspiratio occulta suggesserit esse quaerenda, ad tuae paternitatis examen proferam, aut reprobanda, aut admittenda, aut exponenda.
177Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0684C (auctor 1110–1167)
Si vero, ut assolet, ab eius aliquando meus sensus dissentiat; ita alterutro nobis deferimus, ut aliquando ille meam suae, plerumque ego suam meae praeferam voluntatem.
178Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0696C (auctor 1110–1167)
Inde Dominus per prophetam: Popule meus, qui beatum te dicunt, ipsi te decipiunt, et viam gressuum tuorum dissipant (Isa. III) . Simulator enim ore, ut Salomon ait, decipit amicum suum (Prov. XI) . Quocirca sic colenda est amicitia, ut si forte certis ex causis admittenda videatur dissimulatio, sed simulatio nunquam.
179Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0697A (auctor 1110–1167)
Nam et hoc ipsum ex persona plebis perversae dixisse prophetam, manifestum est: Videte nobis vana, loquimini nobis placentia (Isa. XXX) . Et alias: Prophetae prophetabant mendacium, et sacerdotes applaudebant manu, et populus meus dilexit talia (Ier. V) . Hoc vitium ubique detestandum est, semper et ubique cavendum.
180Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0700A (auctor 1110–1167)
Erat igitur quasi manus mea, quasi oculus meus, baculus senectutis meae.
181Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0728C (auctor 1110–1167)
Proavus meus, ut scitis, totam terram suam ecclesiis et monasteriis decimavit.
182Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0728D (auctor 1110–1167)
Sanctae memoriae atavus meus Aluredus ut ecclesiam ditaret, non thesauris suis, non patrimonio, non sumptibus, non redditibus parcendum putavit.
183Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0728D (auctor 1110–1167)
Avus meus Edwardus senior quanta contulerit ecclesiis vestram paternitatem non latet.
184Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0728D (auctor 1110–1167)
Pater meus et frater eius quibus donariis Christi altaria cumulaverunt meminisse vos decet.
185Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0731A (auctor 1110–1167)
Porro Dani, et qui a rege defecerant Angli, Cnuthum sibi in regem elegerunt, sed strenuissimus rex Edmundus cum exercitu suo sicut leo rugiens terram circuiens, regiones plurimas quas occupaverat Cnuth in deditionem nullo obsistente recepit; verum quoties cum eo pugnaverit, quoties eius fugaverit exercitum, quoties vocatam a partibus transmarinis validam manum cum paucis, imo pene solus prostraverit, quoties denique nefandam gentem exterminasset, et in nihil redegisset, nisi quidam patriae proditores obstitissent, nimium est huic operi inserere; cum non dico meus, sed et Virgilianus, vel etiam Homericus sub tanta materia sensus deficeret.
186Aelredus Rievallensis, In adventu Domini, 184, 0819A (auctor 1110–1167)
Nequaquam: Deus quippe meus est; bonorum meorum non eget (Psal. XV, 2) . Quid ergo? Vere, Domine, non mea iustitia, sed tua misericordia; non tua egestas, sed mea necessitas.
187Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0373D (auctor 1110–1167)
Narrando, sicut est illud: Erit in novissimis diebus praeparatus mons domus Domini in vertice montium (Isa. II) . Orando, ut illud: Ostende nobis misericordiam tuam: et salutare tuum da nobis (Psal. LXXXIV) . Vel certe illud: Utinam disrumperes coelos, et descenderes (Isa. LXIV) . Sanctus quoque Moyses: Obsecro, Domine, mitte, quem missurus es (Exod. IV) . Quasi maledicendo vero, sicut ait Propheta: Disperge illos in virtute tua; protector meus, Domine (Psal. LVIII) . Et: Sicut fluit cera a facie ignis, sic pereant peccatores a facie Dei (Psal. LXVII) . Et alibi Propheta: Da eis, inquit, Domine.
188Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0386B (auctor 1110–1167)
Et tu commovisti me adversus eum frustra (Iob II) . Illis autem pepercit iratus, de quibus dicit: Recedet zelus meus ab eis, et ultra non irascar eis (Ezech. XVI) . Sed et iratus dimisit quosdam secundum desideria cordis eorum: et iterum quasi iratus sepit vias multorum spinis, ut non inveniant amatores suos, quos quaerunt.
189Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0396A (auctor 1110–1167)
Est cibus animae opus bonum, sicut ait in Evangelio Dominus: Meus cibus est, ut faciam voluntatem eius, qui misit me (Ioan. IV) . Cibus quoque salutaris animae, compunctio, sicut dicit Propheta: Cibabis nos pane lacrymarum (Psal. LXXIX) . Et item: Fuerunt mihi lacrymae meae panes die ac nocte (Psal. XLI) . Est et cibus animae dulcis in Deum devotio, quasi adeps frumenti, qua satiatur Ierusalem, dicente ad eum Psalmista: Et adipe frumenti satiat te (Psal. CXLIX) . Hi cibi vitalem alimoniam animae praestant esurienti, transformantes eam in se, et aeternitatis suae donantes esse participem.
190Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0416A (auctor 1110–1167)
Miseri, quibus Dominus per prophetam exprobrat, dicens: Prophetae prophetabant mendacium, et sacerdotes applaudebant manu, et populus meus dilexit talia (Ier. V) . Sequitur: Prope est ut veniat tempus eius et dies eius non elongabuntur (Isa. XIV) . Omne quod nobis videtur longum, Deo brevissimum est, quoniam mille anni ante oculos eius tanquam dies hesterna quae praeteriit (Psal. LXXXVII) . Et certe breve est omne quod transit, breve totum quod aliquando finis concludit.
191Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195; (auctor 1110–1167)
Animus proinde meus amoris impetum sequens, omnia, quae tua sunt, non tu; omnia, quae circa te sunt, quae nec tua sunt, nec tu; spirituali quodam motu pertransiens, ipsam etiam corporis molem sui subtilitate traiiciens, in ipsum tuae mentis sinum se totum infundit, affectum affectui, sensus sensui, et spiritum miscet spiritui, ut ex spiritus tui participatione meus spiritus renovetur, ex tui sensus lumine lumen sibi scientiae meus sensus mutuetur, meus insuper affectus, tui affectus dulcedine foveatur.
192Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0446B (auctor 1110–1167)
Sic et meus Samson amans meretricem, quae sub omni ligno frondoso et in omni colle nemoroso prostrata, quot idola venerabatur, tot quasi adulteriis polluebatur, crinem deposuit, fortitudinem abscondit, vincula suscepit.
193Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0450D (auctor 1110–1167)
Vae tibi, si averterit zelum suum a te, ut ultra non irascatur tibi; sicut ad quosdam loquitur per prophetam: Non visitabo super filias vestras, cum fuerint fornicatae; neque super uxores vestras, cum adulteraverint (Osee IV) . Infelices ergo sunt, de quibus conqueritur in Psalmis: Non audivit populus meus legem meam; et Israel non intendit mihi (Psal. LXXX) . Non audivit docentem, non sustinuit corripientem: illinc rebelles et increduli, hinc murmurosi, utrobique ingrati.
194Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0458C (auctor 1110–1167)
Tabescere me fecit zelus meus (Psal. CXVIII) , et saevire iam gestit sermo meus, sed luctum mihi magis matris meae Romanae Ecclesiae indicit, quae utrasque manus extendens in coelum, miserabili voce videtur clamare: extendens in coelum, miserabili voce videtur clamare: Filii matris meae pugnaverunt contra me (Cant. I) . Licet enim una sit illa columba Christi, formosa Christi, perfecta Christi, cui est unus Deus, una fides, unum baptisma (Ephes. IV) ; propter diversos tamen populos et nationes multae dicuntur Ecclesiae, convenientes in una, subiectae uni, uni obedientes.
195Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0461B (auctor 1110–1167)
Dicant inimici quidquid volunt, mentiantur quantum volunt, ubi Ecclesia esse Romana oculis cernitur, ratione probatur, confirmatur auctoritate; ibi cor meum, ibi animus meus, ibi affectus meus.
196Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0464B (auctor 1110–1167)
Itaque quasi ornatur irae motus, quando adversus propria vitia homo movetur, secundum illud: Irascimini et nolite peccare (Psal. IV) . Ornatur etiam, quando in zelum Dei, contra legis contemptores discrete assumitur, secundum illud: Tabescere me fecit zelus meus, quia obliti sunt verba tua inimici mei (Psal. CXVIII) . Vere ornatur, quando quidem zelus iste a Domino multifariam saepius muneratur.
197Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0472C (auctor 1110–1167)
Volens proinde dux noster ad bellum hoc spirituale suos milites reddere expeditos: Qui non, inquit, renuntiaverit omnibus quae possidet, non potest esse meus discipulus (Luc. XIV) . Et iterum: Qui non odit patrem, aut matrem, et uxorem, et filios, adhuc autem et animam suam, non potest meus esse discipulus (ibid.) . Itaque expediti Moab illi dicuntur, qui ut vitiis Moabiticis, in quibus deciderant, securius possint resistere, ab omnibus mundi huius negotiis et divitiis, ab omnibus affectibus, et propriis suis voluntatibus sese expediunt, et nudum Christum nudi sequuntur.
198Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0478A (auctor 1110–1167)
Vere dilectus meus stat post parietem nostrum, respiciens per fenestras, prospiciens per cancellos.
199Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0481C (auctor 1110–1167)
Illa nimirum, quam pater in psalmo alloquitur, dicens: Audi, filia, et vide, et inclina aurem tuam, et obliviscere populum tuum, et domum patris tui (Psal. XLIV) . Illa itaque est, quae nunc habens patrem Deum, primo habuit patrem diabolum, quae dicebat lapidi: Pater meus es tu, et ligno: Tu me genuisti (Ier. II) . Ecclesia est haec de gentibus congregata, quae primo Moab, id est de patre diabolo genita, transivit in adoptionem filiorum Dei.
200Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0493A (auctor 1110–1167)
Habes et vinum amaritudinis, de quo Ieremias: Inebriavit me amaritudine inimicus meus (Thren. III) . Porro de vino libidinis Scriptura non tacet, dicente Moyse: De vinea Sodomorum vinea eorum, etc. (Deut. XXXII) . Sed et vinum compunctionis Psalmista commemorat, Ostendisti, inquiens, populo tuo dura; potasti nos vino compunctionis (Psal. LIX) . Est postremo vinum doctrinae evangelicae et apostolicae, vinum profecto novum, quod ab apotheca coelesti in apostolorum corda descendens, per universum orbem germinat virgines, et corda fidelium desiderio perfectionis inebriat.
201Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0493B (auctor 1110–1167)
En venter meus, quasi mustum absque spiraculo, quod lagunculas novas dirumpit (Iob XXXII) . Sed vinea haec deseritur, quando superbus fructu, quem de sua sperabat scientia, destitutus, et opera fastidit, et studium negligit: et ita tota eius scientia marcescit.
202Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0496A (auctor 1110–1167)
SERMO XXXII. De eo quod scriptum est; « Venter meus ad Moab sonabit (Isa. XVI) , » usque ad finem oneris Moab.
203Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0496A (auctor 1110–1167)
Super hoc, inquit, venter meus ad Moab quasi cithara sonabit.
204Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0496B (auctor 1110–1167)
Et nunc super hoc, inquit, venter meus ad Moab quasi cithara sonabit.
205Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0496B (auctor 1110–1167)
Super hoc, inquit, quod dixi de Moab, de conversione eius, de depressione eius, vel de damnatione eius, super hoc, inquit, venter meus ad Moab quasi cithara sonabit.
206Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0496D (auctor 1110–1167)
Dicit ergo: Super hoc venter meus ad Moab quasi cithara sonabit.
207Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0497D (auctor 1110–1167)
Venter meus ad Moab, quasi cithara sonabit, et viscera mea ad murum cocti lateris.
208Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0252D (auctor 1110–1167)
Ipse enim est, quem Pater plus quam caeteros dilexit: in quo sibi per omnia placuit, sicut ipse dicit: Tu es Filius meus dilectus, in quo mihi complacui (Luc. III) .
209Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0273A (auctor 1110–1167)
(Psal. LXXIV.) Postquam enim celebraverat illud vetus pascha, quod solebant celebrare Iudaei per carnem agni et sanguinem, accepit Iesus panem, et tradens discipulis, dixit: Hoc est corpus meum (Matth. XXVI) ; et postea calicem, dicens: Hic est sanguis meus (ibid.) .
210Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0273C (auctor 1110–1167)
Accepit panem et dixit: Hoc est corpus meum; accepit et vinum, et dixit: Hic est sanguis meus.
211Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0280D (auctor 1110–1167)
Nostram salutem sapit; quia ipse Deus meus, et Iesus meus, id est Salvator meus.
212Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0291C (auctor 1110–1167)
Ait Dominus in Evangelio: Meus cibus est ut faciam voluntatem patris mei (Ioan. IV) .
213Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0293B (auctor 1110–1167)
Videtur mihi vir iste ex habitaculo clamare: Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est (Psal. CIX) , etc.
214Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0316B (auctor 1110–1167)
Transite ad me, omnes, qui concupiscitis me, et a generationibus meis adimplemini: spiritus enim meus super mel dulcis, et haereditas mea super mel et favum: memoria mea in generationes saeculorum (Eccli. XXIV) .
215Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0320B (auctor 1110–1167)
Spiritus enim meus, inquit, super mel dulcis, et haereditas mea super mei et favum.
216Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0320B (auctor 1110–1167)
Sed duo quaedam hic posuit, spiritum suum, et haereditatem suam; videtur maius aliquid tribuere haereditati suae quam spiritui suo: Spiritus enim meus super mel dulcis.
217Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0331A (auctor 1110–1167)
Dubitaremus dicere, nisi ipse Dominus prius dixisset, oportere sumptus computare ad istam spiritualem aedificationem; statim in fine huius Evangelii, de quali sumptu loqueretur ostendit, dicens: Sic qui non renuntiaverit omnibus quae possidet, non potest esse meus discipulus (ibid.) .
218Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0332A (auctor 1110–1167)
Is quem diabolus impugnat, non deficiat; sed superius ascendat, et diabolum, et omnia eius argumenta despiciat, et dicat: Deus meus adiutor meus, et sperabo in eum (Psal. XVII) .
219Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0332A (auctor 1110–1167)
Sed ille cum omni fiducia dicat: Deus meus, adiutor meus, et sperabo in eum.
220Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0332B (auctor 1110–1167)
Et sic consideret, quia si delectabilia sunt terrena et transitoria, sine ulla dubitatione delectabilior est ille, qui fecit non solum ista terrena, sed et omnia dona pulchra, et coelestia et terrena, et pro eius amore omnia contemnat et dicat: Deus meus, divitiae meae, honor meus, thesaurus meus, et omnia bona mea.
221Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0334A (auctor 1110–1167)
(Rom. VII.) Sic clamor meus semper sit ad Deum.
222Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0505B (auctor 1110–1167)
Sed quid est amor, Deus meus?
223Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0507C (auctor 1110–1167)
Cur ergo non sineret dulcissimus simul et omnipotentissimus Dominus meus malum esse, quod nequiret vel modice aeternum suum labefactare propositum; quo insuper manifestior appareret ipsa eius omnipotentia, sapientia mirabilior, suavior misericordia, cum de malis bona faceret omnipotenter; inordinata ordinaret sapienter, miseris conferret beatitudinem misericorditer?
224Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0510A (auctor 1110–1167)
Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est! (Psal. CIX.) Quando veniam, et apparebo ante faciem tuam? (Psal. XLI.) Quis dabit mihi pennas, sicut columbae; et volabo, et requiescam? (Psal. LIV.) Plumescat interim, Domine Iesu, plumescat, quaeso, anima mea in nido disciplinae tuae; pauset in foraminibus petrae, in caverna maceriae.
225Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0523D (auctor 1110–1167)
Pater, inquit, diligit Filium; et omnia monstrat ei quae ipse facit (Ioan. V) . Et iterum: Sicut ego Patris mei mandata servavi, et maneo in eius dilectione (Ioan. XV) . Et ipse Pater: Hic est, inquit, Filius meus dilectus, in quo mihi complacui (Matth. III) . Haec mutua Patris Filiique dilectio amor suavissimus, gratus complexus, charitas beatissima, qua Pater in Filio, Filius repausat in Patre: haec plane, haec utriusque imperturbabilis requies, sincera pax, aeterna tranquillitas, incomparabilis bonitas, charitas indivisibilis: hoc utriusque unum, imo in quo uterque unum, dulce, suave, iucundum, sanctum dicimus Spiritum: qui et idcirco creditur hoc sibi vocabulum proprie assumpsisse, quod esse constat utriusque commune.
226Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0529D (auctor 1110–1167)
Perabsurdum est ergo in huiusmodi voluptate rationalis mentis requiem aucupari; praesertim cum a divina iustitia nunquam maiorem poenam in praesenti vita legamus irrogari, quam cum propriis desideriis quilibet traditur maculandus, dicente Scriptura: Et non audivit populus meus vocem meam; et Israel non intendit mihi: et dimisi eos secundum desideria cordis eorum (Psal. LXXX) . Et Apostolus manifestius de his, qui commutaverunt gloriam Dei in idola: Propter quod, inquit, tradidit illos Deus in desideria cordis eorum in immunditiam, ut contumeliis afficiant corpora sua in semetipsis (Rom. I) . Non quod eos Deus quasi malorum incentor ad haec probra compulerit; sed quod ab eo iustissime derelicti haec facinora vitare nequiverint.
227Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0533A (auctor 1110–1167)
Cum enim paulo incautius mihi verbum exsiliisset, ita illud amicissimus quidam meus moleste accepit, ut etiam offensionem suam vultu proderet, et prostratum me ad pedes eius paulo tardius erigeret.
228Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0533B (auctor 1110–1167)
Nec adhuc plene exsudavit animus meus moerorem illum: Domine, tu scis; non ideo quia ego tarde erectus, sed quia ille offensus, et ego incauto sermone praeventus.
229Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0534A (auctor 1110–1167)
Sed ut redeam ad priora: nunquid hic labor meus de iugo Dominico, et non potius de morbo proprio?
230Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0539D (auctor 1110–1167)
Hinc terror ille somniorum, necessariam mihi quietem eripiens; quia videlicet dilectissimus meus subito rapiendus erat e terris.
231Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0540B (auctor 1110–1167)
Et certe si meministi quo veneris, quid evaseris, ubi illum tuum familiarem reliqueris: cernes profecto quam iustus sit dolor meus, quam flenda plaga mea.
232Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0541C (auctor 1110–1167)
Ibi in sinu Abrahae requiescit Simon meus, dulcissimus amicus meus, tuus autem pauper, Domine Iesu: ibi requiescit, translatus de morte ad vitam, de labore ad requiem, de miseria ad felicitatem.
233Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0542C (auctor 1110–1167)
Ubi est thesaurus meus, ibi sit et cor meum.
234Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0543D (auctor 1110–1167)
An parcendum utrique, scilicet et tibi et mihi aestimavisti, ne meos conspectus tuus exitus afflictaret, et laetum tuum exitum ac tranquillum dolor meus vel modice contristaret?
235Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0545A (auctor 1110–1167)
Ecce, inquiunt, quomodo amabat eum (ibid.) . Et ecce quomodo meus Simon amabatur ab omnibus, amplectebatur ab omnibus, ab omnibus fovebatur.
236Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0545B (auctor 1110–1167)
Ecce, Domine, unde timor meus, ecce unde lacrymae.
237Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0545B (auctor 1110–1167)
Suscipe eas, o unica spes mea, unum et solum refugium meum, finis intentionis meae, Deus meus, misericordia mea.
238Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0557A (auctor 1110–1167)
His nimirum alternantibus tandiu eruditur, donec tota mens illa ineffabili charitate absorpta iam non ex dilectione pinguescat, sed illius speciosi forma prae filiis hominum desideratissimos ardens amplexus, incipiat velle dissolvi et esse cum Christo, dicens quotidie cum Propheta: Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est (Psal. CXIX.) Sic benedictionem dabit legislator, administrans incipientibus vinum compunctionis cum timore eius, proficientibus lac ab uberibus consolationis eius: et cum avulsi fuerint a lacte, epulabuntur ab introitu gloriae eius.
239Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0560C (auctor 1110–1167)
cum praeceptorum illius exsecutio praesentiae illius apertissimum indicium sit, ipso dicente: Si quis diligit me, mandata mea servabit: et Pater meus diliget eum, et ad eum veniemus, et mansionem apud eum faciemus (Ioan. XIV) . Noli, inquam, murmurare, incidasque in illam blasphemiam, ut dicas: Vanus est qui servit Deo; et quid emolumenti, qui custodivimus praecepta eius?
240Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0563C (auctor 1110–1167)
At nunc non multum curo, imo et opto plurimum, ut post modicum tollat me factor meus.
241Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0573C (auctor 1110–1167)
Hinc est quod plerique, qui inani philosophiae dedere animum, quibus etiam moris est cum Evangeliis Bucolica meditari, Horatium cum prophetis, cum Paulo Tullium lectitare, tunc etiam metro ludere, laciniosisque carminibus amatoria texere, vel invectionibus invicem provocare, cum eo sese contulerint, ubi haec omnia quasi seminaria vanitatis, vel initia iurgiorum, vel libidinis incentiva, regulari districtione damnantur: incipiunt contristari irasci: et cum non habeant, quibus semina conceptae vanitatis effundant, in illa Eliu verba videntur prorumpere: En venter meus quasi mustum absque spiraculo, quod lagunculas novas dirumpit (Iob XXXII) . Unde ergo labor iste nascatur, in promptu est iudicare.
242Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0577A (auctor 1110–1167)
Magnus enim ille filius tuus, et quia filius tuus, Dominus meus, sanctus scilicet Moyses; admissus nimirum ad mensam tuam, epulatus est in ferculo Salomonis panem tuum.
243Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0580A (auctor 1110–1167)
Unde Apostolus: Si quis suorum, et maxime domesticorum curam non habet, fidem negavit: et est infideli deterior (I Tim. V) . Nec hanc apostolicam sententiam Dominicis verbis quisquam aestimet esse contrariam, quibus dicit: Qui venit ad me, et non odit patrem et matrem, adhuc autem et animam suam, non potest meus esse discipulus (Luc. XIV) . Sed de his in consequentibus videbimus.
244Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0592D (auctor 1110–1167)
Cum igitur iste, cui animus meus dulci quadam inclinatione movetur, etsi minus perfectus, non sit tamen vitiosus, imo multis virtutibus adornatus; cur non iste affectus ex virtute credatur habere principium, ac proinde non timendus sit, sed potius amplectendus?
245Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0599A (auctor 1110–1167)
Nemo enim seipsum odio habuit; et tamen: Qui venit ad me, ait Salvator, et non odit animam suam, non potest meus esse discipulus (Luc. XIV) . Similiter, Qui venit, inquit, ad me, et non odit patrem et matrem, non potest meus esse discipulus (Ibid.) . Et contra Apostolus: Qui suorum, maxime autem domesticorum curam non habet, fidem negavit, et est infideli deterior (I Tim. V) . Quid ergo?
246Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0599B (auctor 1110–1167)
Affectus ipse ostenditur, cum per Apostolum dicitur: Nemo unquam carnem suam odio habuit (Ephes. V) . Amor autem secundum affectum, ipsius Salvatoris auctoritate interdicitur, qui ait: Qui venit ad me, et non odit patrem et matrem, adhuc autem et animam suam, non potest meus esse discipulus (Luc. XIV) . Amor secundum rationem indicitur, cum idem dicit Apostolus: Qui suorum, maxime autem domesticorum curam non habet, fidem negavit, et est infideli deterior (I Tim. V) . Amor secundum affectum arguitur, cum futura mala praenuntians idem Paulus, ait inter caetera: Et erunt homines se ipsos amantes (II Tim. III) . Quod vero hic amorem secundum affectum intellexerit, docent sequentia: Erunt enim, inquit, homines se ipsos amantes, cupidi, elati; voluptatum amatores magis quam Dei (ibid.) . Semper etenim affectus iste mollia suggerit et suavia; quod iucundum et tenerum, quod voluptuosum, quod delicatum, libenter amplectitur; quod vero arduum, quod asperum, quod voluntati contrarium, omni horrore refugit et evitat.
247Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0600D (auctor 1110–1167)
Vides ista, Iesu meus, vides ista et taces; sed nunquid semper tacebis?
248Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0743A (auctor 1110–1167)
Eritne, Domine Deus meus, eritne finis horum mirabilium?
249Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0744C (auctor 1110–1167)
Pater meus post multos labores rebus humanis excessit, fratres meos crudelitas persecutorum absorbuit, nepotes in exsilium acti sunt, mater aemuli nostri nuptiis tradita ex hoste mihi vitricum fecit.
250Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0747C (auctor 1110–1167)
Tu ergo, Domine meus, fili virginis Dominae meae, tu, Domina mea, Virgo et Mater Domini mei, succurrite, quatenus sic maritale suscipiam sacramentum ut pudicitiae periculum non incurram.
251Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0753B (auctor 1110–1167)
Inde ascendentibus reserabo ianuam paradisi, ut ex officio quod meus mihi iniunxit Dominus ac Salvator, et ligatos absolvam, et absolutos suscipiam et quam eis delictum obcluserat, iustificatis patriae portam coelestis aperiam.
252Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0767A (auctor 1110–1167)
» Et rex ad ducem: « Hoc, inquit, meus mihi fecisset si Godwinus hoc permisisset.
253Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0779D (auctor 1110–1167)
At vir Domini nec vultu mutatus nec animo, erexit se, et virgam pastoralem manu tenens: « Vere, inquit, domine archiepiscope, vere scio quia nec hoc honore dignus sum nec huic idoneus oneri nec sufficiens labori: sciebam hoc cum me clerus eligeret, cum episcopi cogerent, cum me dominus rex meus Edwardus ad hoc officium invitaret.
254Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0785D (auctor 1110–1167)
Deus meus, quae tunc suspiria, qui gemitus, qui singultus miserum illud corpus concutiebant?
255Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0786A (auctor 1110–1167)
Attende, Domine dulcissime, attende et vide, si est dolor sicut meus (Thren. I) . Si indignum iudicas sanitate, vel dolorem termina morte.
256Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0787B (auctor 1110–1167)
Porro fidem centurionis ob id maxime Israeleticae religioni novimus ab ipso Christo praelatam, quod cum ad pueri illius paralysim depellendam suum spopondisset adventum, divinam eius maiestatem fide plenus attendens: Nequaquam, inquit, Domine, sed tantum dic verbo, et sanabitur puer meus (Luc. VII) . Huius fidei similitudinem sanctimonialis quaedam femina in monasterio Berchigensi zelata, beati regis Edwardi merita sua reddidit fide clariora.
257Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0693D
Cum autem alius venerit in nomine suo, eum recipietis (Ioan. XIV, 26) . Sed et de Spiritu sancto ipsum rursum repetentem: Quem mittet Pater meus in nomine meo.
258Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0714A
Pater meus quod dedit mihi, maius omnibus est: et nemo potest rapere de manu Patris mei. Ego et Pater unum sumus (Ioan. X, 28) . Haec est ergo vox quam oves eius audiunt: quae scilicet in eo quod nemo rapit de manu Filii, neque de manu Patris, unam virtutem Filii et Patris intelligunt; et audientes ab eo quia ipse et Pater unum sunt, unitatem veram in Patre et Filio essentiae naturalis agnoscunt.
259Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0717B
Rursus illa quae super eum audita est vox, Hic est Filius meus dilectus, nec ad Filium nec ad Spiritum sanctum, sed ad Patrem pertinet solum.
260Agapetus I, Epistolae, 66, 0056B
Sed quoniam et ab his qui intus eam esse videntur, ac in ordine pontificum existere, omnino expugnatur, tempus est dicere de eis illud psalmi: Si inimicus maledixisset mihi, sustinuissem utique; et si qui me odit, magnificasset, abscondissem me utique ab eo: tu autem homo aequaliter animate, dux meus et cognitor meus, qui in idipsum dulcorasti mihi escam, in domo Dei ambulavimus cum consensu (Psal. LIV, 13, 14) .
261Agapetus I Incertus, Epistola ad Anthimum, 66, 0079B
Sine Verbi enim potentia nec conciperet Virgo, nec pareret; et sine veritate carnis obvoluta pannis infantia non iaceret (Luc. II) : sine Verbi potentia non adorarent Magi puerum stella indice declaratum (Matth. II); sine veritate carnis non iuberetur transferri in Aegyptum puer, et ab Herodis persecutione subduci: sine Verbi potentia non diceret vox Patris missa de coelo: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi bene complacui; ipsum audite (Matth. III) ; et sine veritate carnis non protestaretur Ioannes: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi (Ioan. I) : sine Verbi potentia redintegratio non fieret debitium, et vivificatio mortuorum; et sine veritate carnis nec cibus ieiuno, nec somnus esset necessarius fatigato: postremo sine Verbi potentia non se Dominus Patri profiteretur aequalem (Ioan, X) ; et sine veritate carnis, non idem diceret Patre se esse minorem (Ioan. XIV) ; cum catholica fides utrumque suscipiat, utrumque defendat, quae secundum confessionem beati Petri apostoli unum Christum Dei vivi Filium et hominem credit et Verbum.
262Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0913C
Unde gravissime dolemus, et miramur tanti viri caecam cupiditatem non retractantis, quod incensa et subversa ecclesia Cassini, res eius accepit contra sententiam Prophetae dicentis: « Omnes principes qui dixerunt: Haereditate possideamus nobis sanctuarium Dei; Deus meus, pone illos ut rotam, et sicut stipulam ante faciem venti, et sicut ignis qui comburit silvas, et velut flamma incendens montes (Psal. LXXXII, 13-15) . » Quae ab illo, si fieri potest, Deus avertat.
263Agatho papa, Epistolae, 87, 1177D
Et ut homo dicit: Meus cibus est, ut faciam voluntatem eius qui me misit.
264Agatho papa, Epistolae, 87, 1180B
Et hymnidicus David personam Domini nostri Iesu Christi in Psalmis introducens, pronuntiat: Ut faciam voluntatem tuam, Deus meus volui (Psal. XXXIX) .
265Agatho papa, Epistolae, 87, 1180B
Si igitur unum volunt, et nulla est in sancta Trinitate differentia voluntatis, quomodo intelligendum est quod Propheta de eius persona testatur: Ut faciam voluntatem tuam, Deus meus, volui (Psal. XXXIX) , nisi fideliter intelligatur de immaculata eius humanitatis voluntate dixisse?
266Agatho papa, Epistolae, 87, 1215A
Tunc dicebat rex: omnia quae frater meus Peada, et frater meus Wulferus, et soror Kineburh, et Kynesvith dederunt, et confirmaverunt sancto Petro et abbati, rata esse volo, et in diebus meis illud implere volo pro eorum anima et pro anima mea.
267Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0521B (auctor c.805–c.846)
Fideiussor meus es.
268Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0530D (auctor c.805–c.846)
Igitur dum sanctus in [vir] tota nocte pervigilans sisteret, et pro suis ovibus incessabiliter Dominum deprecaretur fixis in terra genibus, tunsoque pectore colaphis, expansis manibus Deum talibus vocibus deprecabatur: « Omnipotens Deus, cuius mirabilia inenarrabilia sunt, exaudi me servum tuum humilem, et peccatorem; suscipe orationem meam, piisime Pater; perveniant lacrymae meae ante conspectum misericordiae tuae. Adesto mihi Deus [meus], qui ex nihilo fecisti coelum, verboque solidasti terram, qui super molem statuisti cacumina montium, qui formasti hominem ex liquido elemento, in cuius factura delectatus es, et praecepisti ei te solum timere.
269Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0568B (auctor c.805–c.846)
Ego desidero, ut per Dei Omnipotentis dispensationem labor meus ad effectum perveniat; vos pro nimia celeritate vultis ut relinquam.
270Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0598D (auctor c.805–c.846)
Bibite lucidissimum vinum ex ea vite, quae dixit: Ego sum vitis vera, et Pater meus agricola est.
271Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0638B (auctor c.805–c.846)
Postquam pollicita est, ut audistis, ait regina: Animus meus quotidie mecum expugnat in amore istius iuvenis, qui tecum concubuit.
272Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0656C (auctor c.805–c.846)
Sicut enim dominus qui vocat villicum suum, et iubet illi ut dispendio familiae suae det centum modia tritici, et ille aliquantum teneat sibi, et non omnia expendat, et qui sunt extrinsecus annuncient domino suo, de eo quod non tribuit totum, sed fraudulenter tenuit, flagellatus a domino, qui removeat eum a villicatu, aut foras proiiciat, aut quod omissione non explevit, mittatur in carcerem; ita et de vobis talem protulit evangelista sententiam dicens: Quod si dixerit servus ille in corde suo: Moram faciet dominus meus venire, et coeperit percutere pueros, et ancillas, edere, et bibere, et inebriari; veniet dominus servi illius in die qua non sperat, et hora quam nescit, et dividet eum, partemque eius cum infidelibus ponet.
273Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0696A (auctor c.805–c.846)
Post haec autem prostravit se pedibus diu praedictus presbyter Ioannes flens aiensque: Iubeat mihi dominus meus exarari epistolam ad exarchum, ut non obligata fideiussor meus tollat, quia crastina dies erit constitutum placitum, ut ego cum adversario meo in conflictu stare debuissem.
274Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0702C (auctor c.805–c.846)
Dissimulare iubet sese quousque tempore fuit apto [fuerit aperto]. Tunc sic alloquitur illum, et talia verba iubet: Esto constans meis parere praeceptis, firmiterque age, et meus nuncius ibis, et loquere Ravennensibus, et mea dicta celerius refer.
275Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0706A (auctor c.805–c.846)
Libera me de inimicis meis, Deus meus, et de manu iniqui imperatoris istius.
276Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0162B (auctor 769-840)
VI. Quod si aliquis obiecerit nobis verba iusti vere humilis dicentis: Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus (Iob XVII, 2). Et iterum: Haec passus sum absque iniquitate manus meae: audiat rursum eumdem iustum humiliter confitentem: Peccavi.
277Agobardus Lugdunensis, De modo regiminis ecclesiastici, 104, 0190D (auctor 769-840)
Et illa de illo: Veniat dilectus meus in hortum suum, et comedat fructum pomorum suorum.
278Agobardus Lugdunensis, De modo regiminis ecclesiastici, 104, 0191A (auctor 769-840)
V. Illud quoque non minus mirum quod ancilla et amica etiam mater Domini sui esse potest, illo modo quo Dominus ait: Quicunque enim fecerit voluntatem Patris mei, qui in coelis est, ipse meus frater et soror et mater est.
279Agobardus Lugdunensis, De modo regiminis ecclesiastici, 104, 0192B (auctor 769-840)
De hac et Psalmista, cum beatum diceret eum qui non respexit in vanitatem et insanias falsas, vel sicut in Hebraico legitur, ad superbias pompasque mendacii, in quibus sunt avocationes carnalium mentium, subiunxit: Multa fecisti, tu Domine Deus meus, mirabilia tua, et cogitationibus tuis non est qui similis sit tui.
280Agobardus Lugdunensis, De modo regiminis ecclesiastici, 104, 0198A (auctor 769-840)
Quod ubi non fit, et venit illud quod propheta deplorat dicens: Propterea captivus ductus est populus meus, quia non habuit scientiam; et nobiles eius interierunt fame, et multitudo eius siti exaruit.
281Agobardus Lugdunensis, De privilegio et iure sacerdotii, 104, 0131C (auctor 769-840)
Nimirum magnitudine fidei eorum hoc exigente, qua alter dixerat: Tantum dic verbo, et sanabitur puer meus.
282Agobardus Lugdunensis, Epistola ad Ebbonem de spe et timore, 104, 0326B (auctor 769-840)
Haec mihi igitur inchoanti obtulit se prima illa sententia septimi psalmi, quam cantamus, dicentes: Domine Deus meus, si feci istud, si est iniquitas in manibus meis, si reddidi retribuentibus mihi malum, decidam merito ab inimicis meis inanis.
283Agobardus Lugdunensis, Epistola ad Ebbonem de spe et timore, 104, 0326B (auctor 769-840)
Persequatur inimicus meus animam meam, et comprehendat et conculcet in terra vitam meam, et gloriam meam in pulverem deducat.
284Agobardus Lugdunensis, Liber adversum dogma Felicis Urgellensis, 104, 0065D (auctor 769-840)
Sine dubio ille qui eum quem gestabat in baptismate fecit audire quod ante ipsum nullus audierat: Filius meus es tu, ego hodie genui te.
285Agobardus Lugdunensis, Liber adversum dogma Felicis Urgellensis, 104, 0068A (auctor 769-840)
XLIII. Fidentius vero quidam catholicus doctor cum similiter doceret proprium et verum esse Filium Dei Dominum nostrum, exponens locum illum Evangelii, ubi transfigurato Domino in monte, facta est vox Patris ad apostolos dicens: Hic est Filius meus dilectus, dicit: « Ideo, elevantes oculos apostoli, neminem viderunt nisi solum Iesum, ne et ipse filius hominis, sicut Moyses et Elias, vel caeteri sancti, putaretur homo Dei, et aequaretur cum adoptivis Dominus maiestatis.
286Agobardus Lugdunensis, Liber contra Amalarium, 104, 0339B (auctor 769-840)
Huic concordat offertorium, dicens: Adiuva me, Domine Deus meus, salvum me fac propter misericordiam tuam.
287Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0253B (auctor 769-840)
Quod vero instanti lectione sit eadem sapientia perquirenda, ita Dominus Iosue contestans ostendit: Confortare igitur, et esto robustus valde, ut custodias et facias omnem legem quam praecepit tibi Moyses servus meus.
288Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0256C (auctor 769-840)
Domine, quoties peccaverit in me frater meus, et dimittam ei?
289Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0256D (auctor 769-840)
Serve nequam, omne debitum dimisi tibi, quoniam rogasti me, usque: Sic et Pater meus coelestis faciet vobis, si non remiseritis unusquisque fratri suo de cordibus vestris.
290Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0257B (auctor 769-840)
Si quis mihi ministrat, me sequatur: et ubi sum ego, illic et minister meus erit.
291Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0264B (auctor 769-840)
Non enim in arcu meo confidam, neque gladius meus salvabit me; quia salvasti nos de hostibus nostris, et eos qui oderunt nos confudisti.
292Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0237C (auctor 769-840)
Sed ad hoc tantum facta est ut respicias orationem servi tui, et obsecrationem eius, Domine Deus meus; ut aperias oculos tuos super domum istam diebus ac noctibus.
293Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0268D (auctor 769-840)
Promittit adhuc Dominus, et dicit: Si quis diligit me, sermonem meum servabit, et Pater meus diliget eum, et ad eum veniemus, et mansionem apud eum faciemus.
294Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0280C (auctor 769-840)
De quo corpore et capite eius, id est, diabolo, vel Antichristo, et per Ezechielem prophetam dicitur: Ecce ego ad te Pharao rex Aegypti, draco magne, qui cubas in medio fluminum tuorum, et dicis: Meus est fluvius, et ego feci memetipsum.
295Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0287A (auctor 769-840)
Hanc suavitatem misericordiae suae Dominus nobis offert per eumdem prophetam, dicens: Memento horum Iacob et Israel, quoniam servus meus es tu.
296Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0287A (auctor 769-840)
Formavi te, servus meus es tu, Israel, non oblivisceris mei: delevi ut nubem iniquitates tuas, et quasi nebulam peccata tua: revertere ad me, quoniam redemi te.
297Aileranus Scoto Hibernus, Interpretatio mystica, 80, 0330D
Ecce Puer meus, quem elegi, electus meus, dedi spiritum meum super eum (Matth. XII, 18) ; et revera quis est puer electus, nisi qui a pueritia reprobavit malum et elegit quod bonum est (Isai. VII, 13) ; quod non est commune omnium puerorum, praeter unum puerum, qui de peccato, sine peccato, ut vermis imputridus de putredine natus est.
298Aileranus Scoto Hibernus, Interpretatio mystica, 80, 0331A
In Aminadab Populus meus spontaneus (Philo, l. Interp. nom., de Exod., Num., Iudic.) , qui dicit: Nemo tollit animam meam a me ipso (Ioan. X, 18) . Et: Si vis in vitam venire, serva mandata (Matth. XIX, 17) . In Naason augurans (Hieron., l. Interp. nom. Hebr., ae Actis apost., et Matth.) , qui promittit dicens: Cum venerit Filius hominis in maiestate sua (Luc. IX, 26) , cuius prophetia in tria prophetiae tempora respexit, in praeteritum, ut est, vidit Abraham diem [meum], et gavisus est; in praesens, ut est: Quid cogitatis mala in cordibus vestris (Ioan. VIII, 56) ? In futurum, ut est: Erunt enim sicut angeli in coelo (Matth. IX, 4) ; et illud: Solvite templum hoc, et in tribus diebus excitabo [illud] (Ioan. II, 19) . In Salomon sensibilis (Hier. l. Interp. nom. de Matth.) ; Marc. XII, 25, qui dicit: Tetigit me aliquis, nam ego sensi virtutem de me exisse (Luc. VIII, 46) . Et: Quid cogitatis mala in cordibus vestris (Matth. IX, 4) ? Vere sensibilis est, qui cogitata ut facta, et futura ut praesentia cernit; sicut de eo scriptum est: Qui fecit quae futura sunt (Sap. VIII, 8) . In Booz in quo robur est (Philo, l. Interp. nom., de lib. Iudic., Ruth) qui ait: Omnia traham ad meipsum (Ioan. XII, 32) . Omnis hominis virtus in morte deficit, Verbum vero quod caro factum est, de infirmitate fortius, de morte vivacius, de humilitate excelsius factum est.
299Aileranus Scoto Hibernus, Interpretatio mystica, 80, 0333B
In Iosia ubi est incensum Domini (Hier. l. interp. nom. Hebr.) , de quo dicitur: Et prolixius orabat (Luc. XXII, 44) , quomodo vero oratio incensum esse dicitur, Psalmista testatur, dicens: Dirigatur, Domine, oratio mea sicut incensum in conspectu tuo (Psal. CXL, 2) . In Iechonia praeparans (Hieron., ibid.; et Philo, 4. Interp. nom., de I Reg. et Ierem.) , ut ait: Si abiero et praeparavero vobis locum, iterum veniam ad vos, et accipiam vos ad meipsum (Ioan. XIV, 3) . Si vero proprie Ioachim, et Ioachin, id est, Pater, distinguatur; in Ioachin Domini resurrectio dicitur (Hieron., ibid. de Matth.) , ut ait: Postquam autem resurrexero, praecedam vos in Galilaeam (Matth. XXVI, 2) ; in Ioachim Domini praeparatio (Auctor oper. imperf., hom. 1 in Matth.) , qui dixit: Venite, benedicti Patris mei, possidete paratum vobis regnum ab origine mundi (Matth. XXV, 34) . In Salathiel, petitio mea Deus (Hieron., ibid., de Matth.; Philo, ibid., de Aggaeo) , qui dixit: Pater sancte, serva eos quos dedisti mihi (Ioan. XVII, 11) . In Zorobabel ipse magister confusionis (Hieron., ibid.) , ut ait: Multi ab Oriente et Occidente venient et recumbent cum Abraham et Isaac et Iacob in regno coelorum (Matth. VIII, 11) ; et de eodem dicitur: Quare cum Publicanis et peccatoribus manducat Magister vester (Marc. II, 16) ? In Abiud Pater meus iste (Philo, ibid., Exod.) , qui dicit: Ego et Pater meus unum sumus (Ioan. X, 30) . In Eliachim Dominus resuscitabit (Philo, ibid., de lib. Reg.), ut ait: Qui credit in me non morietur in aeternum, sed resuscitabo eum in novissimo die (Ioan. VI, 40) . In Azor, adiutus (Philo l. Int. nom., de III Reg. Ieremia) , ut ait: Non sum solus, quia Pater mecum est (Ioan. VIII, 19) . In Sadoch iustificatus (Hieron. l. Int. nom., de Luca) , ut ait: Ego veritatem loquor, quia verax est qui me misit (Ioan. VIII, 26) ; ad quem etiam dicitur: Iustificeris in sermonibus tuis (Psal. L, 6) . Et Ioannes: Advocatum, inquit habemus apud Patrem Iesum Christum iustum (Ioan. II, 1) . In Achim Frater meus (Origen. hom. 20 supra Iesu Nave), ut ait: Quicunque fecerit voluntatem Patris mei, ipse frater meus, et mater mea, et soror est (Matth. XII, 50) , sive frater matris; frater quippe matris Dominus ideo dicitur, dum unum Patrem, cui omnes (Christo iubente) dicimus: Pater noster qui es in coelis (Ibid.). In Eliud Deus meus iste (Philo, l. Int. nom., de l. I Reg.) , cui Thomas ait: Dominus et Deus meus (Ioan. XX, 28) . Pronomen autem iste quid aliud nisi signa clavorum et lanceae significat, quae veri notitiam corporis monstrant.
300Aileranus Scoto Hibernus, Interpretatio mystica, 80, 0334C
In Eleazar Deus meus adiutor (Philo, l. Int. nom., de Gen. et Ex.) , ut ait: Et qui misit me Pater mecum est (Ioan. VIII, 16) . In Mathan donans (Hieron. l. Int. nom., de Matth.) , ut ait: Omne debitum donari tibi quia rogasti me (Matth. XVIII, 32). In Iacob supplantator (Origen., hom. 11 in Exod.) , ut ait: Dedi vobis potestatem calcandi super serpentes, et scorpiones, et supra omnem virtutem inimici (Luc. X). In Ioseph auctus, vel apponens (Philo, ibid., de Genes.; Ioseph. l. I, c. 17, Antiq.) , ut ait: Ego veni, ut vitam habeant; et abundantius habeant (Ioan. X, 10) ; et alibi; et alias oves habeo, quae non sunt ex hoc ovili, et illas oportet me adducere, ut fiat unus grex et unus Pastor (Ioan. X) . Hactenus ut valuimus, qualiter in omnibus genealogiae, vel generationibus [Forte, generationis gradibus] Christus figuratus et prophetatus sit, exemplis sacrae Scripturae asseruimus.
301Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0652B (auctor 950-1008)
» Cui ille, interrogata omittens, tale dedit responsum: « Dominus meus, rex Francorum, audita generositatis tuae excellentia, desiderat te habere coniugem.
302Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0657B (auctor 950-1008)
Apprehensaque regis dextra, dixit ei: « Quid, inquit, o rex, te laesit dominus meus Clodoveus et Franci, ut nos fraude machinareris decipere?
303Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0666B (auctor 950-1008)
» Quo illa audito, annulum suo detrahens digito, ostendit Augusto: « Videat, ait, dominus meus, cuius iste fuerit annulus.
304Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0726D (auctor 950-1008)
Nam si dulcissimus nepos meus animo malefacta recenseat sua, reliquis praetermissis, reperiet patrem suum fraude Guntranni interisse.
305Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0759A (auctor 950-1008)
Tunc Uncelenus ad eos veniens qui iam tabernaculum regis circumdederant, quo Protadius una cum Petro medicinae artis perito ad tabulas ludens sedebat, taliter infit: « Iubet dominus meus rex Theodoricus ut interficiatur Protadius paci contrarius.
306Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0766C (auctor 950-1008)
Meroveus quoque frater ex patre meus, tui causa a genitore odio habitus, nefandissimo crudelitatis genere est interfectus.
307Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1017A (auctor fl. 800)
Et meus, ait, meus fuerat ille propinquus, in partibus Hispaniarum nuper mortuus ac sepultus.
308Alanus Antissiodorensis, Epistolae, 201, 1383D (auctor 1152-1167)
Cum autem non sit qui audeat se murum pro domo Dei opponere, nec sit qui adiuvet nisi dominus meus rex, rogamus magnificentiam vestram, de qua non minimum adiutorii speramus, cui de facili est cunctis silentium imperare, ut aliquem de vestris nobis transmittatis, qui Varziacum et Apogniacum, aliamque terram nostram custodiat et tueatur.
309Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0482C (auctor 1152-1167)
Et si despicit frater meus carnem meam, ne despiciat servus Dei animam meam.
310Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0491D (auctor 1152-1167)
Caeterum duplici iure illud obtinens Dominus meus, haereditate scilicet Patris et merito passionis, altero ipse contentus, alterum mihi donat; ex cuius dono iure illud mihi vindicans non confundor.
311Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0488C (auctor 1128-1203)
Non enim timor superbiae intus erectuans, ut exiret in publicum, me huius operis coegit ad fabricam, vel favor popularis applausus insolentem invitavit ad operam, sed ne meus sermo contraheret de curae raritate rubiginem, aliorumque profectibus labore mei studii desudarem.
312Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0499B (auctor 1128-1203)
Nec stupor invadat vestrae munimina mentis, Si sibi sermo meus maculas erroris adoptat: Error in humanis comes indefessus oberrat.
313Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0571D (auctor 1128-1203)
Nunc alget meus, ille meus calor, imo caminus, Qui solis flammas urit, succendit in undis Neptunum, Bacchum bacchari cogit, et ipsum Fulminat igne Iovem, superis furatur honorem Numinis, et multos cogit servire potentes.
314Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0313C (auctor 1128-1203)
Item Christus in Evangelio ait ad Iudaeos: Vos inhonorastis me, Pater autem meus glorificat me , de quo dicitis, quia Deus vester est (Ioan. VIII) . Si ergo Iudaei dicebant Deum Patrem esse Deum suum, diabolum non credebant esse Deum suum.
315Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0364B (auctor 1128-1203)
Caro enim mea vere est cibus, et sanguis meus vere est potus: Qui manducat meam carnem, et bibit meum sanguinem, in me manet et ego in illo.
316Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0365A (auctor 1128-1203)
Legitur enim in Evangelio, Accipiens Iesus calicem, gratias egit, et dixit illis; bibite ex hoc omnes; hic est sanguis novi Testamenti, qui pro multis effundetur in remissionem peccatorum (ibid.) . Hic non possunt dicere quod ostenderet sanguinem suum, nisi quem in calice porrigebat, quem discipulis suis dabat dicens: Hic est sanguis meus, etc.
317Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0404C (auctor 1128-1203)
In alio Psalmo legitur: Dominus dixit ad me: Filius meus es tu, ego hodie genui te (Psal. II) . Exquisite praesens coniunxit praeterito; nam praesens in se habet recentiam, et praeteritum in se habet fluxum, et futurum in se habet exspectationem.
318Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0405A (auctor 1128-1203)
Iesus etiam Filius Sirac, qui inter Iudaeos magnus reputatus est, in suo libro, qui liber Sapientiae inscribitur, Filium Dei in hunc modum introducit loquentem: Ego in altissimis habitavi, et thronus meus in columna nubis (Eccli. XXIV) . Et alibi: Antequam quidquam faceret ab initio, eram cum eo, cuncta disponens (Prov. VIII) . Quis loquitur hic nisi Filius, qui cum Patre ab aeterno cuncta disposuit?
319Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0418B (auctor 1128-1203)
Ait Iacob: Descendam ad inferos lugens filium meum (Gen. XXXVII) . Et alibi ad filios suos ait: Deducetis canos meos cum dolore ad inferos (Gen. XLII) . Unde B. Iob, cui, Domino teste, non erat vir similis in terra (Iob II) : Infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum (Iob XVII) . Tamen, liberationis spe erectus, paulo post addidit: Scio quod Redemptor meus vivit, et in novissimo de terra surrecturus sum, et in carne mea videbo Deum Salvatorem meum (Iob XIX) . Qui Redemptorem testatur, venundatum sive captivatum sese, et redemptum esse non inficiatur, audi et beatum David: Deus redimet animam meam de manu inferi, cum acceperit me (Psal. XLVIII) , et acceptam ab inferno animam, et redimendam dicit ab inferno.
320Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0117B (auctor 1128-1203)
In persona tua dixit Iob: Putredini dixi: Pater meus es; Mater mea, et soror mea, vermibus (Iob. XVII) . O homo, memorare novissima pulchritudinis tuae, quomodo omnis caro fenum, et omnis gloria eius quasi flos feni (Isa. XL) ; quia, Forma bonum fragile est, quantumque accedit ad annos, Fit minor, et spatio carpitur ipsa suo.
321Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0190D (auctor 1128-1203)
Et ad instructionem claustralium dicit Dominus: Nisi quis renuntiaverit omnibus quae possidet, non potest meus esse discipulus (Luc. XIV) . Nec tamen sufficit propriis abrenuntiare in re, nisi abrenuntientur voluntate, unde et Petrus de hac abrenuntiatione voluntatis ait: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te (Matth. XIX) . Claustralis ergo qui proprium habere desiderat, retro respicit cum uxore Loth, manum ab aratro retrahit, cum Dina filia Iacob, ornatum alienigenarum appetit.
322Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0446B (auctor 1128-1203)
Sed quamvis meus effectus divinae potentiae comparatus deficiat, tamen humanae potentiae coaequatus praepollet.
323Alanus de Insulis, Dicta alia, 210, 0264D (auctor 1128-1203)
Prima quippe in spinis est, quae laborat in gemitu suo, lamentans et dicens: Miser factus sum et curvatus sum usque in finem, tota die contristatus ingrediebar (Psal. XXXVII) . Secunda in cibis est, quae non sine delectatione vescitur pane illo, de quo pane testatur ipse qui dicit: Meus cibus est, ut faciam voluntatem Patris mei (Ioan. IV) . Magna quae spinas patitur, maior quae vescitur cibis Patris sui; at omnium maxima, quae deliciis affluit, et de deliciis ad delicias transfertur, cooperante gratia sponsi Iesu Christi Domini nostri, qui est benedictus in saecula saeculorum.
324Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0688A (auctor 1128-1203)
Hoc solum autem tuam paternitatem tota mentis devotione deposco, ut tuae amicitiae foedus gloriosum, quod non solum in libro scientiae, verum etiam in libro experientiae legi, tua benignitas inconcusse servet illaesum, quoniam quandiu spiritus meus afflaverit artus, quandiu temporalis vitae diversos patiar discursus, semper apud me gloria tua nomenque tuum laudesque manebunt.
325Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0696B (auctor 1128-1203)
Agricola, proprie, dicitur Deus Pater, unde in Evangelio: Ego sum vitis vera et Pater meus agricola est.
326Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0697D (auctor 1128-1203)
Amaritudo, proprie, dicitur miseria saeculi, unde in Iob: Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus, etc.
327Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0701A (auctor 1128-1203)
Etiam illi dicuntur anima quorum exemplo alii in Ecclesia spiritualiter vivunt, sicut oculus Ecclesiae dicuntur doctores quorum doctrina alii spiritualiter vident; et venter Ecclesiae dicuntur debiles in Ecclesia, unde in Psalmo: Turbatus est in ira oculus meus, anima mea, id est in mente mea, et venter meus.
328Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0705A (auctor 1128-1203)
Dicitur fletus, unde Iob: Quasi inundantis aquae, sic rugitus meus.
329Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0709B (auctor 1128-1203)
Dicitur anima Christi, quae disciplina vel disciplinis exculta est et diligenter composita, unde in Cantilena Salomonis: Dilectus meus descendit in hortum suum ad areolam aromatum.
330Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0719A (auctor 1128-1203)
Dicitur controversia Christi et diaboli, unde Psalmista: Benedictus Dominus Deus meus, etc.
331Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0719A (auctor 1128-1203)
, et digitos meos ad bellum; dicitur Dominus quoad creationem, Deus meus quoad sanctificationem.
332Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0722A (auctor 1128-1203)
Dicitur Christus in Canticis: Botrus Cypri dilectus meus mihi, id est comparabilis botro propter multiplices rationes sed causas.
333Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0786A (auctor 1128-1203)
Dicitur Christus, unde: Fasciculus myrrhae dilectus meus mihi, id est dilectus meus, dicit Ecclesia, fasciculus myrrhae mihi fuit, id est ad utilitatem meam Christus sustinuit amaritudinem passionis.
334Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0787D (auctor 1128-1203)
: Dilectus meus stat post parietem, respiciens per fenestras, id est per loca manifesta sacrae Scripturae; prospiciens per cancellos, id est per obscura loca sacrae Scripturae, quia Deus respicit nos per apertas et obscuras Scripturas.
335Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0804B (auctor 1128-1203)
: Gladius meus devorabit carnes; devorabit, quando in extremo iudicio eius sententia eos qui carnaliter sapiunt occidet.
336Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0811A (auctor 1128-1203)
: Similis est dilectus meus capreae, hinnuloque cervorum.
337Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0811B (auctor 1128-1203)
Aliquando notat aeternitatem, unde David: Dixit Dominus ad me: Filius meus es tu, ego hodie genui te.
338Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0813C (auctor 1128-1203)
Dicitur socialis vitae coniunctio, unde Iob vitae suae celsitudinem narrans, maledicti sententiam sibi protinus subiicit si qua eorum quae praedixit opere non implevit, dicens: Humerus meus a iunctura sua cadat, et brachium meum cum suis ossibus conteratur; liquet profecto quod brachium corpori per humerum iungitur.
339Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0813D (auctor 1128-1203)
Quod si minime fecerit, adiungit: Humerus meus a iunctura sua cadat, quia nimirum, qui patientiam servare contempserit, socialem vitam per impatientiam citius deserit.
340Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0845C (auctor 1128-1203)
volentes Christum delere, ac si sit paries inclinatus et maceria depulsa, quasi possitis nomen eius delere de terra, qui ait: Deus susceptor meus, non movebor amplius.
341Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0848A (auctor 1128-1203)
: Sicut malus inter ligna silvarum, sic amicus meus inter filios.
342Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0850C (auctor 1128-1203)
Dicitur fortitudo, unde Iob: Nunc quoque in amaritudine sermo meus, et manus plagae meae aggravata est super gemitum meum; quasi diceret: Amici mei, qui deberent dolorem meum minuere, inordinata intentione consolationis magis eum multiplicaverunt.
343Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0852A (auctor 1128-1203)
Mater, proprie, Eva a qua descendimus; unde David: Pater meus et mater mea dereliquerunt me, id est Adam et Eva per peccatum suum exposuerunt me poenae et culpae.
344Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0852A (auctor 1128-1203)
Dicitur concupiscentia, unde praedicta auctoritas sic potest exponi: Pater meus, scilicet diabolus; mater mea, scilicet concupiscentia, dereliquerunt me; sensus est: Ego dereliqui diabolum et pravam concupiscentiam.
345Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0852A (auctor 1128-1203)
Dicitur corruptio, unde Iob: Putredini dixi: Pater meus es et mater mea.
346Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0859D (auctor 1128-1203)
Minister, proprie; unde Dominus in Evangelio: Ubi ego sum, illic et minister meus erit.
347Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0865A (auctor 1128-1203)
Motus, participium; aliquis qui labitur per venialem culpam, unde in Psalmo: Si dicebam: Motus est pes meus.
348Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0868D (auctor 1128-1203)
: Fasciculus myrrhae dilectus meus mihi, quia Christi passio Ecclesiae summa fuit amaritudo.
349Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0872C (auctor 1128-1203)
Consecutive, unde David: Domine Deus meus, etc.
350Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0880A (auctor 1128-1203)
Dicitur ratio, quia, sicut oculo perpenduntur visibilia, ita ratione invisibilia; unde David: Turbatus est a furore oculus meus.
351Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0883B (auctor 1128-1203)
Notat gubernare, unde Dominus: Pater meus usque modo operatur et ego operor.
352Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0911A (auctor 1128-1203)
Princeps sedens in porta Christus incarnatus ex ea; comedens panem suum, id est per assumptam humanitatem redimens genus humanum et Dei Patris adimplens consilium; unde ipse ait: Hic est meus cibus, ut faciam voluntatem Patris mei.
353Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0911C (auctor 1128-1203)
Notat causam finalem, unde Stephanus dixit: Caro mea lapidata est pro te, Deus meus.
354Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0911D (auctor 1128-1203)
Ponitur etiam pro de, unde in titulo huius Psalmi: Deus meus legitur: In fine psalmi David: Pro susceptione vel assumptione matutina, id est de susceptione vel assumptione matutina.
355Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0916D (auctor 1128-1203)
Dicitur etiam concupiscentia, unde Iob: Putredini dixi: Pater meus es.
356Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0922D (auctor 1128-1203)
Notat correctionem non adhibere, unde in propheta ait Dominus ad Synagogam: Zelus meus recessit a te.
357Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0924B (auctor 1128-1203)
Notat tribulationibus exponere, unde David: Deus, Deus meus, etc.
358Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0932C (auctor 1128-1203)
Dicitur Deus Trinitas, unde David: Salutare vultus mei Deus meus.
359Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0932D (auctor 1128-1203)
Et alibi: Adiutor meus esto, ne derelinquas me, neque despicias me, Deus salutaris meus.
360Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0937C (auctor 1128-1203)
dicitur quod Roboam ait filiis Israel: Pater meus cecidit vos virgis, ego caedam vos scorpionibus.
361Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0942B (auctor 1128-1203)
Dicitur doctrina, unde Dominus: Sermo meus non capit in vobis.
362Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0944A (auctor 1128-1203)
A simili silere diceretur si verbum ab homine separaretur, unde David: Ad te, Domine, clamabo, Deus meus, ne sileas a me.
363Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0952D (auctor 1128-1203)
Spiritus dicitur etiam vita, quia spiritus est causa vitae, unde Iob: Spiritus meus attenuabitur, dies mei breviabuntur.
364Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0964A (auctor 1128-1203)
Notat sibi unire, unde Psalmista: Tu autem susceptor meus es; verba sunt humanae Christi naturae quam Filius Dei sibi univit.
365Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0965C (auctor 1128-1203)
Notat condolere, unde in Psalmo: Tabescere me fecit zelus meus.
366Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0968C (auctor 1128-1203)
Dicuntur peccatores, unde in Psalmo: Tu es qui illuminas lucernam meam, Deus meus, illumina tenebras meas.
367Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0978D (auctor 1128-1203)
Notat etiam gratiam infundere, unde Dominus: Nemo venit ad me nisi Pater meus traxerit eum.
368Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0981D (auctor 1128-1203)
Ipse enim tanquam tuba in bellis praecinens, ait: Benedictus Dominus Deus meus qui docet manus meas ad praelium.
369Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1012C (auctor 1128-1203)
Dicitur correctio, quae est signum amoris unde dicitur: Zelus meus recessit a te.
370Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0994B (auctor 1128-1203)
Dicitur doctrina legalis, unde Christus ait ad Patrem: De ventre matris meae, Deus meus es tu, id est ex quo suscepisti doctrinam legalem quae fuit matris, id est Synagogae.
371Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0994B (auctor 1128-1203)
: Dilectus meus misit mianum suam per foramen et ad tactum eius venter meus contremuit, id est ad inspirationem divinam contremuit cor meum.
372Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0994C (auctor 1128-1203)
Dicitur compassio, unde Isaias: Venter meus ad Moab ut cithara clamabit; id est affectus meae compassionis consonabunt miseriae Moab sicut chordae consonant in cithara.
373Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0994D (auctor 1128-1203)
Dicitur caro, unde in Psalmo: Conturbatus est in ira oculus meus, anima mea et venter meus.
374Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0997D (auctor 1128-1203)
Dicitur peccatum, unde in Iob: Putredini dixi: Pater meus es, mater mea et soror mea vermibus; propter hoc quod dixi: Pater meus es, insinuavit quod omnis homo ab origine vitiata descendit; unde et addit: Mater mea et soror mea vermibus, quia scilicet et ab ipsa putredine, et cum ipsa in hunc mundum venimus: quantum ad materiam quippe corruptibilis carnis mater mea et soror mea vermes sunt, quia de putredine processimus, et cum putredine venimus quam portamus.
375Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1001A (auctor 1128-1203)
Dicitur fides vel virgo Maria, unde Psalmista: Deus meus, impolluta via eius, id est fides sancta et immaculata virgo Maria.
376Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1001C (auctor 1128-1203)
Dicitur iter rectitudinis, unde: Si declinavit gressus meus de via.
377Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1003D (auctor 1128-1203)
: Botrus cypri dilectus meus mihi in vineis Engaddi.
378Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1010C (auctor 1128-1203)
Dicitur sonus in aere formatus, qui dictus est vox Patris qui insonuit: Hic est Filius meus dilectus.
379Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0832A (auctor 1128-1203)
Dicitur peccatum, unde Isaias: Venter meus ad Moab sicut cithara clamabat et ad murum decocti lateris.
380Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0838B (auctor 1128-1203)
Dicitur humilis, quia lilium in vallibus crescit; per lilium significantur humiles: Dilectus meus loquitur mihi qui pascitur inter lilia.
381Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0841A (auctor 1128-1203)
Dicuntur primitivi fideles de Iudaeis, unde David: Quoniam illuminas lucernam, Domine Deus meus, illumina tenebras meas; orat Ecclesia ut sicut primitivi de Iudaeis, ut apostoli et alii, conversi sunt ad fidem et fuerunt lumen Ecclesiae, ita tenebrae suae, id est Iudaei qui modo obtenebrati sunt per infidelitatem, in reliquiis illuminentur ad fidem; et ita erit quod reliquiae Israel salvi fiant.
382Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0726B (auctor 1128-1203)
Dicitur sanguis Christi, unde Paulus: Probet se unusquisque homo et de calice bibat; et alibi: Hic est calix novi testamenti; et item: Calix meus inebrians quam praeclarus est.
383Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0730C (auctor 1128-1203)
Signat fructum facere, unde in Ioanne Christus ad incredulos: Sermo meus non capit in vobis, id est non proficit vel fructum non facit, etc.
384Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0731B (auctor 1128-1203)
Merito ergo Christus capreae assimilatur, quia non solum ipse videt Patrem, sed videri ab his facit quorum visus ipse curavit, unde in casu [Cant.]: Similis est dilectus meus capreae hinnuloque cervorum. Prophetae comparantur capreae propter propheticam revelationem; quia sicut caprea subtilem habet visum, ita propheta in praevidendis futuris subtilem habet intellectum.
385Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0733A (auctor 1128-1203)
Dicitur infirmus, unde in Genesi: Non permanebit spiritus meus in homine in aeternum, quia caro est, id est infirmus; spiritus meus, id est ira mea, quia fragilis naturae est et peccavit per infirmitatem; diabolus vero ex adipe iniquitatis.
386Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0737B (auctor 1128-1203)
Cervus, proprie, dicitur Christus, vel humana Christi natura, ut habetur in titulo: Deus, Deus meus, respice in me; dicitur ibi in fine psalmi David pro cerva matutina.
387Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0738B (auctor 1128-1203)
Dicitur virtus, unde super illum locum Isaias: Venter meus de Moab sicut cithara clamabit.
388Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0739D (auctor 1128-1203)
Cibus, proprie, dicitur spiritualis Christi refectio, unde in Evangelio: Hic est cibus meus ut faciam voluntatem Patris mei; et: Alium cibum habeo manducare quem vos nescitis.
389Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0742B (auctor 1128-1203)
Deus meus, id est in tempore tribulationis.
390Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0742B (auctor 1128-1203)
Dicitur passio, unde Isaias: Venter meus ad Moab et cithara clamabat.
391Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0743B (auctor 1128-1203)
Dicitur etiam religio, unde David: Clamor meus in conspectu eius; et alibi: Intellige clamorem meum.
392Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0747D (auctor 1128-1203)
Dicitur sanctus, unde: Ego in altissimis habitabo, Sapientia dixit, et thronus meus in columna nubis, id est in sancto, qui est columna Ecclesiae; quem obumbrat nubes, id est gratia Spiritus sancti.
393Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0760B (auctor 1128-1203)
David, dicitur Christus, unde in titulo huius psalmi: Deus, Deus meus, in fine psalmi David pro susceptione et assumptione matutina, ibi enim hoc nomen David, sumitur in designatione Christi; dicitur poenitens, ut in titulo huius psalmi ubi dicitur in fine psalmi David: pro octava: hic enim hoc nomen sumitur in designatione poenitentis.
394Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0767D (auctor 1128-1203)
Significat etiam praecipere, unde in Evangelio: Dic verbo et sanabitur puer meus.
395Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0062A (auctor 1128-1203)
Fasciculus myrrhae, dilectus meus mihi inter ubera mea commorabitur.
396Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0062A (auctor 1128-1203)
Sed antequam assumeretur in coelum dilectus meus, quem super omnia diligo, fuit mihi tempore passionis fasciculus myrrhae, id est summa et multa amaritudo; quia passioni eius compassa sum dolore intimo.
397Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0062C (auctor 1128-1203)
Et quia per ubera intelligitur duplex amor in Virgine, sequitur: Botrus cypri dilectus meus mihi, in vineis Engaddi.
398Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0065B (auctor 1128-1203)
Unde sequitur: Sicut malus inter ligna silvarum; sic dilectus meus inter filios.
399Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0068C (auctor 1128-1203)
Unde David: « Velociter currit sermo eius (Psal. CXLVII) . » Similis est dilectus meus capreae, hinnuloque cervorum.
400Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0069C (auctor 1128-1203)
Unde mater Virgo in hunc modum introducitur loquens de filio: En dilectus meus loquitur mihi.
401Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0069C (auctor 1128-1203)
Et nota quoniam mater Christi super omnia filium suum diligebat, eum emphatice dilectum suum vocat, dicens: Dilectus meus loquitur mihi, post resurrectionem in hunc modum mihi solatium praestans.
402Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0071B (auctor 1128-1203)
Et quasi Virgo vocem filii audisset, tanquam loqueretur de ipso ad alios, ait: Dilectus meus mihi, et ego illi.
403Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0071C (auctor 1128-1203)
Dilectus meus mihi loquitur vocans me ad se: et illi sum obediens.
404Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0084A (auctor 1128-1203)
Et meus; quia tuo flatu, qui et meus est et non sua virtute, germinabit bona opera.
405Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0084A (auctor 1128-1203)
Veniat dilectus meus in hortum suum, et comedat fructum pomorum suorum.
406Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0084B (auctor 1128-1203)
O soror mea sponsa, olim veni in te, quae es hortus meus; nunc veni ad me, qui hortus tuus sum; veni ad me per ascensionem, qui veni ad te per carnis assumptionem.
407Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0086A (auctor 1128-1203)
Dilectus meus misit manum suam per foramen, et venter meus intremuit ad tactum eius.
408Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0086B (auctor 1128-1203)
Dilectus meus misit manum suam, id est ostendit mihi opus misericordiae suae, per foramen, id est per occultam inspirationem, quomodo sola sancti Spiritus inspiratione conciperem.
409Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0086B (auctor 1128-1203)
Et venter meus intremuit ad tactum eius, id est memoria mea exsultavit ad talem revelationem.
410Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0088A (auctor 1128-1203)
Sequitur Virginis responsio: Dilectus meus candidus et rubicundus, electus ex millibus.
411Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0088B (auctor 1128-1203)
Candidus, id est virgo et sine peccato; « qui peccatum non fecit, nec inventus est dolus in ore eius (I Petr. II) . » Et rubicundus, id est sanguine aspersus; quia « lavit nos a peccatis nostris in sanguine suo (Apoc. I) . » Electus ex millibus, quia solus ex multitudine fidelium dignus fuit audire: « Hic est Filius meus dilectus (Matth. III) . » Singularis enim gratia homo Christus in humani generis massa refulsit, quia proposuit Deus salvare genus humanum; et ipse est « Mediator Dei et hominum (I Tim. II) , » de quo David: « Non est qui faciat bonum, non est usque ad unum (Psal. XIII) . » Caput eius aurum optimum.
412Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0090C (auctor 1128-1203)
Libanus est mons mirae pulchritudinis in ornatu et speciositate arborum et nemorum; sic et dilectus meus cum omnibus membris suis in omni ornatu et convenientia decorus et candidus est.
413Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0090D (auctor 1128-1203)
Unde sequitur: Et totus desiderabilis; quia omne desiderium exsuperat, in quem desiderant angeli prospicere (I Petr. I) . Talis est dilectus meus, et ipse est amicus meus, filiae Ierusalem.
414Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0090D (auctor 1128-1203)
Ecce descripsi vobis illum, de quo quaesistis qualis esset, et ideo, quia talis est amicus meus, est in vera dilectione.
415Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0091B (auctor 1128-1203)
Dilectus meus descendit in hortum suum ad areolam aromatum, ut pascatur in hortis et lilia colligat.
416Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0091C (auctor 1128-1203)
Et quia dilectus meus pascitur in hortis: Ego dilecto meo, et dilectus meus mihi.
417Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0091C (auctor 1128-1203)
Ego dilecto meo gratam mansionem praeparo; et dilectus meus mihi coeleste praemium vel gratiam perfectorum.
418Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0098C (auctor 1128-1203)
Haec in Virgine fuit quasi crater; quia, ea mediante, Virgo mundo laetitiae vinum propinavit, de quo dicitur: « Calix meus inebrians quam praeclarus est (Psal. XXII) . » Et alibi: « Vinum laetificat cor hominis (Psal. CIII) . » Et bene crater tornatilis dicitur, quia torno facilius operamur.
419Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0105C (auctor 1128-1203)
At propter bonum odorem crucis Christi in omnes gentes, et quia illa gloriosa malum sustinuit, de qua superius dictum est: Sicut malus inter ligna silvarum; sic dilectus meus inter filios.
420Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0589C (auctor 1128-1203)
Non omnis socius fidus est, non omne fidele Pectus, non omni me sociare volo: Qui socius volet esse meus, non alter, at idem Fiat ego: quia non est satis, alter ego.
421Alanus de Insulis, Sermones, 210, 0207B (auctor 1128-1203)
Sint ergo verba haec Patris ad Filium, quibus et nominum mutatio, et aetatum assignatio satis congruit; Abraham enim primo dictus Abram, id est pater excelsus, ante mundi creationem, unde idem ad Filium: Tecum principium in die virtutis tuae (Psal. CIX) , etc. Et de eo Filius: Dominus dixit ad me: Filius meus es tu, ego hodie genui te (Psal. II) . Id est ab aeterno genui te, circa vero mundi cursilis originem factus est pater multarum gentium.
422Alanus de Insulis, Sermones, 210, 0207B (auctor 1128-1203)
Fuit ergo prius Sarai; de eo enim Iudaicus populus dicere poterat Christo, Tu princeps meus, unde Psalmista: Notus in Iudaea Deus, et in Israel magnum nomen eius (Psal. LXXV) . Modo est Sara, quia princeps plurium.
423Alanus de Insulis, Sermones, 210, 0218C (auctor 1128-1203)
Unde dicitur: Dominus dixit ad me, Filius meus es tu, ego hodie genui te (Psal. II) . Solemnitas Paschalis proprie est Filii, in qua agitur de Filii resurrectione.
424Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0639A (auctor 1128-1203)
Aliquando autem Pater intelligitur loquens in proprietate primae personae, ut ibi: Non permanebit spiritus meus in homine in aeternum etc.
425Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0639B (auctor 1128-1203)
Impropriissime tenetur hoc pronomen, meus, ubi dicitur: Vindicta postquam meus a praetore recessi.
426Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0639B (auctor 1128-1203)
Aliquando notat minorem improprietatem, cum insinuat diem generationis; proprietatem vero, cum dicitur: Hic est Filius meus dilectus, etc.
427Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, p1, 4; 4 (auctor 1128-1203)
Denique Iob nec Christianus nec Iudeus fuit, sed profecto gentilis, et tamen neminem prophetarum apertius fideliusque de Christi et nostra omnium in nouissimo die resurrectione prophetasse reperies: Scio, inquit, quod redemptor meus uiuit et in nouissimo die de terra surrecturus sim et rursum circumdabor pelle mea et in carne mea uidebo Deum saluatorem meum.
428Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 40; 5 (auctor 1128-1203)
Ut uerbis beati Iob utar, si locutus fuero, non quiescet dolor meus et si tacuero non recedet a me.
429Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1477C (auctor fl. 1150)
Valeat amicus meus et vivat in Christo.
430Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1483A (auctor fl. 1150)
Ad litteras consolationis vestrae revisit spiritus meus, et ex iis mihi duplex eliciens remedium dilectioni vestrae gratias retuli.
431Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1484A (auctor fl. 1150)
Salutatus ex parte vestra dominus meus Wintoniensis vos per me ut suum dilectissimum resalutat, quem noveritis auctore Deo quoad salutem animae et corporis melioratum et confortatum; et in summo positum desiderio, beati Thomae martyris vestri adeundi memoriam.
432Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1485D (auctor fl. 1150)
Denique suggestionem istam non tam ad doctrinam quam ad utriusque nostrum consolationem spectare credideris, cum eas, quas de utriusque nostrum sorte intus patior animi angustias, unico amico communicans vel ex parte possim securius eructare, ne si suppressa fauce ab huiusmodi amaritudine amplius intumescat, dirumpantur ab his quibus conglutinatus est venter meus.
433Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0443A (auctor 1095-1125)
Princeps enim idem frater meus, dux Godefridus, regni magni et primi imperatoris Romanorum Augusti haereditario iure suorum autecessorum nobilium, ab omni honoratur exercitu, cuius voci et consiliis ad omnia magni parvique obtemperare non desinunt, cum caput et dominus ab omnibus sit electus et constitutus.
434Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0479C (auctor 1095-1125)
Vocetur ergo nobis scriptor et notarius meus, ut sigillum meum et litteras vobiscum deferatis, quatenus confidentius credant necessitates nostras.
435Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0479D (auctor 1095-1125)
Plurimi enim dies transierunt, ex quo in initio obsidionis huius urbis filius meus Buldagis, Corrozan vos praecessit, ut adventum Christianae gentis confratribus et principibus nostris notum faceret, et adversus eam ut nobis subveniant universos commoneret.
436Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0488A (auctor 1095-1125)
Huius secretae conventionis et traditionis Boemundus aequivocus meus, vir de genere Turcorum, actor factus est a principio Christianitatis suae.
437Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0501D (auctor 1095-1125)
Unde meus adhuc haesitat animus, alioqui diu huius viae desiderio tactus et totus in ipsa intentione occupatus.
438Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0569C (auctor 1095-1125)
Et ideo, si frater meus uterinus esses, ut Eustachius, hac conditione liberari non posses, ut urbs illaesa permaneat.
439Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 3, 6; 20 (auctor fl.c.1250)
Salustius talem supradictorum servat ordinem sic dicens: P<atres> c<onscrpti> Micipsa pater meus moriens mihi praecepit, uti regni Numidiae tantum modo procurationem existimarem meam, ceterum ius et imperium eius penes vos esse, simul eniterer domi miliciaeque quam maximo usui esse p<opulo> R<omano>, etcetera.
440Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 2; 197 (auctor c.1200–1280)
’ Item, ii ecclesiastes (15): ‘Si unus et stulti et meus occasus erit, quid prodest quod maiorem sapientiae dedi operam?
441Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 18, 2; 24 (auctor c.1200–1280)
Et quia aliquis posset obicere Gregorio hoc verbum in v iohannis (17) ‘Pater meus usque modo operatur, et ego operor’, solvit Gregorius dicens quod ‘non de creando, sed providendo hoc dictum esse bene videtur’.
442Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 18, 2; 117 (auctor c.1200–1280)
De his videtur intelligi illud iohannis (v, 17): ‘Pater meus usque modo operatur, et ego operor’.
443Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 14; 83 (auctor -1286)
Et illa: Meus est, inquid, hic filius, meum est peccatum; securi edicte, quia prior ego comedi que genui.
444Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 17; 28 (auctor -1286)
dominus meus et deus meus erat, quem Pilatus per invidiam condempnavit et crucifigi precepit.
445Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 17; 29 (auctor -1286)
Tunc ille nimis dolens ait: Vehementer doleo, quia quod michi dominus meus iusserat explere non valeo.
446Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 17; 30 (auctor -1286)
Cui Veronica: Dominus meus cum predicando ciraret, et ego eius presentia nimis invite carerem, volui michi depingi ymaginem, ut, dum eius privarer presentia, salutem michi prestaret in solatium ymaginis sue figura.
447Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 17; 31 (auctor -1286)
Cumque linteum pictori detraherem pingendum, dominus meus michi obviavit et, quo tenderem, requisivit.
448Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 190; 33 (auctor -1286)
Et aperientur ei celi, et fiet enim vox de celo dicens: Hic est filius meus dilectus, in quo michi bene complacuit, et exercitus angelorum ministrabunt ei; et eliget sibi viros piscatores de Galilea et legem suam dabit eis et dicet: Intelligite quod accepistis a me, predicate omnes gentes per LXXII linguas.
449Albertus Monachus, Chronica, 9; 48 (auctor -1456)
Quibus introeuntibus consistorium, non osculatis pedibus pape neque reverenciam trium geniculacionum exhibentibus, ambasiator regis Francie primo locutus est dicens: Pater sancte, serenissimus dominus meus rex Francie subtrahit sanctitati vestre obedienciam suam, ostendens patentes litteras.
450Albertus Monachus, Chronica, 56; 5 (auctor -1456)
Unde dicitur de ipso talia verba eum dixisse: Predecessor meus fecit miracula, ego vero faciam mirabilia, que tamen in fine miserabiliter defecerunt.
451Albertus Monachus, Chronica, 56; 87 (auctor -1456)
Proposicione facta papa incepit sic: Popule meus, quid feci tibi et cetera.
452Albertus Monachus, Chronica, 197; 39 (auctor -1456)
Cui Bavarus: Non mater mea, domine, sed pater meus fuit hic, papam eodem iaculo referiens.
453Albertus Monachus, Chronica, 197; 55 (auctor -1456)
Ille vero, quem in Sycilia pretori admodum similem fuisse constat, petulantis animi, proconsule enim dicente mirari se, qua propter sui tam similis esset, cum pater suus in eam provinciam numquam accessisset, ac meus, inquit, Romam accessit.
454Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 66 (auctor ca.450-518)
Beatus es, inquit, Simon Bar Iona, quia non caro et sanguis revelavit tibi, sed pater meus qui in caelis est.
455Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 68 (auctor ca.450-518)
Non avertisti generosae mentis aspectu, quod de sanguine et carne prolatum est; sed pater meus, qui est in caelis, revelavit tibi filium.
456Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 128 (auctor ca.450-518)
Tunc demum in semet ipsum reversus et tactu sancti illuminatus corporis: Deus meus, inquit.
457Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 129 (auctor ca.450-518)
et dominus meus.
458Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 97 (auctor ca.450-518)
intellegete verum totis welle tribuere quod a uobis poterit optenere petitionis suae uos quantum talis persona meriri uidetur adicite; ceterum ille piissima humilitate decemit quod cum omnes ciuitas uestra recte una dicatur eclesia iuste pro caelo habetur quicquid se sacro terrae uel puluere miseretis EXPL’ Auitus ep̅s /// /// /// /// papae Constantinopoletano dum domnus meus filius uester patricius segismundus gloriosissimum princepem offio legationis expetiit nobis quoque deferendi ad uos famolatus aditum dupleciter sancta oportunitate prospexit Cum enim ut praecipuum sacerdotem iusto uos disiderio sitiremus adiciit uir inŁ laurentius honorem uestri animis nostris indecans apecibus suis omne nubilum quod quietem orientalium populorum ambiguo caligante fuscauer[at] redintegratae pacis serenetate detersum et eam cum romano antestete uos habere concordiam quam uelut geminus apostolorum princepes mundo adsignare conueniat; quis enim qui uel catholecus dici potest de tantarum hac talium eclesiarum pace non gaudeat quas uelut in caelo positum regionis signum pro gemino sidere mundus expetat; Quis non merito dilec tetur infirmantium reditu incolomium statu cum aliis ouibus intra claustra saluatis illa quae uitio errantes arbitrio fuerat euagata caelestibus caulis l[aetitia] plaudente reuocatur.
459Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 103 (auctor ca.450-518)
Dum domnus meus filius vester patricius Sigismundus gloriosissimum principem officio legationis expetiit, nobis quoque deferendi ad vos famulatus aditum dupliciter sancta opportunitate prospexit.
460Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 362 (auctor ca.450-518)
Nam et Thomas apostolus, cum in resuscitati mediatoris corpore fixuras clavorum et hiulcum transpuncti lateris signum digito temptante palpasset, virtutis experimenta inter infirmitatis indicia colligens sic clamavit: Dominus meus et deus meus.
461Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 369 (auctor ca.450-518)
In psalmo ait: Dominus dixit ad me: filius meus es tu, ego hodie genui te.
462Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 105 (auctor ca.450-518)
Sed illud nos modo suspensos multum redigit et anxios, quod, cum pendere nos ad effectum legationis secundo Constantinopolim destinatae omni expectationis studio iusseritis, nec quid filius vester sanctus frater meus Ennodius retulerit, nec utrum secuta redierit, indicastis et promissionem vestram tanta silentii diuturnitate suspenditis, ut non minus modo praedicatoris taciturnitas reddat attonitos, quam antea fecerat legationis mora suspectos.
463Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 245 (auctor ca.450-518)
Verumtamen peculiarem sibi mercedem suam sermo meus fuerat vindicaturus recolens utique tempus illud, quo inter saevissimas perturbationum procellas confecti operis firmam soliditatem quasi gubernatores invicti ad dedicationis portum, circumstridentibus undique naufragiorum casibus, impune duxistis, me, ut ex communi necessitate recolitis, pro gaudiis lacrimas dependente: cui tum ipsum praematurae invocationis ardore, causarum actione librata, non minus congerere suadeo, quam plangere: quia non ut nuptae tali sponso, cui pacta fuerat, qualitercumque iungendae, etsi satis desiderabantur strumenta cultuum, plus tamen formidari oportuit tela raptorum.
464Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 285 (auctor ca.450-518)
Potest namque tam una nobis sollicitudo nostri esse, ut litteris, quas harum portitor filius meus attulit, ante, si bene metiamini, responderim, quam venirent?
465Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 46 (auctor ca.450-518)
Ita namque apud nos per momenta singula potestatum speratur adventus, ut, nisi illis venientibus praesens esse curavero, ab eis, qui solent in nobis etiam leviora culpare, quamlibet simplex abscessus meus non solum neglegentiae, sed etiam contumaciae deputetur.
466Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 130 (auctor ca.450-518)
Quam per me vester illustret affectus, donec vobis eius servitium meus praesentet occursus.
467Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 217 (auctor ca.450-518)
Vester quidem est populus meus, et plus me servire vobis quam illi praeesse delectat.
468Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 5; 54 (auctor ca.450-518)
Praedecessor namque meus et spiritalis mihi a baptismo pater Mamertus sacerdos, cui ante non paucos annos pater carnis meae accepto, sicut deo visum est, sacerdotii tempore successit, totas in ea quam supra diximus vigiliarum nocte sancto paschae concepit animo rogationes: atque ibi cum deo tacitus definivit, quidquid hodie psalmis ac precibus mundus inclamat.
469Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 12; 1 (auctor ca.450-518)
EX SERMONE DIE SEXTO PASCHAE. 1. Post lucidae nubis coruscationem sic patris aeterni super filium dulcis terribilisque vox intonat: Hic est filius meus dilectus, in quo mihi bene complacuit: ipsum audite.
470Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 12; 3 (auctor ca.450-518)
Sed aliter filius est, de quo clamatur: Hic est filius meus dilectus.
471Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0088D (auctor 730-804)
III. Credamus Domini Dei Patris testimonio, ubi super baptizatum Filium magnifica voce testatur dicens: Hic est Filius meus dilectus (Matth. III, 17) . Et ne quis de altero dici dubitaret, etiam sanctus Spiritus in specie columbae praesentia comprobatur, hunc esse Filium Dei, qui a Ioanne in Iordane baptizatur.
472Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0089B (auctor 730-804)
Hic est Filius meus dilectus, in quo bene complacui (Matth. III, 17) . Rogo, in quo veritas deperit, et in quo infirma fides professionis est?
473Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0089B (auctor 730-804)
Pater de coelo loquitur, et ita loquitur: Hic est Filius meus.
474Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0089C (auctor 730-804)
Proprietatis autem significatio est, ubi et hic est dictum esse auditur, et meus est.
475Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0089C (auctor 730-804)
Assignetur sane hoc communionis in Christo nomen, ut Filius sit, si de quoquam dictum reperietur: Hic est Filius meus.
476Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0089D (auctor 730-804)
Sin vero proprium ac singulare ei est: Hic est Filius meus, quid calumniam Deo Patri professae de Filio proprietatis afferimus?
477Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0089D (auctor 730-804)
Anne tibi in eo quod dicicitur, hic est, non significari videtur, alios quidem cognominatos ab eo in filios, sed hic Filius meus est, donavi adoptionis plurimis nomen, sed iste mihi Filius est: ne quaeras alium, ne non hunc esse credas; hunc ego tanquam digito indice ac verbi significatione contingo, qua dico, et meus est, et hic est, et Filius est.
478Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0090B (auctor 730-804)
Namque cum Dominus in monte maiestatis suae habitu constitisset, Moyse atque Elia assistentibus, et ad visionis atque vocis fidem tribus columnis Ecclesiarum testibus assumptis, haec vox paterna de coelo est: Hic est Filius meus dilectus, in quo complacui, ipsum audite » (Matth. XVII, 5) . V. Idem post plurima et veridica de naturali proprietate Filii Dei ita intulit: « Quid infertur hodie calumniae, ut adoptio nominis sit, ut mendax Deus sit, ut nomina inania sint?
479Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0090B (auctor 730-804)
Aliud est, hic est, et meus est, et hunc audite: in hoc veritas est, natura est, fides est.
480Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0091D (auctor 730-804)
» XII. Quid opus est professionem Nathanaelis protestantis verbis exaggerare: Rabbi tu es Filius Dei, tu es rex Israel (Ioan. I, 49) ; de quo Veritas ipsa tam laudabile protulit testimonium dicens: Ecce vere Israelita, in quo dolus non est (Ibid. 47) ? « Nam iste Nathanael, sicut Augustinus dicit (num. 20) , talem protulit vocem: Tu es Filius Dei, tu es rex Israel, qualem tanto post Petrus, quando ei Dominus ait: Beatus es Simon Bariona, quia non tibi revelavit caro et sanguis, sed Pater meus, qui est in coelo (Matth. XVI, 17) ; et ibi nominavit petram, et laudavit firmamentum Ecclesiae.
481Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0097D (auctor 730-804)
In Evangelio autem, Hic est Filius, inquit, meus dilectus, in quo bene complacui (Matth. III, 17) . » XXVI. Chromatius quoque sanctae Romanae antistes Ecclesiae, in libello quem de octo Beatitudinibus scripsit, ita dicit: « In mysterio enim baptismi et Filius [Alii addunt: manens] videtur in corpore; et Spiritus sanctus in specie columbae descendit; et vox Patris de coelo auditur, ut Trinitatis unitas declaretur, quia nec Pater sine Filio intelligi potest, nec Filius sine Spiritu sancto cognosci. Vide [Al., Unde] igitur, quale Patris de Filio testimonium sit dicentis: Hic est Filius meus.
482Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0102D (auctor 730-804)
Et quid est, quod dicit paterna vox: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi bene complacui?
483Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0102D (auctor 730-804)
Iterumque in monte: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi bene complacui; ipsum audite.
484Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0108B (auctor 730-804)
Adverte itaque quid dixit: Cui angelorum aliquando dixit: Filius meus es tu, ego hodie genui te (Hebr. I, 5) ? [Hic quaedam omissa, quae in editis exstant.] Nihil aliud manifestat, nisi quia ex ipsa essentia Patris est genitus.
485Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0108B (auctor 730-804)
Sicut enim esse dicitur ex praesenti tempore: sic quippe magis de Deo dici conveniat [Edit., convenit]. Filius, inquit, meus es tu, ego hodie genui te.
486Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0111C (auctor 730-804)
» Item ipse post pauca: « Qui cum legerit [Edit., legeret] in psalmo secundo dicentem Filio Patrem: Filius meus es tu, ego hodie genui te (Psal. II, 7) ; adnotavit hodie, non heri, ad aeternitatem divinae generationis referens, quod de carnis assumptione memoratum est.
487Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0113A (auctor 730-804)
» LX. Beatus Augustinus in homilia de octava S. Paschae: « Si quis mihi ministraverit, honorificabit cum Pater meus (Ioan. XII, 26) . Quo honore, nisi ut sit cum Filio eius?
488Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0113A (auctor 730-804)
Quod enim superius ait: Ubi ego sum, illic et minister meus erit; hoc intelligitur exposuisse, cum dicit: Honorificabit eum Pater meus.
489Alcuinus, Carmina, 101, 0814A (auctor 730-804)
56, ad Eanbaldum: « Laus, ait, et gloria Domino Deo omnipotenti, qui dies meos in prosperitate bona conservavit, ut in filii mei charissimi exaltatione gauderem . . . qui dignus haberetur dispensator esse mysteriorum Christi, et laborare vice mea in ecclesia ubi ego nutritus et eruditus fueram; et praeesse thesauris sapientiae, in quibus me magister meus dilectus Helbrechtus (Aelbertus) archiepiscopus haeredem reliquit.
490Alcuinus, Carmina, 101, 0832A (auctor 730-804)
Tunc mihi post tergum fulsit quasi stella per umbras, Quae magis accrescens properansque fugaverat hostes, Dux erat ille meus veniens cum luce repente, Cuius in adventu fugerunt daemones atri.
491Alcuinus, Carmina, 101, 0832C (auctor 730-804)
Quo nos dum laetus sperarem intrare, repente Substitit ipse meus ductor gressumque retorquet, Meque via, per quam nos venimus, inde reduxit, Intrantesque iterum campi loca pulchra prioris, Omnia quae vidi, si scirem forte, requirit: Nescio cui dixi, statimque haec addidit ille: Vidisti vallem flammis et frigore plenam, In qua nunc animae poenis purgantur acerbis, Ac redeunt iterum purgatae ad praemia vitae.
492Alcuinus, Carmina, 101, 0748B (auctor 730-804)
Quam dilecta, Deus, tua sunt mihi templa, Sabaoth, Virtutum Dominus, rex meus atque Deus!
493Alcuinus, Carmina, 101, 0780C (auctor 730-804)
Quem tua suscipiat bonitas, obsecro, benigne, Et [est] famulus vester, filius atque meus. Ecclesiae magno papae et pastore Leoni Albinus chartam miserat hanc famulus.
494Alcuinus, Carmina, 101, 0789A (auctor 730-804)
Christus ab alto Deus nostrum coniungat amorem, Tu, nate, valeas, dulcis Homere meus.
495Alcuinus, Carmina, 101, 0793C (auctor 730-804)
Sis memor Albini, memoret te gratia Christi, Et tu nigre meus , candidus esto Dei.
496Alcuinus, Carmina, 101, 0799A (auctor 730-804)
Dormit et ipse meus, Corydon, scholasticus olim, Sopitus Baccho.
497Alcuinus, Carmina, 101, 0804A (auctor 730-804)
perit ecce meus!
498Alcuinus, Carmina, 101, 0808A (auctor 730-804)
Quo tu, quaeso, meus mentem, rogo, dirige lector; Illic invenies quod cupiet tibi cor.
499Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1095A (auctor 730-804)
Unde Apostolus: An experimentum quaeritis eius qui in me loquitur Christus (II Cor. XIII, 3) ? Et David: Attendite populus meus legem meam (Psal. LXXVII, 1) ; cum nec populus nec lex David fuerit.
500Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1104C (auctor 730-804)
Et tenes nomen meum, et non negasti fidem meam, et in diebus illis Antipas testis meus fidelis, qui occisus est apud vos, ubi Satanas habitat.