'minime' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 20079 hits      Show next 500

Nor id , p2, 10 found in
Nor id , p10, 27 found in
Nor id , p12, 7 found in
4Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0466D (auctor c.945–1004)
Quos si percontari fideliter velis quis eos praefecerit sacerdotes, respondebunt mox, et dicent: Ab archiepiscopo sum nuper ordinatus, centumque ei solidos dedi, ut episcopalem gratiam consequi meruissem; quos si minime dedissem, hodie episcopus non essem: unde melius mihi est aurum de sacello invehere, quam tantum sacerdotium perdere.
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0425B (auctor c.945–1004)
Saepe contingit ut spiritualis philosophiae dapibus amicis convivia pro modulo nostro praeparemus, sperantes hac introductione eorum deliciis communicare, quoniam, ut dicit Scriptura, amicorum sunt omnia communia; quapropter quempiam solum suis studiis uti minime delectat, et charitatis epulas tunc bona voluntas libenter degustat, cum inter eiusdem scientiae sectatores non est expers muneris quo sibi illicit amatores veritatis.
6Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0440C (auctor c.945–1004)
non id idiotae faciunt, sed doctores Christianorum, rectores plebium, et ita, quodammodo obcaecati omnium radice malorum, pauperes Christi ad inopiam pertrahunt; quod procul dubio minime facerent, si illud divinae Scripturae vetitum perhorrescerent: Ne transgrediaris terminos quos posuerunt patres tui (Prov. XXII, XXVIII), non facies calumniam proximo tuo, nec vi opprimes eum (Levit. IX, 13).
7Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0558D (auctor c.945–1004)
Unde accensus populus vel clerus cum maiore strepitu eam a sancta DEI Ecclesia proiecerunt, ita ut nec eumdem Papam dimitteret Missas celebrare in basilica sanctae DEI genitricis Mariae ad praesepe, nisi promisisset se minime eam suscepturum.
8Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0561A (auctor c.945–1004)
Tunc interdixit pietas Augustalis Georgio Patriarchae, ut minime in Ecclesia sua susciperet eumdem Macarium eiusque sequaces.
9Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0523A (auctor c.945–1004)
Quam etsi inter tot religiosae vitae viros, Deo auctore, perfero, qui me quasi seipsos diligunt, ut ipsa re coniicio; non tamen voti impos, sine dolore recordari valeo, quod illius mei spiritalis alumni in praesentiarum corporali praesentia minime perfruor, quae aliquando perfruenti erat vita ipsa dulcior.
10Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503A (auctor 1000)
30): « Relectis epistolis quas ad nos per Marianum latorem praesentium transmisistis, gratam nobis sollicitudinem vestram fuisse rescripsimus, quod ea quae ad vos de fratre et coepiscopo nostro Pompeio, qui adhuc ita nominandus est, pervenerint, dissimulare minime pertulistis.
11Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503D (auctor 1000)
13): « Alia quidem scripta ad fraternitatem tuam antea feceramus, sed et tempore quo homines tuos, quos ad nos misisti, relaxare voluimus, scripsisse te quibusdam nostris comperio, quod Veteranum presbyterum, atque Optatum defensorem tunc minime in causa transmiseritis; et idcirco ea quae cum ipsis acta sunt, non debere subsistere.
12Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0726A (auctor fl. 923)
Dactilici quidem versiculi trimetri praepositi causam enucleant sui, sed minime exauditi.
13Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0729B (auctor fl. 923)
Fit rogus horribilis, fumusque teterrimus inde Nubila militibus miscet, succedit et umbris Scilicet arcs piceis, hora veluti diuturna, Nam tulit haec minime sufferre diu sibi notos, Sed nostri Dominus miserescens vertere iussit In sortem caecam populi nebulam generantis.
14Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0749C (auctor fl. 923)
Minime Delius neque Febe Apportabat ei spatium, iuge sed sibi bellum Undique constat, eisque tamen per multa resistit.
15Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0757 (auctor fl. 923)
Scandito analogium, crisis [aurum] nitet ore docentis; Declina birotum, [currum duarum rotarum coronam] bravium capito ac cliotedrum [sectam plectibilem]. Culleum [vas pice oblinitum] habe, diametra scias, [medietatem sperae, horologium loca exilii] ergastula nesci. Apponas emistichium [dimidium versum], cum distica [II. versus] sculpes [scribes]. Enoforo liba [vasi vinario], lotium [urinam] laxare suesce. Dilige tu xenodochium [domus qua pauperes colliguntur], zelotipiaque odi [odia]. Hinc acitabula [vas quo fertur acetum] doma tuum seu congia [mensuras] stringat. Pomerium [locus vacuus] curti, pomaria [viridiaria s. sunt pomis] congrua malis. Fulgeat ecclesiis ostrum, longe sit oletum. [stercus humanum] Praedia quala [corbes] tibi statuant, agitent flabra flogra. [venti virgas, viridiaria] Eminus ut [longe] gorgon [serpentis proprium] fugiat, pota [bibe] diamoron. [morittium] Sperne platon olon [lutum totum], sinposia, quatinus odon [via] Te lustret; temeson [medius sons] vigeas, si non potes insons. Lar tibi [penus], quo nectar fraglet [redoleat], lucarque [pecunia de lucis] nec absit. Gallonis [mercennarii] memor esto tui, ambro timeto cieri [elluo luxuriosus dissipator vocat]. Mulio [custos mulorum] strabo tuus [uuekus] neque sit, neque agoson inermis [provisor equorum] Abbaso [domus infirma] quo fuerit, sit hirudo [sanguisuga] frequens [assidua] comitata. Disparet [disiungat] ac validos intercapedo citatim [intervallum agiliter], Si qua virago [femina virilis animi] tuum penetret [intrat], reminiscere, doma [tectum]. Bule [consilium sermo] tegat Christi mentem tibi, gausape [mantile] mensam. Entole [mandatum] te comat, regesque baben [torques aurea cum gemmis.] proceresque. Abdomen minime superet corpus mage teche [mandatum]. Uranei [celestis] neotericus [novus], atque neofitus [novus in fide] haud sis Dogmatis ac fidei, iugiter sed priscus ab olim.
16Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0078A (auctor fl. 1150)
Minime.
17Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0099D (auctor fl. 1150)
Siquidem legis mandata neminem ad perfectum perduxerunt sine spiritali intelligentia (Hebr. VII) : nam litera occidit, spiritus autem vivificat (II Cor. III) . Hinc est quod Moysi qui figuram legis gerit, terra promissionis ostenditur (Deut. XXIV) , sed in ipsam non introducitur: quia lex ostendebat per quam viam homines legis ad veram et coelestem terram promissionis deberent incedere, sed tamen in ipsam eos minime potuit introducere.
18Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0127D (auctor fl. 1150)
Unde etiam et Propheta suspirans conqueritur dicens: In salicibus in medio eius (Babylonem loquens) suspendimus organa nostra (Psal. CXXXVI) . Per salices quippe, quae infructuosae sunt arbores, homines peccatores et infructuosos accipimus, in quibus organa sacri eloquii, quasi inutilia suspenduntur, cum leges et prophetas auditu percipiunt, sed tamen modulamine sanctae devotionis et harmonia bonorum operum minime resonant.
19Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0265D (auctor fl. 1150)
Omnibus ergo animi votis amplectenda sunt gaudia, quae Mariae nativitatem festivam faciunt, ut non solum portemus ea in corpore, sed et mentis affectu interius, ac foris attestatione bonorum operum prosequamur, ne similes illis inveniamur qui ludos et gestus theatrales libenter aspiciunt: quos tamen iudicio rationis improbantes eo quod merito in reprehensionem veniunt, minime cupiunt imitari.
20Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211; (auctor fl. 1150)
Quo ego vocis tuae classico excitatus, licet minime a provincia hac suscipienda abhorrerem, ut qui una alteraque libri pagina, accuratius perlecta, tanquam leonem (ut aiunt) ex unguibus agnoscens, me operae pretium hic facturum indicabat, tamen ita animo confirmatus sum, ut nullius neque sumptus neque sudoris exantlandi laboris ratione deterritus, hoc officium suscipere decreverim, quo et tibi gratificarer, et veterum authorum studiosis.
21Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211; (auctor fl. 1150)
Illud duntaxat praeterire silentio minime possum, si plerique omnes abbates tuum istud exemplum sequi susciperent, ac pro bellis cavallis, pro venatione, pro aucupiis, pro alea, pro comessationibus atque id genus, studiis ad orthodoxos Ecclesiae scriptores nocturna diurnaque manu versandos animum adiicerent, brevi futurum ut si non omni, saltem bona invidiae, qua non apud solum vulgus laborant, parte se exonerarent: Ἄλλα ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται.
22Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508B (auctor 969-988)
Priorem epistolam pro solo imperio domini mei, me vestrae paternitati minime celare volo, cui omnia debeo.
23Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513A (auctor 969-988)
Si haec ita se habuerint, vestri nostrique fideles, Gerbertus ac Renierus, secundum quod voluistis, Noviomago vobis minime occurrere poterunt.
24Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 39, 118; 4 (opus 1158-1170)
Quod tamen minime persolvit, quin immo prebendas expeditas contra edictum domini pape inpedivit et pueros indoctos et infra annos discretionis positos apostolici decreti nullum respectum habens temerario ausu in predictam ecclesiam induxit.
25Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 7; 4 (auctor -c.1150)
Quocirca P., si meus vis esse amicus, consequitur, ut erga me sis benivolus, quia sicut aliquis alicui minime inimicus esse invenitur sine malivolentia, ita tu sine benivolentia mihi amicari non potes.
26Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0541C (auctor fl. 820)
Deinde perpendat panem fratrum, quando semel vel quando bis in die manducant, et ponat semper semotim illum qui ad illorum opus deputatus est, et consideret quantum eo tempore, quando semper semel, quantum eo, quando semper bis in die manducant, et quantum in una septimana, in utroque tempore quando minime, et quantum in una, quando maxime impendit; et arbitremur prope eum invenire posse, de quanto valeat pane, vel modiis ad eorum opus transire.
27Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0541D (auctor fl. 820)
Similiter de vassallis nostris; similiter etiam ad portam; quorum numerus certus esse non potest, si eodem sensu, quem supra diximus, per dies, per septimanas, per menses, quando minime, quando mediocriter, quando maxime dat, aestimare coeperit, putamus eum omnino invenire posse, unde per totum annum valeat transire.
28Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0743
I. Alio in tempore, cum vir venerandus in Scothia apud sanctum Find Barrum episcopum, adhuc iuvenis, Sapientiam sacrae Scripturae addiscens, commaneret, quadam solemni die vinum ad sacrificale mysterium casu aliquo minime inveniebatur.
29Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0468C (auctor 1068-1081)
Innotuit etiam isdem venerabilis vir serenitati nostrae, eam quam diximus parrochiam propter barbarorum infestantium pericula seu varios eventus, qui in ea solent contingere, ad sustentacula sive stipendia Dei servorum inibi Deo militantium minime sufficere posse.
30Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0487A (auctor 1068-1081)
Nortmannos autem foederibus ac bellis compressos eo modo retinuit, ut cura Franciam totam vastaverint, regnum eius vel minime nocuerint.
31Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0511B (auctor 1068-1081)
At litus australe Sclavi et aliae diversae incolunt nationes, inter quos vel praecipui sunt, quibus tunc a rege bellum inferebatur, Wilzi, quos ille una tantum et quam per se gesserat, expeditione ita contudit ac domuit, ut ulterius imperata facere minime rennuendum iudicarent.
32Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XII; 12 (auctor -1081)
Innotuit etiam isdem venerabilis vir serenitati nostrae eam quam diximus parrochiam propter barbarorum infestantium pericula seu varios eventus, qui in ea solent contingere, ad sustentacula sive stipeadia Dei servorum inibi Deo militantium minime sufficere posse.
33Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXXVII; 12 (auctor -1081)
Nortmannos autem federibus ac bellis compressos eo modo retinuit, ut, cum Franciam totam vastaverint, regnum eius vel minime nocuerint.
34Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XIX; 5 (auctor -1081)
Quos ille una tantum et quam per se gesserat, expeditione ita contulit ac domuit, ut ulterius imperata facere minime rennuendum iudicarent.
35Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 7, p15; 6 (auctor fl. 1059)
Ille cervicem gladio Secare quidem potuit, Sed separare minime Te nunc a tuo Domino.
36Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0589B (auctor 1145-1221)
Ecce, frater, ad instantiam tuam compulsus aliqua dixi, sed forte exspectationi tuae minime satisfeci.
37Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0597A (auctor 1145-1221)
Non facillime potes decipi, dum fortiter amas quod amore tuo dignum esse minime certius comprobasti.
38Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0598C (auctor 1145-1221)
Te arbitror intelligere, sapienti enim loquor, quia de piae memoriae cantore Parisiensi id dixerim, et utinam de tanti viri morte doleas, qui, secundum quorumdam opinionem, minime de eius dolebas absentia, cui tamen rei fidem non potui adhibere!
39Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0602B (auctor 1145-1221)
O felix, o vere necessaria virtus humilitas, quae, dum nihil aliud quam se scire appetit, se minime ab eius scientia sapientiae coelestis thesaurus abscondit!
40Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616D (auctor 1145-1221)
Non debent sane caro et sanguis spiritualibus interesse negotiis, nec ea quae ad regnum Dei et iustitiam eius pertinent participari digna sunt quae regnum Dei minime possidebunt.
41Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0622C (auctor 1145-1221)
Quoties ab ipso exigimus districte, quae ei, si exigeret, minime faceremus!
42Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0625B (auctor 1145-1221)
Ubi haec duo defuerint, res est in periculo, nec aliud est vita talium, quam abyssus: abyssus, inquam, terra est, cuius facies tenebris tota obvolvitur, ubi minime virtutis studio veritatis cognitio suffragatur.
43Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0627A (auctor 1145-1221)
Unde interim, absente conventu, neminem licet recipere, praesertim cum sine fratrum nostrorum consilio minime tale quid aliquando promittamus vel praesumamus.
44Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0627D (auctor 1145-1221)
Verum, etsi petitioni tuae aliquatenus satisfecerim, devotioni tamen non arbitror satisfactum: avida quippe est sanctae devotionis esuries, et dum fame sitique laborat, iustitiae minime de inopia sufficiens, percipiet alimentum.
45Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640A (auctor 1145-1221)
Cavendum est tamen ne huic nostro convivio lactuca desit agrestis, quia illi laetitiae . . . minime, aut amaritudo mortis, aut metus peccati sollicitat.
46Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0647B (auctor 1145-1221)
Minime illinc abesse possumus, ubi iam potiorem nostri partem capit hominis.
47Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0647B (auctor 1145-1221)
In hoc iam promissionis arrham accepimus, quia ipsum dixisse in Evangelio minime dubitamus: Volo, Pater, ut ubi sum ego, illic sit et minister meus (Ioan. XII).
48Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0647C (auctor 1145-1221)
Haec sunt, filii, quae discenda et scienda sunt de magistro, a quo discendum est quidquid utiliter est sciendum; verum ab ipso minime discit, qui discendi modum tenere contemnit.
49Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0650D (auctor 1145-1221)
Ut quae devotio tua, frater amantissime, petiit, et quae imperitiae meae promisit praecipitatio, tandem impleat sacrae studium charitatis, arguis me mendacii, quod minime promissa solverim.
50Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0655D (auctor 1145-1221)
Unde non ibi dicenda ratio, ubi minime recta intentio reperitur; quia si de beneficio rationis fuerit intentio recta, rationabilia erunt opera procul dubio, quae, sicut dictum est, aut fidem mortuam poterunt suscitare, aut ne mori valeat providere.
51Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0656C (auctor 1145-1221)
Vide ne desit officio animi virtus, ne ad fidei defensionem vel praeconium minime idoneus habearis.
52Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0676B (auctor 1145-1221)
Confitentur quidam non habentes propositum desistendi a peccatis; confitentur quidem alii propositum emendationis habentes, sed cum tempus tentationis advenerit minime persistentes; confitentur tertii, qui se quidem a peccatis continere proponunt, et per auxilium gratiae propositum ad finem perducunt.
53Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0677D (auctor 1145-1221)
Si mali sumus, culpandi sumus; si boni, laudandi minime, quia a nobis non sumus quod boni sumus.
54Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0677D (auctor 1145-1221)
Laudandus est Deus de bono nostro, non culpandus de malo; nos econtra de malo culpandi, sed de bono minime laudandi, quia a nobis malum quod sumus, a Deo autem quidquid boni in nobis, vel habere possumus vel habemus.
55Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0689D (auctor 1145-1221)
Salutare Dei mysterium est et gratia Verbi incarnati: cui audiendi aurem non accommodant, cui audientiam minime praestant, qui linguam maris Aegyptii non desiccant, id est qui loquacitatis superfluae fluxum non cohibent, et linguam a multiloquio non castigant: Qui dimittit aquam, ut dicit Scriptura, caput est iurgiorum (Prov. XVII).
56Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0689D (auctor 1145-1221)
Dimittere aquas, est linguam maris Aegyptii non tenere, id est linguae fluxum amaricantis minime cohibere.
57Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742D (auctor 1145-1221)
O si servasset rationalis anima cum longitudine immortalitatis longanimitatem perseverantiae, cum latitudine liberae voluntatis libertatem iustitiae, cum sublimitate rationis altitudinem contemplationis divinae, cum profunditate essentiae simplicis simplicitatem innocentiae, pretium suum, quod ei de tam loginquo venerat, minime perdidisset!
58Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0546A (auctor c.1140–1212)
Lavacrum etiam corporis, cum infirmitatis necessitas cogit, minime denegetur.
59Adamus Scotus, Sermones, 198, 0165D (auctor c.1140–1212)
VIII. Quamplures enim novimus multa scivisse; sed, quia non dilexerunt, minime profuit eis.
60Adamus Scotus, Sermones, 198, 0240A (auctor c.1140–1212)
Ad hos arbitror pertinere praesepium, in quo Maria filium, quem peperit, pannis involutum reclinavit; ad illos vero qui legem quidem et prophetiam suscipiebant, sed venturum minime intelligebant spectare aestimo diversorium, in quo ei locus non fuit; divertit siquidem lex et prophetia ad omnes, sed non ab omnibus intelligebatur; apud perfectiores et sapientiores annuntiatus, per eam, Christus per intelligentiam requievit.
61Adamus Scotus, Sermones, 198, 0283D (auctor c.1140–1212)
Sin autem minime: ignosce, quaeso, caecitati meae, et veritatem de omnibus revela servis tuis, conservis autem meis, ut per ipsos horum notitia perveniat ad me.
62Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0099B
Sed et ipse papa Gregorius, qui longe post tempora apostolorum fuit, tametsi minime ipse ad Anglorum provinciam, ubi hactenus nullus accesserat praedicator, profectus sit, sed praedicatores miserit, tamen quia eius labore et iuvamine maximo fidem susceperunt, apud eosdem Anglos merito apostolus appellatur, quia quidquid post eum alii praedicatores laboraverunt, totum ei deputatur.
63Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0038B (auctor -875)
Scriptura sacra, ducatus Samuelis quot annis fuerit minime patet; docet tamen Iosephus tredecim annis principatum illius emicuisse.
64Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0124C (auctor -875)
At Waifarius promisit, sed minime perfecit.
65Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0297B (auctor -875)
Trinitas perfecta, maiestate, et sempiternitate, et regno minime dividitur neque abalienatur.
66Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0392A (auctor -875)
Cum autem nomina eorum minime reperirentur, statuit beatus Melchiades episcopus ut anniversaria quatuor Coronatorum dies sub nominibus sanctorum quinque martyrum recoleretur.
67Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0267D (auctor -875)
Postea feris obiicitur a filio Satellici, nomine Sylvio, sed minime ab his laesus.
68Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0218A (auctor -875)
Qui mansuefacti, beatum Pontianum minime tetigerunt.
69Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0364D (auctor -875)
Sequenti die productae sunt bestiae de caveis; sistitur beata Thecla in arenis mediis, stupente populo, quod eam bestiae minime tangerent.
70Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0960D (auctor 814-878)
14. Inter haec autem et mutuis armabantur alloquiis, ne quis infirmorum in talibus deficeret, cum dicat veridicus Apostolus: Non sunt condignae passiones huius temporis ad futuram gloriam quae revelabitur in nobis (Rom. VIII) . Sane ut se habet humani corporis natura, prae tristitia sopor solito gravior eos pariter corripit, et vinctos scilicet et custodes: sed unus custodum misericordia tactus tectum custodiae subiit, culmen nudavit, et ad fugam capessendam sanctos invitavit: sanctus vero Aigulfus gratias illius devotioni egit, sed et hortatui minime acquievit dicens: « Sive vivimus, Domino vivimus; sive morimur, Domino morimur; sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus (Rom. XIV) . Et quia semel dispositioni illius manus dedimus, eius animo minime refragabimur.
71Adrianus I, Capitula, 96, 1058A
Nam si suis fuerit rebus exspoliatus, aut, quod absit, quod alienum ab omnibus debet esse fidelibus, a sede propria eiectus, aut in detentione aliqua a suis ovibus fuerit sequestratus, tunc canonice, antequam in pristinum restituatur honorem et sua omnia quae insidiis inimicorum suorum ei ablata fuerant, redintegrentur, nec convocari, nec iudicari poterit, nisi ipse pro sua necessitate, minime tamen iudicandus, advenire sponte elegerit.
72Adrianus I, Capitula, 96, 1058B
Adimi namque episcopo episcopatum antequam causae eius exitus appareat, nulli Christiano videri iure potest. (6, q. 3, Si aegrotus.) Quod si aegrotans fuerit episcopus, aut aliqua eum gravis necessitas detinuerit, pro se legatum ad synodum mittat; nec a communione suspendatur, cui crimen intenditur, nisi ad causam suam dicendam electorum iudicum die statuta litteris evocatus minime occurrerit, hoc est, nisi alia praeoccupaverit necessitas, infra duorum vel trium mensium spatium et eo amplius, prout causa dictaverit.
73Adrianus I, Capitula, 96, 1065D
Quos minime convenit tales debere monstrari, qui iudicentur ab aliis, cum ab ipso Domino magis sint ipsi iudicandi, de quibus ait propheta: Deus stetit in synagoga deorum: in medio autem Deus discernit (Psal. LXXXI) . Neque possunt humano condemnari examine, quos Deus suo reservavit iudicio.
74Adrianus I, Capitula, 96, 1068A
LXXVII. De apostolicis et canonicis decretis minime violandis.
75Adrianus I, Epistola, 98, 1284C
» Vitae enim Patrum sine probabilibus auctoribus minime in Ecclesia leguntur.
76Adrianus I, Epistola, 98, 1291C
Et ideo ipsam suscepimus synodum: nam si eam minime recepissemus, et ad suum pristinum vomitum erroris fuissent reversi, quis pro tot millium animarum Christianorum interitu habuit reddere rationem ante terribile tremendum divini iudicis examen, nisi nos solummodo?
77Adrianus I, Epistola, 98, 1263D
Multae quippe sententiae beati Athanasii in eadem feruntur synodo, et qualem ex ipsis singulatim sententiam dixerint, minime in hoc capitulari exaraverunt: sed sicut in sacris conciliis praedictorum nostrorum praedecessorum sanctissimorum pontificum eiusdem sancti Athanasii sententiae inter caetera scriptae sunt, fideliter proferimus.
78Adrianus I, Epistola, 98, 1267B
Nam utrum sic esset, an non, minime confirmavit, sed interrogative taliter memoravit.
79Adrianus I, Epistolae, 96, 1205D
Item exemplar epistolae eiusdem papae ad domnum Carolum regem directae, in qua continetur de territorio Savinense, qualiter Itherius et Maginarius missi domni regis ipsum territorium in integro partibus sancti Petri reddere voluerunt, sed propter iniquos homines minime potuerunt.
80Adrianus I, Epistolae, 96, 1207A
Item epistola ad domnum Carolum regem directa, in qua continentur gratiarum actiones pro exaltatione sanctae Dei Ecclesiae, et de territorio Savinense, qualiter Machinarius [Maginarius] fidelissimus eiusdem praecelsi regis, ipsum territorium cum integritate partibus sancti Petri contradere voluit, sed propter iniquos atque perversos homines minime potuit.
81Adrianus I, Epistolae, 96, 1212A
Si vero quaelibet discordia inter vicinos episcopos, seu episcopum praedicti monasterii, quod non optamus, orta fuerit, nullus audeat, abbate minime annuente, saepius nominati monasterii episcopum distringere vel in qualibet iudicare parte.
82Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1268C
Nec ei minorem, quam sua fuerat, dari volumus, cum licet hoc ipse minime postulet, ne videlicet alicuius ambitionis fama notetur, conveniat consequi potiorem.
83Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1270C
Si tamen eius ecclesia, ut ipsius, et metropolitani proprii, ac litterarum vestrarum circumstantia innuit, funditus diruta, et per nonnulla curricula iam in solitudinem redacta esse dignoscitur, paganis videlicet non solum transitum, sed etiam stationem ibidem facientibus, ac per hoc depopulatis undique locis habitatore carentibus, sublatis etiam a Britonibus sibi quae remanserunt rebus, nec ei minorem quam sua fuerat dari volumus: cum licet hoc minime postulet, ne videlicet alicuius ambitionis fama notetur, etiamsi se metropolis fortassis obtulerit, conveniat consequi potiorem.
84Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1274B
Quod te negaturum profecto non credimus, si quam sit a fratre frater adiuvandus intenta mente consideres; si quam sit indignum, ut quod a benignitate tua intuitu tantorum apostolorum dilectionis deposcitur, petitor minime consequatur, solerti, sicut decet, perpendet industria.
85Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1277B
Convenerat, sanctitatem tuam, licet nos ad sui adiutorium primum minime provocaverit, saltem nunc super restitutione sua, quae facta dicitur, laetificare nos, anhelantem proprias nobis litteras destinare.
86Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1289B
Porro divinitus protectum imperium tuum precamur, ut Basilium, Petrum, Zosimum, et alterum Basilium, qui scelerum suorum conscii, et cupiditatis ardore succensi propositum deseruerunt, et sine commendatitiis litteris Constantinopolim properaverunt, ad nos per praesentes apostolicae sedis missos remittat; quatenus dum professionem, et loca, quae propter Deum primitus elegerunt, repetierint, et tibi coeleste praemium conferatur, et illis suarum lucrum animarum, divinitate propitia, concedatur: alias autem, si sanctorum Patrum regulae calcari minime, vel contemni tentantur, eos impune profecto nullus penes se retinere prorsus audebit: apud nos quippe a rudimentis ablactati, et sanctae sunt conversationis habitum consecuti, quin et in monasteriis nostris officium presbyteratus adepti: interim tamen eos, quod sint excommunicati, donec ad nos redierint tanquam sacrorum violatores canonum, cognoscere volumus.
87Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1289B
Nemini quippe profuit unquam bonum ut coepisse, et minime consummasse.
88Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1298B
Ecce qualiter aliena tibi concupiscere minime convenit: ecce tibi ostensum est, quod iuramenta publice facta contempta sunt.
89Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1298C
Et nunc adeo devotio fidei tuae cassata est, ut iam, quia convenientibus responsis missos nostros a te minime dimisisti, nobisque rescribere callide omisisti, missos tuos vel epistolas, quas te missurum indicasti, hactenus ad contemptum apostolicae sedis non direxisti.
90Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1298C
Quod si quis alius tale tibi dedit consilium, fidem circa te minime veram servavit: si autem in hoc tuo tantum consilio usus es, minus regalis excellentia quam debuit fecit.
91Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1307B
Inter caetera excessuum tuorum, quibus aliena usurpando invasisse crederis, illud quoque nihilominus obiicitur, quod etiam bestiarum feritatem excedens, contra propria viscera, id est contra Carolomannum genitum tuum saevire minime verearis: ita ut more struthionis, quod ex libro beati Iob (Iob XXXIX) discimus, obduraveris ad filium tuum, quasi non sit tuus: eum videlicet non solum paterna gratia et beneficiis privans, verum etiam regni finibus eliminans, atque quod impium est, ut excommunioni submittatur, affectans.
92Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1534B
Quia plurimum de tua devotione et animi sinceritate confidimus pro his quos charos habemus preces tibi porrigere minime dubitamus.
93Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1538A
Rex vero, et qui cum eo erant, quoniam infinitae multitudinis . . . minime poterant sustinere, suasu et nimia precum instantia eorumdem militum templi, ipsis simul cum residuis militibus regis remanentibus ad conflictum, licet invitus, multa tamen prece et postulatione devictus, illaesus tandem ad propria remeavit.
94Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1364A
Interim igitur monasterium tuum sicut possidebit, ita possideat, et possessio eius ab altera parte minime perturbetur.
95Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1424D
Ipsi autem alienati et conversi retrorsum a sua malitia minime destiterunt, sed transierunt in affectum cordis, et graviora iugiter adversum matrem suam committere praesumpserunt, facti sicut illi de quibus ait propheta: Percussisti eos et non doluerunt, attrivisti eos, et renuerunt accipere disciplinam (Ier. V) . Ut enim inpraesentiarum alia quae ante haec ab eis gesta sunt contra Vizeliacensem ecclesiam, taceamus, nuper facto impetu lustraverunt officinas ecclesiae, ruperunt vegetes, effuderunt vinum, diripuerunt omnia, et in ipsos etiam monachos violentas manus extendere praesumpserunt.
96Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1505D
Si quis vero latro captus fuerit, ipsum et omnia eius tu habere debes; statio comitis Gebennis in cognitione tua sit, ita tamen ut comes et familia eius ecclesiae et civibus et ecclesiasticis rebus non noceat; comes etiam aut aliqui de suis vadimonia sua per vim alicui et nisi aeque valent minime ponant, et non aliter quam ad pacem creditoris eadem dimittant; hactenus episcopalia.
97Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1506B
Dictum est autem ut omnibus hominibus tuis quos comes, pro malivolentia inter se et te habita odio habuerat, pacem redderet: similiter et tu ipse hominibus comitis pacem faceres, exceptis illis qui tua abstulerant, illa videlicet quae comes minime habuerat, de quibus dictum est, ut comes tibi super ipsis iustitiam, donec ablata iuxta beneplacitum tuum redderentur, faceret; sin autem tu ipse iustitiam tuam proinde faceres, comes vero in nullo tibi contradiceret.
98Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1577A
Caeterum confidimus de vobis in Domino, si bene novimus vestri interioris hominis charitatem, qua praedecessorum vestigia imitantes, cum non sapiatis, quae vestra sunt, sed quae Iesu Christi, qui de tenebris et umbra mortis vocavit vos in admirabile lumen suum (I Petr. II) , inimici astutia in vobis minime praevalebit, neque ab eius obsequio, cui estis indissolubili charitate devincti, ipsius vos poterit iniqua persuasio retardare.
99Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1577C
Unde monemus vos et exhortamur attentius, ut ea tam mortifera peste cessetis . . . . . a murmure, pacatam habentes mentem de caetero, et tranquillam, ne in aeterni Conditoris aspectu et divinae maiestatis oculis pro tanto debeatis crimine displicere; scitis enim, ut credimus, et pro certo cognoscitis, qualiter Maria, soror Aaron, pro eo quod adversus Moysen murmurabat apud Dominum, contemptibilis sit effecta, et quam gravis leprae sit macula et foeditate percussa, quae se a murmure minime continebat.
100Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1446C
Porro abbates in vestra parochia constituti publicas missas in ecclesiis non suis minime celebrare praesumant.
101Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0646B (auctor c.910-c.992)
Sed sive illud est, sive, ut poeta canit, Audieras, sed fama fuit; specialis pastoris nostri virtutes et opera nos silere minime convenit, qui et ante corpus eius excubias agimus, et patrocinii singularitate gaudemus.
102Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0611A (auctor c.910-c.992)
Qua pontifex supplicatione percepta, atque apud se rationabiliter expenso negotio, prudenti moderatione excusavit factum, asserens illud die qua petebatur minime posse compleri; quod eum cum clero suo et festivitatis officiositas cumulatius occuparet, et consuetudo ecclesiastica eo die id fieri nullo modo consentiret.
103Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0626B (auctor c.910-c.992)
Quaeritur vir sanctus a regiis officialibus; sed eo die minime reperiri potuit.
104Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 33; 24
Sunt autem huiusmodi virtutes minime inter virtutes alias: et perseverantes (loquendo de Perseverantia, ut de ea Philosophus loquitur) tenent infimum gradum in genere bonorum.
105Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 3; 27
Mali autem homines minime sunt uniti: totum enim regnum eorum est dispersum.
106Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 1; 11
Sed cum constat de re, de verbis minime est curandum.
107Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 33; 20
isti videlicet pauperes minime amant principes, id est potentes et divites: haec autem (ut ibi subditur) sunt valde nociva civitati.
108Aelfricus Cantuariensis, Canones ad Wulfinum, 139, 1474D
Nullus presbyter ex ineptia bibat plus quam decet, nec alium provocet ad bibendum ultra quod desiderat, ne forte minime compos fuerit cum vel infans baptizandus, vel moriturus quispiam viatico sit donandus.
109Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0684A (auctor 1110–1167)
AELREDUS. Est quidem; at in amicitia minime.
110Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0688C (auctor 1110–1167)
Minime profecto, sed quod per se sibi quisque charus est.
111Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0690A (auctor 1110–1167)
GALTERUS. Minime.
112Aelredus Rievallensis, In adventu Domini, 184, 0818C (auctor 1110–1167)
omnes enim declinaverunt, simul inutiles facti sunt; non est qui faciat bonum (Psal. XIII, 3) . Quid ergo? Num aliqua eius egestas? Minime: eius enim est orbis terrae et plenitudo eius (Psal. XXIII, 1) . An forte nostri in aliquo eguit?
113Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0360A (auctor 1110–1167)
Sunt plerique, qui sese exercitiis corporalibus atterunt, sed ad spiritualia minime assurgunt.
114Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0565B (auctor 1110–1167)
- Minime, inquam.
115Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0566B (auctor 1110–1167)
« Igitur, ut diximus, non secundum hos momentaneos affectus, quos minime nostrae subesse voluntati, nullus spiritualis ignorat, Dei aestimandus est amor, sed potius secundum continuam ipsius voluntatis qualitatem.
116Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0579A (auctor 1110–1167)
Haec est primi illius Sabbati iucunda solemnitas, in qua servilia mundi opera minime exercentur; in qua nec ignis concupiscentiae turpis accenditur, nec passionum onera comportantur.
117Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0585A (auctor 1110–1167)
Nam si experientia cuiuslibet delectationis illecta, vel certe quolibet errore decepta mens, ea quibus minime fruendum est eligat ad fruendum, profecto infeliciter amat.
118Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0749A
Itaque secundum antiquorum Patrum definitionem sedes prima in Hierosolymis minime dicitur, ne forte ab infidelibus aut idiotis sedes Domini nostri Iesu Christi, quae in coelo est, in terra esse putaretur.
119Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0754A
Item idem post pauca: « Si certe de dignitate agitur civitatum, secundae sedis et tertiae maior est dignitas sacerdotum, quam eius civitatis, quae non solum inter sedes minime numeratur, sed nec inter metropolitanorum iura censetur.
120Agapetus I, Epistolae, 66, 0041C
De qua spe et fide minime separari cupientes, et Patrum sequentes constituta, anathematizamus omnes qui contra sanctam Romanam et apostolicam Ecclesiam, etc.
121Agapetus I, Epistolae, 66, 0045A
Illud quoque quod catholicos, qui praesunt aut militant Ecclesiae, sine sacerdotum suorum litteris suscipi a nobis minime debere mandatis, et canonibus est congruum, et disciplinis prodesse iudicamus, ac fidei, qui permanendo in Ecclesiis in quibus militant, et ministerii sui poterunt assiduitate in Dei Salvatoris nostri amore fervescere, et quae in pervagatione rereprehensibilia sunt, vitare.
122Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0896D
Quoniam semper sunt concedenda, quae rationabilibus congruunt desideriis, oportet, ut devotioni conditoris piae conservationis auctoritas in privilegiis praestandis minime denegetur.
123Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0897D
Quoniam semper sunt concedenda quae rationabilibus congruunt desideriis, oportet ut devotioni conditoris piae constructionis auctoritas in privilegiis praestandis minime denegetur.
124Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0900C
Quod si iam dictus Heroldus archiepiscopus deinceps, suorumve quispiam successorum, minime diffinito limite contentus, sed interdictam atque a sua potestate separatam dioecesim repetere pervicaciter conatur, nec a prohibitae contentionis schismate per istas nostras apostolicas traditiones atque determinationes compescitur: ipse etiam pie concessa dignitatis munificentia penitus privetur, atque secundum ius pristinum, superior Pannonia continuetur inferiori, atque tuae tuorumque successorum ambae perpetualiter subiaceant ditioni.
125Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0902D
Scimus vero, ipsis referentibus, saepe ac multum vos vexatos a Ruotberto, quamvis in hoc minime, in aliis tamen venerabili archiepiscopo, eo quod vobis commissum monasterium sibi commissae ecclesiae vellet subdere iniuste, nisi vos tuerentur hinc iustum iudicium ex regia dignitate serenissimi Ottonis prolatum, inde chartae Caroli Magni, atque aliorum antiquorum regum in medio recitatae.
126Agatho papa, Epistolae, 87, 1188C
Quando videtur timens mortem, et dicens: Si potest fieri, transeat a me calix iste, considera iterum quoniam formidans mortem, caro docebatur a Deo Verbo gestata, hoc deinceps minime pati.
127Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p0; 69 (auctor fl.c.400)
Quem admodum unum extra positum est, quo separato a cetero numero duo primum numerantur, in hoc quoque numero controuersiarum de positione terminorum ad unius omnino condicionem respicit, et quamuis sit origo quaedam litium, minime tamen adiungi materialibus controuersiis uidetur posse, quoniam singulariter omnium litium anticipalis existit, et si querella eius ad solum descendit, desinit controuersia esse de positione terminorum: finis enim incipit esse aut loci.
128Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 11 (auctor fl.c.400)
propter quod minime de his locis ad interdictum iri debet.
129Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 39 (auctor fl.c.400)
Memineram et superius, ut aliquid uerum adprobari possit, minime ei quicquam falsi posse interuenire.
130Agennius Urbicus Ps, Commentum de agrorum qualitate, p1; 63
mensura ergo hunc agrum minime actum esse conspicimus sicut ceteros agros: "interuentu uero licium postea, per ea loca quibus nunc finitur, ex arbitrio terminos accepit.
131Agennius Urbicus ps, Commentum de controuersiis, p1; 127
relicta autem ea loca sunt quae siue iniquitate locorum assignari nequiuerunt, siue ex uoluntate conditoris, hoc est mensoris, relicta limites minime acceperunt".
132Agio Narbonensis, Historia abbatiae Vabrensis, 132, 0783A (auctor 915-927)
Alii nempe plures, quorum in cordibus fides minime radices ceperat, lavacrum sanctae regenerationis negligentes, sed paganorum latebrosas diligentes astutias, illorum se foederi et vitiis . . . . . Erantque saeviores crudelioresque barbaris, ut erant Christiani, prius indagare moliebantur eorum latibula, et utpote ipsorum gratia et crudelitas apud barbaros roboraretur, truculentis manibus proximorum gaudebant fundere cruorem.
133Agio Narbonensis, Historia abbatiae Vabrensis, 132, 0783D (auctor 915-927)
Qui videns quod nullo modo illorum saevientium, propter praesentem necem . . . foret posse, coepit lustrare seu bonus pastor regiones omnes, si forte inveniret ubi ab ore saevientium suas pauperculas servare quivisset oviculas; quoniam quidem minime illi opportunum erat suo degere solo, in quo creberrimas miserabiles ex dilectis suis alumnis cerneret strages.
134Agio Narbonensis, Historia abbatiae Vabrensis, 132, 0784B (auctor 915-927)
Igitur iam fatus marchio cum reperisset quod venerabilis abbatis praesentia omnino placito, quod ei constituerat, minime esset adfutura, sed et monachos ei adfore cognosceret ab eo missos, providens ne ei causam rei notaret accessus eius, imo ne esset agilis Tolosam omne pene quod facere vellet, et ut tamen quod ei et suis monachis inferre optaret, viri Dei missis propalare non omisit.
135Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1185A
RESPONSIO. Haec, quae prosequeris, prorsus verissima constant, Et scimus nimium omne vetare Deum; Sed minime nobis nimium hoc esse videtur Quod meritis scimus ipsius esse minus.
136Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1185C
Nam minime, veluti dignum est, nunc dicere possum Quanta ego vobiscum commoda perdiderim.
137Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1186D
Sed meminisse decet quid Apostolus inde retexit, A specie carnis nos removere volens: Iam nunc tempus hoc est, inquit, quo denuo nullum Iuxta carnalem nosse decet faciem, Etsi tempus erat quondam quo denique Christum Iuxta corpoream novimus effigiem; Sed minime iuxta carnem iam novimus psum, Nec, iuxta humanam, quaerimus hunc, speciem, Iam siquidem Christus pro nobis mortuus exstat, Iam carnis fragiles exuit exuvias, Iam hominem, quem pro nobis susceperat, ultra Coelos ad dextram substituit patriam.
138Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1187C
RESPONSIO. Vera quidem non ambigimus, quae dicis, haberi, Et frustra tantas fundere nos lacrymas; Sed tamen has ipsae minime cohibere valemus, Nec quimus luctum pellere continuum, Quando recordamur quod talis femina dudum Nunc immaturo occubitu obierit, Quando recordamur tam multimodae pietatis, Tam purae fidei, tam nitidi eloquii, Quando recordamur mores, actusque sacratos, Vultum iucundum, atque benignum animum, Cum vitam nostris oculis opponimus omnem, Cunctorumque sumus nos penitus memores, Quae vel sana prius, vel post iam languida dixit, Quae fecit variis inclyta temporibus; Cum loca, queis sedere prius, queis stare solebat, Moestae moerenti cernimus intuitu; Cum haec cuncta simul moestum cor saepe revolvat, Nil nobis aliud nunc nisi flere iuvat.
139Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1189A
Ezechias, cui ter quinos Deus addidit annos, Mortem distulerat, non minime tulerat.
140Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1191C
an postremum inter solatia dicam, Quod iam ferme omnes dicere saepe solent: Quod minime penitus nos emendare valemus, Illud debere nos tolerare bene?
141Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1192D
Fratres, germanasque simul, simul esse parentes Quid magis esse decens, quid mage dulce potest Inter se dirimi minime nunc convenit illic Uno patre satos, uno utero genitos.
142Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0460D (auctor c.805–c.846)
Sed minime me fari possum similem illis.
143Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0475 (auctor c.805–c.846)
Et hos versus minime omittendos putavi.
144Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0479C (auctor c.805–c.846)
Quod sane mirum est Baronio res huiusmodi erudite perpendenti minime perspectum, ita ut confusionem ob nominis similitudinem Rufi istius cum illo, in Martyrologio ad VI Kal.
145Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0480B (auctor c.805–c.846)
Agnellus tamen Apollinarem minime dicit ductum a pontificibus in Capitolium ut Iovi sacrificaret, quod Rubeus libro eodem, sed tantum in carcerem non longe a Capitolio missum.
146Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0482C (auctor c.805–c.846)
Domitiano, itaque obeunte anno 96, minime abnuo Aderitum, durante Nervae pacatissimi imperatoris brevi satis regimine, gentilium conversioni operam sedulam navasse, et sub initia Traiani, circa centesimum Christi annum, ad meliorem vitam transisse, cum sedem Ravennatensem ultra vigesimum annum tenuisset.
147Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0483A (auctor c.805–c.846)
OBSERVATIONES AD VITAM SANCTI ELECCADII. Sancti Apollinaris Acta Agnelli tempore exstasse. Sancti Eleucadii corpus Papiam minime translatum. Inter scriptores ecclesiasticos apostolicos sanctum Eleucadium referendum.
148Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0487 (auctor c.805–c.846)
» Unde autem id constet, minime dicit; Fabrus vero, part.
149Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0492A (auctor c.805–c.846)
» Caetera, quae tum de hoc cum de sequentibus duobus episcopis observanda erant, dicta sunt in praecedenti dissertatione historico-chronologica, quae proinde hic minime sunt repetenda; alia quaeque vel ab Agnello, vel a Recentioribus, tradita tenebris obsita sunt, ac omnino ignota, quare cum nil adnotandum veniat, ea intacta lectori proponenda censui.
150Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0498A (auctor c.805–c.846)
Haec, inquam, Historiae Luidolphianae minime officiunt; nam licet Agnellus Pontificalis sui ultimas Vitas scripserit circa annum vulgaris aerae 480, priores tamen, usque ad Aurelianum, exaravit ante annum 829, uti probavi in Observationibus ad versus operi praefixos, Observat.
151Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0507A (auctor c.805–c.846)
» Quae quidem ita intelligenda sunt, ut praenarratis in sancti Severi Vita minime obstent, in qua et ecclesia Ravennae fuisse dicitur, et in ea plebs congregata asseritur, ubi sacra synaxis peragebatur, ac pro novo pontifice eligendo congregabatur coetus episcoporum et populi.
152Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0508B (auctor c.805–c.846)
III. Non est ut quidquam nos remoretur, vel negotium faciat nota ascripta annorum 26, cum ex dictis supra in dissertatione manifesto appareat spatium temporis huiusmodi sancti Ursi sedi minime posse tribui.
153Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0517B (auctor c.805–c.846)
Rei huic illud arbitror certitudinis gradum conferre, quod in fine Vitae narratur, pro eiusdem videlicet sanctitate Gallam Placidiam iussisse eius effigiem in S. Ioannis Evangelistae basilica tessellis fingi, cuius effigiei locus assignatur, et partes describuntur ita destincte, ut minime verisimile sit Agnellum decipi potuisse, nec distinxisse inter Petri prioris et Petri Chrisologi effigiem; nam illam ad Petrum III pertinere non potuisse, barba ipsa clamat et ratio temporis loquitur, nec enim Gallae Placidiae iussu potuit Petri III effigies fieri.
154Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0520D (auctor c.805–c.846)
Placuit illi, hos sermones posito constituto firmaverunt inter se fideiussorem fortem brachium Salvatoris, et recepta pecunia profectus est statim ad negotiandum, et cum coepisset huc illucque negotiare, invenit quadruplum, ingressusque est Constantinopolitanam urbem, et videns quia multiplicabatur pecunia in manibus eius, nolebat Ravennam reverti, et ecce tempus constitutum advenerat ad reddendum pretium, et ipse minime venit.
155Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0527C (auctor c.805–c.846)
II Musei Italici, ubi collectae adnotantur singulis diebus per Quadragesimam, minime autem in aliis.
156Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0528A (auctor c.805–c.846)
Illud demum evincit hic de Argenta oppido minime Agnellum loqui, quod civitas illa vocaretur, quae episcopo gaudebat, caetera loca castra dicebantur.
157Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0542C (auctor c.805–c.846)
Eius rei originem ex eo petere debemus, quod cum minime liceret intra basilicas mortuorum corpora sepelire, circa easdem tamen coemeteria fieri fas erat, ubi paulatim, vel singulorum id ferente ingenio, vel praesulum efficiente religione, sacella, quae Agnello monasteria dicuntur, sunt condita.
158Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0552A (auctor c.805–c.846)
Id puto ex eo evenisse, quod detrectaverit Petrus Honoriam, post stuprum ab ea admissum, nominare piissimae matri, taleque infortunium minime promeritae.
159Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0562C (auctor c.805–c.846)
Primo itaque ait Eutychetem a sanctissimo Leone per epistolam monitum minime resipuisse, aitque epistolam in conventu multorum episcoporum lectam.
160Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0563A (auctor c.805–c.846)
» Ex his, ut puto, argumentum nonnulli habere credidere, quo dicerent Petri Chrysologi epistolam in Chalcedonensi concilio lectam fuisse, quod tamen repugnat Actibus eiusdem concilii, in quibus nil de ea re, nec potuit fieri, ut episcopi Ravennatis pro regula fidei epistola legeretur apud eos qui primum sentiebant solummodo insistendum Symbolis conciliorum Nicaeni, Constantinopolitani, et Ephesini, admissis secunda sancti Cyrilli ad Nestorium epistola, et altera eiusdem ad Ioannem Antiochenum, et eo nomine laudatam sancti Leonis epistolam ad Flavianum recepere, quod a dictorum sensu minime abluderet, explicaretque dilucide quid de Eutychetis haeresi sentiendum.
161Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0565B (auctor c.805–c.846)
» Ex quo argumentum minime leve desumitur productae post annum praedictum Vitae, et epistolae a Chrysologo scriptae serius quam vulgo putatur.
162Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0566B (auctor c.805–c.846)
Vox postrema secundi versus, τὸ modernum, Cassiodori aetatem sapit, et phrasis ipsa a Cassiodori phrasi minime abludit.
163Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0566B (auctor c.805–c.846)
» Versus ascripti nil tale astruunt, sed breve quidem sacellum describunt, ex fenestris angustis diei lumini minime pervium, sed pretiosis marmoribus murice comptis splendidum, excluso externo lumine, suoque lucens, ut sonant priores versus, « aut lux nata est, aut capta hic libera regnat, » cum caeteris quae sequuntur.
164Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0572C (auctor c.805–c.846)
Augusti, indictione quartadecima » Lectio Codicis quo utor sustineri nequit, et vitiata est a recentiori exscriptore, qui minime contentus archiepiscopum pro episcopo scripsisse Agnellum, indictionem falsam 3 pro vera 14 videlicet obtrusit.
165Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0577C (auctor c.805–c.846)
Qui autem fieri potuerit ut Theodora, impotentis animi et furoris femina, distulerit de Vigilio, qui promissis de restituendo Anthimo minime steterat, vindictam agere, sunt inter rerum ecclesiasticarum scriptores qui haud se intelligere asseverant, ac proinde aegre eiusdem pontificis a Romana urbe abductionem ad subsequentes annos referunt, quae tamen citius quam anno 545 fieri non potuit.
166Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0578A (auctor c.805–c.846)
» Cum itaque Belisarius Constantinopolim venit, Vigilius illuc minime perrexerat, de cuius rebus Belisarium interrogabat Augustus.
167Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0579D (auctor c.805–c.846)
Solemne est in chronologicis quaestionum tricas eiusmodi remedio componere, quo cur in hac re uti non liceat, minime video.
168Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0580B (auctor c.805–c.846)
Id si admittatur, Totilam videlicet Roma potitum anno 546, Decembri mense, et eodem tempore in pervigilio Natalis Domini Vigilium Constantinopolim intrasse, ubi statim decretum contra Acephalos dederit, aptius Gregorius Magnus scripserit utrumque eodem tempore evenisse, quam si dicamus Vigilium Constantinopolim accessisse 25 Ianuarii, Romamque captam die 17 Decembris anni 547. XI. At quota qualive die Constantinopolim venerit Vigilius ad praesens argumentum minime spectat.
169Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0600A (auctor c.805–c.846)
Licet enim Liberatus ipse videatur innuere Vigilium Romam venisse, qui Silverium ordinatum repererit antequam ad Belisarium accesserit, puto id minime factum, nam antequam Romam proficisceretur Vigilius cum Belisario, ex Theodorae praescripto agere debebat.
170Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0602C (auctor c.805–c.846)
Agnellus rumorem nonnullorum memoria proditum refert, cui tamen se minime accedere statis innuit de unius anni censu ab Augusto donato.
171Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0615D (auctor c.805–c.846)
Id Ravennati Ecclesiae praesidii accessurum sensit noster VI. S. Michaelis ecclesia, quo anno a Maximiano fuerit consecrata, non exprimit Agnellus; finitam dicatamque ostendit inscriptio Nonis Maii anno 545, at Maximianus nonnisi anni sequentis Octobri sedere coepit, quare ecclesiae encaenia minime celebrari potuerunt ante Maium anni 547. Ita aedificatio, et dedicatio distinguuntur a consecratione in inscriptione basilicae S. Vitalis.
172Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0616C (auctor c.805–c.846)
Agnello ignota quaevis alia Eleucadii translatio, etiam Constantini aetate posterior, de qua si rescivisset, minime omisisset hic loqui.
173Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0616D (auctor c.805–c.846)
Dioscorum et Timotheum alias haereticos laudat Maximianus ob ea quae in quolibet homine laude digna erant, nec enim ea quae ad dogmata minime spectant, in heterodoxis caeteroquin sana, suo honore fraudari debent, si de his scribendi occasio non studio exquisita, sed ul tronea se praebeat.
174Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0618B (auctor c.805–c.846)
Volumen aliud ingens ex duodecim libris compositum, quod Romam asportatum lamentatur Agnellus, minime arbitror ecclesiasticis officiis deputatum, sed aliud insigne quodpiam Maximiani opus fuisse indicari videtur, ex eo quod in libros distingueretur.
175Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0622C (auctor c.805–c.846)
Sane « in titulo ecclesiam habere » idem est ac ad eius ecclesiae titulum ordinari; minime tamen qui ad titulum alicuius ecclesiae ordinabantur eius ecclesiae praefecti seu custodes ob id fiebant; ordinabantur enim ad certae ecclesiae titulum non modo diaconi et subdiaconi, sed et inferiores clerici, acolythi, lectores, cantores.
176Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0627D (auctor c.805–c.846)
Agnellus nil de Langobardis a Narsete vocatis; illud tamen eiusdem gloriae minime favens, quod Romanorum inde decora deleta et divitiae direptae dicuntur.
177Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0632C (auctor c.805–c.846)
Verum illud in controversiam minime verti posse credo, Pelagio summo pontifice sedente, monasterii Casinensis monachos Romam migrasse, et apud Lateranum monasterium obtinuisse; id enim et Leo Ostiensis in Chronico Casin.
178Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0633B (auctor c.805–c.846)
At, ut quod sentio fatear, his minime acquiesco, Paulus enim ipse eo temporis spatio intermedio agnoscit Casini « aliquos simplices viros resedisse, » quos adveniens Petronax reperit, quare « habitationis hominum » nomine monasterium ipsum intelligit, quod eversum expilatumque a Langobardis, monachis indemnibus iuxta S. Patris praedictionem fugientibus, testatur Magnus Gregorius Dial.
179Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0634C (auctor c.805–c.846)
Paulus, narrata S. Gregorii morte, et quod eiusdem anni aestate, mense Iulio, Adoaldus in praesentia Agilulphi patris Mediolani in Circo rex est salutatus, ipsique regis Theudeberti filia desponsata, pax cum Franchis firmata est, et caeteris minime multis adiectis subiungit: « Sequenti denique mense Novembris rex Agilulphus pacem fecit cum Smaragdo patricio in annum unum, accipiens a Romanis duodecim millia solidorum.
180Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0641C (auctor c.805–c.846)
16. Verum hoc in primis ad caeterorum ordinationes referendum duco, quae ieiuniorum temporibus fiebant; episcopos ordinatos censeo, vel vesperi Sabbati, vel mane sequentis Dominicae, etiam cum Sabbato minime ieiunabatur.
181Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0643B (auctor c.805–c.846)
OBSERVATIONES AD VITAM IOANNIS ROMANI. De Pallii usu nonnulla. Mappulae quid? Andreas, ad quem S. Gregorii epistola, minime episcopus. Monachi Ravennae frequentes. Apocrisiarius Romanae sedis Ravennae. Ioannes episcopus vindicatur a crimine schismatis, contra Rubeum, Blondum, Sigonium. Annus, quo aedes SS. Marci, Marcelli et Feliculae consecrata est.
182Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0649C (auctor c.805–c.846)
Episcopos ad suam metropolim pertinentes, non valentes ob impedita itinera ad se venire, Ravennati episcopo commendat, ita tamen, ut Ravennam pro eorum causis minime evocentur, ne difficillimis temporibus vexatio augeatur.
183Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0649D (auctor c.805–c.846)
Agnoscit Ravennatis episcopi erga se amorem, succurrere cupientis, sed minime valentis.
184Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0650A (auctor c.805–c.846)
Eleemosynam Severo schismatico, cuius civitas incensa fuerat, minime mittendam dicit, quod ille muneribus rem suam apud imperatorem tueatur; potius Fanensi civitati succurrendum misso Claudio abbate cum pecuniis, quarum summam Ioanni decernendam relinquit.
185Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0650A (auctor c.805–c.846)
Ait se privilegium huiusmodi in scriniis quaesitum minime reperisse, at potius exstare nonnulla, quae obstent; sed nec consuetudine probari ait.
186Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0650C (auctor c.805–c.846)
594. Ad Constantium episcopum Mediolanensem haec scripta est epistola, in qua, praeter alia, cum plurimis admirationi seu scandalo esset, quod Constantius inter missarum solemnia Ioannis Ravennatis nomen recitaret, is ne id agat admonetur, quandoquidem nec Ravennas episcopus Mediolanensem nominat, et illud absque nonnullorum scandalo fieri minime potest.
187Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0652B (auctor c.805–c.846)
Secundino de pace Agilulphi scribens, iubet Marinianum increpet cum eleemosynas minime praebeat, queriturque eumdem suis litteris minime respondisse.
188Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0662D (auctor c.805–c.846)
E. Mauri episcopi schismatis infamia notissimi dies emortualis minime consignatur, nec de eo quidquam Rubeus ipse tradit, qui alias ut dies et momenta definiat diligentissime agit.
189Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0665C (auctor c.805–c.846)
Id autem, quamvis a Latino quopiam additum fuerit Graeco textui, quod ex margine in textum irrepserit, reprobari tamen minime debet, cum aliunde certis argumentis confirmetur.
190Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0666D (auctor c.805–c.846)
351, minime, ut in praecedentibus, intelligendam formulam postconsulatum signantem, ita quod excludatur annus consulatus, et a Constantino ipso novam numerandi formam introductam, qua consulatus adinstar tribunitiae potestatis esset, unde annos post consulatum numerare idem est ac numerare imperii annos.
191Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0667C (auctor c.805–c.846)
5, post medium, sentit Wilfridum electum quidem ad Eboracensem episcopatum anno 664, sed minime ordinatum ante sequentem 665, unde bene auctor catalogi episcoporum Eboracensium, a Labbaeo editi tom.
192Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0667C (auctor c.805–c.846)
Ait itaque Wilfridum anno sequenti Romam perrexisse, quo in itinere hiemasse anno 678 in Frisia ad paganorum conversionem intentum, Romamque venientem ante mensem Octobris interfuisse concilio habito, inquit, eodem anno, minime autem sequenti, cui ascribitur in omnibus conciliorum collectionibus.
193Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0675B (auctor c.805–c.846)
III. Priora in episcopatu Mauro laudabiliter gesta mirum est ab Agnello omissa; at scriptor, qui episcopum ex eo laude dignum censuit, quo omnium odium apud posteros promeruit, ob autocephaliam videlicet tentatam, minime posterioribus priora congruere vidit, nec ista illis respondere, cum antea Ecclesiam suam Romanae subditam agnoverit Maurus, qui sciens volensque independens fieri tentavit.
194Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0675C (auctor c.805–c.846)
283 et 284, ad annum 1040, ubi refert Clementem II celebre Romae concilium habuisse, cuius tamen acta exciderunt, in quo de Patrum consilio in contradictorio, ut aiunt, iudicio contra Aquileiensem et Mediolanensem episcopos statutum est Ravennatem episcopum absente Augusto ad pontificis dexteram, praesente vero eodem, ad sinistram sedere, ex veteris Ravennatis Ecclesiae iure, cui minime offecisset quod Petrus quondam episcopus, Symmachi pontificis aevo, in Romanis synodis post Mediolanensem sedisset, quod id ex Petri moderatione factum, Ioannes item pontifex Symmachi successor litteris suis testatum reliquerit.
195Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0677D (auctor c.805–c.846)
Hoc factum, ex coniectura, Eugenio sedente, cum satis sibi infensos exarchoque Romanos agnosceret, ex unanimi horum constantia in reprobanda Petri Constantinopolitani Patriarchae synodica, « quae cum maiori strepitu, » inquit Anastasius in Eugenio, « est a Sancta Dei Ecclesia proiecta, » nec permiserint pontificem missas celebrare in basilica B. Virginis, antequam spoponderit se minime eamdem aliquando suscepturum.
196Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0678C (auctor c.805–c.846)
Constans, quamvis omnium consensu impius Monothelita, quod eorum temporum et Italiae vices exigebant, Catholicum se demerendo pontifici simulabat, et licet ob eamdem causam Gregorii exarchae opera, ut sibi archiepiscopum Ravennatem devinciret autocephaliae praeceptum concesserit, minime tamen Vitalianum ad consensum adigere tentaverit, quem ob id alieno a se animo futurum timebat.
197Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0682C (auctor c.805–c.846)
» Indulgens nimium erga Agnellum videar, si, ut narrata cohaereant, exscriptoris vitio factum dixero, ut cum nam scriptum fuerit, descriptum sit non; ideo si illi quibus id minime placeat Agnellum aperte sibi contradicentem et repugnantia tradentem arguant, nullus ipse repugnabo.
198Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0685C (auctor c.805–c.846)
In die namque vigiliae Nativitatis Domini ierunt sacerdotes unanimiter ad Theodorum archipresbyterum, et ad Theodorum archidiaconum, et dixerunt eis: Dic domino nostro pontifici: Male contra nos agit, satis nos opprimit, sive stimulat, multa gravamina super nos imponit, quae tolerare minime possumus.
199Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0689A (auctor c.805–c.846)
Igitur post paululum tempus ipse praesul dolorem in pectore servans nocendi suis sacerdotibus, recordatusque malum quod in eum exercuerant, et quia minime poterat, ut volebat, suos parentes de rebus ditare Ecclesiae, occulta suggestione Romam mittens ad Agathonem papam, quasi pro causa sanctarum Dei ecclesiarum in fide catholica cum eo tractaturus, illuc eum iuberet venire.
200Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0699A (auctor c.805–c.846)
Haec autem praemiserat: « Omittendum hoc loco minime putaverim, quod de Ioanne Ravennatum antistite scribitur, qui tamen cum alius fuerit ab eo, cuius nunc meminimus, quo loco reponendus sit, cum multi huius nominis archiepiscopi sint insecuti, adhuc clam me est.
201Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0700D (auctor c.805–c.846)
Ivisse Ioannem Constantinopolim, suae Ecclesiae iura vindicasse, rediisse cum de eius reditu minime cogitabatur existimo; reliqua ad vulgi somnia ableganda censeo.
202Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0702A (auctor c.805–c.846)
Quid quod Ioannicius ille, qui Constantinopoli Ravennam ante Damiani mortem redierat, Graece Latineque doctus, minime scribendo episcopi epitaphio adbibitus est?
203Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0693C (auctor c.805–c.846)
Alii plorabant patrem ignotae mortis, alii exspectabant filios, nescientes si essent fugitivi, alii fratrum ignorantes periculum, alii viros exspectantes, nec quid certius sciebant, unusquisque diversas illuc atque illuc incedebat vias quaerentes, et minime eos inveniebant.
204Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0711C (auctor c.805–c.846)
OBSERVATIONES AD VITAM SANCTI FELICIS. Agnellus Felicis cum Romano pontifice dissidia silet. Recentiores minime vera tradunt. Irarum Iustiniani in Ravennates causae. Alia Agnello omissa. Nonnulla Agnello narrata Rubeus neglexit. Agnelli genealogia ex Ioannicio. Felix inter sanctos. Scriptor ecclesiasticus.
205Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0712C (auctor c.805–c.846)
Eumdem tradit Ravennates convocasse, et hortatum, ut a Romani praesulis obedientia resilirent, et tributum pendi solitum minime redderent.
206Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0712C (auctor c.805–c.846)
Verum ex his plura ex arbitrio conficta veritati minime niti mihi certum est.
207Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0713A (auctor c.805–c.846)
Porro ut Felix adigeretur ad praestandum, quod debebat, Romanum pontificem Iustiniani favorem implorasse, qui ob id Ravennam evertendam, et Felicem abducendum iusserit, veritati minime congruit, cum ex Agnello constet aliam toto coelo diversam ea imperandi causam habuisse.
208Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0713B (auctor c.805–c.846)
Haec ex toto contestu Agnellianae narrationis minime in hac parte suspectae facile colliguntur, unde caetera recentioribus repetita fidem non merentur.
209Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0714B (auctor c.805–c.846)
At illa minime omitti debebant ingentia sane, et mira, quae de Ioannicio narrat noster.
210Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0714C (auctor c.805–c.846)
Cum autem a Constantino pontifice, qui sedere coepit anno 708, Felix episcopus sit consecratus, isque cum Ioannicio officia ecclesiastica ordinaverit, cui rei perficiendae plurium mensium spatium necessarium fuit, conficitur Iustinianum de clade Ravennatibus inferenda cogitasse eodem fere tempore, quo in Chersonesi incolas exarsit, vertente videlicet anno 710. At quae ad Ioannicis posteros spectant, minime omittenda erant, cum ob viri insignem virtutem, tum quod inter eos Agnellus huius Pontificalis libri auctor numeretur.
211Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0714C (auctor c.805–c.846)
Dandum scilicet hoc erat grati animi signum auctoris, licet alias minime pii, et inepti, manibus, cui antiquiora Historiae suae accepta referre debet Rubeus, et cum Rubeo quisquis Ravennatum res memoriae mandandas vel illustrandas assumit.
212Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0716C (auctor c.805–c.846)
Martii anni 835, cum tandem Georgius est consecratus, sedens deinde usque ad unum 846. Haec, quibus rationibus fultus Ughellus tradiderit, minime docet; ipse certiora his quae mox afferam non habeo.
213Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0716D (auctor c.805–c.846)
Capta a Liutprando Ravenna est circa annum 725. De ea re Gregorius II, in epistola priori ad Leonem Isauricum pro sanctarum Imaginum cultu, haec habet: « Langobardi miseram Decapolim incursionibus infestarunt, ipsamque metropolim Ravennam occuparunt, et eiectis magistratibus tuis proprios constituere magistratus, et vicinas nobis sedes regias, ipsamque Romam, sic tractare statuerunt, cum tu nos defendere minime possis; » quae quidem indicant a Luitprando per aliquod non breve tempus Ravennam occupatam, antequam illam exarchus reciperet.
214Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0718A (auctor c.805–c.846)
Haec autem minime Sergii historiae congruunt.
215Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0718B (auctor c.805–c.846)
Paulus praeterea nunquam in Franciam perrexit, qua occasione in Sergium obviam sibi minime procedentem subirasci potuerit, ut tradit noster.
216Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0718C (auctor c.805–c.846)
His animadversis utcunque Ravennatis Ecclesiae chronologia veluti e densis tenebris elucet, et consequitur Sergium a Stephano III ordinatum, cum accusaretur de statu ex quo ad episcopatum assumptus fuerat, rite excepisse, se eidem pontifici, qui de se in ordinem redigendo cogitabat, iuxta canones in sua consecratione interroganti omnia narrasse de statu laicali, et uxorati, quae, ne ordinaretur, minime eiusdem papae iudicio offecerant.
217Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0723C (auctor c.805–c.846)
» Argumentum Rubeo peremptorium visum, minime tamen tale est.
218Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0723C (auctor c.805–c.846)
Ob haec, et ob ea quae suo loco adnotavi, ab Agnelli sententia de duobus episcopis eiusdem nominis minime recedendum censui, cum maxime viderem gratis a Rubeo, et sine testibus, Ioannem alterum additum post Gratiosi episcopi sedem, et suspicaret id actum, quod ex sequentium pontificum Ravennatum serie, et eorum qui Ioannis nomine vocati sunt, numeris in publicis documentis additis, viderit Rubeus Ioanne hocce quinti numero distincto, unum ad seriem continuandam necessarium defuisse.
219Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0730D (auctor c.805–c.846)
Nullam itaque fidem hic meretur Agnellus, nec ulla inde nobis utilitas provenit, praeter eam qua agnoscimus quibus opinionibus per ea tempora clerus et plebs Ravennatis Ecclesiae laboraret, quod minime historiae inutile censeri debet; iuvat enim apprime veritati dignoscendae opiniones populorum et sensa pro certis temporibus recta aeque ac perversa perfecta habere; quam in rem plura afferri possent, si id argumenti praesentis esset, quod olim fortassis praestare operae pretium erit.
220Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0732A (auctor c.805–c.846)
Quod Stephani iram incurrerit Sergius, quia venienti pontifici minime obviam accesserit, quare a Galliis ille regressus, monasterium Galiatense abstulerit, falso tradit Agnellus; veram enim causam docemur a S. Paulo in diplomate quo monasterium idem Sergio restituit.
221Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0474D (auctor c.805–c.846)
Elogia quibus uniuscuiusque Vitam definivit, ex meris probabilibus utplurimum contexuit, quod ipse sincere fatetur infra in Vita sancti Exuperantii XIX credens tamen se minime id agens mentitum fuisse, quia, ait, et episcopi illi, de quibus nihil invenit, hortatores fuere, castique et eleemosynarii, et Deo animas hominum adquisitores.
222Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0465D (auctor c.805–c.846)
Quod autem successisse Marcellino Severum ille asseruerat, non inde aiunt consequens fieri Agapitum minime interfuisse synodo Romanae, aut Marcellinum eidem interesse debuisse: « Unde enim, » quaerunt, « constat, Marcellinum, quod scribit Rubeus, satis diu vixisse in episcopatu?
223Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0466D (auctor c.805–c.846)
Quandoquidem autem, et mihi pro suscepta provincia onus incumbit, quid sentio in medium exponere, id pergam agere ea quidem methodo, ut uniuscuiusque ex allatis sententiis ita perpendam hypothesim, ut eorum incommoda minime dissimulem, ob quae ab illis recedere cogor; hinc progrediendo ostendam esse unum quod sane considerari debuerat, nec consideratum est, licet in eo situs sit totius fere negotii cardo; demum exponam quae mihi necessaria coniectura dicenda videbuntur.
224Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0469A (auctor c.805–c.846)
CAPUT TERTIUM. Concilia Romana sub Iulio plura. De illorum numero, occasione ac tempore controversiae. Acta Romanae synodi prioris supposititia Pagio, Labbeo, criticis. Series episcoporum Mediolanensium. Iulius Firmicus Maternus minime Mediolanensis antistes. Loca ex opere de mysteriis profanarum religionum illustrata.
225Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0469C (auctor c.805–c.846)
In eo tamen falli Valesium tenent alii, quod synodum Romanam, de qua ulla controversia minime haberi potest, celebratam asserit anno 342, cum certae videantur rationes astruentes habitam fuisse vergente ad finem anno 341, ex eo quod Iulius papa aperte testetur episcopos adfuisse indicta die, legatosque ab Arianis detentos tandiu, quoad regressi sint multo post quam ea synodus indicta fuerat.
226Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0467C (auctor c.805–c.846)
Quod si de aliis sanctis longaevis sane similia narrantur, id creditur, cum testes rem talem astruendo idonei proferuntur, alias minime.
227Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0500A (auctor c.805–c.846)
III. Temporum rationem minime constare, non est cur ulteriori sermone probemus, qui supra S. Severi initia et sedis finem expendimus; cum enim ad annum 391 eiusdem vitam productam post Mediolanense concilium, in quo Geminianus Mutinensis subscripsit, ostenderimus, consequitur post id temporis laudatos episcopos sedisse.
228Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0500D (auctor c.805–c.846)
At credere renuo, cum de Felicis successione sibimetipsi minime constet, et spatium assertum a Valentiniani patricii obitu circa annum 377 consignato ad obitum Felicis, anno 430 narratum, annorum LIII, nimis enorme videatur, cum munus huiusmodi viris probatissimis et rerum experientia clarissimis demandaretur.
229Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0501D (auctor c.805–c.846)
VII. Quo igitur omnia sibi rite constent, videndum est an ullo modo intelligi possint Agnelli verba, quo minime cogamur Acta S. Severi, et S. Geminiani invertere, unde omnia in dubium vocentur.
230Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0501D (auctor c.805–c.846)
Cum itaque videam anno 412 Paschatis festum incidisse in diem 14 Aprilis, cyclo solis 1, lunae 14, litteris Dominicalibus G F, crediderim eo anno decessisse Ursum episcopum, die videlicet 13, quo Paschale festum incipiebat, et sub eiusdem noctis initium, in qua sanctae Resurrectionis mysteria celebrabantur; constat enim aliud Paschatis nomine minime intelligi apud Patres, et concilia, quam Sabbati sancti dies, cum de Baptismatis collatione agitur, quod tamen in Paschate faciendum cavent.
231Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0502A (auctor c.805–c.846)
Quae quidem antiquissimi ritus esse in Ecclesia ostendit Ennodius, cuius exstant binae cerei paschalis benedictiones, quamvis de eo minime locutum Prudentium in hymno noverint eruditi.
232Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0504B (auctor c.805–c.846)
At haec quomodolibet fuerint, dudum ex Actis sancti Bassiani ad diem 19 Ianuarii a Bollando traditis observaverunt ad diem 13 Aprilis Henschenius sociique chronologiae rationem minime subsistere.
233Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0512D (auctor c.805–c.846)
IV. Reliqua, quibus reprobandis argumenta ex synchronis testibus legitimisque documentis minime suppetunt, et ab Agnello sunt tradita, ita tenenda existimo, ut quae inter se repugnant, salva episcoporum serie, emendentur, cui, quantum licuerit, insistendum reor, ex eo quod illam Agnello notam ex diptychis credam, et videam potuisse quidem accidere ut eadem nomina in unum conflata sint, sed minime sit probabile seriem ipsam nominum toto coelo diversorum inversam esse.
234Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0514B (auctor c.805–c.846)
Et in hunc quidem modum Acta et chronologica series Ravennatum episcoporum restitui posse visum est, servata, quantum licuit, Agnelli fide, cui, cum caetera non repugnant, magis credendum duxi quam recentioribus, qui vix historiam Ravennatis Ecclesiae scribere ausissent, nisi Agnelli Liber Pontificalis ordinem et materiam suffecisset; quod tamen in plurimis repugnantia tradiderit excusatum minime velim: vera tantum ex collatione cum veris agnita e medio repugnantium, non contemnenda, contendo.
235Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0746A (auctor c.805–c.846)
Idem Agnellum presbyterum cardinalem nuncupat pro sui potius quam Agnelli more, nam Agnelli aetate Ravennae ita notari solitos presbyteros eius Ecclesiae principes, seu in cardine, ut vocabant, positos, ex Agnello ipso minime constat.
236Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0086C
Quod nobis non minime notum est, qui quoditie pene cum eis loquentes, mysteria erroris ipsorum audimus.
237Agobardus Lugdunensis, Contra praeceptum impium de baptismo Iudaicorum mancipiorum, 104, 0175C (auctor 769-840)
Quod et illi et omnes deinceps ecclesiastici rectores omni fide et constantia observantes, non solum servos quorumlibet hominum, verum etiam coniuges et soboles imperatorum et consulum, et praedicando ad fidem convertere, et conversos nullius exspectata licentia baptizare minime dubitarunt.
238Agobardus Lugdunensis, De cavendo convictu et societate Iudaica, 104, 0109A (auctor 769-840)
Sciat itaque paternitatis vestrae reverenda canities, me anno praesenti, dum paroechiae nostrae populos debita sollicitudine circumirem, et si qua in his depravata videbantur, pro viribus quas Dei gratia largiebatur, veritatis ratione corrigerem, denuntiasse omnibus et praecepisse secundum legem Dei et sanctorum canonum instituta, ut se, tanquam veri cultores Christianae fidei, omni observantia ab infidelium consortio segregarent; non utique gentilium, qui inter nos minime commorantur, sed Iudaeorum, qui in nostra hac et in nonnullis aliis vicinis urbibus videntur esse diffusi.
239Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0228C (auctor 769-840)
III. Hanc igitur rem cum miris tunc laudibus adhuc inchoatam magistri nostri efferrent, et praecipue venerandus senex Adalardus, qui etiam dicebat se nunquam sublimius vel gloriosius causam profectus publici moveri et cogitari vidisse a tempore regis Pippini usque ad diem illum; tantum ne respondentium et obedientium negligentia humiliaretur, addidit ipse et caeteri primores, dicentes omni concilio: Quidquid utile potuerit reperire sagacitas vestra ad cavenda peccata, ad vitanda pericula, ad erigendam religionem, ad illustrandam doctrinam, ad corroborandam fidem, ad excolendum studium sanctitatis, confidenter edicite, et ad explenda pariturum Deo dominum imperatorem minime dubitetis. Qui (quoniam, ut Scripturae sacrae docent, peccata contrahunt infelicitates, perturbationes, clades et sterilitates in populos) tota sollicitudine curat, ut bona quidem statuendo, mala vero destruendo, obtineant una vobiscum apud Dominum, ut remotis adversis casibus, regnum sibi commissum prospere, Deo favente, valeat gubernare.
240Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0240B (auctor 769-840)
Iam vero de Dominicis, id est, ecclesiasticis thesauris, fraudare aliquid (quod apud nos specialiter sacrilegii nomine censetur), adeo immane scelus esse manifestum est, ut qui istum committant, in sortem Iudae deputandi minime dubitentur.
241Agobardus Lugdunensis, Liber de divina psalmodia, 104, 0327C (auctor 769-840)
Sed eius stultus et irritus labor prudentibus et minime contentiosis ac Deum timentibus maiorem incutit sollicitudinem, ut propter huiusmodi naevos et errores cavendos vivacius et attentius divinae auctoritati et ecclesiasticis statutis inhaereant.
242Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0207C (auctor 769-840)
» IX. His ita se habentibus, est modus divinae, sive evangelicae, vel etiam humanae gloriae; sicut Alchimus Avitus episcopus Viennensis in Dialogo, ubi cum Gundobado rege loquitur, dicit: « Illud tamen quod ab aequalitate coelestis gloriae Patrem et Filium, perinde ut creaturam angelicam secludentes, quamdam mihi invidiam illicite supernis virtutibus delati honoris obtenditis, dicentes: Ergo et angelis, atque archangelis, et quaecunque in excelsis sunt, gloriam ferre debemus; licet minime pertineat ad causam, etiam ad praesens non omnino sic renuo, quasi creaturae sublimi atque praestanti gloriam ferre timeamus.
243Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1406C
Testis est Deus, quia reliquiae, quae remanserunt nobis, minime sufficiunt diurnis nocturnisque excubiis murorum, quorum custodiam etiam eis quos suspectos habemus, ex penuria hominum tradimus et tutelam: portas, relicto ecclesiarum usu, clerici et presbyteri custodiunt; nos ipsi murorum vigiliis surgentes insistimus, fracturas eorum ex terrae motu multas in multo labore quomodo possumus, sine intermissione reficimus: et hoc totum frustra, nisi benigniori vultu nos respexerit Deus; neque enim speramus diu subsistere, attendentes virtutes hominum huius temporis deperiisse et nullas esse; sed hoc facimus, ut quidquid potuit fieri, intentatum non fuerit a nobis.
244Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0648C (auctor 950-1008)
Ut quid enim a me exquiritur, quod eum minime habuisse certa ratione cognoscitur?
245Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0649C (auctor 950-1008)
» Episcopus sane ad ecclesiam regressus hostiam pro eo salutarem Domino obtulit, et ad thermas reversus eum minime invenit.
246Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0666B (auctor 950-1008)
Quae res in tantum perterruit plebem, ut, sibi quisque metuens, conatibus eius in posterum minime obviare auderet.
247Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0670D (auctor 950-1008)
Ex eo quoque genitis minime pepercit; sed, eos strangulari praecipiens, universas Thoringorum civitates Francis subiugavit, pristinaque eos iussit incolere domicilia.
248Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0703A (auctor 950-1008)
Irritaque fuissent Chilperici tentamentorum exordia, nisi sacramento spopondisset: Se eos minime separaturum, imo permittente Deo magis copulaturum.
249Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0719A (auctor 950-1008)
Cumque hac iniuria Hermenegildus minime flecteretur ad neganda verae fidei sacramenta, impius pater eum sepsit custodia.
250Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0731D (auctor 950-1008)
Quos cum minime invenissent, ad propria sunt reversi.
251Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0731D (auctor 950-1008)
Madalulfus Silvanectensis episcopus (qui iam tertia die in tentorio residebat et regi minime colloqui poterat propter fastum superbiae, qua idem rex tumebat) ut eum interfectum cognovit, advenit. Ablatoque eius corpore et veste meliori circumdato, navi imposuit, et a Calensi villa, ubi haec acta fuerant, Parisius deducens, in basilica sancti Vincentii sepelivit.
252Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0749A (auctor 950-1008)
Quae res coepta quidem est, sed ad effectum minime deducta.
253Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0753A (auctor 950-1008)
Landericus Wintrionem frustra sequi conatus, velocis equi rapido vectum cursu minime valuit assequi.
254Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0770C (auctor 950-1008)
Illud forte pertimescens ne, quae proximis non pepercerat, ipsi, si eius potiretur amplexibus, minime parceret.
255Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0776A (auctor 950-1008)
Cumque voluntati regiae satisfacturus ad iam dicta properaret loca, insidiis memoratorum virorum, rege id non abnuente, apud Carnotinos in convivio cum plurimis suorum, repugnare quidem volentium, sed minime valentium, nefandissime iugulatur.
256Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0854A (auctor 950-1008)
Revertenti Elyseo a translatione Eliae, filii prophetarum etiam ab invito exigunt ut dominum eius quaerere eis liceat, ne forte in unam vallium, aut in quemlibet montium translatus lateat. Quaesierunt ergo, sed minime repererunt (IV Reg. II, 16, 17) . Econtra beatus Pater Benedictus, pro Dei amore consortia linquens hominum et concava petens rupium, a presbytero divinitus monito, per defossa terrarum, per praerupta quaesitus montium, et repertus; quod Pascha esset est edoctus, et alimentis refectus.
257Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0858C (auctor 950-1008)
» In quarto quoque volumine, dum de exitu loqueretur animarum, miraculum quod in Vita ipsius legislatoris nostri Benedicti descripserat, quodque pro sui magnitudine apud infirmorum mentes in dubium fortassis devenire poterat, recapitulando inferens aliud quod minime retulerat, subiunxit.
258Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0412A (auctor 950-1008)
Hi ergo corpus beatum, quod adhuc in domo, in qua animam Creatori reddiderat, super nudam pene humum iacebat, tapeti impositum, ad nos usque pertulerunt, nostris propter caliginem noctise claustro monasterii minime exire audentibus.
259Aimoinus Sangermanensis, Acta translationis S. Savini martyris, 126, 1051 (auctor fl. 800)
Quod etsi aliqui, pauci duntaxat, restiterant vicini incolae, et quorum manus ad hoc reparandum minime sufficerent.
260Aimoinus Sangermanensis, Acta translationis S. Savini martyris, 126, 1054A (auctor fl. 800)
Presbyter vero inde cum per eamdem viam qua sancti martyris corpus translatum venerat, plaustrum musto onustum minaret, antequam domum pervenisset, ducilis a fundo karralis egressus in terram, nemine considerante, prosiliit: attamen mustus haud minus quam si obturatum esset foramen, nec una fluerat gutta, stetit, perventumque ad receptaculum plaustrum cum fuisset, presbyter accedens, et tonnam hinc inde si quiddam fecisset circumspiciens, animadvertit aperto foramine ducilem abesse, aestimans pavensque nihil in ea musti remansisse, famulos vehementi furore commotus arguere coepit, et quare hoc minime providerint acriter ut tristis invehere: dumque amaro nimis animo sic loquitur, unus retro recurrens ducilem a terra non longe iacentem recepit, atque ad patentem qui erat in tonna pertusum applicuit.
261Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1027 (auctor fl. 800)
Quoniam non saturatur oculus visu, nec auris auditu, siquidem pertransibunt plurimi, et multiplex erit scientia; hunc libellum miraculorum domni nostri Germani, elucentibus promicantem insignibus, per aliquorum manus minime dubito revolvendum.
262Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1032A (auctor fl. 800)
Illud quoque insigne miraculum, quod ante biennium quo haec acciderunt, cuidam monacho ipsius monasterii aetate moribusque grandaevo ostensum est, minime oportet silere: cuius exempla actusque eximii si sequantur, plurimum prodesse poterunt ad salutem.
263Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1033C (auctor fl. 800)
Sed quia Domino miserante nec ibi virtus defuit eiusdem sanctissimi Patris, minime debent reticeri, quae tunc illic totius mundi Creator ad laudem sui nominis gratia ipsius pontificis ostendere dignatus est miracula.
264Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1034D (auctor fl. 800)
Qui ita dimissi atque pro sui evasione quam minime speraverant gavisi, pariter quo venerant accepta auri argentique imposita summa laeti redierunt: sed revertentes, morbo quo in praedicta ecclesia perculsi fuerant quotidie deficientes cruciabantur, cruciatique nequissimas miserabiliter animas exspirabant, nemine quos secum habebant Christianorum huiusmodi plagam sentiente.
265Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0943C (auctor fl. 800)
Proinde Usuardus Pater (nam eorum alter Odilardus vocitabatur) Athaulphum eiusdem Barcinonis episcopum, atque Sunifridum praefatum aggreditur virum, eis conceptum animi secretum aperientes, quod minime quiescerent, donec Cordubam usque perrumperent, si eis Dominus vel quandoque largitatis manum dignaretur porrigere.
266Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0943D (auctor fl. 800)
Post haec accidit (quod minime in circuli octo et eo amplius annorum volubilitate provenerat) quatenus aliqui Caesaraugustani, visa proficiscendi occasione, Cordubam inde per rectum ire disponerent.
267Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0946B (auctor fl. 800)
Unde accidit quatenus tempore effossionis eorum beati athletae Aurelii caput cum suo corpore minime inveniretur, ac sacrae Nathaliae corpus quo humatum fuerit, nesciretur.
268Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0954A (auctor fl. 800)
Dumque a quibusdam quare sic adversus parentem ageret, et quare sic temere per sanctorum nomina deieraret, increpata minime quiesceret; ultione praesenti, ipsa quam ad iurandum evexerat, manus contrahitur.
269Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0470A (auctor 1152-1167)
Sin autem; nostrae humilitatis est, idem opusculum penes nos potius occultare quam prodere, ne minime profutura timere velle pandere videamur.
270Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0473A (auctor 1152-1167)
» Ad quam vocem fugit mulier, familia omnis exsurgit, lucerna accenditur, latro quaeritur, sed minime invenitur.
271Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0473D (auctor 1152-1167)
Quae tamen cum animum vere Deum quaerentem minime terrerent, posthabita omni haesitatione ac timore, illuc vertit intentionem, posse se aestimans omnino ibi delitescere et abscondi.
272Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0475A (auctor 1152-1167)
» Digitumque lateri eius apponens, « Veniet, inquit, dies, et cito veniet, cum lancea, Interi huic infixa, pervium faciet iter ad cor tuum, consilio salutis tuae, quod modo aspernaris; et timebis quidem, sed minime morieris.
273Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0511D (auctor 1152-1167)
Quod si arguero et fecero quod meum est; illa autem procedens increpatio minime quod suum est faciat, neque ad quod misi illam, sed revertatur ad me vacua, tanquam iaculum feriens et resiliens: quid me animi tunc habere putatis, fratres?
274Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0511D (auctor 1152-1167)
Etsi innumera talia addas, me tamen minime ista consolabuntur, mortem filii intuentem.
275Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0576B (auctor 1128-1203)
His animadversis mens sese accinget ad illa, Quae minime fiunt, sed sunt, velut ipsa Platonis Verba canunt; iamque a sensu nihil expetet, ipsas Naturas rerum expendens, speciesque: deinde Angelicos pervecta gradus, ascendet Olympum; Nec mortale tuens, sed iam divinitus atra Nube procul pulsa radiant: lumine cernet, Effectusque pii laeta inspectabit amoris.
276Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0508D (auctor 1128-1203)
Solos artifices quos fama beavit adulta Laude, nec a fama discessit gloria facti, Haec sculptura tenet, minime dignata fateri Grammaticos humiles, qui solo cortice gaudent: Quos non admittit intus pinguedo medullae, Sed foris exposcunt fragmenta, putamine solo Contenti nuclei nequeunt gustare saporem.
277Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0536A (auctor 1128-1203)
Ex his concludit Phronesis, quod coelicus humor Crystalli retinet speciem, glaciemque figurat; Quae glacies ignara gelu, nec conscia brumae, Aestatem magis agnoscit, coelique calores Ad vultus ignis minime dignata liquari.
278Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0131B (auctor 1128-1203)
Quia si peccaverit in te frater tuus, non solum debes ei dimittere septies, sed septuagies septies (Matth. XVIII) . Caput nostrum Iesus Christus in passionis articulo, pro suis oravit persecutoribus, et primicerius martyrum Stephanus pro suis intercessit lapidatoribus (Act. VII) ; et si huius perfectionis non sumus ut bonum pro malo solvamus, saltem pro malo minime mali talionem reddamus.
279Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0176B (auctor 1128-1203)
minime.
280Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0194D (auctor 1128-1203)
Hic est thesaurus naturae, qui amissus non redit: hic est flos qui efflorens minime reflorescit.
281Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0610A (auctor 1128-1203)
Cum ergo homo motus suos caeterasque proprietates tam mentis quam corporis in Dei voluntatem minime convertit, male utitur eis.
282Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0687A (auctor 1128-1203)
Quoniam tuae magnanimitati ignava opum pondera praesentare minime volui quibus ad facinus nihil instructius cum habendi sitis incanduit, nihil vilius cum ea victor animus sibi calcata subiecit.
283Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0808D (auctor 1128-1203)
Dies autem conceptionis vocatur lac matris, quia extunc paratur materia lactis in matre, quod minime observaverunt Iudaei; quia quo die conceptus, revolutus triginta tribus annis eo die passus.
284Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0813D (auctor 1128-1203)
Quod si minime fecerit, adiungit: Humerus meus a iunctura sua cadat, quia nimirum, qui patientiam servare contempserit, socialem vitam per impatientiam citius deserit.
285Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0853A (auctor 1128-1203)
Armilla vero, id est virtus divinitatis, perforavit maxillam Leviathan, cum potestatem diaboli minuit, et infernum confregit, et per foramen electos extraxit, et carnem Christi mortificatam tertio die conduxit: hoc enim anima Christi sola sine divinitate minime potuisset, cum anima Christi creatura fuisset et non creatrix.
286Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1008A (auctor 1128-1203)
Nam si ex caeteris metallis conficitur vas aliquid, quidquid intrinsecus ponitur, exterius minime videtur; in vitro autem quidquid interius ponitur totum perspicitur, et ideo per vitrum cordis puritas designatur; unde Ioannes: Ipsa vero civitas aurum mundum simile vitro mundo.
287Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0834A (auctor 1128-1203)
Institores sancti dicuntur praedicatores qui bonis operibus instant; filii eorum, id est imitatores, Synagogam non calcaverunt, quia ab eius vocatione cessaverunt; nec leaena, id est sancta Ecclesia, per eam transiit, quia collatione gentium edita minime Iudaeis praedicavit.
288Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0772C (auctor 1128-1203)
Sancti enim minime exsultant cum cognoscunt quae faciunt, sed cum bona faciunt quae cognoverunt.
289Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0059A (auctor 1128-1203)
Tota de nique et tanta virtute Christum dilexit ut ad titulum suae laudis sufficiat, quod mentem eius tanta vis amoris occupaverat, ut fugientibus discipulis oblita sexus fragilis, ipsa cum lacrymis astans cruci et condolens morienti, animam suam pro filio suo, et si minime, posuit patiendo, tamen exposuit compatiendo.
290Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0073A (auctor 1128-1203)
Sed minime invenit, quia ex his consolationem non recepit.
291Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 18; 8 (auctor 1128-1203)
Wlpis tamen fraudes minime ignorantes nequaquam propius accedere audent, nisi mortis eius prius ueritate comperta.
292Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0389A (auctor 1095-1125)
Sed cum minime, ob diversa impedimenta, intentioni meae effectus daretur, temerario ausu decrevi saltem ex his aliqua memoriae commendare, quae auditu et revelatione nota fierent ab his qui praesentes adfuissent, ut vel sic non in otio, sed quasi in via, si non corpore, at tota mente et animo consocius essem, elaborare.
293Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0398C (auctor 1095-1125)
Sed minime alimenta in locis desertis reperire aut investigare potuerunt, nimiam ibi tolerantes penuriam, quia plaustra et currus, frumentum, hordeum, carnesque ferentes ad edendum, supra duo millia amiserant, neminem videntem aut aliquid offerentem invenientes.
294Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0403A (auctor 1095-1125)
Godefridus autem Burel, magister peditum, illorum responsis auditis timidos minime in bello valere tam egregios milites asserens, saepius sermone aspero improperabat viris his qui Turcos persequi in ultionem fratrum caeteros socios prohiberent.
295Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0408B (auctor 1095-1125)
Hac Iudaeorum caede tam crudeliter peracta, paucisque elapsis, et paucis timore potius mortis quam amore Christianae professionis baptizatis, cum plurimis illorum spoliis comes Emicho, Clareboldus de Vinduil, Thomas, et omnis illa intolerabilis societas virorum ac mulierum viam Ierusalem continuarunt, tendentes versus regnum Hungariae, ubi transitus regia via universis peregrinis minime negari solebat.
296Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0408C (auctor 1095-1125)
Clausa itaque ianua, et universis transitu per regnum negato, locaverunt castra per camporum planitiem, et nuntios regi dirigentes, pacemque quaerentes, minime in pace et promissione sua auditi sunt.
297Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0415B (auctor 1095-1125)
Ubi reversi nuntii ducis ab imperatore, retulerunt, quomodo captivos principes minime reddidissent.
298Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0416A (auctor 1095-1125)
Dux igitur, sic praemonitus ab advenis et Graecorum deceptiones edoctus, ad imperatorem minime introivit.
299Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0417A (auctor 1095-1125)
Verum dux adhuc minime mellifluis illius promissis credens, prorsus colloquium eius refutavit.
300Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0422A (auctor 1095-1125)
Hi vero se minime eum praestolari, aut longius his partibus immorari astruxerunt, sed paulatim se praecedere, ipsum vero comitem recto et non nimium maturato calle posse subsequi, rebus suis caute et diligenter cum imperatore ordinatis.
301Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0441B (auctor 1095-1125)
Quod Tankradus minime recusans, foedus in hunc modum cum illis innodari instituit, quatenus vexillum ipsius Tankradi in cacumine magistrae arcis in signum erigerent, quod Boemundo praecurrens, hanc Tankradus vindicaverit civitatem, et sic intacta deinceps ab omni hostili impetu haberetur.
302Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0443C (auctor 1095-1125)
Qui seditionem oriri inter suos et Baldewini satellites ex hac vexilli mutatione percipiens, et quia pars sua numero et armis erat inferior, ultra hac in discordia morari noluit, sed ad vicinam civitatem, nomine Azaram, munitam et locupletem, transivit: cuius portas clausas reperiens, minime introire permissus est.
303Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0449A (auctor 1095-1125)
Sed vim et equitatum eorum comperiens, et minime nunc tot millia sufferre valens et debellare, via, qua venerat, Turbaysel reversus est.
304Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0451C (auctor 1095-1125)
Senatus et universi cives ad Baldewini et promissionem thesaurorum minime auscultant, non vivum, non sanum pro ulla rerum commutatione aut datione illum evadere unanimiter exclamantes, iniurias et calumnias sibi obiicientes, quas sub eo et a Turcis eius instinctu saepe sustinuerant.
305Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0453A (auctor 1095-1125)
» Quod Baldewinus patienter accipiens, Balduc in excusatione hac manere secum ab illo die concessit; sed tamen minime fidei illius se credebat.
306Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0457C (auctor 1095-1125)
Subsecuta est societas duum millium peditum virorum egregiorum, qui etiam ad pontem consistentes, minime transire permissi sunt.
307Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0458C (auctor 1095-1125)
Wido, dapifer regis Franciae, equo et lancea Turcos incurrit; Reinoldus Belvacensis, tiro asperrimus, minime iacula sagittarum curans, in medio hostium lancea et gladio praecurrens, saevissimas strages operatur; miscentur utrinque vehementi impetu agmina fidelium et infidelium et belli sudore fervescunt, caedes et strages operantur.
308Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0461B (auctor 1095-1125)
Super hunc amnem praedictum, qui longissimo alveo usque in mare protenditur, praeterlabens muros, ab ipsa urbe pons porrigitur lapideus, opus antiquum, sed minime turritum, qui prorsus terminata legione, hac ex parte inobsessus remansit.
309Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0472D (auctor 1095-1125)
Sed nunc viribus nostris hanc ante adventum vestrum recuperavimus, Turcos eiecimus: foedus et amicitiam vobiscum inimus, genti Christianorum urbem sanctam et turrim David montemque Sion restituemus; de fidei Christianae professione discutiemus, qua discussa, si placuerit, hanc apprehendere parati sumus; si autem in lege et ritu gentilitatis perstiterimus, foedus tamen, quod ad invicem habuerimus, minime rumpetur.
310Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0480D (auctor 1095-1125)
In risu et deliramento verba et querimonias huius rex Corrozan accepit, leviter in aures misit; minime has calamitates ab ulla mundi plaga posse Turcis inferri se credere fatetur; virtutem Solymani hactenus nominatissimam, militiaeque illius audaciam pro parvo reputans, audiente suorum coetu.
311Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0487A (auctor 1095-1125)
Praemissi milites et rei exploratores, quidam ad Arthesiam, quidam versus Rossam, quidam versus viam Romaniae sunt diffusi ad intelligendam rei veritatem; qui exercitum undique ebullire a montanis et diversis viis ut arenam maris perspexerunt, infinita millia eorum admirantes, et minime dinumerare valentes.
312Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0491C (auctor 1095-1125)
A magistra autem arce Darsiani, quae huic portae proxima erat, Turci exsurgentes audito tumultu, lapidum iactu Gallos abegerunt, sociosque eorum qui immissi erant minime ad portam pervenire, ut hanc aperirent, passi sunt.
313Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0495B (auctor 1095-1125)
Quadringenti tantum equi Turcorum in Antiochia reperti et capti sunt, quos minime adhuc suo more ad equitandum domuerant, aut in persecutione hostium flectere, et calcaribus urgere didicerant.
314Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0497A (auctor 1095-1125)
Sed pabulo herbarum in collibus minime reperto quod equis eorum sufficeret, castra amoverunt, et vadum fluminis Farfar transeuntes, longe ab urbe, spatio semimilliaris tentoriis positis consederunt.
315Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0501A (auctor 1095-1125)
In eodem siquidem loco idem Stephanus, intelligens ab iisdem viris, pericula confratrum de die in diem magis accrevisse nempe famis intolerantiam, Turcorum iactantiam et assultus, virorum et equorum cladem diffisus est vitae, minime se tutum credens in hoc loco, nec siccum iter insistere ausus, navigio reditum suum ac diffugium cum praedictis principibus parat.
316Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0503C (auctor 1095-1125)
Hunc praedicti principes in hac fortitudine armatorum virorum, equorum atque in copiis cibariorum, tentoriorum, mulorum ac camelorum invenerunt et cum eo novum exercitum Gallorum, circiter quadraginta millia, per longam hiemem congregatum, Tatinum quoque truncatae naris, qui similiter timore attonitus, in falsa fide a sociis recesserat ad ipsum imperatorem, propter promissum auxilium legationem laturus, quam minime fideliter peregit, non ultra Antiochiam reversus.
317Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0503C (auctor 1095-1125)
Respondent eos minime in prosperitate et salute esse, sed sic obsessos a Corbahan, principe Corrozan, et a nationibus gentilium, ut ne unus quidem patescat aditus vel exitus a tam spatiosa urbe, et quod nunquam manus illorum, nisi furtim aliqui possint evadere.
318Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0514B (auctor 1095-1125)
Caeteri vero principes, Godefridus dux, Robertus Flandrensis, Robertus, princeps Northmannorum, cunctique qui non minus laboris circa urbem pertulerant, minime urbi praeesse, aut eius redditus vel tributa sibi impertiri quaesiverunt, nolentes fidem et sacramentum, imperatori Constantinopolis factum, violare.
319Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0518D (auctor 1095-1125)
Brodoan et qui cum eo in obsidione Hasart convenerant, cognoscentes quia agmina Christianorum campos vicinos introissent, a longe e castris eorum ignes in nocte relucere, et nebulam fumorum ascendere intuentes, ex consilio et pari mente castra ab obsidione moverunt, scientes quod tot millibus resistere minime valerent.
320Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0526D (auctor 1095-1125)
Martii Laodiceam, quae Christianae erat potestatis, pariter convenirent; et illic collecto circumquaque robore, nil periculi vitae posthac considerantes; minime ultra differrent viam insistere in Ierusalem.
321Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0529A (auctor 1095-1125)
Quem iuxta morem gentilium pretioso ostro involutum patri remisit, excusans se sub omni fidei puritate, quod ex causa suae negligentiae minime puer obiisset, obtestans etiam se non minus eius mortem quam fratris sui Baldewini moleste ferre.
322Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0531A (auctor 1095-1125)
Erant enim illic apud Archas graves exortae inimicitiae inter comitem Reymundum et Tankradum propter conventionem solidorum et byzantiorum, quae sibi idem comes pro militari debebat obsequio; sed minime solvebat iuxta laborem et militum copiam, quam idem Tankradus procurabat ac ducebat.
323Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0535A (auctor 1095-1125)
Sed minime eo in prima nec in altera luce reperto, a statione urbis, migraverunt.
324Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0546A (auctor 1095-1125)
Nam coriis lubricis machinae et crates opertae flammas aut prunas iniectas minime retinebant; sed subito a coriis ignis labens humique cadens deficiebat.
325Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0551D (auctor 1095-1125)
Sed minime misellis profuit.
326Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0570A (auctor 1095-1125)
Gentiles autem cernentes quia vir strenuus, omni pietate a cordibus suorum exclusa, vulneraretur, sic duci et omni populo Christiano magnis blasphemiis improperabant, dicentes: Gens impia et crudelis, qui minime fratri et conchristiano vestro parcere curastis, sed acrius, illo viso et eius perditione, urbem atque cives oppugnastis!
327Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0571C (auctor 1095-1125)
Sed minime profecit tanta aquarum suffusio.
328Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0577D (auctor 1095-1125)
Tankradus super his cum duce sumpto consilio, acquievit Turcorum precibus, et plurima munera byzantiorum, auri et argenti et ostri ab eis et Grosso Rustico suscipiens, terram minime post hac bello commovit.
329Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0585D (auctor 1095-1125)
Quapropter pars exercitus Baldewini formidine concussa vitaeque diffisa, in silentio noctis fugam iniit, alii simulata infirmitate, minime se abhinc sequi posse asserebant.
330Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0591B (auctor 1095-1125)
Qui necem eorum intelligentes, quoniam nullus ad eos ultra rediret, minime exire ausi sunt.
331Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0595B (auctor 1095-1125)
Qui minime de omnibus sibi illatis calumniis valens excusari, et praecipue de sacrilegio ligni sanctae crucis, de qua partem minuit ac dispersit, suspensus est a divino officio, dataeque sunt ei adhuc induciae, si forte aliquam excusationem posset reperire.
332Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0600C (auctor 1095-1125)
Unde enim vobis, ut oblationes et munera fidelium tam libere et potenter a Dominico sepulcro tollatis, in cibos delicatos componatis, et minime fidelium necessitati subveniatis?
333Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0601A (auctor 1095-1125)
Vide ne ultra praesumas de his loqui aut agere, cum ad te minime pertineat, et Domini apostolici maledictionibus de talibus ausibus iudicio possis incurrere.
334Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0607B (auctor 1095-1125)
Sed responderunt unanimiter se minime brachium maris transituros, donec ampliores vires tam Francorum quam Alemannorum obtinerent.
335Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0608A (auctor 1095-1125)
Sed praedicti principes astuti, et in responsis moderati ac diserti, molestiam animi imperatoris omnibus modis lenire tentabant, primum se cum iuramento excusantes, quod minime sua voluntate aut consensu haec mala sint acta.
336Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0618A (auctor 1095-1125)
Engelradus pariter de eadem patria, Dudo miles egregius, Arnoldus, filius villici, Walterus de Castelens, et plurimi potentissimi milites, quibus equorum cursus minime prodesse poterat, eisdem carnificibus obviam facti, sagittis occisi sunt.
337Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0620A (auctor 1095-1125)
Sed tantum ab hac civitatem vacuam habitatoribus et dirutam prospexerunt, aquam in ea esse existimantes; quae minime reperta est: nam cisternae et putei ipsius a Turcis recenter subversi erant et obruti.
338Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0621B (auctor 1095-1125)
Verum Turcopoli, viri perfidi, minime illi fidem servaverunt; sed avaritia excaecati, comitem et socios eius rebus exspoliaverunt, nudos et pedites eos relinquentes in loco deserto et invio, et acceptis spoliis Germanicoplam per notas semitas repedantes.
339Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0622D (auctor 1095-1125)
Videntes itaque Willhelmus et Welfo, et sui consodales has Turcorum nequitias et dolos, urbes, quae de eorum erant potestate, scilicet Phiniminum et Salamiam, assilientes plurimo conatu stragis diruerunt; sed et omnia loca circumquaque illis subdita vastare minime pepercerunt.
340Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0630C (auctor 1095-1125)
Sed minime hoc tempore auxilium ferentibus Tankrado, Reymundo, Baldewino de Burg, eo quod nimium remoti essent, Sarraceni ab Ascalone venientes, obsidionem circa Iaphet iteraverunt, donec quindecim dies evoluti sunt.
341Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0634B (auctor 1095-1125)
CAP. XIX. - Qualiter tertio regni sui anno Baldewinus rex urbem Accaron obsederit, sed minime devicerit.
342Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0635A (auctor 1095-1125)
Nec mora, minime diem exspectantes, sed rapidum ignem sulphure, oleo, pice, stuppis suscitantes, machinae regis subito iniecerunt, ut viros sagittas assidue desuper intorquentes et urbem valide impugnantes ab ea absterrerent.
343Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0638A (auctor 1095-1125)
Sed minime opportunitas hoc tempore, aut ulla vindicta sanguinis confratrum Christianorum concessa est.
344Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0649A (auctor 1095-1125)
Et ecce, convocati in unum cives et milites, constituerunt praelium; et ab urbe primo diluculo in armis et turmis procedere, ad castra cum silentio properare, donec appropiantes fortiter in tubis et cornibus tumultuarentur, hostes adhuc sopore depressos et secure somniantes, subito improvisos invaderent; ac sic minime ad arma contendere valentes, celerrima strage detruncarent.
345Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0651D (auctor 1095-1125)
Sed rex fraudem illorum cognoscens, ac virtutem illorum in campis Ascalonis curriculo trium hebdomadarum accubuisse, adventum vero et pugnam adversus Iaphet dissimulare, ac minime diffamare, nec ipse socios invitare ac arma congregare obdormivit, quatenus per totum id temporis spatium paratus et munitus haberetur; et illis quocunque die descendentibus, et ipse cum suis copiis ad resistendum occursare valeret.
346Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0654D (auctor 1095-1125)
Sed diu quaesito et minime reperto, taedioque per montium difficultates affecti, repedaverunt universi.
347Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0657D (auctor 1095-1125)
Verumtamen quia fideles Christi metuebat ne sibi obiicerent, minime hanc adhuc contingere audebat.
348Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0663B (auctor 1095-1125)
Qui illico septingentis collectis equitibus, mille vero peditibus ad ipsam civitatem profectus, minime intromissus est.
349Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0664A (auctor 1095-1125)
Interea dum frustra assultibus et machinis circa hanc laboraret et minime cives absterreret, diesque plurimi iam praeterirent, duo filii principis civitatis in fraude occisi, qui, patris morte audita, vix de manu Botheri in umbra noctis elapsi, Damascum effugerant apud cognatos suos illic moram facientes propter metum Brodoan et Botheri; nunc audientes quia denuo Tankradus Femiam obsederat, et Brodoan nihil adversus eum poterat, nuntios Tankrado miserunt quomodo sibi in auxilium et ultionem sanguinis patris sui venirent, si utile et acceptum sibi suisque videretur.
350Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0668D (auctor 1095-1125)
Interea Ascalonitae suae contentionis minime obliti, Ierusalem in armis et copiis confluxerunt, per diem illic in equorum discursibus cum pueris confligentes.
351Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0671B (auctor 1095-1125)
Sed urbis defensores minime adhuc minis et assultibus his mellescere aut absterreri poterant: sed omni conamine et bellica arte vim inferentibus resistebant.
352Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0672A (auctor 1095-1125)
Reconciliatus vero, donis et thesauris infinitis susceptis, navem ascendens in Apuliam regressus est, omnibus deceptis et minime remuneratis qui secum longos labores et belli pondera circa Dyrrhachium pertulerunt.
353Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0673B (auctor 1095-1125)
Interea rex turrim quamdam civitatis Sagittae ampliori assultu et crebro ictu lapidum dum irrumpere conaretur et fere perforasset, consilio Arnolfi clerici et cancellarii animus regis repressus est, ne hanc ulterius lapidum iactu toties quassatam attereret: dicebat enim tam egregium opus minime duobus millibus byzantiorum posse reaedificari, et hanc sine ruina et lapidum iactu post paucos dies in manu regis traditam reservari.
354Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0675A (auctor 1095-1125)
Et ecce, rege ab obsidione regresso, et Acrae in gloria et laetitia suscepto, Turci a Damasco cum nimio apparatu equitum ante portas et moenia Sagittae adfuerunt; sed foribus clausis, minime intromissi sunt.
355Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0685D (auctor 1095-1125)
Qui se minime excusans, hac de causa se illis non subvenisse respondit, quod Baldewinus, praeses civitatis Rohas, nullum sibi respectum fecerit, cum ante hos dies ipsa civitas Rohas et multae aliae civitates de regno fuerint Antiochiae, et illi subditae annuos reditus dominatori Antiochiae dederint.
356Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0687B (auctor 1095-1125)
Sed minime repertis aut visis, Baldewinum de Burg desolatum et moestum ac flebilem de strage suorum repertum, in manu robusta Gallorum Rohas vivum et incolumen perduxerunt.
357Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0687C (auctor 1095-1125)
Sed Ascalonitis silentio compressis, et minime prodire audentibus, postera die Iaphet applicuit, desiderio adorandi in Ierusalem.
358Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0690A (auctor 1095-1125)
At Babyloniis minime successit: unde Baldewini regis audaciam et industriam metuentes, remensis aquis Babyloniam reversi sunt.
359Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0693D (auctor 1095-1125)
Sed Christiani minime cum Turcis stabili bello committere poterant, propter illorum miram hac et illac per agros discursionem et circumvagationem, quam in Christianos equorum velocitate moliebantur.
360Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0697D (auctor 1095-1125)
Promiserat enim rex Graecorum, illic per aquas copias adfuturas; sed hieme incumbente, minime collatae sunt.
361Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0705A (auctor 1095-1125)
Navis vero ex duabus, quae nimis onusta erat armis et populis, effugere minime valens, plurima defensione armorum coepit resistere ab hora diei nona usque ad vesperam: Sed tandem post nimiam caedem utrinque illatam coepit viribus deficere, captaque usque ad portum civitatis Caiphas perducta est.
362Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0708A (auctor 1095-1125)
Sed rogatus eorum nuntiis ad se praemissis, minime ascendit, ne scilicet monachi suspecti propter catholicum regem a gentilibus de montis habitatione pellerentur.
363Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 3, 6; 13 (auctor fl.c.1250)
Si enim ego solus peccarem, soli peccanti minime parci vel ipse censerem.
364Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 4, 1; 4 (auctor fl.c.1250)
Si enim in hoc gressu rationis titubaris, in exprimenda rerum natura minime stabis.
365Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 7, 7; 14 (auctor fl.c.1250)
Saepe quidem quadam elatione trahimur, quadam facundiae iactantia rapimur, ut verbis vel sententiis nimio ductu coniunctis, licet minime superfluis rem protendamus.
366Albericus Casinensis, Visio Alberici, 4, 20; 1 (auctor fl.c.1250)
Cumque iam ab eo minime valeat attingi, in alium campum transit amenissimum.
367Albericus Casinensis, Visio Alberici, 4, 43; 4 (auctor fl.c.1250)
Cumque ante ecclesiam venissent, cupiebant ibidem ingredi et signum sibi sancte crucis imprimi, in quo a demonibus tuerentur, set minime poterant, nam more tempestatis et turbinis illos ante se ducebant.
368Albericus, Sermo in S. Scholasticam, 66, 0944C (auctor fl. 500)
Huius olei nutrimentum quia lucernae, id est operationes virginum fatuarum non habent, tametsi in praesenti minime videantur exstinctae, lucent tamen in discursione districti examinis exstinguendae.
369Albericus Ostiensis, Epistola ad monachos S. Orientii Auxitanensis, 155, 1631B (auctor fl. 1100)
ALBERICUS, Dei gratia Ostiensis episcopus, apostolicae sedis legatus, fratribus monasterii S. Orientii Auxitanensis salutem et gratam concordiam maxima ex parte inter reverendissimum dominum archiepiscopum Auxitanum, et priorem vestrum; secundum gratiam et benevolentiam suam reddidit vobis ipse, et se de caetero monasterium S. Orientii velle diligere, honorare, et sustentare, praesentibus episcopis et abbatibus, in praesentia nostra apud Senonicas repromisit; ad reparationem quoque monasterii vestri usque ad decem annos populorum conventum in unoquoque anno congregabit: ex actiones omnes tam in praesbyteros quam in caeteros clericos omnino remisit: quod si comes de omnibus vestris aliquam novam consuetudinem exegerit, dominus archiepiscopus cum eo minime participabit; sed et de ipso comite sicut et de aliis querimoniis vestris faciet quod iustitia dictaverit.
370Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 7; 29 (auctor -1246)
Hanc igitur doctrinam super dicendo vel tacendo breviter comprehensam tibi et aliis tuis fratribus litteratis scribere curavi, quia vita litteratorum potius in dicendo quam in faciendo consistit, Seneca hoc testante, qui ait: « Stulta est et minime conveniens litterato viro occupatio exercendi lacertos et dilatandi virtutem ».
371Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b; 17 (auctor c.1200–1280)
Si forte dicatur quod dictum Philosophi intelligatur de sensibus exterioribus, contra: Sensus communis est propter duo, scilicet propter collationes sensibilium propriorum , et propter apprehensionem sensibilium communium ; in animalibus autem in quibus solus tactus est, non potest esse sensus communis propter collationes sensibilium, eo quod non apprehenduntur ab eis plura sensibilia; nec est in eis propter apprehensionem sensibilium communium, quia illa minime apprehenduntur per tactum; ergo si sensus communis esset in eis, frustra esset; sed ‘natura nihil facit frustra’; ergo sensus communis non est in illis animalibus; et tamen dormiunt; ergo somnus non inest secundum sensum communem.
372Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 49 (auctor c.1200–1280)
(12) Quod concedunt quidam et inducunt aliam rationem ad hoc, quam etiam nos supra induximus, quia sensus communis est propter duo, scilicet ad discernendum sensata communia, quae tactu minime sentiuntur et visu maxime, et ad conferendum sensata propria.
373Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 18, 2; 5 (auctor c.1200–1280)
Glossae autem quae sunt super Genesim, accipiuntur ex septimo super genesim ad litteram, ubi Augustinus sic disputat: ‘Unde sit anima, idest de qua velut materia facta sit vel de qua perfecta beataque natura defluxerit vel utrum omnino ex nihilo facta sit, etiamsi dubitatur et quaeritur , illud tamen minime dubitandum est, et si aliquid ante fuit, a deo factam esse quod fuit, et eam nunc a deo factam, ut anima viva sit; aut enim nihil fuit, aut hoc quod est, non fuit’.
374Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, 1; 51 (auctor -1286)
domnus Thomaxinus de Saxolo cepit portam Bazoariam civitatis Mutine, et omnes Grasulfi de civitate Mutine cum multis Lanbertaciis de civitate Bononie morantes apud Mantuam et Veronam et cum maxima multitudine militum de dictis civitatibus, tam civibus quam stipendiariis et Theotonicis missis a comite de Tirallo, venerunt ipso die ad ipsam civitatem; et quia dicta porta non potuit aperiri ex toto, civitatem habere minime potuerunt et cum dicto domno Thomaxino, qui fuerat tractor tocius negocii, reduxerunt se apud Saxolum; et multi per civitatem et burgos capti fuerunt et interfecti.
375Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 17; 47 (auctor -1286)
Cum eum licentiasset, mox contra eum terribiliter exardescit, se miserum clamitans, quod ei furorem sui pectoris minime ostendisset.
376Albertus Monachus, Chronica, 3; 239 (auctor -1456)
Anno XVI. Karoli rexit ecclesiam Coloniensem in ordine pontificum LVIII. Adolphus secundus , frater Engelberti de Marka, prius episcopus Monasteriensis, quem Urbanus statim cassata eleccione decani supradicti transtulit multum insperate, quippe nam ipso vel aliquo pro eo ad huiusmodi translacionem minime laborante et nimium inconsulte.
377Albertus Monachus, Chronica, 7; 13 (auctor -1456)
Venerabilis amice noster carissime, post salutem percepistis, non ambigimus, tam veracissima fama quam scriptionibus nostris, quod a domino Gregorio, spretis calcatisque per eum votis iuramentisque et promissionibus suis de conficiendo sacratissimam in Dei ecclesia unionem per viam pure et simplicis cessionis et renunciacionis, quam dyabolicam asserens postea reprobavit, non ad illam, sed ad scisma fovendum, bona ecclesie dissipandum suosque contra Deum et iusticiam inque bonorum virorum plurium ignominiam promovendum et sublimandum, cum domino Petro de Lima, Benedicto XIII. ex alia parte nominato, colludendum Christianumque populum illudendum intendente, cupiditate terrenarum rerum ducto oblitoque celestium / et eternarum penitus, tamquam a nutritore scysmatis antiquati, quod de iure heresim sapere minime dubitatur, ut exoneracioni conscienciarum nostrarum et prefate unioni consuleremus imminenciaque nostris personis evitaremus pericula, cum deliberacione discessimus, quoniam poterat de unione ipsa et pace fidelium alias totaliter desperari.
378Albertus Monachus, Chronica, 10c; 7 (auctor -1456)
Ipse vero statim post suam promocionem cepit potestatem cardinalium fortiter diminuere et sine ipsis quasi de omnibus disponere, ut sic ipsi invicem sediciosi mercedem, quam oportuit, reciperent, cum de eligendo ex suo collegio ecclesie pontificem minime concordarent.
379Albertus Monachus, Chronica, 11; 15 (auctor -1456)
Et ipse papa positus est de equo, sed minime lesus.
380Albertus Monachus, Chronica, 11; 35 (auctor -1456)
Anno Domini MCCCVI. in fest o Marie Magdalene / fuerunt capti Iudei per regnum Francie omnes et eorum bona confiscata ffueruntque de regno expulsi ulterius minime reversuri .
381Albertus Monachus, Chronica, 11; 94 (auctor -1456)
Illi autem, cum quibus necdum fuerat inquisitum et qui sub potestate ecclesie minime tenebantur et qui erant fugitivi, fuerunt citati cum edicto publico in ipso concilio generali, ut peremptorie et prescise infra annum coram suis dyocesanis personaliter comparerent eorum examen subituri et secundum eorum iudicium pro meritis recepturi.
382Albertus Monachus, Chronica, 11; 95 (auctor -1456)
Qui vero infra annum minime comparerent, excommunicacionis sententiam incurrerent ipso facto, quam si per annum sustinerent animo pertinaci, extunc velud heretici dampnarentur.
383Albertus Monachus, Chronica, 11; 133 (auctor -1456)
Que tamen pacta eisdem minime fuerunt servata, quatenus pro maiori rei publice bono, que prefertur private, compellerentur ecclesie providere.
384Albertus Monachus, Chronica, 14; 67 (auctor -1456)
In hac sentencia omnes convenimus, quod a tempore mortis Domini nostri Ihesu Christi, per quem precium redempcionis generis humani extitit persolutum, omnes anime sanctorum patrum, quas ibidem Salvator noster descendens ad inferos eduxit de lymbo, ceterorumque fidelium, que de corporibus exiverunt non habentes purgabile vel que iam in purgatorio sunt purgate, ad visionem nudam et claram et beatificam intuitivam et immediatam essencie divine et beatissime Trinitatis, Patris et Filii et Spiritus Sancti, quam apostolus ad Corinthios XIII. nominal visionem facie ad faciem, sunt assumpte ipseque Deitate beata perfecte fruuntur et iam, quod crediderunt, tenentes non in spe, sed in re sunt beate quodque dicta visio, quam nunc habent, minime evacuabitur resumptis corporibus, alia succedente, sed ipsamet in eis, cum sit vita eterna, perpetue remanebit.
385Albertus Monachus, Chronica, 56; 108 (auctor -1456)
Ibique ceciderunt comes Atrebacensis et dominus de Asperomonte, dominus Rodolfus de Nigella, conestabulus Francie, et alii quam plures nobiles milites et barones in foveis et fossatis, unde cum ceciderunt, surgere minime potuerunt.
386Albertus Monachus, Chronica, 173; 7 (auctor -1456)
Citantur Ottakarus cum Hinrico ad contumaciam excusandam et inobedienciam, sed minime comparent.
387Albertus Monachus, Chronica, 197; 76 (auctor -1456)
Nam de foveis et fossatis, quos inciderant, surgere minime prevalebant.
388Albertus Monachus, Chronica, 197; 128 (auctor -1456)
Fueruntque a regno expulsi ulterius minime reversuri.
389Albertus Monachus, Chronica, 197; 132 (auctor -1456)
Plurimi autem ipsorum confiteri minime voluerunt, quamvis nonnulli subiecti fuerunt questionibus et tormentis.
390Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 20 (auctor ca.450-518)
Quis enim fidelium non iure moveretur audiens crucifixo pro nobis, ut misereatur, minime supplicandum?
391Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 7; 1 (auctor ca.450-518)
S. AGOBARDVS EPISCOPVS LVGDVNENSIS LIB. DE IMAGINIBVS SANCTORVM cap. 9. His ita se habentibus est modus divinae sive angelicae vel etiam humanae gloriae, sicut Alcimus Avitus episcopus Viennensis in dialogo, ubi cum Gundobado rege loquitur, dicit: Illud tamen, quod ab aequalitate caelestis gloriae patrem et filium perinde ut creaturam angelicam secludentes quandam mihi invidiam illicite supernis virtutibus delati honoris obtenditis dicentes: Ergo et angelis atque archangelis et quaecumque in excelsis sunt, gloriam ferre debemus: licet minime pertineat ad causam, etiam ad praesens non omnino sic renuo, quasi creaturae sublimi atque praestanti gloriam ferre timeamus.
392Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 72 (auctor ca.450-518)
Fateor ministeriis illis minime delectari, quae in superioris Galliae partibus ad ecclesias legis nostrae captiva venerunt: quaeque nil voluntarium, nil innocens praeferentia, si dolentibus rapiuntur.
393Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 308 (auctor ca.450-518)
Ibi si vel quinque panes fuerint, geminum piscem providisse sufficiat Illud autem fidas post haec miraculorum experimenta: Christo pauperum suorum conventui minime defuturo quando plura populorum milia collegeris, plures reduviarum cophinos reportabis.
394Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 50 (auctor ca.450-518)
Vnde quia nec ipse fuit eliciendi rescripti efficax nec ego idoneus redhibendi, omnem gratiarum, quaecumque vel pretio munerum vel animo munerantum deberi potuit, actionem verbo potius referendam portitoris auribus allegavi, licet minime dubitans apud sanctae dulcedinis aviditatem parvi pendendam mandatorum seriem desiderio litterarum.
395Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 6 (auctor ca.450-518)
Sed istud remissibile est poematis necessitate, quod perinde saepe invenimus Virgilium praesumpsisse, ut scilicet metri legem, sicubi opus est, barbarismo contempto expediat et syllabarum naturam certis quibusque locis artem minime secutus invertat.
396Alcimus Avitus, Epistolae, 23; 25 (auctor ca.450-518)
In secunda quoque quaestione quod negatum est fidem solam homini prodesse non posse, minime probo: neque me ab illorum parte profiteor, qui, sicut ait dominus, grave super humeros discipulorum pondus imponunt, quod ipsi tamen uno digito movere detrectent.
397Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 5; 6 (auctor ca.450-518)
Et vere iam de deo tu minime poteras absque peccato post virtutum experimenta diffidere.
398Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1145A (auctor 730-804)
Clauduntur etiam divina sacramenta sub custodiae signo, ne pandantur minime credituris, quia cum ea non recipiunt, incipiunt irridere.
399Alcuinus, Commentaria in Apocalypsin, 100, 1150C (auctor 730-804)
Non itaque tota decima, sed pars decimae, debet intelligi, quae cadit, id est illa quae ad novem ordines angelorum non pertingens, locum decimi ordinis minime tenet.
400Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0710B (auctor 730-804)
Veritatem quidem illi omni studio quaesierunt, sed quia non habuerunt ducem, et praevium itineris, et humanis sensibus rati [sunt], se comprehendere posse sapientiae altitudinem, ad civitatem Dei minime pervenerunt.
401Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1033C (auctor 730-804)
Si enim totus nostrae pateres cognitioni, Deus vivus et verus minime potuisses credi.
402Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1084D (auctor 730-804)
Unde eos, qui Deum dicunt, in illa quoque beatitudinis regione in claritate quidem sua conspici, sed in natura minime videri posse, minor inquisitionis subtilitas fefellit.
403Alcuinus, De grammatica, 101, 0864B (auctor 730-804)
Et ideo de declinationum diversitate minime laborandum censeo.
404Alcuinus, De grammatica, 101, 0888C (auctor 730-804)
Alia negativa, ut, non, haud, nunquam, minime est, quando duae partes pro his accipiuntur, ut, nullo modo, nullatenus.
405Alcuinus, De processione Spiritus Sancti, 101, 0076C (auctor 730-804)
» Boethius quoque vir in divinis, nec non et in philosophicis voluminibus eruditus, in libro quem de unitate substantiae Patris et Filii atque Spiritus sancti conscripsit, praefatos in catholicae fidei regula imitando viros testatur, quod Spiritus sanctus a Patre procedit et Filio ita dicens: « Neque accessisse dici potest aliquid Deo, ut Pater fieret; non enim coepit esse unquam Pater, eoquod consubstantialis quidem ei est productio Filii, relativa vero praedicatio Patris: ac si meminerimus omnium in prioribus de Deo sententiarum, ita cogitemus processisse quidem ex Deo Patre Filium Deum, et ex utrisque Spiritum sanctum; hos quoniam incorporales sint, minime locis distare.
406Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0938B (auctor 730-804)
Item, si ostendi potest ab eo factum, a quo minime oportuerit, et a quo, si alius fecerit, prohiberi conveniret.
407Alcuinus, De virtutibus et vitiis, 101, 0637A (auctor 730-804)
Quidquid etiam in conversatione fratrum minime communis usus recipit, exsecremus omni studio, et veluti iactantiae deditum declinemus, et ea quae nos possunt inter caeteros notabiles reddere, ac veluti solis facientibus laus apud homines sit conquirenda, vitemus.] Hi sunt octo totius impietatis duces cum exercitibus suis, et fortissimi contra humanum genus diabolicae fraudis bellatores. [Qui ergo unum vitium de istis habens sine confessione et poenitentia moritur, aeterna poena damnatur.
408Alcuinus, Epistolae, 100, 0263C (auctor 730-804)
S. Emmerami, Quod sic solvendum est; qui enim] sex hebdomadas observantes se abstinentiae tradunt, subtractis sex diebus dominicis, in quibus ieiunare minime licet, decimas dierum dantes [ Gold.
409Alcuinus, Epistolae, 100, 0416B (auctor 730-804)
aliorsum cuncta conversa sunt; et diabolus vos quasi ministros suos ad seminandam discordiam, inter quos minime decebat, invenit, scilicet inter sapientes et doctores Ecclesiae, et qui peccantes corrigere et castigare debuerunt, cogitis ad peccatum invidiae atque iracundiae prorumpere.
410Alcuinus, Epistolae, 100, 0462C (auctor 730-804)
Quidam praedicator iuxta apostolum importunus debet esse; sic etiam quaedam charitas importuna se minime grato ingerit auditori: nec spreta tacere novit, quae etiam nec fluminibus obrui valet, nec tempestatibus exstingui, ne semel accensa subito exstinguatur.
411Alcuinus, Epistolae, 100, 0411A (auctor 730-804)
Primum est, ut de se quisque minime praesumat, quia etsi iam ad fidem vocatus est, utrum perenni regno dignus sit, nescit.
412Alcuinus, In Cantica canticorum, 100, 0658D (auctor 730-804)
Hortus etenim nucum est Ecclesia praesentis saeculi [Cod. Vat., Ecclesia praesens], ubi nostras conscientias alterutrum minime videmus, sed fracta per tentationem testa corporis, apparebit internae dulcedinis gustus.
413Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0764B (auctor 730-804)
Et libet intueri quam prudens laudantis servi confessio respondeat Domino [Ms. et Beda, laudanti Domino confessio respondeat servi]. Ille hunc vere Israelitam, id est virum qui Deum videre posset, eo quod dolum minime haberet, astruxit; iste eum non magistrum tantummodo, qui utilia praeciperet, verum etiam Filium Dei, qui coelestia dona tribueret, et regem Israel, id est populi Deum videntis, religiosa devotione fatetur: ut hac confessione suum quoque hunc regem, et se eius regni militem significet.
414Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0779B (auctor 730-804)
Qui in carne nascitur, per aetatum momenta proficit: spiritalis autem generatio tota invisibiliter agitur. Nam videtur quidem baptizatus [Beda, baptizandus] in fontem descendere, videtur aquis intingui, videtur de aquis ascendere; qui autem in illo lavacrum regenerationis egerit, minime potest videri.
415Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0802B (auctor 730-804)
Cumque pensamus quae circa eos sunt, profecto interiora minime pervidemus.
416Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0958D (auctor 730-804)
Sed discipuli quibus dicebantur adeo carnales adhuc erant, ut eorum profunditatem minime caperent; et non solum arcana dictorum, sed nec ipsam ignorantiam suam intelligerent, putantes simpliciter et dilucide prolata, quae non intelligentibus proverbia erant: et continuo responderunt: (VERS. 29) Ecce nunc palam loqueris, et proverbium nullum dicis.
417Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0988A (auctor 730-804)
Maria enim auctorem omnium quem carne viderat mortuum quaerebat in monumento; et quia nunc [Al., hunc] minime invenit, furatum credidit. Adhuc ergo erant tenebrae, cum venit ad monumentum.
418Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0988B (auctor 730-804)
« Venit Synagoga prior ad monumentum, sed minime intravit: quia legis quidem mandata percepit, prophetias de incarnatione ac passione Dominica audivit, sed credere in mortuum noluit.
419Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0990C (auctor 730-804)
« Notandum quod Maria quae adhuc de Domini resurrectione dubitabat, retrorsum conversa est ut videret Iesum: quia videlicet per eamdem dubitationem suam, quasi terga [Greg., tergum] in Domini faciem miserat, quem resurrexisse minime credebat.
420Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 1001A (auctor 730-804)
Quae profecto charitas, quoniam sine divinae gratiae inspiratione [Beda, sine divinae gratia inspirationis] minime possit haberi, tacite quodammodo Dominus insinuat, qui Petrum de illa interrogans, Simonem eum Ioannis, quem nunquam [Ms. et Beda, quod nusquam] alias, cognominat: Simon, inquit, Ioannis, diligis me plus his?
421Alcuinus, Interrogationes et responsiones in Genesin, 100, 0554A (auctor 730-804)
Deinde post reditum Iacob fratris sui, facta inter eos concordia, reversus est et ipse ad parentes; et cum mortuum patrem simul sepelissent, quia eos plurimum ditatos terra illa, sicut scriptum est, minime capiebat, abscessit rursus in Seir, et ibi propagavit gentem Idumaeorum.
422Alcuinus, Officia per ferias, 101, 0581B (auctor 730-804)
Deus, per quem nos non movent, qui minime credunt.
423Alcuinus, Officia per ferias, 101, 0582B (auctor 730-804)
Tu enim si deseris, peritur hic: sed non deseris, quia tu es summum bonum, qudo nemo recte quaesivit, et minime invenit.
424Alcuinus, Officia per ferias, 101, 0525C (auctor 730-804)
In naribus namque saepius iniquis delectatus sum odoribus, in quibus etiam putredinem delictorum minime horrui.
425Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1177D
Aliqui fanaticis auguriis profanabantur, perstrepebant saltando pedibus, tripudiando plausibus; nonnulli ita auguria observabant, ut focum de domo sua, vel aliud quodcunque beneficium, cuiquam petenti minime tribuerent.
426Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1230A
Oratio post communionem super populum non habetur, quia istud officium frequenter circa noctem Dominicam solet fieri, in qua minime genuflectitur.
427Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1230C
Quorum nomina, et dies natalis per incuriam neglectus, minime reperiri poterat: ideo statutum est, ut in eorum ecclesia quinque caeterorum sanctorum qui in missa recitantur, natalis celebretur, id est, Claudii, Nicostrati, Symphoriani, Castorii atque Simplicii, ut cum istis eorum quoque memoria pariter fieret: postea vero eorum nomina revelata sunt.
428Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1244A
Vocabatur autem hoc nomen sanctum Domini, ut est: Fecerunt laminam, id est, sacraverunt, scripseruntque in ea sanctum Domini (Exod. XXXIX, 29) , quod interpretatur ineffabile, non quod non fari, sed quod diffiniri, ut est, minime possit.
429Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1276D
De his qui in exitum veniunt, etiam nunc lex antiqua regularisque servabitur, ita ut si quis egreditur de corpore, ultimo et necessario viatico minime privetur.
430Alcuinus Incertus, Disputatio puerorum, 101, 1126D
Secundum librum Coeleth vocavit, qui Graece Ecclesiastes dicitur, Latine Concionator, eo quod sermo eius non specialiter ad unum, sicut in Proverbiis, sed ad universos generaliter dirigatur, docens omnia, quae in mundo cernimus, caduca esse et brevia, et ob hoc minime appetenda.
431Alcuinus Incertus, Disputatio puerorum, 101, 1128A
Iudith vero et Tobi sive Machabeorum libri quibus auctoribus scripti sunt, minime constat.
432Alcuinus Incertus, Dubia alia, 101, 1162A
Nunc vero scit almitas vestra, quia propter longitudinem terrae nostrae, et impedimentum paganorum huc ita, ut dispositum [habemus] die pro consule habuimus, occurrere minime valuimus, sicut nobis magna necessitas fragilitatis nostrae expetiit [Cod. Sal., expetit]. Propterea vestram sanctam postulamus clementiam, ut pro nobis in eius beatissimam confessionem veniam rogare velitis [Cod. Sal., rogare delictis], ut per vestram intercessionem a vinculis nostrorum delictorum absolutionem aliquantulum nobis pius Dominus largiri dignetur.
433Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 15 (auctor fl.c.1450)
15. scribit ad Faustum tentasse saepius | ab Amore discedere, sed minime potuisse, | cum fuga nihil prosit amanti
434Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0129B (auctor 640-709)
Qua de re coniici datur, quam pretiosa sit supernis municipibus pudicitiae generositas, quam nec illud abolere et oblitterare quolibet pacto potest quod perfectorum merita ludificare, et cuncta virtutum genera evacuare valet, unde Malchus cum paternae severitatis violentia, simulque materna gravitate, qui successurae posteritati consulebant, ad carnale consortium cogeretur, castitatis obtentu et regni coelestis causa contemnere decrevit, sed cum, ob cognatae propinquitatis curam, accepto conversationis fervore, paulatim tepesceret, et torrido coenobialis vitae rigore instructu strophosi hostis discessurus sensim refrigesceret, a Saracenis praedonibus et Ismaelitis grassatoribus obvia quaeque atrociter vastantibus captus, ut servilis verna famulari iubetur, iusto valde iudicio, ut qui interdictum repetebat postliminium, serviret ut vile mancipium; quatenus qui Sodomitanum pereuntis feminae dispendium minime pertimesceret, prolixae servitutis detrimentum et invisum heri famulatum atrociter sentiret; et dum aratri stivam post tergum respiciens negligenter regeret, ruptis sulcorum glebulis, iugerum occa nugaciter deperiret, cumque ibidem optatae castitatis insignibus quae in genitali solo servaverat carere stricta machaera extorqueretur, maluit mucrone transfossus crudeliter occumbere, quam pudicitiae iura profanando vitam defendere, nequaquam animae periculum pertimescens, si integrae virginitatis status effusione sanguinis servaretur.
435Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0145C (auctor 640-709)
XLV. Sed [Bodl., Sed et] operae pretium videtur, ut gloriosum illustris Agnae exemplar coelibes integritatis aemulatores et carnalis spurcitiae contemptores minime lateat.
436Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0157B (auctor 640-709)
Necnon in Proverbiis mulier illa procax et pertinax, Synagogae typum obumbrans, quae virum proprium integro plenilunio reversurum spopondit, ornatu meretricio et luxu lenocinante vecordem iuvenem pellexisse et fraudulento verborum oblectamento deceptum lugubriter elicisse describitur, ut merito quasi bos ductus ad victimam caecae cupiditatis petulantia captus nefandum prostitutae lupanar aggredi minime vereretur, ignorans quod ad vincula stolidus traheretur, donec transfigat sagitta iecur eius, velut si ales perniciter festinet ad laqueum.
437Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0159C (auctor 640-709)
Sed tamen nostrae rusticitatis stipulatio, superno Christi patrocinio freta, fiducialiter confidit quod nostrarum carbasa antennarum prosperis ventorum flaminibus sinuata, quasi inter scyllam soloecismi et barbarismi baratrum indisruptis rudentibus feliciter transfretaverint, scopulosas quoque lautacismi collisiones, et moytacismi voragines, incautos quosque sine grammaticorum gubernaculo repertos ad erroris naufragia truciter trudentes minime perhorruerint.
438Aldhelmus Schireburnensis, De octo principalibus vitiis, 89, 0287D (auctor 640-709)
Hos igitur pauper supplex obsecro patronos, Virgineis proprium comentes actibus aevum Et famulas Domini precibus pulsabo misellus, Integritate sua quae Christi regna merentur, Limpida stelligeri scandentes culmina coeli, Ut Dominum pulsent clamosa voce Tonantem, Qui solet indignis ultro miserescere vernis, Conversisque reis noxarum solvere vincla, Quatenus ante diem qui vitae lumina claudit, Nec non ante diem qui mortis limina pandit, Cuncta piaclorum solvantur gesta meorum, Et quodcunque mali gessit lasciva iuventus, Deleat aeternus, coelorum gloria, Christus Clementer veniam tribuens, peccata remittat, Actibus, aut dictis, seu solo noxia sensu; Sic mihi dignetur sanctorum summa potestas, Praesidium misero devote ferre vicissim, Quos ego virgineo descripsi carmine metri, Ut minime lateant castorum serta per orbem, Qualiter ex propria meruissent carne coronas Sed vos virgineis comit quos infula sertis, Hoc opus adversus querulos defendite scurras, Reprehensorum claudentes labra loquentum, Cum tamen haud metuam scurrarum dicta legentum, Qui malunt vatum schedas lacerare canentum, Dum furvas verbi quaerunt in luce tenebras, Planaque rimantur tortas per rura salebras, Littera si titubet, vel certe syllaba nutet, Si genus, aut numerus, vel causus ab ordine cedat, Si persona triplex maneat, duplexque figura, Quinquies et currant verborum tempora rite, Nec tamen emendant titubantis gramma poetae, Sed semper cupiunt scriptorum carpere chartas Ut caper hirsutus rodit cum dente racemos, Floribus evacuans frondenti palmite vites, Qui quondam vexit populi in deserta piaclum; Sanxerunt veteris quod scita voluminis alma.
439Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0164C (auctor 640-709)
Illud quoque celeberrimum Exodi candelabrum cuius stipes obryzo ductilis cum calamis ac scyphis et sphaerulis fabrefactus tanquam taxus frondosa aut platanus surculosa comptis cultibus ornabatur a praedicto candelabrorum mysterio minime discordare sentio, cuius VII lucernarum lychni flammivomis lampadibus coruscantes e quibus universae Ecclesiarum lanternae claro lumine illustrantur, aureis nexibus astricti copulabantur; ita vas electionis illustre et sapiens architectus nominisque Christi gerulus typicus Beniamin, mane comedens praedam et vespere dividens spolia, VII Ecclesiarum novalia roscidis sacrorum dogmatum imbribus ubertim perfundit.
440Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0167C (auctor 640-709)
Nam duplex et anceps Nilotici regnatores somnium futurorum praesagia portendens quo septenas spicarum glumulas fertilis culmi summitate maturiscentes cum totidem buculis corpulenta crassitudine saginatis amoena riparum vireta carpentibus contemplabatur praedictis numerorum speciebus minime refragari deprehenditur.
441Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0170D (auctor 640-709)
Quamobrem nostrae exercitationis sollicitudo horum exemplis instincta, et commentis ad inventionem stimulata, decies denas, id est, centenas quinas aenigmatum propositiones componere nitebatur, et velut in quodam gymnasio, prima ingenioli rudimenta exercitare cupiens, ut venire possit deinceps ad praestantiorem operis materiam: si tamen prius haec mediocria metricae definitionis regulis minime caruerint; tripartitamque syllabarum differentiam iuxta perpendiculum scandendi rite servaverint.
442Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0177B (auctor 640-709)
D. Huiuscemodi responsionis argumento mihi minime satisfactum esse arbitror, nisi ea quae particulatim versibus excerpta sunt universaliter astipulatione decupla accumulentur.
443Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0214D (auctor 640-709)
Participia quoque futuri temporis praedicti pedis famulatum minime repudiant, ut recturus, mersurus, sumpturus, missurus, lecturus, acturus, visurus.
444Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0221C (auctor 640-709)
D. Da regulas verborum quae huic pedi minime refragentur.
445Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0226C (auctor 640-709)
- M. Strictius hunc pedem commentaturus expediam, dum plura exempli documenta ubertim minime suppeditent, ut humilitas, saturitas, satietas, varietas, temeritas, agilitas, facilitas, gracilitas, celeritas, viriditas, tenuitas, cupiditas, stabilitas, ut prosper in Epigrammatibus: Lex aeterna Dei stabili regit omnia nutu.
446Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0226D (auctor 640-709)
At vero proceleusmatico per obliquos casus genitivum et ablativum accumulantes aggregavimus, ad paeonis quarti documentum minime concurrant.
447Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0228B (auctor 640-709)
- M. Epitriti quidem praedictarum legibus divisionum minime gubernantur; et quia penultima epitriti primi syllaba acuitur, in arsi procul dubio colliguntur tempora terna, et in thesi quaterna.
448Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0229C (auctor 640-709)
D. Quare prima et secunda coniugatio per hanc personarum in subiunctivo modo epitrito tertio minime congruunt?
449Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0200A (auctor 640-709)
- M. Generaliter omnium pedum catalogus ter quadragenus et quaternus constat, hoc est CXXIV. Sed ex hac perplexa numerositate XXVIII pedes sequestrantur, quibus metrici poematum facundia freti funguntur, quique quaternarum mensuram syllabarum minime transcendunt.
450Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0088C (auctor 640-709)
Auditum namque et diversis rumorum relativis compertum nobis est quod sacerdotes vestri in catholicae fidei regula, secundum Scripturae praeceptum, minime concordent, et per eorum simultates et pugnas verborum, in Ecclesia Christi grave schisma et crudele scandalum nascatur, quod Psalmographi sententia testatur dicens: Pax multa diligentibus nomen tuum, et non est in illis scandalum.
451Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0091A (auctor 640-709)
Idcirco peccatorum consortia, Pharisaeorum more, minime despexit, sed potius illam peccatricem pollutae vitae piacula lugubriter deflentem, et Dominicos pedes fusis lacrymarum imbribus humectantem, ac solutis et laxis cincinnorum crinibus tergentem solita clementia misericorditer refocillavit dicens (Luc. VII, 47): Remittuntur illi peccata multa, quia dilexit multum.
452Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0094C (auctor 640-709)
Sed haec misellus homuncio dictando volvens, scrupulo ancipiti extemplo quatiens angebar; cur, inquam, Hibernia, quo catervatim isthinc lectores classibus advecti confluunt, ineffabili quodam privilegio efferatur, ac si isthic, fecundo Britanniae in cespite, didascali Argivi Romanive Quirites reperiri minime queant, qui coelestis tetrica enodantes bibliothecae problemata sciolis reserare se sciscitantibus valeant?
453Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 89, 0095D (auctor 640-709)
Sed de his prolixo ambitu verborum disputare epistolaris angustia minime sinit, quomodo videlicet ipsius metricae artis clandestina instrumenta litteris, syllabis, pedibus, poeticis figuris, versibus, tonis, temporibusque conglomerantur; poetica quoque septenae divisionis disciplina, hoc est acephalos, lagaros, protilos, cum caeteris, qualiter varietur; qui versus monoschemi, qui pentoschemi, qui decaschemi, certa pedum mensura trutinentur; et qua ratione catalectici, brachycatalectici seu hypercatalectici versus, sagaci argumentatione cognoscantur.
454Aldhelmus Schireburnensis, Ad Regem Oswaldum, 206; 24 (auctor 640-709)
VII. aurea candelabra et totidem sidera in dextera habentis contemplabitur; illud quoque exodi candelabrum a praedicto numero minime discordare sentio.
455Aldhelmus Schireburnensis, Ad Regem Oswaldum, 206; 51 (auctor 640-709)
Nam duplex Nilotici rex somniorum praesagia portendens septenas spicarum glumulas cum totidem buculis contemplatus praedicto numero minime refragare deprehenditur.
456Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 24 (auctor 640-709)
Illud quoque celeberrimum exodi candelabrum, cuius stipes obrizo ductilis cum calamis ac scifis et sperulis fabrefactus tamquam taxus frondosa aut platanus surculosa comptis cultibus ornabatur, a praedicto candelabrorum misterio minime discordare sentio; cuius .
457Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 55 (auctor 640-709)
Nam duplex et anceps Nilotic i regnatoris somnium futurorum praesagia portendens, quo septenas spicarum glumulas fertilis culmi summitate maturescentes cum totidem buculis corpulenta crassitudine saginatis amoena riparum virecta carpentibus contemplabatur, praedictis numerorum speciebus minime refragari deprehenditur.
458Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 87 (auctor 640-709)
Quamobrem nostrae exercitationis sollicitudo horum exemplis instincta et commentis adinventionum stimulata decies denas vel vieles quinas id est centenas enigmatum propositiones componere nitebatur et velut in quodam gimnasio prima ingenioli rudimenta exercitari cupiens, ut venire possit deinceps ad praestantiorem operis materiam, si tamen prius haec mediocria | metricae definitionis regulis minime caruerint tripertitamque sillabarum differentiam iuxta perpendiculum scandendi rite servaverint; denique praedicta enigmatum capitula primitus quaternis versiculorum lineis degesta, sequentia vero, iuxta quod se occasio componendarum rerum exhibuit, quinis aut senis vel etiam septenis metrorum versibus et eo amplius carminantur, quibus indesinenter secundum poeticae traditionis disciplinam cola vel commata seu pentimemerin et eptimemerin annectere progressis binis aut ternis pedibus procuravi; alioquin dactilici exametri regulae legitima aequitatis lance carentes lubricis sillabarum gressibus vacillarent.
459Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 251 (auctor 640-709)
Δ Huiuscemodi responsionis argumento mihi minime satisfactum arbitror, nisi ea, quae particulatim versibus excerpta sunt, universaliter adstipulatione decupla accumulentur.
460Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 4 (auctor 640-709)
XXVIII. pedes sequestrantur, quibus metrici poematum facundia freti funguntur quique quaternarum mensuram sillabarum minime transcendunt.
461Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 187 (auctor 640-709)
Participia quoque futuri temporis praedicti pedis famulatum minime repudiant ut recturus, mersurus, sumpturus, missurus, lecturus, acturus, visurus; sic et a passiva significatione ut mergendus, sumendus, mittendus, at vero regendus, legendus, agendus, videndus amphibracho mancipan|tur.
462Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 291 (auctor 640-709)
Δ Da regulas verborum, quae huic pedi minime refragentur!
463Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 358 (auctor 640-709)
X Strictius hunc pedem commentaturus expediam, dum plura exempli documenta uber|tim minime suppeditent ut humilitas, saturitas, satietas, varietas, temeritas, agilitas, facilitas, gracilitas, celeritas, viriditas, tenuitas, cupiditas, stabilitas ut Prosper in epigrammatibus Lex aeterna Dei stabili regit omnia nutu; sic stoliditas, proceritas.
464Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 360 (auctor 640-709)
Sic peon quartus latibulum latibuli, patibulum patibuli, manipulus manipuli, puerulus pueruli; at vero nomina, quae in proceleumatico per obliquos casus genetivum et ablativum accumulantes aggregavimus, ad peonis quarti documentum minime concursant.
465Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 381 (auctor 640-709)
X Epitriti quidem praedictarum legibus divisionum minime gubernantur et quia | paenultima epitriti primi sillaba acuitur, in arsi procul dubio colliguntur tempora terna et in thesi quaterna.
466Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 396 (auctor 640-709)
Δ Quare prima et secunda coniugatio per hanc regulam in subiunctivo modo epitrito tertio minime congruunt?
467Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 9 (auctor 640-709)
– VIII. Quod sanctae virginitatis praeconia ita immensis rumoribus extollantur, ut tamen concessae iugalitatis consortia minime condemnentur.
468Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 231 (auctor 640-709)
Unde Malchus, cum paternae severitatis violentia simulque materna gravitate, qui successurae posteritati consulebant, ad carnale consortium cogeretur, castitatis obtentu et regni caelestis causa con|tempnere decrevit; sed cum ob cognatae propinquitatis curam accepto conversationis fervore paulatim tepesceret et torrido coenubialis vitae rigore, instinctu strofosi hostis discessurus, sensim refrigesceret, a Saracenis praedonibus et Ismaelitis grassatoribus obvia quaeque atrociter vastantibus captus ut servilis berna famulari iubetur, iusto valde iudicio, ut, qui interdictum repetebat postliminium, serviret ut vile mancipium, quatenus, qui Sodomitanum pereuntis feminae dispendium minime pertimeseeret, prolixae servitutis detrimentum et invisum heri famulatum atrociter sentiret et, dum aratri stibam postergum respiciens neglegenter regeret, ruptis sulcorum glebulis iugerum occa nugaciter deperiret, cumque ibidem optatae castitatis insignibus, quae in genitali solo servaverat, carere stricta machera extorqueretur, maluit mucrone transfossus crudeliter occumbere quam pudicitiae iura profanando vitam defendere, nequaquam animae periculum pertimescens, si integer virginitatis status servaretur.
469Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 383 (auctor 640-709)
XLV. SED et operae pretium videtur, ut gloriosum illustris | Agnae exemplar caelibes integritatis aemulatores et carnalis spurcitiae contemptores minime lateat, quinimmo eiusdem virginalis propositi participibus et castae sodalitatis consortibus innotescat.
470Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 497 (auctor 640-709)
Necnon in proverbiis mulier illa procax et pertinax sinagogae tipum obumbrans, quae virum proprium integro plenilunio reversurum spopondit, ornatu meretricio et luxu lenocinante vecordem iuvenem pellexisse et fraudulento verborum oblectamento deceptum lugubriter elisisse describitur, ut merito quasi bos ductus ad victimam caecae cupiditatis petulantia captus nefandum | prostitutae lupanar aggredi minime vereretur ignorans, quod ad vincula stolidus traheretur, donec transfigat sagitta iecor eius, velut si ales perniciter festinet ad laqueum.
471Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 517 (auctor 640-709)
Rimosa namque fragilis ingenii barca dirae tempestatis turbine quassata, licet laborante lacerfeorum remigio, optatum silentii portum sero attigit; sed tamen nostrae rusticitatis stipulatio superno Christi patrocinio freta fiducialiter confidit, quod nostrarum carbasa antemnarum prosperis ventorum flaminibus sinuata quasi inter Scillam soloecismi et barbarismi barathrum indisruptis rudentibus feliciter transfretaverint, scopulosas quoque labdacismi collisiones et myotacismi voragines incautos quosque sine grammaticorum gubernaculo repertos ad erroris naufragia truciter trudentes minime perhorruerint.
472Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 573 (auctor 640-709)
Sic mihi dignetur sanctorum summa potestas Praesidium misero devotum ferre vicissim, Quos ego virgineo descripsi carmine metri, Ut minime lateant castorum serta per orbem, Qualiter ex propria meruissent carne coronas!
473Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 14; 4 (auctor 640-709)
Auditum namque et diversis rumorum relatibus compertum nobis est, quod sacerdotes vestri in catholicae fidei regula secundum scripturae praecepta minime concordent et per eorum simultates et pugnas verborum in ecclesia Christi grave scisma et crudele scandalum nascatur, quod psalmigrafi sententia detestatur dicens: Pax multa diligentibus nomen tuum et non est in illis scandalum.
474Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 14; 32 (auctor 640-709)
Idcirco peccatorum consortia Phariseorum more minime dispexit, sed potius illam peccatricem pollutae vitae piacula lugubriter deflentem et dominicos pedes fusis lacrimarum imbribus umectantem ac solutis et laxis cincinnorum crinibus tergentem solita clementia misericorditer refocilat dicens: Remittantur illi peccata multa, quia dilexit multum.
475Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 475; 4 (auctor 640-709)
Sed de his prolixo ambitu verborum ratiocinari stricta epistularis angustia minime sinit, quomodo videlicet ipsius metricae artis clandistina instrumenta litteris, logis, pedibus, poeticis figuris, versibus, tonis, temporibus conglomerentur, pathetica quoque septenae divisionis disciplina hoc est acefalos, lagaros, procilios cum ceteris | qualiter varietur, qui versus monoscemi, qui pentascemi, qui decascemi certa pedum mensura trutinentur et qualiter catalectici vel brachicatalectici seu ypercatalectici versus sagaci argumentatione colligantur.
476Aldhelmus Schireburnensis, Epistolae, 488; 12 (auctor 640-709)
Cur, inquam, Hibernia, quo catervatim istinc lectitantes classibus advecti confluunt, ineffabili quodam privilegio efferatur, acsi istic, fecundo Britanniaeincespite, dedasculi Argivi Romanive Quirites reperiri minime queant, qui caelestis tetrica enodantes bibliothecae problemata sciolis reserare se sciscitantibus valeant ?
477Aldricus Senonensis, Epistolae, 105, 0813A (auctor 775-836)
Quod si talis inter eos minime inveniri potuerit, de eadem parochia vel dioecesi Senonica, consentientibus sanctis coepiscopis eiusdem dioecesis, et circumpositis venerabilibus abbatibus, eis praeficiendum atque ordinandum provideat.
478Alexander de Roes, Pavo, p1; 42 (auctor -1288)
" In medium saliens et convicians pica corvum „Tu nostris," inquit, „dominis obstare paratus Semper adhuc minime contraria dicere cessas.
479Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1281C
Sed quia ob longarum difficultatem viarum per nos hoc agere minime valemus, sciatis nos Alberto [Adalberto] Bremensi archiepiscopo vicario nostro haec firmiter commisisse.
480Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1318D
Miramur diligentiam tuam, dilectissime frater, auctoritatem nostram ita parvipendere ut ea quae crebris orationibus nostris digne admoneris atque rogaris minime videaris perficere.
481Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1386B
Qui, licet tanti facinoris efficiens causa fuerit, tamen minime sua voluntate peractum intimavit.
482Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1386D
Haec omnia ita illi coniunximus ut, si infirmitatem eius haec minime ferre posse providentia vestra praesenserit, licentiam habeat miserendi, prout placuerit.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Indisciplinatis etiam et saecularibus clericis vita et scientia longe ab ecclesiastica doctrina seiunctis, praelibatae canonicae conferebantur, nec tamen absque interventu pecuniae vel etiam praemiorum, qui ipsam Ecclesiam potius perturbare quam moribus videbantur ornare.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Ne vero in dubium venire possit a quarum rerum traditione nos nostrosque successores per omnia volumus abstinere, praesentis decreti pagina nominatim illas inserere adnotari praecipimus, ne vel ipsos episcopos, vel procaces et importunos petitores latere possit ipsarum rerum notitia.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Et sancti Blasii de Sancto Angelo in trifinio.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Reliqua desunt.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Non enim violentia, sed ex pari voluntate et consensu, sicut sancti Patres dicunt, haec fieri debent.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Nam quod duorum fratrum, sive nepotum, vel deinceps utrinque descendentium generationes, non diversae dici, sed eodem ac sub uno nomine debeant uniformiter appellari, testatur liber Geneseos, cum dicit: Vixit Ioseph centum decem annis.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Item infra.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Ab octavis Pentecostes usque in festum sancti Michaelis, duobus diebus; deinde tribus.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
In quadragesima tamen continuum agat ieiunium in pane et aqua.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
quod minime fieri posse credendum est; nam uno defuncto, in superstite affinitas non deletur, nec alia copula coniugalis affinitatem prioris copulae solvere valet.
483Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1422B
Et res suas in Dertonensi episcopatu positas, ad utilitatem sororum, videlicet Viqueria cum capella Sancti Hilarii, cassellas et Fauratundum cum capellis Sanctae Margaritae, cum integritate sui honoris sine omni molestia teneant.
484Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1283C
» Quod si bene perpendat, inveniet privilegii auctorem hoc dicto praecedentia sequentiaque minime infirmasse.
485Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1424A
Bohemorum dux Wratislaus, vir Christianus, fidei integerrimus amator, rebus in bellicis magnificus triumphator, quod serenissime ubique terrarum claruit, limina apostolorum Petri et Pauli honestos per nuntios quotidie visitans, nos, caeterosque in Dei servitio devotissimos omni beneficio non minime praeteriens piae mentis devotione innotuit: Multa ante tempora votum Deo vovi quod adhuc nequaquam implevi.
486Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1295A
Et si aliquis eumdem locum expetierit suae humilitatis et salutis gratia, minime a venia et optata misericordia excludatur, sed oleo medicamenti salutaris fovendus benigniter colligatur, quia et iustum sic est ut in domo pietatis et iusta praebeatur dilectio sanctae fraternitatis, et ad veniam confugienti peccatori non negetur medicamentum indulgentiae et salutis.
487Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1310B
Quapropter fidelissimis servitiis vestris expressis a Petro Damiani nostro coepiscopo ex nostro dono confirmavimus vobis, ut nullus ex vobis quodlibet servitium atque angariam faciatis, foderum autem non detis, hostem vero minime faciatis, neque bandum, neque ullam donationem aut quoquo modo promissionem detis; solum episcopalis redditum, scilicet tertiam partem oblationis trium missarum et quarta pars decimarum, a praesenti tertia indictione successoribus vestris in perpetuum, statuentes apostolica censura, sub divini iudicii obtestationibus et anathematis interdictis, ut nullum quam nostrum, nostrorum successorum pontificum, vel alia cuiuslibet magna parvaque persona cuiuscunque ordine sit vel dignitate, contra hoc nostrum apostolicum privilegium aliquam inferre calumniam, si quis quod non optamus, temerario ausu venire tentaverit et ita perficere non dimiserit, sciat se, nisi resipuerit, anathematis vinculo esse innodatum, et insuper compositurus existat auri optimi solidos quinquaginta, medietatem sacri palatii et medietatem vobis caeterisque successoribus ( sic ). Qui vero pio intuitu custos et observater huius nostri privilegii exstiterit, benedictionis gratiam iusto iudice Deo nostro consequi mereatur.
488Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1318B
Sed praenuntii tui festinatione, qui se asserebat collegas nullo modo posse relinquere, tuae causae habiles, utpote in momento temporum, minime tunc, absentibus etiam nostris fratribus cardinalibus, reperire valuimus consilium.
489Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1346D
Tunc namque nobis Dei nostri voluntatem conciliamus, si quod nobis, ratione dictante, impendi volumus, recte hoc aliis concedere minime dubitamus.
490Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1354D
Quoties ea a nobis petuntur quae religioni conveniunt, prompta debemus concessione annuere et favoris nostri gratanter praebere assensum, quoniam ex consideratione nostri officii cogimur ecclesiarum utilitatibus, etiam si minime exigantur, sollicite invigilare et animarum saluti solerti studio providere.
491Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1370A
Quoniam multa te in episcopatu commode et prudenter, adiuvante Domino, egisse cognovimus; quod, inter laborem suscepti regiminis et quotidianam sollicitudinem salvandarum animarum, Ecclesiam tuam temporibus etiam bonis decenter germinare, et thesaurizare perpendimus; secundum quod omne opus bonum ex fine suo maximam laudem capit et praemium . . . . . . ea qua cunctis debitores sumus charitate et sollicitudine dilectionem tuam exhortari volumus, ut in proposito bonorum operum indefesso sudore et infatigabili virtute persistas, et de virtute in virtutem per misericordiam Domini consolatoris et confortatoris ascendens, Ecclesiam tuae gubernationi traditam, sicut bonus pastor et rector valeas argumentare et sublevare, et speculatore munire et ex suis iustis facultatibus ita exstruere studeas quantus expleto cursu huius temporis in illo consortio laetus ascribi valeas, quibus vox superni Iudicis dictura est: Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego reficiam vos (Matth. XI, 28) . Ut autem praesentis laboris fructus et studium, tam in vita tua quam post obitum tuum, praesidio apostolicae defensionis roboretur, et obtineat probabilitatem quod in posterum elevetur, iuxta votum et postulationem tuam, Ecclesiam, cui Deo dignante praeesse dignosceris, in ius et tutelam apostolicae defensionis suscipientes, huius nostrae sanctionis privilegium benevola tibi concessione tribuimus, statuentes et confirmantes ut omnia, tam in locis quam in decimis, seu oblationibus, campis, vineis, pratis, pascuis, terris, et castris, vel quibuslibet rebus iuste sibi pertinentia, necnon et ea quae Deo dante tuo in tempore acquisivit, vel acquisitura est, et omnia quae iusto titulo per succedentia tempora habere contigerit, et pace et tranquillitate semper obtineat, ut nullus imperator, rex, dux, comes, aut episcopus, seu abbas, vel aliqua persona saecularis aut ecclesiastica ea in aliquibus molestare aut inquietare vel minime audeat; vel tibi praedicto Fr.
492Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1027C (auctor c.1103–1181)
Is, cum transitus magistri fuerit auditus et cognitus, tredecim illos fratres, sine dilatione aliqua convocabit: et si quisquam eorum, infirmitate vel alia causa, infra quinquaginta dies adesse nequiverit, cum aliorum consilio qui praesentes fuerint, alium absentis loco constituet, ut magistri electio ex aliquorum absentia minime differatur.
493Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1230B (auctor c.1103–1181)
Nam tempore beatae memoriae Patris et praedecessoris nostri Eugenii papae, electus qui tunc erat a Cantuariensi archiepiscopo benedictionem obtinere minime potuit, donec ibi Romam in magnis sumptibus venit, et in Angliam remeavit.
494Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1231A (auctor c.1103–1181)
Ipsum itaque regiae celsitudini commendantes, rogamus attentius et monemus quatenus praedictum abbatem divini amoris intuitu et pro reverentia beati Petri et nostra diligas, manuteneas et defendas, nec sinas eum pro debitis Iudaeorum ulterius molestari, nec adversus eum vel monasterium movearis, quod litteris nostris exprimimus ipsum monasterium, nullo mediante, ad nos pertinere, quia nos de persona ecclesiastica non saeculari super hoc intellectum habemus, et in hoc minime honori tuo derogatur.
495Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0257C (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur ex iniuncto nobis officio providere compellimur, ne Ecclesiae in suis rebus a personis quibuslibet indebita praegraventur, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus praefatum comitem moneas diligentius, et si opus fuerit, districte compellas, in terris praedictae Ecclesiae exactiones indebitas nullatenus ponere, et eam in talibus de caetero minime molestare.
496Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0897A (auctor c.1103–1181)
Si autem tibi constiterit, quod post appellationem praedictam, exactionem facere praesumpserit, ipsum ab officio et beneficio ecclesiastico suspensum cum litteris tuis rei veritatem continentibus ad nos transmittere, omni appellatione cessante, minime postponas, de tantae pravitatis excessu poenam quam meruit portaturum.
497Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0370A (auctor c.1103–1181)
Ad regiae serenitatis notitiam credimus pervenisse quomodo nobilis vir comes Nivernensis et mater sua in Vizeliacense monasterium manus suas amplius solito aggravarunt, et Dei ac beatae Mariae Magdalenae, cuius corpus in eodem monasterio requiescit, timore et reverentia omnino postposita, equitaturas, boves, asinos et pecora, tam monasterii quam exteriorum obedientiarum, per servientes suos rapere et exinde abducere minime formidarunt.
498Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0110A (auctor c.1103–1181)
Novimus enim qualiter propriae personae minime pepercisti, et pro negotio Ecclesiae satis multum laborasti.
499Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0183D (auctor c.1103–1181)
Quod ergo ipsi exinde tuae sublimitati retulerint, de proposito nostro procedere minime poteris dubitare.
500Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0746C (auctor c.1103–1181)
Hinc siquidem, et aliis iniuriis praedicti scholares provocati, eumdem presbyterum, sicut asserunt, ad nostram praesentiam appellarunt: sed per se vel per alium nostro se conspectui minime praesentavit.