'multa' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 55072 hits      Show next 500

Nor id , p8, 21 found in
2A Teramensis archipresbyter, Epistolae, 2; 2
Oblate dubitationis materia, qua constantis amici vaccillat opinio, quamvis in se sophismata multa contineat et diversa sibi suppetant disputationis longe suffragia, secundum tamen recte considerationis intuitum, plures mihi modos improbabilis solutionis edocuit.
3Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344D (auctor fl. 1130)
Dicat aliquis non omnia divinae potentiae ascribenda; rationis acie multa investiganda.
4Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0466C (auctor c.945–1004)
Unde vero processerit usus ut laici vendant episcopatus, satis demiror, cum beatus Ambrosius in sermone pastorali, flendo, potius quam ridendo, post multa subiungat: « Videas, inquiens, in Ecclesia passim quos non merita, sed pecuniae, ad episcopatus ordinem provexerunt: nugacem populum et indoctum, qui talem sibi adsciverunt sacerdotem.
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0422B (auctor c.945–1004)
Unde quaedam venerabilis femina, Ildegardis nomine, super his obstupescens, cum Romam ire disponebat, lacrymabiliter expostulavit iure propinquitatis quatenus litteris nostris vobis commendaretur, quae peccatrix est et nobilis, non autem ideo nobilis quia peccatrix, sed ideo peccatrix quia nobilis: nam, lenocinante humani generis inimico, multa in saeculo saecularis mulier commisit, pro quibus poenitentiae remedium expetiit, et consilio bonorum virorum duo monasteria, unum canonicorum, alterum sanctimonialium ex propriis rebus et possessionibus construxit, in singulis quoque, novem ferme millibus a se invicem disparatis, tantos reditus delegavit, ut sufficere possint etiam plurimis quam sunt animae utriusque congregationis.
6Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439D (auctor c.945–1004)
Locus in quo habitamus dicitur Miciacus, quem sanctissimi viri, scilicet beatus Euspicius et nepos eius venerabilis Maximinus regio munere Clodovei primi Christiani Francorum regis fundaverunt, et alii quamplurimi deinde proprio beneficio construxerunt; et idem praefatus locus in tantum floruit olim in spirituali et temporali bono, ut CXL monachi ibidem congregati Deo assidue famularentur; in tantum postmodum dissipatus pervasione malorum, ut nullus [ibi] vivere potuerit monachus; gratia autem Christi iuvante, paulatim nunc, quasi quidam redivivus aeger a longa aegritudine convalescens, ita idem locus a vilitate suae deiectionis resurgere aggreditur per eleemosynas bonorum virorum ac mulierum, ex quibus haec bona mulier est domna Regina nomine, quae multa praedicto loco pro salute sua, et pro remedio animarum videlicet sui mariti et filiorum suorum iam defunctorum, Deo et sanctis ibidem venerans obtulit.
7Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0445D (auctor c.945–1004)
Et ideo, quia monasterium beatorum Ioannis et Stephani quod in Classitana civitate constitutum est, cui communis filius Claudius abbas praeesse dignoscitur, multa a praedecessoribus vestris praeiudicia atque gravamina pertulisse cognovimus, oportet ut fraternitatis vestrae provisio eorum de futura quiete salubri ordinatione disponat, quatenus conversantes illic in Dei servitio, ipsius quoque gratia suffragante, liberi perseverent.
8Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0542C (auctor c.945–1004)
Quaesivitque multa corpora Sanctorum, et invenit, ac eorum memorias versibus decoravit.
9Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0545C (auctor c.945–1004)
Iterum venit relatio de Graecia quod a Petro et Achatio multa mala et homicidia fierent.
10Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0554B (auctor c.945–1004)
PELAGIUS, natione Romanus, de patre Unigildo, sedit annis 10. mens. 2. dieb. 10. Hic ordinatur absque iussione Principis, eo quod obsiderent civitatem Romanam Langobardi, qui Italiam multa vastatione infestabant.
11Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0554C (auctor c.945–1004)
GREGORIUS, natione Romanus, ex patre Gordiano, sedit annis 13. mens. 6. diebus 10. Hic exposuit homilias Evangeliorum, et multa alia, quae enumerare non possumus, adiecitque in canone.
12Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0556D (auctor c.945–1004)
THEODORUS, natione Graecus, ex patre Theodoro Episcopo de civitate Hierosolyma, sedit annis 6. mensibus 5. diebus 18. Huius temporibus Mauritius Chartularius, per quem Hisacius multa mala operatus est, coniuravit contra eumdem Hisatium adiunctis sibi omnibus, qui in circuitu civitatis Romanae per castra morantes Ecclesiam DEI devastaverant, volens sibi regium nomen imponere.
13Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0558C (auctor c.945–1004)
Qui confessor multa mirabilia operatur usque in hodiernum diem.
14Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0563D (auctor c.945–1004)
Cumque sanctissimus Pontifex diutina infirmitate detentus obiisset, dimisit omni clero et monasteriis multa in auro, sicut praecessor eius Benedictus Papa.
15Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0565C (auctor c.945–1004)
Hic post multa, quae in Ecclesiis DEI fecit, renovavit, seu contulit, ut tempore fractionis Domini corporis, Agnus DEI, qui tollis peccata mundi, etc.
16Abbo Floriacensis, Praefatio commentarii in cyclum Victorii, 139, 0572A (auctor c.945–1004)
Sed Victorius usus praefatione, opera prologi abutitur, qui narrationis argumenta non primo elicit, licet multa proponat sequentis operis, quae imbuendis planiora singillatim facere decrevi.
17Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0507B (auctor c.945–1004)
Postquam, a te, venerabilis Pater, digressus sum cum multa alacritate cordis, et ad monasterium, quod nosti, festinus redii, coeperunt me obnixe ii cum quibus fraterna charitate detentus hospitando hactenus degi, pulsare manu sancti Desiderii, ut mirabilium patratoris Eadmundi regis et martyris passionem litteris digererem, asserentes id posteris profuturum, tibi gratum, ac meae parvitatis apud Anglorum Ecclesias non inutile monumentum.
18Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517A (auctor c.945–1004)
Tantum in eius collo, ob signum martyrii, rubet una tenuissima riga in modum fili coccinei, sicut testari erat solita quaedam beatae recordationis femina, Osuven vocabulo dicta: quae paulo ante haec nostra moderna tempora apud eius sacrosanctum tumulum ieiuniis et orationibus vacans, multa transegit annorum curricula.
19Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517B (auctor c.945–1004)
Cum, ut narrare adorsi sumus, praefato loco, martyris tumulationi congruo, a quibusque religiosis multa conferrentur donaria, et ornamenta in auro et argento pretiosissima, quidam malignae mentis homines, omnis boni immemores, aggressi sunt sub nocturno silentio eamdem infringere basilicam latrocinandi studio.
20Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0473A (auctor 1000)
Postquam divina providente clementia regni fastigium suscepistis, ad probationis emolumentum multa infortunia, occulto sed non iniusto Dei iudicio, perpessi estis.
21Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481C (auctor 1000)
Potestate etiam multa mutata sunt pro communi utilitate ecclesiarum, quae nemo reprehendit fidelium.
22Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484C (auctor 1000)
Et ideo quia monasterium beatorum Ioannis et Stephani, quod in Clasitana civitate est constitutum, cui communis filius Claudius abbas praeesse dignoscitur, multa a decessoribus vestris praeiudicia atque gravamina pertulisse cognovimus, oportet ut fraternitatis vestrae provisio eorum de futura quiete salubri ordinatione disponat, quatenus conversantes illic in Dei servitio, ipsius quoque gratia suffragante, mente libera perseverent.
23Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0724D (auctor fl. 923)
Tum multa prorsus alia lectori seria parebunt indita.
24Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0737A (auctor fl. 923)
Multa dabant illi densis certamina telis.
25Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0746A (auctor fl. 923)
Tum portis igitur reseratis, aridus ense Portu ni madido moritur Vulcanus inermis, Subtilemque fugam petiere cadavera torvi Multa reportantes secum, Mavorsque quievit.
26Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0749C (auctor fl. 923)
Minime Delius neque Febe Apportabat ei spatium, iuge sed sibi bellum Undique constat, eisque tamen per multa resistit.
27Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0768D (auctor fl. 923)
Et iterum ait Apostolus: Illi homines, « qui volunt esse divites, cadunt in tentationem et in laqueum diaboli (I Tim. VI, 9) : » hoc est in catenam diaboli, et cadunt « in desideria multa et nociva, quae mergunt homines in perditionem. (Ibid.) » Unde ait Iacobus apostolus ad ipsos divites: « Vestrae divitiae putrefactae sunt; vestimenta vestra tineae comedunt; aurum et argentum vestrum aeruginavit; et aerugo eorum erit vobis in testimonium; et ipsa aerugo devorabit vestras carnes sicut ignis (Iac. V, 2) . » Omnis homo qui divitias habet, et vestimenta satis habet, et aurum vel argentum possidet, et videt ante se pauperes mori de fame, aut de frigore, homicida est.
28Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0774B (auctor fl. 923)
Quamobrem multa iam scimus et videmus monasteria a clericis derelicta propter res quippe unde vivere deberent illis ablatas.
29Abedoc Ethelwolfus, Adnotatio de synodis, 96, 1308D
Tertia Gangrensis, quae post Nicaenam legitur fuisse, in qua Patres XVI statuerunt canones XX, propter quasdam necessitates ecclesiasticas, maxime contra Eustasium, qui dicebat quod nullus in coniugali gradu positus, nec ullus fidelis qui non omnibus renuntiaret quae possideret, spem apud Deum haberet; et multa alia venenosa, quae enumerare longum est.
30Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316A
Si autem non sacrificium, diei superpositione et multa increpatione plectatur.
31Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1291C
Synodus Hibernensis: Auctores Ecclesiae hic multa addunt ut feminae haeredes dent ratas et stipulationes; ne transferatur vera haereditas ad alienos: Dominus etiam: Transibit haereditas earum fratribus patris sui, inde propinquis (Num. XXVII, 10) . Sciendum utrum dabunt partem Domino: si tacuerint propinqui earum, Domini erit quod dabunt: si non vero, irritum erit.
32Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1299A
CAP. VIII. - De iure ecclesiae non pereunte, licet multa tempora transierint.
33Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0033A (auctor fl. 1150)
Cum enim corpus quod corrumpitur aggravet animam, et deprimat terrena inhabitatio sensum multa cogitantem (Sap. IX) , qui vitiis et concupiscentiis quamdiu est in hoc mortali corpore superatur, profecto Aegyptiis in luto et latere et palea servire compellitur.
34Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0033B (auctor fl. 1150)
Eia inquit avaritia, congrega argenteos, amplifica loculos, parce vivas, multa possideas, quantum enim habes tantum vales: et respondet infelix anima: Haec omnia servavi ab adolescentia mea (Luc. XVIII) . Et superbia inquit: Ascende in montem hunc excelsum valde, apprehende arma et scutum, et exurge in adiutorium mihi (Psal. XXXIV) ; studeamus minores contemnere, pares opprimere, maioribus derogare, non advertent simplices, non insurgunt patientes, dissimulant sapientes, non praevalebunt rebelles, et respondens dicis: ecce festino, propero, sequar te quocunque ieris (Matth. VIII) . Ecce quam miserabilis servitus.
35Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0043C (auctor fl. 1150)
Bissus multa attritione in candorem mutatur, et vasa figuli probat fornax, et virum iustum probatio tribulationis (Eccli. XXVII) . Proiiciamus ergo nos sub umbra iuniperi, reficiamur potu aquae et subcinericio pane.
36Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0066C (auctor fl. 1150)
De pace autem et concordia quid dixerim: Pax multa diligentibus legem tuam, et non est illis scandalum (Psal. CXVIII) . Duo occurrunt praecipue quae ad pacem et concordiam debent nos invitare, id est magnitudo remunerationis, et consideratio rei inferioris.
37Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0068C (auctor fl. 1150)
Nec rusticitas eloquii cuiquam contemptum pariat, vel prurientem indignatione auditum: siquidem scrinia contemptibilia thesaurum quandoque preciosum continent, et vasa fictilia cibos delicatos, et sermo incompositus multa aedificationis suavitate et spiritali dulcedine quandoque repletus est.
38Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0085A (auctor fl. 1150)
Sunt autem multa impedimenta visus istius.
39Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0086A (auctor fl. 1150)
Secundi id est illi qui non veniunt et stellam respiciunt, sunt qui multa vident et non custodiunt, qui dicunt et non faciunt, videntes Christum in libris et in conscientiis suis nihil invenientes.
40Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0094A (auctor fl. 1150)
Quae enim in lacte isto potest esse suavitas spiritus, si Platonem, si Tullium intelligis, cum ista scientia amaritudine multa respersa sit, quae plerunque suis studiosis aufert spacium poenitentiae, fructum bonae vitae, coronam vitae aeternae?
41Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0095A (auctor fl. 1150)
Debes enim peccata tua, quae magna et multa sunt, ante oculos tuos ponere: virtutes vero si quae in te esse videntur, eo quod tot peccatis permixtae sint, iudicare infructuosas.
42Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0114C (auctor fl. 1150)
Panis etiam Scripturarum ad vitam necessarius est, de quo dicitur: Parvuli petierunt panem, et non erat qui frangeret eis (Thren. IV) . Et alibi de eodem: Quia cognoverunt Dominum in fractione panis (Luc. XXIV) : de quo etiam pane in Evangelio Dominus multa millia hominum satiasse perhibetur.
43Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0114C (auctor fl. 1150)
Sunt enim aliqui, qui multa sciunt, et parum diligunt: alii, qui multum diligunt, et pauca sciunt: alii, qui multa cognoscunt et multum diligunt: alii, qui et pauca cognoscunt, et parum diligunt.
44Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0114C (auctor fl. 1150)
Qui multa cognoscunt et parum diligunt, debent legere scripturas morales, quae purgant affectum, charitatem accendunt: quales sunt scripta beati Gregorii, parabolae Salomonis, liber Sapientiae, et caeterae tales, quae pertinent ad morum aedificationem.
45Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0120B (auctor fl. 1150)
Floruit plane pariendo Christum: germinavit amygdala, quando multa iustorum millia suo exemplo ad vitae novitatem convertit.
46Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0155A (auctor fl. 1150)
Sunt certe nonnulli singularis vitae, qui ieiuniis, vigiliis, orationibus extraordinariis multa sibi facere bona videntur, quae tamen bona non sunt: quia occasione scandali contra divina praecepta inveniuntur: alius immoderatum habens zelum iustitiae, contra voluntatem Apostoli (Rom. XIV) iudicat servum alienum, alius specie mansuetudinis zelum subvertit iustitiae et aequitatis.
47Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0156A (auctor fl. 1150)
Qui vero oblique per hunc pontem incedunt sunt hi, qui multa devotione bona opera incipiunt, et assiduitate bonae conversationis Deo serviunt: nec recedentes a templo eius die ac nocte, sed tempore tentationis imminente, dum vultus incipit pallere vigiliis, corpus ieiuniis marcessere, dum hinc asina gemit sub onere, illinc quandoque pungit vexatio alienae maliciae, retardari incipiunt, et in tentatione, ubi fortes esse debuerant, ibi a bono opere desistunt, de quibus scriptum est: Filii Ephrem intendentes et mittentes arcum, conversi sunt in die belli (Psal. LXXVII) . Filii Ephrem, id est fructificationis, qui fructum facere debuerant, intendentes et mittentes arcum, hoc est, pugnam fortiter aggredientes, conversi sunt retrorsum in die belli, hoc est, in tempore tentationis.
48Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0157B (auctor fl. 1150)
De exaltatione voluntariae passionis in Evangelio scriptum est: Ego si exaltatus fuero a terra, omnia traham ad meipsum (Ioan. XII) . Et de hac exaltatione sponsus in Canticis dicit: Ascendam in palmam, et apprehendam fructus eius (Cant. VII) . De exaltatione vero hodiernae resurrectionis praesens solemnitas multa profert testimonia, quae non solum scientia, sed etiam firmiter tenent hi, qui a vana sua conversatione abstracti, iustitia et sanctitate Christum induerunt: et in mortali corpore adhuc positi, profectu virtutum et bonorum operum cum ipso capite suo spiritali quadam resurrectione exaltantur.
49Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0159B (auctor fl. 1150)
Qui vero sanctitatem habent cum multa discretione, illos esse arbitror, qui de profunda seculi conversatione ad vitam claustralem venerunt, in qua seculari conversatione seculi prudentiam, et astutiam rerum gerendarum didicerunt.
50Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0160D (auctor fl. 1150)
Sic enim cera durior ad ignem liquefacta, in quamlibet imaginem facile vertitur, sic rubigo de ferro excutitur, sic vasa Domini inter malleum et incudem fabricantur, sic byssus attritione multa in candorem vertitur: et vinea quae longo astricta gelu gemmas emittere non potuit, adveniente calore postmodum fructum facit uberrimum: et peccator qui longe peccatorum gelu induratus est, accedente aestu tribulationis, et cum illo calore gratiae, postea emendatior efficitur.
51Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0161B (auctor fl. 1150)
Sic bonus ille pastor ovem perditam reportavit in humeris suis gaudens, sic pater filio suo prodigo ad se revertenti occidit vitulum saginatum (Luc. XV) , sic Petrum lachrymantem Dominus misericorditer respexit, et Mariae Magdalenae dimissa sunt peccata multa, quoniam dilexit multum (Luc. VII) . Et si per similitudinem rerum loquimur, bonus agricola terram, quae spinis extirpatis copiosum fructum portat, magis diligit, quam illam, quae nunquam spinas habuit, et nunquam uberem fructum fecit.
52Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0171A (auctor fl. 1150)
Per hanc unanimitatem multi iusti usque ad mortem vexati sunt, per hanc religio claustralis frequenter destructa est, et (quod sine gemitu dici non debet) per hanc multa monasteria acervus lapidum facta sunt.
53Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0179B (auctor fl. 1150)
Nam si in praesenti vir doctus et vir sanctus nobis superveniat, magis honoris et reverentiae exhibemus ei qui multa novit, quam ei qui sancte vivit.
54Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0185C (auctor fl. 1150)
Ubi est, inquit Helisaeus, spiritus Heliae etiam nunc (IV Reg. II) . Sunt enim multi qui molestias sibi illatas, labores, incommoda multa sustinent, sed quoniam spiritum Heliae non habent, et spiritu Christi non reguntur, ipsis laboribus suis nil proficiunt: et aquis manentibus indivisis sceleribus suis indurati, in praecipitium feruntur.
55Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0205D (auctor fl. 1150)
De septimo inebriantur pacifici, de quibus Propheta: Pax multa diligentibus legem tuam (Psal. CXVIII) . Isti sunt in prosperis quieti, in adversis securi, et carne non repugnante spiritui ab omni tentatione vitiorum abstracti.
56Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217B (auctor fl. 1150)
Per hoc generalis sit demonstratio, non personalis, id est, ad multa, non ad unum, sicut in Ecclesiaste, ubi dicitur: Deum time et mandata eius observa, hoc est omnis homo (Eccl. XII) . Ibi enim ad omnem hominem fit demonstratio, non ad unum solum, quasi diceret Salomon: Non quaeras cui loquar, cum dico: Deum time et mandata eius observa.
57Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0235A (auctor fl. 1150)
Multa alia adhuc dici possent de septem columnis, de ornatu sponsae et sponsi, de apparatu convivii, si esset qui aurum de terra educeret, et instantia solennitatis pro reverentia debiti officii non urgeret.
58Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236B (auctor fl. 1150)
Vos maxime qui novistis vitulum Libani comminuere, et quinque de panibus hordeaceis multa millia hominum satiare; in huius templi visibilis structura alicuius invisibilis templi investigatio, ni fallor, nobis proponitur.
59Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0256C (auctor fl. 1150)
De hodiernae solennitatis praeconio multa iam olim, fratres charissimi, diligenter pertractata cognovistis, quae et foris verborum flore vernantia, et intus spiritali dulcedine plena sunt.
60Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0259D (auctor fl. 1150)
Quoniam nauta multis iactatus fluctibus in regenda navi sapientior efficitur, miles post multa susceptae vulnera in congressu belli cautior redditur: gratior serenitas post imbrem, quies post laborem, et per experimenta malorum crescit amor virtutum.
61Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0260A (auctor fl. 1150)
Aliqui enim ex ipsis post multa forte scelera commissa in seculo ad Deum conversi sunt, alii vero cum ipsa vitae innocentia quam tenuerunt, seipsos Deo sacrificium obtulerunt.
62Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0262D (auctor fl. 1150)
Respice navem onerariam in multa superbia mare transvolantem, vides eam mercibus et deliciis opulentam, velo et remigiis diligenter munitam, nautarum studio prudenter gubernatam, nec aliquod periculum metuentem sibi imminere.
63Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0263D (auctor fl. 1150)
Haec autem multiplex ruminatio multa et subtilis est Scripturarum disquisitio.
64Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0264B (auctor fl. 1150)
Qui discunt vivere et non scire, sunt sancti et simplices viri, magis sanctitatis quam scientiae cupidi, eo quod in multa scientia multa sit indignatio.
65Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0264C (auctor fl. 1150)
Qui vero semper scire et bene vivere discunt, sunt illi qui tumentes inani philosophia, gaudent se multa subtiliter investigasse, scilicet genera problematum, angulos syllogismorum, dispositionem orbis terrae, verticem elementorum, initium et consummationem temporum, vicissitudinum permutationes, anni cursus, dispositiones stellarum, naturas animalium, iras bestiarum, vim ventorum, differentias virgultarum, virtutem radicum, et his similia: finem studiorum suorum in hoc constituentes, ut rerum causas perspicaci mentis oculo videantur attigisse.
66Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0264D (auctor fl. 1150)
O utinam tu qui multa discis, quandoque te ipsum doceas, nec a summo coeli, sed potius a teipso philosophari incipias, ut videas quid es, quid esse debueras, et quid futurus es.
67Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0270B (auctor fl. 1150)
Licet ergo in hoc firmamento visibili et ornatu eius nobis occurrat multa materia laudis, tamen verba quae praemisimus ad firmamentum spiritale, et luminaria spiritalia, in quibus magis elucet Dei virtus et Dei sapientia, libet convertere, ut et festivitati hodiernae magis congruant et proficiant devotione.
68Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0284D (auctor fl. 1150)
Quarta vero merces est aeternae gloriae, de qua dicitur: Ecce enim merces vestra multa est in coelis (Matth. V) . Quam multi homines sunt in hoc seculo vigilias multas, orationes et eleemosynas, et alia pietatis opera facientes, qui dum pulchritudinem creaturarum huius mundi et earum delectationes attendunt, statim concupiscentia oculorum suorum capiuntur in eis, et velut patriam de exilio facientes, temporalia bona super omnia appetunt et diligunt, quae tantum ad necessitatem in obsequium divinum illis collata sunt.
69Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0285A (auctor fl. 1150)
Sed et illorum qui mala huius mundi enormiter committunt, infinitus est numerus, quorum exempla sunt fures, praedones, fornicatores, immundi, Simoniaci, ambitiosi, et multa huiuscemodi monstra hominum, qui toto extincti spiritu festinant in interitum, ut sepulti in vitiis suis non adiiciant ultra ut resurgant.
70Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0286D (auctor fl. 1150)
Primus ergo animae oculus illos scandalizat, qui cum multa de Deo cognoscant, prava conversatione ab ipso recedunt, de qualibus scriptum est: Qui cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, et ideo stulti facti sunt et evanuerunt in cogitationibus suis (Rom. I) : quibus utique melius esset uno oculo. hoc est simplici affectu devotionis ad vitam intrare, quam duos oculos habentes mitti in gehennam ignis.
71Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0287C (auctor fl. 1150)
Filius mulieris viduae, quem Helias suscitavit, in multa sanctitate nutritus, in sinu mulieris defunctus est.
72Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0505D (auctor 969-988)
Nos quidem pietas et multa circa nos Ottonum beneficia filio Caesaris adversari non sinunt.
73Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0511B (auctor 969-988)
Ei qui cum sapiente rationem instituerit non multa oratione inlaborandum.
74Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512D (auctor 969-988)
In quem cumulum ira furorque regis in nos proruperit, testis est impetus eius repentinus et inopinatus, vixque sine multa caede partium repulsus.
75Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0515B (auctor 969-988)
Multa super statu ecclesiarum Domini, multa super publicis privatisque negotiis ratiocinaturi, cum nostrae dioeceseos confratribus charissimo vos invitamus affectu, non tantum nostri, quantum vestri causa honoris ac utilitatis.
76Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524A (auctor 969-988)
Quibus inspectis: Et haec, inquit, pro se satis, sed non multa sunt; ampliare autem illa potest, cuius omnia sunt.
77Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524A (auctor 969-988)
Crastino autem facto, hora diei quasi prima, iam episcopus monachos suos in proximo adesse sciebat (puer quippe in specula positus, id prae oculis facile habens, certissime nuntiabat), in secretario clericos omnes coadunari facit, et praesente forti custodia sui, circumsedentibus omnibus sic orsus ab alto est: Multa est nimis malitia saeculi huius et vere natura hominum ab adolescentia sua semper proclivis est in malum (Gen. VI, 5) ; quae ad similitudinem navis positae in medio fluctuum, nisi sedulo in anteriora expungatur, iugiter vadit retrorsum.
78Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0525A (auctor 969-988)
Ipsi populus eius erunt, et ipse Deus cum eis erit eorum Deus (Apoc. XXI, 3) . Quicunque vos in hoc loco degentes per multa annorum curricula praecesserunt, sive sanctimonialium diebus, seu clericorum secunda permutatione iam sibi succedentium, concupiscentias suas sequentes desideriis suis pravis male inhaeserunt, et facti sicut equus et mulus, quibus non est intellectus (Psal. XXXI, 9) , in stercore suae corruptibilis vitae sicut iumenta computruerunt.
79Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 5, 14; 5 (opus 1158-1170)
Cum igitur ille beatus rex gradus de virtute ad virtutem faceret, ut centuplum acciperet et vitam eternam possideret, igne divini amoris inflammatus assumptis secum liberis suis regnum et patriam dereliquit et peregrinationem duram, que etiam pauperibus gravis esse solet, aggressus occeani periculo se commisit et tandem post magnos labores et multa pericula Luccam usque pervenit et inibi mortali infirmitate consummatus in monasterio sancti Frigdiani in domino feliciter requievit.
80Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 7, 17; 1 (opus 1158-1170)
Cum interim sanctus Banifatius Moguntine sedis archiepiscopus ecclesiastice utilitatis causa et ex legatione Pipini regis, qui tunc temporis Alamannorum rex extiterat, advenit et, cum vidisset sanctum Wunebaldum - eo, quod nepos eius esset et quod multa de ingenita virtute et constantia animi eius audivisset, - multum in domino gavisus est et suppliciter dominum papam exoravit, ut eius adiutorio talem cooperatorem et socium in agricultura dei mereretur accipere.
81Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 102, 248; 1 (opus 1158-1170)
Fuerunt autem adhuc eiusdem cognationis duo viri Regnoldus scilicet et Eberhardus cognati ad invicem et contra monachos summo conamine decertantes pro invicem. Hi totius amaritudinis molestias in monachos exercuerunt et sicut equus infrenis obfirmatis sensibus ad consensum pacis nulla ratione induci potuerunt, sed domino validam manum super cognatos et comilitones exercente tandem post multa tempora timore dei et amore pretii inducti, quod prius se numquam facturos condixerant, areas, quas infra ambitum habebant, episcopo resignaverunt et pactas reconpensationes inde recipientes deinceps cum abbate et fratribus suis pacem firmam habere consenserunt.
82Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 116, 284; 4 (opus 1158-1170)
Adtendens ergo quia per multas tribulationes oportet nos introire in regnum celorum et quia iudicia dei abyssus multa de profundo cordis clamavit ad dominum, ut, qui sepe in prosperitatibus huius seculi ab extollentia oculorum secundum suam misericordiam conservavit, eum illesum modo per interventum confessoris sui Wunebaldi, ne adversitatibus frangeretur, custodiret illesum .
83Adalbertus Metensis, Prologus ad Herimannum presbyterum, 136, 1311B (auctor fl. 979)
Non temerario si quidem, ut mihi videtur, ausu id tentavi peragere, sed revera eo magis studio, ut tam ego quam et mei, si forte sunt similes, quos non multum vacat legere, aut etiam si vacat, desidia non sinit multa legendo percurrere, aut si studium adsit, forsitan copia, ut plerisque in locis assolet, deest librorum; hoc nostrum, si tamen libuerit excerptionis opusculum compendio percurrere queant, et fastidium prolixitatis pati omni modo nesciant.
84Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 17 (auctor -c.1150)
Quam sit necessarium monasteriorum quieti prospicere et de eorum perpetua securitate tractare, anteactum nos officium, quod in regimine cenobii exhibuimus, informat, et quia in plurimis monasteriis multa a presulibus preiudicia atque gravamina monachos pertulisse cognoscimus, oportet ut nostre fraternitatis provisio de futura quiete eorum salubri disponat ordinatione, quatenus conversantes in illis in Dei servitio gratia ipsius suffragante mente libera perseverent.
85Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923B (auctor fl. 964)
Quoniam autem in animo tuo multum taciturnitatem inculcare volo, et quia multa bona opera propter vitium linguae pereunt, ideo adhuc unam sententiolam de taciturnitate subiungam.
86Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923C (auctor fl. 964)
Amandum est ergo silentium, quia per id humilitas nutritur, lacrymae gloriantur, ad extremum multa mala per illud declinantur.
87Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0934A (auctor fl. 964)
Haec vero nequaquam de tua debes desperare salute, nequaquam cum desperatis dicere: multa sunt mala mea, et innumerabilia peccata mea.
88Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, p1; 6 (auctor c.624-704)
VI. De basilica, quam Constantinus uicinam supra dictae ecclesiae in eo fabriuauit loco, ubi crux Domini ruinis superata post multa tempora refossa inuenta est terra.
89Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 1; 13 (auctor c.624-704)
Arculfus itaque de ipsius ciuitatis habitaculis a nobis interrogatus respondens ait: Memini me et uidisse et frequentasse multa ciuitatis eiusdem aedificia plurimasque domus grandes lapideas per totam magnam ciuitatem intra moenia circumdata mira fabricatas arte saepius considerasse, quae omnia nunc a nobis sunt praetermittenda, ut aestimo, exceptis eorum aedificiorum structuris, quae in locis sanctis, crucis uidelicet et resurrectionis, mirifice fabricata sunt, de quibus diligentius sanctum interrogauimus Arculfum, praecipue de sepulchro Domini et ecclesia super illud constructa, cuius mihi formam in tabula cerata ipse Arculfus depinxit.
90Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 13; 3 (auctor c.624-704)
Pro qua tertia condita est, quae post multa temporum interualla et ipsa subuersa est, cuius nunc quaedam, ut Arculfus refert, ruinarum uestigia monstrantur.
91Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 12 (auctor c.624-704)
Aliam quoque de eodem Georgio confessore certam relationem nobis sanctus Arculfus intimauit, quam ab expertis quibusdam satis idoneis narratoribus in supra memorata Constantinopolitana urbe indubitanter didicit, qui hoc modo de illo sancto confessore pronuntiare soliti erant dicentes: Quidam homunculus saecularis Diospolim ciuitatem in equo sedens ingressus eo in tempore, quo ad expeditionem faciendam multa populorum milia undique conueniebant collecta, illam accedens intrauit in domum, in qua supra memorata marmorea extat columna in se sancti confessoris Georgii habens depictam imaginem, ad quam quasi ad praesentem Georgium loqui coepit dicens: (Me tibi, Georgio confessori, et meum commendo equum, et ut per orationum uirtutem tuarum ab uniuersis bellorum atque morborum aquarumque periculis liberati ambo ad hanc usque urbem post expeditionis tempus incolumes reuersi perueniamus, et si tibi ita deus misericors nostram reuersionem donauerit prosperam secundum optionem nostrae paruitatis, ego hunc meum, quem ualde amo, ippum tibi pro munere donandum offeram in conspectu tuae adsignaturus formulae.
92Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 13 (auctor c.624-704)
' Quis sermunculis ocius terminatis domum egressus inter exercitus multitudinem cum ceteris contubernalibus commeans idem homuncio in expeditionis comitatu emigrat, qui post multa et diuersa bellica pericula, inter quae misella plurimorum milia homunculorum constituta disperierant, ipse in eodem suo sedens dilecto equo ab omnibus infestis casibus iuxta supra memoratam talem exemptus commendationem christicolae Georgio deo condonante ad Diospolim prospere reuertitur illamque domum, in qua eiusdem sancti confessoris habebatur imago, secum deferens aurum in equi pretium sui gaudenter intrat sanctumque Georgium ac si praesentem adloquitur dicens: Sancte confessor.
93Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0781C
Caeterum in illo famoso [Al., formoso] loco, ubi quondam templum magnifice constructum fuerat, in vicinia muri ab oriente locatum, nunc Saraceni quadrangulam orationis domum, quam subrectis tabulis et magnis trabibus super quasdam ruinarum reliquias construentes vili fabricati sunt opere, ipsi frequentant: quae utique Domus tria hominum millia simul (ut fertur) capere potest. Arculfus itaque de ipsius civitatis habitaculis a nobis interrogatus respondens ait: Memini me et vidisse et frequentasse multa civitatis eiusdem aedificia, plurimasque domos grandes lapideas per totam magnam civitatem intra moenia circumdata, mira fabricatas arte, saepius considerasse.
94Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0799A
Quae eodem tempore, quo Hierusalem Romani obsedebant, propter civium perfidiam capta et destructa est, pro qua tertia condita est, quae post multa temporum intervalla et ipsa subversa est: cuius nunc quaedam (ut Arculfus refert) ruinarum vestigia monstrantur. Mirum dictu!
95Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0812A
Quidam homunculus saecularis Diospolim civitatem in equo sedens ingressus eo in tempore quo ad expeditionem faciendam multa populorum millia undique conveniebant collecta, illam accedens intravit in domum in qua supra memorata marmorea exstat columna in se sancti confessoris Georgii habens depictam imaginem, ad quam quasi ad praesentem Georgium loqui coepit dicens: Me tibi Georgio confessori et meum commendo equum, et ut per orationem virtutum tuarum ab universis bellorum atque morborum, aquarumque periculis liberati, ambo hanc usque urbem post expeditionis tempus incolumes reversi perveniamus; et si tibi ita Deus misericors nostram reversionem donaverit prosperare secundum optionem nostrae parvitatis, ego hunc meum, quem valde amo, equum, ipsum tibi pro munere donandum offeram in conspectu tuae assignaturus formulae.
96Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0812C
Qui sermunculis ocius terminatis domum egressus, inter exercitus multitudinem cum caeteris contubernalibus commeans idem homuncio, in expeditionis comitatu emigrat, qui prius multa et diversa bellica pericula interque misella plurimorum millia homunculorum, quae constrata disperierant, ipse in eodem suo sedens dilecto equo ab omnibus infestis casibus iuxta supra memoratam talem exemptus commendationem, Christicolae Georgio, Deo condonante, ad Diospolim prospere revertitur, illamque domum in qua eiusdem sancti confessoris habebatur imago, secum deferens aurum in equi pretium sui, gaudenter intrat, sanctumque Georgium ac si praesentem alloquitur, dicens: Sancte confessor, Deo aeterno grates refero, qui me per tuae celsitudinis firmitudinem orationis sospitem reduxit.
97Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0731C
Sed et multa alia hisdem diebus, quibus in Cloensi coenobio sanctus hospitabatur, revelante Spiritu Sancto prophetavit; hoc est, de illa quae post dies multos ob diversitatem Paschalis festi orta est inter Scotiae Ecclesias discordia, et de quibusdam angelicis frequentionibus sibi manifestatis: quibus quaedam intra eiusdem coenobii septa ab angelis tunc temporis frequentabantur loca.
98Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0743A
» XXXII. Eodem in tempore Conallus episcopus pene innumerabilibus xeniis beato viro hospitium praeparavit post condictum supra memoratorum regum turba prosequente multa, revertenti.
99Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0743A
Proinde sancto advenienti viro xenia populi multa in platea monasterii strata benedicenda adsignantur, quae cum benedicens aspiceret xenium alicuius opulenti viri, specialiter demonstrans virum ait: « Cuius est hoc xenium pro misericordiis pauperum, et eius largitione Dei comitatur misericordia.
100Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0743A
» Itemque aliud discernit, inter alia multa, xenium, inquiens: « De hoc ego xenio viri sapientis et avari nullo modo gustare possum, nisi prius veram de peccato avaritiae poenitudinem egerit.
101Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0750A
XVII. Vir venerandus supra memoratum Columbanum, quem de paupere virtus benedictionis eius divitem fecit, valde diligebat, quia ei multa pietatis officia praebebat.
102Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0753A
Nam Angelus de coelo missus, graviter illum percutiens, vitream in manu eius, de qua bibebat, confregit in multa fragmenta ipsum vero anhelantem aegra reliquit suspira, morti vicinum.
103Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0753D
Sanctus eadem die, sicut proposuit, ad lacum fluminis Nisae longum multa prosequente caterva, venit - Magi vero gaudere tum coepere, magnam videntes superinductam caliginem, et contrarium cum tempestate flatum.
104Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0760B
Hic secundus de virtutum miraculis finiendus est liber, in quo animadvertere lector debet quod et de compertis in eo multa propter legentium praetermissa sunt fastidium.
105Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0763D
Sed hoc etiam non negligenter adnotandum est quod idem vir venerabilis multa sibi a Dei arcana ab aliis celata sacramenta, nullo modo in hominum notitiam prodi passus est; duabus, ut ipse aliquando paucis intimaverat fratribus, causis existentibus; hoc est, ut iactantiam devitaret, et ad semetipsum interrogandum insustentabiles turbas de se aliqua interrogare volentes divulgata revelationum fama non invitaret.
106Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0767D
Sed et multa quaedam, ut ipse post coram paucis ad domum [Forte, admodum] professus est, occulta ab exordio mundi arcana aperte manifestata videbat.
107Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, ad Liemarum; 3 (auctor 1068-1081)
At cum multa Deo placuissent dona potentum, Saepe minuta duo viduae laudata memento.
108Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 1, ded.; 14 (auctor 1068-1081)
Et quoniam sic emulorum cogit improbitas, fateor tibi, quibus ex pratis defloravi hoc sertum, ne dicar specie veri captasse mendacium: itaque de hiis quae scribo, aliqua per scedulas dispersa collegi, multa vero mutuavi de hystoriis et privilegiis Romanorum, pleraque omnia seniorum, quibus res nota est, traditione didici, testem habens veritatem, nichil de meo corde prophetari, nichil temere definiri; sed omnia quae positurus sum certis roborabo testimoniis, ut si michi non creditur, saltem auctoritati fides tribuatur.
109Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0461B (auctor 1068-1081)
([3.] Cap. 3.) Quaerentibus autem qui mortales ab initio Saxoniam coluerint , vel a quibus haec gens primo finibus egressa sit, compertum est nobis ex multa lectione veterum, istam gentem, sicut omnes fere populos, qui in orbe sunt, occulto Dei iudicio non semel de regno ad populum alterum fuisse translatos; et ex nomine victorum provincias quoque vocabula sortitas.
110Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0463C (auctor 1068-1081)
Et multa utilia atque secundum legem naturae honesta, in morum probitate studuerunt habere; quae eis ad veram beatitudinem promerendam proficere potuissent, si ignorantiam creatoris sui non haberent et a veritate culturae illius non essent alieni.
111Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0466B (auctor 1068-1081)
([9.] Cap. 8.) Post passionem sancti Bonifacii Willehadus, et ipse Angligena, fervens amore martyrii, properavit in Fresiam, ubi consistens ad sepulcrum beati martyris, paganos facti penitentes suscepit, et credentium multa milia baptizavit.
112Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0479A (auctor 1068-1081)
Qui etiam tantam gratiam fidei meruit, ut potentia miraculorum et exhortatione doctrinae multa paganorum milia salvaret.
113Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0479A (auctor 1068-1081)
Regnum in contentione remansit, multa inter fratres discordia, bellum maximum in quo, ut historici testantur, omnes vires Francorum consumptae sunt.
114Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0482A (auctor 1068-1081)
Nos vero considerantes Gothorum populos in Sueonia regnantes, omnemque hanc regionem passim in insulas dispertitam esse, prophetiam opinamur eis posse commodari cum praesertim multa praedicta sint a prophetis, quae nondum videntur impleta.
115Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0487B (auctor 1068-1081)
Quid multa?
116Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0490A (auctor 1068-1081)
Quid multa?
117Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0490B (auctor 1068-1081)
Sunt alia multa quae de nostro sancto copiose in libro suo exarata sunt.
118Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0505C (auctor 1068-1081)
Nam et Bremensi ecclesiae ac matri Hammaburg fidelis extitit ac devotus, multa bona faciens in fratres et in omnes Saxoniae congregationes.
119Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0522B (auctor 1068-1081)
Multa utrimque bella navalia - sic enim ea gens confligere solet - copiae Danorum omnes obtritae, Hericus rex victor obtinuit Daniam.
120Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0526A (auctor 1068-1081)
Cuius novitati miraculi et tunc multa milia crediderunt per eum; et usque hodie per populos et ecclesias Danorum celebre nomen Popponis effertur.
121Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0530B (auctor 1068-1081)
[31.] Multa in hunc modum per diversas Sclavorum provintias tunc facta memorantur, quae scriptorum penuria nunc habentur pro fabulis.
122Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0544A (auctor 1068-1081)
Corpus eius barbari laniatum post multa ludibria merserunt in paludem.
123Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0546B (auctor 1068-1081)
Quorum auxilio christianos impugnans, multa milia Saxonum prostrasse dicitur in patris vindictam.
124Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0547A (auctor 1068-1081)
Suo tempore Bernardus dux et frater eius Theodmarus ecclesiae nostrae multa bona fecerunt, exhortante piissima Emma, quae Bremensem ecclesiam valde dilexit, suumque tesaurum Deo et genitrici eius ac sancto confessori Willehado fere otum optulit.
125Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0553B (auctor 1068-1081)
Retulit etiam circumstantibus de regio pontificis apparatu et tesauro ecclesiae inaestimabili, quem se ait Bremae vidisse, et alia multa.
126Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0554A (auctor 1068-1081)
Multa praelia Suein cum Magno feruntur.
127Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0556A (auctor 1068-1081)
Lismona vero, nescio pro quo filiae delicto, in partem cessit imperatoris Conradi; pro qua re Gisla regina eo tempore [Bremam accedens fratribus multa bona fecit, ecclesiae et omnibus indigenis, deinde] visitavit Lismonam [cum archiepiscopo].
128Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0556B (auctor 1068-1081)
Sane ex illo tempore fratribus, qui ante canonice vixerant, extra claustrum vagantibus, regula sanctorum Patrum, per multa prius saecula studiose conservata, primo negligentius haberi coepit, deinde funditus abiecta consenuit.
129Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0557A (auctor 1068-1081)
Ubi multa oratione cum lacrimis effusa, Deo et sanctis eius commendavit ecclesiam.
130Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0560C (auctor 1068-1081)
» [4.] Nobis autem qui cum eo viximus cotidianamque viri conversationem inspeximus, notum est, aliqua illum, sicut hominem, fecisse pro honore saeculi, multa vero pro Dei timore, sicut bonum hominem.
131Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0567A (auctor 1068-1081)
Constantinopolim exul abiit, ubi miles imperatoris effectus, multa praelia contra Sarracenos in mari et Scitas in terra gessit, fortitudine clarus et divitiis auctus vehementer.
132Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0568B (auctor 1068-1081)
Verum is postea beneficiorum oblitus, pro ordinatione Romam accessit, indeque repulsus, per multa loca circuivit erroneus, et sic demum ordinari meruit a quodam Polaniae archiepiscopo.
133Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0569A (auctor 1068-1081)
([16.] Cap. 133.) De cuius viri virtutibus multa possent dici, nisi properaremus ad alia.
134Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0570B (auctor 1068-1081)
Erat vir potens et clarus victoriis, qui prius in Graecia et in Scythiae regionibus multa contra barbaros praelia confecit .
135Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0574B (auctor 1068-1081)
Praeterea cum ipse veniret in Hammaburg, eundem Gotescalcum principem invitavit ad colloquium, magnopere illum exhortans, ut inceptum pro Christo laborem constanter ad finem perducat, victoriam illi pollicens affuturam in omnibus, postremo, si quid patiatur adversitatis pro nomine Christi, beatum fore; multa illi de conversione paganorum in coelo reposita praemia, multas coronas de singulorum salute venturas.
136Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0575B (auctor 1068-1081)
Multa milia paganorum hinc inde prostrati sunt, plures abducti in captivitatem.
137Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0579A (auctor 1068-1081)
Et alia multa facere solebat, rara modernis et ignorantibus ; cum tamen sine auctoritate scripturarum ipse nil fecerit, iam tunc scilicet meditatus ecclesiam suam divitiis et honore ceteris anteferre, si papam et regem suae haberet voluntati morigeros.
138Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0580A (auctor 1068-1081)
Praeterea multa ibidem sancita sunt ad utilitatem ecclesiae, prae quibus Symoniaca heresis et nefanda sacerdotum coniugia olographa synodi manu perpetuo dampnata sunt.
139Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0584A (auctor 1068-1081)
Multa igitur ab illo viro in divinis et humanis egregie facta comperimus.
140Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0585C (auctor 1068-1081)
[Nam et hortos et vineas in terra plantans arida, licet studio inefficaci multa temptasset, nichilominus tamen hiis, qui morem gererent suae voluntati, magnifice voluit omnibus compensari laborem.
141Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0591B (auctor 1068-1081)
[Haec sunt munera, quae rex misit ad reaedificationem Hamburg: tres calices aureos, in quibus erant librae auri decem, unum vas chrismale argenteum, scutum argenteum deauratum, psalterium aureis scriptum litteris, thuribula et candelabra argentea, dorsalia novem regalia, casulas 35, cappas 30, dalmaticas et subtiles 14 et alia multa, et unum plenarium cuius tabula videbatur novem libras auri habere.
142Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0607A (auctor 1068-1081)
] Tunc ille compunctus amare flevit cum Ezechia (IV Reg. XX, 3), correctionemque suae vitae Deo promittens, o solita Christi clementia, statim convaluit, totumque supervivens triennium, multa complevit, non tamen omnia quae promisit.
143Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0607B (auctor 1068-1081)
Familiarissimus omnium erat Notebaldus, qui multa pontifici saepe vera praedicens, uno et novissimo decepit verbo credentem.
144Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0612C (auctor 1068-1081)
([139.] Cap. 198.) Nam et alia multa reliquit signa penitentiae vel conversionis suae ex quibus hoc memorabile est, quod post vastationem ecclesiae vel diem expulsionis suae, cum superviveret quinquennium, numquam est balneis usus, numquam est hylaris visus, raro processit in publicum vel ad convivium, nisi ad curiam isset aut diei festi necessitas poposcisset.
145Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0614A (auctor 1068-1081)
([40.] Cap. 200.) Ignosce igitur, quaeso, lector, si tam diversi hominis diversam hystoriam diverso themate compaginans, cum non potui breviter aut dilucide, ut ars praecipit, omnem operam dedi, ut scriberem veraciter, secundum quod scientia et opinio se habet in hac parte; quamvis multa reticens, ad ea praesertim festinarim quae generaliter posteris ad sciendum sunt digna, vel spetialiter ad retinendum Hammaburgensi ecclesiae utilia.
146Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0615B (auctor 1068-1081)
Nam et in Daniam, Suediam et Nordwegiam et in insulas maris ordinavit episcopos multos; de quibus et ipse gaudens dicere solebat: Messis quidem multa, operarii autem pauci.
147Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0615B (auctor 1068-1081)
[Cap. 203.] Quorum speciosa multitudine tandem exhilaratus pontifex, primus omnium statuit in Dania synodum celebrare, cum suffraganeis suis, quoniam et temporis opportunitatem habuit, et quoniam illud regnum sufficientibus habundaret episcopis, et quoniam multa corrigi necesse fuerat in novella plantatione, sicut hoc, quod episcopi benedictionem vendunt, et quod populi decimas dare nolunt, et quod in gula et mulieribus enormiter omnes excedunt.
148Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0616C (auctor 1068-1081)
Haec habui de synodo quae dicerem, cum et alia multa sint, quae fastidii causa omitto.
149Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0620A (auctor 1068-1081)
Pro cuius fidei merito a rege quidem ut maior domus in palatio constitutus, dono eius multa bona lucrabatur Bremensi ecclesiae, de quibus supra plenius dictum est.
150Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0625B (auctor 1068-1081)
Et multa quidem alia tam in legibus quam moribus aequo bonoque contraria Dani habent; ex quibus ni utile mihi visum est ut dicerem, nisi quod mulieres, si constupratae fuerint, statim venduntur.
151Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0634A (auctor 1068-1081)
Multa possent dici ex illis populis laudabilia in moribus, si haberent solam fidem Christi, cuius praedicatores immaniter persecuntur.
152Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0642B (auctor 1068-1081)
Aliaque multa recitari solent, quae brevitati studens omisi, ab his dicenda, qui haec se vidisse testantur.
153Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0646B (auctor 1068-1081)
Talibus regis allegationibus consentientes episcopi, omnes Gothorum civitates peragrabant, ydola confringentes, et multa paganorum milia deinceps lucrantes ad christianitatem.
154Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0649A (auctor 1068-1081)
Tunc etiam potenti murmure verborum grandia cete maris in litora trahunt et alia multa, quae de maleficis in scriptura leguntur, omnia illis ex usu facilia sunt.
155Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0649B (auctor 1068-1081)
Cumque diversa prorsus et insueta nostris multa ibi videantur, ab eiusdem patriae incolis haec et alia plenius dicenda relinquo.
156Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0653A (auctor 1068-1081)
De qua tam a Romanis scriptoribus, quam a barbaris multa referuntur digna praedicari.
157Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0654A (auctor 1068-1081)
Multa insignia in moribus eorum, precipua karitas, ex qua procedit, ut inter illos omnia communia sint tam advenis quam indigenis.
158Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0658C (auctor 1068-1081)
Et iterum: Tui sunt coeli, et tua est terra, et tu dominaris potestati maris , et iudicia tua abyssus multa, ideoque iure dicuntur incomprehensibilia .
159Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p1; 14 (auctor -1081)
Itaque de his, quae scribo, aliqua per scedulas dispersa collegi, multa vero mutuavi de hystoriis et privilegiis Romanorum, pleraque omnia seniorum, quibus res nota est, traditione didici, testem habens veritatem nihil de meo corde prophetari, nihil temere definiri; sed omnia, quae positurus sum, certis roborabo testimoniis, ut, si mihi non creditur, saltem auctoritati fides tribuatur.
160Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, III; 1 (auctor -1081)
Quaerentibus autem, qui mortales ab initio Saxoniam coluerint vel a quibus haec gens primo finibus egressa sit, compertum est nobis ex multa leccione veterum istam gentem sicut omnes fere populos, qui in orbe sunt, occulto Dei iudicio non semel 'de regno ad populum alterum fuisse translatos, et ex nomine victorum provincias quoque vocabula sortitas.
161Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VI; 7 (auctor -1081)
Et multa utilia atque secundum legem naturae honesta in morum probitate studuerunt habere; quae eis ad veram beatitudinem promerendam proficere potuissent, si ignorantiam creatoris sui non haberent et a veritate culturae illius non essent alieni.
162Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XI; 2 (auctor -1081)
Ubi consistens ad sepulcrum beati martyris paganos facti penitentes suscepit et credentium multa milia baptizavit.
163Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXI; 8 (auctor -1081)
Quo tempore Anundus regno pulsus in christianos persecutionem habuit, Herigarius, Bircae prefectus, christianitatem ibi solus sustentavit; qui etiam tantam gratiam fidei meruit, ut potentia miraculorum et exhortatione doctrinae multa paganorum milia salvaret.
164Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXII; 2 (auctor -1081)
Multa inter fratres discordia, bellum maximum, in quo, ut historici testantur, omnes vires Francorum consumptae sunt.
165Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVI; 11 (auctor -1081)
Nos vero considerantes Gothorum populos in Sueonia regnantes omnemque hanc regionem passim in insulas dispertitam esse, prophetiam opinamur eis posse commodari, cum presertim multa predicta sint a prophetis, quae nondum videntur impleta.
166Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXXVII; 22 (auctor -1081)
Quid multa?
167Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLI; 3 (auctor -1081)
Quid multa?
168Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLIII; 1 (auctor -1081)
Sunt alia multa, quae de nostro sancto copiose in libro suo exarata sunt; in quibus illud memoriale est, quod presbyteri animam defuncti, quia sic in visu apparens supplicavit, XL dies in pane et aqua ieiunans a tormento absolvit, Decessor eius IIIIor cenobia fundavit.
169Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VI; 4 (auctor -1081)
Et multa quidem alia tam in legibus quam in moribus aequo bonoque contraria Dani habent; ex quibus nil utile mini visum est ut dicerem, nisi quod mulieres, si constupratae fuerint, statim venduntur; viri autem, si vel regiae maiestatis rei vele in aliquo fuerint scelere deprehensi, decollari malunt quam verberari.
170Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XVIII; 11 (auctor -1081)
Multa possent dici exf illis populis laudabilia in moribus, si haberent solam fidem Christi, cuius predicatores immaniter persecuntur.
171Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXV; 7 (auctor -1081)
Aliaque multa recitari solent, quae brevitati studens omisi, ab his dicenda, qui haecr se vidisse testantur.
172Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXX; 5 (auctor -1081)
Talibus regis allegationibus consentientes episcopi omnes Gothorum civitates peragrabant, ydola confringentes et multa paganorum milia deinceps lucrantes ad christianitatem.
173Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXII; 3 (auctor -1081)
Eos adhuc ferunt magicis artibus sive incantationibus in tantum prevalere, ut se scire fateantur, quid a singulis in toto orbe geratur; tunc etiam potenti murmure verborum grandia cete maris in littora trahunt, et alia multa, quae de maleficis in Scriptura leguntur, omnia illis ex usu facilia sunt.
174Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXII; 10 (auctor -1081)
Cumque diversa prorsus et insueta nostris multa ibi videantur, ab eiusdem patriae incolis haec et alia plenius dicenda relinquo.
175Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXVI; 2 (auctor -1081)
De qua tam a Romanis scriptoribus quam a barbaris multa referuntur digna predicari.
176Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXVI; 13 (auctor -1081)
Multa insignia in moribus eorum, precipua karitas, ex qua procedit, ut inter illos omnia communia sint tam advenis quam indigenis.
177Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XLI; 11 (auctor -1081)
Et iterum: 'Tui sunt celi, et tua est terra', et 'tu dominaris potestati maris', et ' iudicia tua abyssus multa', ideoque iure dicuntur incomprehensibilia],
178Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, VIIII; 7 (auctor -1081)
Nam et Bremensi ecclesiae ac matri Hammaburg fidelis extitit ac devotus, multa bona faciens in fratres et in omnes Saxoniae congregationes.
179Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXX; 2 (auctor -1081)
Multa utrimque bella navalia – sic enim ea gens confligere solet –, copiae Danorum omnes obtritae.
180Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXV; 7 (auctor -1081)
Cuius novitate miraculi et tunc multa milia crediderunt per eum, et usque hodie per populos et ecclesias Danorum celebre nomen Popponis effertur.
181Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLIII; 8 (auctor -1081)
Multa in hunc modum per diversas Sclavorum provintias tunc facta memorantur, quae scriptorum penuria nune habentur pro fabulis.
182Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXII; 4 (auctor -1081)
Corpus eius barbari laniatum post multa ludibria merserunt in paludem.
183Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVI; 6 (auctor -1081)
Quorum auxilio christianos impugnans multa milia Saxonum prostrasse dicitur in patris vindictam.
184Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVII; 2 (auctor -1081)
Suo tempore Bernardus dux et frater eius Theodmarus ecelesiae nostrae multa bona fecerunt, exhortante piissima Emma, quae Bremensem ecclesiam valde dilexit suumque tesaurum Deo et genitrici eius ac sancto confessori Willehado fere totum optulit.
185Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXV; 5 (auctor -1081)
Retulit etiam circumstantibus de regio pontificis apparatu et tesauro ecclesiae inaestimabili, quem se ait Bremae vidisse, et alia multa.
186Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXVIII; 4 (auctor -1081)
Multa prelia Suein cum Magno feruntur.
187Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXX; 6 (auctor -1081)
C. Bremam accedens fratribus multa bona fecit ecclesiae et omnibus indigenis, deinde Lismonam cum archiepiscopo visitavit.
188Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXXI; 5 (auctor -1081)
Sane ex illo tempore fratribus, qui ante canonice vixerant, extra claustrum vagantibus regula sanctorum patrum per multa prius secula studiose conservata primo negligentius haberi cepit, deinde funditus abiecta consenuit.
189Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXXII; 7 (auctor -1081)
Ubi multa oratione cum lacrimis effusa Deo et sanctis eius commendavit ecclesiam.
190Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXIIII; 4 (auctor -1081)
Familiarissimus omnium erat Notebaldus, qui multa pontifici sepe vera predicens uno et novissimo decepit verbo credentem.
191Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXIIII; 1 (auctor -1081)
Quorum speciosa multitudine tandem exhilaratus pontifex primus omnium statuit in Dania synodum celebrare cum suffraganeis suis, quoniam et temporis oportunitatem habuit, et quoniam illud regnum sufficientibus abundaret episcopis, et quoniam multa corrigi necesse fuerat in novella plantatione, sicut hoc, quod episcopi benedictionem vendunt, et quod populi decimas dare nolunt, et quod in gula vel mulieribus enormiter omnes excedunt.
192Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, II; 10 (auctor -1081)
Nobis autem, qui cum eo viximus cotidianamque viri conversationem inspeximus, notum est aliqua illum sicut hominem fecisse pro honore seculi, multa vero pro Dei timore sicut bonum hominem.
193Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XIII; 2 (auctor -1081)
Ubi miles imperatoris effectus multa prelia contra Sarracenos in mari et Scitas in terra gessit, fortitudine clarus et divitiis auctus vehementer.
194Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XV; 4 (auctor -1081)
Verum is postea beneficiorum oblitus pro ordinatione Romam accessit indeque repulsus per multa loca circuivit erroneus, et sic demum ordinari meruit a quodam Polaniae archiepiscopo .
195Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XV; 11 (auctor -1081)
De cuius viri virtutibus multa possent diei, nisi properaremus ad alia.
196Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVII; 3 (auctor -1081)
Erat [autem] vir potens et clarus victoriis, qui prius in Grecia et in Scythiae regionibus multa contra barbaros prelia confecit.
197Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXI; 6 (auctor -1081)
Multa illi de conversione paganorum in celo reposita premia, multas coronas de singulorum salute venturas.
198Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXII; 8 (auctor -1081)
Multa milia paganorum hinc inde prostrati sunt, plures abducti in captivitatem.
199Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXVII; 9 (auctor -1081)
Et alia multa facere solebat, rara modernis et ignorantibus scripturas; cum tamen sine auctoritate [scripturarum] ipse nil fecerit, iam tunc scilicet meditatus ecclesiam suam divitiis et honore ceteris anteferre, si papam et regem suae haberet voluntati morigeros.
200Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXX; 3 (auctor -1081)
Preterea multa ibidem sanctita sunt ad utilitatem ecclesiae, pre quibus symoniaca heresis et nefanda sacerdotum coniugia olographa synodi manu perpetuo dampnata sunt.
201Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXV; 7 (auctor -1081)
Multa igitur ab illo viro in divinis et humanis egregie facta comperimus.
202Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXVII; 5 (auctor -1081)
[Nam et hortos et vineas in terra plantans arida, licet studio inefficaci multa temptasset, nihilominus tamen hiis, qui morem gererent suae voluntati, magnifice voluit omnibus compensari laborem].
203Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLV; 5 (auctor -1081)
[Haec sunt munera, quae rex misit ad reaedificationem Hammaburg: tres calices aureos, in quibus erant librae auri decem, unum vas chrismale argenteum, scutum argenteum deauratum, psalterium aureis scriptum litteris, thuribula et candelabra argentea, dorsalia novem regalia, casulas XXXV, cappas XXX, dalmaticas et subtiles XIIII et alia multa, et unum plenarium, cuius tabula videbatur novem libras auri habere].
204Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVIII; 2 (auctor -1081)
Itaque multae insidiae, multa opprobria eorum adversum archiepiscopum, qui eo tempore, cum nil tucius haberet, Bremae sedit, quasi obsessus et custodia vallatus inimicorum.
205Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXIII; 11 (auctor -1081)
Totumque supervivens triennium multa complevit, non tamen omnia, quae promisit.
206Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXX; 1 (auctor -1081)
Nam et alia multa reliquit signa penitentiae vel conversionis suae; ex quibus hoc memorabile est, quod post vastationem ecclesiae vel diem expulsionis suae, cum superviveret quinquennium, nunquam est balneis usus, nunquam est hylaris visus, raro processit in publicum vel ad convivium, nisi ad curiam isset aut diei festi necessitas poposcisset.
207Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXI; 2 (auctor -1081)
Quamvis multa reticens ad ea presertim festinarim, quae generaliter posteris ad sciendum sunt digna vel spetialiter ad retinendum Hammaburgensi ecclesiae utilia.
208Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXIII; 3 (auctor -1081)
Nam et in Daniam, Suediam et Nordwegiam et in insulas maris ordinavit episcopos multos; de quibus et ipse gaudens dicere solebat: 'Messis quidem multa, operarii autem pauci.
209Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXVI; 7 (auctor -1081)
Hec habui de synodo quae dicerem, cum et alia multa sint, quae fastidii causa omitto.
210Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXVIII; 6 (auctor -1081)
Pro cuius fidei merito a rege quidem ut maior domus in palatio constitutus, dono eius multa bona lucrabatur Bremensi ecclesiae, de quibus supra plenius dictum est.
211Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 281; XLIIII (auctor -1081)
At cum multa Deo placuissent dona potentum Sepe minuta duo viduae laudata memento.
212Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p28; 4 (auctor fl. 1059)
Ubi multa miracula, Virtutes, et prodigia Eorum fiunt meritis Ad salutem Christicolis.
213Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 23 (auctor fl. 1059)
Praeterea a quibus de sanctitate et miraculis S. Domnii multa et praeclara accepisset, ab iisdem, ut opinari fas est, exemplum sumpsit eiusdem cultus cum Deiparae Virginis religione coniungendi.
214Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0584B (auctor 1145-1221)
Revera necesse est ut convertentes de saeculo multa diligentia novae vitae splendoribus informentur, ut secundum sui nominis rationem deposito veteri homine, recte novitii nominentur.
215Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0589C (auctor 1145-1221)
De petitionis honestate et amica familiaritate confidens, cum multa instantia petis ut incitari ad virtutis studium litteris aliquibus merearis.
216Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0599D (auctor 1145-1221)
Licet enim et hoc perfectionem non redoleat, satius tamen fuit hoc semel in vita agere, quam praepediente incertae mortis articulo, multa debita impersoluta dimittere in grave debitoris periculum et damnum irreparabile creditoris.
217Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0605C (auctor 1145-1221)
Verum multa est illi in auro tuo fiducia, nec potest nobis laetitiam suae bonae voluntatis abscondere, quod te quasi thesaurum in agro abscondito meruerit invenire.
218Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0644A (auctor 1145-1221)
Alterius vestrum devota me compellit instantia vos aliquibus de virtute animi commonere, et certe cum utrumque vestrum sinceritate diligam, et nos in multa sinceritate diligatis alterutrum, ego autem refundi in me plenius vestrae bonum sinceritatis experiar; quid aliud vobis loqui potero, quam quod amorem sapiat et virtutem?
219Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0653D (auctor 1145-1221)
Verum cum multa sint penes me, quae huic petitioni tuae effectum invideant, tria sunt quae meis potissime in hac ratione conatibus obviare videntur.
220Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0676D (auctor 1145-1221)
Unde et in ipsis flagitiis positi, multa bona plerumque faciunt, operibus misericordiae insistunt, esurientes pascunt, nudos vestiunt, hospites colligunt, indigentibus officia humanitatis impendunt: a Deo, tam precibus, quam operibus implorantes, ut peccata sua quae nimis diligunt, quibus carnali voluptate contra conscientiam suam adhaeserunt, pro quibus ad mortem se pertrahiscunt, quae per se nullatenus deserere possunt, divina tandem inspiratione dexterae Excelsi mutatione per veram poenitentiam conversi relinquunt.
221Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0678D (auctor 1145-1221)
Haec omnia a discretis in vera confessione consideranda sunt; et cum multa sint peccandi genera, exprimendum est peccati genus, et utrum sit ex ignorantia, aut ex infirmitate, aut industria perpetratum.
222Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0682D (auctor 1145-1221)
Caeterum de poenitentia multa dicenda erant, quae nos, aut causa brevitatis omittimus, aut fortasse ideo quia ad prosequendum singula ingenii sufficientiam non habeamus.
223Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0683A (auctor 1145-1221)
Militibus etiam illis constitutis officiis, quae sine peccato agi non possunt, et ex quorum occasione multa flagitia perpetrata sunt, dicendum est quod dignos poenitentiae fructus facere non possunt, nisi peccati differentes officia, mutent vitam.
224Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0683B (auctor 1145-1221)
Sunt et alia multa, et forte necessaria, quae salubriter scribi de poenitentia possent; sed haec interim tibi, Pater venerande, sufficiant, usquequo uberioris fontis tibi venas aperiat, qui emittit fontes in convallibus, qui sitientes iustitiam potat aqua sapientiae salutaris.
225Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0708D (auctor 1145-1221)
Tantum, inquam, spirat odoris, ut inter manus Iudaeorum exspirans, inspiret latroni confessionem (Luc. XXIII), fidem centurioni et multa sanctorum corpora, quae dormierant, ad vitam faciat respirare (Matth. XXVII).
226Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0730C (auctor 1145-1221)
Non enim multa operantibus, sed bonam voluntatem habentibus angeli pacem repromittunt.
227Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1437B (auctor fl. 1173)
Et sane haec prosa admodum divina est, paucis multa complectens, et tota ex sacris litteris praeclare desumpta, cuius et historias, et sententias congruenter copioseque adaptat proposito, ut hoc suo opificio auctor ipsius Adam de Sancto Victore, liquido probat se in divinis Scripturis apprime exercitatum et promptum fuisse.
228Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1466A (auctor fl. 1173)
Lippam Liam latent multa, Quibus videns Rachel fulta, Pari nubit foedere.
229Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1471C (auctor fl. 1173)
Erat in eius animo Pietas eximia Et oppressis impendebat: Multa beneficia, Auro per eum, virginum Tollitur infamia.
230Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1474B (auctor fl. 1173)
Offert multa, spondet plura; Periturus peritura.
231Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1478A (auctor fl. 1173)
Multa tamen hic luce fruitur: Ab angelis visitatus.
232Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1490C (auctor fl. 1173)
Ardens fide, verbo lucens, Et ad veram lucem ducens, Multa docet millia.
233Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1491C (auctor fl. 1173)
Quorum multa ex sacra Evangelii et Actuum apostolicorum historia sunt perspicua, neque ampliorem hic exigunt elucidationem.
234Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0455D (auctor c.1140–1212)
Sustollatur super altitudinem terrae, humili quadam superbia universa iudicet infima, quae terreni deputant excelsa, et omnia arbitretur, ut stercora (Phil. III, 8) , quae pro summis illi deliciis habent. Et haec deinceps sit vox eius: Habentes alimenta, et quibus tegamur, his contenti simus (I Tim. VI, 8) . Memoriter teneat, quia qui volunt divites fieri, incidunt in desideria multa, inutilia, nociva: quae mergunt hominem in interitum (ibid., 9) . Et illud: Radix omnium malorum est cupiditas, quam quidem appetentes, inseruerunt se doloribus multis (I Tim. VI, 10) . VI. In his duobus exercitiis sanctitatis, illos expugnans reges potentes, quos Psalmista reges appellat magnos et fortes.
235Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0462A (auctor c.1140–1212)
II. Quod si ita est, imo quia ita est, apparet, quod illi nomen hoc sublime, de quo multa iam diximus, nequaquam satis acute intelligunt, qui quosdam clericos, Canonicos saeculares appellant.
236Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0492C (auctor c.1140–1212)
In malo quippe punico, cortex quidem unus, sed multa sunt grana.
237Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0493B (auctor c.1140–1212)
Unus denique in piscina sanitatem percipit (Ioan. V, 4) ; quia si haec, de qua multa diximus, unitas defuerit, sanitati nec ipsa quoque passionis fides Dominicae aliquem restituet.
238Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0498A (auctor c.1140–1212)
Habet namque bona et pulchra, suavia et dulcia, quae pariter et supra numerum multa, et supra mensuram magna sunt: nihil tamen seipso melius, vel pulchrius; suavius, vel dulcius.
239Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0500B (auctor c.1140–1212)
Quidam vero ad priorem reverti locum et ordinem erubescentes, aliam domum et ordinem adiere, ac in ea forte manere et eum tenere vel nolentes, vel non valentes, adhuc ad domum aliam et ordinem alium migravere: sicque vento leviores et instabiliores effecti, quasi multa fercula gustaverunt, nec se uno refecerunt: dumque ubique religiosi esse voluerunt, religiosi quoque nusquam fuerunt.
240Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0508D (auctor c.1140–1212)
II. Unde et in verbis professionis nostrae, de quibus multa iam in tribus his superioribus sermonibus, diximus, de his aliquid tangere non omittemus, cum de Evangelio Christi, et apostolica institutione, ac Regula sancti Patris nostri Augustini mentionem facimus.
241Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0514C (auctor c.1140–1212)
Et quidem multa sunt, quae in ea a praefato Patre et advocato nostro promulgata legimus; sed tamen eorum summam sub duodecim capitibus nos comprehendere posse putamus; suppressis quam multis, quae sub verborum paucitate coarctari non possunt.
242Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0524A (auctor c.1140–1212)
Nos communi huic vitae nostrae multa de facultatibus nostris, tam pretiosa contulimus, quam utilia; illi vero attenuati, et pene nudi venerunt.
243Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0529B (auctor c.1140–1212)
Carnes namque sine culpa Elias sumpsit (III Reg. XVII, 9) : et illicite lenticulam Esau concupiscens, etiam primogenita amisit (Gen. XXV, 34) . Verumtamen nimis multa fercula, vel genera, aut nimis delicata quaeritare, nullo modo ad viros pertinet Religiosos.
244Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0548C (auctor c.1140–1212)
I. Multa sunt, fratres charissimi, criminum genera, quibus antiquus ille, ac versipellis humani generis inimicus animam hominis illaqueare solet, atque ab arce virtutum deiectam in ima vitiorum prosternere.
245Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0563A (auctor c.1140–1212)
Ecce quam multa hic corpora videmus?
246Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0563D (auctor c.1140–1212)
Copiose, et ab imo ebulliens, et in superficie scaturiens, et undique vaporans: fide stabili, spe certa, simplicitate vera, integra innocentia: dilectum, et absentem cum anxietate desiderans, et venientem cum hilaritate suscipiens; et praesenti, nec sine maturitatis reverentia, nec sine reverentiae maturitate, blandiens; cum moerore et abeuntem prosequens, et demorantem exspectans, et venturum expetens, et non venturum dolore insolabili deflens: nullum ei (quod ad se attinet) secretum celans, totum se infundere gestiens; nullo, sine eo, bono frui volens, nulla pro eo pati adversa refugiens; nulla, eo non participante, prospera habere desiderans superbiam, et invidiam contemnens, iram et acediam abiiciens, simulationem et adulationem nesciens, suspicionem, et detractionem abhorrens; in solo dilecti profectu, prae cunctis mundi huius prosperis, exsultans; in solo et de solo eius defectu, prae cunctis vitae praesentis adversis, dolens; et ut in brevi multa concludam, non solum omne suum abnegans; sed et se totum ei dedens, nihilque sui ipsius sibi reservans.
247Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0580A (auctor c.1140–1212)
Quae cum ita sint, fratres charissimi, diffiteri nullo modo valemus quin multa de his, quae scripta sunt in libro hoc, nobis deesse videamus.
248Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0580B (auctor c.1140–1212)
In multis quippe offendimus omnes; nulla pene dies est, in qua, ex parte aliqua, non omittimus, et negligimus reddere Domino vota nostra, quae distinxerunt labia nostra (Psal. LXXV, 12) . Idcirco videntes deesse nobis non unum aliquid, sed multa de his, quae scripta sunt, clamemus totis cordis medullis ad Patrem nostrum, qui in coelis est, et dicamus dolentes de praeterito: Dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris (Matth. VI, 12) . Dicamus et caventes de futuro: Ne nos inducas in tentationem (ibid., 13) . Ut et a praeteritis mundati, et contra futura muniti, ipsum laudemus, et honoremus, qui est Deus benedictus in saecula, Amen.
249Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0585C (auctor c.1140–1212)
Quia tam multa iubent, tam multa probibent, ut nec numero queant includi, nec memoria retineri.
250Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0593C (auctor c.1140–1212)
Si autem tibi, quod absit, acquiescere noluerit, post multa impensa salutis hortamenta, post crebra ostensa rationis argumenta, humilitate quadam libera et libertate humili illa tibi Petri est assumenda auctoritas, qua Iudaeis Deo contraria iubentibus, libera voce, hoc modo respondit: Obedire oportet magis Deo quam hominibus (Act. V, 29) . Tunc recognosce, quod obedientiam ei promisisti quidem; sed in Christo; ut dum tibi talia iubet, quae Deo non ignoras displicere, scias te ei in illis nullo modo debere obedire.
251Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0594D (auctor c.1140–1212)
Horum quoque peccatorum multa diversitas est, et diversa nihilominus multitudo, in tantum, ut nec numero comprehendi, nec intellectu queant deprehendi.
252Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0598B (auctor c.1140–1212)
Sciendum quoque, quod sicut in uno corpore membra multa sunt, et cum singula bona sint, non eamdem tamen singula habent in dignitate praerogativam (I Cor. XII, 12): ita, in una congregatione canonica partes sunt plures; et, cum forte singulae sanae sint, aliae aliis saniores sunt.
253Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0599A (auctor c.1140–1212)
O quanta, et qualia facturus sum ego, tam nova, quam magna; quam multa, tam insolita?
254Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0604A (auctor c.1140–1212)
Et quidem ne praecedat, nec comitetur multiloquium cordis, apparere non potest plerumque multiloquium in digitis; quia cum eorum multa locutio strepit, indicio evidenti est, quod nulla istos disciplina silentii constringit.
255Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0610D (auctor c.1140–1212)
Caeterum quia hoc quantum ad nos aliquid magni non sit, facile erit vel ex hoc perpendere quod genus, et proavos strepentibus inculcare studuit ipse, quo in natis mulierum maior non fuit: Ne coeperitis, inquit, dicere: Patrem habemus Abraham (Luc. III, 8) . Sed esto quod magna ac multa contulistis indigno, ipsum ponentes in caput, qui vix in cauda est: et in uno quidem, manum vos ostendistis habere ad dandum porrectam; in altero quoque, humiles vos esse in oculis vestris.
256Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0615B (auctor c.1140–1212)
Multa per omnem modum.
257Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0624B (auctor c.1140–1212)
XXII. Eia, o nobis Deoque dilecti Patres et fratres venerandi, iam multa diximus, et dum nos delectat alloqui vos, et iam epistolae modum excessimus.
258Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0641C (auctor c.1140–1212)
XVI. Ut igitur quae superius latius dicta sunt, breviter repetamus, et ipsos, de quibus iam multa locuti sumus, parietes quodammodo erigamus, erant hi tres parietes tabernaculi, australis videlicet, septentrionalis et occidentalis, compacti ex tabulis de lignis setim ab utroque latere deauratis; quarum viginti stabant in latere tabernaculi meridiano, et totidem in aquilonari, et in occidentali octo: habentibus singulis in longitudine cubitos decem, et in latitudine cubitum et dimidium: exceptis illis duabus angularibus tabulis, quae in pariete erant occidentali (ubi videlicet paries australis, et septentrionalis hinc inde nectebatur occidentali) quae intra parietes non nisi dimidium in latitudine cubitum habebant: gemina etiam incastratura singulae tabulae singulis erant coniunctae duabus argenteis basibus, et fusilibus per circuitum trium parietum, singulis tabulis per eosdem duos angulos supputatis; in quibus videlicet angulis ex utraque eorum parte laterum incastraturae terminabantur, habebantque praedictae bases, ut Iosephus ait, foramina; quae binos, qui singulis immissi erant, cardines suscipiebant.
259Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0645C (auctor c.1140–1212)
Tabernaculum vero ita fieri praecepit, ut supponit: scilicet, ut accipiantur decem cortinae, quales et quantas ipse describit, et multa alia quae adiungit, ut ex eis fiat tabernaculum.
260Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0624D (auctor c.1140–1212)
II. Dum autem eis hora necessitatis incumbit, ut multa contra haereticos secus quam catholica fides habeat dogmatizantes scriberent, eis divinarum auctoritate Scripturarum muniti obviam procedentes; plerumque quia pauci erant, disputando contra eos, diutius laboraverunt.
261Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0689B (auctor c.1140–1212)
Sed nec cortinae, nec saga, nec pelles, de quibus tam multa dicta sunt, oculo corporali in pictura, quae in plano iacet, videri possunt; quia et cortinae sagis undique ne appareant ut supra sufficienter ostensum est, exterius teguntur, et saga sub tribus parietibus in uno per planum iacentibus, et sub tentorio in pictura ad orientem iacente, quasi ex toto abscondantur, intelliguntur.
262Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0717D (auctor c.1140–1212)
Unde celebre factum est nomen eius per universum orbem, etiam in magna urbe Roma; quia donaria multa, ac largissimas eleemosynas saepe mittebat Apostolorum Ecclesiis, et ipsi summo pontifici.
263Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0719A (auctor c.1140–1212)
Hinc Glastingeber beato Dunstano, ut in monachorum habitationem fundaretur, commisit; et multa alia bona, sancto Dunstano cooperante, disposuit.
264Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0720A (auctor c.1140–1212)
Abendune, Burc, Tornai, Ramesai, et Inwintunum monasterium virginum magno studio condidit, multa diligentia illustravit.
265Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0633A (auctor c.1140–1212)
In qua pictura coram posita idcirco non multa; sed admodum pauca de allegorica eiusdem tabernaculi dispositione volui notare, quia quomodo haec omnia allegorice intelligenda sint, in dictis sanctorum Patrum, et maxime in libro Venerabilis Bedae presbyteri, quem de tabernaculo iuxta sensum allegoricum composuit, potest qui legere voluerit, copiose reperire.
266Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0743B (auctor c.1140–1212)
CXXXVIII. Quia vestra, Pater venerande, celsitudo evidenter agnoscit quod, sicut in significatione allegorica visibile illud tabernaculum Moysi, de quo multa iam dicta sunt, universalem electorum Ecclesiam designat; ita nihilominus idem tabernaculum in intellectu morali secretum exprimit mentis: parvitati meae adhuc iniungitis, ut sicut ex parte ostendi quomodo haec, quae coram oculo depicta sunt corporali, in allegoria ad universos sanctae Ecclesiae spectent filios, propter fidem communem, sic etiam ostendam quomodo et in tropologia ad singulos pertineant, secundum internam cordis puritatem.
267Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0747B (auctor c.1140–1212)
Imputribilis itaque, et fortis sit cogitatio tua: imputribilis per munditiam puritatis, fortis per robur stabilitatis; ne aliquid immundum in mente tua versetur, imputribilis; ne per multa vageris animo, fortis sit.
268Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0755B (auctor c.1140–1212)
Primum perfecte habuit desiderium mulier illa de qua dicitur: Remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum (Luc. VII, 47) . Secundum vero desiderium habuit ille, qui dixit: Concupivit anima mea desiderare iustificationes tuas in omni tempore (Psal. CXVIII, 20) . Desiderio quoque tertio ardenter flagrabat egregius Praedicator, quando dicebat: Desiderium habens dissolvi, et esse cum Christo (Phil. I, 23) . Et hoc triplex desiderium illi tres exprimunt gradus, qui in spatio sapphirino, quod intra velum est, a dextris ipsius imaginis positi sunt.
269Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0756A (auctor c.1140–1212)
Ex quibus quidem virtutibus quaedam modo habemus: sed multa nobis adhuc deesse videmus, quae omnia in alia vita, quam Sancta sanctorum designant, plene habebimus.
270Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0767C (auctor c.1140–1212)
Sed sicut in secunda libri huius parte dictum est, nec cortinae, nec saga, nec pelles, de quibus tam multa iam diximus, oculo corporali in hac pictura nostra, quae iacet in plano, possunt videri; quia cortinae et sagis undique, ne appareant, ut in praecedentibus sufficienter ostensum est, teguntur; et saga sub tribus parietibus in plano picturae iacentibus, et sub tentorio, quod in pictura ad orientem iacet, quasi ex toto abscondantur, intelliguntur; et tectum parietum, ipsis parietibus in plano picturae iacentibus, omnino non videtur.
271Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0791B (auctor c.1140–1212)
CLXXXVI. Multa quidem, et alia, venerande Pater, de hac nobis materia dicenda occurrunt; sed scire nos convenit, quia sicut studiosorum fervori, sic nihilominus est fastidientium consulendum tepori.
272Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0797A (auctor c.1140–1212)
Ostendunt etenim se, Domine Deus, creata tua qui creasti bona bonus; ostendunt, inquam, se bona, pulchra, dulcia, multa, et magna.
273Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0797B (auctor c.1140–1212)
Bona ad usum; pulchra ad visum; dulcia ad gustum; multa ad numerum; et ad mensuram magna.
274Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0800C (auctor c.1140–1212)
Ecce statim prorumpunt in medium, et se meis offerunt conspectibus cum stellis coeli, arena maris, pulvis terrae, pluviarum guttae, dies saeculorum, horae dierum, momenta horarum, gramina camporum, rami arborum, folia ramorum, costulae foliorum, pili animalium, squammae piscium, pennae volucrum, folia pennarum, verba hominum, voces animantium, motus corporum, cogitationes spirituum; et multa alia in hunc modum; mihique dicunt: Miraris nos, propter multitudinem nostram; magis autem mirare eum, qui fecit nos, propter suam sapientiam, cuius non est numerus.
275Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0825C (auctor c.1140–1212)
Cui profecto Davidi plures aetatum dies habenti, id est, multa virtutum opera possidenti, vestimenta nequeunt conferre calorem; quia cum operiretur vestibus, ut legitur, non calefiebat (ibid.) . Et quid sunt, Domine, terrena omnia, nisi quaedam corporis indumenta?
276Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0825D (auctor c.1140–1212)
O quam magna multitudo, quamque multa magnitudo dulcedinis tuae, Domine!
277Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0826D (auctor c.1140–1212)
Quam non solum ineffabilis, sed quam incomprehensibilis multa magnitudo et magna multitudo dulcis amoris et stabilis; quo simul conglutinamini tu et electi tui, electi tui et tu!
278Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0801C (auctor c.1140–1212)
quae corporalibus meis apparent, et subiacent obtutibus; et quae mirabiliter multa, magna, et pulchra oculi quidem mei deprehendunt, sed quam multa, quam magna, quamque pulchra sint, omnino non comprehendunt; arripiunt me aures meae, seque intendere cogentes, sic me alloquuntur et dicunt: En quot tibi genera vocum repraesentamus?
279Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0803C (auctor c.1140–1212)
Et respondent: Si multa, si magna, si decora, si in aliquo denique formosa sumus, interroga oculos tuos, et indicabunt tibi.
280Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0804A (auctor c.1140–1212)
Sumus etenim modo magna, modo parva; modo maiora, modo minora; modo longa, modo brevia; modo longiora, modo breviora; modo lata, modo stricta; modo latiora, modo strictiora; modo spissa, modo tenuia; modo spissiora, modo tenuiora; et multa in hunc modum: ecce mutatio secundum quantitates mensurarum.
281Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0807B (auctor c.1140–1212)
Sicut enim nec in multis, quae fecit, vera se multiplicavit unitas; nec in magnis, quae condidit, summa se auxit immensitas: sic profecto nec, quamvis eamdem multa, et magna esse prorsus desinerent, incommutabilis se minuet aeternitas: quia nec vere unus numerum, nec immensus augmentum, nec aeternus ullum ullatenus suscipit defectum.
282Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0807D (auctor c.1140–1212)
De quo verax veraciter Apostolus dicit: Qui solus habet immortalitatem (I Tim. VI, 16) . Non solum autem, sed licet multa, magnaque, et corporalia, et spiritualia sint; ei quodammodo non sunt.
283Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0807D (auctor c.1140–1212)
Solus ille, secundum Iob, est, cum et multa alia tam corporalia, quam spiritualia sint.
284Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0809B (auctor c.1140–1212)
Haec, Domine, Deus meus, et multa in hunc modum de te mihi dicit animus meus: imo tu, et non ipse.
285Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0809D (auctor c.1140–1212)
Per eam quidem ea, et quae sensibus nequeunt attingi corporis; discerno etenim humilitatem a superbia, benignitatem ab invidia, iram a mansuetudine, odium a charitate et multa in hunc modum.
286Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0792C (auctor c.1140–1212)
Quia vero pro eo, quod materia, de qua agebamus, fuit non mediocriter profunda, multa nimirum occurrerunt dicenda.
287Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0794A (auctor c.1140–1212)
Siquidem super multa operum Dei magnitudine, magnaque eorum multitudine obstupescimus, quomodo videlicet singula quaeque in genere suo, quinque nostris corporalibus sensibus sese offerentia et inferentia, in diligenti inspectione naturarum suarum, voce magna et clamore valido, quod universitatis quidem Conditor et dispositor sit, dicunt; sed qualis, vel quantus sit, prorsus non definiunt.
288Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0852B (auctor c.1140–1212)
Certe tam multa nos iubent, tam multa prohibent, quod nec numero teneri possunt, nec memorari.
289Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0857C (auctor c.1140–1212)
Ex occasione obedientiarum suarum multa habent oblectamenta, multa solatia multaque relevamina [cod. Gem. levamina], quae ego claustralis habere non possum.
290Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0859D (auctor c.1140–1212)
Vere multa sunt, quae debes, quia multa sunt quae promisisti.
291Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0870A (auctor c.1140–1212)
Facilius namque est tibi humiliter subesse quam illi praeesse utiliter tibi, regi sine querela quam illi regere sine superbia, tibi obedire sponte quam, illi imperare discrete tibi, corripi sine furoris vesania quam illi corripere sine tumoris contumelia, tibi confiteri, quam illi absolvere, tibi satisfacere, quam illi satisfactionem iniungere; et, ut multa brevi sermone concludam, longe ei difficilius est tibi in corde et corpore fideliter et plene procurare, quam tibi procuratione acquisita uti.
292Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0870D (auctor c.1140–1212)
Quaeso te, o anima mea, inter multa quae diximus, de caetero cum metu et omnibus, quibus scis et potes, modis tuam ipsius salutem caute et sollicite operare, omnique contende studio, ut in Deo praelatis et fratribus omnibus etiam proximis tuis et in ipsis placeas Deo.
293Adamus Scotus, Sermones, 198, 0096B (auctor c.1140–1212)
Si qui vero sunt lectores, quibus non placet, quod tanta quidam sunt prolixitate extenti, quod et mihi quoque plurimum displicet; ad memoriam quaeso, revocent quod, qui multa ob aedificationem audientium proponit, non semper quando voluerit convenienter ac decenter proposita terminare poterit.
294Adamus Scotus, Sermones, 198, 0106C (auctor c.1140–1212)
Sed, quia iam multa dicta sunt, quae de hac adhuc materia dicenda restant, in alium sermonem differamus, ne minus digne pertractentur, si ob fastidium vestrum ea citius percurrimus vel minus avide audiantur, si ob eorum profunditatem, diu [al. diutius] eis immoramur. Quae igitur dicta sunt, memoriter retinete, fructuose exercete, occurrentes Creatori, gratias ei de ipsa vestra agendo conditione.
295Adamus Scotus, Sermones, 198, 0111B (auctor c.1140–1212)
XII. Et ut breviter dicam, brevique multa sermone comprehendam, quot nobis in hac interna mentis refectione contemplationum genera, Spiritu revelante, infunduntur, quasi tot in hac mensa magna, ad quam, de more, sedetis, fercula vobis sapidissima, Sponso administrante apponuntur.
296Adamus Scotus, Sermones, 198, 0111C (auctor c.1140–1212)
Quia turba multa, quae convenit ad diem festum hunc, Ecclesiam loquor internarum cogitationum: siquidem reliquiae cogitationis diem festum agent Domino (Psal. LXXV, 11) , ideo [al. atque adeo] gaudet gaudio magno, et iubilat in vociferatione.
297Adamus Scotus, Sermones, 198, 0113B (auctor c.1140–1212)
Sed a Ierusalem descendens in Iericho stabilitatem pacis pro defectu mutabilitatis commutasti: a felicitate ad miseriam poenarum lapsus; ab altitudine in faeces culpae immersus; et a fortitudine cadens per multa infirmitatis frusta confractus, dissolutus atque comminutus es.
298Adamus Scotus, Sermones, 198, 0119B (auctor c.1140–1212)
Cum tamen non sit alius, et alius, de quo loquimur: sed unus idemque mediator Dei et hominum, Deus, et homo, Dominus noster Iesus Christus (I Tim. II, 5) . Sed, quia pro eo quod iam multa diximus, quem habemus in manibus, cogimur finire sermonem, non possumus ad praesens his diutius immorari, quamvis adhuc nonnulla occurrant, quae videantur non debere praetermitti.
299Adamus Scotus, Sermones, 198, 0138C (auctor c.1140–1212)
IX. Isti, quos modo breviter commemoravimus, montes sunt Ierusalem, in quibus vineam plantat, dum ipsis confertur apostolis, plena imitatio Christi, quibus dicit: Vos, qui secuti estis me, sedebitis super sedes duodecim (Matth. XIX, 28) . Dum praedicatoribus tribuitur gratia doctrinae, quibus Dominus dat verbum evangelizantibus virtute multa (Psal. LXVII, 12) ; dum summis de gentilitate viris datur robur fidei, quasi quaedam firma stabilitas, quae illis inest quadris lapidibus, de quibus superius fecimus mentionem, qui cadentibus lateribus in aedificationem assumpti sunt (Isa. IX, 10) . Ab his montibus derivatum est sanctitatis meritum ad inferiores, quia suscipientibus eis populo hanc triplicem pacem, ipsis mediantibus donum susceperunt gratiae, non solum qui in clivo ascendunt consiliorum per iustitiam, et colles sunt: sed et qui emergunt ab imo peccatorum per poenitentiam, et valles sunt, et qui in plano ambulant praeceptorum, et campi sunt.
300Adamus Scotus, Sermones, 198, 0157D (auctor c.1140–1212)
Superbi namque et cupidi sunt, et ad hoc multa scire desiderant ut superbe nimis scientes [al. sentientes] tumide se extollant. Sed sunt quidam, quos non immerito his omnibus praeferimus, quorum in audiendo verbum haec intentio est, ut quod percipiunt aure, impleant opere, et magnae utilitatis est.
301Adamus Scotus, Sermones, 198, 0160A (auctor c.1140–1212)
Sicut enim cum arcam aliquam clausam manibus apprehendimus, ex mole et pondere eius, intra eam multa latere sentimus; licet quid in ea sit, pro eo quod clausa sunt omnia intrinsecus posita, omnino nesciamus ita saepe in sacrosanctis divinae paginae sententiis, ex verbis eius gravidis profunda ac mystica latere sacramenta coniicimus, quanquam necdum revelatis per spiritum oculis mentis nostrae eius interiora videre valeamus.
302Adamus Scotus, Sermones, 198, 0163C (auctor c.1140–1212)
Ibi praedestinatus populus, laudabilis ille, cui iuxta Isaiam, Dominus benedixit (Isai. XIX, 25.) Gens illa, iuxta Psalmistam, beata, cuius est Dominus Deus eius; populus quem elegit in haereditatem sibi (Psal. XXXII, 12) . Nec valet figmentum dicere ei qui se finxit: quid me fecisti sic? (Rom. IX, 20) . Cum potestatem habeat figulus luti ex eadem massa aliud quidem vas facere in honorem, aliud in contumeliam (ibid., 21) . Volens itaque excellentissimus ille, et immensus, terribilis, et magnus valde, occultus et iustus, tremendus et metuendus nimis, ac Dominus Deus, volens, inquam, ostendere aeternam gratiam suam, et notam facere potentiam suam, sustinuit in multa patientia vasa irae apta in interitum, ut et ostenderet divitias gloriae suae in vasa misericordiae, quae praeparavit in aeternam gloriam (ibid., 23). III. O uterus Rebeccae!
303Adamus Scotus, Sermones, 198, 0165D (auctor c.1140–1212)
VIII. Quamplures enim novimus multa scivisse; sed, quia non dilexerunt, minime profuit eis.
304Adamus Scotus, Sermones, 198, 0172B (auctor c.1140–1212)
multa per omnem modum.
305Adamus Scotus, Sermones, 198, 0172D (auctor c.1140–1212)
Nonne copiosus et largus, qui dona gratiae nec ab ipsis abstinet inimicis, gratiae suae solem oriri faciens super malos et bonos, et pluens super iustos et iniustos? (Matth. V, 45.) Quomodo non copiosus, qui, ut brevi multa sermone concludam, aperiens manum suam implet non quidem aliquod, sed omne animal benedictione? (Psal. CXLIV, 16) , ita ut non sit qui se abscondat a calore eius (Psal. XVIII, 7) . Quis tam indomiti cordis est, quin in hac immensae largitatis eius consideratione mansuescat?
306Adamus Scotus, Sermones, 198, 0172D (auctor c.1140–1212)
Quia sicut copiosus et largus est qui donat, ita nec pauca vel modica, sed magna et multa sunt, quae donat.
307Adamus Scotus, Sermones, 198, 0174A (auctor c.1140–1212)
Secunda invitat ad dilectionem, ut in eius quem tanta taliaque tibi dedisse agnoscis, amore inflammeris; tertia, salubrem tibi infundit humilitatem, ut dum te consideras et multa accepisse, et nihil prorsus meruisse, nihil ex omnibus, quae in te vides, bonis, tibi attribuens, sed illi omnia, ex cuius munere sunt, ascribens in conspectu largitoris largissimi, utiliter humilieris.
308Adamus Scotus, Sermones, 198, 0181B (auctor c.1140–1212)
Tum quia multa iam dicta sunt, tum quia quae dicenda restant, verbis paucis expleri non possunt.
309Adamus Scotus, Sermones, 198, 0182A (auctor c.1140–1212)
Plerumque enim multa nobis coram loquentibus, ut in fine praecedentis sermonis diximus, occurrunt; quae in occulto meditantibus, et multo fortassis studio quaerentibus non patuerunt, ut donum intelligentiae, et nostrae subtilitati non tribuamus, et coram quibus confertur, pro illis conferri credamus.
310Adamus Scotus, Sermones, 198, 0182C (auctor c.1140–1212)
Nonnunquam vero visitante mentem spiritu, multa in meditatione apprehendimus: et eadem multa, movente eodem spiritu linguam, in locutione postmodum effundimus, nonnihil bonum providente in hoc tam de nobis quam de auditoribus nostris, ut et in occulto per semetipsum pascat nos.
311Adamus Scotus, Sermones, 198, 0182D (auctor c.1140–1212)
III. Saepe vero, nec multa nobis in meditatione patent, quae proferamus, nec postea, etsi velimus, proferre valemus.
312Adamus Scotus, Sermones, 198, 0188B (auctor c.1140–1212)
Quis hic Moyses tribus mensibus in domo absconditus paterna, nisi Dominus legifer noster, qui accepit verba vitae dare nos tribus temporibus: sub natura, sub lege, sub prophetis, in hac, de qua iam multa locuti sumus, latens Samaria?
313Adamus Scotus, Sermones, 198, 0190B (auctor c.1140–1212)
- 8. Evangelizantibus et pulsantibus dat Dominus verbum virtute multa et occulta.
314Adamus Scotus, Sermones, 198, 0193C (auctor c.1140–1212)
Multa quidem, et admodum magna.
315Adamus Scotus, Sermones, 198, 0195A (auctor c.1140–1212)
I. Videtur mihi quod in his verbis, de quibus iam multa dicta sunt, tres notari ordines possunt eorum qui in sancta congregatione existunt.
316Adamus Scotus, Sermones, 198, 0200A (auctor c.1140–1212)
Longitudine dierum replebo eum, et ostendam illi salutare meum (Psal. XC, 15) . Cum ipso sum in tribulatione; manens vobiscum, et comes individuus assistens vobis, in hac, de qua multa dicta sunt, Samaria.
317Adamus Scotus, Sermones, 198, 0205B (auctor c.1140–1212)
IV. Multa quidem et alia ad sanctificationem pertinentia in sacra passim Scriptura reperire potestis, sed quia de exteriori hac, quae imminet, loquimur festivitate, de hac quoque, quae etiam ab hominibus videri potest, tractamus sanctificatione, quae ut in auctoritate sacri eloquii nobis occurrit, triplex invenitur.
318Adamus Scotus, Sermones, 198, 0215A (auctor c.1140–1212)
Et, ut brevi multa sermone comprehendam, in cunctis eius motibus nihil omnino fit, quod vel humanum, vel angelicum, vel etiam divinum offendat aspectum.
319Adamus Scotus, Sermones, 198, 0220A (auctor c.1140–1212)
Creator noster, filius noster, Deus noster, frater noster, conditor noster, caro nostra; Dominus noster, conservus noster, fortitudo nostra, infirmitas nostra, gloria nostra ignominia nostra, pastor noster, esca nostra, et multa in hunc modum.
320Adamus Scotus, Sermones, 198, 0228B (auctor c.1140–1212)
III. Intelligite etiam, quia multa vobis Deus in praesenti revelat, manifestans vobis, et quomodo peccata evitare debeatis, ne supplicium incurratis: et quomodo virtutem exercere, ut ad praemium pertingatis.
321Adamus Scotus, Sermones, 198, 0237B (auctor c.1140–1212)
Quamvis enim lex scripta per Moysen data sit, in sacramento tamen circumcisionis, in quo multa eiusdem legis sacrificia continebantur, ante quodammodo data fuit: quandoquidem circumcisionem primus, ut scitis, Abraham suscepit.
322Adamus Scotus, Sermones, 198, 0248D (auctor c.1140–1212)
VII. Multa quidem et alia bona apparens in carne nobis contulit Salvator, sed superiorem haec inter alia obtinent, et habent in se caeterorum primatum.
323Adamus Scotus, Sermones, 198, 0254D (auctor c.1140–1212)
Celebrantes nativitatem humilis et parvuli Christi, ipsi superbi et in suis oculis magni: casti et pudici Christi, ipsi impuri et corrupti; pauperis et inopis Christi, volentes divites fieri, ac per hoc incidentes in multa [al. in desideria multa] inutilia et noxia; radicem omnium malorum cupiditatem appetentes et ideo inserentes se doloribus multis inflati, inquinati, inflammati.
324Adamus Scotus, Sermones, 198, 0262C (auctor c.1140–1212)
Hoc est illud bonum et iucundum, ad quod invitat nos Paulus cum dicit: Honore invicem praevenientes (Rom. XII, 10) . Et item: Per charitatem spiritus servite invicem (Gal. V, 13) . Et alibi: In humilitate, inquit, spiritus superiores arbitrantes sibi invicem (Phil. II, 3) . Illud quoque: Cum omni humilitate et mansuetudine, cum patientia supportantes invicem in charitate; et rursum: Solliciti servare unitatem spiritus in vinculo pacis (Ephes. IV, 2) . Et multa alia in hunc modum, quae ad honorem, amorem, obsequium nos invitant fraternum.
325Adamus Scotus, Sermones, 198, 0266A (auctor c.1140–1212)
I. Si diligenti sollicitudine, et sollicita apud vos diligentia, charissimi, perpendere volueritis, quod sancti isti quorum in his tribus diebus festa celebramus, singulorum in singulis communi omnium Redemptori valde dilecti fuerint, tum cum multa sint alia, etiam hoc potestis indicio deprehendere, quod dies eorum natalitii, tam recenter post ipsum, in quo ille est natus, diem ordinate sine ullo intervallo succedentes, se nobis celebrandos ingerunt.
326Adamus Scotus, Sermones, 198, 0271B (auctor c.1140–1212)
Laudabile quidem et omnino probabile est, ut tam caute tempore adversitatis te habeas, quatenus quod intus toleras, nec vultu nec verbo passim foris ostendas, sed humilitatem, pro posse, in lingua et facie praeferens, scias nebulosam hanc in quam venisti horam tentationis, disponente Deo, in horam noviter transituram pacis et tranquillitatis, quia qui irruere super te permittit vesperum ad fletum, arridere quoque ipse faciet tibi continuo matutinum ad laetitiam (Psal. XXIX, 6) . X. Quam multa, ut frequentissima experientia edocti sumus, iratis nobis suggerit ira ut dicamus et agamus, quae post tempus furoris nullatenus dicenda vel agenda fuisse, sedati iam atque tranquilli effecti evidenter perpendimus?
327Adamus Scotus, Sermones, 198, 0274B (auctor c.1140–1212)
Sed quid de eis dico, cum non sit servus maior domino suo, neque apostolus maior eo qui misit eum? (Ioan. XIII, 16.) Nonne, ut multa alia sub silentio praeteream, cum ipse aeternitatis Dominus coram incredulis haec verba proferret: « Antequam Abraham fieret, ego sum, » tulerunt lapides ut iacerent in eum? (Ioan. VIII, 58.) Igitur cum evangelizas verbum, ut adamantem et silicem exhibe faciem tuam, quatenus nec elatione dilateris susceptus, nec dolore contraharis contemptus, nec pretiosum te aestimes cum audiris, nec cum despiceris vilem.
328Adamus Scotus, Sermones, 198, 0293C (auctor c.1140–1212)
multa quoque et magna per omnem modum.
329Adamus Scotus, Sermones, 198, 0296A (auctor c.1140–1212)
VI. Apertis tibi his, de quibus multa iam diximus, coelis, vide Filium hominis stantem a dextris virtutis Dei, per fidei certitudinem aequalem eum per omnia agnoscens Deo; scito quod Filius Dei est.
330Adamus Scotus, Sermones, 198, 0301A (auctor c.1140–1212)
Cum multa sint alia, quae ei distributor interiorum, et remunerator Dominus Iesus contulit munera gratiarum: haec tamen nobis ad praesens occurrunt.
331Adamus Scotus, Sermones, 198, 0305D (auctor c.1140–1212)
X. Et est hic triplex modus, quem breviter attigimus, quo eum in vita honoravit, conferendo videlicet ei, inter multa alia, quibus eum ditavit, gratiarum suarum munera, virginitatem in corpore, puritatem in mente, dilectionem in sincera familiaritate, sive, si ita melius dicitur, familiaritatem in sincera dilectione.
332Adamus Scotus, Sermones, 198, 0309C (auctor c.1140–1212)
in qua cum dilectore suo Domino Iesu gaudio gaudet inenarrabili beatus iste de quo iam multa diximus Ioannes, per omnia saecula saeculorum.
333Adamus Scotus, Sermones, 198, 0318B (auctor c.1140–1212)
Breviter ut percurramus, salvo sensu allegorico, qui pertinet ad Ecclesiam; salvo etiam, qui exprimit eius praerogativam, omni alio sensu tropologico, quem nos modo dicturi sumus: mulier in coelo haec est, de qua superius multa diximus, sapientia in animo.
334Adamus Scotus, Sermones, 198, 0320C (auctor c.1140–1212)
Nunquid quia multa iam dicta sunt, debemus ista omittere perscrutari?
335Adamus Scotus, Sermones, 198, 0326A (auctor c.1140–1212)
Cum tamen ipsa sapientia erga eum multa apud se habeat bona in occulto proposito, cogitans de eo cogitationes pacis, et non afflictionis (Ierem. XXIX, 11) : quae quandoque confert ei, tunc scilicet, quando per plenum ad eum fuerit amorem conversus.
336Adamus Scotus, Sermones, 198, 0331B (auctor c.1140–1212)
Quod ad hoc mihi videtur posse referri, quod iste, de quo multa iam diximus, Ioseph, cum audisset quod Archelaus regnaret in Iudaea pro Herode patre suo, timuit illo ire (ibid, 22) . Archelaus namque agnoscens leo dicitur, per quem iactantia exprimitur.
337Adamus Scotus, Sermones, 198, 0346C (auctor c.1140–1212)
Et sic quasi quadripartitus hic, de quo iam multa diximus, gladius Iesu Mariae quidem animam pertransit; sed non ex multis cordibus revelantur cogitationes.
338Adamus Scotus, Sermones, 198, 0349B (auctor c.1140–1212)
Haec autem et in hunc modum multa alia, tanta ac talia sunt ut in eis cum et spes [al. quae cum in eis et spes] praesumat, et ratio caliget, et conscientia contremiscat, admirentur Ioseph et Maria mater Iesu super his, quae dicuntur de eo.
339Adamus Scotus, Sermones, 198, 0350B (auctor c.1140–1212)
Et quidem valde necessarium ut admirantibus Ioseph et Maria matre Iesu super his, quae dicuntur de illo, adsit cum benedictione sua Simeon, quatenus multa et magna, quae in hac admiratione habentur, bona, interna visitatio renovet et foveat, atque a diminutione defendens in augmentum spirituale promoveat.
340Adamus Scotus, Sermones, 198, 0356B (auctor c.1140–1212)
Pauli sententia haec est: Sicut enim in uno corpore multa membra habemus, omnia autem membra non eumdem actum habent, ita et multi unum corpus sumus in Christo (Rom. XII, 5) . Et adiunxit: Singuli autem alter alterius membra. Sicut ergo videtis in corpore nostro, quia non unius eiusdem singula esse membra possunt vel officii vel actionis, ita nec vos singuli, qui huius corporis (quod est canonica congregatio ista) estis membra: unius eiusdemque valetis esse exercitii vel perfectionis.
341Adamus Scotus, Sermones, 198, 0363C (auctor c.1140–1212)
I. Sancta haec mulier, de qua multa iam, in sermone praecedenti, diximus, vixisse asseritur cum viro suo annis septem a virginitate sua (Luc. II, 36) . Quid autem ipsa designet, quidve sit ipsam Annam vocari, quidve prophetissam esse, quid etiam annis septem cum viro suo vixisse: quid autem usque ad annos octoginta quatuor in viduitate mansisse; quid denique, quod pene modo omiseram filiam dici Phanuel, et esse de tribu Aser, et in diebus multis processisse; in eo, qui hunc proxime praecessit, sermone, prout tunc occurrere potuit, ostendimus vobis.
342Adamus Scotus, Sermones, 198, 0369A (auctor c.1140–1212)
Cumque ex his viris sanctis multa bona sumis exempla, nimirum et multa et sapida, ex lignis pulchris et suavibus carpis poma.
343Adamus Scotus, Sermones, 198, 0369D (auctor c.1140–1212)
Primum perfecte desiderium habuit mulier illa peccatrix, sed poenitens, de qua dicitur: Remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum (Luc. VII, 47) . Secundum habuit ille, qui ait: concupivit anima mea desiderare iustificationes tuas in omni tempore (Psal. CXVIII, 2) . Tertio quoque ardenter flagrabat egregius praedicator, desiderium habens dissolvi et esse cum Christo (Phil. I, 23) . Integra anima est, cum eius memoria munda est, cum ratio perita, cum voluntas devota.
344Adamus Scotus, Sermones, 198, 0371A (auctor c.1140–1212)
Nolumus modo diu de hac eius loqui confessione: tum quia in sermonibus, quos in Adventu habuimus, satis, ut nobis tunc visum fuit, prolixe, de confessione disputavimus: tum quia hunc quem in manibus habemus, sermonem, ad debitum, pro eo quod multa iam diximus, terminum perducere festinemus.
345Adamus Scotus, Sermones, 198, 0386A (auctor c.1140–1212)
Quidni multa voventi, et non solummodo votum non solventi, imo contra votum multa praesumenti ipsa sublimitas professionis maior cumulus sit damnationis?
346Adamus Scotus, Sermones, 198, 0386B (auctor c.1140–1212)
Quot longo tempore post te istud coeperunt carpere iter, et non solum quoque usque ad te pervenientes: sed et viriliter praecurrentes; consummati in brevi expleverunt tempora multa, placita enim Deo erat anima illorum? (Sap. IV, 13.) VII. Adhuc post haec omnia, quod magis me movet, magis me turbat, inculcat mihi frequentiam lapsuum meorum: alloquitur namque me hoc modo, et dicit: pessima est plaga tua, et pene insanabilis: toties colligata est, toties Curata medicamine, toties fota oleo, toties ei cicatrix obducta est (Isa. I, 6) . Innumerae sunt vices, quibus sanatus es. Porro scias hoc dictum non ad laudem, sed ad sugillationem tuam, nam saepe curatus, saepe te vulneratum ostendis.
347Adamus Scotus, Sermones, 198, 0394A (auctor c.1140–1212)
De quibus profecto miraculis multa, ut scitis, Patres orthodoxi dixerunt: Nec a nobis exspectetis audire aliquid novi, qui non solum quidquam invenire novi nequaquam idonei sumus, sed nec adeo, ut eorum dicta plene intelligere possimus, in ingenio sumus perspicaces, nec ut intellecta retinere in memoria tenaces.
348Adamus Scotus, Sermones, 198, 0414B (auctor c.1140–1212)
De quo miraculo, ut ipsi legentes, satis scitis, multi multa dixerunt; multa et in suis scriptis reliquerunt, in quibus plane pleneque ostenderunt se habuisse ingenii acumen in sentiendo, et nitore non caruisse eloquii in proferendo.
349Adamus Scotus, Sermones, 198, 0423B (auctor c.1140–1212)
Multa quidem et alia sunt exercitia corporalia, quibus et absens, ut nos visitet, invitanda est gratia: sed hoc triplex ad praesens occurrit.
350Adamus Scotus, Sermones, 198, 0431D (auctor c.1140–1212)
Cum pravum et iniquum, quem ante conversionem ducere solebam, statum ad memoriam revoco, me ante me statuens, primum studeo considerare quae et qualia, quot et quanta mala commisi: sed et ubi, et quando, et cum quibus mortifera multa peregi.
351Adamus Scotus, Sermones, 198, 0439B (auctor c.1140–1212)
XVIII. Et si vultis recipere, usque adhuc servat vinum bonum, quia, cum dederit dilectis suis somnum, ecce haereditas Domini (Psal. CXXVI, 3) . Hoc vinum potabunt, et inebriabuntur charissimi Sponsi in nuptiis patriae coelestis (Cant. V, 1) , quando cessantibus et istis quae nunc in Ecclesia celebrantur per fidem: et istis, de quibus iam multa diximus, quae in anima sunt, per internam puritatem, succedent illae, in quibus inebriabuntur illi beati convivae, electos loquor angelos et homines, ab ubertate domus Dei, et torrente voluptatis suae potabit cos (Psal. XXXV, 9) , videntes eum facie ad faciem. Tunc similes ei erimus, quoniam videbimus eum sicut est (I Ioan. III, 2) . Tunc disponet Dominus Iesus his, qui permanserunt cum eo, in tentationibus suis, sicut disposuit ei Pater suus regnum, ut edant et bibant, in nuptiis istis regiis et nobilissimis, super mensam suam in regno suo (Luc. XXII, 29) . Tunc praecinget se, faciens servos suos, quos invenerit vigilantes, discumbere, et transiens ministrabit eis (Luc. XII, 37) . Tunc aqua mutabitur in vinum: quia transibit homo in Deum.
352Adelmannus Brixiensis, De viris illustribus sui temporis, 143, 1295B (auctor 1050-1062)
Deploranda singillatim multa quidem memini, Utpote convictor senis haerens saepe lateri, Aure bibens oris fontem aureum melliflui.
353Adelmannus Brixiensis, De viris illustribus sui temporis, 143, 1296B (auctor 1050-1062)
Charitate Sigo noster plenus atque gratia, Multa praebens ore, manu advenis solatia, Singularis organali regnabat in musica.
354Adelmannus Brixiensis, De viris illustribus sui temporis, 143, 1297 (auctor 1050-1062)
Multa in hos versus notanda forent, sed tantum ea observo quae mihi obvia sunt.
355Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1289C (auctor 1050-1062)
« Pax multa diligentibus legem tuam, et non est illis scandalum (Psal. CXVIII) . » Et quid est lex Domini, nisi via Domini?
356Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1291C (auctor 1050-1062)
Nam et gentiles magni quidam et nobiles philosophi multa falsa, quae iure contemnimus, non solum de creatore Deo, sed de hoc mundo et his quae in eo sunt, sensisse inveniuntur.
357Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1296A (auctor 1050-1062)
Videntur multa deesse.
358Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0097A
» Haec et huiuscemodi nobis loquentibus et ipso affirmante, « si haec Vita vera est, Martialis absque omni dubietate vere apostolus est; Aimiricus item ad nos iterum intrat cum Breviario vetusto sepulcri et ostendit ei veterrima scriptura quoddam responsorium in eodem positum: Gloriosus est Martialis apostolus Galliae, qui ita plantavit Ecclesiam, ut cum ipse multa pertulerit, in pace tamen deficiens hanc in pace dimiserit.
359Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0097C
Cum ipso Hebionita venit quidam medicinae artis egregius, nomine Bernardus, ad Buxeriam monachus Ravennae, qui dum mecum apud Egolismam sermocinaretur et similiter contrariosa de sancto apostolo Martiale multa proferret, sicut audierat a Longobardo supradicto, et interrogaret dicens abbati meo Ravennati, « quod caput dicam quia Martialis est apostolus?
360Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0101A
Quia vero sine dubio Gallia proprie apostolatus est Martialis tam Dei quam ipsius, tantocius Aquitaniae quam etiam priscorum Patrum nostrorum catholicorum intemerabilia testimonia multa sunt; ita ex omni parte Martialis perfecte apostolus est, quia et a Christo accepit ligandi dissolvendique potestatem, et in Galliam non sua propria voluntate, non suo arbitrio, non sua praesumptione, sed praecipiente Domino et cogente Petro ingressus est evangelizare; insuper quod bene coepit, melius perseveravit, et apostolatum proprium, id est gratiam et annuntiationem fidei in gentibus Galliarum pro nomine Christi habet.
361Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0102A
Mox ibi ostendit ei picturas multa antiquitate vix parentes, et ait: Unde sunt istae picturae?
362Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0102B
Dixit etiam mihi: « Ego plus quam alii homines causa medicinae circumeo multa loca, et audio hoc reprobari ab omnibus, et a nullo laudari, et maxime propter Benedictum priorem qui contradictor est, qui affirmat omnibus propter hoc nasciturum esse ab hoc usque ad quinque annos magnum scandalum in loco sancti Martialis, et venturam ibi magnam persecutionem, quia orationes de ipso sicut illi proferunt, non sunt Deo acceptabiles.
363Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0102C
Pontifices et Pharisaei concilium contra Dominum tenuerunt, dicentes: Quid facimus, quia hic homo multa signa facit?
364Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0104A
Quot eruditi ante nos in conspectu Dei cecinerunt: O quam gloriosus est miles fortissimus Martialis, qui apostolorum iunctus collegio, potestate ligandi atque solvendi accepta a Domino, non dissimili cum apostolis est honoris usus privilegio; et multa alia, in quibus apostolus praedicatur; nunc vero per unum Langobardum rusticum, putantem se esse grammaticum, derelinquet conventus eruditorum catholicorum veritatem antiquam Patrum nostrorum?
365Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0107B
Haec erat sua crebra repetitio quotidiana: « Ego, inquit, sum nepos abbatis de Clusa; ipse duxit me per multa loca in Longobardia et Francia propter grammaticam; ipsi iam constat sapientia mea duo millia solidis, quos dedit magistris meis.
366Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0021A
Per idem tempus sanctus Germanus Parisiorum episcopus, missus a rege Chariberto Egolismam civitatem, consecravit basilicam sancti Eparchii, ubi ipse nuper sepultus fuerat; adfuit cum eo venerabilis Gregorius episcopus Turonensis, et in ipsa basilica multa pignora reliquiarum beati Martini episcopi collocantes, dedicaverunt eam in eiusdem santi Martini honore.
367Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0022B
Qui vecors erat, sicut et frater eius fuerat; sed meliorem illo non poterant Franci invenire de prole regali . . . . . . (An. 741. Fred. c. 110) . . . eo pacto, ut Romanos defenderet de Langobardis, qui multa mala in terra sancti Petri faciebant.
368Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0025B
Et ipse Pipinus Brevis, propter Childericum regem Austrasiorum a Francis occisum, proelium fecit cum Theoderico rege Francorum, et devicit eum, et cum eo postea concordans, maior domus extitit in Francia, et bella multa contra Suevos et alias gentes fortiter fecit.
369Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0043A
Restauravit et monasterium sancti Michaelis ad Eremum et multa alia laudabilia in opere Dei egit.
370Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0054B
Hic Cluniacensi coenobio contulit dona, sceptrum aureum, speram auream, vestimentum imperiale aureum, coronam auream, crucifixum aureum, pensantia simul libras 100, et alia multa; et cum Odilone abbate eiusdem loci crebrius colloquium familiare exercebat, et in aula palatii sui eum prae omnibus ducebat.
371Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0057C
Blaviam denique castrum cum expugnaret comes Engolismensis, ducem ipsum secum habuit, et magna fortitudine ipsum castrum accepit, et a duce ipso accepit in beneficio haec: vicecomitatum Mellensem et Oenacensem et Rocacardensem honoremque Cabannensem et Confolentis, Rofiacum quoque, et multa alia.
372Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0059C
Qui a Hierosolima reversus, in basilica sancti Stephani Lemovicae sedis pristinum honorem continens, et ecclesiarum et villarum multa possessione ex paterna fruens hereditate, et magnae catervae militum, qui eius beneficia habent, imperans, a curis secularibus magna ex parte ereptus, et liberius Deo vacat, et maiori quam ante securitate et gloria pollet.
373Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0061D
Circa hoc tempus Alduinus episcopus, acceptis pretiosioribus sancti Marcialis ornamentis et vestimentis, et multa affluentia argenti, quia in manu sua abbatiam habebat emptam a Widone, properavit ante quadragesimam cum Willelmo duce Romam, et in tristicia monachos sancti Marcialis reliquid.
374Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0064C
Quo tempore Cordubenses Mauri per mare Gallicum subito cum multa classi Narbonae per noctem appulerunt, et summo diluculo cum armis in circuitu civitatis sese effuderunt; et sicut ipsi nobis retulerunt, sortilogium eorum eis promiserat, prospere acturos et Narbonam capturos.
375Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0067A
Item Normanni, duce Rotgerio, ad occidendos paganos Hispaniam profecti, innumeros Sarracenorum deleverunt, et civitates vel castella ab eis abstulere multa.
376Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0071B
Ecclesiam quoque sanctae Crucis sedis Aurelianis et monasterium sancti Benedicti Floriacum et alia multa flamma devoravit.
377Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0118D
Coruscabant sane multa miracula ad ipsius apostoli pretiosissimum corpus.
378Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0028B (auctor -875)
Describunt ibi templa marmorea, lapidibus pretiosis auroque distincta, et multa alia quae videntur incredibilia.
379Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0054D (auctor -875)
Thebani auxilio Atheniensium multa animati fiducia propter virtutem atque industriam Epaminondae ducis sui, terrestre praelium committunt.
380Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058D (auctor -875)
Cum Poro Indorum rege cruentissimum bellum gessit.
380Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058D (auctor -875)
Cum Andragatho duce multa et gravia praelia gessit, firmatisque conditionibus pacta pace discessit: a quo tempore Machabaeorum Hebraea historia Graecorum supputat regnum.
381Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0059B (auctor -875)
Ptolomaeus Iudaeos qui in Aegypto erant, liberos esse permisit, et Eleazaro pontifici vasa sancta restituens, multa donaria in templum Hierosolymis transmisit.
382Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0067D (auctor -875)
Postea contractis undique copiis, multa hostium millia Samnitum et Lucanorum interfecit.
383Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0079D (auctor -875)
Vitellius victor Romam venit, ubi cum multa crudeliter ac nequiter ageret, postquam de Vespasiano comperit, primum deponere molitus imperium, post a quibusdam animatus Sabino Vespasiani fratre occiso succensoque templo, et mista simul flamma ruinaque, omnes in unum pariter interitum ac tumulum dedit.
384Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089A (auctor -875)
Quo apud Pontum occiso, obtinuit Florianus imperium diebus octoginta novem.
384Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0089A (auctor -875)
Hic Gallias iamdudum a barbaris occupatas, per multa gravia praelia deletis tandem hostibus, ad perfectum liberavit.
385Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0093B (auctor -875)
Eustasius primum Coelesyriae, dein Antiochiae episcopus, adversum Arianum dogma multa componens, in exsilium pulsus, apud Traianopolim Trachiarum urbem conditus est.
386Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Athanasius Alexandrinus episcopus, multa Arianorum perpessus insidiis, ad Constantem Galliarum principem fugit; unde reversus cum litteris, et rursum post mortem illius fugatus, usque ad Ioviani imperium latuit.
386Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Theodosius imperator Arcadium filium consortem imperii sui facit.
386Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0097A (auctor -875)
Maximus Britanniam omni pene armatam iuventute, copiisque militaribus exspoliavit, quae eum in Gallias secutae, nunquam ultra ad domum rediere.
387Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0106B (auctor -875)
Salvianus presbyter apud Messiliam humana et divina litteratura instructus, inter alia quae scripsit, ad Claudianum presbyterum Viennensem, librum unum expositionis extremae partis in Ecclesiasten.
387Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0106B (auctor -875)
Symmachus papa inter multa Ecclesiarum opera, quae vel a fundamentis creavit, vel prisca renovavit, ad beatum Petrum, ad beatum Paulum, et beatum Laurentium pauperibus habitacula construxit: et omni anno per Africam et Sardiniam episcopis qui in exsilio erant pecunias et vestes ministravit.
388Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0112D (auctor -875)
Theodebertus et Theodoricus, filii Childeberti, cum avia sua Brunichilde in regnum gloriosi regis Gunthchramni in Burgundiam directi: Theodericus cum Chlothario patruele suo pugnam iniit, eumque cum exercitu suo fugavit: inde Theodericus consilio matris suae Brunichildis, cum Theodeberto fratre pugnam miscuit.
388Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0112D (auctor -875)
Quarto ab eadem milliario monasterium abbatis Anastasii introivit, ubi septem annis regulariter vivens, dum Caesaream Palaestinae orationis gratia venisset, captus a Persis, et multa diu verbera inter carceres et vincula Marcebana iudice perpessus, tandem in Persidem mittitur ad regem eorum Chosroam: a quo tertio per intervalla temporis verberatus, ad extremum una suspensus manu per tres horas, sic decollatus cum aliis septuaginta, martyrium complevit.
389Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0115D (auctor -875)
Dagobertus rex ecclesias sanctorum ditavit, eisque multa largitus pacifice et quiete regnum tenuit Francorum.
389Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0115D (auctor -875)
Hic constituit pacem cum Saracenis terra marique decennio.
390Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
Reverentissimus Ecclesiae Lindisfarnensis in Britannia ex Anachorita antistes Cuthbertus, totam ab infantia usque ad finem vitam miraculorum signis inclytam duxit.
390Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
Theodericus rex Francorum mortuus est, qui regnavit annis novemdecim.
390Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
Pippinus multa bella gessit contra Rittodum gentilem Frisonum ducem, similiter contra Suevos, vel alias quamplures gentes.
390Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
in imperatorem, Anastasium apud Nicaeam civitatem gravi praelio vicit: datoque sibi sacramento, presbyterum fecit ordinari.
390Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
[718] Leo Imperator, annos novem. Saraceni
391Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
Cuius venerabile corpus humatum post undecim annos, quasi eadem hora fuisset defunctus, cum veste qua tegebatur incorruptum inventum est.
391Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
Blidrannus Viennensis Ecclesiae episcopus.
391Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
Ipse vero ut regnum accepit, cum esset catholicus, imaginem illam venerandam, in qua sanctae sex synodi erant depictae, et a Philippico fuerat deiecta, pristino loco in urbe regia erexit.
391Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0120A (auctor -875)
cum immenso exercitu Constantinopolim venientes triennio civitatem obsident, donec civibus multa instantia ad Deum clamantibus, multi eorum fame, frigore ac pestilentia perirent, ac si pertaesi obsidionis abscederent.
392Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131C (auctor -875)
Desiderius rex tunc iuxta clusas Longobardorum exercitum composuerat: sed impetum Francorum sustinere non valens, Papiam ipse Desiderius refugit.
392Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131C (auctor -875)
Positus itaque in custodia, per murum noctu aufugit ad ecclesiam beati Petri, ubi tunc forte legati Francorum aderant: inde primum Spoletum deductus, ac deinde ad gloriosum regem Carolum in Saxoniam in loco qui dicitur Badrabunne, ibique honorifice susceptus, atque cum eodem honore Romam remissus.
392Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131C (auctor -875)
Hic terraemotus et in Galliis et in Germaniis multa loca etiam concussit.
392Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0131C (auctor -875)
Quem imperator benigne suscepit, et precibus eius annuens, muneribus donatum redire permisit.
393Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0134C (auctor -875)
Rex Carolus, ut pervenit ad locum qui dicitur Ingilinham, quatuor scaras in Saxoniam dirigit, quae Deo auxiliante victrices exstiterunt.
393Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0134C (auctor -875)
Per septem itaque dies operam dedit, ut ea quae perperam ibi acta fuerant, nudarentur.
393Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0134C (auctor -875)
Quem tamen honorifice tenuit, et postmodum imperatori reddidit.
393Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0134C (auctor -875)
Munera autem huiusmodi sunt, quae legati imperatori detulerunt, papilionem et tentoria atrii bissina, vario colore, simul cum funibus pari ordine distintis; pallia serica multa et pretiosa, balsamum et odores atque unguenta ( Regino de Annal. ). Sed et horologium aurichalco arte mechanica mirifice compositum, in quo duodecim horarum cursus ad clepsydram vertebatur, cum totidem aereis pillulis quae ad completionem horarum decidebant, et casu suo subiectum sibi cymbalum tinnire faciebant: additis in eodem eiusdem numeri equitibus, qui per duodecim fenestras completis horis exibant, et impulsu egressionis suae totidem fenestras quae prius erant apertae, claudebant, necnon et alia multa in ipso horologio erant mira.
393Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0134C (auctor -875)
Hic inter alia mirifica et nimis honoranda opera sua in omni imperio suo, sive in Gallia, sive in Germania, sive in Italia, legatos dedit, qui pauperum et oppressorum iustitias diligenter quaererent, et singulorum necessitates ad plenum audirent.
394Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Tractum est igitur bellum Saxonum per spatia annorum, cum in perfidiam saepe relaberentur, fortissimo rege cum Francis pene eos subinde usque ad internecionem obterente (RHEGINO. lib. II. Annal.) . Witigingis et Albi cum sociis, qui diu Saxones ad rebellionem permoverant, per obsides recepti, atque eis benignissime a pio rege perfidia indulta, in Attiniaco baptizati maximam pacem regioni contulerunt.
394Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Sed cum Paulus Cephaleniae praefectus cum Orientali classe ad auxilium Dalmatis ferendum adventaret, regia classis ad propria regreditur.
394Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135C (auctor -875)
Huius imperatoris tempore, pars corporis beati Sebastiani martyris ad Suessionicam urbem delata: ubi multa mira in laudem Dei omnipotentis varia genera sanitatum infirmis collata.
395Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0209C (auctor -875)
Apud Africam, natalis sancti Fulgentii, Ecclesiae Ruspensis episcopi et confessoris, qui tempore Vandalicae persecutionis, ob catholicam fidem et eximiam doctrinam, ab Arianis multa perpessus, et diu apud Sardiniam exsilio relegatus, tandem ad Ecclesiam suam redire permissus, et vita et triumpho clarus, sancto fine quievit, annum sui episcopatus agens vigesimum quintum, vitae autem totius sexagesimum quintum.
396Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0408D (auctor -875)
Ad quorum venerandam memoriam cum multa beneficia Deus praestaret, contigit ut ad diem natalis eorum infinita populi multitudo concurreret.
397Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0255B (auctor -875)
Qui multa Arianorum perpessus insidiis, quadragesimo et sexto anno sacerdotii sui, post multos agones, multasque patientiae coronas, quievit in pace.
398Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0274D (auctor -875)
Ipso die Lugduni, sanctae Blandinae cum quadraginta octo martyribus, temporibus Marci Aurelii Veri et Antonini atque Lucii filiorum, eius, quando per multas Romani orbis provincias ex acclamatione, et seditione vulgi, persecutiones adversus Christianos durissimae concitatae sunt, ita ut millia multa martyrum per loca singula fierent.
399Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0278A (auctor -875)
Quarto etiam, verberibus acta, craticulis exusta, et multa alia perpessa, ad ultimum gladio iugulatur.
400Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0374B (auctor -875)
Ad quorum corpora noctu multa diu lux apparens, et ubi essent, et cuius essent meriti declaravit.
401Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0280C (auctor -875)
Et accurrens consedit pedibus eorum deosculans vincula, et dicens: Certate, martyres Christi, calcate diabolum, modicum perseverate; parvus quidem labor, sed multa requies, et ineffabilis postmodum satietas.
402Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0297D (auctor -875)
Apud Syriam, natalis S. Domitii martyris, qui virtutibus suis multa incolis beneficia praestat.
403Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0349A (auctor -875)
Adrianus respondit: non insanio, sed de multa insania ad sanam mentem revertor.
404Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0323C (auctor -875)
Valerianus praefectus dixit: Quid varias per multa?
405Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0324B (auctor -875)
Et audita est vox: Adhuc multa certamina tibi debentur.
406Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0214C (auctor -875)
At beatus Felix presbyter captus, et vinculis astrictus, ante praesidem Draccum adductus, cum multa de portentis deorum, quod nihil essent, disputaret, eumque praefectus immolare impelleret, respondit: Inimici estis deorum vestrorum.
407Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0229A (auctor -875)
Romae, natalis S. Valentini presbyteri, qui post multa sanitatum et doctrinae insignia, fustibus caesus, et sic decollatus est, sub Claudio Caesare.
408Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0355B (auctor -875)
Post multa vero curricula annorum, gloriosissimo Carolo Francis imperante, contigit, legationem Francorum ferentibus, illustres ac sapientia circumspectos legatos transitum per Africam fecisse.
409Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0357A (auctor -875)
Offerens igitur imperator ecclesiis Dei multa donaria, ex regiis sumptibus eas reparari fecit.
410Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0239C (auctor -875)
Romae, natale sancti Cyriaci, qui post longam carceris macerationem, quam sub Maximiano pertulit, cum Sisinnio condiacono suo, et Smaragdo, et Largo post multa facta miracula, in quibus filiam Diocletiani Artemiam, ipsius rogatu a daemonio curavit, ac baptizavit; filiam quoque Saporis regis Persarum Iobiam, missus illo pro hoc Diocletiano, aeque liberavit a daemonio, ac baptizavit cum ipso rege et aliis quadringentis: triginta, rediens Romam post mortem Diocletiani, tentus est inter alios Christianos a filio eius Maximino, et in custodiam missus, eo quod sororem suam Christianam fecisset.
411Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0268B (auctor -875)
Apud Aegyptum, natalis sancti Dioscori lectoris: in quem praeses multa et varia tormenta exercuit, ita ut ungues eius effoderet, et lampadibus eius latera inflammaret; sed coelestis luminis fulgore territi ceciderunt ministri.
412Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0333C (auctor -875)
Eodem die Romae, in Sexto Philippi, natalis beatorum presbyterorum Ioannis et Crispi, qui persecutione Diocletiani et Maximiani multa sanctorum corpora officiosissime sepelierunt.
413Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0397B (auctor -875)
Apud Viennam, sanctorum martyrum Severini, Exuperii et Feliciani: quorum corpora post multa annorum curricula, ipsis revelantibus, inventa, et a pontifice urbis clero et populo honorifice sublata, in basilica sancti Romani, quae iam dictae civitatis parte orientali sita est, condigno honore condita sunt.
414Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0220A (auctor -875)
Ad aquas Salvias natale sancti Anastasii martyris et monachi de Perside, qui post plurima tormenta carceris, verberum et vinculorum, quae in Caesarea Palaestinae perpessus fuerat, a Persis postremo in Perside multa poena affectus, atque ad ultimum decollatus est a rege eorum Chosroe cum aliis septuaginta.
415Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0418C (auctor -875)
Beata igitur Victoria in virginitatis proposito invincibiliter persistens, post multa facta miracula, inter quae plurimas virgines Domino aggregaverat, percussa est gladio in corde a carnifice Taliarcho, quem rogatu Eugenii sponsi sui Iulianus pontifex Capitolii et comes templorum, ad hoc opus direxerat.
416Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0399D (auctor -875)
Romae, natale S. Chrysogoni martyris, qui per biennium iussu Diocletiani coniectus est in vincula, ubi multa perpessus, S. Anastasiae alimoniis fovebatur.
417Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0204B (auctor -875)
Ipso die Romae in coemeterio Aproniani, passio sanctae Eugeniae virginis, quae tempore Gallieni imperatoris, post multa virtutum insignia, et sacros virginum choros, quas Christo Domino aggregaverat, sub Nicetio urbis praefecto alligata saxo, et praecipitata in Tiberim mergi non potuit.
418Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0291A (auctor -875)
Quid multa?
419Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0309C (auctor -875)
Qui cum iubente Maximiano artem disceret medicinae, a presbytero Hermolao ad fidem Christi conversus, multa miracula fecit, patremque suum senatorem Eustorgium Christi fidei subiugavit.
420Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0243B (auctor -875)
Eodem die apud Africam sanctorum confessorum Armogastis, Archinimi, et Satyri: qui apud Africam tempore Vandalicae persecutionis, sub Geiserico rege Ariano cum essent lucidissima membra Ecclesiae Christi, et pravitatem Arianorum libertate catholica frequenter arguerent, pro confessione veritatis, multa et gravia perpessi supplicia atque opprobria, cursum gloriosi certaminis impleverunt.
421Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0310A (auctor -875)
Item eodem die, natale sanctorum martyrum Simplicii, Faustini et Beatricis, temporibus Diocletiani et Maximiani: qui post multa ac diversa supplicia iussi sunt capitalem subire sententiam; et ligato saxo in collo eorum, iactari per pontem, qui vocatur Lapideus, in Tiberinis theumatibus.
422Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0369C (auctor -875)
Innumeris quoque et aliis modis ibi et crebro sanantur aegroti; et multa, angelica tantum illic potestate, geri miracula comprobatur.
423Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0406D (auctor -875)
Quorum corpora cum Ioanne presbytero colligens Thrason, vir Christianissimus, qui de facultatibus suis martyribus multa ministraverat, sepelivit in praediolo suo, via Salaria, sub die tertio Kalend.
424Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0224B (auctor -875)
(Euseb., l. IV, c. 5.) Hierosolymis, beatissimi Matthiae episcopi de quo mira et plena fide gesta narrantur; qui multa pro Christo perpessus, ultimo in pace vitam finivit.
425Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0254C (auctor -875)
Denique post multa annorum spatia, cum Palladius eiusdem urbis episcopus, et cum eo alii viri Dei, corpus eius, debiti honoris gratia, in basilicam novam transferrent, reserato sarcophago, contemplati sunt cicatricem capitis, qua in parte defixum fuerat securis acumen.
426Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0272D (auctor -875)
Haec fuit filia beatissimi Petri apostoli, quae post multa miracula sanitatum, cum eam Flaccus comes suo vellet coniugio sociare, tridui, inducias postulans, et cum sancta virgine Felicula collectanea sua continuis ieiuniis atque orationibus vacans, tertio celebratis Dominicae oblationis mysteriis, mox ut Christi sacramentum accepit, reclinans se in lectulo, emisit spiritum.
427Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0950A (auctor 814-878)
Et paulo post: In omni loco sacrificatur, et offertur nomini meo oblatio munda (Malach. I, 10, 11) , post multa ita dicitur: « Quidam putant hoc quod ad Iudaeos dicitur specialiter, eo quod victimae eorum immundae sint atque pollutae, et sacrificium transferatur ad gentes, intelligi debere super Ecclesiae sacerdotibus qui negligenter offerunt victimas Domino.
428Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0950D (auctor 814-878)
» Et post multa: « Hic est ergo panis qui de coelo descendit, ut si quis ex ipso manducaverit, non moriatur (Ioan. VI, 50) ; sed quod pertinet ad virtutem sacramenti, non quod pertinet ad visibile sacramentum; qui manducat intus, non foris; qui manducat in corde, non qui premit dente.
429Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0951A (auctor 814-878)
» Item in positionem buccellae quam Iudas accepit, post multa ita dicit (tract. 62) : « Recordamini unde sit scriptum: Quicunque manducaverit panem, aut biberit calicem Domini indigne, reus erit corporis et sanguinis Domini (I Cor. XI, 27) . Et de his erat sermo, cum hoc Apostolus diceret, qui Domini corpus velut quemlibet alium cibum indiscrete negligenterque sumebant.
430Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0915C (auctor 814-878)
Interea apud Gallias, Angesilo maioredomus filioque eius Pippino humanam obeuntibus vitam Carolus filius Pippini, totius gentis Francorum magistratum, quanquam post multa bella de manu Reinfredi (Reginfredi Paul. Diac. lib. VI, c. 42) tyranni Deo iuvante abstulit, suaeque subdidit potestati.
431Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0930A (auctor 814-878)
Haec et alia multa in hunc comminans modum, simulque baculo petram ante sepulcrum positam percutiens, tristis abscessit; sed omnipotens Deus nequaquam diutius contristari passus est servum suum, quin potius meritis et interventu beati Patris, cum quo fiducialius conqueri solitus erat, celerrime moestitia relevatum, gaudio competenti replevit.
432Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0936C (auctor 814-878)
Haec et alia multa ea tempestate miranda Dominus per servum suum carnis sarcina absolutum operari dignatus est: quae inertia eorum, quorum studiis nota populis debuere fieri, praetermissa sunt.
433Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0957B (auctor 814-878)
Quid multa?
434Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0965C (auctor 814-878)
Quibus ut optaverant repertis, cum maxima alacritate et summa reverentia, utpote martyribus digna, navi imponunt, et concito itinere redeunt; eisque Deo duce et reduce, secundis potientibus effectibus, et corpora sanctorum monasterio Lirinensi inferre parantibus, obviam se tulit dicta abbatissa Angarisma, cum multa prece obsecrans, ut sibi facultas attribueretur magistri corpus humandi in monasterio suo, cuius est vocabulum Oratorium: cuius devota petitio, et filiorum erga Patrem incomparabilis affectio, huius solum (ut sic dicam) amicabile fuit iurgii seminarium. Nam femina venerabilis desiderio flagrans corpus petebat; discipuli autem nec modicum ab illius praesentia secerni volebant.
435Adrianus I, Epistola, 98, 1256C
In quibus licet Evangelium silet, tamen nequaquam in omnibus incredibile fidei meritum, et hoc affirmante de ipso evangelista: Multa quidem et alia signa fecit Iesus, quae non sunt scripta in libro hoc (Ioan. XX) . Denique fertur ab asserentibus (Euseb. lib. I, c. 13) quod Redemptor humani generis, appropinquante die passionis, cuidam regi Edessenae civitatis, desideranti corporaliter illum cernere, et ut persecutiones Iudaeorum fugeret ad illum convocare, ut auditas miraculorum opiniones, et sanitatum curationes illi et populo suo impertiret, respondisset: Quod si faciem meam corporaliter cernere cupis, en tibi vultus mei speciem transformatam in linteo dirigo, per quam et desiderii tui fervorem refrigeres, et quod de me audisti, impossibile nequaquam fieri existimes.
436Adrianus I, Epistola, 98, 1256D
» Item ex synodica trium patriarcharum, videlicet Cosmae Alexandriae, Theodori Antiochiae, et Theodori Hierosolymae, quae in praedicto concilio relecta, ab omnibus fideliter honorata venerabiliter suscepta est: ubi post multa sanctorum Patrum testimonia, Theodorus patriarcha Hierosolymorum inquit: « Restat mihi tempus enarrandi de Abagaro Edesseno, et alia aut similia sanctorum Patrum, quae et vos melius cognoscitis.
437Adrianus I, Epistola, 98, 1257C
In persona enim Christi et Ecclesiae diversa sanctorum Patrum opuscula in Cantica canticorum explanata sunt: et si, quomodo intelligendum est, scire velint, sancti Epiphanii episcopi Cypri proferimus expositionem, in qua inter multa diversa inquit: « Ostende mihi faciem tuam, et auditam fac mihi vocem tuam; hoc est, per legem et prophetas non mihi loquaris, sed temetipsum totum mihi demonstra: sicut et Moyses tali desiderio comprehensus, fiducialiter dicebat ad Deum: Ostende mihi teipsum, ut te videam (Exod. XXXV) . Sed tunc equidem dixit Moysi: Nullus videbit faciem meam, et vivet.
438Adrianus I, Epistola, 98, 1278D
Unde et operantur, sicuti et arca, multa miracula.
439Adrianus I, Epistolae, 96, 1204C
Item exemplar epistolae eiusdem papae ad domnum [Lamb. add. Carolum] regem directae, in qua continetur de transitu Constantini imperatoris et de Reginaldo duce Clusinae, praefatus papa postulans ut ipsum [ducatum] actum domnus rex ei habere non permitteret, eo quod multa mala in Castello Felicitatis indesinenter agere non desistebat . . . . Domno excellentissimo, etc.
440Adrianus I, Epistolae, 96, 1213B
Qui ab illo constitutus fuit, sed ibi permanere permissus non fuit, sed magis contra Deum eiectus est, et Rhemensis ecclesia per multa tempora et per multos annos sine episcopo fuit, et res ecclesiae de illo episcopatu sunt ablatae et per laicos divisae sunt, sicut et de aliis episcopatibus, maxime autem de Rhemensi metropolitana civitate.
441Adrianus I, Epistolae, 96, 1214B
Sed in sola subiectione Romani pontificis permanens, dioecesim et parochiam Rhemensem, adiuvante Domino, et nostra atque beati Petri fultus in ista sancta sede auctoritate, secundum sanctos canones et huius sanctae sedis praeceptiones, tibi subiectas ita certes et studeas gubernare, ut illam desiderabilem vocem Domini nostri Iesu Christi valeas cum electis eius audire: Euge, serve bone et fidelis: quia in pauca fuisti fidelis, supra multa te constituam, intra in gaudium Domini tui (Matth. XXV) .
442Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1278D
Cum debeamus, o fratres et filii dilectissimi, Dominici agri strenui et solertes esse cultores, et spiritualibus ad purgationem ipsius coelestium praeceptorum uti ligonibus, oportet, ut si quas in eo spinas, si qua germinare venenosa conspicimus, pari labore unanimique zelo haec radicitus exstirpare studentes, arripiamus examinis rastrum, et falcem iudicii concordi certamine proferamus, ne quaeso in nos exprobrantis affectu dicatur: Messis quidem multa; operarii autem pauci (Matth. IX) . Consonanter autem, charissimi, laboremus, et in agro Dominico iugiter quidem, sed nunc potissimum operemur, quando videlicet in Ecclesia, quae apertissime Dominicus ager appellatur, auctore Photio, nova praesumptio et inaudita est orta temeritas.
443Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1277A
Nunc ergo, quoniam et iste unus ex illis est qui postquam lupus factus est pastor, continuo dispersi, et a vobis pie omnia regentibus iterum congregati sunt, revocetur et ipse petimus, et in mandra fidelium omnium a clementia vestra locetur, et inter laetantes pios filios paterno affectu post longae captivitatis reversionem connumerari mereatur; et ob amorem Dei et protectorum vestrorum principum apostolorum honorem, a quorum regimine proficiscitur, mansuetudinis vestrae auxilia sentiat, ex post turbationem serenitatem, et tempestatem tranquillitatem, et post multa adversa optatae prosperitatis effectum, quatenus per patronorum vestrorum intercessiones, principum videlicet, a quorum sede remittitur; et quorum principatum pro Ecclesia vestra, quae valde fluctuat, die ac nocte interpellare per multa curricula non cessavit; a misericorde Deo, quem in famulis eius honoratis, et hic vobis felicitas continua, et inimicorum subiectio et in futuro aeterna gloria et infinita praemia, insuper et regnum coeleste cum sempiterna vita praestetur.
444Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1284D
Dicit enim Scriptura: Si peccaverit homo in hominem, rogabit pro eo sacerdos; si autem in Deum peccaverit, quis rogabit pro eo? (I Reg. II.) Sane hos qui in nefando conciliabulo, quod in iniuriam et derogationem sedis apostolicae Constantinopoli factum est, voluntarie subscripsisse probantur, cuiuscunque sint ordinis vel professionis, nulla venia dignos esse, nisi multa miseratio eiusdem, quam laedere nisi sunt, apostolicae sedis occurrat, evidentissima ratio docet, et multifaria maiorum sanctio manifeste demonstrat Quin et universalis Chalcedone habita synodus adeo huiusmodi temeritatem detestata est, ut in sententia quam in Dioscorum protulit, hoc maxime memorare videatur, cum de ipso dicit (conc. Chalced., act. III) : Secundis excessibus priorem iniquitatem valde transcendit: praesumpsit enim et excommunicationem dictare adversus sanctissimum et beatissimum archiepiscopum magnae Romae Leonem Priorem autem iniquitatem, pravitatem utique dicit haereticam.
445Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1285D
Quamobrem consolatione multa dignus habendus, et a sancta fraternitate tua quiete, refrigerio, et omni est veneratione ditandus, atque in ecclesiasticis negotiis diligentissime moderandis irremote tenendus; propter quae videlicet ipse pericula infinita, non solum per mare, sed et per aridam gradiendo sustinuit; quin potius penes nos demorans, et causa tui iugiter pulsans, et continuas nobis molestias irrogans, neque quaslibet sibi ferias contulit, nec ullam quotidiano labori nostro requiem dedit.
446Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1291A
Salus enim, teste Salomone, ubi multa consilia (Prov. XI) . Non enim in aliquem horum hinc indignetur vestra tranquillitas, nos non propriae voluntatis impedivit aliqua tarditas, sed multiplex prohibuit numerosarum ecclesiarum per industriam nostram sublevandarum properare necessitas.
447Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1306B
Fidelium relatione comperimus quod tua fraternitas debitum vigorem in provincia Rhemensi non agitans, multa reprehensione dignissima a tuis comprovincialibus convalescant.
448Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1308C
Praesulatus nostri auribus intimatum est Carolum regem Carolomannum filium suum gratia sua privatum, post multa dira simul et dura crudeliter irrogata, beneficiis, et ab ipsis quoque regni sui metis eliminasse: quinimo ut vos etiam in eum excommunicationis spicula iaceretis, sanctimoniae vestrae nihilominus suasisse.
449Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1309C
XXXVI. AD BASILIUM, CONSTANTINUM ET LEONEM IMPERATORES. (Anno 871.) Quod missi sedis apostolicae, post multa pericula, nudi vix evaserint. Conqueritur quod Ignatius episcopum apud Bulgaros consecrare praesumpserit de tribus capitulis nihil immutandum.
450Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1310B
Apocrisiarios quoque nostros, super quorum nihilominus reversione scripsistis, licet sero, post multa tamen pericula, depraedationes atque propriorum hominum trucidationem, nudos tandem recepimus non cuiuslibet hominis fretos auxilio, sed Dei solius praeditos adminiculo: unde audientes haec universi gemunt, et quia isti pertulerunt quae sub nullo piorum principum quemquam sedis apostolicae missum pertulisse recolunt, omnes stupefacti mirantur, fitque continui clamoris ab Ecclesia nostra murmur, quod ita dispositionis vestrae constitutio improvide prodire potuerit, ut in barbarorum gladios, nullo imperii vestri fulti praesidio, miseranter inciderint.
451Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1311C
Si nostra, more priorum, aequitas in vestrae urbis praesules, maiorum regulis obviantes, commoveri severius voluisset, quamvis multa instantia, et certamen viri prudentissimi et religiosissimi hegumeni ac sacrorum vasorum custodis Theognosti, qui de pietatis vestrae virtutibus, et probabilium morum insignibus, et trophaeorum triumphis, atque de beneficiorum vestrorum pie sibi praestitorum multitudine, nos plurimum relatione sua laetificavit, et qualiter diebus vestris, superno brachio, atque studio, et solertia, vestra Christianitas prosperetur, enarrans, ad multimodas laudes sanctae Trinitati reddendas, et gratias, alacriores exhibuit, ad postulata divinitus muniendo imperio vestro concedenda, nos supra modum efflagitaverit, et ultra quam dici possit solito et prisco more, ac pro ecclesiasticis utilitatibus frequenter impenso, crebris suggestionibus investigarit.
452Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1311D
Scripsisti (ut alia multa mittamus) ut nostri presbyteri (Constantinopolitani scilicet) iussi sint e regione Bulgarum cum gravi ignominia et dedecore expelli, ipsique illinc episcopi cum non mediocri contemptu exigi; et hoc nullo tanta de re iudicio prius apud vos facto, cum in iudicium ea de re nunquam vocati simus.
453Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1312C
Intelleximus autem et alia multa a vobis contra Patrum decreta fieri, inter quae et hoc est, nuper quosdam contra statuta Patrum priscorum, et synodi oecumenicae proxime celebratae, ex laicis repente diaconos creatos, cum sciatis Photii casum inde originem traxisse.
454Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1315A
Descendam et videbe, utrum clamorem qui venit, opere compleverint, an non est ita, ut sciam (Gen. XVIII) . Ecce Dominus omnipotens, cui nihil absconditum est, sed omnia ei manifesta sunt etiam antequam fiant, cur haec et alia multa per se inquirere dignatus est, nisi ut nobis exemplum daret, ne praecipites in discutiendis seu iudicandis negotiis essemus, et ne mala quorumquam prius quisquam praesumat credere, quam probare?
455Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1318B
XLI. AD CAROLUM CALVUM REGEM. (Anno 872.) Regem asperioribus litteris offensum, multa de eius laudibus praedicans, placare studet. De Actardo ad sedem Turonicam translato. Imperium Carolo post Ludovici obitum promittit. Et de Hincmaro Laudunensi.
456Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1318C
Litteras vestrae nobilitatis per venerabilem filium et fratrem nostrum Actardum episcopum suscepimus: in quibus multa reclamatoria, resultatoria, et tumultuosa perspeximus, aliter quam optaveramus murmurantia.
457Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1465C
Verum quoniam praelatorum ignavia multa solent damna et gravamina ecclesiis provenire, statuimus et praesentis decreti assertione sancimus; ut nulli episcopo liceat praedia vel bona commissae vobis ecclesiae alienare aut inbeneficiare, seu aliquo modo distrahere.
458Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1382B
Quem, licet inviti, et multa precum instantia fatigati, quia eum necessarium et utilissimum S. R. E. volebamus circa nos retinere, vix eis tandem concessimus, et electionem ipsam assentientibus fratribus nostris, auctore Domino, confirmavimus.
459Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1534B
Inde est quod dilectum filium nostrum D. latorem praesentium, qui multa nobis tam super dilectione circa eum quam super aliis pluribus de tua fraternitate retulit commendanda, charitati tuae attentius commendamus, per apostolica scripta rogantes, quatenus eum pro B. Petri ac nostra reverentia diligas et honores, et eum cum interventu nostro et pro devotione sua de charo habeas chariorem, ipsum quoque in negotiis suis, si qua emerserint, prudentia tua studeat viriliter defensare.
460Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1538A
Rex vero, et qui cum eo erant, quoniam infinitae multitudinis . . . minime poterant sustinere, suasu et nimia precum instantia eorumdem militum templi, ipsis simul cum residuis militibus regis remanentibus ad conflictum, licet invitus, multa tamen prece et postulatione devictus, illaesus tandem ad propria remeavit.
461Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1449B
et B. canonici ecclesiae Sancti Martini de civitate Maguntina, eum praebendam ipsorum in beneficium laicis ipsis retinentibus tribuisse, et aurum, argentum et alia ornamenta ecclesiae inconsulto clero ac populo distraxisse, ac post appellationem ad nos factam, multa de bonis suis eis abstulisse dixerunt, adiicientes etiam eumdem fratrem nostrum, convocata synodo, fecisse publice interdici, ne quisquam ad apostolicae sedis iudicium praesumeret appellare.
462Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1449D
et Her, multa de rebus suis sibi queritur iniuste, et violenter ablata, nihilominus tibi mandamus ut illos nisi inique ablata ei reddiderint, excommunicationis ultione percellas.
463Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1450B
Sed ex quo, peccatis populi exigentibus, Toletana civitas, quae insignis quondam, et inter Hispaniarum urbes magni nominis habebatur, Saracenorum violentia capta est: ita ibi Christianae religionis libertas ad nihilum est redacta, quod per multa curricula temporum, nulla illic perhibeatur pastoralis officii dignitas viguisse.
464Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1452A
Hac itaque consideratione inducti, fraternitati tuae per apostolicam sententiam mandamus, quatenus Pampilonensem episcopum, de cuius vita indita sinistra [multa] nostris auribus referuntur, congruo loco et tempore ante tuam praesentiam studeas convocare; vel tu ipse ad civitatem eius, vel ad loca vicina, festinanter accedas: et tam Pampilonensibus canonicis, quam supra . . . . . . latore praesentium, et ipso episcopo in tua praesentia constitutis, crimina super quibus ipsi canonici, et homicidium . . . . . . quo idem supra secundum tenorem litterarum praedecessoris nostri felicis memoriae papae Eugenii, quas eidem episcopo destinavit, eum impetierunt.
465Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1616D
Sanctae quoque Romanae Ecclesiae, quia vobis super hoc consilium praestiterat et favorem, in ipso facto fuit non modicum derogatum; et omnes adversus ipsam ex multa indignatione clamabant, dicentes, eam auctricem tanti periculi exstitisse.
466Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1493A
Inde siquidem est, quod, licet plurimi astruere moliantur, quod multa in Graecia, praeter eam quam de te habemus, opinionem, contra nos et matrem tuam sacrosanctam Romanam Ecclesiam fueris machinatus, nos tamen huic assertioni fidem nolumus adhibere, quoniam ea devotio, quam coram positus nobis exhibuisti, talia credere nos non permittit.
467Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1506A
Quoniam igitur comes modum excedendo multa et maxima damna tibi intulerat et canonicis similiter domosque hominum tuorum diruendo destruxerat, dixerunt compositores ut quadraginta libras pro restauratione damni comes persolveret; canonicis vero damnum suum ad eorum libitum et misericordiam emendaret.
468Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1587B
Sane cum illi iniquitatis filius percussus saltem emendari debuerit, de corrigendo quod male gesserat cogitare super dolorem eiusdem civitatis adiecit, et Tullensi Ecclesiae Vischiriacum et alias villas, ecclesias, possessiones, et multa alia praesumpsit auferre, multisque ipsam molestiis et rapinis non desinit fatigare.
469Adso Dervensis, De Antichristo, 101, 1289C (auctor c.910-c.992)
Quo vero errore contigerit ut idem libellus nunc sancto Augustino, nunc Rabano Mauro tribueretur, non indiget multa inquisitione: norunt enim eruditi qui veteres codices scrutari et elucubrare consueverunt, multoties diversorum scriptorum opuscula commisceri in uno volumine, quod ob primarium opus ibi descriptum, unius cuiusdam celebris scriptoris praefert nomen, reliquis inscriptione destitutis et quasi per appendicem adiectis, cuius rei multa exempla afferre possemus, nisi esset notissima.
470Adso Dervensis, De Antichristo, 101, 1293D (auctor c.910-c.992)
Faciet quoque signa multa et miracula magna et inaudita.
471Adso Dervensis, De Antichristo, 101, 1298B (auctor c.910-c.992)
Tamen Augustinus in Epistolam: Nolumus vos ignorare de dormientibus, multa luculentissime inde declarat.
472Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0659B (auctor c.910-c.992)
Quando vero totum eius loci ad laudem et gloriam divini nominis esset consummatum opus, sed et post multa annorum curricula venerabilis Hincmarus Remorum archiepiscopus sanctissimi Basoli corpus a loco, in quo erat venerabiliter humatum, decrevit transferendum.
473Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0659C (auctor c.910-c.992)
Ex eo denique tempore multis et intercessionibus sancti huius, multa sunt signa ostensa virtutum, quae non sunt comprehensa litteris ad memoriam posterorum.
474Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0648B (auctor c.910-c.992)
8. Cum denique praedictos hos omnes bonorum gradus pertransiret florida beatissimi Basoli iuventus, Dei praeventus dono accenditur eius animus, ut iam plenius renuntiare debuisset mundo, sua omnia desereret, de finibus suis exiret, regnum Franciae penetraret, Remensem urbem specialiter expeteret, ac beati Remigii, de cuius sanctis actibus mira et egregia iam olim multa cognovisset, tumulum corporaliter inviseret, ibique sacris vigiliis et orationibus excubaret.
475Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0650B (auctor c.910-c.992)
In ea quoque altercatione quae inter Chilpericum ac Childebertum reges de principatu regni fuerit oborta, hic idem praesul a Chilperici regis auxilio non defecit et copia, unde multa postea legitur sustinuisse adversa.
476Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0650C (auctor c.910-c.992)
12. Interea dum frequentibus regiis expeditionibus non deesset Aeg dius, Chilperico Francorum rege Aquitaniae partes saepe expetente, cum aliis illius regni urbibus, tum etiam Lemovico territorio clarus et notus erat episcopus pro suae bonitatis merito omnibus venerandus Et cum per multa bonorum exercitia curreret, quibus haud immerito iustorum iudicio laudari debuisset, in hoc praecipue etiam a Deo sublimari meruit, quando suo tempore Remorum urbem adventu beatissimi Basoli divina gratia illustravit.
477Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0681A (auctor c.910-c.992)
Nec minus in magnis flagrans resplenduit actis, Quae gessere Patres fulti pietate priores, Optima dans vitae populis documenta beatae Domini namque gratia praeeunte, multis miraculorum signis in eo loco claruit, ac supervenientibus diversarum incommoditatum casibus se opponens, multa coelestis beneficii emolumenta populis impendebat: sanitates corporum, salutem animarum.
478Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0684B (auctor c.910-c.992)
Inter igitur multa exhortationum verba et consolationum affamina, hoc quoque eis praedixit, quod de resolutione proprii corporis divinitus sibi notificatum manebat.
479Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0686B (auctor c.910-c.992)
Sed cum iam Dominus ulterius sanctum suum occultare nollet, ex praefato cultelli miraculo caeterisque ad tumulum sancti viri ostensis, servis Dei visum est inde corpus beati patris debere transferri, ac illi inde translatum tumulaverunt retro altare in basilica SS. apostolorum Petri et Pauli, quam ipse vivens aedificaverat, ubi suffragantibus eius meritis multa tribuuntur dona populis.
480Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0685C (auctor c.910-c.992)
22. Beatus Bercharius durissimi languore vulneris morbidus, licet trahens longa suspiria vix proloqueretur, fesso anhelitu tamen Dominicae passionis et resurrectionis solemnia, suae etiam depositionis obsequium ac locum sepulturae humiliter ordinans, discipulis multa ventura praedixit, indicendo eis sollicitudinem divini timoris ac observantiam sanctae religionis.
481Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0687A (auctor c.910-c.992)
Nam decenti fornice perforata orientali maceria ipsius ecclesiae quae proxima eius sepulturae erat, inde eo aditu infra cum sarcophago translatum, secundo tumulaverunt retro altare in ipsa basilica sanctorum apostolorum Petri et Pauli quam ipse vivens aedificaverat, ubi suffragantibus eius meritis multa tribuuntur dona populis.
482Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0613A (auctor c.910-c.992)
Ita benignus Conditor per electissimum sui nominis confessorem multa et mirifica peragebat; quemque viventem copiosis bonorum operum stipendiis cumulaverat, mortuum quoque indefessis miraculorum titulis sublimabat.
483Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0617C (auctor c.910-c.992)
Multa praeterea per eosdem dies, quibus sacri corporis depositio parabatur, eius merito beneficia provenere languentibus, hisque maxime qui diversa febrium valetudine profligati, ad B. Frodoberti opem se submissius contulerunt.
484Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0627D (auctor c.910-c.992)
Tunc ille, ut recens ab inferis prodiens emerserat umbris, ad nutum antistitis ora resolvens, atque a tenero pectore alta suspiria trahens, libere coepit edicere quid in inferno positus vel senserat vel vidisset; multa videlicet et innumerabilia tormentorum genera, inter tartaraeos ignes flammivomos vigere serpentes, immensas reorum multitudines diversis suppliciis mancipatos, ac miserorum spiritus inter flammas et frigora coarctatos stridore deficere, atque ex suo defectu ad rediviva iterum incendia renovari, ubi ad vitam nulla recuperatio, sed omnium bonorum oblivio, sola praesentium poenarum inenarrabilis cruciatio; ad quam ipse quoque rex et regina, omnesque qui praesentes aderant, procul dubio essent perventuri, nisi beati antistitis dictis et factis crederent, et Christianae fidei colla subiugarent, seque ipsum ad eadem poenarum loca deductum perpetuae damnationis tenebris fuisse deputatum, nisi beati confessoris Christi citius intercessio subvenisset, quae eum a malignis spiritibus atque ab infernalibus claustris eriperet, et ad superos revocaret.
485Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0629D (auctor c.910-c.992)
Tantis igitur ac talibus, ut praediximus, longo temporis exercitio divinus operator incessanter insistens, fatigari non poterat, quem sancti Spiritus fervor accendebat; qui, secundum Apostoli dictum, et si aliis non erat apostolus, huic tamen plebi vere apostolus exstitit (I Cor. IX, 2) , quam ipse tot signis atque virtutibus, tot laboris et instantiae suae sudoribus Deo acquisivit, et quamvis moribus nostris et conversioni multa deesse senserimus, quae ille vir beatus et docuit et excoluit, signa tamen apostolatus eius nos omnes in Domino sumus (Ibid.) , quia quod ille ab ipso primordiali sanctae et universalis Ecclesiae sumpsit exordium, hoc postmodum generi nostro libera auctoritate perfudit, fide potius armatus quam ferro.
486Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0633B (auctor c.910-c.992)
Haec et his similia multa prosequens pauper ille, tristis recipitur hospitio.
487Adso Dervensis Incertus, De Antichristo, 40, 1132
Faciet quoque signa multa, magna, mirabilia et inaudita: arbores scilicet subito florere et arescere, mare turbari et subito tranquillari, naturas in diversas figuras mutari, agitari aera ventis et multimodis commotionibus, et caetera innumerabilia et stupenda, mortuos scilicet in conspectu hominum suscitari, ita ut in errorem inducantur, si fieri potest, etiam electi (Matth. XXIV, 24) . Nam quando tanta ac talia signa viderint, etiam illi qui perfecti et electi Dei sunt, dubitabunt utrum ipse sit Christus qui in fine mundi venturus est secundum Scripturas, an non.
488Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 14; 25
Milites enim propter experientiam quam habent de bellis, multa aggrediuntur, quae videntur esse terribilia.
489Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 16; 18
Rursus facilius acquiri potest temperantia, quam fortitudo: quia multa talia experimur in vita, multotiens enim occurrunt nobis delectabilia, a quibus abstinendo disponimur, ut simus temperati.
490Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 19; 12
Ideo largior multorum posset esse avarus, si illa multa non aequarentur facultatibus dantis.
491Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 23; 22
Non autem decet reges et principes omnia negocia quantumcumque modica expedire per seipsos, nec decet eos omnium esse operativos; sed ut possit liberius intendere expeditioni negociorum magnorum quae sunt pauca, debet alia minora negocia aliis committere, quae sunt multa.
492Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 9; 7
Accipiendo sic gloriam, et famam large, et pro eodem, posset forte alicui videri felicitatem ponendam esse in fama et gloria, eo quod ipse possit esse magnae latitudinis, cum ad diversas partes divulgare possit: et magnae diuturnitatis, cum per multa tempora contingat ipsam indelebilem esse.
493Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 11; 40
Debet uti actu matrimoniali propter conservationem speciei, sive propter procreationem prolis: nam ex defectu filiorum multa regna passa sunt divisionem, et scandala: decedentibus enim principibus absque liberis, plures insurgunt, ut dominentur, et faciunt dissensionem in Populo.
494Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 7; 31
Nam cum ira satietur, si multa mala inferantur alteri, iratus miseretur ei.
495Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 11; 65
Nam multa, quae hic universaliter sunt tradita, ibi particulariter ostendentur.
496Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 188, 2; 29
Iuvenes ergo, quia non sunt multorum experti, statim cum eis aliquod proponitur negocium, non valentes ad multa respicere, eo quod sint multorum ignari, statim de illo negocio iudicant, et credunt sic esse, ut eis proponitur.
497Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 188, 2; 30
Si enim multa cognoscerent, conditiones hominum considerare scirent, et non statim assentirent corde omnibus iis quae eis dicuntur, sed diligenter inspicerent utrum illa essent credenda.
498Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 188, 3; 19
Pueri enim, quia non multa mala fecerunt et innocentes sunt, sua innocentia alios mensurant, et omnia referunt in meliorem partem: credunt enim omnes bonos esse.
499Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 188, 3; 53
non autem delectantur in recitando res fiendas, quas sunt facturi, eo quod videant se multa fecisse, et cogitent se pauca facturos.
500Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 5; 25
Si ergo leges Gentilium continentes multas fabula et apologos idest multa fabulatoria et derisoria, plus possunt propter consuetudinem, et sunt sic applicabiles animo, si pueri ab infantia affuescant illis ut firmiter adhaereant fidei christianae, quae sola est catholica et orthodoxa, ab ipsa infantia ea quae sunt fidei sunt iuvenibus proponenda.