'multo' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 27407 hits      Show next 500

Nor id , p8, 36 found in
2A Teramensis archipresbyter, Epistolae, 1; 10
Multo magis tu, quam dominus P., nitebaris hanc questionem assumere?
3Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345C (auctor fl. 1130)
Multo enim facilius est fractum reintegrare, quam mortuum suscitare.
4Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0461C (auctor c.945–1004)
Semper enim summae tranquillitatis quietem diligit, qui veritatis arcanum ratiocinando disponere gessit: quapropter ab ipsis disciplinarum rudimentis, sicut cervus desiderat ad fontes aquarum (Psal. XLI, 1), ita desideravit anima mea laboriosum spiritalis philosophiae otium quod ad multorum utilitatem verterem in honestum negotium; sed, meis peccatis praepedientibus, eo relicto, quodammodo ad saeculi sollicitudinem sum reductus, qui sub cura pastoralis regiminis quotidie sustentor aqua angustiae et pane tribulationis (III Reg. XXII, 27): corrodit me canino dente aemulorum supplantatrix calliditas, circumlatrat adversariorum frequens acerbitas, nec aliud contra me immurmurant, nisi quod monachorum senatum salvum esse volui, nostrae reipublicae augmentum quaesivi, ac cavillationi insidiantium auctoritate qua valui contradixi, nec abscondi omnino misericordiam et veritatem a consilio multo.
5Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0464A (auctor c.945–1004)
De tertiis vero vel quartis nec non et pluribus nuptiis, non me legisse memini utrum a catholicis debeant celebrari; sed hoc absque ullo scrupulo occurrit: quod si hoc facinus grave est in feminis, multo gravius est si contingat in viris.
6Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0554A (auctor c.945–1004)
Et sanctissimus quidem Ioannes habitavit multo tempore in cimiterio Sanctorum Tiburtii et Valeriani.
7Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139; (auctor c.945–1004)
, p. 631; sed quia pars multo maxima hactenus erat inedita, eam hic trado.
8Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0525D (auctor c.945–1004)
Est enim severus amphibrachys, teste Prudentio in Psychomachia: Fronte severus adhuc, et multo funere anbelus.
9Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0508C (auctor c.945–1004)
Cuius quaestionis ambiguum volens purgare, tu vastae peritiae sacrarium pro [reserans] exemplo adiecisti, quod multo magis audientium attonita corda concussit, quia sanctus Domini Cuthbertus, incomparabilis confessor et episcopus, non solum adhuc exspectat diem primae resurrectionis incorrupto corpore, sed etiam perfusus quodam blando tepore.
10Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0487D (auctor 1000)
» Et sanctus Benedictus in regula sua, cap. 62: « Ordinatus autem caveat elationem aut superbiam, nec quidquam praesumat, nisi quod ab abbate suo ei praecipitur, sciens se multo magis disciplinae regulari subditum, » etc.
11Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0731C (auctor fl. 923)
Haec bellum patitur, multo maiora set ille; Haec depicta gemit vario sub vulnere rubra, Ille virum luget vires obitusque fluentes.
12Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0733C (auctor fl. 923)
Luna micans solem multo plus te renitentem Fudisti terris, et eas quo plena manebas Inradiando, genus nostri lapsum reparasti.
13Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740C (auctor fl. 923)
Rege Sigemfedo simul ast Odone loquente, Protenus a specula currentes agmine multo, Ducere forte truces secum conantur Odonem; Qui primum feriendo, falae fossata volatu Transsiliit propero, clipeum gestansque cateiam.
14Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0745C (auctor fl. 923)
Mille simul speculae stabant, omnes quia pugnae Multo non una poterant numero prohibente.
15Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0749B (auctor fl. 923)
( An. 888.) Interea Karolus, regno vita quoque nudus, Viscera Opis divae conplectitur abdita tristis, Laetus Odo regis nomen regni quoque numen, Francorum populo gratante faventeque multo Ilicet, atque manus sceptrum, diademaque vertex.
16Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0777A (auctor fl. 923)
Siquidem hoc malum quod vobis aestimant nostri facere adversarii, multo magis sibi illud ingerunt.
17Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315C
Lectum non multo foeno instructum habeat.
18Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316C
XII. Nam qui iram corde multo tempore retinet, in morte est.
19Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0022D (auctor fl. 1150)
Iam non est quod timeas, non est quod expavescas: non enim solus ad hanc pugnam venit, quin potius stat multo milite comitatus.
20Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0081A (auctor fl. 1150)
Restat ergo ut cursu veloci, hoc est, ferventi desiderio et multo studio bonae operationis de Aethiopia exeamus et sic praeveniamus ultrices manus Dei, scilicet poenas suppliciorum: quia et tempus breve est et hora incerta et via periculosa per quam ambulandum est: tempus breve est, quoniam vita quotidie nos deserit: hora incerta, quia nescimus quando venturus sit Dominus, ut extendat manum suam in retribuendo (Psal. LIV) : via periculosa, propter multiplices tentationes et seductiones inimici.
21Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0090B (auctor fl. 1150)
Nec aestimari debent passiones huius temporis ad futuram gloriam quae revelabitur in nobis (II Cor. III) : quoniam et negociatores huius seculi multo sumptu et labore mercimonia temporalia comparant, in quibus lucri super abundantiam in futuro se sperant adipisci.
22Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0092A (auctor fl. 1150)
Postquam ablactaverat Anna puerum, adduxit eum ad domum Domini in Silo (I Reg. I) . Verba quae proposui sumpta de libro Samuelis, Annae loquuntur historiam, quae diu infoecunda et sterilis multo desiderio et precum instantia filium petivit a Domino, quem susceptum et ablactatum adduxit eum in Silo ad domum Domini, ut maneret ibi iugiter.
23Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0199A (auctor fl. 1150)
Nam cum quingentis et eo amplius annis vixerit, videns se senio deficere, collectis lignis aromatum struem extruit, et conversa ad radium solis exagitatis alis ignem voluntarium sibi facit, et in ignem se proiiciens tota exuritur, et redacta in pulverem, de ipso cinere postmodum vivificatur, sicque multo periculo et discrimine mereatur vitae novitatem.
24Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0243B (auctor fl. 1150)
Sed quid causae esse potest, quod in poena ignis purgatorii, quae incomparabiliter maior est quolibet martyrio, etiam illi qui minus peccaverunt non tam cito purgantur, sicut qui plus peccaverunt, et tamen per poenam martyrii quae multo minor est purgatorio, statim liberantur.
25Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0252D (auctor fl. 1150)
Haec enim sunt quae omnem munitionem insuperatam reddunt et immobilem, multo magis castellum illud quod intravit Iesus, principem huius mundi et armatum fortem debellaturus.
26Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0253A (auctor fl. 1150)
Multo magis tamen fiet tibi mirabile, si huius castelli incolas velis advertere, Martham scilicet et Mariam.
27Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0284C (auctor fl. 1150)
Tertia est spiritalis gratiae, de qua ipse Dominus dicit: Qui reliquerit domum, vel agros, filios, aut parentes propter me, multo plura accipiet in praesenti seculo, et vitam aeternam in futuro (Matth. XIX): per multo plura, dona gratiarum quae sanctis in hac vita conferuntur, volens significare.
28Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0526A (auctor 969-988)
Bervelliacum vero ad tria millia hinc positam, ad faciendam saginam in pastione porcorum vestrorum, cum omnibus appendiciis, ut [al., ubi] de manibus illis quae nunc in beneficio tenent aut precario, aut concambio, aut cuiuscunque ingenii effectu eripere quivero, usibus vestris (tantum peccatorum meorum maculas assiduis precibus extergite) libens acquirere instabo. Hanc villam tunc Richardus, comes Metensis, ex antiquo in beneficio de episcopio tanquam iure proprio possidebat, quam bonus ille praesul sicut promisit multo sibi annisu attrahens antequam vita decederet, huic Mosomensi ecclesiae iure proprio in reliquo possidendam legaliter contradidit.
29Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 10, 28; 5 (opus 1158-1170)
Mansit itaque multo tempore in finibus illis et peragratis omnibus sanctificationum locis adriatic mare iterum transnavigavit et ad Cassinum montem, ubi ex institutione sancti Benedicti abbatis monasticam religionem vigere audierat, pervenit.
30Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 48, 136; 1 (opus 1158-1170)
Fuit autem ille abbas a multo tempore notus omnibus, quia in maiori choro Babbergensis ecclesie nutritus et canonicus et in claustrali administratione probatus magnam in conspectu omnium Babbergensium gratiam invenerat et pro divina reconpensatione secularibus pompis et divitiis abrenuntians in cella domine Pauline monachum se fecerat, ubi postea requisitus et communi supplicatione Babbergensium extractus unanimi conprovincialium abbatum electione in Michelveltdensem abbatiam tempore necessitatis translatus est.
31Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 98, 232; 4 (opus 1158-1170)
Denique multo labore episcopi emolliti et apostolice excommunicationis pena et rerum suarum amissione perteriti consenserunt pacem habere cum monachis et prebendas cum areis, quas in sui ambitum muri habebant, resignant omnes et exfestucantes rerum absentibus parentibus suis receperunt.
32Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 115, 281; 3 (opus 1158-1170)
Laboravit itaque in ponendo fundamento multo tempore et, quia paludosa terra erat, per omne fundamentum firmissimos palos densissime et firmissime magistros operum fecit inprimere.
33Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 1; 11 (auctor -c.1150)
Petitis nempe et indesinenter flagitatis, ut dictaminum precepta tradam et introductionis imitans modum modos epistolarum ostendam; rem quidem utilem, [multo tamen] difficilem, preclarum opus, sed grande onus, vestri tamen amore commoto leve mihi videtur tam pregrave onus.
34Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 2; 7 (auctor -c.1150)
Petis nempe et indesinenter flagitas, ut dictaminum tibi precepta tradam et introductionum imitans modum epistolarum modos ostendam; rem quidem utilem, multo tamen difficilem, preclarum opus, sed grande onus, tui tamen amoris supplicatione conmotus leve mihi videtur tam pergrave onus.
35Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0915B (auctor fl. 964)
Scio vero non mediocriter esse beatum, qui se solummodo Domino adiuvante salvat, sed novi multo beatiorem esse, qui secum alios ad coeleste regnum trahere festinat.
36Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0919C (auctor fl. 964)
Videbatur autem ordo obedientium torquem auream habere, et multo amplius quam alii gloriam habebat.
37Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0540C (auctor fl. 820)
Raro tamen fit, quod amplius simus, cum hoc saepissime fiat quod multo minus quam quadringenti simus.
38Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 15; 4 (auctor c.624-704)
Galgal itaque, ubi supra memorata fundata est ecclesia, ad orientalem antiquae Hiericho plagam cis Iordanen est in sorte tribus Iuda in quinto miliario ab Hiericho, ubi et tabernaculum fixum multo tempore fuit, in cuius loco, ut traditur, constructa supradicta ecclesia, in qua illi duodeni supra memorati habentur lapides, ab illius regionis mortalibus miro cultu et honorificentia habita honorificatur.
39Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0799D
Galgal itaque, ubi supra memorata fundata est ecclesia, ad orientalem antiquae Iericho plagam cis Iordanem est in sorte tribus Iuda, in quinto milliario a Iericho: ubi et tabernaculum fixum multo tempore fuit, in cuius loco (ut traditur) est ecclesia supradicta constructa, in qua illi duodeni supra memorati habentur lapides, ab illius regionis mortalibus miro cultu et honorificentia habita honorificatur.
40Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0770C
XXVII. Annorum supra quatuor memoratorum termino iam appropinquante, post quorum completionem finem praesentis vitae veridicus praesagator sibi futurum fore multo ante praesciebat tempore, quadam die mense Maio, sicut in priore secundo scripsimus libro, ad visitandos operarios fratres, sanctus senex senio fessus plaustro vectus pergit, ad quos in occidua insulae Iovae laborantes parte, sic ea die exorsus est loqui, dicens: In Paschali solemnitate nuper Aprili peracta mense desiderio desideravi ad Christum Dominum, sicut et mihi ab eo concessum erat, si maluissem emigrare; sed ne vobis laetitia festivitatis in tristitiam verteretur, diem meae de mundo emigrationis paulo diutius protelari malui.
41Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 332 (auctor 1068-1081)
184. Multo.
42Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0473A (auctor 1068-1081)
Nec multo post clarissimus imperator Karolus obiens ( an. 814.) Ludvicum filium heredem imperii reliquit.
43Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0500A (auctor 1068-1081)
Anima vero, cum multo animarum triumpho stipata, coelestis patriae capitolium semper laetatura conscendit.
44Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0508A (auctor 1068-1081)
Quod ipse multo maioribus auxit reditibus quam antecessores eius: adeo ut praeter hospites, qui frequenter suscipiebantur, cotidie pascerentur in hospitali pauperes 24. In quo ministerio fidelissimus extitit Libentius, quem secum duxit ab Italia pontifex.
45Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0536C (auctor 1068-1081)
Itaque multo tempore multis praeliis adversum Anglos exactis, Suein veteranum regem depulit Edilredum, et insulam tenuit in sua ditione, verum brevi tempore: nam tercio mense postquam victoriam adeptus est, ibidem morte praeventus occubuit.
46Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0545A (auctor 1068-1081)
Libentius itaque bonus in praepositura, multo melior in cathedra, legationem suam ad gentes ferventi animo ingressus est.
47Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0547A (auctor 1068-1081)
Qui venit ad Chnut regem, et cum eo profectus in Angliam permansit ibi multo tempore.
48Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0581C (auctor 1068-1081)
([34.] Cap. 150.) Metropolitanus igitur his rerum successibus clatus, et quod papam vel caesarem suae voluntati pronos videret, multo studio laboravit in Hammaburg patriarchatum constituere.
49Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0603C (auctor 1068-1081)
([24.] Cap. 184.) Multo igitur labore multisque largitionibus in vanum consumptis, metropolitanus tandem post triennium expulsionis suae voti compos effectus, in pristinum gradum curiae restitutus est , mox quoque succedentibus prosperis, summam rerum, quod est vicedomnatus, iam septies consul meruit.
50Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0615A (auctor 1068-1081)
In qua exhortatione metropolitanus noster orthodoxo regi consentiens, ea largitate, quam in omnes habuit, multo indulgentius uti coepit in episcopos gentium et legatos orientalium regum.
51Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XIIII; 15 (auctor -1081)
Nec multo post clarissimus imperator Karolus obiens Ludvicum filium heredem imperii reliquit.
52Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LXII; 2 (auctor -1081)
Anima vero cum multo animarum triumpho stipata celestis patriae capitolium semper laetatura conscendit.
53Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XIIII; 2 (auctor -1081)
Quod ipse multo maioribus auxit reditibus quam antecessores eius, adeo ut preter hospites, qui frequenter suscipiebantur, cotidie pascerentur in hospitali pauperes XXIIII. In quo ministerio fidelissimus extitit Libentius, quem secum duxit ab Italia pontifex.
54Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXIIII; 1 (auctor -1081)
Libentius itaque bonus in prepositura, multo melior in cathedra legationem suam ad gentes ferventi animo ingressus est; et primo omnium concilians sibi Chnud regem Danorum Gerbrando subrogavit in Seland Avoconem, in Aldinburg ordinavit Meinherum, Thorgato autem successorem posuit de Ramsola Gotescalcum episcopum.
55Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LI; 1 (auctor -1081)
Suein rex Danorum atque Nortmannorum, veteres iniurias tam occisi fratris quam suae repulsionis ulturus classe magna transfretavit in Angliam, ducens secum filium suum Chnud et Olaph, filium Cracaben, de quo supra dictum est, Itaque multo tempore multis preliis adversum Anglos exactis Suein veteranum regem depulit Edilredum et insulam tenuit in sua ditione.
56Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVI; 9 (auctor -1081)
Qui venit ad Chnud regem, et cum eo profectus in Angliam permansit ibi multo tempore.
57Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LVIIII; 1 (auctor -1081)
Multo igitur labore multisque largitionibus in vanum consumptis metropolitanus tandem post triennium expulsionis suae voti compos effectus in pristinum gradum curiae restitutus est, mox quoque succedentibus prosperis summam rerum, quod est vicedomnatus, iam septies consul meruit.
58Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXVI; 6 (auctor -1081)
Itaque multis inpensis, multo sudore hominum voti compos effectus montem asperum fecit habitabilem.
59Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXIII; 1 (auctor -1081)
Metropolitanus igitur his rerum successibus elatus, et quod papam vel cesarem suae voluntati pronos videret, multo studio laboravit in Hammaburg patriarchatum constituere.
60Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXI; 11 (auctor -1081)
In qua exhortatione metropolitanus noster orthodoxo regi consentiens ea largitate, quam in omnes habuit, multo indulgentius uti cepit in episcopos gentium et legatos orientalium regum.
61Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p2; 5 (auctor fl. 1059)
Martyr profuso sanguine Pro Christi Iesu nomine, Multo repletus lumine, Ascendit regnum gloriae.
62Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0594B (auctor 1145-1221)
Dum enim anima, quae ad Creatoris iniuriam innocentiam perdidit, per poenitentiam de seipsa iustitiam Deo facit, nonne videtur tibi per poenitentiam reparare innocentiam, cui sane multo gratius erat illam non descendisse de Hierusalem in Iericho, non in latrones incidisse, quam vulneratae a latronibus salutis remedia procurasse?
63Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0615A (auctor 1145-1221)
Quem igitur per superbiam terrenae dignitatis inflat ambitus et extollit, ventosae laudis anhelatio exsufflat et subruit, avaritia ex quaestu divitiarum in pulverem spargit et perimit; hic talis ex multo vitiorum senio veterascit.
64Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0615C (auctor 1145-1221)
Terram quippe bonam et optimam, terram lacte et melle manantem non videre, multo minus intrare idoneus, nisi prius a terra spinas et tribulos germinante, et a cognitionis carnalis affectu robur mentis effeminante exisset.
65Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0626A (auctor 1145-1221)
In Aegypto sane Israelitici non permanent, nec luti et lateris peccata affectant servilia, multo minus apud Aegyptios apostatare aemulantur.
66Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0668B (auctor 1145-1221)
Collaetamur quotidie, fili, fatigati pressuris ingentibus, et, sicut habet se mundana varietas, multo discrimini subiacemus.
67Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0691D (auctor 1145-1221)
Instanter, filia, tuae dilectionis devotio postulavit, quatenus sermunculos meos tibi transcriptos dirigerem, et hoc quippe ex multo desiderio deposcere videbaris.
68Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0751C (auctor 1145-1221)
Bonum est argentum, sed aurum multo melius.
69Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1462A (auctor fl. 1173)
Plus acie multo terribilis Ordinata.
70Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0441C (auctor c.1140–1212)
Sed audiantur verba sancti, et sapientis viri, non minus vera quam nitida, multo ante nos tempore prolata: nostro pariter silentio propter auctoritatem comprobanda, et in nostrae assertionis testimonium propter veritatem assumenda.
71Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0451C (auctor c.1140–1212)
Multitudo locorum inclinat eam, per quae frustatim comminuta, ad se raro valet recolligi; multo autem rarius, cum forte recolligi contigerit, apud se intus morari.
72Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0537D (auctor c.1140–1212)
Ut enim Scriptura dicit: Nemo potest esse continens, nisi Deus det (Sap. VIII, 21) . Et si iuxta id quod Apostolus dicit, non sufficientes simus cogitare aliquid ex nobis quasi ex nobis (II Cor. III, 5) , multo minus sufficientes sumus in hac nostra vita, quae tota tentatio est, a telis tentantis libidinis nos illaesos conservare.
73Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0565B (auctor c.1140–1212)
II. Praeposito tanquam Patri obediatur, multo magis presbytero, qui omnium vestrum curam gerit.
74Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566B (auctor c.1140–1212)
Ut Patri quidem praeposito: sed multo magis presbytero.
75Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566B (auctor c.1140–1212)
Et quare multo magis presbytero?
76Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566B (auctor c.1140–1212)
Sic enim se habet ipse ordo verborum: Praeposito tanquam Patri obediatur; multo magis presbytero, qui omnium vestrum curam gerit.
77Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566B (auctor c.1140–1212)
Idcirco, ut ex his coniicimus, illi tanquam Patri, sed isti multo magis; quia plenitudinem iste potestatis nactus est; in partem vero sollicitudinis ille vocatus est.
78Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566C (auctor c.1140–1212)
Quod si ita est, multo magis quam praeposito, huic obediendum: quod enim omnium curam gerit, nullus pene, qui ignorat.
79Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Nam, quasi Ioseph uxorem domini sui prostituit, cum prior eamdem per omnia cum conventu familiaritatem, et super conventum potestatem, quam, habet abbas, praesumptione temeraria habere contendit: cum praecipiat pater, et advocatus noster, ut praeposito tanquam patri; sed multo magis presbytero obediatur.
80Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0570A (auctor c.1140–1212)
Exhibenda est itaque obedientia praeposito; sed tanquam Patri, multo magis presbytero.
81Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0570B (auctor c.1140–1212)
VII. Obedientiam, ut aestimo, B. Augustinus filialem requirebat: qui ut Patri, sic praeposito, multo autem magis presbytero obedire iubebat.
82Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0570C (auctor c.1140–1212)
Itaque ut Patri obediamus praeposito, multo autem magis presbytero: quatenus non servos, non mercenarios, sed filios nos esse comprobemus; dum non timore coacti, non cupiditate allecti, sed charitate potius inflammati, paremus.
83Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0571A (auctor c.1140–1212)
Ad quod etiam pertinet, quod superius obediri multo magis presbytero iubet.
84Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0649B (auctor c.1140–1212)
Quis vero harum fuerit pellium numerus, quaeve earum longitudo et latitudo fuerit, quomodo dispositae fuerint, vel coniunctae, quia littera non definit, illud satis est intelligere, quod eis connexis tota tabernaculi longitudo et latitudo in summitate tecti superindui valeret, tectumque et parietes in partibus illis nostris multo maiores esse.
85Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0690B (auctor c.1140–1212)
Sicque tabernaculum intra atria tentoriis undique circumdata stat, quae tentoria et columnis per circuitum appensa, et tabernaculi quidem parietibus ex parte dimidia inferiora sunt, sed eisdem parietibus multo longiora, sicut in nostro nunc tempore ecclesia aliqua in coemeterio suo muro ex omni parte septo stat; qui nimirum murus, sicut ecclesiae parietibus longe est inferior, ita quidem eis multo longior.
86Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0716D (auctor c.1140–1212)
Tandem cum multo apparatu Romam profectus, integro anno ibi perendinavit, loca sancta frequentans, et orationibus vacans, et vigiliis, eleemosynas multas pauperibus erogans.
87Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0718B (auctor c.1140–1212)
Multo enim latius regni sui fines quam pater dilatavit, urbes novas condidit, dirutas renovavit.
88Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0722B (auctor c.1140–1212)
Nec multo post haec ipse rex cum nobile monasterium, quod in occidentali parte Londonii in honorem beati Petri fundaverat, cum maxima gloria dedicari fecisset, exactis in regno viginti tribus annis, et mensibus sex et viginti septem diebus, in vigilia Epiphaniae felici morte vitam laudabilem terminavit, totamque Insulam lacrymis ac dolore implevit.
89Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0754B (auctor c.1140–1212)
Oculi, inquit, tui columbarum, absque eo quod intrinsecus latet (Cant. I, 1) . Ac si Sponsae suae Sponsus aliis verbis diceret: In exterioribus quidem observantiis valde sancta hominibus appares, sed in internis desideriis tuis coram me in mente tua multo sanctior lates; quia in voluntatis meae expletione magis intrinsecus comprehendis affectu, quam explere intrinsecus sufficis effectu, ita ut sanctitas tua interior, respectu exterioris, Sancta sanctorum iure possit appellari.
90Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0757B (auctor c.1140–1212)
Et addit: Si enim decorem, inquit, flammasque astrorum, si multifariam nubium speciem, si ipsam irim consideras mille trahentem, adverso sole, colores; nonne videris tibi multo plures, et pulchriores, quam velo tabernaculi intextae sunt, inditas coelo colorum notare picturas?
91Adamus Scotus, Sermones, 198, 0092B (auctor c.1140–1212)
Cumque acuto linguae caedant gladio, quod coram est prolatum audiunt: sed multo nonnunquam crudelius in id debacchantur, quod exaratum in charta deprehendunt.
92Adamus Scotus, Sermones, 198, 0121C (auctor c.1140–1212)
Non autem viderunt, in quo intuitus est eum sanctus David, speciosum forma prae filiis hominum (Psal. XLIV, 3) multo minus autem in quo desiderant eum angeli prospicere (I Petr. I, 12) . V. Haec autem visio fidei, qua Deus cernitur absens et praesens.
93Adamus Scotus, Sermones, 198, 0122A (auctor c.1140–1212)
Haec autem divinae visitationis visio licet reprobis nonnunquam sine intellectu; electis vero multo cum intellectu datur.
94Adamus Scotus, Sermones, 198, 0158B (auctor c.1140–1212)
Quid eum auditis? (Ioan. X. 20) , sed et illi: Quia bonus non est, seducit turbas (Ioan. I, 12) . Ad eos qui in secundo sunt, illi pertinent; qui audientes, quod Iesus esset in Bethaniam venerunt: Non propter Dominum tantum, sed ut et Lazarum viderent: quem suscitavit a mortuis (Ioan. XII, 9) . Et ille iniquus, de quo legimus, quod erat cupiens a multo tempore eum videre: quia sperabat se aliquod signum ab eo videre fieri (Luc. XXIII, 8) . Ex illorum autem videtur fuisse numero, qui in tertio loco sunt, qui, visis signis, quae Dominus faciebat, ait illi: Magister sequar te, quocunque ieris (Luc. IX, 59) . Cui ille districtor cogitationum et intentionum cordis, respondit: Vulpes foveas habent, et volucres coeli nidos: Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet (ibid., 58) . Ac si diceret: Prima me intentione sequi vis; sed in te et arrogantia locum habet, et fraudulentia: et ideo divinitatis meae maiestatem nullatenus sequi vales.
95Adamus Scotus, Sermones, 198, 0173C (auctor c.1140–1212)
Est itaque et haec via, de qua loquimur, perducens ad confessionem, ut, si videtur devote laudandus pro eo quod tanta et talia dedit, videatur tibi multo devotius debere laudari pro eo quod tantillo ac tali dare voluit.
96Adamus Scotus, Sermones, 198, 0182A (auctor c.1140–1212)
Plerumque enim multa nobis coram loquentibus, ut in fine praecedentis sermonis diximus, occurrunt; quae in occulto meditantibus, et multo fortassis studio quaerentibus non patuerunt, ut donum intelligentiae, et nostrae subtilitati non tribuamus, et coram quibus confertur, pro illis conferri credamus.
97Adamus Scotus, Sermones, 198, 0205D (auctor c.1140–1212)
Displicet quidem ei, quod peccatum commisisti; sed multo plus, quod commissum abscondisti; et id per confessionem ad tuam absolutionem detegere noluisti.
98Adamus Scotus, Sermones, 198, 0245B (auctor c.1140–1212)
Magnum quid, quod ait Ioannes de eo: Omnia per ipsum facta sunt et sine ipso factum et nihil (Ioan. I, 3); sed multo maius quod in subsequentibus adiunxit: Verbum caro factum est, et habitavit in nobis (ibid.) . Quis enim mortali non solum carne circumdatus homo, sed quis etiam in sua puritate persistens angelus, tam profundi est sensus quin obstupescat; factum intuens factorem universorum, Deum hominem, verbum carnem?
99Adamus Scotus, Sermones, 198, 0293C (auctor c.1140–1212)
multo autem felicior, qui Filium hominis meretur videre stantem a dextris virtutis Dei.
100Adamus Scotus, Sermones, 198, 0360B (auctor c.1140–1212)
Quid vero aliud facies Dei designet, non multo longius quaeras quam apud Psalmistam; ipse enim faciem Dei modo ipsum Filium appellat, modo praesentiam eius, modo notitiam, modo benevolentiam, modo scientiam eius vocat.
101Adamus Scotus, Sermones, 198, 0409D (auctor c.1140–1212)
Et si ita res exegerit, tolerandum invitus suscipias, et nequaquam amandum tibi resolutus putes; nunquam tamen appetas, multo minus certe te ingeras.
102Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0105C (auctor 1010-1026)
Cum multo igitur sudore Theutonici muros civitatis impugnant: cum multo timore Longobardi pro vita repugnant.
103Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0099C
Si ergo Gregorius post quingentos annos a tempore primorum apostolorum apostolus meruit esse et praedicari, quia signa apostolatus habet, cur Martialis non multo magis est apostolus, qui una cum Petro ab Hierusalem incipiens testis Christo fuit in Hierusalem et in omni Iudaea et Samaria, et usque ad ultimum terrae, et Galliam primus illuminans omnem Aquitaniam provinciam acquisivit Christo?
104Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0107C
Ego ero abbas de Clusa post mortem avunculi mei, iamque sum electus ab omnibus; et nisi tales conversi mali monachi fuissent, qui non curant nisi de hypocrisi et de rusticitate, qui mihi hoc abstulerunt, iam ex multo tempore essem consecratus abbas.
105Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0108B
» Tum ista quae supra retuli, et multo alia maiora quae audierunt ab illo muscipula diaboli Longobardo, coeperunt nobis enarrare.
106Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0112A
Et si benedictio patriarcharum tantam vim habet, ut dum barbas et coronas clericorum benedixerint hoc tantummodo dicentes: Benedicta sit barba vel corona tua, aliorum episcoporum benedictione non opus sit; multo magis benedictio ipsius Domini, qua elevatis manibus apostolis benedixit, tantam virtutem habuit ut altera consecratione ab aliquo mortalium ipsis alterius nullatenus opus esset.
107Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0040A
Carolus denique accito ab Hotone imperatore auxilio, cum multo exercitu partim de Baioaria partim de Frantia, regressus Frantiam, conserto praelio Rotbertum interfecit, regnumque recuperans ( an. 923), Hugoni filio Rotberti ducatum permisit regendum.
108Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0043C
Sed cum suasu Willelmi ducis oculis privandus esset propter supradictum corepiscopum, Deo propitio, de custodia evasit, et non multo post in via Romae peregrinus in Dei opere obiit.
109Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0046B
Ubi in gravi praelio decertantes Francorum et Aquitanorum animositates, multo sanguine alterna cede fuso, superiores Franci extiterunt, et sic reversi sunt.
110Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0060A
Et supradictus monachus Ademarus, qui tunc cum avunculo suo inclito Rotgerio Lemovicas degebat in monasterio sancti Marcialis, experrectus in tempesta noctis, dum foris astra suspiceret, vidit in austrum in altitudine celi magnum crucifixum in ipso celo et Domini pendentem figuram in cruce, multo flumine lacrimarum inlacrimantem.
111Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0072C
Guillelmus vero vicecomes Martiliacensis et frater eius Odolricus gravi discordia decertabant cum Alduino fratre eorum propter castrum Rofiacum multo tempore.
112Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0078B
Optulit supradictus Willelmus pro sepultura sua sancto Eparchio diversa et preciosa munera, auro et argento multo, et curpivit Vasnacum Boscum, et laxavit duo candelabra argentea pensantia trecentos solidos, et laxavit unam crucem auream cum gemmis processionalem.
113Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0119A
Aliis denique cum sanitate ad sua regressis, iterum multo plures alii de longe adducebantur, e quibus totam videres urbem intus et per circuitum foris plenam.
114Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0075A (auctor -875)
Quid fidelius ac verius credi potest, quam occulto gestorum ordine ad obsequium praeparationis eius praedestinatum fuisse qui eodem die quo ille manifestandus multo post paululum erat, et pacis signum praeferret, et potestatis nomen assumeret (ita anno ab Urbe condita septingentesimo sexagesimo tertio, clausis Iani portis, cum Caesar Augustus finito Cantabrico bello, pacatisque omnibus gentibus, ab oriente in occidentem, a septentrione ad meridiem, ac per totum Oceani circulum Urbem ingressus, cum spectante eo ludos, pronuntiatum esset in mimo: O dominum aequum et bonum; universique quasi de ipso dictum esset, approbavissent, et statim quidem manu vultuque indecoras adulationes repressit, et in sequenti die gravissimo corripuit edicto, dominumque se posthac appellari, ne a liberis quidem aut a nepotibus suis, vel serio vel ioco passus est.
115Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0080A (auctor -875)
Titus vero magna ac diuturna obsidione Iudaeos premens, machinis cunctisque bellicis molitus non sine multo suorum sanguine, tandem muros civitatis irrupit.
116Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0083C (auctor -875)
Nec multo post, vindex scelerum lues multas late provincias, Italiam maxime, Romamque vastavit.
117Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0088D (auctor -875)
Novissime cum persecutionem adversus Christianos agi decerneret, fulmen ante eum, magno pavore circumstantium, ruit, ac non multo post in itinere occisus est.
118Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0109A (auctor -875)
Ipse autem rex non multo post defunctus, in eadem ipsa ecclesia beati Medardi a filiis suis sepelitur.
119Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0117D (auctor -875)
Chlotharius quatuor annos regnans obiit, cuius loco Franci Theodoricum fratrem eius erigunt.
119Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0117D (auctor -875)
Sed non multo post, propter levitatem animi sui idem Childericus a Francis interficitur: Ulfuoldus fuga elabitur.
119Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0117D (auctor -875)
Bobolinus Viennensis Ecclesiae episcopus insignis claruit.
120Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0122B (auctor -875)
Nec multo post Pippinus pater eius mortuus est, eodem anno, medio decembri.
120Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0122B (auctor -875)
Saxones terram Matuariorum devastaverunt.
120Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0122B (auctor -875)
Dagobertus rex, annis quinque regnans, mortuus est.
120Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0122B (auctor -875)
[727] Constantinus imperator, annos viginti sex.
121Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0123C (auctor -875)
Franci Theodericum, Dagoberti iunioris filium, regem super se constituunt.
121Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0123C (auctor -875)
Praedicator venerabilis maximam multitudinem Frisonum ad Christum convertit: Wilicarius, relicta Viennensi sede, Romam primum abiit, ibique papae Stephano notus efficitur: interiecto non multo tempore Agauni monasterium martyrum in curam suscepit.
122Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Synodus iterum facta contra supradictam haeresim in Francanofurt, legatis apostolicae sedis praesidentibus, Theophylacto et Stephano episcopis auctoritate sanctorum Patrum, convictus et damnatus est iterum Felix cum errore suo, perpetuoque exsilio apud Lugdunum relegatus est: quem ferunt in eodem ipso suo errore mortuum.
122Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Nec multo post Hermingus Danorum rex moritur.
122Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Non armis dissimiles, non habitu gentis distincti, solum castris obversi.
123Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Tudun princeps Avarorum ad pium regem Carolum se contulit, et cum populo suo credens, baptizatus, muneribus regiis donatus, fidelis rediit: sed et Herricus Foroiuliensis dux, civili bello inter se et victis et occisis Avaris, misso Wonomiro Clavobringum gentis Avarorum longe retro temporibus quietum spoliavit, ablatis inde thesauris multo illuc tempore collectis, quos pio regi Carolo postmodum misit.
123Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Imperator Constantinopolitanus Nicephorus post multas et insignes victorias, commisso praelio in Moesia provincia cum Bulgaris, moritur.
123Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136A (auctor -875)
Cruenta victoria duobus tamen fratribus inscribitur.
124Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Porro Pippinus alius filius ad disponendam Italiam constituitur.
124Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Bernardus Viennensis episcopus erat, et Leidardus Lugdunensis, qui initio imperii Ludovici imperatoris Suessionis monasterii locum petiit, et in loco eius Agobardus eiusdem Ecclesia chorepiscopus, consentiente imperatore et universa Gallorum episcoporum synodo, episcopus substitutus est.
124Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Non multo post Lotharius filium suum Ludovicum, quem in Italia regem fecerat, ut imperatoris nomen sortiretur, per Drogonem patruum Romam misit.
125Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0138B (auctor -875)
Qui postea inde per fugam elapsus, in Aquitaniam regressus, multo tempore fugiendo latuit.
126Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0373A (auctor -875)
Composita vero insula, reditum moliuntur pontifices, fitque ut tranquilla navigatione suorum desideriis felix carina eos restitueret; nec multo interposito tempore, nuntiatur ex eadem insula, Pelagianam perversitatem iterato paucis auctoribus dilatari.
127Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0211A (auctor -875)
Ubi multo commoratus tempore in columna editiori sanctitate fervens se reclusit.
128Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0320C (auctor -875)
Quod factum audiens Apronianus, non multo post attulit filium suum daemoniacum ad beatum Donatum.
129Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0391B (auctor -875)
Non multo post accusati a philosophis quod Christiani essent, et quod deum Aesculapium fingere, sicut praeceperat imperator, ex marmore porphyretico et proconisso noluissent, Diocletianus iussit cuidam tribuno nomine Lampadio, sub moderatione verborum eos audiri.
130Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0263B (auctor -875)
Hic Epimachus apud Alexandriam cum collega suo Alexandro multo tempore in vinculis et in cruciatibus carceris tortus, cum in frequentibus et diversis suppliciis confectus perpurasset in fide, ignibus postremum consumitur, deinde reliquiae eius Romam translatae.
131Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0412D (auctor -875)
Non multo post, et ipse tentus a Maximino, martyribusque sociatus, palmam martyrii cum duobus aliis praenominatis percipere meruit.
132Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0413A (auctor -875)
Apud Alexandriam, beatorum martyrum Epimachii et Alexandri: qui multo tempore, cum in vinculis et cruciatibus carceris torti, etiam frequenter et divisis suppliciis confecti, perdurassent in fide, ignibus postremo consumi iubentur.
133Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0287A (auctor -875)
Ita ut ante lucem missi, qui rogarent Basilium ut precibus suis intercederet pro eis, ne etiam ipsi et quidem multo iustius interirent.
134Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0415B (auctor -875)
Cumque esset plus annorum octoginta, in strata publica multo tempore iacuit nudus sub aere.
135Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0379C (auctor -875)
Qui tempore Wandalicae persecutionis, sub Geiserico rege Ariano, pro constantia fidei Catholicae primum nodosis fustibus caesi, et usque ad ossa laniati, cum multo tempore talia paterentur, sequenti die semper incolumes reddebantur.
136Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0289A (auctor -875)
Quorum sepulcra multo post tempore Theodosio imperante, Domino revelante, beatus Ambrosius reperit.
137Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0380C (auctor -875)
Hunc continuo centurio in vincula coniecit, et multo tempore squalore carceris maceratum ad ultimum Urbicio iudici obtulit.
138Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0363D (auctor -875)
Nec multo post strangulatus, teterrimoque supplicio affectus, impiam vitam digna morte finivit.
139Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0383B (auctor -875)
Ierosolymis, natalis beati Marci (qui primus Ierosolymis ex gentibus, post episcopos ex circumcisione, sacerdotium civitatis illius accepit) clarissimi et doctissimi viri, ac non multo post martyrio consummati.
140Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0232C (auctor -875)
Quod ab eis inventum et assumptum, sed non multo post culpa incuriae perditum, perlatum est Emesam ab illis, et in quodam specu, in urna sub terra non pauco tempore ignobiliter reconditum, donec denuo sese suumque caput ostendit Marcello cuidam religioso presbytero, dum in eodem specu habitaret.
141Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0337B (auctor -875)
Qui non multo post martyr factus, ab iisdem etiam sepultus est.
142Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0337D (auctor -875)
Sed multo post tempore beatorum martyrum Eusebii et Pontiani (largitione papae Nicolai) membra ad Gallias translata in monasteriis sancto apostolo Petro voto religioso collatis, reverenter tumulata venerantur.
143Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0366B (auctor -875)
Diaconus vero Anthimo episcopo haec renuntiavit; qui secundum ordinem instructum baptizavit eum, et non multo post etiam diaconum ordinavit.
144Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0366B (auctor -875)
Verum, non multo interiecto tempore, factus est episcopus, sanctamque Iustinam matrem virginum constituit.
145Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0339B (auctor -875)
Et non multo post ab Aureliano imperatore trusus in carcerem, beato etiam Alexandro in custodia posito, tribuno Quirino commendatur.
146Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0341A (auctor -875)
Atque ita factum est ut episcopus multo instantius ac ferventius maiore auctoritate verbum salutis aeternae alacriter pullulanti atque crescenti Domini ecclesiae praedicaret.
147Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0369D (auctor -875)
Sed non multo post Romae venerabilis etiam Bonifacius pontifex ecclesiam sancti Michaelis nomine constructam dedicavit, in summitate Circi cryptatim miro opere altissime porrectam.
148Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0406C (auctor -875)
Et comprehensi a Laodicio, non multo post martyrio coronati sunt.
149Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0370D (auctor -875)
Nec multo post cellulas ibi ob discipulorum suorum copiam, et propter frequentiam adventantium, ad Bethlehemiticam portam, quae ad Occidentem conspicit, et egredientibus ad Septentrionem videtur, parvulum habitationis locellum construxit.
150Ado Viennensis, Passio S. Desiderii, 123, 0439D (auctor -875)
Claudius nomine habebat filiam multo tempore tibia claudicantem; accessit; filiam martyri sanandam commisit; oleo ipsius ut perlinita est, sanissima effecta, torturam claudicationis amisit.
151Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0922D (auctor 814-878)
Carolo Augusto Magno imperatore Francorum diem obeunte, Ludovicus filius eius imperii gubernacula suscepit, cuius tempore variis tumultuationibus regno Francorum attrito, multo ac gravi turbine Ecclesiae visus est concuti status.
152Adrianus I, Capitula, 96, 1064C
(Lib. VII, c. 276.) Quod in laicis reprehenditur, id multo magis debet in clericis praedamnari.
153Adrianus I, Epistola, 98, 1282B
Quod non recte sentiant qui dicunt: « Si secundum Moysis legitimam traditionem praecipitur populo purpura hyacinthina in fimbriis in extremis vestimentis poni ad memoriam et custodiam praeceptorum, multo magis nobis per assimilatam picturam sanctorum virorum videre exitum conversationis eorum, et horum imitati fidem secundum apostolicam traditionem. » (Hebr. XIII.) Responsio.
154Adrianus I, Epistola, 98, 1285D
Et de sancto quinto concilio sanctissimus Vigilius papa in Lateranensi patriarchio basilicam faciens, pulcherrime eam decoravit picturis, tam in historiis, quamque in sacris imaginibus: multo amplius vero eius sanctissimi successores dominus Pelagius atque dominus Ioannes mirae magnitudinis ecclesiam apostolorum a solo aedificantes historias diversas tam in musivo quam in variis coloribus cum sacris pingentes imaginibus, et a tunc usque hactenus a nobis venerantur.
155Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1399B
Ecclesia namque Dei quae non sine multo dolore et labore peregrinatur in terris pro illius amore et desiderio, quae perpetuis et inconcessis gaudiorum praemiis fruetur in coelis religiosas personas quae famulatui Conditoris nostri mancipatae sunt attentius reveretur et diligit.
156Adso Dervensis, De Antichristo, 101, 1289D (auctor c.910-c.992)
Vides quomodo fieri potuerit ut a veteribus, iisque incautis descriptoribus confunderetur ob vicinitatem, reor, nominis Albuinus cum Albino magistro, seu Alcuino, quamvis multo antiquiori, tamen notiori.
157Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0659C (auctor c.910-c.992)
Hic igitur convocato omni clero suo atque maxima multitudine populi, prout tanto negotio dignum fuerat, effodiens sacri corporis thesaurum, de loco in quo prius iacuerat, composito quoque ecclesiasticae dignitatis plurimo competenter apparatu, cum canticis et hymnis in ipsa ecclesia multo nobilius quam ante fuerat repositum, collocavit.
158Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0660C (auctor c.910-c.992)
Nam pes eius, cui sancti baculus fuerat superpositus, emarcuit, e vestigio putrefactus, nec multo post cum gravibus tormentis de corpore est evulsus.
159Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0683A (auctor c.910-c.992)
Ibi ergo B. Bercharius multo labore silvis radicitus erutis, coenobii aedificandi statum praeelegit.
160Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0610B (auctor c.910-c.992)
Qua tandem revelatione percepta, totum se mox ad divinitatem contulit, nec mori metuens, nec corporeae dispositionis dispendium reformidans; verum id secum saepenumero volvens, quoniam si terrena huius nostrae habitationis structura dissolvitur, multo melior in coelestibus praeparatur.
161Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0613A (auctor c.910-c.992)
25. Requievit itaque in eadem basilica per quamplura annorum volumina, multo confluentium undique populorum agmine frequentatus, et pene assiduis miraculorum successibus sedulo declaratus.
162Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0621D (auctor c.910-c.992)
Ea tempestate, ut scripturae documento percepimus, quidam sanctae indolis fuerat adolescens, nomine Mansuetus, transmarinis partibus nobilium quidem Scothorum clara progenie genitus, sed mentis egregiae nobilitate multo pretiosius insignitus.
163Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0626A (auctor c.910-c.992)
Cumque fessa membra post tantum laborem lecto reclinarent, gravi uterque parens somno deprimitur; cum ecce repente dormienti regis coniugi ut ambo decumbebant, beatus Mansuetus per visum apparuit, dicens: Merito, regina, turbaris, merito confunderis, merito triste filii tui funus exsolvis; nam si Conditorem tuum cognosceres, et verbis olim meis tu et rex tuus fidem adhiberet, ab hoc forsan infortunio libera fuisses, vel multo salubrius haec contingerent, dum animam simul cum corpore pereuntis, beata quies exciperet vitae renascentis.
164Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0627A (auctor c.910-c.992)
Si tamen implere decreveris quod spopondisti, aderit quoque divina clementia, quae tibi adhuc valeat multo praestare maiora.
165Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0629B (auctor c.910-c.992)
Sicut autem in gestis eius quae multo ante nos conscripta sunt, studioso lectori perfacile est inveniri, emundata, ut supra diximus, eadem Leuchorum urbe omni idolorum superstitiosa spurcitia, aedificavit intra moenia civitatis templum Domino, in honore videlicet genitricis Dei et Domini nostri Iesu Chirsti ac perpetuae virginis Mariae, necnon et sancti protomartyris Stephani.
166Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0630D (auctor c.910-c.992)
Cumque iam Dei athleta electus plenus esset dierum, et provectae aetatis, multis et diurnis bonorum operum sudoribus et laborum exercitiis, ut praediximus, fatigatus, virtutibus quoque et miraculorum signis admodum declaratus, tanquam fidelis servus et prudens, qui Dominicae familiae mensuram tritici in tempore suo erogaverat (Luc. XII, 32) , ad accipiendam aeternae recompensationis mercedem Domino iubente vocatus, carnis onere deposito III Nonarum Septembrium spiritum coelo reddidit, et stolam beatae immortalitatis cum Domino suo perenniter regnaturus accepit, ubi modo gaudet angelorum coetibus admistus, atque ovium suarum adhuc in terris degentium, multo magis praestantius et potentius intercessor effectus, ad cuius exsequiarum solemne commercium iam dici non potest quanta multitudo fidelium convenerat, quos videlicet ipse laboris sui instantia in filios adoptionis per Spiritus sancti gratiam transfuderat.
167Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0640A (auctor c.910-c.992)
Quid ab immoto beneficii petiturus accedis, cum ego, equidem ipse vivens multo defuncto praestantius, prosim, si vota contuleris?
168Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0641A (auctor c.910-c.992)
Non multo post tempore ulciscendis obnoxia facinoribus omnium divinae animadversionis severitas peccata perstrinxerat populorum.
169Adventius Metensis, Epistola ad Nicolaum, 121, 1147B
Et multo amplius, si fieri potest, verbis archicapellani, ac caeterorum Patrum, qui interfuerunt, credulus exstiti, quam mihimetipsi, et si forte in aliquo simpliciter egi, restat ut ad magistrum veritatis recurram.
170Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 2; 24
Nam cum animalia sint supra inanimata, si natura elementis et rebus inanimatis dedit duplicem potentiam, unam per quam tendunt in propriam quietem, et aliam per quam resistunt, et agunt in prohibentia, et in contraria: multo magis hanc duplicem potentiam natura dedit ipsis animalibus, quae sunt perfectiora illis.
171Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 2; 27
Si ergo igni, et rebus inanimatis natura dedit duplicem potentiam, unam per quam adipiscuntur propriam quietem, et aliam per quam agunt in prohibentia et contraria: multo magis hoc dedit animalibus.
172Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 12; 9
ipse iudex, et multo magis ipse rex, cuius est leges ferre, debet esse quaedam regula in agendis.
173Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 7; 35
Cum ergo conditiones odii sint multo peiores, quam conditiones irae, magis cavendum est odium quam ira.
174Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 188, 2; 46
Nam si talia sunt vituperabilia in iuvenibus, multo magis sunt vituperabilia in adultis: et adhuc multo maxime vituperabilia sunt in regibus et principibus, qui debent esse caput et regula aliorum.
175Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 6; 2
Si ergo solicitantur circa haereditatem, et circa numismata, ut possint subvenire filiis quantum ad indigentiam corporlamen: multo magis solicitari debent, ut habeant perfectam animam, et ut virtutibus et bonis moribus imbuantur.
176Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 7; 13
Si ergo sic est in idiommatibus laicorum, multo magis hoc erit in idiomate literali, quod est Phisicum idioma.
177Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 9; 18
Nam sicut nullus bene et perfecte sibi sufficit in vita sed ad hoc quod habeamus sufficientiam in vita, oportet nos in societate vivere, ita ut per auxilia aliorum subveniatur nobis ad indigentiam vitae: sic et forte multo magis, ut patet per Philosophum 2. Metaphysicae, nullus sibi sufficit in speculando, sed semper posteriores Philosophi ex dictis aliorum priorum habuerunt iuvamenta et auxilia.
178Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 19; 10
Comminiter enim quasi omnes viri proni sunt ad malum, et multo magis foeminae: quia magis deficiunt a rationis usu.
179Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 19; 17
Si ergo in viris, in quibus est ratio praestantior, est magnum periculum non vitae commoditates delictorum: multo magis hoc est in foeminis, et adhuc magis est in filiabus vel in puellis.
180Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 19; 31
Universaliter igitur omnes cives, et multo magis nobiles, et potissime reges et principes tanto maiorem curam circa proprias filias adhibere debent, ne indebite circuant et discurrant: quanto ex impudicitia et lascivia suarum filiarum potest maius malum vel periculum imminere.
181Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 20
Quod universaliter omnes cives, et multo magis nobiles et reges, et principes debent solicitari erga filias, ne velint vivere ociosae. Cap. XX.
182Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 2a, 20; 3
Possumus autem triplici via venari, quod decet omnes cives, et multo magis nobiles, et maxime reges et principes sic solicitari erga regimen filiarum ut nolint ociosae vivere, sed ament se exercitare circa opera aliqua licita et honesta.
183Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 5; 49
multo magis tamen hoc decet reges et principes.
184Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 10; 17
Decet ergo coniuges omnium civium uno viro esse contentas: multo magis tamen hoc decet coniuges Regum et principum, quia in eorum coniugio magis quam in alio decet naturalem ordinem conservare.
185Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 14; 10
Si ergo regimen totius universi assimilatur regimini quod debet esse in uno homine: cum civitas sit pars universi, regimen totius civitatis multo magis reservabitur in una domo.
186Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 14; 11
Nam si domus est plus quam unus homo singularis, et civitas est minus quam universum: si totum universum per quandam similitudinem reservatur in uno homine, multo magis regimina quae sunt in civitate per quandam similitudinem reservantur in domo.
187Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 5; 20
Si enim digniora sunt perfecta imperfectis, et ipsis imperfectis animalibus praeparatur debitum alimentum a natura, multo magis hoc praeparabitur eis iam inesse perfectis.
188Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 5; 25
quare si animalibus imperfectis natura praeparat nutrimentum et necessaria vitae, multo magis hoc facit animalibus perfectis.
189Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 8
Quod cives, et multo magis reges et principes non debent infinitas possessiones appetere. Cap. VIII.
190Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 8; 27
Decet igitur omnes cives et multo magis reges et principes esse contentos tantis possessionibus, et divitiis, quantas requirit exigentia sui status.
191Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 14; 13
quod si bonis corporis, ut quia sunt pulchri et fortes; multo iustius est hic diffiniri in anima, ut dicamus aliquos dominari, quia excedunt in bonis animae: nam anima est praestantior corpore.
192Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 1; 18
quare si communitas domestica ordinatur ad bonum et etiam ad multa bona, ut supra in secundo libro diffusius probabatur: communitas vici, quae est principalior communitate domestica, multo magis ordinatur ad bonum: et ad hoc communitas civitatis, quae est principalissima communitas respectu vici, et domus, maxime ordinatur ad bonum.
193Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 1; 24
Nam civitas sicut complectitur domum, et vicum; et est principalior communitatibus illis, et magis sufficiens in vita, quam communitates praedictae: sic communitas regni circumplectitur communitatem civitatis, et est multo perfectior et magis sufficiens in vita, quam communitas illa.
194Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 10; 6
Verus autem rex econverso intendens commune bonum, et cognoscens se diligi ab ipsis qui sunt in regno, excellentes, et nobiles, et multo magis cognatos proprios, per quos bonus status regni conservari potest, non perimit, sed salvat.
195Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 12; 20
nam si quis vult aliquid, vult et ea multo magis, ad quae illud ordinatur: ut si quis vellet potionem, multo magis sanitatem vellet, ad quia potio ordinatur.
196Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 17; 34
Bene ergo dictum est quod scribitur 6. Ethicorum quod consiliemur multo tempore, operamur autem prompte: et quod consiliari tarde, sed facere consiliata velociter.
197Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 20; 17
Secunda via sic ostenditur, nam facilius et melius videtur quid rectum et quid iustum, si illud multo tempore diligenti consideratione discutiatur, quam si oporteat statim iudicativam sententiam proferre.
198Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 20; 18
Itaque cum legum conditores multo tempore et magno consilio deliberare possint quales debeant leges fieri: iudices vero propter instantiam partium, et quia non debent lites prolongari, sed deprimi, non tamen habent diuturnitatem ad videndum quid iustum in proposito, ne igitur in iudicando erretur, quantum possibile est sunt omnia legibus determinanda, et pauca discretioni iudicum committenda.
199Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 20; 28
Deinde quia legislatores fiunt ex consideratis ex multo tempore, iudicia autem ex suborto et subito.
200Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 23; 25
nam contingit etiam in pauco tempore facere multa bona opera: duo ergo debent inducere regem aut quemcunque alium dominum ad dilectionem alicuius subditi, vel quia multa servitia recepit ab ipso, vel quia multo tempore servivit sibi.
201Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 23; 26
haec enim duo licet ut plurimum se committentur, quia qui multo tempore servivit ut plurimum multa servitia fecit, et econverso; contingit tamen haec duo ab invicem separari: nam homo non servit alteri nisi occurrat tempus et opportunitas serviendi, potest enim contingere quod in multo tempore occurrant opportunitates paucae, et in pauco multae.
202Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 23; 30
quod iudex non debet aspicere qualis nunc est incusatus, sed qualis quidem fuit semper in multo tempore praecedenti.
203Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 23; 51
et si hoc decet iudices, multo magis decet reges et principes, quibus congruit ampliori bonitate pollere.
204Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 11; 18
Si ergo certa consanguinitas non tollit dissensionem paucorum habentium haereditatem communem, multo magis infra huiusmodi dissensionem non posset tollere inter multos, ut inter omnes cives.
205Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 10; 29
Si ergo talis debet esse qui praeponitur pedibus bellatoribus: multo magis debet esse armorum expertus.
206Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 14; 18
Nam si hostes divisi corporaliter facilius devincuntur, multo magis divisi animo et voluntate debellantur celerius, quia maior est divisio animorum quam corporum.
207Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 14; 19
Et e contrario, si hostes non sunt sparsi, sed sunt corporaliter coniuncti, potentiores sunt ad bellandum, et multo magis si se diligunt et sunt conincti animo et voluntate: quia de se ipsis magis confident, et erunt viriliores et promptiores ad pugnam.
208Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0833 (auctor 1110–1167)
Sed mirum non est quod multo plures gremio charitatis quam amicitiae amplexibus recipiendos divina sanxit auctoritas, quae non solum amicos, sed etiam inimicos charitatis lege complectitur (Matth. V, 44) . Amicos solos illos dicimus, quibus cor nostrum, et quidquid in illo est, committere non formidamus, illis vicissim nobis eadem fidei lege et securitate constrictis.
209Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0841 (auctor 1110–1167)
Perde, inquit Salomon, pecuniam propter amicum (Eccli. XXIX, 13) . Si enim pecunia perdenda est propter amicum, multo magis amici utilitatibus vel necessitatibus conferenda.
210Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0842 (auctor 1110–1167)
Amicus amico se ita conformet, ut eius congruat qualitati: et cui in exteriori adversitate debet adesse, multo magis spiritui occurrere.
211Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0664D (auctor 1110–1167)
AELREDUS. Imo plurimum; multo enim plures gremio charitatis, quam amicitiae amplexibus recipiendos, divina sanxit auctoritas.
212Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0675A (auctor 1110–1167)
Protoplastus Adam salubrius praesumptionis arguisset uxorem, quam, gerendo ei morem, vetitum usurpasset (Gen. III) . Multo etiam melius servi regis Saul fidem domino servaverunt, contra eius imperium manum sanguini subtrahentes, quam Doeg Idumaeus, qui regiae crudelitatis minister, Domini sacerdotes sacrilegis manibus interfecit (I Reg. XXII) . Ionadab quoque amicus Ammon (II Reg. XIII) laudabilius amici prohibuisset incestum, quam quo potiretur optato, consilium praebuisset.
213Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0675B (auctor 1110–1167)
Et ut ad haec nostra tempora veniamus, multo certe felicius Otto Romanae cardinalis Ecclesiae, ab amicissimo suo recessit Guidone, quam Ioannes suo adhaesit in tali schismate Octaviano.
214Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0676C (auctor 1110–1167)
Deserenda igitur illi charitas erat, ne sub tot timoribus ac doloribus, nunc quos genuerat, iterum parturiens (Gal. IV) ; nunc fovens ut nutrix (II Thess. I) , nunc ut magister corripiens (Col. I); nunc timens, ne sensus illorum a fide corrumperentur (II Cor. II) ; nunc cum multo dolore multisque lacrymis ad poenitentiam provocans (II Cor. II); nunc eos, qui non egerunt poenitentiam, lugens.
215Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0678D (auctor 1110–1167)
Quocirca cum vita animae corporis sit multo praestantior, hoc omnino negandum censemus amico, quod mortem inferat animae, quod nihil aliud est quam peccatum, quod Deum separat ab anima, animam a vita.
216Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0681D (auctor 1110–1167)
GALTERUS. Audacior me multo est iste.
217Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0688A (auctor 1110–1167)
Evangelica vero sententia est: Qui in modico fidelis est, et in multo fidelis erit (Luc. XVI) . Amicis itaque, quibus adhuc probationem credimus necessariam, non omnia, nec profunda nostra sunt committenda secreta, sed primo exteriora vel modica, de quibus non magnopere curandum est, an celentur an nudentur; cum tanta tamen cautione, ac si plurimum obessent prodita, prodessent autem celata.
218Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0694A (auctor 1110–1167)
Si perdenda est pecunia propter amicum, multo magis amici utilitatibus vel necessitatibus conferenda.
219Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0695C (auctor 1110–1167)
Nam cum quibusdam molesta sit veritas, siquidem ex ea nascitur odium, secundum illud: Obsequium amicos, veritas odium parit; obsequium tamen illud multo molestius est, quod peccatis indulgens, praecipitem amicum fieri sinit.
220Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0696B (auctor 1110–1167)
Amicus proinde ita se conformet et aptet amico, ut eius congruit qualitati: et cui in exteriori adversitate debet adesse, his quae sunt adversa spiritui, multo magis festinet occurrere.
221Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0714D (auctor 1110–1167)
Consueverat praeterea ad ostium aulae regiae sedens pauperum et vetularum, quae certis diebus de singulis quocunque veniebat regionibus vocabantur, causas diligenter audire, et singulis cum multo saepe labore satisfacere.
222Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0718B (auctor 1110–1167)
Tandem cum multo apparatu Romam profectus, integro anno ibi perendinavit, loca sancta frequentans, vigiliis et orationibus vacans, eleemosynas multas pauperibus erogans.
223Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0722D (auctor 1110–1167)
Multo enim latius quam pater regni sui fines dilatavit, urbes et novas condidit, et dirutas renovavit.
224Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0734C (auctor 1110–1167)
Nec multo post ipse rex cum nobile monasterium quod in occidentali parte Lundoniae in honore beati Petri fundaverat cum maxima gloria dedicari fecisset, exactis in regno viginti tribus annis et mensibus sex et viginti septem diebus, in vigilia Epiphaniae felici morte vitam laudabilem terminavit, totamque insulam lacrymis ac dolore replevit.
225Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0444C (auctor 1110–1167)
Onere Babylonis exposito, onus Philisthiim exponendum suscepimus, vestris multo magis orationibus, quam nostris viribus freti.
226Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0458D (auctor 1110–1167)
Alienati enim sunt quidam a vulva, erraverunt ab utero, locuti sunt falsa (Psal. LVII) . Insuper iniquitatem in excelso locuti sunt (Psal. LXXII) . Papiae quippe astiterunt reges terrae, et principes convenerunt in unum, adversus Dominum, et adversus Alexandrum Christum eius (Psal. II) . Ibi circumdederunt eum canes multi, concilium malignantium obsedit eum (Psal. XXI) ; ibi insurrexerunt in eum testes iniqui (Psal. XXVI) , Ioannes et Guido, sed mentita est iniquitas sibi (ibid.) . Infelices et miseri, qui descendentes ab Ierusalem in Iericho, inciderunt in latrones (Luc. X) . Ipse est scelestissimus Octavianus, qui, instar latronis, multo tempore in insidiis latitans, papatum praedam, spolia Ecclesiam aestimavit.
227Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0465A (auctor 1110–1167)
Multo facilius est ante lapsum vitia declinare, quam datam eis semel manum eorum potestati subducere.
228Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0498D (auctor 1110–1167)
Qua sententia non inconvenienter inserta, ea quae de onere Moab prophetaverat, quibus fuerant complenda temporibus mystico sermone declarat, dicens: Et nunc locutus est Dominus, dicens: In tribus annis quasi anni mercenarii auferetur gloria Moab super populo multo.
229Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0499A (auctor 1110–1167)
In his tribus temporibus, quasi in tribus annis, ablata est gloria Moab super omni populo multo.
230Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0499A (auctor 1110–1167)
At, ubi reges saeculi, salutari fide suscepta, Ecclesiam Christi altius extulerunt, ablata est gloria eorum desuper omni populo multo, illo scilicet, qui eorum errore fuerat deceptus.
231Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0499C (auctor 1110–1167)
Sed in tribus annis, quasi anni mercenarii, auferetur gloria Moab super omni populo multo.
232Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0500A (auctor 1110–1167)
Tunc auferetur gloria Moab super omni populo multo, cum quidquid dilectionis immundae in affectionibus nostris, cogitationibusque resedit, novae dulcedinis experientia evacuatur.
233Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0210A (auctor 1110–1167)
Debemus considerare quot bona nobis fecit Dominus noster per suum primum adventum, et quod faciet nobis multo maiora per secundum: et per istam considerationem illum primum adventum illius multum amare, et illum secundum multum desiderare.
234Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0215B (auctor 1110–1167)
Ideo, fratres charissimi, multo melius et apertius videmus nos, hoc esse impletum, quod sanctus Isaias alibi dicit quam Iudaei putant.
235Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0215C (auctor 1110–1167)
(I Cor. IX.) Si Deus, fratres, non curat eo modo de bobus, ut propter illos aliquid praecipiat in lege; multo minus ei cura est de leonibus aut pardis, ut de illis vellet loqui tanta, per prophetam suum.
236Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0215C (auctor 1110–1167)
Si nos voluerimus tamen istam congregationem videre, et considerare, possumus videre, istam prophetiam esse multo pulchrius et melius impletam, quam si illae bestiae simul essent.
237Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0218C (auctor 1110–1167)
Multo autem beatior est, qui etiam vestimentum suum potest pro Christo contemnere, et sub pedibus eius prosternere.
238Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0222A (auctor 1110–1167)
Sed multo melius, et apertius, atque plenius hoc spiritualiter impleri intelligitur in omni genere hominum, pauperum scilicet et divitum, clericorum et laicorum.
239Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0240B (auctor 1110–1167)
Si comparetis illam spiritualem dulcedinem, quam soletis sentire de Christo, illi mannae, quod Iudaei manducabant in deserto; si comparetis illas victorias, quas saepe habetis de spiritualibus inimicis vestris, per merita et doctrinam beati Benedicti, illis victoriis, quas habebant de hominibus; videbitis utique ista esse multo maiora, quia sunt spiritualia.
240Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0249A (auctor 1110–1167)
Quod non tantum intelligendum est, fratres, de cuculla et tunica; sed multo magis de virtutibus et spiritualibus donis.
241Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0253C (auctor 1110–1167)
Melius multo mater nostri Ioseph potest appellari ovis: in cuius vellus illa coelestis pluvia descendit, sicut dicit sanctus David: Descendet sicut pluvia in vellus (Psal. LXXI) .
242Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0270A (auctor 1110–1167)
Multo autem beatior est, qui etiam vestimentum suum potest pro Christo contemnere, et sub pedibus eius prosternere.
243Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0272B (auctor 1110–1167)
Haec omnia, fratres, licet semel sint facta: quia sicut dicit Apostolus: Christus semel oblatus est, ad multorum exhaurienda peccata (Hebr. IX) ; tamen vos haec omnia multo melius vidistis, et clarius oculis cordis, quam multi tunc viderunt oculis corporis, quando facta sunt.
244Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0283B (auctor 1110–1167)
Sed si ille per tribulationes vitae pervenit ad resurrectionem carnis, multo magis necesse habemus nos, per tribulationes huius vitae pervenire ad resurrectionem animae, ut possimus per resurrectionem animae deponere fermentum peccati, ut, sicut dicit Apostolus, simus nova conspersio (I Cor. V) .
245Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0286A (auctor 1110–1167)
Et quidem multa fecit Dominus noster per se, quando fuit corporaliter in terra: tamen, postquam ascendit in coelum, multo plura quodammodo per apostolos et alios discipulos suos fecit.
246Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0286B (auctor 1110–1167)
Ideo dici potest, quod spiritus Eliae sit duplex factus in Eliseo, quia, quantum pertinet ad conversionem hominum, multo plures per apostolos, quam per seipsum convertit.
247Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0309D (auctor 1110–1167)
Sed multo magis gaudium ille habet, qui potest dicere cum Apostolo: Etsi novimus Christum secundum carnem, sed nunc iam non novimus (II Cor. V) .
248Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0310A (auctor 1110–1167)
Magnum est videre quomodo Dominus noster iacuit in praesepio; sed multo maius est gaudium videre, quomodo regnat in coelo.
249Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0310A (auctor 1110–1167)
Magnum gaudium videre, quomodo sugit ubera; sed multo maius videre, quomodo pascit omnia.
250Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0312A (auctor 1110–1167)
Postea coepit ostendere iuventutem suam, quando multo apertius coepit ostendere fortitudinem suam (quae solet amplius esse in homine in iuventute); illam fortitudinem, quae debebat vincere diabolum, spoliare infernum, mundum redimere, a mortuis resurgere, in die iudicii damnare impios, coronare sanctos: quae omnia ipse Dominus noster per prophetas suos locutus est.
251Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0323B (auctor 1110–1167)
Sed per beatam Mariam multo melius quam per Evam nati sumus, per hoc quod Christus de ea natus fuit.
252Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0342A (auctor 1110–1167)
Isti sunt miseri, quando tristantur, sed multo miseriores quando sic consolantur.
253Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0519A (auctor 1110–1167)
Si, inquam, figulus in vasis, quae de eodem luto compingit discernendis, ipsa eius voluntas iustitia est, quomodo non multo magis in omnibus, quae ex nihilo creavit Omnipotens, discernendis, ordinandis, sumendis, discernendis, salvandis, damnandis, ipsa eius voluntas summa iustitia sit?
254Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0551B (auctor 1110–1167)
Nonne mira dulcedine provocatus, ad ipsos Christi gestit amplexus, Cupio, inquiens, dissolvi, et esse cum Christo, multo enim melius? (Philip. I.) Nonne mira Christi dilectione debriatus, omnem gloriam prorsus abiurat, Nisi, inquit, in cruce Domini mei Iesu Christi? (Gal. VI.) Nonne fervore nimiae charitatis excitus anathematizat non amantes Dominum Iesum.
255Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0565C (auctor 1110–1167)
Similis profecto ineptiae est, imo multo maioris insaniae; si quisquam luxuriosus aut tepidus, occulta Dei dispensatione ob quosdam internos compungatur affectus, de eius dilectione ferre sententiam, ut hinc Deum plus illo credatur amare, qui adeo se divinae servituti subiecit, ut quidquid eius voluntati noverit esse contrarium, omni detestetur horrore, quidquid fuerit laboris impositum, pro eius nomine omni amplectatur fervore.
256Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0577C (auctor 1110–1167)
Nemo enim unquam carnem suam, teste Apostolo, odio habuit (Ephes. V) . Et si non carnem, multo minus utique mentem, quam quilibet homo, etiam nesciens, magis diligit quam carnem.
257Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0747D (auctor 1110–1167)
Erat praeterea pulchra facie, sed morum probitate pulchrior multo.
258Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0762C (auctor 1110–1167)
Caecus quidam satis notus in populo, cum multo iam tempore ademptae sibi lucis flevisset incommodum, placuit Salvatori uno eodemque miraculo, et regis propalare virtutem, et calamitatem pauperis temperare.
259Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0763C (auctor 1110–1167)
Non potuit latere quod tali loco, tali tempore, a tali persona actum fuerat, et vir ille cui lux fuerat restituta, stipe regia sustentatus in curia, multo tempore supervixerit.
260Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0764C (auctor 1110–1167)
Et ille caeci illius evangelici imitator egregius multo magis clamabat.
261Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0766B (auctor 1110–1167)
Nam Tostinus ab Haroldo fugatus, cum paulo post ipse in regnum successisset Edwardo, comitante se rege Norwagiae Haroldo cognomento Harfager, multa classe cum exercitu multo contra fratrem pugnaturus applicuit in Angliam.
262Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0767C (auctor 1110–1167)
Portabat certe gladium, sed pro officio; utebatur regalibus, sed pro sacramento; multo stipatus milite incedebat, sed pro necessitate; sublimis in convivio residebat, sed pro consuetudine.
263Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0769C (auctor 1110–1167)
Cum igitur processionem sequens multo milite stiparetur, subito quidam in habitu peregrino clamabat ad regem, aliquid eleemosynae pro sancti Ioannis amore sibi postulans impartiri.
264Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0722A
Si autem hanc castimoniam laicis hortando suadet, multo magis ministris Ecclesiae eamdem inesse desiderat.
265Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0729B
Item idem in eadem, post pauca: « Diaconos pari modo pudicos, non bilingues, non vino multo deditos, non turpibus lucris vacantes, habentes mysterium fidei in conscientia pura.
266Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0739A
Et dividens panem in tres partes, una quidem communicavit cum timore multo; alteram autem reservavit consepeliri sibi; tertiam vero imponens columbae aureae, pependit super altare.
267Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0741A
» Si ergo non oportet, ut hoc censetur concilio, solvi ieiunium in Coena Domini, multo magis est indecens id agendum in quinta et septima feria per reliquas Quadragesimae hebdomadas.
268Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0749B
Apud Ephesum vero beatissimus Ioannes apostolus et evangelista multo tempore post resurrectionem et ascensionem in coelos Domini nostri Iesu Christi commoratus est, ibique etiam Evangelium, quod secundum Ioannem dicitur, divina inspiratione conscripsit, atque requievit.
269Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0753D
Itemque sanctum Flavianum pontificum Graecorum congregatione damnatum, pari tenore, quoniam sola sedes apostolica non consensit, absolvit, potiusque qui illic receptus fuerat Dioscorum secundae sedis praesulem sua auctoritate damnavit, et impiae synodo non consentiendo sola submovit, et ut synodus Chalcedonensis fieret, sola decrevit (in qua sicut sola ius habuit absolvendi eos quos synodica decreta perculerant, sic etiam sine synodo in hac eadem causa plurimos etiam metropolitanos damnasse cognoscitur). Quod si quis haec ab apostolica sede vel secundum synodum acta reprehendit, praeter quod prisca rerum probatione convincitur, interim multo magis Acacio non licuisse fatebitur.
270Aeticus Ister, Cosmographia, p2; 70 (auctor fl.c.700)
Utuntur etenim curros falcatos et rumpheas ingentias cultrosque ferro et acervo acumine duratus lancearum et sagittarum armamentarii multo ingenio experti et saevissimis moribus durati, trucurrorum arteficium eorum lingua sic nuncupati, quasi tricurros duodecim vehiculis in modum curruum iungant.
271Aeticus Ister, Cosmographia, 1a; 12 (auctor fl.c.700)
Multas philosophorum labores et tot invenisse et tam magna dixisse anelitus corporis mei cum tedio multo patitur anxietas vitae meae.
272Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 141 (auctor fl.c.700)
Flumina etenim plurima et magna ipsa Scithica regio habet, Oscorum, Fasidon atque Araxen ac Murgencen, quae ceterarum regionum a partibus orientis consurgens dividit paludesque magnas quemadmodum Meotidas quas Murginacum lacum a parte Humericas pilas usque Trinarchias aras a veteribus constitutas, ubi finem orbis terrarum propter densitatem montium sunt arbitrati, ubi Murginachius amnes multo circuito a septentrione contra meridianam plagam vergit et in mare terrenum gyratam Scithiam influit cum Termodonte fluvio gyrantes in spatio Temiscerios campos, ubi Tamaris regina aciem contra Medos et Persas cum proelio magno statuit.
273Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 418 (auctor fl.c.700)
Nec multo post obiurgantes mutuo nepotes cum avo consurrexitque Romolus super avum, Numitorem interfecit, regnum sagaciter et adroganter usurpavit.
274Agapetus I, Epistolae, 66, 0056C
Cum ergo per hanc subripuerit, potuit et imperialia ibidem induere, ut augere videretur subdolosam opinionem vitae suae, conversatusque est multo tempore cum haereticis ibidem nidificantibus, placita illis faciendo et dicendo, videlicet haereticam furiam similem eis committendo.
275Agapetus I Incertus, Epistola ad Anthimum, 66, 0077A
Multo gaudio essem repletus, si te talem circa Ecclesiae pacem et gloriosissimi imperatoris atque populi doctrinam reperissem, qualem te in primordio esse audivi.
276Agatho papa, Epistolae, 87, 1224B
Pietatis itaque zelo atque amore verae apostolicae confessionis, vestrae serenitatis benignitas mota, amplius declarare eam, ut regali fomite multo magis fulgeat, elaborare procuret: cuius votum, quia ex Deo est, a Deo perficitur: ut et veritas adhuc in ancipiti positis clareat, et eam sinceriter amplectentibus robur accrescat, et zizaniorum genimina spirituali falce, ut offensionis ac deceptionis occasio de medio Christi Ecclesiarum tollatur, abscindantur.
277Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 10 (auctor fl.c.400)
Si uero pascua sit et dumi ac loca paene solitudine derelicta, multo minorem possessionis habent fidem.
278Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1175A
Ipsa autem, dum non multo ante infirmitatem suam cum quodam familiarium suorum loqueretur, inter familiaria quae cum eo habebat colloquia, etiam monasterii sui statum tenerrimum deplorare coepit; ad quod cum ille diceret: Tenerum quidem eum esse, sed Dei gratia bonum; de bonitate Dei esse positum, potestate, et misericordia respondit, sibi tamen hoc penitus displicere, quod necdum regiae tuitioni commendatus esset.
279Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0486C (auctor c.805–c.846)
Probabilius multo videtur S. Apollinare vivente id praestitum a quatuor viris, qui in pontificali sede post ipsum successive sederunt.
280Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0528C (auctor c.805–c.846)
Verum multo magis refelluntur fabulae pseudo-dextrinae a Fabro laudatae, et refellitur coniectura de epistola Hieronymi huic Exuperantio scripta; haec enim omnia Agnellus ignoravit, et ignoravere Ravennates Agnello seniores; utinam autem, quam hic Agnellus in scribendo fidem iactat, et in antiquioribus narrandis utcunque servasse fatemur, ubique, et in recentioribus custodisset, minusque suorum conterraneorum fabulis, suaeque in Romanam sedem aversioni indulsisset!
281Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0544B (auctor c.805–c.846)
I, Attilam multo antea tempore accessisse Ravennam innuere videtur, cum, narrata Ioannis invasoris depressione, et Valentiniani Ravennae imperantis felicitate, addit: « Cuius (Valentiniani) Germana Honoria, dum ad aulae decus virginitatem suam cogeretur custodire, clam missso clientulo Attilam Hunnorum regem invitat in Italiam, cumque veniente Attila votum suum nequiret explere, facinus, quod cum Attila non fecerat, cum Eugenio procuratore suo committit.
282Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0544B (auctor c.805–c.846)
De ea re acta tempore a Iornande indicato altum apud caeteros omnes silentium, et repugnat, eo quod summa quiete degeret tunc ac eo anno Valentinianus Ravennae, nec Attila Italiam vexaverit, nisi multo post quam solus regnare coepit, Bleda fratre occiso, quod accidit Theodosio XVIII et Albino coss.
283Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0544C (auctor c.805–c.846)
Quod si post admissum facinus Honoria missa est Constantinopolim custodienda, oportet ut multo antea stuprari se passa sit, hinc Ravennam reversa Attilam in Pannonias revertentem revocare studuerit; quae diversis temporibus acta Iornandes in unum conflavit.
284Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0536A (auctor c.805–c.846)
Et in ipsa domo regia multo tempore Valentinianus commoratus est, et hinc atque inde ex utraque parte plateae civitatis magnae moenibus [magnis moenibus] decoravit, et vectes ferreos infra viscera muri claudere iussit. Ideo tanta illi [illius] solertia fuit ut non solum pro ornatu vectes ferreos apparerent, verum etiam, si aliquo quoquo tempore gens aliqua contra hanc civitatem dimicare voluisset, ut si non tanta arma, ut opus fuisset, inventa essent, ex ipsis vectibus sagittas lanceasque, vel alios facerent gladios, aut pro aliqua utilitate, ut diximus, istius moeniae ferrum expenderent, qui etiam istius muri civitatis multum adauxit.
285Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0591A (auctor c.805–c.846)
Plura addere, ut demonstretur cognominum familiae gentive distinguendae causa usum recentiorem multo esse, quam quod Iuliani huius, sed nec Agnelli scribentis temporibus aptari possit, bonas horas rei clarissimae astruendae, perdere esset; licet non desint qui opinionibus praeconceptis mordicus et in hanc diem adhaerere velint.
286Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0601C (auctor c.805–c.846)
Quanta alacritas in initio mundi fuit, multo magis ploratus sit in consummatione mundi.
287Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0655B (auctor c.805–c.846)
Sed multo magis dissimiles ab illis, quia illi pro ipsorum animabus partem rerum maximam suarum Ecclesiis obtulerunt, et Ecclesias inclytaverunt; quotidie cum lamentationibus preces Deo dabant, et captivos redimebant, et pro talibus beneficiis peccata expiabantur, et quotidie in orationibus misericordem Dominum deprecabantur.
288Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0661B (auctor c.805–c.846)
Porro ex mente Baronii Constantinus nonnisi septima die Martii creatus fuit pontifex anno 708; non potuit itaque Felix consecrari episcopus anno 707, quod ait Ughellus, et multo minus anno 702, quod tradit Rubeus.
289Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0676C (auctor c.805–c.846)
« Preceptum [perspectum, id.] atque fidelem animum sanctitatis vestrae, quod circa nostrum pium imperiumquae hactenus exhibuit ipsius profecto operis nostram saepe demonstrat [demeruit, id] pietatem, et quod propositum suum erga nostrum servitium amplius quam amplius [prius, id.] vivaciter exerceat, non solum suggestio gloriosi exarchi nostri, unde praestita sibi indicat solatia, verum et suae relatio sanctitatis per Reparatum Deo amabilem presbyterum et vicedominum missa, per quam etiam ut multo amplius protectores existere debeamus Christo dilectae nostrae Italiae provinciae, vel sanctae eius Ravennati Ecclesiae; et ideo boni pastoris pro commissi ovilis curam gerentis opus est pro quo et congruam dispositionem pro salute nostrae Christo dilectae Italiae provinciae agendam praecepimus per nostram piam iussionem Gregorio exarcho nostro, et hortamur sanctitatem vestram in omnibus pro nostro servitio . . . . . . . . . . . habere.
290Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0696C (auctor c.805–c.846)
At ille respondens dixit: Omnia quaecunque ab imperatore petivi obtinui, multo tempore commoratus sum.
291Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0708D (auctor c.805–c.846)
Audiens autem divus iussit reverti beatum Felicem a nave, et suscepit eum in domum mirifico marmore factam, et postulavit ab eo benedictionem, et obtulit ei multa dona, id est duos magnos discos ex cristallo, et cannatas ex eo, et alia vascula in ornamentum ecclesiae; et iussit exarari privilegia omnia secundum petitionem pontificis, et quidquid ab eo postulavit, obtinuit, et naves praeparare divus imperat, et omnia necessaria, et concupiscibilia onerari, et osculans eum, valedicens ei, percepta ab eo benedictione secessit, et privilegia, ut sibi placuit, exarari iussit, et exaltavit eum multo magis ac antea fuerat; laetusque et gaudens ad propriam suam sedem eum remisit.
292Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0724B (auctor c.805–c.846)
IV. Epiphanium hunc de Ioanne bene meritum qui eumdem in suam sedem revocandum curavit, quique in iudicio cum episcopi calumniatoribus stetit laicum ex eo cognosco, quod praesuli suggesserit in calumniarum se actorem agere velle, dum pontifex « pontificis mores teneret, » ab accusandis videlicet civibus abstineret, scriniarius itaque is exarchi erat, non episcopi, multo minus quaestor, ut aliis visum est.
293Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0465D (auctor c.805–c.846)
Potuit sane post primam illam sub Iulio Romanam synodum, obiisse Agapitus, atque ipse quoque haud multo post eius successor Marcellinus.
294Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0469C (auctor c.805–c.846)
In eo tamen falli Valesium tenent alii, quod synodum Romanam, de qua ulla controversia minime haberi potest, celebratam asserit anno 342, cum certae videantur rationes astruentes habitam fuisse vergente ad finem anno 341, ex eo quod Iulius papa aperte testetur episcopos adfuisse indicta die, legatosque ab Arianis detentos tandiu, quoad regressi sint multo post quam ea synodus indicta fuerat.
295Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0467D (auctor c.805–c.846)
II. Illud etiam incommodi accedit quod facilius multo emunctioris naris eruditi solemnitatem electionis, et loci qualitatem, ubi sit facta, descriptas ab Agnello, et ex Agnello a Rubeo initio libri secundi, acquiescent, ut credant, si huiusmodi historia evenisse dicatur temporibus filiorum Constantini, quam si accidisse narretur Aureliano, seu, ut ibidem, Probo, vel Caro cum filiis Carino et Numeriano imperantibus.
296Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0499B (auctor c.805–c.846)
» De morte Liberii huius haec habet: « Fuit autem id (Theodosi videlicet in imperii consortium cooptatio) non multo postquam Ravennatum archiepiscopus Liberius vita decedens tertio Kal.
297Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0513A (auctor c.805–c.846)
An corpus ab auctore inventum in ecclesia S. Iacobi ad Fontem Petriani templi, fuerit Petri illius primi, vel secundi, necne, ambigo; nullus autem dubito quin imago quam Galla Placidia fieri iussit, et tessellis ornari in pariete ecclesiae S. Ioannis evangelistae, imago fuerit Petri eius nominis primi, cum secundus multo post Gallae obitum decesserit.
298Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0749A (auctor c.805–c.846)
Tunc iussu regum allatae sunt sanctorum reliquiae, et sanctum lignum crucis Domini, sanctaque Evangelia, et eiectis omnibus foris, introducti sunt postea viri non multo maturi corpore, et praebuit sacramentum Georgius Ravennae sedis episcopus iuxta quod sibi fuerat imperatum, et statim dimisit eum.
299Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0086B
Sed et ex suprascriptis statutis advertat multo detestabilius exsecranda et vitanda consortia Iudaeorum, quam caeterorum haereticorum.
300Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0086B
Quia si omnes propterea detestandi sunt, quoniam inimici veritatis existunt; multo illi magis qui maiores exercent inimicitias. Re etenim (Aug. in Matth. l. I, c. 11) vera proprium est haereticorum in aliquibus communiter sentire cum Ecclesia, in aliquibus dissentire ab ea, hoc est, ex parte blasphemare, ex parte veritati consonare; Iudaeorum autem ex toto mentiri, ex toto blasphemare Dominum et Deum nostrum Iesum Christum et Ecclesiam eius, et nihil de eo verum credere nisi mortem: quanquam nec in eo verum credant, eo quod mortem eius caeterorum hominum mortibus similem dicant, hoc est, ex necessitate naturae, non ex voluntate misericordiae.
301Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0089C
transeant ministri mensae Dominicae ad canes esurientes, id est, apostoli ad gentes, sicut beata Maria Dei genitrix repleta Spiritu sancto praedixerat: Esurientes implevit bonis, et divites dimisit inanes (Luc. I, 53). Et multo ante Anna genitrix Samuelis: Repleti prius, pro panibus se locaverunt, et famelici saturati sunt.
302Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0093A
Parvo enim tempore sequestratur qui cito voluerit baptizari, multo autem qui tardius.
303Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0095B
Et quia revera, licet et non audire veritatem et auditam contemnere perniciosum sit, multo tamen et incomparabiliter peius est auditam et cognitam contemnere, et contemptam persequi insuper, et blasphemare.
304Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0095B
Hoc autem multo adhuc evidentius demonstratur verbis Domini per parabolam sic loquentis: Cum immundus spiritus exierit ab homine, ambulat per loca arida, quaerens requiem, et non invenit.
305Agobardus Lugdunensis Auctores varii, Epistola de Iudaicis superstitionibus, 104, 0097C
Nam si is qui non amat Dei filium, anathema est; ergo qui odit, qui persequitur, qui blasphemat, multo adhuc detestabilius anathematizandus est.
306Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0165B (auctor 769-840)
De expositoribus quoque multo aliter quam vos dicitis, beatus Pater Augustinus tenendum tradidit: qui non solum de illis qui reprehensi sunt a doctoribus, etiam de probatissimis, in libro quem adversus Faustum Manichaeum scripsit, ita dicit: « Quod genus litterarum, id est, expositionum, non cum credendi necessitate, sed cum iudicandi libertate legendum est.
307Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0165C (auctor 769-840)
» XI. Haec omnia idcirco dicimus, ut appareat quia quam iniuste a vobis criminamur, cum dicitis nos reprehensores apostolorum et divinarum Scripturarum esse, tam iniuste vel potius multo iniustius quoscunque interpretes atque expositores coaequatis apostolis et evangelistis, cum Symmachum et Paulum et Dydimum et Ioannem una defensione indifferentique laude dignos ducitis.
308Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0169C (auctor 769-840)
Sed multo peius negatis illo tempore non esse Christum.
309Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0169D (auctor 769-840)
» Legitis librum supradicti beati Patris Augustini, capitulo 6, et ponitis ipsum capitulum, multo alium sensum continentem quam vos sentitis.
310Agobardus Lugdunensis, De cavendo convictu et societate Iudaica, 104, 0111A (auctor 769-840)
Unde et in tantum erroris pelagus nonnulli ex vulgaribus ac rusticis abducuntur, ut hunc solum Dei esse populum, apud hos piae religionis observantiam, ac multo certiorem, quam nostra sit, fidem, et seducto suspicentur animo, et ore impio inter pares et consimiles fateantur.
311Agobardus Lugdunensis, De comparatione regiminis ecclesiastici et politici, 104, 0297B (auctor 769-840)
Quae pericula beatus papa Gregorius suo iam tempore, quando adhuc status idem multo et incomparabiliter melior erat quam nunc, ita deplorat, dicens: « Tantis quippe in hoc loco huius mundi fluctibus quatior, ut vetustam ac putrescentem navem, quam regendam occulta Dei dispensatione suscepi, ad portum dirigere nullatenus possim.
312Agobardus Lugdunensis, De comparatione regiminis ecclesiastici et politici, 104, 0298B (auctor 769-840)
VII. Haec verba, piissime domine, beatissimi doctoris propterea ad memoriam vestram reducere praesumpsi, ut quia nemo dubitat vos multo et ineffabiliter plus esse amatorem regni coelestis quam terreni, permansuri quam transituri, et iuxta vestram sanctam fidem, spem et charitatem, de nullo alio opere potestis tam chare Deum placare, quam de sollicitudine et administratione pacis et unitatis Ecclesiae, vestra solertissima religio elaboret, ut omnis anima fidelis proficiat in fide et cognitione Dei: quae res omnibus rebus Deo charior est.
313Agobardus Lugdunensis, De privilegio et iure sacerdotii, 104, 0145A (auctor 769-840)
Caeterum summopere necesse est praecaveri, ut in ordinandis offerendisve ministris non communicemus, ut supra dictum est, peccatis alienis, criminosos videlicet ad sacerdotium promovendo, aut, quod adhuc multo deterius est, ignorantia caecos, qui vel secundum tenorem ecclesiasticum nesciant peragere ipsa mysteria, quod omnino est improbandum et nullo modo admittendum, vel caecis ducatum praebeant ad foveam aeternae damnationis.
314Agobardus Lugdunensis, Epistola ad Bartholomeum de quorumdam inclusione signorum, 104, 0183B (auctor 769-840)
IX. Quod autem etiam impii et fideles malignis interdum tradantur spiritibus ad percutiendum, historia beati Iob luce clarius manifestat: ubi et expeditio Satanae et Dei permissio aperte describitur, et ad extremum, post damna rerum, post funera filiorum, cum os illius et carnem Dei manu tangi expostulasset, et Dominus permitteret, dicens: Ecce in manu tua est: verumtamen animam illius serva, dictum de eo est: Egressus igitur Satan a facie Domini, percussit Iob ulcere pessimo a planta pedis usque ad verticem eius (Iob II, 7). Infirmitates quoque et languores, quibus pii vel impii multo tempore affliguntur, per malos angelos inrogari Dominus ostendit in Evangelio: qui cum de muliere, quam spiritum infirmitatis habentem ipse sanaverat, Archisynagogo calumnianti responderet, adiecit post aliqua: Hanc autem filiam Abrahae, quam alligavit Satanas ecce octodecim annis, non oportuit solvi a vinculo isto die sabbati?
315Agobardus Lugdunensis, Liber adversus legem Gundobadi, 104, 0118A (auctor 769-840)
Hinc iam ad certamen audaciter proceditur; ubi duo cominus veniunt parati, ut se invicem crebris ictibus caedant pro talibus rebus, quas multo minus amare debuerant, quam se ipsos adinvicem.
316Agobardus Lugdunensis, Liber adversus legem Gundobadi, 104, 0121A (auctor 769-840)
Certe filii Israel mandatum legis habebant, ut scelera punirent, facinora vindicarent; et non solo mandato legis confisi sunt, sed etiam orantes Dominum interrogaverunt; et eo praecipiente, ad certamen processerunt: et tamen multo plures ex eis occisi sunt antea, et postea punierunt flagitiosos; si tamen ipsi inter sexcentos non remanserunt.
317Agobardus Lugdunensis, Liber adversus legem Gundobadi, 104, 0122B (auctor 769-840)
Et revera, si secundum dictum Dominicum, ubi duo vel tres congregati fuerint in nomine eius, ibi est Dominus in medio eorum; quanto magis ubi viginti, aut triginta multo amplius congregati fuerint, non solum in nomine Domini, sed insuper etiam fide praediti, sapientia illustres, vita clari, sanctitate reverendi, signis et prodigiis formidandi?
318Agobardus Lugdunensis, Liber contra Amalarium, 104, 0346C (auctor 769-840)
Amalarius autem multo peius dicere audet, qui asserit plures esse qui nec in corpore habent quod repugnet, nec in conscientia quod conturbet.
319Agobardus Lugdunensis, Liber contra Amalarium, 104, 0348A (auctor 769-840)
Et post pauca: Quoniam si cum adhuc peccatores essemus, Christus pro nobis mortuus est; multo igitur magis iustificati nunc in sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per ipsum.
320Agobardus Lugdunensis, Liber contra Amalarium, 104, 0348B (auctor 769-840)
Si enim cum inimici essemus, reconciliati sumus Deo per mortem Filii eius, multo magis reconciliati salvi erimus in vita ipsius.
321Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0265C (auctor 769-840)
Iustus perit in iustitia sua, et impius multo vivit tempore in malitia sua.
322Agobardus Lugdunensis, Liber de correctione antiphonarii, 104, 0330B (auctor 769-840)
II. Si ergo orantes doctrina sancti Spiritus indigemus, multo magis cum Deo laudes offerimus: quia sicut nemo nisi ipso inspirante secundum Deum postulat, ita nullus nisi eo erudiente Deum digne collaudat.
323Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0235A (auctor 769-840)
XII. Quae verba idcirco hic ponenda putavi, ut religiose fidelis quisque consideret, quia si illi qui vovet et tarde reddit, tarditas ipsa in peccatum reputabitur, multo utique maioris criminis reus est, qui nec tarde quod vovit exsolvit.
324Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0239B (auctor 769-840)
Potuit enim venundari multo, et dari pauperibus.
325Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0240B (auctor 769-840)
Nam cum alicui homini de proprio thesauro aliquid furari procul dubio reatus sit, multo maior de publico, quod et leges saeculi sacrilegium vocaverunt.
326Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0246B (auctor 769-840)
Debuerant etenim nosse, ut pote rationales a Deo conditi, quia si non licet concupiscere rem proximi, multo magis Domini XXVI. Nec hoc ita dictum sit, quasi charismatum divinorum largitio, vel remissio peccatorum, ac donum regni coelestis non sint concupiscenda; quae utique res Domini sunt.
327Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0246C (auctor 769-840)
In quibus verbis summopere est considerandum, quia si contra quemlibet proximum, ob quamcunque rem, falsum exsistere vel adhibere testem non oportet; multo minus licet contra Dominum, ob illius Ecclesiae facultates eius nomini consecratas.
328Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0246C (auctor 769-840)
Simili quoque modo, si domus, aut ager, servus, aut ancilla, et caetera quae sunt proximi, concupisci non debent; multo itaque magis ea quae ad sustentationem pauperum Domino sunt tradita, non sunt concupiscenda.
329Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0247B (auctor 769-840)
In quibus verbis id praecipue arbitror considerandum, quia si vidua cuiuslibet fidelis, ab illo est sustentanda, ne gravetur Ecclesia, multo magis aliunde subministrandum est canibus et cavallis, caeterisque tam hominum quam animantium ministris, quae vel ad delicias, vel ad pompas, turpesque iocos, a divitibus possidentur.
330Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0250B (auctor 769-840)
XXXI. Si autem haec dicta sunt illis qui talia forsitan de propriis rebus agebant, multo magis quibusdam praesentis temporis divitibus dici potest: Ululate in miseriis advenientibus; quoniam epulantibus vobis de rebus non vestris, et thesaurizantibus de his quae ad sustentationem pauperum Ecclesiae tradita sunt, ipsi pauperes et ecclesiastica familia fame cruciantur; et qui ex eis fraudatus a vobis est vel oppressus, clamat, et clamor eorum in aures Domini Sabaoth introiit, qui dixit: Non negabis mercedem indigentis et pauperis; sed eadem die reddes ei pretium laboris sui ante solis occasum, ne clamet contra te ad Dominum, et fiat tibi in peccatum.
331Agobardus Lugdunensis, Liber de grandine et tonitruis, 104, 0151B (auctor 769-840)
Et post pauca: Cumque fugerent filios (Israel), et essent in descensu Bethoron, Dominus misit super eos lapides magnos de coelo usque Azecha; et mortui sunt multo plures lapidibus grandinis, quam quos gladio percusserant filii Israel (Iosue X, 5, 8 Seqq.). Ecce ergo et in hoc loco apparet, sine ulla imprecatione hominum Dominum misisse grandinem super eos, quos tali flagello dignos iudicavit.
332Agobardus Lugdunensis, Liber de grandine et tonitruis, 104, 0153D (auctor 769-840)
In quibus verbis hoc quoque notandum est, quia si homo non novit semitas nubium, nec perfectas earum scientias, multo minus novit earum officio hominibus prodesse vel obesse; exceptis, ut dictum est, sanctis, qui secundum voluntatem Dei multa per illum ipso donante possunt, non utique propria aut aliqua contraria virtute, sed voluntate conditoris: sicut saepe multi servorum Dei orationibus obtinuerunt, ut tempore siccitatis pluvias Dominus largiri dignaretur.
333Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0206A (auctor 769-840)
Et audi testimonium multo vehementius, multo expressius.
334Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0206D (auctor 769-840)
Ex qua consideratione colligitur, quia si angeli sancti non possunt dici dii hominum, multo minus homines.
335Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0208A (auctor 769-840)
Si enim paterna vestis et annulus, ac si quid huiusmodi, tanto charius est posteris, quanto erga parentes maior affectus; nullo modo ipsa spernenda sunt corpora, quae utique multo familiarius atque coniunctius quam quaelibet indumenta gestamus.
336Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0212C (auctor 769-840)
Multo autem his deteriora esse quae humana et carnalis praesumptio fingit, etiam stulti consentiunt.
337Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0218C (auctor 769-840)
Ex quibus manifeste colligitur, quia si serpentem aeneum quem Deus fieri praecepit, quoniam errans populus tanquam idolum colere coepit, Ezechias religiosus rex cum magna pietatis laude contrivit; multo religiosius sanctorum imagines (ipsis quoque sanctis faventibus, qui ob sui honorem cum divinae religionis contemptu, eas adorari more idolorum indignantissime ferunt) omni genere conterendae et usque ad pulverem sunt eradendae; praesertim cum non illas fieri Deus iusserit, sed humanus sensus excogitaverit.
338Aimericus Antiochenus Terricus Templariorum, Epistolae Aimerici patriarcha Antiochenae, 201, 1406C
Testis est Deus, quia reliquiae, quae remanserunt nobis, minime sufficiunt diurnis nocturnisque excubiis murorum, quorum custodiam etiam eis quos suspectos habemus, ex penuria hominum tradimus et tutelam: portas, relicto ecclesiarum usu, clerici et presbyteri custodiunt; nos ipsi murorum vigiliis surgentes insistimus, fracturas eorum ex terrae motu multas in multo labore quomodo possumus, sine intermissione reficimus: et hoc totum frustra, nisi benigniori vultu nos respexerit Deus; neque enim speramus diu subsistere, attendentes virtutes hominum huius temporis deperiisse et nullas esse; sed hoc facimus, ut quidquid potuit fieri, intentatum non fuerit a nobis.
339Aimo S Petri Divensis, Epistola, 181, 1707C
Si quis autem in tantum malum progressus fuerit, ut nolit peccanti in se dimittere, aut unde pie admonetur, sacerdotibus obedire, statim eius oblatio, tanquam immunda, de plaustro abiicitur, et ipse cum pudore multo et ignominia a sacri populi consortio separatur.
340Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0814D (auctor 950-1008)
Non solum autem illa quae sexaginta et non multo amplius ab ipsa distabat passibus, verum universa intra ambitum castri admodum arctum constructa aedificia, uno duntaxat horreo ardentis ecclesiae parieti adhaerente, incorrupta mansere ab ignibus.
341Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0826B (auctor 950-1008)
Inde universi ad deponendum sanctuarii ornatum ora conversi, quod solers aedituorum diligentia per octo spatium dierum eleganter compserat, id nos trium aut non multo amplius quatuor horarum noctis intervallo deposuimus.
342Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0851B (auctor 950-1008)
Qui et ipse non multo postquam ibidem advenerat tempore, miserante Deo et meritis sanctorum obtinentibus, lumen quod petebat, recipere meruit.
343Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0634B (auctor 950-1008)
Fluvii quoque haud parvi nominis in eadem sunt provincia: Elaver, qui non multo minor Ligeri eius excipitur alveo.
344Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0802A (auctor 950-1008)
Hinc Mummolus abba Promeritus, nec non Aigulfus, gaudia dulcis Magna ferunt doni, gaudent in tempore tali Hoc humeris vexisse suis ad tecta beati Clavigerique Petri, donec divina potestas Signaret, quonam sibi dilectum Benedictum Condere praeciperet, natales post geniales, Quod non multo post pietatis contulit auctor.
345Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0645C (auctor 950-1008)
Quem non multo post occidit omnemque Italiam a dominatione Herulorum eripuit.
346Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0663D (auctor 950-1008)
Nec multo post facti poenitentia ductus, secum ipse reputans quid sceleris admiserit, ad sepulcra sanctorum recurrens saepe humique prostratus, eos erga se clementissimos fore efflagitans, rogabat ut, si quid minus perfectum divinaeque maiestati adversum in suis reperiretur actibus, id corum interventu iustus Iudex in hoc saeculo potius quam in futuro puniret examine.
347Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0678B (auctor 950-1008)
Quo etiam tempore sanctissimus Agapitus, Romanae sedis pontifex, ad regiam urbem profectus, Iustinianum principem, in Eutychis sectam delapsum, ad veram et catholicam reduxit fidem; damnatoque Anthimo patriarcha Constantinopolitano, non multo post idem papa apud eamdem urbem diem obiit.
348Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0687D (auctor 950-1008)
Clotario autem Francorum tenente principatum, Longobardorum genti Alboin praeerat, qui non multo post tempore Longobardos in Pannoniam deduxit.
349Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0690C (auctor 950-1008)
Nec multo post ei vita decedenti in regnum substitutus est.
350Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0753A (auctor 950-1008)
Turbatis itaque custodibus, et quid agerent haesitantibus, superveniente exercitu, cum adhuc fessi multo superioris diei labore quiescerent, alii in suis stratis, alii expergefacti, sed somno soluti poenas dabant.
351Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0775D (auctor 950-1008)
Sed mulier, multo aliter quam sperari posset, iniuriam sibi illatam inaequanimiter ferens, delatoria adversus Gogonem usa fraude, regem adiit, et in medium huiusmodi detulit scenam quod, si in regis praesentiam Gogo adveniret, eum gladio perimere deliberasset.
352Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0865A (auctor 950-1008)
Porro desolationem ipsius sacratissimi Montis Cassini, quam beatus Pater Benedictus, multo ante spiritalibus praeviderat oculis, nec non restaurationem eius, brevissimo narrandi genere curavit manifestare.
353Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0395B (auctor 950-1008)
« Nec abscondi omnino misericordiam et veritatem a consilio multo (Psal. XXXIX, 11) . » Pro huiusmodi malis meo insidiantur sanguini, me succenturiatis insequuntur odiis, adeo ut nec regia maiestas eos deterreat quin me clanculum trucident, si eis locus tempusve arrideat.
354Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0398A (auctor 950-1008)
Sed idem Bernardus, non longo annorum interiecto spatio, a patre suo evocatus, Solemniacensi abbatia, quam sanctus quondam construxit Eligius, est donatus; ac non multo post, Bellilocensem locum, quem eius genitor iure belli armisque conquisierat victricibus, est adeptus.
355Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1046B (auctor fl. 800)
Ergo si regni coelorum inaestimabilis magnitudo cuiuslibet quantitate pretii emi potest, multo magis vera fide sanitas corporis.
356Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1014B (auctor fl. 800)
Erat sane alius in eodem monasterio monachus religiosus aeque sacerdos et conversus Audaldus nomine, speciali ei familiaritate connexus, aetate ac vitae moribus pene consimilis, cuius ab ore quae dicuntur, et multo etiam ampliora nos in fide accepisse confidimus.
357Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1015C (auctor fl. 800)
Ergo comperto seu denotato sarcophagi loco, die adhuc multo domum reversi sunt, glorificante Audaldo Deum ac benedicente, qui itineris sui incursum ita prospere direxisset.
358Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1019A (auctor fl. 800)
Neque enim effugari lectorem, multo magis vero ad ea quae dicuntur invitari, oportet, qualiter etsi sermo incultus exasperat, saltem succinctus demulceat.
359Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1021A (auctor fl. 800)
Et sese mutuo intuentes spoliatores ac spoliati, isti timere, hi vero multo amplius mirari coeperunt: volentibusque populis in reos consurgere, supplices rogarunt, ne quid sibi mali ob Christi sanctique martyris amorem inferrent.
360Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1023B (auctor fl. 800)
Unde paupercula quaedam a multo tempore luminibus privata, cum ad sanctum martyrem duceretur, in medio itinere a ductoribus taedio et labore fessis derelicta, rogavit quemdam astantium, ut saltem candelas (suae orbitatis munuscula) ante sancti martyris altare accensas offerret.
361Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0945B (auctor fl. 800)
Proinde quid eis difficultatis tempore egressionis ab urbe, de qua non nisi multo freti solatio exire audebant, ingruerit, reor esse dicendum.
362Alanus Antissiodorensis, Diplomata, 201, 1390B (auctor 1152-1167)
Ego ALANUS Dei gratia Antissiodorensis episcopus, notum fieri volo praesentibus et futuris, quod bonae memoriae Hugo episcopus Antissiodorensis, assumptus in episcopum de ecclesia S. Germani Antissiodorensis cui multo praefuit, S. Mariae Donziaci et monachis ibidem Domino famulantibus ecclesiam S. Vincentii de Pogniaco et ecclesiam S. Peregrini de Boiaco donavit.
363Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0474A (auctor 1152-1167)
Inventaque in itinere ecclesia quadam, divertit, et ingressus oravit cum multo imbre lacrymarum, expandens manus in coelum, et effundens cor suum ante conspectum Domini Dei sui.
364Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0479B (auctor 1152-1167)
Multo tempore frequentaverat intrans et exiens domum ecclesiae, cum in eius capite, ubi tres erant, unam tantum fenestram esse arbitraretur.
365Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0481D (auctor 1152-1167)
Cogitabat enim eos multo meliora et viciniora saluti suo in silentio meditari, quam ab ipso audirent; devotius et efficacius salutem suam operari, quam ex eius exemplo acciperent.
366Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0482D (auctor 1152-1167)
Et quia eam a viro separare non poterat, primo verbo omnem mundi gloriam in cultu vestium et in omnibus saeculi pompis interdixit; et formam vitae matris suae, in qua multo tempore vixerat cum viro, ei indixit; et sic eam dimisit.
367Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0486C (auctor 1152-1167)
Multo tempore, et quandiu occultum esse potuit, cilicio ad carnem usus-est: ubi vero sciri contigit, continuo illud abiiciens, ad communia se convertit.
368Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0506B (auctor 1152-1167)
Pace itaque omni Aquitanicae Ecclesiae reddita, solus Girardus perseverabat in malis; sed non multo post adveniente die irae, in domo sua miserabiliter exstinctus est.
369Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0514B (auctor 1152-1167)
Sed et Dominus papa Innocentius in epistola de hoc ad episcopos transmissa in Galliis plenius attestatur: qui videlicet Pontifex non multo post tempore viam universae carnis ingreditur.
370Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0489D (auctor 1128-1203)
Pacis alumna movet primos Concordia gressus, Et pleno cuncta perfundens Copia cornu, Et Favor, et multo perfusa favore Iuventus, Et Risus nostrae proscribens nubila mentis, Et Pudor, et certo contenta Modestia fine, Et Ratio mensura boni, quam semper adhaerens Felici gressu felix comitatur Honestas, Et Decus, et cuncta trutinans Prudentia libra, Et Pietas, et vera Fides, quae fraudis in umbra Nobis hypocritam mentiri nescit amorem: Et virtus quae spargit opes, quae munera fundit, Quam penes ignorat ignavam gaza quietem, Nec dormire potest thesauri massa sepulti, Sed mutat varios toties peregrina magistros.
371Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0505B (auctor 1128-1203)
Sic divisa, tamen manet integra, sparsaque tandem Colligitur, diffusa redit cum foenore multo.
372Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0506C (auctor 1128-1203)
Non habitu vilis, non vultu sordida, gestu Degener, incompta verbis, vel barbara factis: Sed tamen in vultu praescribit signa laboris Pallor; sed modicus, qui non proscribit in ore Purpureos ignes, niveique caloris honorem, Cum flos virgineus non defloretur in illa, Nec proprium frangit Veneris fractura pudorem: Sunt tamen in multo lactis torrente natantes Mammae, subducti mentitae damna pudoris.
373Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0518C (auctor 1128-1203)
Et quamvis eius vestis respersa minuti Pulveris imbre foret, non denigratur honestas Materiae, formaeque decor, sed grammate multo Picturata nitet, multoque superbit honore.
374Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0522B (auctor 1128-1203)
A collo suspensa sonos crepitacula dulces Reddunt, et multo perfundunt aera cantu.
375Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0525B (auctor 1128-1203)
Qui velut aerio vestiti corpore, nostram Mentiti speciem, multo phantasmate brutos Deludunt homines, falsi verique sophistae.
376Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0529A (auctor 1128-1203)
Lucis inoffensae spatium fontemque nitoris Obtuso cantu, sed dulcibus allicit aurem, Quo radiant stellae, quo certant fulgure multo Astra poli, propriumque diem sine fine pererrant.
377Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0536C (auctor 1128-1203)
Ulterius producit iter prudentia, gressum Informans gressu comitis, tandemque labore Magno, multiplici visu, conamine multo Ascendit loca laetitiae, loca plena favoris, Coelesti loca grata Deo, loca grata Tonanti.
378Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0550D (auctor 1128-1203)
Sic nocti lucem connectit, et aethera terrae: Sic diversa tenent pacem, sic dissona litem Deponunt propriam, nec iam caro bella minatur, Spiritui cedens, sed non sine murmure multo.
379Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0555C (auctor 1128-1203)
Musica divitias aperit, sua munera multo Plena favore viro concedit, adoptat eumdem; Omne suum velut haeredi delegat eidem.
380Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0556B (auctor 1128-1203)
Annectit sua dona Fides, in munere multo Se probat esse Fidem, nec se sibi subtrahit, imo Monstrat, et in dono se disputat esse fidelem.
381Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0557C (auctor 1128-1203)
Est rupes maris in medio, quam verberat aequor Assidue, cum qua corrixans litigat unda; Quae variis agitata modis, percussaque motu Continuo, nunc tota latens sepelitur in undis, Nunc exuta mari, superas respirat in auras: Quae nullam retinet formam, quam singula mutant In varias momenta vices, quae sidera florum Iactat, et in multo laetatur gramine rupes, Dum leni Zephyrus inspirat singula flatu.
382Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0563D (auctor 1128-1203)
Sed post arma rapit humili de plebe creata Pauperies, facie deiecta, et paupere cultu, Incessu tristi gradiens; sed prodiga vitae, Nec mortis concussa metu, nec fracta timore, Irruit, et vendens in multo funere vitam Plus audet, dum nescit inops pauperque timere.
383Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0564B (auctor 1128-1203)
Martis in ardorem nativos excitat ignes Ignea luxuries, multo comitata cliente: Eius in auxilium iurant periuria, spondet Falsus amor, levitas animi, lascivia mendax, Insipidus dulcor, sapidus dolor, aegra voluntas, Prosperitas adversa, locus lugubris, amara Gaudia, dives paupertas, opulentia pauper.
384Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0569B (auctor 1128-1203)
Sed iuvenis nec mente iacet, nec frangitur hoste, Nec terrore pavet, nec vulnere laesus oberrat; Sed cornu famosa suae praeconia laudis Intonat, ad tempus famae subdicit, et hostem Hoc mucrone ferit, vires in vulnere multo Monstrat, et egressus cerebro reseratur in ictu.
385Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0574B (auctor 1128-1203)
Nec iam corrigitur rastro, nec vomere campus Laeditur, aut curvi deplorat vulnus aratri; Ut tellus avido quamvis invita colono Pareat, et semen multo cum foenore reddat.
386Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0326A (auctor 1128-1203)
Si enim firmiora desinent esse, quod iterum non incipient esse, multo magis et corpora humana, quae omni corruptioni sunt obnoxia.
387Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0374C (auctor 1128-1203)
De anima quoque divitis, legitur quod oravit pro fratribus vivis, ne venirent in locum tormentorum (Luc. XVI) . Si ergo in inferno damnatus et malitia depravatus, oravit pro salute suorum, multo magis sancti qui praediti sunt misericordia, orant pro salute vivorum.
388Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0375B (auctor 1128-1203)
Si enim in vita aliquis potest mereri primam gratiam, vel maiorem gratiam, multo magis sancti per suas orationes et preces, possunt vivis mereri gratiam, vel eam facere maiorem: quia et hoc sancti meruerunt in vita, ut viantibus prodessent eorum orationes in patria existentium.
389Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0375D (auctor 1128-1203)
Si sancti ut Petrus et Paulus habent potestatem ut suscitent mortuos orationibus suis, multo magis videntur habere potestatem subveniendi mortuis in purgatorio, ut citius liberentur.
390Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0382D (auctor 1128-1203)
Si ergo in his quae non sint periculosa, sed indifferentia, ut, abstinere a carnibus vel a vino, obedimus maioribus et praelatis Ecclesiae, multo magis tenentur praedicti haeretici praelatis Ecclesiae obedire in his quae periculosum est facere; cum praelati sententia (testante Gregorio) sive iusta sit sive iniusta, non solum timenda, sed etiam tenenda sit.
391Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0395C (auctor 1128-1203)
Apud legem magna iudicabatur austeritas esse in legis talione quando dens pro dente, oculus pro oculo solvebatur (Exod. XXI; Matth. V) , in tempore vero Evangelii multo maior videtur esse severitas, cum pro abscissione unius pedis, morte damnetur alius (Matth. XVIII) . Quae est haec misericordia, quae homicidium approbat, leges exasperat?
392Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0411D (auctor 1128-1203)
Hic peccata remittuntur; non solum homicidium prohibetur, verum etiam ira et odium tollitur; uti gladio et lancea non permittitur, quia qui renuntiat irae et odio, fas illi est ut renuntiet lanceae et gladio: multo quippe facilius est conflare gladium suum in vomerem et lanceam suam in falcem, quam timore cordis submisso, humilem fieri ex superbo, servum ex libero, abnegare uxorem, domum, filios, agros, arma, equos, et omnia quae possidet, ad haec, ut se ipsum abneget.
393Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0428C (auctor 1128-1203)
Dicunt enim, quod cum eis non debeant habere participium salutationis, cum quibus non sunt habituri communionem salutis: Si enim excommunicatis non est offerenda salutatio, multo minus illis, cum quibus nulla habetur communicatio.
394Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0428D (auctor 1128-1203)
Si enim eis licitum est uxores ducere alienigenas, multo magis licitum est salutare, vel pro eis orare.
395Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210; (auctor 1128-1203)
Huius Summae duo habui exemplaria manuscripta in pergameno, ex Bibliotheca nostra Dunensi, unum characteribus vetustissimis exaratum, et obscurissimis verborum abbreviationibus repletum; aliud recentiori nonnihil (ut apparet) manu conscriptum, et priore multo auctius, quod proinde hic secutus fui; adnotando tamen in margine verborum et sententiarum discrepantias, quibus hinc inde ab alio exemplari discrepat. Addidi (in lectorum gratiam) loca sacrae Scripturae, ad singulas sententias quae ex eadem hic in contextu proferuntur.
396Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0122A (auctor 1128-1203)
Cum materialia monstra fugienda sint et horrenda, multo magis spiritualia monstra fugienda sunt, et fuganda.
397Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0140B (auctor 1128-1203)
Miramur quaedam animalia quae per medios ignes sine noxa corporis transeunt; sed multo magis mirari debemus eos qui per ferrum et ruinas et ignes illaesi et indemnes animo transeunt.
398Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0155C (auctor 1128-1203)
Si pauperem proximum diligis, ex sola dilectione eleemosynam facis, eleemosyna enim cordis multo maior est quam corporis; charitas enim in eleemosyna sufficit, sine terrena substantia.
399Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0163D (auctor 1128-1203)
Si equo frenum imponitur ne contra equitem evagetur ubi non imminet nisi corporis periculum, multo magis frenum apponendum est linguae, per quam periculum imminet animae.
400Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0175A (auctor 1128-1203)
Quia, ut dicit Augustinus, poena purgatorii multo gravior est qualibet temporali.
401Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0612B (auctor 1128-1203)
Cum enim pro peccato unius hominis in infinitum magna deberetur poena, multo magis pro tot hominum redimendorum tot peccatis Redemptor quanto maiorem posset, poenam sustinere debuit.
402Alanus de Insulis, Dicta alia, 210, 0260C (auctor 1128-1203)
Patris David meritum filiis multo tempore servavit regnum.
403Alanus de Insulis, Dicta alia, 210, 0262A (auctor 1128-1203)
Sed quoniam legimus: Sedes sapientiae anima iusti, in hac domo, id est in anima iusti, possumus etiam invenire columnas septem, id est septem morales virtutes, quae ibi exciduntur, et cum multo labore mirabiliter expoliuntur.
404Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0698A (auctor 1128-1203)
Ambitio, proprie, dicitur apparatus, unde legitur de uxore Felicis in Actibus apostolorum quod venit cum multa ambitione, id est cum multo apparatu, vel cum multa ambitione, id est cum multis ambientibus.
405Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0706A (auctor 1128-1203)
Unde et praedicta auctoritas potest sic exponi, scilicet: Aquila magnarum alarum comedit medullam cedri, id est Nabuchodonosor templum destruxit, quod templum tabulis cedrinis erat coopertum, ut in Ezechiele etiam dicitur Nabuchodonosor aquila, ubi dicitur: Aquila grandis magnarum alarum, longo membrorum ductu, plena plumis et varietate, venit ad Libanum, et tulit medullam cedri, et summitatem frondium eius avulsit, id est: Nabuchodonosor multis imperans nationibus, multo vallatus exercitu, plenus divitiis et innumera terrenae gloriae compositione, ad celsitudinem Iudaeae et nobilitatem regni eius venit, et tenerrimam regis prolem a sui regni culmine captivando sustulit, Iechoniam scilicet regem cum matre eius, etc.
406Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0798B (auctor 1128-1203)
Dicitur separare, unde Apostolus: Si naturales rami fracti sunt ab oliva, id est si Iudaei separati sunt ab Ecclesia, quid de vobis, o gentiles, qui multo magis?
407Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0855A (auctor 1128-1203)
: Melior est canis vivus leone mortuo; quia, ille qui est in via, maiorem potest facere fructum boni operis quam ille qui est in patria; unde Apostolus: Cupio dissolvi et esse cum Christo; manere autem in carne propter fratres multo melius.
408Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0904C (auctor 1128-1203)
Aliquando ponitur positive, unde Apostolus: Multo magis gratia Dei et donum in gratia unius hominis, Iesu Christi in plures abundat, id est in multos, pro hac dictione multi.
409Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0838D (auctor 1128-1203)
Dicuntur fideles qui multo labore consequuntur candorem virtutum, unde de Ecclesia dicitur in lib.
410Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0077C (auctor 1128-1203)
Similiter omnia videt, nullus aliquid rapit, quae cum sit pulchra exterius per simplicitatem et munditiam operis, interius tamen ubi nemo videt, nisi solus Deus (quia homo videt in facie, Deus autem in corde [I Reg. XVI] ), ibi multo pulchrior est.
411Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0293B (auctor 1128-1203)
Poenitentiae olim multo rigidiores iniungebantur quam modo.
412Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0300B (auctor 1128-1203)
Peccator ergo peccata sua memorando colligens, et de singulis poenitendi et non relabendi animum habens, ad sacerdotem accedat, et cum multo dolore et lacrymis et gemitu confiteatur suos excessus; quia si manet in voluntate peccandi, fatur quidem, sed non confitetur.
413Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0302A (auctor 1128-1203)
Pro gravioribus vero peccatis, haec etiam in satisfactione adhibenda sunt, sed multo vehementius, atque districtius; quia ut ait Augustinus: « Ad agendum poenitentiam, non sufficit mores in melius commutare, et a malis factis recedere, nisi et de his quae facta sunt, satisfaciat Deo per poenitentiae dolorem, per humilitatis gemitum, per contritionem cordis.
414Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0652C (auctor 1128-1203)
Si enim, ut dixit Aristoteles, omnis scientia impermixta est falsitati, multo magis sapientia Dei: et ita impossibile est non evenire quod Deus praevidit: non quod Dei providentia eventui inferat necessitatem, et ita auferat liberi arbitrii libertatem; sed quia hoc esse non potest, scilicet quod provideat, et non eveniat: non quod divina Providentia sit causa eventum attingens; sed causa comitans causam sine qua non.
415Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0671A (auctor 1128-1203)
Si enim Abraham ex charitate filium interficere voluit, et ita meruit; cum occidere sit de genere malorum: multo magis opus ceremoniale ex charitate factum, fuit vitae aeternae meritorium, cum non esset de genere malorum: cum enim tale opus nec fine, nec officio careat, non est ratio, quare merito carere debeat.
416Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 13; 4 (auctor 1128-1203)
Non delebitur peccatum ignominiose matris tuȩ et eorum, qui interfuerunt consilio eius, nisi multo sanguinȩ miserorum Anglorum, uenientque super Angliam mala, qualia non est passa, ex quo Saxones Angli primo huc uenerunt.
417Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 15; 4 (auctor 1128-1203)
Hec a nobis dicta pro eo, quod Sanctus Dunstanus, cum eum coronaret, prophetice dixit: “Quia per mortem fratris tui aspirasti ad regnum, propterea audi uerbum Domini: Non delebitur peccatum ignominiose matris tuȩ, nisi multo sanguine miserorum Anglorum, uenientque super Angliam mala, qualia non est passa, ex quo huc primo uenerunt ”.
418Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 19; 5 (auctor 1128-1203)
milia libre post non multo .
419Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 20; 2 (auctor 1128-1203)
Erat autem Suanus in sanguinem pronus, nec multo ei hortamento opus fuit, quin statim nauibus paratis transitum maturaret.
420Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 21; 3 (auctor 1128-1203)
Nec multo post aduentum eius in insulam Edelfredus, rex Anglorum, in principio quadragesime animam laboribus et erumnis natam efflauit, relictis tribus liberis superstitibus, Edmundo, Elfredo, Eduardo.
421Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 21; 10 (auctor 1128-1203)
Nec multo post in festo sancti Andree, ambiguum, quo auctore, Edmundo apud Glastoniam ad requisita nature sedenti ferreus uncus in posterioribus adactus morti tradidit.
422Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 26; 4 (auctor 1128-1203)
Vnde et sanctus Dunstanus, cum Edelredum circumstantibus episcopis coronaret, hausto spiritu prophetico ait: “Quia per mortem fratris tui aspirasti ad regnum, non delebitur peccatum ignominiose matris tuȩ, nisi multo sanguine miserorum prouincialium.
423Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 28; 4 (auctor 1128-1203)
Qui postea renauigauit in Angliam, ubi et non multo post defunctus est.
424Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 2, 45; 12 (auctor 1128-1203)
Ibi multo quidem procerum conuentu, sed paucorum planctu, terre mandatum infra ambitum turris.
425Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 6; 4 (auctor 1128-1203)
Vnde autem id iuxta fisicam rationem accidere possit, cum certissimum sit fȩminas multo frigidioris esse naturȩ quam uiros, unde et barbas habere non possunt, pudeo religiosis auribus utpote sermonem minus honestum ingerere.
426Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 36; 3 (auctor 1128-1203)
Talia balneorum fomenta egris mortalibus apta in pluribus terrarum locis a diuersis olim conditoribus elaborata fuisse scimus, de quibus nichilominus certum habemus, quia – licet ex occulta ui sulphuris suppositi et substrati, quod ignee constat esse nature, multo tempore suapte natura sine ullo humani laboris amminiculo ferbuerint – post longa tamen secula a pristino calore tepuerunt , sicut uerbi gratia illa, que apud Neapolim, Campanie ciuitatem, tempore Augusti Cesaris, mechanica arte fecit Virgilius multis mortalium morbis utilia, que iam dudum friguisse asserunt, qui uiderunt et nouerunt.
427Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 3; 2 (auctor 1128-1203)
Per cornua bubalina, quȩ horrido sonitu strepunt in bellis et multo terrore concutiunt audientes, significatur residuos sex predicti cerui ramos magno multis terrori futuros magnoque strepitu et tumultu tres insulas Britannie commoturos.
428Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 9; 1 (auctor 1128-1203)
Propter has ergo, quas diximus, et si quȩ sunt alie, que nos latent, ericii proprietates atque astutiȩ, ericio comparatur et ericius appellatur is, qui Wintoniam a Kambris et Scotis Cornubiensibusque destructam reedificaturus est atque in antiquum reformaturus, immo uero in melius opus et multo nobilius sullimaturus, sicut ipsa uerborum series manifeste declarat.
429Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 11; 6 (auctor 1128-1203)
Porro mare in aliquo sinu suo [132r] uel freto multo amplius solito angustari posse siue humano labore, licet immenso, siue ui ipsius nature, et experimentorum exempla docent et ratio.
430Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 56; 5 (auctor 1128-1203)
Ita ergo leonem et falciferum in segete sedabit Eboracensis auriga, id est Eboracensium princeps, id est a bellis aduersus alterutrum cessare faciet, ut alterum eorum a curru suo, id est a principatu suo, expellat et in currum eius ipse ascendat, hoc est dominium eius et potestatem arripiat sicque euaginato gladio orienti minetur, id est orientalibus Britannie incolis bellum indicat et uestigia rotarum suarum multo aduersantium sibi sanguine repleat.
431Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 7, 15; 1 (auctor 1128-1203)
Septima est Luna terris multo quam ceteri planete uicinior.
432Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 7, 32; 5 (auctor 1128-1203)
Ideo recuruam faucem portare dicitur Saturnus, ut supra iam dixi, quia cum sit stella ex frigiditate nociua, retrograda tamen multo amplius nocet.
433Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1481D (auctor fl. 1150)
Non ergo totam substantiam suam cum meretricibus dissipavit, qui non solum alteram, sed et multo meliorem partem sibi retinuit.
434Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1484B (auctor fl. 1150)
Navicula Petri concutitur, sed etiam portae inferi non praevalent adversus eam; multo minus Neronis audacia, etsi innovaretur cum eo Herodis versutia.
435Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1486B (auctor fl. 1150)
Quamvis enim is apud quem summa rerum consistit, quasi licite auctoritate qua praeminet sub titulo adhuc ignoto et a canonum forma aliquatenus alieno possit non solum assignare, sed potius tranferre beneficium Cantuariensis Ecclesiae ad episcopum alienae provinciae et minus egentem, id tamen viderit benigna filii discretio, utrum expediat in matris confusionem ecclesiam de Einisford tanto tempore iniuste ablatam et demum non sine multo labore et angustia mediante iustitia evictam, a debito sui statu perturbari.
436Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0405C (auctor 1095-1125)
Non multo temporis intervallo post Petri transitum, quidam presbyter Godescalcus nomine, Teutonicus natione, incola fluminis Rheni, eiusdem viae in Ierusalem amore et desiderio succensus ex Petri admonitione, plurimorum corda ex diversis nationibus ad instandum pariter viam suo excitavit sermone, et ex diversis regionibus Lotharingiae, orientalis Franciae, Bavariae, Alemanniae supra quindecim millia contraxit, tam militaris quam pedestris vulgi, qui pecunia ineffabili cum caeteris rebus necessariis collecta, iter suum pacifice usque in regnum Hungariae continuasse perhibentur.
437Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0422A (auctor 1095-1125)
Non multo dehinc tempore tam egregiis viris in unum collatis, placuit, ex communi consilio, quatenus iam congruum tempus expeditionis operti, sicut devoverant, deinceps viam continuarent versus civitatem Nicaeam, quam gentilis virtus Turcorum, imperatori iniuste ereptam, suo subiugavit dominio.
438Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0468B (auctor 1095-1125)
Robertus quidem Flandrensis, qui cum ipso Boemundo in terram Sarracenorum descenderat ad depraedandum, et tunc Boemundo cum copiis suis attrito et in fugam misso, ab eo divisis recesserat licet invitus, sequenti die ducentis equitibus readunatis, Turcis Sarracenisque dispersis et secure gradientibus ex adverso occurrit: cum quibus fortiter dimicans, victoriam gloriose, his in fugam conversis obtinuit, atque cum immensis copiis praedarum, quas illic Turci fugientes reliquerant, ad castra Antiochiae est reversus, multo solamine relevans populum in hac Boemundi calamitate desperatum.
439Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0500B (auctor 1095-1125)
Post haec peregrinis famis angustia, prout audivistis et multo * amplius, coactis, nec aditum aliquem reperientibus ad inferendos vel acquirendos cibos, prae obsidione undique constituta, quidam de humili vulgo vitam periculo destinantes, in magna ambiguitate et formidine clam procedebant ab urbe in umbra noctis, ad portum Simeonis, quondam illic in montanis eremitae, descendentes et dato pretio a nautis et mercatoribus victum accipientes, per vepres et fruteta in tenebris ante lucem repedare solebant.
440Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0516A (auctor 1095-1125)
Miles itaque Turcus nuptiis his laetatus, multo amplius quam solebat insidias et bellum hostibus domini Hasart inferebat; et praedam de Alapia civitate magna Brodoan, cuiusdam principis Turcorum, saepius abduxit, insequentes ad excutienda spolia frequenter captivabat, aut victos detruncabat.
441Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0525C (auctor 1095-1125)
Ad Albariam itaque civitatem divitiis opulentissimam cum cuneis armatis primum ascenderunt: quam non multo labore expugnatam apprehendentes, Turcos et Sarracenos in ea repertos in ore gladii percusserunt.
442Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0528A (auctor 1095-1125)
Deinde, civitate Tortosa expugnata, et non multo labore capta, et in manu comitis Reymundi eiusque custodiae mancipata, in vallem, quae dicitur Camelorum, iter suum continuantes applicuerunt.
443Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0532D (auctor 1095-1125)
Praeses autem civitatis Triple gloriosae atque divitiosae, intelligens legiones fidelium ante muros et portas civitatis multo intervallo consedisse, ad primos exercitus Godefridum ducem.
444Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0553A (auctor 1095-1125)
A die autem, qua urbs sancta a Sarracenis obsessa, munita ac defensa fuit, usque ad hanc diem qua capta et victa suisque restituta est, nullus Turcorum in ea repertus est, qui paulo ante hanc vi invadentes, multo tempore obtinuerant, et gravia tributa tam a Sarracenis quam peregrinis Christi et indigenis fidelibus exigebant.
445Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0563D (auctor 1095-1125)
Qui statim loricis induti, dum vexillis erectis in castra veniunt, et in comitem animo irato tendere disposuissent, Reymundus vero pariter ex providentia armatus ad resistendum illi occurrere decrevisset, Robertus Flandrensis et caeteri viri magnifici intervenerunt, viros graviter arguerunt, quos tandem utrinque multo conatu placatos in concordia reduxerunt.
446Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0587A (auctor 1095-1125)
His ita decretis, et populo Christiano iuxta verbum Baldewini consentiente, in ipsa nocte per montana mille ignes Turci et Sarraceni suscitaverunt, multo, scilicet plures quam eorum indigeret exercitus, ad exterrendos Christianorum populos.
447Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0641C (auctor 1095-1125)
Nec multo abhinc spatio sexaginta Arabes appropinquantes, super regem et suos incaute irruerunt, regem nequaquam aut aliquas insidias illic in via suspicantes.
448Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0653C (auctor 1095-1125)
Comes autem de Sartengis, Willhelmus nomine qui, mortuo Reymundo comite et avunculo suo, terram et civitates de Camolla haereditario sanguine possidens, successit; et nunc post avunculi obitum plurimo assultu eamdem urbem Triplam vel Tripolin debellabat de novo praesidio, quod dicitur Mons peregrinorum, quod et ipse Reymundus multo robore firmaverat: nihil huic navali exercitui, Triplae hospitato, adversari aut contradicere potuit, propter aquarum fiduciam quam habebant, et urbis intolerabilem multitudinem quae illis in littore ad auxilium semper affluebat.
449Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0655B (auctor 1095-1125)
Quem frustra diu, gladio educto, resistere ac se defensare conantem, tandem longa et assidua impugnatione vexatum ac defatigatum transiecur et praecordia lanceis et sagittis confixum, et in multo sanguine ab equo cadentem, peremerunt; et caput eius in signum victoriae Ascalonem intulerunt.
450Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0658C (auctor 1095-1125)
Ad haec gentilium turmis cum praeda excussa regressis ac divisis per obscuras ac difficiles semitas asperorum collium, milites Hugonis corpus exstinctum gestario impositum in civitatem Nazareth, quae est iuxta Thabor, attulerunt, ubi in multo fletu et planctu tam egregius princeps et fortis athleta honorifice et catholice sepultus est.
451Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0660C (auctor 1095-1125)
At Rotgerus suique commilitones in armis parati obviam exeuntes, cum Arabibus confligere non abstinuerunt, ac plurimum diei equestri contentione et discursu consumentes, gravi vulnere vexati et multo labore exhausti sunt.
452Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0681B (auctor 1095-1125)
Interea rex cum quingentis equitibus totidemque peditibus Tripolin descendit, Sur, Sagittam, Baurim, pacifice pertransiens, propter pacem quam post obsidionem Sagittae ad excolendas fruges et vineas firmam et inviolabilem multo auro ab ipso rege impetraverunt.
453Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0689B (auctor 1095-1125)
Rex siquidem Baldewinus regem Magnum manu honorifice ac familiari amore ducebat, iuxta Apostoli vocem, qui ut honore invicem praeveniamus (Rom. XII, 10) nos adhortatur. Ducebat quidem eum, ac docebat omnia loca sancta, et ea quae nota habebat, ac multo obsequio et regali apparatu per dies aliquot eumdem procurabat.
454Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 7, 6; 7 (auctor fl.c.1250)
>> Tullius in Catilinario: Si mecum patria, quae vita mea mihi multo dulcior... loqueretur.
455Albertus Argentinensis, Libelluli de facetiis Rudolfi regis quae supersunt, 544, 1; 5 (auctor -1378)
' Alter inquit: 'O rex, capilli mei, simul cum egressus sum uterum matris mee, creverunt, sed post viginti quatuor annos primum erupit barba, que est capillis multo iunior; cum hanc etatem assequetur barba, quam capilli habent, eundem colorem sortietur cum capillis; ideo nigra est barba, cum cani sunt capilli.
456Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Eos autem qui post eum confuse usque ad Octonem regnaverunt non inperatores et augustos, set invasores et augustos appellare consueverunt; non multo post mortuo Bosone rege Francorum occidentalium et in ecclesia sancti Dionisii sepulto Karolus ibi rex creatur.
457Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Et in principio sue electionis tres lune vise sunt et in medio signum crucis, nec multo post visi sunt tres soles, et tunc Alexander canonice est electus.
458Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Nam regnum Sycilie multo tempore est perturbatum et inperium per sisma divisum.
459Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Set illarum partium aduniti Christiani et crucesignatorum ex diversis partibus adiuti, licet cum multo Christianorum dampno, de Sarracenis triumphaverunt.
460Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Non multo post rex Francie prefatus, dum esset in venatione, ab uno apro de equo deiectus est et [mortuus], nec aper umquam in posterum aparuit; papa dicitur repentina morte interiisse . . . de nocte cerei cadentes super eius corpus magnam partem corporis conbusserunt.
461Albertus de Saxonia, Tractatus proportionum, p3; 13 (auctor c.1316-1390)
Probatur nam si essent due trabes inter duos parietes quarum una esset longior alia in multo, sicut in triplo, quod secundum earum extrema ex una parte tangerent unum illorum parietum et moveantur de uno pariete in alium donec secundum alia duo extrema earum tangant alium parietem in equali tempore, tunc ille due trabes equalia spacia linealia intercepta inter terminos a quo et ad quem descripsissent et tamen sicut patet ex communi modo loquendi non diceremus eas esse equevelociter motas, ymo minorem velocius motam et longiorem tardius.
462Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a; 11 (auctor c.1200–1280)
(6) Praeterea videtur in hoc contradicere sibi, quia in alio loco dicit in eodem libro quod ‘nutritiva apponit in latitudinem membrorum et in spissitudinem eorum augmentum manifestum in grossitie, longitudini autem eius non addet; augmentativa vero addet multo plus longitudini quam latitudini’.
463Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3, 69a; (auctor c.1200–1280)
(16) Item, principium in naturis est quod ex nonsubstantiis non fit substantia; cum ergo qualitates primae sint non-substantiae, ex ipsis non fient formae substantiales ; ergo multo minus anima.
464Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3, 69a; (auctor c.1200–1280)
(32) Item, in superioribus videmus quod licet omnia sint incorruptibilia secundum naturam nec sint in potentia nisi ad ubi tantum, tamen propter diversitatem motus localis in eis non potest esse motor unus proximus ; ergo multo minus in inferioribus, quae diversitatem habent a superioribus tam in motu quam in substantia , erit idem agens proximum.
465Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 19 (auctor c.1200–1280)
Cum igitur invenire sit ante addiscere, visus erit ante auditum et multo magis ante quemlibet alium sensum, qui non est per se disciplinalis.
466Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4; 118 (auctor c.1200–1280)
Si ergo lumen est tota essentia coloris, multo fortius deberet color videri positus in tenebra ab oculo existente in lumine, quam e converso, quia si id quod lumen habet secundum partem suae essentiae ut oculus, non impeditur a tenebra, multo minus impedietur illud quod lumen habet secundum suam essentiam totam.
467Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d; 34 (auctor c.1200–1280)
Videntur enim multo plures esse colores quam septem.
468Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f; 18 (auctor c.1200–1280)
Praeterea, corpus lunae multo minus est quam corpus ignis, ut probatur in almagesti, et remotius est a nobis: est enim minus terra, et terra est corpus minus igne, et tamen videmus ipsum.
469Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90; 134 (auctor c.1200–1280)
Parvum enim non potest permisceri multo ampliori, ita quod remaneat virtus eius, quod non vincatur a multo; sed radius ab oculo egrediens parvus est; ergo mixtus lumini totius hemisphaerii amittet virtutem; ergo non erit videns in multo lumine, cum videre sit virtus eius.
470Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90; 135 (auctor c.1200–1280)
Si forte dicatur quod parvum in quantitate et multum in virtute bene permiscetur multo, ita quod non amittat suam virtutem, contra: Cum crocus permiscetur aquae et parum de croco colorat multam aquam, aut hoc contingit, quod minimae partes croci sunt cum minimis aquae ubique in toto, aut per infectionem et generationem sui coloris et saporis in aqua, praeter quod substantia croci in minima dividatur, vel utroque modo simul, aut quod crocus pertingat in aqua ad profundum a superficie alicuius quantitatis aquae, et aqua, quae est extra illam, videatur in colore croci, ita quod color a fundo et medio spatio secundum spissitudinem aquae resultet super aquam sicut forma super speculum.
471Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90; 149 (auctor c.1200–1280)
Si autem oculus seipso videt radium, ergo multo magis alia, quae non sunt adeo subtilia, videbit per seipsum, et ita inutilis erit radius.
472Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Tale sensibile est sonus, quia habet media aerem et aquam et transit ad auditum per aquam dividendo aquam tantum; ergo multo fortius transibit ad auditum dividendo aerem tantum.
473Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
‘Acutum enim movet sensum in pauco tempore in multum, grave autem movet sensum in multo tempore in paucum.
474Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Ergo multo magis si connaturalis fiat natura, quae circumextenditur organo, faciet latere prioritatem et posterioritatem immutationis in medio et organo, nihilominus tamen erit per medium immutatio organi.
475Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Si inaequaliter , ergo cum maior motus depellat minorem etiam in diversis sensibus, multo magis depellet in eodem sensu, et sic minor non sentietur; non ergo duo sentiuntur simul in eodem indivisibili tempore.
476Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Huius autem causa est, quia ea quae miscentur, obscurantur a se invicem in mixto; ergo multo fortius quando separata sunt et actu diversa, si simul agunt in unum sensum, maior motus depellit et obscurat minorem.
477Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Praeterea, minus distant sensata duo eiusdem sensus quam sensata duo diversorum sensuum; sed non possunt esse simul in uno indivisibili tempore in sensu secundum actum duo sensata eiusdem sensus; ergo multo minus simul erunt in uno sensu sensata diversorum sensuum .
478Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 191 (auctor c.1200–1280)
Tertia solutio est quod sicut calor ignis remittitur cum subito multa ligna ponuntur, sed postea convalescit per ipsa cum incensa sunt, sic multo cibo remittitur calor naturalis et accidit frigus ex cibo; et cum digeritur cibus, tunc fit vigilia.
479Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 193 (auctor c.1200–1280)
Et huius solutionis sunt haec verba: ‘Amplius multo incidente nutrimento quod calor sublevat, quemadmodum ignis suppositis lignis, refrigerat quousque digeratur .
480Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c; 30 (auctor c.1200–1280)
(10) Item, organa sensuum magis sunt ordinata ad actum exteriorem quam ad interiorem; sed ad exteriores non sufficiunt per se, visus enim non videt sine actu lucidi; ergo videtur quod multo minus per se sufficiunt ad interiores.
481Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a; 19 (auctor c.1200–1280)
Cum igitur oculus spissius corpus sit quam aer vel aqua, multo magis debet in ipso apparere color acceptus.
482Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a; 22 (auctor c.1200–1280)
Inde procedatur sic: Quicquid apparet in sensu secundum actum debiliorem, multo magis debet apparere secundum actum fortiorem; ergo si simulacra illa quae apparent in somnis, fuerint in organis sensuum in vigilia et apparent in somno secundum actum interiorem et debiliorem, multo fortius debent apparere in vigilia in organo sensus alicui aspicienti ad organum; et sic oculus debet videri esse coloratus colore rei visae.
483Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b; 12 (auctor c.1200–1280)
Item, Aristoteles: ‘Si ad colorem multo tempore aspiciamus, vel album vel caeruleum, eiusmodi videtur, ad quodcumque visum permutemus’.
484Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b, 29c, 8b, 112a, 71b, 3, 39a, 10b, 18c, 27d, 3, 62a; 11 (auctor c.1200–1280)
Si dicatur quod somnium illud quod est per revelationem , significat aliquid de necessitate futurum, sed non illud in quo non est revelatio, contra: Illud quod est per revelationem, est id quod habet incursum accidentalem tantum ad futurum; et illud minorem habet ordinem ad futurum quam id quod est causa vel signum; ergo si illud de necessitate aliquid futurum significat, multo magis significabunt aliquid de necessitate futurum , quae sunt causa vel signum; et sic omnia somnia quae aliquid significant in futurum, de necessitate significabunt illud.
485Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3; 7 (auctor c.1200–1280)
(2) Item, forma quae per nullam excellentiam sui corrumpit suscipiens, magis conveniens est suscipienti quam illa quae per excellentiam sui corrumpit suum suscipiens; ergo si illa quae minus convenit, potest seipsam facere in suscipiente, multo magis illa quae plus convenit; sed forma sensibilis est forma per excellentiam sui corrumpens et tamen seipsam faciens in sensu; forma vero intelligibilis per excellentiam non corrumpit intellectum ; ergo multo magis seipsam faciet in intellectu.
486Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3; 4 (auctor c.1200–1280)
Huius probatio est in elementis et in caelo et aliis simplicibus corporibus; ergo multo magis erit in spiritualibus substantiis.
487Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3; 13 (auctor c.1200–1280)
Item, animae est actus; ergo multo magis convenit ei agere quam pati.
488Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3; 14 (auctor c.1200–1280)
Cum igitur habeat intellectum possibilem partem sui, multo magis etiam habebit agentem.
489Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 2; 94 (auctor c.1200–1280)
Item, continuum aliquod corporeum separatum a contrarietate est incorruptibile; ergo multo magis simplex , quod nec continuum nec compositum est ex contrariis , erit incorruptibile; et tale est anima rationalis; ergo anima rationalis est incorruptibilis.
490Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 3, 1, 3, p0; 14 (auctor c.1200–1280)
(3) Item, plus distant a se species exeuntes a diversis generibus subalternis quam exeuntes ab eodem proximo genere; sed si anima est in genere substantiae, exit ab hoc genere quod est substantia incorporea; homo autem exit ab illo quod est substantia corporea; ergo plus distat ab homine quam id quod exit ab eodem genere proximo cum homine; sed asinus exit ab eodem genere proximo cum homine; ergo plus distat anima rationalis ab homine quam asinus ab homine; sed asinus non constituit hominem nec aliud quod exit ab eodem genere cum homine; ergo multo minus anima rationalis constituet hominem, quod falsum est; ergo male ponitur substantia genus animae.
491Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 3, 1, 3, 67; 3 (auctor c.1200–1280)
(1) Dicit enim Augustinus quod etiam angeli in comparatione primi spiritus corpora sunt; et idem dicit Damascenus ; ergo multo magis anima corporea erit.
492Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 3, 1, 3a, 6, 173a, 38, 8, 142a, 65b, 113c, 65d; 12 (auctor c.1200–1280)
Sed anima rationalis est sine corpore; ergo corpus multo magis sine ea; ergo utrumque actu ens est sine altero ; ergo ex ipsis non fiet essentialiter unum.
493Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 02, 1; 36 (auctor c.1200–1280)
Ex hoc accipitur quod vegetabile et sensibile praecedunt se invicem tempore in bruto; et quae praecedunt se invicem tempore, non sunt eiusdem substantiae; ergo sensibile et vegetabile non sunt eiusdem substantiae; ergo multo minus haec ulterius erunt eiusdem substantiae cum rationali .
494Albertus Magnus, De homine, 1, 2, 3a; 8 (auctor c.1200–1280)
Praeterea dicit Augustinus quod si non peccasset, nec ignis ureret nec aqua mergeret nec spina pungeret nec gladius secaret; ergo multo minus calor naturalis consumeret.
495Albertus Magnus, De homine, 1a, 1, 1b; 7 (auctor c.1200–1280)
(4) Praeterea, expresse legimus quod serpens fuit in paradiso; ergo multo magis alia irrationabilia.
496Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, p0; 16 (auctor -1286)
Ad hec Antonius repudiata sorore Cesaris Octaviani —; contra quem Antonius eius cognatus, cuius baiulus post mortem Cesaris remanserat, nitebatur multo certamine ei auferee imperium, et duxit in uxorem Cleopatram reginam Egypti, potentissimam in auro et argento et lapidibus preciosis et populo.
497Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, p0; 2 (auctor -1286)
Contra quem Antonius eius cognatus, cuius baiulus post mortem Cesaris remanserat, nitebatur multo certamine ei auferre imperium, et repudiata Ottaviani sorore duxit in uxorem Cleopatram reginam Egypti, potentissimam in auro et argento et lapidibus preciosis et populo.
498Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 42; 5 (auctor -1286)
Hic Romam firmioribus muris cinxit, templum soli edificavit, populo usum porcine carnis instituit; demum, cum Greciam introisset, inter Constantinopolim et Herachiam fulmen iuxta ipsum cecidit, et non multo post occisus est et inter deos annumeratus est.
499Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 52; 9 (auctor -1286)
Valentinianus Saxones oppressit et Burgondionum plusquam LXXXa milia, qui non multo post tempore Christiani effecti sunt.
500Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 140; 1 (auctor -1286)
Eodem anno Boamundus Antiochenus oppidum Caphardam, quod est prope Apalmiam vel Eufemiam, obsedit et habitatores, licet se multo redimere volentes, occidit.