'nihil' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 112873 hits      Show next 500

Nor id , p2, 17 found in
Nor id , p3, 18 found in
Nor id , p4, 10 found in
Nor id , p4, 14 found in
Nor id , p8, 2 found in
Nor id , p8, 9 found in
Nor id , p8, 13 found in
Nor id , p12, 9 found in
Nor id , p12, 34 found in
10Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Hic enim haereticus asserebat in figura et in sacramento totum fieri, nihil in veritate.
11Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0466A (auctor c.945–1004)
Nihil enim pene ad Ecclesiam, quae est solius Dei, pertinere videtur quod ad pretium non largiatur, scilicet episcopatus, presbyteratus, diaconatus, et reliqui minores gradus, archidiaconatus quoque, decania, praepositura, thesauri custodia, baptisterium, sepultura, et si qua sunt similia.
12Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468B (auctor c.945–1004)
Quorum versuum sensus quamvis referri possit ad Deum Patrem omnium Filiumque eius unigenitum, tamen nihil obest intelligi de terreno rege precari, ut iudicet populum non suo sed Dei iudicio, cui rationem redditurus est etiam de otioso verbo.
13Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468D (auctor c.945–1004)
Quantulumcunque vos exacerbavit, exacerbando irritavit, irritando offendit, offendendo placare distulit, et pro talibus beneficiis miratur sibi impendi munuscula iustae recompensationis; nec sibi imputat quod promeruit, sed crimen transferre nititur in perniciem insontis: si enim nihil vos nocuisse putavit, dum nostra tulit, profecto nec dominos nostrarum rerum esse, nec defensores credidit; si autem credidit, vos mecum laesit, nec se laesisse ignoravit.
14Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0419C (auctor c.945–1004)
Saepius contingit ut puritas integrae veritatis sententia vacillet malefidi interpretis; quod ego, venerabilis Pater, cavens, vestri animi sensa fideliter simpliciterque, ut praecepistis, deprompsi; nec animositatem regis perhorrui, dum fidem quam vobis promiseram ex asse servavi: quandoquidem nihil addidi, nihil minui, nihil mutavi, nihil reliqui.
15Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0420D (auctor c.945–1004)
Nihil tamen ab his factum reprehensibilius didici, quam quod nobilissimam omnium Gallicanarum Ecclesiarum inopem, abiectam, vilem et desolatam suo litigio reddiderunt.
16Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0423C (auctor c.945–1004)
His patribus et fratribus in monasterio Sancti Martini commanipularibus, maxime HERIVEO bonae indolis speculo, amatorum Christi amator ABBO. Opportunitas temporis solet quaeri ad exsequendam efficaciam eiuslibet negotii, quandoquidem nihil fit quod eo carere possit.
17Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0425A (auctor c.945–1004)
Porro sicut nemo bonus, nisi solus Deus (Marc., X, 18), sic nihil est in rerum creaturis, nihil enim in eis est quod mutabile non est, et si omnis creatura mutabilis est, quomodo verbum eius mutabile non est?
18Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426B (auctor c.945–1004)
Inter primas igitur lineas primi canonis sunt subnotationes XX, ex quibus nihil ingerit dubietatis ille ordo in quo scribuntur apud Matthaeum VII, apud Marcum II, apud Lucam VII, apud Ioannem X. De reliquis quaestio est, quam illud facit, quod Ioannes sparsim scripsit in diversis locis ea quae alii colligentes semel dixerunt singuli in suis opusculis.
19Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432A (auctor c.945–1004)
Utinam abbati B. auctoritas ecclesiastica nihil indiscussum praeterit, quin patenter doceat qualiter vivendum seu conversandum sit praelatis cum subditis, qualiterque de suis commissis iudicandi sint praelati et subditi; quod te ignorare non arbitror, qui ab ipsis cunabulis educatus es inter magistros sacrae religionis, nec subterfugit iudicium quo damnantur vel absolvuntur criminibus appetiti; nosti etiam quod Deus personas non accipit (Deut. X, 17), et quia monachalis professio inventa culpabilis magis damnat quam liberet reum ab obiectis, nec valet ad defensionem criminis.
20Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432C (auctor c.945–1004)
Plurimos commissi gregis tuo morbo contaminasse diceris, lepra foedissimae contagionis perdidisse convinceris, nihil aliud dicens nisi quia fecisti, sed non perfecisti: ferro socium, imo filium, et eum qui te suae vitae tutorem elegerat, transfixisti; venenum ei porrexisti; ignem sacris aedibus iniecisti: si ferro transfixus evasit, si venenum potatum non exstinxit, si ignis non convaluit, te peccasse negas, et nihil tua interesse affirmas.
21Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433B (auctor c.945–1004)
Dum enim in rerum natura quidquid illud est quaeritur an sit, quid sit, cur sit, et quomodo sit, nec has quaestiones etiam imperitum vulgus praeterit, certum est quod de ignotis omnino rebus nihil quaerit.
22Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433B (auctor c.945–1004)
Nam philosophia in his exercet suam operam etiam quae non sunt, ut nihil naturae, nihil moralitatis eam effugiat, de quibus subtiliter investigat.
23Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433B (auctor c.945–1004)
Quapropter de iuramenti observatione proponitur, nec ignota quaerendi via est, cui argumentandi copia praesto est; cum iurare nihil aliud sit quam iure orare.
24Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0449C (auctor c.945–1004)
Sed ut fraternitas vestra quae fuerint tempore illo decreta cognoscat, antedicti praedecessoris nostri scripta his praevidimus scriptis adiungi; quibus lectione percussis hortamur ut omnia sacerdotali, sicut decet, studio inviolata conserves, nihilque illic de vetitis, nihil permittas de illicitis.
25Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457D (auctor c.945–1004)
Oportet ergo episcopum irreprehensibilem esse, ut nulli vitio luxuriae mancipatus sit: unius uxoris virum, qui unam uxorem habuerit, non qui habeat: sobrium, sive, ut in Graeco dicitur, vigilantem, id est Niphanon [νηφαντόν]: pudicum, hoc enim significat Sophronon [σώφρονα], ornatum et castitate et moribus: hospitalem, ut imitetur Abraham, et cum peregrinis, imo in peregrinis Christum suscipiat: doctorem, nihil enim prodest conscientia virtutum frui, nisi et creditum sibi populum possit instruere, ut valeat exhortari in doctrina, et eos qui contradicunt redarguere: non vinolentum, quia semper in sanctis sanctorum est, et offert hostias, vinum et siceram non bibit: non vinolentum, quia in vino luxuria est: non vinolentum; sic bibat episcopus ut an biberit ignoretur.
26Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0546D (auctor c.945–1004)
HORMISDA, natione Campanus, ex patre Iusto, de civitate Frisinone, sedit annis 9. dies 17. Hic ex constituto Synodi, et cum concilio regis Theodorici, direxit ad Graecias, humanitatem ostendens sedi Apostolicae: quia Graeci obligati erant sub vinculo anathematis propter Petrum Alexandrinum et Achatium Constantinopolitanum sub Ioanne Episcopo, legatos mittens Ennodium Episcopum Ticinensem, et Fortunatum Episcopum Catinensem, et Venantium presbyterum urbis Romae, et Vitalem Diaconum, et Hilarum notarium, ad Anastasium Augustum, qui nihil egerunt.
27Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0556B (auctor c.945–1004)
SEVERINUS, natione Romanus, ex patre Abieno, sedit mensibus 2. diebus 4. Huius temporibus, cum tantum esset electus, nondum autem ordinatus, devastatum est Episcopium Lateranense a Mauritio chartulario, et Hisatio patritio Exarcho Italiae, qui adversus Ecclesiam DEI inito consilio concitaverunt exercitum Romanum, dicentes: Quid prodest, quod tantae pecuniae congregatae sint in Episcopio Lateranensi ab Honorio Papa, et militibus nihil exinde subvenitur, quando et rogae vestrae, quas Domnus Imperator vobis per vices mandavit, ibi sunt a sancto viro reconditae?
28Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0516D (auctor c.945–1004)
cum illud pretiosum corpus martyris putrefactum putaretur ob diuturnum spatium transacti temporis, ita sanum est repertum et incolume, ut non dicam caput redintegratum et compaginatum corpori, sed omnino in eo nihil vulneris, nihil cicatricis apparuerit.
29Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0519A (auctor c.945–1004)
quas ego brevitatis studio praetereo, ne alicuius fastidiosi offensam incurrerem iusto prolixior, credens ista posse sufficere, quae dicta sunt, ardenti desiderio eorum qui, praeter Deum, huius martyris patrocinio nihil praeferunt.
30Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484A (auctor 1000)
» Item ex concilio Chalcedonensi, cap. 11: « Si quis episcopus per pecuniam fecerit ordinationem, et sub pretio redegerit gratiam quae non potest vendi, ordinaveritque per pecunias episcopum, aut presbyterum, aut diaconum, vel quemlibet ex his qui connumerantur in clero, aut promoverit per pecunias dispensatorem, vel quemquam qui subiectus est regulae, pro suo turpissimo lucri commodo, is qui hoc attentasse probatus fuerit, proprii gradus periculo subiacebit; et qui ordinatus est, nihil ex hac ordinatione vel promotione, quae est per negotiationem facta, proficiat; sed sit alienus a dignitate vel sollicitudine, quam pecuniis quaesivit.
31Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0487D (auctor 1000)
Ideoque fraternitatem vestram praesenti auctoritate duximus adhortandam, quatenus virum, quem vobis de congregatione sua ad ordinationem obtulerit consecrandum, sicut est consuetudo, quaeque sunt discutienda, subtiliter perquiratis; et si nihil in eo repertum fuerit quod ei possit obviare, canonice, sicut mos est, consecretur.
32Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0487D (auctor 1000)
Nihil autem aliud ei privilegii concedentes, nisi ut in congregatione sua, quoties opportunum fuerit, sacra missarum debeat tantummodo celebrare mysteria.
33Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0493B (auctor 1000)
Pro qua re constitutum est a praesenti concilio, episcopos ita dioeceses suas regere ut nihil ex earum iure praesumant auferre, sed, iuxta priorum auctoritatem conciliorum, tam de oblationibus quam de tributis ac fructibus tertiam consequantur.
34Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494A (auctor 1000)
» SIMPLICIUS episcopus FLORENTINO, EQUITIO et SEVERO episcopis (Simpl. papae Decr. c. 2): « De reditibus ecclesiarum vel oblationibus fidelium quid deceat, nescienti nihil licere permittat; sed sola et ex his quanta portio remittatur, duae ecclesiasticis fabricis et erogationi peregrinorum et pauperum profuturae a Bonagro presbytero sub periculo sui ordinis ministrentur.
35Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0499C (auctor 1000)
Qua in re unum ibi ostenditur, quod ipsa mens rea non sit tunc, sed suo iudicio libera, cum se, etsi dormienti corpore, nihil meminit vidisse, tamen in vigiliis corporis meminit in ingluviem cecidisse.
36Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503A (auctor 1000)
Sed si qualis fuit in requisitione cura, talis fuisset in discussione subtilitas, nihil ex eo quod de eo dictum est, fuisset ambiguum; sed utrum verum, an esset compositum, patuisset, quia iam contra ipsum dudum in Sicilia apud reverendae memoriae fratrem nostrum Maximianum talis quaestio, ut cognovimus, mota est.
37Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0734D (auctor fl. 923)
Scuta dabant alapis reprobo risu saturatis, Argutoque tument horum distenta boatu Guttura, et, urbanis plangentibus, aera magno Implentur sonitu, clamore minus nihil amplo, Vox auditur in excelsis, et luctus in aethris!
38Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0742D (auctor fl. 923)
Confortare, nihil formidabis, quoniam nunc Faucibus haud sceleratorum grassabitur haec urbs!
39Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747B (auctor fl. 923)
Beisino huc adiens inter saevos comitatu Laesa nihil quodam, meritis sed tuta Beati Femina, post quaedam meruit lumen quoque caeca, Cuius ad accubitat puteus vestigia, cuius Qui potabit aquas, extemplo, febre laborans, Auxilio Sancti fidens capiet medicinam.
40Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0751A (auctor fl. 923)
Pugna adolet, ponunt animas cum sanguine gurdi; Infames traxere fugam, primasque tropheum Milia tot Foebo stravit spectante sub uno Perpete tum gladio, donec a finibus illos Francorum sequitur, prohibet. ( An. 892.) Verum nihil illud Ad suimet requiem iuvit, quia mox Aquitanos Linquere se, numenque sui postponere, novit.
41Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0752B (auctor fl. 923)
Subsidium Karoli, virtus, spes, hic in Odonem; Cuius ad obtutus audacia non tamen umquam Applicuit; verum nihil id requiei fuit illi.
42Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0770B (auctor fl. 923)
Illa scilicet vobis convenit commonitio, ut omni tempore recordemini quales eratis ante confessionem et poenitentiam, et indulgentiam, quae nunc consecuti estis, vobis Deo inspirante: ipse enim Deus dixit: « Sine me nihil potestis facere (Ioan. XV, 5) . » Igitur ante confessionem et poenitentiam peccatorum vestrorum eratis filii diaboli, et servi peccati, quia « Qui facit peccatum, servus est peccati (Ioan. VIII, 34) . » Nunc vero quia fugistis diabolum, et venistis ad pium Christum per poenitentiam, liberati estis a peccato, et servi facti estis Deo.
43Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0770C (auctor fl. 923)
Nam nihil adiuvat poenitere, si post poenitentiam revertitur homo ad peccatum.
44Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0775C (auctor fl. 923)
Huic etiam puto Iacob patriarcham dixisse: « Vere locus iste sanctus est, et nihil aliud est, nisi domus Dei (Gen. XXVIII, 16) , » quae est Christianitas, et « porta coeli, » quae est Christus.
45Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1321D
XVIII. Si quis caballum, aut bovem, aut quamlibet pecodem furti ligatum, vel quod occisum fuerit, invenerit in villam, detis iuramento III idoneos quod nihil habeant damni; si quis non iuraverit, solvat.
46Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1322C
XXVI. Parvulus usque ad annum XII pro delicto nihil nisi disciplinam accipiat.
47Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1322D
XXXII. Si quis capallum invocandis viris, VIIII iurent, nihil sequitur.
48Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1323A
XXXVI. Si quis iurandi causa fuerit iudicio adductus a iudice vel maioribus natu, et nihil prodesse cognoscat se, si voluerit devitare, hoc praecipimus iure permanere.
49Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1324D
LXII. Si canis quidlibet manducet, prima culpa nihil reddatur pro illo, nisi semetipse.
50Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1285C
Humanius vero Hibernenses interpretantur causa paucitatis sacerdotum, ut post poenitentiam consecrentur per manus impositionem, et in silentio ministrent sub signo poenitentiae usque ad mortem, nihil sua voluntate facientes.
51Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1286C
Pro valde bonis gratiarum actiones sunt, in quibus nihil oblatio habet quod deleat: pro valde malis, consolationes vivorum: pro non valde bonis ut plena remissio fiat: pro non valde malis ut tolerabilior fiat damnatio ista.
52Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298B
Synodus: Omnis princeps Christianus ut invenerit ecclesiam, sic derelinquat, nisi consensu clericorum nihil in morte commendet, ne maledictionibus post mortem gravetur.
53Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298B
CAP. VIII. - De degente sub censu nihil commendante.
54Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298C
Synodus Hibernensis: Sicut sine permissu abbatis monachus nihil commendare audebit; ita degens sub censu potestatem non habebit donare aliquid in morte sua, nisi iubente domino suo.
55Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1300D
Si vero nihil de his omnibus inveniatur, et delinquat in ecclesia, quaeratur a rege maximo provinciae in qua est ecclesia ista.
56Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1304A
Si vero adulterium superseminaverit, nihil reddet corruptor; nec adulter dabit aliquid adultero, nisi forte confesso filio pretium educandi
57Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306B
Item: Si porcus sanguinem biberit, licet, si tantum gustaverit, nihil est.
58Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306C
Largus homo, si domum suam cum omnibus communem habet; pecora, quorum fructus et labor communia sunt omnium, nihil quaerentia nisi victum, et victus quo vivunt non hominis, sed Dei; servus domino suo fideliter serviens.
59Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306D
Synodus Hibernensis dicit: Ut nihil aliud pecus damnetur nisi in suum peccatum, sive hominem occidendo, sive infirmando, sive aliud pecus occidendo, sive foenum, sive messem devastando.
60Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1308B
Hi ieiunant, quod nisi per aliquas virtutes asseratur, nihil prodest.
61Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0757 (auctor 1178-1201)
Hinc est, quod nihil abs te exspectari possit, quam quod RANTZOVII veteres, tui maiores, summis anhelarunt votis et strenue praestiterunt, quorum gloriam vel nunc meritis aequasti felicissime, vel superabis aliquando felicius.
62Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017D (auctor fl. 1150)
Quo enim magis sanctae conversationis vestis inficitur, quam labore inutili, cum homo totum studium divitiis et honoribus impendit, virtuti autem nihil?
63Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017D (auctor fl. 1150)
Vel quo magis palatum rationis amarescit, quam voluptatibus vitae, cum nihil sapit rationi nisi quod condivit amor seculi?
64Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0023D (auctor fl. 1150)
Et sunt formidolosi, qui dum veniunt pugnaturi contra vitia, per vigilias, per ieiunia, per orationes, incipiunt formidare pondus laboris, gravamen corporis, occasiones infirmitatis, et sic evenit ut dum molestias corporales effugere cupiunt, a suo proposito deficientes nihil virtuosum attentare praesumunt.
65Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0045D (auctor fl. 1150)
Accessit foris ad te rerum visibilium species, quibus et iterum illectus es, ut nativae paupertatis tuae oblitus in illis felicitatem aestimares: et propterea sermo Dei ad te directus est, ut reducat te ad viam quam perdidisti, quatenus dum in via mortalitatis huius nihil appetendum docuerit, et libentius audias, et firmius commendes memoriae verba salutis.
66Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0047A (auctor fl. 1150)
Quid enim prodest homini si mundum universum lucretur, animae vero suae detrimentum patiatur? (Luc. IX.) Nihil prorsus. Et fortassis hunc hamum aureum mittunt in aquam turbidam hi, qui figmenta poetica, et caetera scripta ethnicorum libenter discunt et docent, et legem Domini immaculatam et convertentem animas (Psal. XVIII) surda aure praetereunt.
67Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0048D (auctor fl. 1150)
Ipse, ni fallor, magni est regis filius, quem Deus Pater constituit haeredem universorum, per quem fecit et secula (Hebr. I) . Verumtamen quam diu haeres parvulus est, nihil differt a servo, cum sit Dominus omnium (Galat. IV) , ideoque lautioribus ferculis pascitur: ne solidis cibis tenera indignata infantia potius ea vertat in fastidium quam in nutrimentum.
68Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049C (auctor fl. 1150)
Si nobilitas te extollit, nihil Christo potentius.
69Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049C (auctor fl. 1150)
Si scientia inflat, nihil ipso sapientius.
70Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049C (auctor fl. 1150)
Si divitiis intumescis, nihil eo ditius.
71Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0051C (auctor fl. 1150)
Nihil tamen refert dummodo per tale mel evangelica praedicatio figuretur.
72Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0055C (auctor fl. 1150)
Nam si evolare eum faciat ad sinistram, nihil proficit sed perdit operam et impensam.
73Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0060A (auctor fl. 1150)
Tunc autem cogitatio est in eo quod dicitur, quando intentio orantis in virtute psalmi vel alterius orationis, et nihil aliud directe respicit: quae oratio animata est et Deo accepta, meritum habens iuxta mensuram devotionis.
74Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0060C (auctor fl. 1150)
Si enim, hostili manu irruente, vigil ille solicite vociferetur ad eos qui in castro sunt, clamans ut surgant, ut evigilent, ut armentur, et se defendant et illi qui deintus sunt nihil horum faciant, ideoque ab inimicis fuerint comprehensi, nonne perit opera tota vigilantis?
75Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0060D (auctor fl. 1150)
Ad quam vocem si cor in vitiis obdormierit, nihil omnino profuit sonus orationis: nec aliud forte censendum est in his quae zelo iustitiae videntur dici, utpote perversos corripere, vitia impugnare, malo resistere, et huiusmodi.
76Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0067D (auctor fl. 1150)
Et qui toto corde Deum diligit, qui omni cordis affectu peccata sua deflet et plangit nihil inconcussum secundum prophetae consilium: Effunde sicut aquam cor tuum coram Domino (Thren. III) . Sicut enim aqua cum effunditur, nihil remanet in vase, sic ubi vera contritio, nihil remanere debet in occulto conscientiae.
77Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0070A (auctor fl. 1150)
Sicut enim in diebus Noe factum est quod hominibus comedentibus et bibentibus et uxores ducentibus subitis aquis diluvii absorpti sunt: et sicut diebus Loth factum est, quod hominibus aedificantibus et plantantibus (Matth. XXIV) , et voluptatibus huius vitae intentis repente supervenit eis sulphur et ignis de coelo, et, perierunt omnes qui erant in civitatibus Sodomorum: sic et de his qui curis et delitiis seculi huius spreto Dei timore se involvunt, quasi improvidi ex ipsis voluptatibus suis abstrahuntur mortis discrimine, descendentes ad inferos nihil secum praeter peccata portantes.
78Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0084D (auctor fl. 1150)
Christus ergo finis est desiderii nostri, quia, ipso habito, nihil ultra quaerendum est.
79Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0085B (auctor fl. 1150)
Sed hoc superbis attendendum est: quia et fulmina montes feriunt, et superbi potenter tormenta patiuntur (Eccle. X) . Per avaritiam visus iste de inferius impeditur, quoniam avarus, quo nihil est scelestius, bruto animali comparatus, sicut illud per gulae desiderium semper oculos in terram defigit, ita et iste pro lucris terrenis, pro bonis huius vitae transitoriis oculos mentis semper ad terrena convertit.
80Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0086A (auctor fl. 1150)
Secundi id est illi qui non veniunt et stellam respiciunt, sunt qui multa vident et non custodiunt, qui dicunt et non faciunt, videntes Christum in libris et in conscientiis suis nihil invenientes.
81Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0086D (auctor fl. 1150)
Culpa, ut pro peccatis suis is qui petit, ante oculos divinae maiestatis semper se reum statuat, sicut scriptum est: Iustus in principio accusator est sui (Prov. XVIII); et in psalmo: Cogitavi vias et converti pedes meos in testimonia tua (Psal. CXVIII) . Debet etiam is qui petit ante oculos ponere miseriam suam, ut defectu virium suarum consideratio de se ipso nihil praesumat, et sic his duobus id est culpa et miseria ante oculos positis, adorabit humiliter.
82Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0090B (auctor fl. 1150)
Nihil omnino, imo velut fumus pertransierunt.
83Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0091A (auctor fl. 1150)
Restant adhuc alii, qui cursu rapido feruntur in occursum Domini, qui videlicet viam perfectionis ingressi sunt renunciantes seculo in omnibus pompis eius, et fervore spiritus altiores seculo effecti, nihil haber cupiunt, praeter ea quae ad beatam vitam conducunt.
84Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0091B (auctor fl. 1150)
Cito currunt, qui tota diligentia servant mandata evangelicae doctrinae: citius currunt, qui illis superaddiderunt custodiam regularis disciplinae: citissime currunt, qui privato ducuntur spiritu, et quasi nihil satis sibi aestimantes adiecerunt onus singularis vitae.
85Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0097B (auctor fl. 1150)
Nihil plane.
86Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0111D (auctor fl. 1150)
Certe inter omnia malorum genera nihil magis infirmitatem nostram detegit, quam ventus immoderatae elationis.
87Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0122A (auctor fl. 1150)
Animalis est musica, quando sensus exteriores nihil superfluum appetunt, et a ductu rationis nequaquam discordant, ut visus non aspiciat vana, non auris audiat detractiones vel iudicium sanguinis, non odoratus quaerat suavia, non gustus superflua, non manus extendatur ad illicita.
88Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0132D (auctor fl. 1150)
Qui ergo in mari sunt, stellam nostram a remoto respiciunt: quia homines in magnis criminibus velut in mari fluctuantes, quamvis timore supplicii, affectu tenui quandoque ad Deum, vel ad ea quae Dei sunt respiciunt, tamen caligine peccatorum involuti, a contemplatione coelestium repelluntur, sicque nihil spiritalis gratiae in se experientes, coelestia quodammodo a longe vident, sed non statum nec praesentiam eorum possunt advertere.
89Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0133B (auctor fl. 1150)
Plenitudo aequa est, cum in re impleta nihil vacuum relinquitur, ut in mensura vini vel olei.
90Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0133C (auctor fl. 1150)
In beata virgine Maria plenitudo aequa fuit, quoniam spiritali gratia in tantum repleta est, quod in ea nihil vacuum, id est nullus peccandi locus remansit.
91Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0137D (auctor fl. 1150)
Sapientiae plenitudo superavit fraudulentum, qui dolosa suggestione hominem innocentem creatum seduxerat, sicut ex historia libri Genesis manifestum est: Charitatis amplitudine devicit invidum, qui hominem fraudulenter seductum ab aeternitatis felicitate per invidiam deiecerat: Humilitatis fortitudine devicit superbum, qui hominem nihil sibi debentem in iniuriam Creatoris sui contumaciter possidebat: Misericordiae magnitudine devicit crudelem, qui hominem iniuste possessum sine misericordia vexabat.
92Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0139B (auctor fl. 1150)
Quarto genere passionum imitantur Christum, qui cum mundo, et his quae in mundo sunt, etiam propriae renunciant voluntati, et nihil sibi de seipsis reservant: sed propter Deum alieno se subiicientes imperio, illius tenent vestigia, qui non venit ministrari, sed ministrare, et animam suam dare in redemptionem pro multis.
93Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0194D (auctor fl. 1150)
Quanto prudentius filii prophetarum olim convivati sunt, qui dum sylvestres herbas amaritudine plenas in ollam concidissent, consilio Helisaei mortem, quam in olla invenerunt, admixtione farinae dulcoraverunt, usque adeo ut nihil amaritudinis apposita farina remaneret (IV Reg. IV) . An non etiam tibi mors in olla apposita est, quando suggestio venenata serpentis praemeditatione, quasi in olla decocta, praeceptum Dei tui praevaricari te fecit (Gen. II) ? Sed consilio Helisaei, videlicet Dei prohibentis ne de fructu ligni comederes, debueras hanc mortem admixtione farinae, id est subtili rationis examine temperasse, ut quodam modo dulcis tibi fieret dum victrix conscientia de hoste triumphato tentationi non consentiendo gauderet.
94Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0143C (auctor fl. 1150)
Et recordatione vero Dominicae passionis, in qua nobis revocatur ad memoriam quando is, qui peccatum nec fecit, neque inventus est dolus in ore eius, saturatus est opprobriis: et ipse autor vitae, qui morti nihil debebat, pro nobis gustavit mortem: inde causa doloris.
95Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0149C (auctor fl. 1150)
Lectio autem libri istius non minus necessaria: Neque enim docet decreta Gratiani concordare, non ponderare leges Iustiniani, argutias sophismatum exsufflare, non semper discere et nihil proficere, sed potius docet culpas agnoscere, suspirare ad veniam, componere mores, ordinare vitam, salutem quaerere, Deum invenire.
96Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0169A (auctor fl. 1150)
Avaricia corrumpit necessitatem naturae, quando claustrales superflua appetunt, et contempta forma paupertatis honores, praelationes, et divitias habere volunt, quando praelati de usuris et rapinis munera accipiunt, quando pro susceptione novitiorum proventus quaerunt, quando de re communi, de thesauro Dei indeficientes loculos sibi faciunt: qui potius mercenarii quam pastores debent appellari, eo quod quaerunt quae sua sunt, non quae Iesu Christi; de talibus scriptum est: Nihil est iniquius, quam amare pecuniam et hi venalem habent animam suam, quoniam in vita sua proiecerunt intima sua (Eccle. X) . Qui etiam comparantur recte idolo Dagon, quod iuxta arcam foederis positum, truncatum manus et pedes in terram proiectum est (I Reg. V) . Quid enim per arcam foederis, nisi sanctorum collegium intelligitur?
97Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0174A (auctor fl. 1150)
Sunt tamen officiales, ex quorum officio non pendet receptio vel custodia temporalium, quibus praeter formam prescriptam ab ordine habere nihil licitum est.
98Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0174B (auctor fl. 1150)
Simplices igitur claustrales nihil, praeterquam necessitas ordinata requirit, habere debent, nisi forte aliquid spiritalis operis eis iniungatur, ut scribendi, libros ligandi, vel aliquid tale.
99Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0182B (auctor fl. 1150)
Si enim illam mystice velimus interpretari nubem, nihil aliud convenientius per eam accipere debemus, quam assumptae humanitatis naturam, quae iuxta congruam rerum similitudinem, et aqua ante passionem, et nubes in passione potuit appellari Ideo autem ante passionem aqua, quia Christus adhuc mortalis et passibilis liquescere et solvi potuit, esurire et sitire, pavere et moestus esse, tradi in condemnationem mortis, et affigi patibulo.
100Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0189D (auctor fl. 1150)
Iam nunc ad secundas transitur nuptias, scilicet propagationis, in quibus nihil amarum, nihil iniocundum, nihil inhonestum reperitur: quippe sponsa in secretarium Sponsi sui admissa, illum cogitat, illum amat, et castis eius inhaeret amplexibus dicens: Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. II) . Iam longe sit antiqua peccatorum delectatio, cessat amor mundi, non trahit illam affectus sanguinis, vel quicquid desiderari potest super terram: quia in illo omnia se possidere aestimat, quem in omnibus et super omnia praeelegit.
101Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190B (auctor fl. 1150)
Is enim qui vere Deum diligit, primo infirma sua ante oculos ponit, ut nihil de se altum, nihil sublime sapiat: quin potius veretur omnia opera sua, semper portans secum conscientiam infirmitatis suae, et cum omnia benefecerit, dicet se esse servum inutilem, et pigrum operarium in ministerio Dei sui.
102Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190B (auctor fl. 1150)
Post hanc nascitur humilitas subiectionis, ut is qui parvus est in oculis suis, humiliet seipsum subditus propter Deum sublimiori potestati, et totum se alieno imperio committat, nihil propriae reservet voluntati.
103Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190C (auctor fl. 1150)
In hoc enim vere differunt isti, et illi qui falsam sectantur iustitiam, quod isti parvi in oculis suis seipsos humiliant, illi magnificantes seipsos, cum nihil sint, caeteros omnes se aestimant inferiores.
104Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190D (auctor fl. 1150)
Beati ergo qui ad coenam nuptiarum Agni vocati sunt, in qua plena satietas, consummata voluptas, et beata iocunditas invenitur, ut convivae illius caenae extra illam nihil possint appetere, qui Deum, qui est omnia in omnibus (I Cor. XXVIII) , perfecte ibi noscuntur possidere. Beati ergo in spe, qui ad coenam nuptiarum Agni vocati, id est praedestinati sunt: vel beati in re, qui ad coenam illam vocati, id est admissi sunt.
105Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0192C (auctor fl. 1150)
Sic et huius viae amatores exterius plerunque speciem bonae conversationis protendunt, sed intus frigore iniquitatis astricti adeo proiecti sunt, ut nihil horum acceptum habeant, quae bona videntur in exteriori conversatione.
106Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0200C (auctor fl. 1150)
Similiter et aeris colorem, qui et ipse color coeli est, induit, quando terrenis affectibus mitigatis fide, spe, et charitate animos fidelium erexit ad appetenda coelestia, cum Apostolo dicentium: Nostra autem conversatio in coelis est (Philip. III) . Color vero ignis divinae propitiationis non defuit, cum hodierna die corpus suum, id est Ecclesiam igne Spiritus sancti accendit, usque adeo, ut hi qui primitias Spiritus acceperant, confortati nihil trepidantes portarent nomen eius coram gentibus et regibus, et coram filiis Israel.
107Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0201C (auctor fl. 1150)
Ipse siquidem visum mentis conducit ut in eum finiatur cui se homo probavit, infra quem nihil optimum, supra quem nihil appetendum, ad quem Propheta disiderans pervenire dicit: Notum fac mihi, Domine, finem meum (Psal. XXXVIII) . Sed sunt nonnulli qui ad finem debitum non tendunt, quia non habent finitorem qui eos conducat Spiritum sanctum, sine quo nesciunt quo vadunt, sine quo non possunt viam scire.
108Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0206C (auctor fl. 1150)
Nihil.
109Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0206C (auctor fl. 1150)
Ubi est, inquit Esaias, verba legis ponderans? (Isa. XXXIII.) Et Apostolus: Si habuero omnem scientiam et omnem fidem, ita ut montes transferam, sine charitate nihil sum (I Cor XIV) . Desit certitudo remunerationis, existimo quia cito deficit lumen charitatis.
110Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0207A (auctor fl. 1150)
Est autem idolum proprie statua, quae propter formarum diversitatem nullius creaturae tenet similitudinem, ut forte Humano capiti cervicem pictor equinam Iungere si velit. (HORAT. Art. poet. v. 1-2) , Unde etiam dicit Apostolus quia idolum nihil est (I Cor. VIII) , hoc est nullius creaturae similitudinem tenet.
111Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0209C (auctor fl. 1150)
Ideoque sub ruina suffocati sunt, qui in infidelitate sua morientes secum nihil praeter peccata portaverunt.
112Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217A (auctor fl. 1150)
Absque dubitatione tamen verum est, quod Pater et Filius et Spiritus sanctus sicut sunt in substantia unum, ita nihil habent in operatione divisum.
113Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217D (auctor fl. 1150)
Quia ergo loquela, qua utebantur homines ante legem, nullam Dei sapientiam, nihil spiritalis gratiae continebat, quasi ad tumultum saeculi, tantum sonum sine adminiculo linguae et oris faciebant.
114Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0221A (auctor fl. 1150)
Remedium conversationis contra vae poenale institutum est, vae, inquam, ignis gehennalis, vel ignis purgatorii, ut hi qui, abiecta saeculari conversatione, laboribus poenitentiae et bonorum operum exercitiis peccata sua in seipsis puniunt, et post excessum vitae huius nihil puniendum in se relinquentes, sine impedimento dirigant spiritum ad Deum qui fecit illum.
115Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0228A (auctor fl. 1150)
Sacerdos siquidem legalis octo ornamentorum generibus in figuram virtutum utebatur: quae erant foeminalia, tunica byssina, baltheus, tunica hyacinthina, superhumerale, rationale, cidaris, et lamina aurea (Exod. XXVIII) . In foeminalibus ergo significata est munditia carnis, in tunica byssina munditia mentis, in baltheo quo vestes stringuntur, utriusque custodia, in tunica hyacinthina virtus contemplationis, insuper humerali fortitudo boni operis, in rationali, quod erat ornamentum pectoris, discretio scientiae, in cidari, qua caput tegebatur, regimen quinque sensuum, qui praecipue in capite sedem habent, in lamina aurea, quae imminebat fronti memoria sive crux Dominicae passionis, ut sacerdos nihil agat per contentionem vel inanem gloriam, sed omnia eius opera in nomine Domini fiant.
116Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0232A (auctor fl. 1150)
Omni quoque creaturae propter Deum se subiiciunt, et in humilitate spiritus ambulantes, alieno imperio semper addicti propriae voluntati nihil relinquunt.
117Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0232C (auctor fl. 1150)
De primo obedientium genere sunt, qui portant quidem crucem Domini ieiuniis, vigiliis et caeteris disciplinae institutis, sed ad omne id quod fieri oportet nihil faciunt voluntarie, sed quasi servientes ad oculum, non spiritus libertate, sed sola feruntur ordinis districtione.
118Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0232D (auctor fl. 1150)
De secundo obedientium genere sunt, in quorum domo discubuit Iesus, per inspirationem conversionis, sed adhuc leprosi apparent exemplo pravae conversationis, minus habent devotionis ad Deum, parum, imo nihil dilectionis ad proximum, et quod apud Deum et homines est detestabile, lucem in tenebras, bonum in malum, bonis etiam insidiantes operibus student convertere.
119Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0243C (auctor fl. 1150)
Sed ignis purgatoria purgatorii quidem est, quia purgatur quis eam patiendo, sed non est meritoria, quia nihil meretur quis, qui sustinet eam agendo, cum post hanc vitam non sit locus merendi: et ideo aliquem liberari de poena purgatorii, non est de merito hominis, sed de sola ordinatione divinae voluntatis.
120Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0248B (auctor fl. 1150)
Pelliculae hoedorum sunt mortificatio carnis, et abiectio propriae voluntatis, quas Iacob debet circundare manibus: quia verus supplantator vitiorum nihil debet habere in operibus poenitentiae, quod carni placeat, vel quod propriam delectat voluntatem.
121Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0255B (auctor fl. 1150)
Quaerunt ergo hi qui sequuntur curas superfluas, simultates in religiosis ut eos indicent, excusationes in criminosis ut illos iustificent, utilitates in secularibus negotiis ut similia faciant, instabilitatem in noviter conversis, ut evertant, sicque fit ut dum se totos impendunt curis superfluis, circa ea quae foris sunt nihil sollicitudinis sibi ipsis vel Providentiae impendunt.
122Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0264D (auctor fl. 1150)
Verum causam illam causarum, quae est principium et finis omnium, lippo, imo caeco oculo potius respiciunt, utpote quam non philosophando, sed bene vivendo oportet investigare: quod genus studii solis iustis repositum nondum isti apprehenderunt, nisi forte bene vivere dicamus, eo modo quo perditi homines dicunt in seculo, quoniam bene vivit qui bene se pascit: vel eo loquendi modo, quo illi dicuntur habere bonum saeculum, qui de voluptatibus huius vitae in quantum valent nihil omittunt.
123Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0269C (auctor fl. 1150)
Umbra illius platani nihil aliud confidentius accipitur, quam incarnatio Verbi de qua dicitur: Et virtus Altissimi obumbrabit tibi (Luc. I.) . Si enim umbrae naturam enucleatius inspiciamus, ex lumine et corpore efficitur.
124Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0278C (auctor fl. 1150)
O quam vilis thesaurus iste, quam reprobata pecunia ei qui decem milium talentorum debitor est, nihil nisi iram et indignationem sibi omnibus diebus thesaurizasse!
125Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0279C (auctor fl. 1150)
Sicut enim speculum intueri et non componi, sicut ignem respicere et non calefieri, aut certe escam praeparare et non refici, nihil habet in se utile: sic et in lege Domini nisi his solis, qui memores sunt mandatorum ipsius ad faciendum ea. (Psal. CX) . Intellectus enim bonus est facientibus eum.
126Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0279C (auctor fl. 1150)
Clamat Apostolus omnem legem Domini eruditus nihil se scire nisi Dominum Iesum et eundem crucifixum (I Cor. II) . Et Ezechiel de spiritali templo spiritaliter loquens: Quanto, inquit, erant altiora, tanto erant humiliora, hoc spiritu significante, quod quanto quis altiora percepit dona gratiarum, tanto humilior esse debet conversatione: ne inde oriantur vulnera, unde provenire debuit medicina.
127Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0289B (auctor fl. 1150)
Qui ova aliena furatur, et fovet, nutrit, et possidet, dum homine a Deo factum, nihil sibi debentem fraudulenter seducit tentatione, fovet delectatione, nutrit malo opere, libere possidet desperatione.
128Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0777 (auctor 947-1030)
R. Scire meum nihil est, semper sed Numinis almi Mens humana Deo semper vicina videtur.
129Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0506C (auctor 969-988)
Nihil a vobis nisi salva fidelitate Domini nostri perquiremus.
130Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0509D (auctor 969-988)
Ergo quia senior meus de revocatione regni nihil mihi dixerit, sed de sola advocatione, nec dandi licentiam clerico interdixerat, sed insuper benevole consenserat, ut a legatis meis intellexi, si ea facere vellet quae pater suis spoponderat, et proficiscentem absolvi, et ut id pro quo obsides dati erant sincerissime conservaret, fidem exegi, quam et hactenus obtulit, et adhuc ut credimus offert.
131Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0517C (auctor 969-988)
Rationes harum rerum tractare, conferre, communicare quolibet modo liceret, si R. K. I. G. H. H. T. Z. V. datis obsidibus ad nos usque pervenire posset, cui talia credere fas est, sine quo nihil talium agere possumus et debemus.
132Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0521A (auctor 969-988)
Sed cum haec eorum vita nihil a laicorum differat cohabitatione (nuptiis quippe fruuntur, filiorum et filiarum quaestuosis mercimoniis inservientes, usibus saeculi coutuntur), valde stimulando sollicitat animum meum, ne diutius si corrigendi sit posse, reverentia tanti nominis, beatae Mariae dico semper virginis, absque honore debito maneat religiosi ordinis.
133Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0522A (auctor 969-988)
His relationibus acceptis episcopus (animo enim cupienti nihil satis festinatur) actutum sancti Remigii monasterium expetit; abbatem qui tunc praeerat, virum honestum, Rodulfum nomine, supra sua intentione multiplicibus, et ad persuadendum dulcibus evocatum moratur sermonibus, omnemque rem sui consilii secreto aperit, omnes difficultatis [al., difficultates] aditus sapientissimae rationis suae lima eradit, abiurandi limites excludit, nihilque dispendii loco sancti Remigii devenire, sed commutatis rebus, quae inter eos complacitis pactionibus cederent, opportunius repromittit esse; tanta videri negotia sua, utpote multis episcopiis, et rerum plenitudine, et dignitate nominis praestantia: hunc autem loculum modicum cum modico communicatum, opus habere vicinitate communium, et laboriosa vivacitate virium, sese bene et prudenter agere, si unde divinae servitutis honor cresceret, prompto et fideli animo ordinare et constituere satageret; seipsum autem qui haec expetere videbatur sibi unanimiorem efficeret.
134Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0522C (auctor 969-988)
Fratres itaque diversa sentientes, atque, ut est ingenium mobilium mentium, idque potius iuvenum, non eadem mirantes; interim vacillante sententia, et nutante seniorum iudicio, dum suae opinioni quisque magis innititur, primo abnuere nec assentiri velle, quod semel acceperant cur alteri curandum quam sibi credant, votum fidelis mulieris eleemosynam facientis manere debere, sibi subtrahi quod alter faceret, sibi minui unde alius cresceret, hoc apud populum non esse laudis praeconium, sed videri vitae degeneris et contumeliosae improbationis [f., improperationis] elogium. Talia renarrantibus, motuque vario dissonantibus, abbas silentium imperat, fandique auctoritate, et vocis libertate ad compescendum murmuris strepitum arrectus, piae exhortationis allocutione sic inchoat: Fratres dulcissimi, Deoque charissimi, verba sunt ista dicentis Apostoli: Nihil per contentionem, neque per inanem gloriam; sed in humilitate superiores sibi invicem arbitrantes, non quae sua sunt singuli considerantes, sed quae aliorum (Philip. II, 2, 3) . Haec Apostoli verba sunt quasi fermentum bonae conspersionis in nostra intelligentia, ut omnia quae facimus, sint sine murmurationibus et haesitationibus: Ut simus sine querela et simplices sicut filii Dei, sine reprehensione in medio nationis pravae et perversae: inter quos lucetis, ait, sicut luminaria in mundo, verbum vitae continentes (Philip. II, 15, 16) . Et alibi: Solliciti estote servare unitatem spiritus, in vinculo pacis.
135Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 12, 34; 2 (opus 1158-1170)
Flebant igitur omnes, tum quia talem iuvenem pro domino patriam dereliquisse et tantos labores pertulisse videbant, cum etiam quia se nihil tale pro domino peregisse dolebant.
136Adalbertus Metensis, Prologus ad Herimannum presbyterum, 136, 1311C (auctor fl. 979)
Sed etiam hoc scire legentes volo, quia praeter capitula vel in quibusdam locis congruentiam inchoationis in exordio sententiarum, nihil ex proprio inserui, excepto duntaxat quod ea quae male scriptorum vitio depravata reperi, prout potui emendare sategi [al. satagui]. Interim hoc opusculum ob respirandi gratiam lectoris, in quatuor decrevi distinguere libris; et quia ibidem humani generis vita multimoda varietate distinguitur, eius libuit vocabulum appellare Speculum.
137Adalbertus Moguntinus, Epistolae, 172, 1340A (auctor 1111-1137)
Ad Dei misericordia Moguntinensis Ecclesiae archiepiscopus et apostolicae sedis legatus . . . in Christo fratri et coepiscopo H. Patherbrunensis Ecclesiae . . . Cognoscentes poenitentiam tuam . . . ac Dei misericordia, ut opus bonum quod in te coepit, indeclinabiliter conservare et consummare per ipsius gratiam studeas, de caetero fideliter in obedientia sanctae matris Ecclesiae perseverans, ex consilio et dispensatione fratrum nostrorum, in quorum conspectu de tua causa deliberavimus, infirmitati tuae indulgendum esse decrevimus, et pro temporis necessitate et propagandorum in Ecclesia tua fidelium Christi salute, episcopalis officii administrationem tibi concedimus, in quo domni nostri beatae memoriae papae Paschalis universalis Ecclesiae pontificis auctoritatem sequentes, et nihil novi tanquam ex nobis in Ecclesia Dei statuentes, quae tecum egit, et in quibus te restituit, rata habemus, et sub testimonio fratrum nostrorum episcoporum Coloniensis, Bavembergensis, Corbeiensisque abbatis facta praecipimus, ut apud te permaneant, sine malevolorum ac detractorum iniuriosa calumnia.
138Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 4; 11 (auctor -c.1150)
Sincera quippe mentis devotio non commendatur verborum serie, probitate quoque et honore pollentibus nihil aliena addit oratio.
139Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 4; 31 (auctor -c.1150)
Verum quia inter fratres nostros varie super hoc sunt dissidentes sententie, nihil inde agere sine vestra auctoritate decrevimus.
140Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 5; 45 (auctor -c.1150)
Beatus apostolus quippe, vas electionis, doctor gentium, cum de circumcisione questio ventilaretur, non per se diffinire presumpsit, sed Hierosolimam ad principem apostolorum detulit, hoc profecto patenter insinuans nihil difficile debere diffiniri sine apostolice sedis auctoritate.
141Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 26 (auctor -c.1150)
Si vero nihil [horum] est nec quoddam fornicationis crimen, propter quod licet uxorem dimittere, predictam mulierem commisisse cognovisses, ne illius conversio uxori relicte in seculo fieri possit perditionis occasio, volumus, ut maritum suum illi, etiam si iam tonsoratus est, reddere debeas omni excusatione cessante, quia etsi mundana lex precipit conversionis gratia utro libet invito solvi posse coniugium, divina tamen lex fieri non permittit.
142Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 57 (auctor -c.1150)
Liberalibus disciplinis adprime erudito, clara eloquentia perito, ingenio raro, morum elegantia claro D. Lucensis clericus, cum se ipso nihil possideat carius, se ipsum totum dicat interius, spondet exterius.
143Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0917B (auctor fl. 964)
Hanc praedicator egregius cunctis virtutibus praeferens dicit: Si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum, ita ut ardeam, charitatem autem non habuero, nihil mihi prodest (I Cor. XIII, 3).
144Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923A (auctor fl. 964)
et ille dixit: Nihil melius est quam facere, pater.
145Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0924A (auctor fl. 964)
De his namque virtutibus mens ornatur sine fine cum Deo victura; caro enim, quamvis pretiosis vestibus cooperiatur, quamvis auro argentoque ornetur, nihil aliud est quam caro, et pulvis, et lutum, et stercus.
146Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0927D (auctor fl. 964)
Et lugebat senex, et nolebat deinceps exire de cella sua; sed si exire rogabatur, operiebat de cuculla faciem suam dicens: Quid necesse est videre lumen istud temporale, in quo nihil est utile?
147Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0929B (auctor fl. 964)
Nihil autem operabatur neque percipiebat; non quod comederet tantum, orabat autem solummodo, et veluti quoddam tributum habens impositum, trecentas orationes Deo unaquaque die reddebat, et ne unam quidem relinqueret, trecentos lapides ponebat: singulis orationibus lapidem ponebat, et singulis orationibus lapidem mittebat in sinum.
148Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0930D (auctor fl. 964)
Nunquam crucifixo homini venit voluntas vagandi; non, quia nihil cogitat nisi de morte sua.
149Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0932C (auctor fl. 964)
Is ergo passionis suae tempore pene octo mensibus ante mortem in cella latissima sedens curabat solemniter aegrotantes, non graviter ferens, quomodo suae aegritudini non prodesset; sed etiam sedentes consolabatur et deprecabatur, ut rogarent pro anima eius, et de corpore non curarent: quia et dum sanus essem, inquit, nihil mihi proficit.
150Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0938A (auctor fl. 964)
Si itaque ea, quae sanctitati tuae scripsi, prudentissima mater, perficere potueris opere, id est, si prorsus a te omnia vitia repuleris, et quae in hac admonitione narrantur bona, custodire volueris, scito, quod tuis viribus hoc non facias, sed inspirante et adiuvante, qui ducit in Evangelio: Sine me nihil potestis facere (Ioan. XV, 5).
151Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0751C
Quo audito sancti praedicabilis viri praecepto, Lugneus, nihil moratus, obsecundans, depositis vestimentis excepta tunica immittit se in aquas.
152Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p1; 5 (auctor -1081)
Sed quoniam rerum memoria latet et pontificum loci hystoria non est tradita litteris, fortasse dixerit aliquis aut nihil eos dignum memoria fecisse in diebus suis, aut, si fecerant quippiam, scriptorum, qui hoc posteris traderent, diligentia caruisse.
153Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p1; 8 (auctor -1081)
Tuo igitur, sanctissime presul, examini audacter incepta committo, te iudicem simulque defensorem imploro, sciens tibi pro sapientia tua nihil dignum posse deferri, qui decurso mundanae prudentiae stadio ad studium divinae philosophiae maiore gloria nunc ascendisti, terrena despiciens et sola meditans celestia.
154Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p1; 14 (auctor -1081)
Itaque de his, quae scribo, aliqua per scedulas dispersa collegi, multa vero mutuavi de hystoriis et privilegiis Romanorum, pleraque omnia seniorum, quibus res nota est, traditione didici, testem habens veritatem nihil de meo corde prophetari, nihil temere definiri; sed omnia, quae positurus sum, certis roborabo testimoniis, ut, si mihi non creditur, saltem auctoritati fides tribuatur.
155Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLV; 3 (auctor -1081)
Hic vir, inquiunt, venerabilis in conversationis eius imitatione simul et successionis dignitate adhuc hodie superest, cum multis aliis attestans, quod sanctus pontifex Rimbertus nihil ex occasione curae pastoralis de monachica perfectione perdiderit, et reliqua.
156Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLVII; 1 (auctor -1081)
De hystoria Danorum nihil amplius aut scriptum vidi aut ab alio visum comperi; ea forte causa reor, quod Nortmanni vel Dani tunc ab Arnulfo rege gravibus preliis usque ad internicionem deleti sunt.
157Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LII; 14 (auctor -1081)
Huius corpus episcopi, cum post annos C et XX diruta senio capellula quaereretur, preter cruces pallei et cervical episcopi nihil potuit inveniri.
158Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LIII; 2 (auctor -1081)
De cuius vita preter nomen aliud nihil ad manum venit.
159Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LVIII; 2 (auctor -1081)
Igitur nihil asperum et grave arbitrans subiri posse pro Christo latitudinem suae diocesis per se ipsum elegit circuire.
160Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XLIIII; 1 (auctor -1081)
Ecce illa ferocissima Danorum sive Nortmannorum aut Sueonum natio, quae iuxta verba beati Gregorii 'nihil aliud scivit nisi barbarum frendere, iam dudum novit in Dei laudibus alleluia resonare'.
161Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XVIII; 4 (auctor -1081)
Altera est contra Wilzos posita, quam Rani [vel Runi] possident, gens fortissima Sclavorum, extra quorum sentenciam de publicis rebus nihil agi lex est, ita [illi] metuuntur propter familiaritatem deorum vel potius demonum, quos maiori cultu venerantur quam ceteri.
162Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXIII; 10 (auctor -1081)
Post quem archiepiscopus ordinavit in illas partes quendam Acilinum, nihil ferentem dignum episcopali nomine preter ingentem corporis staturam.
163Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXVIII; 4 (auctor -1081)
Tunc ille, qui nihil ardui rennueret subeundum pro hoc dono, ita se facere laetus spopondit.
164Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXV; 1 (auctor -1081)
Post Nortmanniam, quae est ultima aquilonis provintia, nihil invenies habitacionis humanae nisi terribilem visu et infinitum occeanum, qui totum mundum amplectitur.
165Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXVI; 10 (auctor -1081)
Itaque in simplicitate sancta vitam peragentes, cum nihil amplius quaerant quam natura concedit, laeti possunt dicere cum apostolo, 'habentes victum et vestitum, his contenti simus'.
166Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XLI; 9 (auctor -1081)
Cumque Macrobius et Beda videantur ex illa re aliquid loqui, Lucanus autem nihil se scire fateatur, diversi auctores variis pugnant sententiis, omnes autem incertis abeunt rationibus, nobisque sufficit cum propheta dicere: 'Quam magnificata sunt opera tua, Domine!
167Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIIII; 5 (auctor -1081)
Dicunt aliqui vieedomnum Ottonem, licet avunculo gloriatus sit Adaldago pontifice, cessisse tamen huius electioni Libentionis, in quo nihil reprehensibile vel inimicus posset obicere.
168Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXVIIII; 2 (auctor -1081)
Sed nihil illi profuit affinitas conubii, cui Deus iratus est.
169Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXII; 6 (auctor -1081)
Urbs illa mercibus omnium septentrionalium nationum locuples nihil non habet iocundi aut rari.
170Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVIIII; 5 (auctor -1081)
Ita prorsus diviso in tres partes Bremensi episcopatu, cum unam partem Udo, alteram Magnus haberet, vix tercia remansit episcopo; quam tamen ipse postea Eberharde aliisque regis adulatoribus distribuens fere nihil sibi retinuit.
171Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVIIII; 7 (auctor -1081)
Tantis igitur largitionibus, sicut hodie videri potest, nihil lucratus est archiepiscopus erga Udonem et Magnum, quam ne expelleretur a suo episcopatu.
172Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXI; 2 (auctor -1081)
Tantus apud papam, talis apud cesarem habebatur, ut de publicis rebus absque eius consilio nihil ageretur.
173Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLII; 5 (auctor -1081)
Nihil tamen profuit nobis apud ducem et suos amicitiae fides in periculo experta, quominus persequi vellent ecclesiam.
174Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LVII; 10 (auctor -1081)
Ita intento ad curiam pastore nostro sanctissimi vicarii eius dominicum ovile vastantes more luporum in episcopio grassati sunt, ibi solummodo parcentes, ubi nihil invenerunt, quod posset auferri.
175Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVII; 2 (auctor -1081)
Aprilis, indictione X. Hic est annus domini nostri Iesu Christi millesimus LXXII, Alexandri papae XI, Heinrici regis quarti XVII. Preter libros atque sanctorum reliquias et vestimenta sacra fere nihil inventum est in tesauris eiusdem viri.
176Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXVIII; 2 (auctor -1081)
Apparuit hoc in fide viri, quam ita integram servavit utrisque, ut auctoritati apostolicae nihil preponens antiqui honoris privilegia sedi apostolicae contenderet integra servari debere eiusque legatos summo recipiendos amore censeret.
177Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 5, 1; 9 (auctor fl. 1059)
Unde sophistica dicta fugat, Perfida contudit, et iaculat, Pyrgus at inde nihil valuit, Namque perire magis placuit.
178Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 8 (auctor fl. 1059)
Quo illi viso, iussuque mirifice laetus nihil morae interposuit, quin extemplo Virginis mandata exsequeretur.
179Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 9 (auctor fl. 1059)
Ergo simulatque locum sibi divinitus ostensum pervenit, nihil prius sibi faciendum censuit, quam ut templum exstrueret, quod Deiparae in coelum assumptae titulo exornavit.
180Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 18 (auctor fl. 1059)
Etenim cum antiquissimus sit cultus, qui ab illarum insularum incolis S. Domnio hodieque adhibetur, et omnem superiorum temporum memoriam antecedat; nisi eius initium ad B. Ioannem referatur, nihil usquam reperies, unde eiusdem originem repetere possis.
181Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0585A (auctor 1145-1221)
quia, sicut scriptum est: Qui timet Dominum, nihil negligit (Eccle. VII), ac per hoc malitiae non segniter se opponit.
182Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0587A (auctor 1145-1221)
Recte sanctus est et a Domino mirificatus, qui ab oneribus mundanae miseriae non comprimitur; ut dum ei nihil libet in vanis et transitoriis, cuncta mente transiliens accipiat spiritum libertatis.
183Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0590B (auctor 1145-1221)
Timor quippe Dei nihil negligit; et dum lutum et lateres Pharaonis et Aegypti paleas exsecratur, iam ad feriandum et vacandum Domino praeparatur.
184Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0591C (auctor 1145-1221)
Qui itaque in hac feria, hoc est in spiritu consilii, agit, nihil sine consilio facit, omni necesse habenti bonum consilium dare intendit; quippe qui et spiritum consilii in se habet, et quem magni consilii angelus Christus docet.
185Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0591D (auctor 1145-1221)
Nota quod feria illa, quae dicitur spiritus intellectus, tota est in splendore, ut qui ad eam pervenerit, nihil minus quam cherubim, id est plenitudo scientiae fiat.
186Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0592A (auctor 1145-1221)
Illa vero feria, quae spiritus sapientiae nominatur, tota est in sapore, ut qui ad eam pervenire meruerit, nihil minus quam serapnim, id est ardens vel incendens existat.
187Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593A (auctor 1145-1221)
Verum nihil est vera dilectione fidentius, nec aliquid opportunius esse existimat quam importune illi insistere de quo fidit.
188Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0593D (auctor 1145-1221)
Agit siquidem intestina vitiorum inhaesio ut pene continua sit in nobis peccati recordatio: quae tamen si delectationem secum non habuerit vel consensum, nihil per hoc agitur in Deum timentibus nisi bellum.
189Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0594B (auctor 1145-1221)
Nihil igitur est divino timore beatius; cuius pondere dum animus figitur, non per varia vanis cogitationibus agitatur.
190Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0596B (auctor 1145-1221)
Nihil certe tam facit ad amoris negotium quam solitarium esse, id est monachum.
191Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0597B (auctor 1145-1221)
Caeterum, sicut asseris in litteris tuis quod nihil a me requiras, prohibitionem meam bene servare videris.
192Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0597B (auctor 1145-1221)
Ego autem nihil aliud a te quaero nisi ut pro peccatis meis ad Deum tua perseveret oratio, et sic per eius gratiam vivas ut dignus sis qui quod petis obtineas; quia nulla mihi de meis meritis est fiducia, nisi me oratio adiuvet et sublevat aliena.
193Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0601B (auctor 1145-1221)
In spiritu consilii felix feria celebratur, dum animus ad omne quod intendit, nihil de se fidens, Spiritus sancti consilium quaerit, seque aliis in eodem Spiritu consiliarium per omnia fidelem impendit.
194Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0601D (auctor 1145-1221)
Humilitati sanctae omnis fere est odiosa praesumptio, et quantumlibet in sublimi excreverit, nihil sibi tutius esse reputat quam latere prudenter; coelo inhiat, dum se iuxta sui nominis rationem ab humo non dividit, et quo se in sui aestimatione inclinat inferius, eo coelestium acclinis est altitudo.
195Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0601D (auctor 1145-1221)
Nescio quo pacto etiam inclinare coelos potens est spontanea humilitatis deiectio, et mira facilitate coelestem exaltationem adipiscitur, dum humi laeta residens, et de humo nihil appetens, de solo conscientiae testimonio gloriatur.
196Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0602A (auctor 1145-1221)
Amans quippe silentium, secreti appetens, ita suae mediocritatis se coarctat limitibus, ut nihil aliud appetat, quam se scire.
197Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0602A (auctor 1145-1221)
O felix, o vere necessaria virtus humilitas, quae, dum nihil aliud quam se scire appetit, se minime ab eius scientia sapientiae coelestis thesaurus abscondit!
198Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0609B (auctor 1145-1221)
Paulo ante nihil eras; incipiens esse vile semen eras, nunc vivis vile vas stercorum, paulo post vermium esca eris.
199Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0609C (auctor 1145-1221)
Sobrius est spiritus vitae, intem perantiae nihil.
200Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0611A (auctor 1145-1221)
Alligata es viro, teneris ex necessitate illi obsequi in quantum contra legem matrimonii nihil disponit.
201Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616C (auctor 1145-1221)
Intra Spiritus sancti auditorium, nihil prorsus carnis est inferendum; sed solum sine carne introeat spiritus, ubi solis est spiritualibus intendendum.
202Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616D (auctor 1145-1221)
Hoc est ergo carnem foras relinquere, nihil ei praeter necessaria quaerere, et sola illa iudicare necessaria, quae secundum discretionem Patrum potest ordinis forma pati, et locus tribuere quem petisti.
203Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616D (auctor 1145-1221)
Ne remanseris infra, nihil ultra quaesieris, sed regia via incede per medium, quia et superspatiosum est ultra limites Patrum progredi, et vitiosum est infra eorum terminos remorari.
204Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0617A (auctor 1145-1221)
Modum ignorat superfluitas, et nihil ab ea admittitur mensuratum.
205Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0619B (auctor 1145-1221)
Solertissimus est enim ianitor iste, et amori tam subservit humiliter, et fideliter ministrat, ut nihil omnino quo amoris festivitas perturbetur, admittat.
206Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0620A (auctor 1145-1221)
Hinc iam grata et gratiosa humilitas singulis quibusque virtutibus suas in mente mansiones constituit, officia singulorum disponit, et nihil tam in corporeis sensibus quam in affectibus animae geritur, quod non humilitatis timoratae magisterio gubernetur.
207Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0621A (auctor 1145-1221)
Quam sit noxium, quam sit vetustati obnoxium peccata defendere, ex hoc satis intelligitur, quod inter omnia salutis remedia nihil confessione salubrius praedicatur.
208Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0623B (auctor 1145-1221)
Non veritus est dorsum flagellis, caput spinis, membra clavis configenda supponere vel subiicere, quae nihil penitus meruerunt.
209Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0626D (auctor 1145-1221)
Utinam orationibus nostris nihil obviet, quo sui efficacia vacuentur!
210Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0628B (auctor 1145-1221)
Certe cum venerit amor, cum meridies efferbuerit, cum aquiloni discessum imperaverit, auster nihil deinceps obscurum aut frigidum in nostrae rationis aere remanebit.
211Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0628B (auctor 1145-1221)
Nihil enim de spiritu intelligentiae, quem per initium sapientiae matutinus splendor infundit, meridianus amoris fervor imminuet: quin potius quanto ardentius diligetur illa invisibilis pulchritudo, tanto se conspectiorem purgatio mentibus exhibebit.
212Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0629A (auctor 1145-1221)
Tunc sponsa nihil aliud quaerens, nec inferius resilire appetens exclamat laetabunda et laudans dicit: Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. XX).
213Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0631D (auctor 1145-1221)
Casti nimirum amoris sanctitatis ad interiora cordis se colligit, dum suspectum habet omne quod foris est, nihil securius esse existimat, quam, teste conscientia, se celari.
214Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0632A (auctor 1145-1221)
Nihil est amore dulcius, et cum ipse sui ipsius sit pretium, est etiam ipse pretium sibi.
215Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0632C (auctor 1145-1221)
Hoc bonum quod summum creditur, sicut nihil habet ultra se, sic infra quod sufficiat nihil habet.
216Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0633A (auctor 1145-1221)
Verum ad splendorem tantae gratiae, ad gloriae tantae delicias, gradibus quibusdam animus proficiens evolat in sublime: Et primus quidem gradus est ab omnibus prorsus illicitis abstinere; secundus est, si ita contemnas illicita, ut nec veniant in affectum; tertius est quaeque etiam licita, quantum necessitas patitur, fastidire; quartus est iugis et fervens observantia mandatorum; quintus est diligens et assidua animi circumspectio ad custodiam puritatis; sextus est virtutum ambitio, profectusque esuriens spiritalis; septimus est inter ipsas virtutes aemulari charismata meliora; octavus est in acceptis charismatibus humilis et devota gratiarum actio et vox laudis; nonus est, si, prae summi boni desiderio, nihil de visibilibus transeat in affectum; decimus est castigare memoriam, et corporeas imaginationes abigere.
217Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640C (auctor 1145-1221)
Amemus illum, et in illo nos amemus invicem, quia nihil est in vita felicius, quam amare fideliter et amari.
218Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640C (auctor 1145-1221)
Amor mundi sensum turbat aut praeripit, suavitatem cordis evacuat, et dum sapientiae Christi renititur, nihil agit aliud quam insanit.
219Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0643B (auctor 1145-1221)
Perfectus est, cui nihil deest ad plenitudinem.
220Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0655A (auctor 1145-1221)
O animos a vera nobilitate degeneres, quae dum divinae similitudinis nihil commune cum terrenis faecibus habet, nec carnalis amoris amentiam comitatur!
221Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0664B (auctor 1145-1221)
Nihil igitur charitate felicius, cui tamen est in vitia odium, in homines amor, in angelos transitus, desiderium in aeternis.
222Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0684C (auctor 1145-1221)
Felicem plane te dixerim, amabilisque Iesus desideratissima visione dignissimam; si pro amore illius ab oculis cordis pulveres supranominatos abegeris, ut videas clarius, quam charius valeas adamare; pulcher est enim et desiderabilis aspectu: speciosus forma prae filiis hominum; qui cum sit « Splendor gloriae, et omnis pecie elegantior (Psal. XLIV), » nihil minus habet in plenitudine bonitatis quam in perfectione splendoris, tam bonus quam pulcher, tam speciosus quam pretiosus, tam patiens quam sapiens, tam humilis quam sublimis.
223Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0693A (auctor 1145-1221)
Si itaque inesse in nobis vitia et desideria nihilominus sentimus, sed non consentimus, nihil ex his in Christo Iesu damnationis habemus.
224Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0693C (auctor 1145-1221)
Ex centesimo fructu quem facit virginitas, nihil interim tibi dico, qui tamen ante vinculum coniugii te tantae rei ferventissimum habuisse desiderium non ignoro: ille qui de voluntatibus iudicat, propositum illum tibi faciat fructuosissimum; licet ab ipso nolens deducta sis compulsa consiliis amicorum.
225Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0750D (auctor 1145-1221)
LXXXIV), sine quo nihil possumus facere (Ioan. XIV).
226Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0751A (auctor 1145-1221)
Per aurum, quo nullum in metallis pretiosius est, designatur Mariae virginitas, qua nihil post Deum est excellentius.
227Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0753D (auctor 1145-1221)
Cum enim plena sit gratiae et tota misericordiae deliciis affluens, nihil gratiae omnino accipimus quod nobis non conferat partus eius.
228Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0697 (auctor 1145-1221)
Nihil profecto est (quamvis multum alioquin sit), nobilissimi sanguinis tui, cum familia roburea Sixti IV et Iulii II Romanorum pontificum coniunctio (Luchina enim Sixti neptis et Iulii soror, Io: Francisco Franciotto matrimonio iuncta), si cum praeclarissimis virtutum tuarum ornamentis, ac praesertim cum ardentissimo tuo erga magnam Dei Matrem studio conferatur.
229Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0704B (auctor 1145-1221)
Tribue quod vis, nihil minus habes.
230Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0731A (auctor 1145-1221)
In huiusmodi sex hydriis lavantur et purificantur qui non indigent nisi ut pedes lavent, sed sunt mundi omnes (Ioan. XIII): qui contemptores mundi, et contemptores sui tam expeditis gressibus ad aeterna festinant, ut nihil amori Christi praeponant, et quamvis terram carnis, quam adhuc gerunt, pedibus spiritualium affectuum conculcent et conterant, adhuc tamen de pulvere carnis pedes contrahunt affectionis.
231Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0731B (auctor 1145-1221)
Quam pura est vita illa, et quam digne purificationis hodiernae festum agit, quae mundi lutum inquinans abiicit, de se nihil sibi relinquit, sed se totam Deo subiiciens, omne quod caro est, mente purificata transcendit, et propriae voluntatis devitans dispendia, alieno se arbitrio ad acquirendam animi libertatem committit.
232Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0732B (auctor 1145-1221)
Nota, quia cum misericordia et veritas sibi obviant, de osculo nihil dicitur (Psal. LXXXIV), nisi cum iustitia pacem invenit.
233Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737D (auctor 1145-1221)
Ultimi fines quatuor esse videntur: duo superius ultimi, ultra quos nihil est superius; duo inferius ultimi, et infra eos nihil ulterius.
234Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737D (auctor 1145-1221)
Nihil prima et aeterna generatione sublimius, nihil secunda et incorrupta nativitate mirabilius.
235Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0738A (auctor 1145-1221)
In tormentis nihil poena crucis ignominiosius, in triumphis nihil inferni spoliatione terribilius.
236Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0740D (auctor 1145-1221)
Amicta quippe sole, sic splendore solis illuminatur, et ardore perfecte accenditur, ut nihil aliud quam ipsum solem iustitiae contempletur.
237Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1437A (auctor fl. 1173)
Gelu mortis solvitur, Princeps mundi tollitur Et eius destruitur In nobis imperium Dum tenere voluit In quo nihil habuit, Ius amisit proprium.
238Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1450A (auctor fl. 1173)
Nihil fellis aut veneni, Sub tua praesentia.
239Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1450A (auctor fl. 1173)
Nil salubre, nil serenum, Nihil dulce, nihil plenum, Nisi tua gratia.
240Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1497A (auctor fl. 1173)
Romam convenerant Salutis nuntii: Ubi plus noverant Inesse vitii, Nihil disciplinae.
241Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0446C (auctor c.1140–1212)
Qui possidet Dominum, et cum propheta dicit: Pars mea Dominus (Psal. XV, 5) , nihil extra Dominum habere potest.
242Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0450D (auctor c.1140–1212)
Quia peccatum, cum consummatum fuerit, generat mortem (Iac. I, 15) . Sic halitus Behemoth prunas ardere facit (Iob XLI, 12) . Qui cum septem spiritibus domum mentis ingressus, nihil in ea, nisi quod proditionis est, operatur (Matth XII, 45) . Et qui septem spiritus isti?
243Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0457B (auctor c.1140–1212)
Idcirco vide, ne intentio tua curva sit; et cum recta fuerit affectio tua, nihil amplectaris, nisi quod bonum est, nec aliquid quoque admittas in intentione, nisi quod purum est.
244Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0458C (auctor c.1140–1212)
Primo nihil agas, quo teipsum polluas.
245Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0459A (auctor c.1140–1212)
Unde et Pater noster in Regula, quam professi sumus, admonet nos, ut in incessu, statu, et in omnibus motibus nostris, nihil fiat, quod cuiusquam offendat aspectum, sed quod nostram deceat sanctitatem (Augustinus in Reg. ). Vir quippe verecundus, et modestus, intuentium debet oculos revereri, et motus omnium membrorum corporis sui, maturitatis fraeno sub disciplinae rigore cohibere, ut a nullo iure possit reprehendi.
246Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0472C (auctor c.1140–1212)
Sed sunt adhuc alii, ab omni penitus visibilium appetitu mortificati, et toto mentis annisu solis invisibilibus intenti: nihil magis in praesentibus desiderant, quam ut ab universo tumultu mundiali, qui forinsecus strepit, in interioribus se abscondant.
247Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0478C (auctor c.1140–1212)
Sed appareat tibi in hac eius transfiguratione Moyses, et Elias: ut nihil de incomprehensibili eius natura temere affirmare praesumas, nisi quod auctoritatibus legalibus, et propheticis affirmare possis.
248Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479C (auctor c.1140–1212)
- 7. Offerens seipsum, nihil sibi reliquit reliquum; nec absque sacrilegio quidquam sibi vindicet.
249Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0483B (auctor c.1140–1212)
Nihil ibi obscurum, quia visio ibi; nihil ibi laboriosum, quia ibi quies.
250Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0484B (auctor c.1140–1212)
Mihi quoque videtur, si tamen id tibi non displicet, dum audio te obtulisse, et tradidisse, non quidem simpliciter te, sed teipsum: nihil quod tu es, tibi dimisisse, nihil de te tibi retinuisse.
251Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0484B (auctor c.1140–1212)
Unde necesse ut sciens te obtulisse, et tradidisse teipsum, scias et consequenter nihil penitus te, de te, excepisse.
252Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0487B (auctor c.1140–1212)
XI. Revocavimus tibi paulo superius ad memoriam, praecellens illud et eximium, quod tibi hac in parte Dei Filius ostendit exemplum: de quo dicit Apostolus, quod tradidit semet ipsum (Gal. II, 26) . De quo nihilominus propheta dicit: quod tradidit in mortem animam suam (Isai. LIII 12) . Vide igitur, quia in hac traditione nihil sibi de se retinuit; nihil penitus vindicavit.
253Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0487D (auctor c.1140–1212)
- 3. Qui mores suos convertit, circa se nihil admittit reprehensibile: erga Superiores obedientiam promptam, erga consodales obsequium exhibet devotum.
254Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0488A (auctor c.1140–1212)
- 8. In malo punico unitas pacis et dilectionis commendata, sine qua nihil Deo placitum esse demonstratur.
255Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0488D (auctor c.1140–1212)
Id quippe non accipiet, nec acceptabit summa munditia illa, cui nihil in nobis pollutum placere poterit, sive corporale, sive spirituale fuerit.
256Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0489C (auctor c.1140–1212)
Ad hanc quoque invitat te morum conversionem beatus Augustinus in Regula sua, cum dicit: In incessu, statu, habitu, et in omnibus motibus vestris, nihil fiat quod cuiusdam offendat aspectum, sed quod vestram deceat sanctitatem.
257Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0489D (auctor c.1140–1212)
III. Idcirco nihil monstres amarum in verbis, nihil in vultu non verecundum, nihil in gestu non ordinatum, nihil reprehensibile in habitu, nihil leve in incessu, nihil denique in aliquo motu tuo pro posse apparere permittas, quod alicui intuenti offendiculum, vel scandalum creare queat.
258Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0491B (auctor c.1140–1212)
Iam ad ruborem invitat mare Sidonem (Isa. XXIII, 5) ; sanctus quoque Ieremias, et aurum obscuratum, et colorem optimum deplorat mutatum (Thren. IV, 1) . Horum unum est homo ille apostata, de quo in Proverbiis scribit Salomon, asserens quia est vir inutilis, graditur ore perverso, annuit oculis, terit pede, digito loquitur, pravo corde machinatur malum, et in omni tempore iurgia seminat (Prov. VI, 12-14) . Vide qualiter ambulat extento collo, supercilia erigit, rugat frontem, oculos in obliquum vertit, digitum extendit; loquitur quod non prodest, universos coram positos a latere aspicit, nihil apud se aliud revolvens, nisi unde perturbare pacem cohabitantium possit.
259Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0492B (auctor c.1140–1212)
Et hae tuae emissiones paradisus sint; ut in incessu, statu, et in omnibus motibus tuis, nihil fiat, quod cuiusquam offendat aspectum; sed quod tuam deceat sanctitatem.
260Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0493C (auctor c.1140–1212)
IX. Merito, prout claret ex his, sponsae emissiones malorum punicorum sunt paradisus; quia tunc deliciis spiritualibus abundat, quas ex se sancta anima ad aliorum vel aspectum, vel auditum emittit, cum nihil in eis penitus exercetur, per quod bona et iucunda charitatis fraternae unitas dividatur.
261Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0494B (auctor c.1140–1212)
X. In his siquidem plena morum tuorum, quam promisisti, conversio consistit, si et coram hominibus placidus appares in conversatione externa, et coram Deo rectus in intentione interna: ibi quidquid pacis et quietis est exercens, ac per hoc dum nihil perperam agis, dum nihil quod tuum est quaeris, soli Deo placens.
262Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0496D (auctor c.1140–1212)
Sic oblato auro, thure, et myrrha, non redibis ad Herodem conformatus huic saeculo; sed per aliam viam reverteris in regionem tuam, reformatus in novitate sensus tui; ut probes, quae sit voluntas Dei bona, et beneplacens, et perfecta (Rom. XII, 2) . Quod, ni fallor, nihil aliud est, nisi oblato a te, et tradito teipso Ecclesiae Dei, morum tuorum, his, quibus in hoc sermone docuimus, modis intendere conversioni: quam teste Ecclesia promisisti Deo, cui est honor et gloria in saecula.
263Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0498A (auctor c.1140–1212)
Hic est Dominus Deus tuus, qui seipsum tibi dabit in praemio, pro quo laboras in merito cui nihil exaequari potest.
264Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0498A (auctor c.1140–1212)
Habet namque bona et pulchra, suavia et dulcia, quae pariter et supra numerum multa, et supra mensuram magna sunt: nihil tamen seipso melius, vel pulchrius; suavius, vel dulcius.
265Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0498A (auctor c.1140–1212)
Et quia hoc nimis parum est, nihil tam bonum vel pulchrum; nihil tam suave vel dulce.
266Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0508C (auctor c.1140–1212)
Nempe ascendens a convalle plorationis, et cantans primum canticum graduum sanctus David, sancto se instruente Spiritu, dandas sibi novit, et apponendas ad linguam dolosam sagittas potentis acutas, carbonesque vastatores (Psal. CXIX, 3, 4) . Quod nimirum aliud non est, nisi quod sanctus quilibet ad spiritualem tendens sanctitatis profectum, ad devincendam pestiferam fraudulentae locutionis persuasionem, scivit nihil esse validius, quam iussa Salvatoris efficacia, et quae vitia destruunt, sanctorum exempla.
267Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0510A (auctor c.1140–1212)
Primo, inquit, vende: non quidem unum quid, vel duo, vel aliqua; sed omnia quae habes, ut eorum quae possides nihil tibi penitus reserves.
268Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0512D (auctor c.1140–1212)
Videtur et in hoc quod omni penitus proprietati renuntiaverant; quia non solum, uti iam diximus, nihil proprium habebant, sed nec aliquid suum esse dicebant, alienantes a se, et in ore, quod apud se habere nolebant in possessione.
269Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0516C (auctor c.1140–1212)
Quaecunque igitur a sanctis sunt Patribus instituta, tunc solum ea nobis sciamus viriliter exercenda, cum nihil in se penitus continent, in quo dilectioni Dei et proximi aliquatenus contradicant.
270Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0517D (auctor c.1140–1212)
Necesse enim est ut, si ad perfectionis hac in parte volumus fastigium conscendere, nihil proprium in voluntate nostra, contra iustitiae rectitudinem etiam habeamus; sed pro alterius potius voluntate, quantum decuerit, et prout expedierit, eam frangere studeamus.
271Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518A (auctor c.1140–1212)
Quod autem in rebus temporalibus nihil debeant coenobitae proprium habere, nulli prorsus valet in dubium venire, qui eorumdem coenobitarum novit professionem.
272Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518A (auctor c.1140–1212)
Nihil autem debent habere proprium, quia peccatum gravissimum est, si id praesumpserint.
273Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0518B (auctor c.1140–1212)
Nullam omnino rem, neque codicem, neque tabulas, neque graphium, sed nihil omnino.
274Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0524D (auctor c.1140–1212)
Utique nihil.
275Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0532D (auctor c.1140–1212)
Deo, quem nihil scit latere, potius timet vir sanctus displicere.
276Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0534A (auctor c.1140–1212)
In incessu, statu, habitu, et in omnibus motibus vestris, nihil fiat, quod cuiusquam offendat aspectum; sed quod vestram deceat sanctitatem Vere irreprehensibiles nos esse desideravit, cum tales non esse hortatur, ut alicuius nec oculum offendamus.
277Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0534B (auctor c.1140–1212)
Hoc enim decet sanctitatem nostram, ut non solum puri ante Deum: sed etiam sine offensione exterius appareamus coram proximo: iuxta illud Apostoli: providentes bona non tantum coram Deo: sed etiam coram omnibus hominibus (Rom. XII, 17) . Omnibus, inquit, hominibus, ut non in aliquibus, sed in omnibus motibus nostris nihil fiat, quod cuiusquam offendat aspectum.
278Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0536D (auctor c.1140–1212)
Mentem quippe, cui libido dominatur, excaecat: nec videre se valens, nec videri se existimans; et cum pene neminem lateat, nemini se patere putat: Sed etsi lateat, et a nemine hominum videatur: quid faciet de illo desuper Inspectore, quem latere nihil potest?
279Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0536D (auctor c.1140–1212)
Si nihil; imo quia nihil eum latere potest, ergo nec eum iste latet, qui oculum figit in feminam, et illius in seipsum diligit fixum.
280Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0537A (auctor c.1140–1212)
Cum itaque invisibilis illa in se sapientia permaneat, nihil eam latet: et cum in sua rectitudine plerumque quod vidit reprobet; ad perturbationem aliquam summa illa lenitas provocari non potest.
281Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0537A (auctor c.1140–1212)
In cunctis ergo, quae vel in corde, vel in ore, vel in opere delinquimus, oculum illius superni Inspectoris, quem latere nihil potest, formidare debemus: quia licet occulta nostra lateant, et a nemine hominum videantur, illius tamen oculis universa nuda sunt, et aperta.
282Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0537D (auctor c.1140–1212)
Custodiet nos Deus, utpote sine quo nihil possumus facere.
283Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0542A (auctor c.1140–1212)
Si exhibuit fomenta, si unguenta exhortationum, si medicamenta divinarum Scripturarum, si ad ultimam ustionem excommunicationis, si plagas virgarum; et si iam viderit nihil suam praevalere industriam: adhibeat etiam, quod magis est, suam, et omnium fratrum orationem pro eo; ut Dominus, qui omnia potest, operetur salutem circa infirmum fratrem.
284Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0545A (auctor c.1140–1212)
Utique consequens est, quod nihil occulte accipere debemus; dum quidquid accipimus, non quasi proprium habere, sed magis in commune referre iubemur.
285Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0551D (auctor c.1140–1212)
Displicet ei quidquid videt; nihil quod audit placet; horrori sibi, et fastidio omnia sunt.
286Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0553A (auctor c.1140–1212)
Igitur et ille quod fecit, satisfactione quantocius curet, et iste nihilominus sine disceptatione dimittat: quatenus et ille ex totis cordis medullis quidquid laesionis fecit, fecisse se poeniteat, nequaquam ulterius laedere praesumens: et iste quoque hoc modo poenitenti plene indulgeat, nihil prorsus erga eum ob hoc amoris minus in mente habens.
287Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567D (auctor c.1140–1212)
Nihil nobis, et priori: includat quando voluerit; ibimus ad abbatem, et aperiet nobis.
288Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568A (auctor c.1140–1212)
Parum dixi, sed nihil dicere debui; id enim verius.
289Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568C (auctor c.1140–1212)
Honorem abbatis in conventu, ab eo, et sub eo sibi commisso, quaerere debet prior; nihil penitus contra eum disponere.
290Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Nihil habuit in domo sua dominus ille Aegyptius, quod non reliquerit in potestate Ioseph; verumtamen uxorem eiusdem domini sui, idem Ioseph fatetur exceptam (Gen. XXXIX, 9) . Ipsam fortassis acceperat: sed in sollicitudinem, non in potestatem; ut ei provideret, non ut cum ea se commisceret; ut ad necessaria denique ei obsequeretur, non ad turpia ea abuteretur: Sic et prior conventum.
291Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0569C (auctor c.1140–1212)
Haec convenit his qui sibi nihil Christo charius aliquid existimant.
292Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0575C (auctor c.1140–1212)
Quia et misericors Samaritanus ille, in vulneribus illius, qui de Ierusalem descenderat in Iericho, nihil aliud legitur infudisse, nisi oleum, et vinum (Luc. X, 34) : nec quidquam aliud scriba doctus in regno coelorum protulisse de thesauro suo, nisi nova, et vetera (Matth. XIII, 52) . Suscipere vero infirmos, et habere patientiam ad omnes; mollia et suavia verae compassionis viscera habere est.
293Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0582C (auctor c.1140–1212)
En te offerendo tradidisti, et tradendo obtulisti Ecclesiae Dei; sed nihil in his perfectionis aggressus es, si eiusdem Ecclesiae Patri, cui te obediturum promisisti, inobediens es.
294Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0582C (auctor c.1140–1212)
Nam et illam promisisti; sed mille annis in eo stabilis mane, et eiusdem loci Patri noli obedire: nihil tibi prodest.
295Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0582D (auctor c.1140–1212)
Contemne exhibere eam, etsi in se aliquid sunt, sed nihil tibi sunt.
296Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0584A (auctor c.1140–1212)
An tua res agitur, paries cum proximus ardet? (HOR. Epist. I, XVIII, 84.) Non, inquis, et horum omnium nihil ad me; sed excedere mihi videris, et quantum ego coniicere possum, usque ad internecionem tuus mucro desaevit.
297Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0588B (auctor c.1140–1212)
Utique qui totus, et ex toto ad nutum pendet praesidentis, nihil penitus sibi retinens de se, quo se ad eiusdem nutum [al. ad eumdem praelatum] in aliquo non inclinet minorem, nullumque ei unquam vel usquam praeiudicium faciens: sed paratus eum sequi, quocunque ierit (Apoc. XIV, 14); ei se conformans, et secundum eum informans, ambulans ad illum, sed prae illo; nullo modo volens vel contrahi citra, vel progredi ultra.
298Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0588D (auctor c.1140–1212)
Non ad quaedam, sed ad omnia hic eius egressus erat: ut nihil tibi excipiendum scias ex omnibus, quae tibi imponuntur.
299Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0589A (auctor c.1140–1212)
Hoc est dicere: Nihil excipio, nullum tibi praeiudicium facio; in tua voluntate sit, quid loquaris; nam quidquid illud fuerit, ego audiam.
300Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0591D (auctor c.1140–1212)
Spiritus sanctus per omnes civitates protestatur mihi dicens: quoniam vincula, et tribulationes me manent: sed nihil horum vereor, nec facio animam meam pretiosiorem quam me, dummodo consummem cursum meum, et ministerium quod accepi a Domino Iesu, testificari Evangelium gratiae Dei (Act. XX, 23, 24) . Paulus hic est, cui vivere Christus est, et mori lucrum (Phil. I, 21) : cui gloria nulla est, nisi in cruce Domini nostri Iesu Christi (Gal. VI, 14) . Audi et aliam vocem eius: Ego non solum alligari, sed et mori in Ierusalem paratus sum propter nomen Domini Iesu (Act. XXI, 13) . Haec obedientia pura fuit, quae alligari, et mori parata fuit.
301Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605A (auctor c.1140–1212)
In oratorio quoque praeceptum habetis Patris vestri ut nihil agatis, nisi ad quod est factum, unde et nomen accepit; in quo nihil sedendo, vel stando, nihil ambulando, vel in aliquo motu vestro apparere debet apud vos, quod vel humanum, vel angelicum, aut etiam divinum offendat aspectum; sed quod vestram deceat sanctitatem.
302Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605B (auctor c.1140–1212)
Idcirco, prout vobis pia Dei omnipotentia administraverit posse, nihil coram his, qui vident in facie, ostendatis extrinsecus in gestu, vel aspectu non religiosum: nihil coram eo, qui ipsa cordis intuetur profunda, volvatis intrinsecus in cogitatu, vel affectu non purum; sed, clauso ostio, in cubiculo orantes Patrem vestrum (Matth. VI, 6) , sic intus, et extra vos habetote, ut quod apud vos sonat, auribus, atque quod apud vos apparet, aspectibus placeat humanis: et neutrum una cum his, quae intra vos revolvitis in ipsis penetralibus mentis, displiceat divinis.
303Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0607C (auctor c.1140–1212)
Quod autem iubetur clamatus, audito nomine suo, nihil respondere, sed veniam petere; illius videtur potissimum humilitatem, ac mansuetudinem redolere, de quo legitur, quod sicut ovis ad occisionem ductus est, et sicut ovis coram tondente se obmutuit, et non aperuit os suum (Isa. LIII, 7) . Et de quo item habetur, quod cum accusaretur a multis, nihil respondit (Matth. XXVII, 12) . Et quae esset capituli humilitas, si unicuique clamato verbis se liceret excusare?
304Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0657B (auctor c.1140–1212)
De hoc vero quidam ita scribit: In libro, inquit, Regum, et Paralipomenon asseritur, quod « nihil erat in arca Domini, nisi tabulae lapideae, in quibus scripta erant decem mandata legis.
305Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0659D (auctor c.1140–1212)
Nihil hic de candelabri vectibus Scriptura dicit, et utrum annulos habuerit, ut eis immissis vectibus, posset portari: hoc quidem in loco omnino silet, et tamen in libro Numeri, ubi de motione tractat castrorum, ita scriptum: Sument et pallium hyacinthinum, quo operient candelabrum cum lucernis et forcipibus suis, et cunctis vasis olei; et super omnia ponent operimentum hyacinthinarum pellium, et inducent vectes (Num. IV, 9, 10) . Et hoc de candelabro ita quidam scribit: Medium candelabri stipitem hastile vocat, ex hoc tres calami hinc, et tres inde exeunt.
306Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0675C (auctor c.1140–1212)
Duplicabantur autem ita, ut impetum ventorum possent sustinere, et secundum hanc dispositionem, tabernaculum ex omni parte tegebatur sagis usque ad terram, et nihil ex eo videbatur, et tentorium, quod erat in introitu pretiosum, invisibiliter ibi erat; et cum sacerdotes intrabant tabernaculum, vel necesse erat tollere saga et cortinas, ut subintrarent, vel si in medio iungebantur, uncinis et annulis ad introitum eorum dissolverentur.
307Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0680C (auctor c.1140–1212)
Cortina vero de bysso mollissima, centum cubitorum in longum, et quinque in altum per columnas dependebat a capite usque ad basem diffusa, ut nihil a pariete differre videretur, nisi forte pro aeris intemperie quinque retro funibus et paxillis traheretur, ut sub ea, tanquam sub tecto populus reciperetur.
308Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0680C (auctor c.1140–1212)
In ingressu vero ad orientem tres columnae hinc, et tres inde stabant, et cortinae iuxta has diffusae nihil a prioribus differentes.
309Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0691A (auctor c.1140–1212)
Sed est aliud quoddam tabernaculum longe illo speciosius, pretiosius, et sublimius; decore speciosius, materia pretiosius, et sublimius sanctitate, sancta videlicet Ecclesia, quae per Redemptoris sui illuminationem a tenebris ignorantiae vocata, in hoc mundo, quasi in quodam deserto, et ab Abel iusto in ipso mundi exordio construi coepit, et usque ad ultimum, qui in fine mundi nasciturus est, electum aedificari non desinit: Qualiter vero haec omnia ad sanctam Ecclesiam pertineant, quid ipsum videlicet imprimis tabernaculum, quantum ad fidem attinet, designet, quid eius, inquam, parietes, et introitus, quid tabulae, et bases; quid annuli, et vectes; quid in introitu tentorium, et columnae et velum; quid simpliciter Sancta; quid Sancta sanctorum, quid cortinae et saga; quid duo tecti operimenta; quid deinde ea quae in tabernaculo erant, innuant; quid scilicet intra velum arca et eius labrum; quid cherubim, et propitiatorium, quid vectes et annuli: quid in arca urna cum manna; quid tabulae, et virga; quid in sancta mensa eius positio in aquilone; quid eius labrum et coronae; quid pedes et circuli eius; quid in ea panes et incensum; quid candelabrum aureum et quare ductile, vel quare ad austrum, contra aquilonem stabat; quid eius hastile et scyphi, et sphaerulae, lilia, calami, et lucernae; quid altare thymiamatis, et eius cornua; quid postremo quae extra tabernaculum erant innuant; quid videlicet atria et eorum tentoria, quidve eorum per circulum columnae sexaginta; quid columnarum bases et quid funes et paxilli; quid altare holocausti et capita eius et craticula; quid lebetes et forcipes; quid ignium receptacula et fuscinulae; quid labrum aeneum et ea de quibus factum est mulierum specula; quid denique caetera omnia quae ad hoc, de quo loquimur, pertinent tabernaculum; quid etiam, ut nihil praetermisisse videamur, longitudinum, latitudinum, et altitudinum mensurae, quae in his erant rebus praenominatis; in expositionibus profecto Patrum orthodoxorum; et maxime in libro Venerabilis Bedae presbyteri, cuius est titulus de tabernaculo, plene, et plane potestis reperire.
310Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0700B (auctor c.1140–1212)
Nihil vero felicius quam Deum videre; quia haec est vita aeterna, ut cognoscamus Deum Patrem et quem ipse misit, Iesum Christum.
311Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0712B (auctor c.1140–1212)
Nam claves quae Petro, eiusque successoribus a Domino collatae sunt, nihil aliud sunt, nisi potestas aperiendi et claudendi, atque inter admittendos, et excludendos discretio.
312Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0718B (auctor c.1140–1212)
Tanta dehinc modestia regnabat, subditos tanta iustitia inter proximum et proximum iudicabat, ut contra veritatem non dico nihil velle, sed nec posse aliquid videretur.
313Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0720C (auctor c.1140–1212)
in rebus humanis nihil stabile, nihil in caducis immobile, nihil aeternum in temporalibus, nihil immortale in mortalibus.
314Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0723A (auctor c.1140–1212)
Edgarus erat homo dulcis et amabilis, cognato suo regi Edwardo per omnia similis, nihil tyrannicum, nihil durum, nihil avarum in suos exercens, sed cum maxima charitate et benevolentia subditos regens.
315Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0727A (auctor c.1140–1212)
His ergo modis saecularis potestas iustitiam exercere non debet: legum instituta sequens, nihil praeter iustitiam et veritatem approbans in iudicando.
316Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0737A (auctor c.1140–1212)
Unde et locum hunc thalamo comparavi, et arcam lecto; quia inter omnes quae in palatio sunt, domos, nulla magis privata quam thalamus; et inter omnia, quae non solum in ipso thalamo sunt, sed quae ad hanc pertinent vitam, nihil magis privatum, quam lectus sponsi et sponsae.
317Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0632C (auctor c.1140–1212)
De factura itaque, et dispositione materialis tabernaculi, in prima parte loquens, hoc volo, ut lector meus absque omni dubio sciat, quod verba libri Exodi, et Venerabilis Bedae presbyteri, diligenter et sollicite secutus sum, et nihil eis contrarium in aliquo me dixisse conscius sum.
318Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0743C (auctor c.1140–1212)
Verumtamen iniustum omnino censeo, ut, in quantum ipse mihi, sine quo possumus nihil, vires ministraverit, his, super quibus me vestra praeceptio compellit, desit obauditio mea.
319Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0747D (auctor c.1140–1212)
Nihil in cogitatione habeas pollutum, nihil in intentione simulatum.
320Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0756B (auctor c.1140–1212)
Hic autem quod agit iustitia in subveniendis miseris, quod prudentia in cavendis insidiis, quod fortitudo in perferendis molestiis, quod temperantia in coercendis delectationibus pravis, non erit ibi, ubi nihil mali erit.
321Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0763A (auctor c.1140–1212)
CLVIII. Restat nunc quoque, ut de altari thymiamatis aliquid tropologice loquamur: ut nihil ex his, quae intra ipsum tabernaculum sunt, sive quae in Sancta sanctorum praetermisisse videamur.
322Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0763B (auctor c.1140–1212)
Hoc autem altare extra velum in Sancta stabat; per quod nimirum nihil aliud iuxta sensum moralem, nisi mens munda et divini amoris igne succensa debet intelligi: in qua nimirum orationes nostras, quasi quaedam boni et suavis odoris thymiamata, in altari deaurato, Deo offerimus.
323Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0764C (auctor c.1140–1212)
Considerans itaque seipsum qui orat, talem se esse videat, tam scilicet proclivem ad vitia, tam invalidum ad virtutes, tam pigrum ad bonum, tam ad malum promptum, tantis etiam miseriis implicatum, tot denique tantisque peccatorum molibus oneratum: ut pro suis meritis nihil omnino debere se a Deo impetrare certissime sciat.
324Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0773B (auctor c.1140–1212)
Nihil enim omnino tibi proderit bona in te spiritualia congregasse, nisi diligenti ea et sollicita circumspectione custodias.
325Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0775B (auctor c.1140–1212)
Foris Moyses et cornutam faciem suam populo ostentat, et indumento suo nihil a populo distat: quia quantumlibet quisque sanctus sit, quandiu tamen terrenarum actionum sollicitudinibus insistit, valde est ei difficile, quin gerat et in mente faciem in aliquo bestialem, et in conversatione habitum iuxta aliquid saecularem.
326Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0775D (auctor c.1140–1212)
Sit spontanea, ut voluntario et nequaquam extorto animo agatur: nihil enim tibi prodest, quod bonum agis, si invitus et cum murmure agis; quia, ut quidam vir sanctus dicit, nemo invitus facit bonum, etiamsi bonum sit quod facit.
327Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0780D (auctor c.1140–1212)
Ex his vero duobus Levitis in pictura nostra unus a dextris, iuxta ostium, alter statuitur a sinistris: per quos nihil aptius quam timor et amor accipitur.
328Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0782A (auctor c.1140–1212)
Hunc sequitur timor filialis, qui succedente charitate nascitur, ut ipsum timere nihil aliud sit, quam degustatum in charitate bonum iam nolle amittere.
329Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0783D (auctor c.1140–1212)
Qua in re, sicut ait B. Gregorius, notandum est, quod divinus sermo, cum Dominum diligi praecipit, non solum narrat ex quo, sed etiam informat ex quanto, cum subiungit ex toto ut videlicet, qui Deo perfecte placere desiderat, sibi de se nihil relinquat.
330Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0795B (auctor c.1140–1212)
Tu plenus te, et sine te nihil: qui tibi, et omnibus es; quia non excluderis loco.
331Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0819D (auctor c.1140–1212)
Miro modo facis eis non solum bona, sed etiam ipsa mala sua eis cooperari in bonum: ut dum tu eorum efficax ubique adiutor vivis, salutis eorum zelator in omni rerum eventu, in omni temporum statu pro eis et cum eis fueris: nihil omnino contra eos esse possit; dum id etiam cum eis et pro eis fuerit, quod contra eos esse visum fuerit.
332Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0799B (auctor c.1140–1212)
Sed perlustranti, perscrutanti, pervidenti nihil aliud quam reptilium et animalium abominatio apparet.
333Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0827A (auctor c.1140–1212)
Ubi nimirum eo sereniorem et quietiorem, eo suaviorem et dulciorem se habet: quos solos cum omni gaudio intuetur, quos super omnia diligit; in quibus nihil intuetur quod non diligit.
334Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0802B (auctor c.1140–1212)
Et respondent mihi, et dicunt voce magna: Nihil in nobis simile Verbo illi excelso et immenso, quo erat in principio, et apud Deum erat, et Deus erat; Verbo increato, creanti omnia, immobili, moventi omnia; Verbo non in tempore facto, sed ab aeterno genito; Verbo sine tempore disponenti tempora, et temporalia; sine loco, loca, et localia; Verbo, cui nihil praeteritum, nihil est futurum, sed omnia sunt praesentia; Verbo, quod ex ore Altissimi prodiit (Eccli. XXIV. 5) , quod cor Patris eructavit, quod sine linguae motu, sine labiorum strepitu et angelum et hominem docet scientiam; Verbo non transeunti, sed manenti et permanenti; Verbo voces infundenti animae fideli dulcisonas; canenti ei in aure interiori per symphoniam spiritualem tonum dilectionis Dei et proximi; fidei, spei, et charitatis Dei: tonantis diatessaron prudentiae, fortitudinis, iustitiae, et temperantiae: diapente quinque mundorum sensuum; ut nec visum inficiat vanitas, nec auditum curiositas, nec olfactum voluptas, nec gustum edacitas, nec tactum impuritas.
335Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0831B (auctor c.1140–1212)
Nihil enim in te non tuum: et, ut aliquid expressius dicam, nihil in te non tu.
336Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0831B (auctor c.1140–1212)
Ideoque quia tu aeternus es, nihil in te non aeternum est.
337Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0833B (auctor c.1140–1212)
Omnia, inquam haec, te duce, prout potui, scrutatus sum; sed horum omnium nihil te esse comprehendi.
338Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0835A (auctor c.1140–1212)
Et si aliquid istorum prius, et aliquid posterius profero ore, tamen ibi nihil prius, nihilque posterius credo corde.
339Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0805B (auctor c.1140–1212)
Sed ipsa crebris interrogationibus meis vexata iam, et fatigata, et quasi substomachantia et in taedium versa ita mihi respondent: Nihil amplius a nobis quaeras.
340Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0805D (auctor c.1140–1212)
Itaque iam corpus meum et corporalia cuncta a me spiritu excludo; me spiritum in me spiritu includo: ut quantum possum, obseratis foribus corporis nostri, nihil ad me spiritum intret formatum per visum, nihil sonans per auditum, nihil odoriferum per olfactum, nihil sapidum per gustum, nihil palpabile per tactum.
341Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0806D (auctor c.1140–1212)
Si enim verbum hoc, quod transeunter profertur, et transeunter prolatum etiam transeunter auditur in omnibus, ad quas pervenit, auribus totum, ac simul est, et totum, ac simul in singulis, non partim in aure ista, partim in illa, sed totum in ista, totum in illa, idem etiam totum in singulis, et idem totum in omnibus: quare non Verbum istud, quod in principio erat, et apud Deum erat, Verbum quod Deus erat, quod erat in principio apud Deum (Ioan. I, 1 et seqq.) . Verbum, per quod omnia facta sunt, et sine quo factum est nihil quod factum est, Verbum, in quo vita erat, Verbum non transiens prolatum, sed permanens ab aeterno genitum, etsi longe dissimili modo totum, in omnibus, quas condidit, creaturis est, et totum in singulis: non partim in ista, partim in illa, sed totum in ista, totum in illa: idemque totum in singulis, et totum in omnibus?
342Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0838C (auctor c.1140–1212)
creaturae praecellentis et egregiae et poena miserabilis, et miseria poenalis, quod a te, o Domine universorum, et tanta condita est, ut ei ad felicitatem nihil omnino, uti tu, possit sufficere, et talis ut ad omnimodam suae essentiae non valeat exstinctionem venire: nec propter culpae videlicet immanitatem valens conscendere ad beatum esse, nec propter naturae dignitatem permittitur inanescere vel omnino non esse.
343Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0807D (auctor c.1140–1212)
Et ideo nihil in spiritibus immortalibus, eius immortalitati; nihil in creaturis existentibus, ipsius essentiae plene simile.
344Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0808D (auctor c.1140–1212)
Et dicitur irasci, et non est in eo ira; et dicitur misereri, et non est in eo miseria: quia ei nihil accidit novum, nihil labitur antiquum, qui unus ac idem et in eodem modo semper existit, et quando damnat impios, et quando remunerat iustos, cum denique diversis diversum infertur stipendium: illis supplicium, istis gaudium.
345Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0810D (auctor c.1140–1212)
Qui enim omnibus, quae sunt, dedit esse: patet nimirum, quia nihil erat ante ipsum, quod ei daret esse; sed semper est, et semper sapiens est, et semper essentiam, et sapientiam suam diligit.
346Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0810D (auctor c.1140–1212)
Itaque aliquid de eo prius, aliquid posterius ore quidem dicis; sed nihil in eo prius, nihil posterius corde credis.
347Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0794D (auctor c.1140–1212)
Caeterum quando de perditione reproborum cogitamus intra nos, timor non mediocriter et tremor veniunt super nos, et contegunt nos tenebrae, anxie, in quantum audemus, ad invicem queritantes: et conquerentes quomodo, et quare universitatis ille Creator, qui omnia potest, quae vult, et nihil omnino nisi quod bonum est, vult; creaturam ad imaginem et similitudinem suam conditam permittit, ut in peccatum cadat, quo postmodum digna sit ut in supplicium ruat: cum veraciter constet eam, sicut nec bonum posse agere, nisi ipso et aspirando praeveniente, et adiuvando prosequente: sic nec malum in eo duntaxat, in quo nunc est, statu omittere, nisi eo retinente; nec admittere, nisi eo permittente.
348Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0848C (auctor c.1140–1212)
Quod enim te fratres tui de omni quam in te vident nenegligentia proclamant, non alicuius omnino odii, sed magnae dilectionis indicium est. Qui [cod. Gem. quia] enim te spiritualiter diligunt in Christo, nihil quod vel te spiritualiter laedat, vel Deum offendat in te videre possunt, ut et in Patris vel advocati tui legis Regula, non eos aestimare debes malevolos, quando peccata tua indicant.
349Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0849B (auctor c.1140–1212)
Et certe gaudens potes illa die a capitulo ire, qua condignam increpationem pro peccato tuo audis; quia per verbum durum quod audis in capitulo, ab illo liberaberis verbo aspero, omnibus aliis asperiore, quod audient illi quibus dicetur: Ite maledicti in ignem aeternum (Matth. XXV, 41) . Praeterea si doles quod fratrum proclamationibus et Patris increpationibus, nec unum licet tibi verbum excusatorium respondere, memento, quis ille erat qui pro te sicut ovis ad occisionem [cod. Mel. ad occidendum] ductus est, et sicut agnus coram tondente se obmutuit et non aperuit os suum (Isa. LIII, 7) . De quo legis quia, cum accusaretur in multis, nihil respondit.
350Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0852C (auctor c.1140–1212)
CAPUT V. Magnitudo et obligationis gravitas in mandatis etiam ex praecipientis auctoritate colligendae sunt. Nihil ad haec spernendum, sive parvum sive magnum sit, quod praecipitur.
351Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0856A (auctor c.1140–1212)
CAPUT IX. Nihil turpius et homine religioso indignius, quam cutem molliter fovere, lautitias ciborum appetere ac denique ventrem Dei loco habere.
352Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0856D (auctor c.1140–1212)
Quare vile mihi videtur et turpe quod illi qui et religionis habitu induti, et nulla prorsus debilitate infirmati sunt, nimiam tamen in praeparandis et multiplicandis, in variandis [cod. Mel. mult. in saliendis et cond.], et condiendis ferculis curam impendunt: et ad instar infirmantium vel etiam, quod maius est dedecus, ad similitudinem mulierum praegnantium, nihil nisi sapidum quid in cibum sumere possunt?
353Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0857A (auctor c.1140–1212)
Anima nostra arida est; nihil aliud respiciunt oculi nostri, nisi manna.
354Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0857B (auctor c.1140–1212)
Valde mollis et tenera, et libera es, quae nihil pati potes; imo potes [cod. Mel. posses], sed non vis.
355Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0860B (auctor c.1140–1212)
Et si nihil aliud promisissem, hoc solum multum esset.
356Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0867D (auctor c.1140–1212)
Nihil valet confessio.
357Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0869C (auctor c.1140–1212)
CAPUT VI. Nihil magis in religione necessarium est quam mutua inter praelatos et subditos dilectio. Quid de privatis operibus pietatis sentiendum?
358Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0870B (auctor c.1140–1212)
Non solum orationes privatas, sed etiam omnes privatas devotiones, quae bona pro Deo intentione exercentur, ut per eas de bono communi nihil contingat imminui, devotiones, inquam, bonas privatas quidem iudico, sed eis communes ubique praepono.
359Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0871A (auctor c.1140–1212)
Stude, inquam, o anima mea, cavere noxia et appetere salubria, parere superioribus, obsequi aequalibus, esto honesta in habitu, mediocris in victu, assidua in claustro, in publico rara, intenta psalmis, et muta fabulis, in capitulo confitens et humilis, in choro serena [cod. Gem. seria] et simplex, in altari gravis et matura, in labore utilis et discreta, in dormitorio sancta et matura, in refectorio sobria et faceta; in incessu, statu et in omnibus motibus tuis, ut legis in Regula tua, nihil habens quod cuiusquam offendat aspectum, sed sicut tuam deceat sanctitatem, ut in omni denique locutione et in omni actione et in omni loco et tempore erga omnem personam aptata sis et circumspecta; quatenus semper et ubique et tibi parca, [cod. Mel. pura] et proximis sis prompta, et Deo sis devota. Anima.
360Adamus Scotus, Sermones, 198, 0094B (auctor c.1140–1212)
Nunc vero non me existimans esse aliquid, cum nihil sim, ne ipse me seducam (Gal. VI, 3) , sed potius sciens quid desit mihi, non magni aliquid me agere deputo, etiam cum me ex toto ad amandum colligo; qui me tantillum et talem, a tantis ac talibus, tantum ac taliter amari non ignoro.
361Adamus Scotus, Sermones, 198, 0095A (auctor c.1140–1212)
Scio namque et fateor me debitorem, scio nihilominus et fateor me condignum non esse posse redditorem: non ignorans quidem esse multum per omnem modum, quod a me acceptum est, sed et quia [al. id vel illud] quod rependatur, apud me nihil est.
362Adamus Scotus, Sermones, 198, 0095A (auctor c.1140–1212)
Nec id profecto ad dispendium vestrum, quia eo vobis uberius largitor reddet, ac remunerator omnium bonorum, quo plus illi, pro eius nomine, contulistis, qui nihil habet quod reddat vobis.
363Adamus Scotus, Sermones, 198, 0099A (auctor c.1140–1212)
Et ideo sive in opere manuum, seu in officiis ecclesiasticis, seu in aliquo, quod ad Deum pertinet, negotio fueritis, abiecto tepore noxio, renuntiata ex toto omni levitate corporis, et pro posse etiam instabilitate mentis: in habitu et gestu, in statu et incessu, in omnibus denique motibus vestris, tam exterius quam interius, nihil fiat quod divinum, vel angelicum vel humanum offendat aspectum (sed quod vestram, ut beatus vos Pater vester admonet Augustinus, deceat sanctitatem), ut in omnibus exhibentes vos fideles et prudentes, sollicitos et devotos, ipsum in futuro habeatis remuneratorem, quem modo agonis vestri habetis inspectorem.
364Adamus Scotus, Sermones, 198, 0102D (auctor c.1140–1212)
et tamen nisi hoc primitus daretur; nihil postmodum adderetur: nec nisi mediante pariete, tectum in domo superponeretur.
365Adamus Scotus, Sermones, 198, 0106A (auctor c.1140–1212)
Quid formidabo me ex toto committere tibi, qui nihil vis, nisi quod mihi bonum est; eoque [al. eo quod] amicus meus es? et omne quod vis bonum, bene conferre vales, quia omnipotens es?
366Adamus Scotus, Sermones, 198, 0111B (auctor c.1140–1212)
Ibi enim primum quidem, ut nihil ad festivam laetitiam pertinens desit, resonat sonus tubae, terror videlicet divini timoris, quia initium sapientiae timor Domini (Psal. CX, 10) . Sonat quoque psalterium bonae actionis, et cithara corporalis mortificationis; sonat tympanum abstinentiae, et chorus concordiae.
367Adamus Scotus, Sermones, 198, 0117B (auctor c.1140–1212)
En venit ventus ille turbinis ab aquilone, nubem secum afferens magnam (Ezech. I, 4) : quomodo, quaeso, vel ad unum ipsius flatum abiectus adeo pulvis stare subsisteret [al staret, aut subsisteret], nisi ipse defenderet, ad quem mundi huius princeps venit et in eo nihil suum invenit? (Ioan. XIV, 30.) Iam itaque statis, sed in Domino.
368Adamus Scotus, Sermones, 198, 0117B (auctor c.1140–1212)
Et qui in vobis infirmi omnino et imbecilles nihil potestis: nunc omnia potestis in eo, qui vos confortat.
369Adamus Scotus, Sermones, 198, 0120A (auctor c.1140–1212)
Nunc vero cum nihil non videntibus adsit, nihil videntibus desit, citra impatiens non quiescit; ultra, utpote iam pacata, se non extendit.
370Adamus Scotus, Sermones, 198, 0146C (auctor c.1140–1212)
Incumbit itaque nobis ostendere, auxiliante, fine quo nihil possumus, Spiritu sancto, quid sit ad emendationem morum iuxta intellectum tropologicum, Sion surgere, et se convertere ad Deum suum.
371Adamus Scotus, Sermones, 198, 0148D (auctor c.1140–1212)
Quam nihil ei ad bonum adsit, nihil ad malum desit.
372Adamus Scotus, Sermones, 198, 0152B (auctor c.1140–1212)
Sed conscius ipse sibi, plene se mundum contempsisse, et ea quae in mundo sunt: scrutanti omnem domus suae supellectilem, et aliquid suum sive in mente sive in corpore eius invenire volenti, sed non valenti, ait: Scrutare, et quidquid tuorum apud me inveneris, aufer (Gen. XXXI, 32) . Hoc est dicere: pleno te contemptu abieci [al. abiicio] munde tumide, nihil in me, ad te pertinens reperies.
373Adamus Scotus, Sermones, 198, 0153B (auctor c.1140–1212)
De quo scriptum est: Qui facit mirabilia magna, et additum est solus (Psal. CXXXV, 4) , ne putet homo se mirabilia posse facere sine illo; qui sine illo nihil potest facere, qui sufficiens non est vel cogitare aliquid ex se, quasi ex se, sed sufficientia sua ex ipso est (II Cor. III, 5) . Facit tamen, qui huiusmodi est, mirabilia in vita sua; sed per illum, qui facit mirabilia magna solus.
374Adamus Scotus, Sermones, 198, 0153D (auctor c.1140–1212)
Nihil quod tortum sive crudele est, amat.
375Adamus Scotus, Sermones, 198, 0154A (auctor c.1140–1212)
Iam apud se, seniores in plateis sedent (I Mach. XIV, 9) dum sensus eius interiores spirituali praediti maturitate, in latitudine pacis huius se humiliant, utpote quos non conclusit in manus inimici, statuens in loco spatioso pedes eorum (Psal. XXX, 9) . Et de bonis terrae tractant, dum nihil apud se in intimis versari sciunt, quod ad illa non pertinet bona, quae se credit sanctus David (Psal. XXVI, 13) , videre bona, in terra viventium.
376Adamus Scotus, Sermones, 198, 0161A (auctor c.1140–1212)
Increpant et Petrum fratres quod intrat ad viros praeputium habentes, et manducat cum illis (Act. II, 3) . Tempus est ut ab aquilone aurum veniat, et a Deo formidolosa laudatio (Iob XXXVII, 22) , ut et aquilo det et auster non prohibeat (Isa. XLIII, 6) . Quia oportebat eum transire per Samariam, qui pertransiit benefaciendo (Act. X, 38) , et sanando omnes oppressos a diabolo, ut per fidem venientibus ad eum Samaritanis ad infundendam eis dilectionem geminam, maneat apud eos duos dies, quatenus et corde credant ad iustitiam, et ore confiteantur ad salutem (Rom. X, 10) dicentes: Ipsi audivimus et scimus, quia hic est vere Salvator mundi (Ioan. IV. 42) . Non ergo nihil boni a Samaria, nec abominandus Samaritanus: cum apud eum misericordia inventa sit, quae apud sacerdotem et levitam locum habere non potuit (Luc. X, 33). VIII. Sed, licet de vocatione gentium haec verba apte intelligi possint, prius aliquid in eis altius et profundius quaeramus, sicque de montibus superiorum sensuum ad campos inferioris intelligentiae convenienter postmodum descendemus.
377Adamus Scotus, Sermones, 198, 0162D (auctor c.1140–1212)
Per quod omnia facta sunt, et sine ipso factum est nihil (Ioan. I, 1) , in quo, et quod factum est in eo?
378Adamus Scotus, Sermones, 198, 0163A (auctor c.1140–1212)
Os nihil transitorium efflans.
379Adamus Scotus, Sermones, 198, 0163A (auctor c.1140–1212)
Cor nihil intrinsecum eiiciens.
380Adamus Scotus, Sermones, 198, 0163A (auctor c.1140–1212)
Uterus nihil novum concipiendo assumens: nihil antiquum pariendo amittens.
381Adamus Scotus, Sermones, 198, 0167D (auctor c.1140–1212)
Quod in sermone alio ostendemus, adiuvante Domino, quid sit, iactantes cogitatum nostrum in ipsum, sine quo nihil possumus.
382Adamus Scotus, Sermones, 198, 0170C (auctor c.1140–1212)
Pudor, quaeso, pudorem proiiciat, verecundiam verecundia expellat, ut sicut de sancta illa poenitente beatus Gregorius ait, tam vehementer temetipsum erubescas intus, ut nihil esse credas, quo verecunderis foris.
383Adamus Scotus, Sermones, 198, 0173C (auctor c.1140–1212)
Adde posthaec; adde et ad haec, quin [al. quia] haec omnia nihil merenti contulisti.
384Adamus Scotus, Sermones, 198, 0173C (auctor c.1140–1212)
nihil boni, nihil non mali feci; et ipse omnia bona contulisti.
385Adamus Scotus, Sermones, 198, 0174A (auctor c.1140–1212)
Secunda invitat ad dilectionem, ut in eius quem tanta taliaque tibi dedisse agnoscis, amore inflammeris; tertia, salubrem tibi infundit humilitatem, ut dum te consideras et multa accepisse, et nihil prorsus meruisse, nihil ex omnibus, quae in te vides, bonis, tibi attribuens, sed illi omnia, ex cuius munere sunt, ascribens in conspectu largitoris largissimi, utiliter humilieris.
386Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178A (auctor c.1140–1212)
Quid enim aliud esuriebat, quando ad ficum veniens, in ea nihil aliud nisi folia invenit: cum tamen, ut ait Evangelista, non esset tempus ficorum? (Marc. II, 13.) Quid, inquam, aliud esuriebat, nisi fidem Iudaeorum?
387Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178A (auctor c.1140–1212)
Qui quidem nihil in se nisi folia verborum legalium habebant.
388Adamus Scotus, Sermones, 198, 0183C (auctor c.1140–1212)
Infirma siquidem mens, suavia laudis verba libenter et gaudenter suscipit, quae etiam plerumque, et cum nihil fortassis exterius et ad laudem pertinens audit, bene a se dicta in occulto apud se revolvit, et aliis per se haec nota recogitans, illisque haec valde placere sibi renuntians, privata quadam apud se laetitia inaniter hilarescit.
389Adamus Scotus, Sermones, 198, 0183C (auctor c.1140–1212)
Ille quoque qualiter irridendus, qualiter subsannandus est, qui laudem corde quidem quaerens, ore autem quasi fugiens, nihil penitus valere quidquid dixerit, conqueritur; malle se tacuisse quam sic locutum fuisse asserit.
390Adamus Scotus, Sermones, 198, 0184A (auctor c.1140–1212)
Sunt vero alii qui libenter quidem audiunt quae dicuntur, sed nihil penitus approbant nisi nova et inaudita dicantur.
391Adamus Scotus, Sermones, 198, 0184B (auctor c.1140–1212)
Quia iuxta Comicum: Nihil est dictum quod antea non sit dictum.
392Adamus Scotus, Sermones, 198, 0184D (auctor c.1140–1212)
Bene, inquiunt, et acute sensit in mente: sed quidquid dixit minus est probabile, minusque acceptabile, dum sua vulgarem hanc locutionem assumpsit in prolatione, cum ipsi nihil omnino intelligant ex omnibus quae dicuntur, nisi vulgariter eis exponantur.
393Adamus Scotus, Sermones, 198, 0196B (auctor c.1140–1212)
Sit denique prudens, ut quidquid agendum est, secundum rationem agere sciat, et sit fidelis, nihil contra rationem agere volens.
394Adamus Scotus, Sermones, 198, 0198D (auctor c.1140–1212)
Non solum illos interiorum affectuum pedes, in spirituales Domini vestri compedes inferentes, sed et corpus vestrum in strictissima exterius custodia coarctantes, atterentes illud in ieiuniis, et attenuantes vigiliis; mortificantes membra vestra quae sunt super terram (Colos. III, 5) , et carnem vestram cum vitiis et concupiscentiis crucifigentes (Gal. V, 24) , usque ad hanc horam esurientes, et sitientes, et laborantes manibus vestris (I Cor. IV, 11) . Haec est illa, in qua nunc estis, Samaria. Custodia videlicet non solum in corde, quod omni custodia servantes, et super vestram cum propheta custodiam stantes, parati estis quotidie imo continue suscitare Leviathan (Iob III, 8) . Sed in arctissima, etiam in corpore, vos custodia tenetis: intra metas statutas semper vos et ubique pro loco et tempore compescentes, nihil in vobis vestrum reservantes, non linguam, ut quidquam sine lima loquamini.
395Adamus Scotus, Sermones, 198, 0202B (auctor c.1140–1212)
Sed iacebat consternatus super faciem suam, vultusque eius haerebat terrae (Dan. X, 8) . Et post pauca: Dissolutae sunt compages meae, et nihil in me remansit virium, sed et halitus meus intercluditur (ibid. 16) . Quatuor quoque animalia, et viginti quatuor seniores in Apocalypsi ceciderunt proni in terram coram Agno, quia omnes sancti in consideratione humilitatis illius Agni mansuetissimi, qui tollit peccata mundi, ex amore se humiliant, illum infra omnia humilem videntes: et ipsi coram illo nullatenus superbire praesumentes.
396Adamus Scotus, Sermones, 198, 0205C (auctor c.1140–1212)
Frequentate eam assidue, exercete indesinenter, et maxime cum festa praecipua instant, ut eo mente, in eis, sitis iucundiores, quo per confessionem fueritis puriores; eo etiam quietiores in conscientia, quo, ipsa plenum vobis afferente testimonium, nihil a vobis recordamini commissum, quod non sit, et ei, cui debetis, et eo modo, quo debetis, per confessionem revelatum.
397Adamus Scotus, Sermones, 198, 0205D (auctor c.1140–1212)
V. Scitote praeterea, dilectissimi, Deo nihil adeo displicere quam absconsionem peccati.
398Adamus Scotus, Sermones, 198, 0215A (auctor c.1140–1212)
Et, ut brevi multa sermone comprehendam, in cunctis eius motibus nihil omnino fit, quod vel humanum, vel angelicum, vel etiam divinum offendat aspectum.
399Adamus Scotus, Sermones, 198, 0218D (auctor c.1140–1212)
Requiescet in eo et ab omni opere, quod patrarat (Gen. II, 2) , in his, qui ad aeternam vitam praeordinati sunt, quando perfectis in eis coelis, et terra, et omni ornatu eorum (ibid., 1) , ipsis, de quibus loquimur, electis nulla inerit corruptio, nulla deerit perfectio, nihil aderit mali, nihil deerit boni, videntibus eis aeternum in aeternum.
400Adamus Scotus, Sermones, 198, 0227C (auctor c.1140–1212)
Vox tua, o pie, o bone Iesu haec est: Si ego glorifico meipsum, gloria mea nihil est (Ioan. VI, 54) . Et iterum dicis: Ego non quaero gloriam meam (ibid., 50) . Fratres, si gloria Christi nihil sit si glorificat se ipsum: quid est vel quid esse potest gloria nostra, si glorificemus nos ipsos?
401Adamus Scotus, Sermones, 198, 0228A (auctor c.1140–1212)
Nihil etiam Deo acceptius, quam fervoris spiritualis profectus, quam iustitiae esuries est et sitis.
402Adamus Scotus, Sermones, 198, 0230B (auctor c.1140–1212)
magnum et vere mirabile et divinum quid, quod ita: Charitas Dei diffusa est in cordibus vestris, per Spiritum sanctum, qui datus est vobis (Rom. V, 5) . Eius habetis primitias, et pignus, clamante ipso intrinsecus ad vos Abba Pater: ipso quoque testimonium perhibente, quod estis filii Dei: ac per hoc si filii, et haeredes; haeredes quidem Dei, cohaeredes autem Christi (Rom. VIII, 17) . Magnum, inquam, et vere mirabile et omnino divinum, quod suggeritur vobis in mente, ut tam infatigabiliter suspiretis ad ipsum, pro certo habentes apud vos, nihil vobis posse sufficere citra, nihil vos debere, quaerere ultra, sed ad eum tendere, et in eo requiescere.
403Adamus Scotus, Sermones, 198, 0231B (auctor c.1140–1212)
Hanc sibi habet noster Ioseph desponsatam, sed carnaliter non cognoscit eam, ut et tu sic tibi intelligas eam, de qua loquimur, gratiam adiutricem adiunctam, ut nihil ad mollitiem gloriae et laudis tuae pertinens requiras in ea, vel per eam, nec te, quem tantae sponsae castum decet esse custodem, impudicum, versa vice, quod absit!
404Adamus Scotus, Sermones, 198, 0233C (auctor c.1140–1212)
Sic nec requirent misericordiam remittentis poenitentes: nihil ad reatum pertinens de praeterito non indultum habentes, nihil pro quo misericordiam necesse habent requirere ex tunc committentes.
405Adamus Scotus, Sermones, 198, 0234D (auctor c.1140–1212)
Sed quis in hac vita tantum mundari valet, ut nihil mundandum in se habeat?
406Adamus Scotus, Sermones, 198, 0235A (auctor c.1140–1212)
nam, ut ait Salomon, quis potest dicere: Mundum est mihi cor, purus sum a peccato? (Prov. IX, 20.) Itaque sunt mundi viri sancti, vestimenta Domini, et adhuc mundandi; quod quidem ita esse et ipse Dominus innuit, qui discipulos suos mundos esse asseruit, et eorum tamen pedes lavit (Ioan. XIII, 5) . Erit autem quando nihil in se habebunt quod mundetur, nulla penitus indigentes mundatione, nulla inquinati erunt pollutione.
407Adamus Scotus, Sermones, 198, 0243A (auctor c.1140–1212)
Et quidem ibunt omnes, ut profiteantur omnes singuli in civitate sua, quia tunc surrexerunt, ait Evangelista, omnes virgines illae et ornaverunt lampades suas (Matth. XXV, 7) . Celebrabitur a singulis professio sua die illa, quia nihil tunc celabit conscientiam, ex omnibus, quae in se anteacta habuit vita.
408Adamus Scotus, Sermones, 198, 0245B (auctor c.1140–1212)
Magnum quid, quod ait Ioannes de eo: Omnia per ipsum facta sunt et sine ipso factum et nihil (Ioan. I, 3); sed multo maius quod in subsequentibus adiunxit: Verbum caro factum est, et habitavit in nobis (ibid.) . Quis enim mortali non solum carne circumdatus homo, sed quis etiam in sua puritate persistens angelus, tam profundi est sensus quin obstupescat; factum intuens factorem universorum, Deum hominem, verbum carnem?
409Adamus Scotus, Sermones, 198, 0245C (auctor c.1140–1212)
Quod enim ut vel esset; maxime autem ut tantum ac tale quid esset, qui nihil fuit, ei dedit: cui nihil defuit, cui nihil quidquam adesse potuit novum, nec aliquid deesse antiquum. Quod maius, quidve tam antiquum [al. quid magis tam antiquum], quam aeternum? Ille ergo omnipotens, qui augeri non potest, quia perfectus est: nec minui, quia immensus est; sola gratia hominem creavit: utpote cuius bonorum non indiguit, cuius sicut nec mala quidquam auferre possunt omnipotenti, sic nec bona aliquid conferre possunt omnia habenti.
410Adamus Scotus, Sermones, 198, 0245D (auctor c.1140–1212)
Et illuxit hic magna in homine condito conditoris gratia, tum quia nihil fuit, qui conditus fuit, tum quia tam sublimiter conditus fuit, ut ad conditoris sui imaginem et similitudinem.
411Adamus Scotus, Sermones, 198, 0248B (auctor c.1140–1212)
Cum et Paulus dicat: Sine fide impossibile est placere Deo (Hebr. II, 6) ; et nihilominus Iacobus asserat: Si non habet opera, mortuam esse in semetipsa (Iac. II, 17) . Pollutus eras et immundus, undique faece peccatorum infectus perniciose: et ideo perniciose, quia nihil minus, quam quod malum est, odio habebas.
412Adamus Scotus, Sermones, 198, 0248C (auctor c.1140–1212)
Qui autem venit ad te liberator nihil in opere suo admisit malum, nihil omisit bonum, ut et tu videns in decore spiritualis conversationis suae nihil abesse, quod debuit adesse, nihil adesse quod debuit abesse; malum quidem reprobans, erigente a peccato, et bonum eligens caveres tibi a delicto.
413Adamus Scotus, Sermones, 198, 0249B (auctor c.1140–1212)
Utique locus voluptatis, in quo, ut breviter dicam, nihil prorsus quod reprobare, quod non approbare possis.
414Adamus Scotus, Sermones, 198, 0257C (auctor c.1140–1212)
Cuius mihi, ut verum fatear vobis, non modicum multoties et culpa considerata stuporem, et poena ingerit timorem, quia nisi pro eo quod hac in causa summa illa aequitas est, quae nihil pravum sive distortum agere potest, videtur quod tanta in propheta illo, talique vindicta inobedientia illa puniri non debuit, quam, ne inobediens esset, incurrit.
415Adamus Scotus, Sermones, 198, 0258D (auctor c.1140–1212)
Sincere, si te tibi renuntians, nihil tuum carnale in eo, quod iubetur, requiris; sed solam et iubentis voluntatem, et iussionis utilitatem attendis, et libentius etiam dura et aspera, quam suavia et mollia amplecteris Perseveranter, si illum in obedientia sequeris, de quo legis: Factus est obediens usque ad mortem (Phil. II, 8); illum tibi solum praefigens terminum obediendi, qui est et vivendi.
416Adamus Scotus, Sermones, 198, 0260C (auctor c.1140–1212)
Et interponens se, utrumque sibi invicem coniungat, ut dum simul se invicem miscuerint, nihil exerceat pietas mansuetudinis non rigidum, nihil rigor disciplinae non pium.
417Adamus Scotus, Sermones, 198, 0262C (auctor c.1140–1212)
Praebete, inquam, ad invicem, suscipite et ab invicem, quia nihil inter vos habere potestis gratius, nihil delectabilius.
418Adamus Scotus, Sermones, 198, 0268B (auctor c.1140–1212)
Nam quos corripuit ut se corrigerent, oravit ne perirent; et in utroque, tam videlicet in corripiendo, quam orando, nihil praeterquam eorum salutem quaesivit, ita disponente atque providente charitate, quam intrinsecus in mente possedit.
419Adamus Scotus, Sermones, 198, 0268C (auctor c.1140–1212)
Ecce furor iracundiae: et stridebant dentibus in eum (ibid., LIV) ; ecce exprobratio. Et post pauca: Exclamantes autem voce magna continuerunt aures suas, et impetum fecerunt unanimiter in eum (ibid. LVI) . In quibus verbis nihil ad malitiam pertinens notare possumus ipsis defuisse, dum a veritate auditum avertentes, ea quae Dei erant, nec exterioribus poterant auribus percipere.
420Adamus Scotus, Sermones, 198, 0276D (auctor c.1140–1212)
Fides siquidem nihil habet dubium, sed nec aliquid nudum, ut sit haec lucens utique, pro eo quod veritatis habet certitudinem; sed lucens in nocte, pro eo quod detinens eamdem veritatem in involutione, nudam non profert manifestationem.
421Adamus Scotus, Sermones, 198, 0277C (auctor c.1140–1212)
Latitudo non praetensa: nihil eorum quae fecit odio habens (Sap. XI, 25); sed est ei cura de omnibus.
422Adamus Scotus, Sermones, 198, 0282B (auctor c.1140–1212)
Si cum coelum sis, solem, lunam et stellas habes, tu quidem hoc ipse es, qui nihil in te habes, quod ipse non es: sicut enim tu verum esse non potes non esse, sic nec aliquid in te esse poterit, quod tu non sis.
423Adamus Scotus, Sermones, 198, 0282B (auctor c.1140–1212)
Tu enim, ut ita dicam, esse tuum es, in quod nihil est nisi quod es; aliis tamen in te ostendis solem, aliis lunam, aliis stellas, cum tu non aliud et aliud, sed ipse idem sis, cum idem est esse quod est.
424Adamus Scotus, Sermones, 198, 0282B (auctor c.1140–1212)
Tu vere unus, et ideo in te non suscipiens numerum: immensus, ac per hoc nullum admittens augmentum; aeternus et idcirco nullum patiens defectum: tu sub quo transeunt cuncta, nihil tibi.
425Adamus Scotus, Sermones, 198, 0290B (auctor c.1140–1212)
Nonne pium asseris, quem pro blasphemante populo etiam morti se obiicere vides? (Exod. XXXII, 32) sic nihil minus districtus, qui contra eumdem populum aliquando irascens, etiam ad ipsius interfectionem, per zeli studium, saeviit (Num. XXV, 3) . Quid dicam quod uno eodemque tempore et lapidibus eum obruere rebellis populus proposuit, et ipse tabernaculum ingreditur oraturus pro eo? (Exod. XVII, 4) merito pronuntiavit Spiritus sanctus, quod esset vir mitissimus, super omnes homines, qui morabantur super omnem terram (Num. XII, 3) . Plane mitissimus qui orare studuit pro persequentibus et calumniantibus se. Irascitur Phinees (Num. XXV, 7) , nequando irascatur Dominus; manum in illicite se commiscentes extendens, et manum Domini a populo avertens (ibid.): sicque dum zelat zelum legis, accipit testamentum sacerdotii aeterni, quia reputatum id est ei ad iustitiam a generatione in generationem usque in sempiternum. Iosue (Num. XXVII, 18) humiliter subesse non renuit ut postmodum humiliter praesit, quia cui obedientiam impendit, huic et in regimine succedit.
426Adamus Scotus, Sermones, 198, 0295A (auctor c.1140–1212)
IV. Et certe ex omnibus, quae fecit, mirabilibus, nihil arbitror magis mirabile, quam quod infirma sustinuit; magis namque videtur mirabile, quod panis esurit, fons sitit, vita moritur, quam quod esurientes multos paucis de cibariis reficit, quod aquam in vinum commutat, quod mortuos suscitat.
427Adamus Scotus, Sermones, 198, 0296A (auctor c.1140–1212)
Omnia per ipsum facta sunt,et sine ipso factum est nihil, quod factum est. In ipso vita erat (Ioan. I, 1) . Nonne tibi videtur iste aequaliter oculos in coaeternos et aequales sibi Patrem, et stantem a dextris eius Filium infixisse, et vidisse neutrum eorum alterum vel excedere potestate, vel praecedere aeternitate; sed eos vere summoque in una unum esse deitate?
428Adamus Scotus, Sermones, 198, 0296B (auctor c.1140–1212)
Quid enim proficis, ut eosdem modo breviter coelos attingamus: quid, inquam, proficis, quod ad sublimes contemplationis modos pertingas, quod Dei scilicet invisibilia per ea quae facta sunt, intellectu conspicias, si non in iisdem visibilibus ipsum admireris, per quem Deus Pater omnia fecit, sine quo factum est nihil, in quo quod factum est, vita erat?
429Adamus Scotus, Sermones, 198, 0296B (auctor c.1140–1212)
si super laudabili virorum spiritualium conversatione obstupescis, illum maxime in eis glorifica, qui operatur in eis velle et perficere pro bona voluntate (Phil. II, 13) ; quos cum confortat, omnia possunt in eo, sine quo nihil possunt.
430Adamus Scotus, Sermones, 198, 0300B (auctor c.1140–1212)
sed fallax, et omnino nihil est honor, qui a Deo non est.
431Adamus Scotus, Sermones, 198, 0301B (auctor c.1140–1212)
Magnae profecto puritatis vir, qui cuncta visibilia transcendens, semetipsum etiam supergrediens claritate interioris oculi, verbum vidit esse in principio, et apud Deum esse, omniaque per ipsum facta esse, et sine ipso factum esse nihil; et quod factum est in ipso, vitam esse (Ioan. I, 1) . Nonne eum legi Evangelium audis, supra modum admirari et obstupescere cogeris, audiens eum ita propere et seriatim post tanti temporis spatium verba Domini ad alios, et aliorum ad ipsum referre, ac si contigisset ea hora ipsum eadem audire?
432Adamus Scotus, Sermones, 198, 0302B (auctor c.1140–1212)
et ut nihil videar praeterisse!
433Adamus Scotus, Sermones, 198, 0306C (auctor c.1140–1212)
Ne ergo defaecatae mentis puritas in aliquo posset corrumpi, studuit amoris in eo radicibus, in quo nihil inquinatum incurrit, consolidari ut, dum sic in illo firmaretur, nullatenus flecteretur.
434Adamus Scotus, Sermones, 198, 0306D (auctor c.1140–1212)
Tertius vero quod post eius discessum in sepulcro eius, nihil nisi manna inventum sit.
435Adamus Scotus, Sermones, 198, 0307C (auctor c.1140–1212)
XIII. Sed et illud quomodo aliquis digne poterit admirari legens sive audiens quod in eius sepulcro nihil nisi manna contigit inveniri?
436Adamus Scotus, Sermones, 198, 0307D (auctor c.1140–1212)
En tibi apparet tuus qui te diligit Iesus cum discipulis suis, concivibus autem tuis, ad sapidissimas illas aeternae refectionis epulas invitavit [al. invitans]: ille te cum honore incomprehensibili eo perduxit, et ut non solum nihil ad honorem pertinens tibi in morte desit, sed et plurimum etiam contra ipsius naturae consuetudinem adsit; sepulcrum quoque tuum omni prorsus putredine non tam vacuatum, quam vacuum, cibo angelico vacuum esse non sinit.
437Adamus Scotus, Sermones, 198, 0308A (auctor c.1140–1212)
Quod autem et ad me venturus sit idem princeps, non contradico; sed quod in me nihil suum habeat, dicere non praesumo.
438Adamus Scotus, Sermones, 198, 0316A (auctor c.1140–1212)
Quod si quis super hoc dubitat, audiat veracem ipsius veritatis promissionem: Beati mundo corde quoniam ipsi Deum videbunt (ibid. 8) . Si vero omnes in te turbulentos motus in mente tua sedare studes; si sic etiam exterius plenam pacem exhibes, ut in vultu, in verbis, omnibus denique motibus tuis, nihil fiat quod cuiusquam offendat aspectum; sed magnum hoc bonum, his qui non habent offerre volens, quoscunque perturbatos aspicis, et pacificare, et ad concordiae unitatem revocare conaris, non est qui dubitet speciale hoc esse opus parvi Iesu, in quo Deus erat mundum reconcilians sibi (II Cor. V, 19) ; in cuius nuper ortu pacem nuntiabant angeli hominibus bonae voluntatis, qui etiam Pax nostra est, faciens utraque unum, pacificans sanguine suo et quae in coelis sunt, et quae in terris (Luc. II, 14) . Nec mirum si Filius Dei voceris, cuius officium exercere inveniris.
439Adamus Scotus, Sermones, 198, 0321B (auctor c.1140–1212)
Inde accidit quod nihil in sermonibus his de sanctis parvulis istis, pro parvulo Iesu occisis tetigimus: quorum festivam hodie solemnitatem celebramus.
440Adamus Scotus, Sermones, 198, 0325D (auctor c.1140–1212)
Tertio ei apparuit, quando defuncto Herode imperavit ei ut cum puero et matre eius iret in terram Israel (Matth. XIX, 20) . Qui etiam ut nihil ex his praeteriisse videamur, cum audisset de Archelao quod regnaret in Iudaea pro Herode Patre suo, timuit illo ire. Et admonitus in somnis (quanquam in hac admonitione nulla de angelo fiat mentio), non quidem de terra Israel recessit, sed in partes Galilaeae secessit: et veniens habitavit in Nazareth (Matth. 22, 23) . Quid sibi volunt haec?
441Adamus Scotus, Sermones, 198, 0328A (auctor c.1140–1212)
Audit quoque Paulum dicere de se, quod nihil sibi est conscius, sed in hoc tamen iustificatus non est, pro eo quod qui iudicat eum Dominus est (I Cor. IV, 4) . XIV. Hae sunt tenebrae quibus se involutum videbat qui dicebat: viro cuius abscondita est via, et circumdedit eum Deus tenebris (Iob III, 24) . Ad quas nimirum tenebras interna inspiratione animus instructus confugit, ut opus suum bonum illaesum a peste conservet elationis, quasi Ioseph, qui ad hoc fugit in Aegyptum, ut puerum Iesum a persecutione custodiat Herodis.
442Adamus Scotus, Sermones, 198, 0330D (auctor c.1140–1212)
Nihil enim invenio vivacius, quo superbia vel praecavetur, vel vincitur, quam cum supradicta triplex consideratio sollicite habetur.
443Adamus Scotus, Sermones, 198, 0333D (auctor c.1140–1212)
Malitia parvuli estote, scientes et pio semper animo recolentes, quia parvulos iubet Dominus, ut sinantur ad eum venire, asserens talium esse regnum coelorum (Marc. X, 14) : nihil apud vos resideat, quod noceat: sicut nec quidquam apud se revolvere novit parvulus, unde per malitiam feriat.
444Adamus Scotus, Sermones, 198, 0333D (auctor c.1140–1212)
Nihil circumferatis in vultu vel in affatu, nihil habeatis in gestu vel actu, quod aliquod intuentibus inferat offendiculum.
445Adamus Scotus, Sermones, 198, 0333D (auctor c.1140–1212)
Et ut vos Pater vester, beatus Augustinus hortatur: « in incessu, in statu, in omnibus motibus vestris, nihil fiat quod cuiusquam offendat aspectum, sed quod vestram deceat sanctitatem.
446Adamus Scotus, Sermones, 198, 0335C (auctor c.1140–1212)
Quod nimirum, fratres charissimi, tunc fit, cum tam ordinatus et tam irreprehensibilis per omnia est status vester, ut iuxta quod vos beatus admonet Augustinus (in incessu, statu, et in omnibus motibus vestris nihil sit quod cuiusquam offendat aspectum, sed quod vestram deceat sanctitatem); quod, inquam, tunc fit, cum digne ambulatis vocatione vestra, cum omni humilitate, et mansuetudine; cum patientia supportantes invicem in charitate, sollicite servare unitatem Spiritus in vinculo pacis (Ephes. IV, 2) . Et sicut alibi qui hoc loquitur dicit: Superiores sibi invicem arbitrantes, non quae sua sunt singuli considerantes, sed ea quae aliorum (Phil. II, 3) . Providentes bona non tantum coram Deo, sed etiam coram omnibus hominibus.
447Adamus Scotus, Sermones, 198, 0336A (auctor c.1140–1212)
qui nec sperantes aliquid, nec pertimescentes tanto moderamine contenti sunt, ut copiosa quadam inopia aporiati, et inopi copia ditati, nihil possint amittere antiquum, quos constat esse tanquam nihil habentes: nihil acquirere novum, quos constat esse omnia possidentes (II Cor. VI, 10) . Haec et alia in hunc modum sunt, quae de Iesu dicuntur; super quibus Ioseph et Maria mater eius mirantur.
448Adamus Scotus, Sermones, 198, 0342D (auctor c.1140–1212)
Est gladius indifferenter accipiendus: primus quidem tribulationis temporalis: secundus persecutionis mundialis, de quo nihil tetigimus, quando de aliis tractavimus, quia tunc non occurrit memoriae nostrae.
449Adamus Scotus, Sermones, 198, 0345D (auctor c.1140–1212)
Verum quia universae viae Domini misericordia et veritas (Psal. XXIV, 10) ; quia duo haec audivimus, potestatem scilicet et misericordiam (Psal. LXI, 12, 13) , quia denique Psalmista asserit se cantare Domino misericordiam et iudicium (Psal. C, 1): revelantur cogitationes amoris scilicet suaviter consolantis, dum pertransit hic gladius animam, comprehendens longitudinem aeternitatis quae nunquam deficit, et latitudinem charitatis quae nihil eorum odit quae fecit; revelantur et cogitationes timoris, dum pertransit idem gladius animam, comprehendens sublimitatem maiestatis, quae est super omnia, cui adest manus omnia potens: et profundum sapientiae, quae infra omnia est, cui non deest oculus omnia videns.
450Adamus Scotus, Sermones, 198, 0347D (auctor c.1140–1212)
ut et tu scias tibi nihil prodesse, quae bona in te spiritualia congregas, nisi diligenti ea et sollicita circumspectione custodias.
451Adamus Scotus, Sermones, 198, 0348A (auctor c.1140–1212)
XI. Dico vobis, amicis meis, experto credite: nihil tam efficax habere potest homo ad gratiam spiritualem, non solum antequam data sit acquirendam, sed et postquam data ei fuerit ad retentandam et augendam, quam ut semper sit humilis in oculis suis, semper pavidus, et circumspectus: semper timidus et sollicitus, semper conscius sibi, quod non altum sapiat, sed timeat (Rom. XI, 20) : semper et in omnibus semetipsum accuset.
452Adamus Scotus, Sermones, 198, 0348D (auctor c.1140–1212)
Dicitur ergo quod pro tantillo, tantum proferetur, quantum nec ab aliis aestimetur; quod tam magnum, tamque multum est per omnem modum, pro eo quod pene est nihil; futura pro praesentibus, coelestia pro terrenis, pro transitoriis aeterna.
453Adamus Scotus, Sermones, 198, 0350D (auctor c.1140–1212)
Nunc autem cum se putant aliquid esse, cum nihil sint, ipsi se seducunt (Gal. VI, 3) . XVI. Cavete ergo vobis, qui praecipue habere videmini Iesum apud vos, ne eum habeatis ad ruinam.
454Adamus Scotus, Sermones, 198, 0353D (auctor c.1140–1212)
De quo sanctus Ieremias: Hoc est, ait, nomen quod vocabunt eum: Dominus iustus noster (Ierem. XXIII, 6) . Sed in iustitia sua iustificat ipse plurimos, et de plenitudine eius nos omnes accepimus (Ioan. I, 16) , ut unguentum capitis media barba descendat in oram vestimenti (Psal. CXXXII, 2) . Quia nemo potest facere mundum de immundo conceptum semine, nisi ipse qui solus est (Iob XIV, 4) . Non ergo te putes nihil habere quod accuses, si quaeras esse iustus; sed tunc spera te posse iustificari, cum diligens observator, et sollicitus perscrutator fueris scrupulose et curiose investigans, quid in te accusandum sit; et cum, quod tibi accusandum est apparuerit, accusare non dissimules.
455Adamus Scotus, Sermones, 198, 0357B (auctor c.1140–1212)
VIII. Cavete ergo vobis, charissimi, nesciat sinistra vestra quid faciat dextra (Matth. VI, 3) ; quia, ut breviter et veraciter dicam: nihil aliud Deus renumerare habet, quam quod propter se factum videt.
456Adamus Scotus, Sermones, 198, 0361D (auctor c.1140–1212)
XV. Septem annorum spatio legitur vixisse cum viro suo, octoginta vero quatuor in viduitate permansisse (ibid.) . Et, ni fallor, nihil istorum vacat, sed nobis ad ea introspicienda non vacat.
457Adamus Scotus, Sermones, 198, 0363A (auctor c.1140–1212)
Quid autem sit, quod a virginitate sua septem cum viro suo deguit annis, et quod de templo non discessit, in sermone vobis declarabimus subsequenti; prout inspirare nobis dignabitur, sine quo nihil possumus, qui est super omnia Deus benedictus in saecula.
458Adamus Scotus, Sermones, 198, 0373B (auctor c.1140–1212)
Est itaque circumcisus nobis, qui in nobis non nihil habemus, et quod mundetur impurum, et quod abscindatur superfluum.
459Adamus Scotus, Sermones, 198, 0374D (auctor c.1140–1212)
Nonne videtis, fratres mei, pernecessarium vobis cultrum disciplinae, quo abscidente quae in vobis superflua, ita temperati inceditis, ita honeste ambulatis, ut in incessu, statu, habitu, et in omnibus motibus vestris, nihil fiat quod cuiusquam offendat aspectum, sed quod vestram deceat sanctitatem?
460Adamus Scotus, Sermones, 198, 0377D (auctor c.1140–1212)
VIII. Vos autem estis, fratres, a quibus ablatum est a Domino opprobrium Aegypti, qui honeste ambulatis ad eos, qui foris sunt (I Thess. IV, 11) : in medio nationis pravae et perversae, lucentes quasi luminaria in mundo, verbum vitae continentes ad gloriam Christi (Phil. II, 15) ; sic exhibentes lucem vestram coram eis, ut visis bonis operibus vestris, non possint non glorificare Patrem vestrum, qui in coelis est (Matth. V, 16) : - unde fit ut is qui ex adverso est, si tamen aliquis est, revereatur, nihil habens mali dicere de vobis (Tit. II, 8) , confringit namque sanctitas conversationis vestrae molas leonum, et ora obstruit detractorum Deo odibilium (Rom. XII, 17) , incedentibus vobis in omnibus mandatis, et iustificationibus Domini sine querela: et providentes bona non tantum coram Deo, sed etiam coram omnibus hominibus pacem habentibus [al. quod ex vobis est cum hominibus pacem habentes]. Quod si forte ad augmentum gloriae vestrae insidiati vobis fuerint aemuli vestri, veneno invidiae infecti, pro eo quod Abel esse non valet, quem Cain malitia non exercet, iuxta illud proverbium: Summa petit livor: si, inquam, tale aliquid vobis evenerit, nolite nimis turbari, nolite nimis pusillanimes fieri.
461Adamus Scotus, Sermones, 198, 0380C (auctor c.1140–1212)
Ipse ad lapidandum quaesitus est, ipse ad praecipitandum adductus est (Ioan. X, 31) ; ipse homo dictus est vorax, et potator vini: amicus publicanorum et peccatorum (Matth. II, 19) , dictus est daemonium habens; et ad magnum quoque improperium appellatus est Samaritanus (Ioan. VIII, 48) . Ipse utique, ut princeps apostolorum ait, cum malediceretur, non maledicebat, cum pateretur non comminabatur; tradebat autem iudicanti se iniuste, quoniam peccata nostra ipse pertulit in corpore suo super lignum: ut peccatis mortui iustitiae vivamus (I Petri II, 23 et seqq.) , omnino sicut longe ante de ipso praecinuit Isaias: Sicut ovis ad occisionem ductus est, et sicut agnus coram tondente se obmutuit, et non aperuit os suum (Isa. LIII, 7) . Nam, ut de eo in Evangelio legitur, cum accusaretur in multis, nihil respondit (Matth. XXVII, 12) . XII. Si quem vero quaeritis rerum amissione mulctatum, et poena in corpore afflictum, praesto est sanctus Iob.
462Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388D (auctor c.1140–1212)
Quoniam quis in nubibus aequabitur Domino, similis erit Deo in filiis Dei? (Psal. LXXXVIII, 7) . O! inquam, quem invenit Deus Pater secundum cor suum, iuxta illud verax testimonium: Hic est Filius meus dilectus in quo bene mihi complacui (Matth. XVII, 5) . Inveni virum secundum cor meum, ait Deus de nostro David (Act. XIII, 22) . Et bene virum quem apprehenderunt septem mulieres (Isai. IV, 1) ; quia non ad mensuram dat Deus Spiritum, cuius gloriam vidimus, gloriam quasi Unigeniti a Patre plenum gratiae et veritatis (Ioan. I, 14) . De cuius plenitudine nos omnes accepimus (ibid., 16) . XII. Virum utique, quem vidit Ezechiel vestitum lineis inter viros sex (Ezech. IX, 2) , qui veniebant a porta quae respicit ad aquilonem, et uniuscuiusque vas interitus in manu eius, insinuans, ut scitis, fortem hunc et potentem David, utpote Dominum virtutum, mundissima ex Virgine matre, assumpta carne vestitum, inter homines apparuisse, qui omnes per sex aetates mundi, et a peccato per nativitatem corruptibilem procedebant, et in proprio opere nonnihil ad peccatum pertinens mortiferum habebant: quod fortassis tunc erat, quando commendato grege custodi, missus a Patre abiit onustus ad fratres suos (I Reg. XVII, 20 et seqq.): relictis videlicet illis nonaginta novem in deserto, nihil funditus periculi metuens eis, utpote quos in tuto dimiserat loco, missus ad ovem, quae perierat, descendit plenus gratia et veritate visitare, et consolari omnes, qui eum de toto corde desiderabant (Matth. XVIII, 2) ; nec rediit ad Patrem suum, priusquam superbum illum Gethaeum, qui procedebat mane et vespere, stans quadraginta diebus, proprio gladio peremisset, quia ipse nullum habuit, et detulisset caput in Ierusalem.
463Adamus Scotus, Sermones, 198, 0392C (auctor c.1140–1212)
sed emundabit, et emundando delebit eum institutum a summo medico nostro baptismi sacramentum: qui sanat omnes infirmitates nostras (Psal. CII, 3) , idem illud purificationis remedium sicut nobis instituens, sic et pro nobis in semetipso suscipiens, non solum nihil in se, quod lavaret impurum habens, sed et de immundo conceptum semine mundum facere potens qui solus est (Iob XIV, 4) . Quod si forte in via iniustitiae, non recte incedo, ibo mihi ad illum, qui factus est nobis a Deo, non solum sanctificatio, sed et iustitia (I Cor. I, 30) : et in libro illo vitae coram me expanso legam non modo quid ad ruinam pertinens vitiorum debeam praecavere; verum etiam quid ad ascensum spectans virtutis oporteat me exercere.
464Adamus Scotus, Sermones, 198, 0396A (auctor c.1140–1212)
Prius ergo longe sumus per ignorantiam in tenebris caecitatis, vocat nos ut prope simus per fidem in agnitione veritatis; secundo emundans nos ab operibus mortuis, servire nos facit Deo viventi, ut sicut exhibuimus quondam membra nostra servire iniquitati ad iniquitatem, ita nunc versa vice visitati mutatione dexterae Excelsi, exhibeamus eadem membra nostra servire iustificationi in iustificationem (Rom. VI, 19) ; tertio vero perfecta in nobis charitate, foras mittente timorem, quasi aqua in vinum conversa; cum vetus prius defecerit vinum, hauritur ex hydriis, (I Ioan. IV, 18) ut non deficiat novum: quae cum nihil nisi aquam, qua et adimplentur usque ad summum, contineant, nihil tamen nisi vinum, et ipsum bonum, utpote usque adhuc servatum, effundunt.
465Adamus Scotus, Sermones, 198, 0399B (auctor c.1140–1212)
Est enim confessio non modo in lingua, sed et in opere: alioquin non diceret Paulus, quosdam factis negare Deum, nisi sciret esse quosdam, qui et factis confitentur (Tit. I, 16) . Si ergo domus David Bethlehem, quomodo non quamdam Bethlehem sanctam quam exercetis, dixerim conversationem quos regit Dominus, ut nihil vobis desit, in loco vos pascuae collocans (Psal. XXII, 2) ; ut comedentibus vobis medullam terrae lacte et melle manantis, delectetur in crassitudine anima vestra, sicut adipe et pinguedine repleta?
466Adamus Scotus, Sermones, 198, 0400C (auctor c.1140–1212)
Quia sicut neglecta ruina audientibus ad malum est, ita in integritate veritatis, sive illaesa servata, materia et occasio ad bonum est, et hanc esse arbitror causam, ob quam nos hortatur Apostolus, ut provideamus bona, non tantum coram Deo, sed et coram non quibusdam, sed omnibus hominibus (Rom. XII, 17) , qui etiam rursus monet nos, ut honeste ambulemus ad eos, qui foris sunt (I Thess. IV, 11) . Irreprehensibiles vos exhibete coram saecularibus, nihil in vestro verbo vel opere, nihil in habitu et gestu sit, quod eis offendiculum esse possit.
467Adamus Scotus, Sermones, 198, 0402A (auctor c.1140–1212)
Hic enim est, qui ita se intuentibus circumspectum et aptum, ita religiosum et sanctum exhibet: ut nihil in eo videri, nihil de eo audiri queat, quod cuiusquam aspectum, vel auditum offendat; effectus sancta, qua pollet, conversatione agente; et malis timori, et bonis amori, utrisque autem venerationi.
468Adamus Scotus, Sermones, 198, 0402A (auctor c.1140–1212)
Fama vero huius, quae late crescens circumquaque volitat, quid nisi praeclara et lucida quaedam stella est, quae dum nihil in se habet, nisi quod ad Deum pertinet, et quod eum aliis ad exemplum intuentibus placet, iure de ea dici solet: [stella ista sicut flamma coruscat, et regum Regem Deum demonstrat.
469Adamus Scotus, Sermones, 198, 0402B (auctor c.1140–1212)
Felix qui toto conamine studet ut talis sit, quatenus quidquid in eo videtur, quidquid in eo auditur, totum sine ulla exceptione summi Regis demonstratio sit; regnum Dei in se advenisse, regnum Dei etiam intra se esse, verbis et operibus, moribus et cunctis suis motibus ostendit; nihil non maturum praeferens in vultu, nihil non disertum in affatu, nihil non humile in habitu, nihil non parcum in victu, nihil non irreprehensibile in gestu, nihil denique non grave in incessu.
470Adamus Scotus, Sermones, 198, 0402C (auctor c.1140–1212)
Nihil ad se admittit curiosum per aspectum, nihil vanum per auditum, nihil voluptuosum per olfactum, nihil gulosum per gustum: utque de quinque sensibus praeteriisse videar nullum, nihil impurum per tactum.
471Adamus Scotus, Sermones, 198, 0403B (auctor c.1140–1212)
Nunquid enim tu ibi puerum asseres Iesum, ubi nihil est purum pertinens ad salutem, sed magis quidquid impurum spectans ad damnationem?
472Adamus Scotus, Sermones, 198, 0403D (auctor c.1140–1212)
Sed nec mater ibi eius invenitur Maria, cum nihil sit ibi internam et spiritualem gratiam repraesentans, quae eiusdem salubris puritatis est auctrix.
473Adamus Scotus, Sermones, 198, 0407D (auctor c.1140–1212)
subiunxit idem Paulus: Eum, qui non novit peccatum, pro nobis, peccatum fecit, ut nos efficeremur iustitia Dei in ipso (Ibid., 21) . Pro nobis, qui nihil novimus nisi peccatum, eum, qui non novit peccatum, fecit peccatum.
474Adamus Scotus, Sermones, 198, 0409D (auctor c.1140–1212)
Primum itaque stude omnem semper in vultu gravitatem circumferre cum dulcedine, et dulcedinem cum gravitate; et in habitu vilitatem cum honestate, curans, ut breviter dicam nihil non humile in incessu, in statu, in gestu, vel in aliquo motu ostendere; novissimum ubique quantum in te est, locum elige: et cum forte ad aliquid quod sublime esse videtur, te vocari contingit, sic non improbe insistas, ut tamen humiliter recuses: sic non frontose recuses, ut tamen verecunde excuses.
475Adamus Scotus, Sermones, 198, 0410B (auctor c.1140–1212)
Nihil enim tibi prodest, quod humilia de te, et sublimia de proximo tuo sentis: quod te reprehendis, et illum erigis: quod te deiicis, et illum extollis, nisi tam humili hoc intentione exercens, ut et in virtute, virtuose quod virtutis est agas et peragas; et pro virtute mercedem, quae virtuti debetur, expetas et exspectes.
476Adamus Scotus, Sermones, 198, 0413C (auctor c.1140–1212)
Loquemur ergo de miraculo hoc quod Deus dederit, et si ea dicimus, quae magis nobiscum recognoscatis, quam agnoscatis, scitote quod Apostolus dicit eadem scribere, sibi non quidem pigrum, auditoribus autem suis necessarium (Phil. III, 1) : et iuxta comicum, nihil esse dictum, quod antea non sit dictum.
477Adamus Scotus, Sermones, 198, 0414A (auctor c.1140–1212)
Verumtamen quia in his qui se invicem sincere diligunt, nihil amor ad rem duntaxat pertinens, quantumlibet magnum et arduum, non audet petere timidus, nihil negare valet avarus, spei, quam in obtinendo quod petiit, habuit, certitudine roborata, et idcirco responsionis, quam audierat, duritia nequaquam consternata, inducitur ab evangelista dixisse ministris, et iussisse ut eius (haud dubium quin Iesu) quaecunque illa essent, dictis obtemperarent: sciens eum, ni fallor, nolle negare, quod ipsa praesumpsit postulare.
478Adamus Scotus, Sermones, 198, 0414C (auctor c.1140–1212)
Audite itaque hominem insipientem, qui cum loqui nesciat, tacere non sinitur: et cum a me nihil audieritis quod antea non audistis, alia vice esurientes panem ab illo ne coeperitis mendicare, quo vos constat sufficienter, in domo vestra abundare.
479Adamus Scotus, Sermones, 198, 0416A (auctor c.1140–1212)
quae tanto tempore coeno immersa et luto infixa, universis pene contagiis sordebam; nihil impuritatis omittens; nihil quod puritatis est, admittens.
480Adamus Scotus, Sermones, 198, 0430A (auctor c.1140–1212)
II. Erigo post haec oculos ad iudicium Dei, iustum quidem, sed occultum; et invenio eos caecos: nihil enim hic video in caecitate mea.
481Adamus Scotus, Sermones, 198, 0430A (auctor c.1140–1212)
Nec est iam omnino nihil quod video, qui video non posse me hic aliquid videre.
482Adamus Scotus, Sermones, 198, 0430C (auctor c.1140–1212)
Nam si vas electionis apostolus Paulus, nihil sibi conscius, in hoc iustificatus non est, pro eo quod qui iudicat eum Dominus est (I Cor. IV, 49) : quomodo ego iam iustus sum, qui mihi conscius sum?
483Adamus Scotus, Sermones, 198, 0436C (auctor c.1140–1212)
Sed cui huius spiritualis commutationis bonum discretio attribuere debet, nisi ei quo omne bonum nostrum, sine quo nihil possumus facere?
484Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1106B (auctor 1010-1026)
Sed 73 et semis, et 269 et semis, reddunt 343. Quare quadratum in altum tollere nihil est aliud nisi excessiones suas et circuli aream secum deducere.
485Adelboldus Traiectensis, De ratione inveniendi crassitudinem sphaerae, 140, 1108A (auctor 1010-1026)
Iam nunc quidem nihil dubitarem quin haec esset ratio sphaericam crassitudinem inveniendi, si proprium esset sphaericae tantum erassitudinis, ut, si duplicitas in diametro constaret, octuplicitas in soliditate reperiretur.
486Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0093D (auctor 1010-1026)
Quem rex diu ferre non potuit, sciens eos nihil in duritia Ducis deliquisse, et ob hoc plus iusto passos fuisse.
487Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0096C (auctor 1010-1026)
Cum maioribus nihil tractabat, cum iuvenibus omnia disponebat.
488Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0103C (auctor 1010-1026)
Custodes nihil de his, qui montem occupaverant, scientes, ad resistendum Clusas impugnantibus accedunt.
489Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0107A (auctor 1010-1026)
Ille solus obiit; alii nihil, praeter timorem, passi sunt: sed in illius interitu didicerunt, quod saepe per Psalmistam audierunt: Cum electo electus eris, et cum perverso perverteris.
490Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1096A (auctor 1010-1026)
Ut ergo ex eo gustavit, ita paulatim miro modo decrescere coepit et annihilari, ut antea consuevit augmentari, ut tandem nihil aliud edere nisi caseum et bibere nisi lactis valde modicum circa fere dimidium annum potuisset.
491Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1096B (auctor 1010-1026)
Cum vero sibi omnino sine celeri vomitu nihil posse gustare credula exstitisset, rogavit praedictam Dei famulam Thiedildem ut nihil vitalis stipendii illi impenderet, cum omne quod impenderet perdidisset.
492Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1096B (auctor 1010-1026)
Quam suscipiens cum omni diligentia observavit, sexque hebdomadis fere secum detinuit; in quibus eam nihil manducasse vel bibisse certissimum fuit.
493Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1098A (auctor 1010-1026)
» Quae statim, ac si nihil incommodi perferens, surrexit, et de loco ad locum exsiliens, basilicam, ad quam tetendit, ingressa est, divinae clementiae atque beatae virgini gratiarum actiones pro adepta sospitate rependit.
494Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1099C (auctor 1010-1026)
Contigit nimium mirabile, et, nisi plurimorum approbaretur cognitione, valde incredibile (sed divinae Maiestati nihil constat impossibile), inauditum nuper a saeculo signum.
495Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1100A (auctor 1010-1026)
Quod tam vos hic modo praesentes, quam omnes a me potius quam ab aliis, quam mirificum sit, audire oportet: et, ne me aliquis divinam fallere conscientiam velle suspicetur, testor Deum, quem nihil latere potest, ante cuius assisto, licet indignus, altare, et S. Walburgam, cuius nimium compulsus suffragia requisivi, me nihil ficta sed veridica, in hoc miraculo, narratione relaturum, prout possibile est humanae fragilitati.
496Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1100C (auctor 1010-1026)
» Quo invento, cum discumberent, et cum priores consocii nihil commeatus secum habere conquererentur, ait qui supervenit conviator tertius: « Iam nunc lassi conquiescentes de meis pransuri cibusculis; postmodum ea ratione dormiamus, ut nimirum tertius securam vigiliam exhibeat duobus, ut sic gemina refocillationis et pausationis recreatione relevati coeptam in Domino profectionem perficiamus.
497Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1292A (auctor 1050-1062)
Sed de incredulis nihil ad nos.
498Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1292C (auctor 1050-1062)
Dixerat enim cum adhuc esset cum hominibus mortalis: « Sine me nihil potestis facere (Ioan. XV) . » Et immortalis effectus, cum coelos ascensurus corporaliter esset: « Ecce ego, inquit, vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem saeculi (Matth. XXVIII) . » Quia enim ex duabus naturis diversis (altera circumscripta, altera incircumscripta) compersonatus, per circumscriptam de loco ad locum transmigrabat; per incircumscriptam vero, qua illocaliter ubique est totus, cum eis remanebat: nec tamen Filium Dei a Filio hominis separabat.
499Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1293C (auctor 1050-1062)
quia quicunque baptizat in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, dignus an indignus, sanctus aut peccator, catholicus aut haereticus, nihil interest; quoniam ministerium illorum tantummodo est, nec ab eis, sed per eos (si recte loqui volumus) baptizatur. Christus igitur per manum et os sacerdotis baptizat, Christus per manum et os sacerdotis corpus et sanguinem suum creat.
500Adelmannus Brixiensis, Epistola de Eucharistae sacramento, 143, 1294D (auctor 1050-1062)
Nec me fugit illa prima, quae duas istas potentias praecedit, sed ad nostrum institutum nihil visa est attinere, et curandum est ne longiore quam oportet utamur digressione.