'nomen' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 69024 hits      Show next 500

Nor id , p8, 52 found in
2Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0465C (auctor c.945–1004)
Quapropter unaquaeque domus ubi erecto altari populus ad Deum supplicandum convenit, dum habeat nomen ecclesiae, veneratione et summo honore digna est in omni gente, quoniam in ea renascimur ex aqua et Spiritu sancto (Ioan. III, 5), in ea divina celebrantur mysteria, in ea fit confessio et remissio peccatorum.
3Abbo Floriacensis, Carmen acrostichum, 139; (auctor c.945–1004)
OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TV CEDE COTURNO Te felix atavis quoT coelo sidera lucenT Te dominum sibi Saxo Tulit, et Roma notaviT Orbis et ipse capit, solO contentus alumnO Virtutum titulis et Vir cognosceris actV Ac domitor patriae pAcis sectator in aulA Lumen ubique micans iubar Lucendo velut soL Ergo Dei sOlita reddEntur sanCta benignE Nec deeriT virtus omNis, qua grAtia culmeN Scandit eT occultiS - - - - vEnia causiS Certe nos Omnes tibi Caesar neScius et nunC Austrasios quae terra mAnet cereAlis opimA Et foecunda secu pollEt satis ubeRe glebaE Summis cara viriS ac saevis plena coloniS A patris imperio nonAbsit ismaelithA Rexit cum solers et Regnans induperatoR Nunc Auguste tuum poNam venerabile nomeN OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TV CEDE COTVRNO Solus enim regnans abSens, o Caesaris haereS Totus avo similis, si Te nova vita resignaT Rex fuit ille potens Romanae legis amatoR Omne decus patriae soliO prognatus avitO Tempora pacis erant, Tali dum iure vigereT Vir tantus quem sic dVxi describere versV Cur ergo nAtale tuum, Cur contrAhis et nunC Exulis in Bellis defErs pia deBita pompaE Dum vates Bonus opto Dari miraBilis istuD Expandes Opus, ipse mEum tractAbilis indE Caesar ut invictis sCuto minutuS et ex hoC Omnibus utilior, mirO datus ante triumphO Terribilis clemens tuTo diademate risiT Vultus avi patrisque tVi praeclarus amictV Rursus uterque fuit diRo sub tempore VictoR Nunc unum vivens digNum cum patre vocameN OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TU CEDE COTURNO
4Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430B (auctor c.945–1004)
Cui tamen oram chlamydis praescidit (I Reg. XXIV, 5), docens procul dubio subiectos praelatorum vitia ita manu humillimae reprehensionis tangere, ut eorum nomen nolint exstinguere; non enim est potestas nisi a Deo; et qui potestati resistit, Dei ordinationi resistit (Rom., XIII, 1, 2).
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432C (auctor c.945–1004)
Nec te iuvat illa quae est apud rhetores translatio criminis, aut transmutatum nomen facti, quando scelus quod in prostibulo perpetratum est cum uxore alicuius aliter vir, aliter reus nominat; alter enim de adulterio queritur, alter non adulterium, sed quod fecit in prostibulo, licuisse fatetur.
6Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434C (auctor c.945–1004)
In periurio igitur, hoc est in iuramento mendaci considerandum est vitium mendacii, et in vanum assumptum nomen Domini, quoniam illud solum ad mortem sufficit, iuxta quod scriptum est: Os quod mentitur, occidit animam (Sap., I, 11); cui dum aliud malum supervenit, gravius peccatum gignit: quod nunc metu mortis committitur pro tuenda corporis salute, nunc spe lucri pro adipiscendis rebus terrenis; et hoc periurium vocari placuit.
7Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436B (auctor c.945–1004)
Verumtamen, humanae fragilitati compatiens, respexit Dominus Petrum et eius lacrymas quibus flevit amare, et non legitur eos respexisse quorum terrore defecit a Christi confessione; siquidem incurrit non dissimiliter peccati foveam huiusmodi negator et peierans, cum et ille nomen Domini confiteri erubescit, et iste in vanum assumit, videlicet, quantum est in se, aut timore aut cupiditate (et cupiditate quidem sicut negotiator, timore autem sicut fidei invitus proditor); unde Scriptura divina iurare prohibet, et additur quare?
8Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0557A (auctor c.945–1004)
THEODORUS, natione Graecus, ex patre Theodoro Episcopo de civitate Hierosolyma, sedit annis 6. mensibus 5. diebus 18. Huius temporibus Mauritius Chartularius, per quem Hisacius multa mala operatus est, coniuravit contra eumdem Hisatium adiunctis sibi omnibus, qui in circuitu civitatis Romanae per castra morantes Ecclesiam DEI devastaverant, volens sibi regium nomen imponere.
9Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568A (auctor c.945–1004)
Denique populus Romanus statuit nequaquam haeretici Imperatoris nomen, aut in chartis, aut in figuris solidum suscipere, nec inter Missarum solemnia commemorationem eius facere.
10Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568A (auctor c.945–1004)
Contigit autem, ut Petrus quidam pro Ducatu Romanae urbis Ravennam dirigeret, et nomen haeretici Imperatoris in sua promotione annotasset; quapropter hunc Ducem populus Romanus suscipere noluit, et Christophoro Duce adeo bellum civile exortum est, ut in via sacra ante palatium sese committerent, et utriusque partis amplius quam 30, ita flagellarentur ut interirent: nec cessatum est, donec Pontifex mitteret sacerdotes cum Evangeliis et crucibus, qui hanc commotionem sedarent.
11Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0525B (auctor c.945–1004)
Quapropter Donati vel Prisciani potius regulis dare operam suadeo, quam audacibus iuniorum inventis ex improviso, et dicere in prosa penultima correpta, candelabrum, delubrum, aratrum, lavacrum et si qua sunt similia, praeter illa quae excepta sunt, et unum nomen october, ut post modum queatis producere metri necessitate.
12Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0525B (auctor c.945–1004)
Cum enim omne nomen dissyllabum et deinceps in er desinens brevietur, si genitivus eius supra duas syllabas excreverit, semper penultimam corripit, nisi positio adsit, aut penultima nominativi naturaliter producta sit, ut October, saluber, equester.
13Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0526B (auctor c.945–1004)
Ut vero penultima corripi putetur, Phocae auctoritas compulit, qui ipsum nomen inter correpta excipit, licet producta ubique inveniri possit, ut Virgilius: Aut Ida in magna radicibus eruta pinus.
14Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530D (auctor c.945–1004)
Sed tamen ille si animadvertisset in eodem libro genitivum myrmicoleontis, non negaret nomen appellativum desinere in on, cuius genitivus etiam simplicis more Graeco t assumit, ut leon, leontis.
15Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0725 (auctor fl. 923)
Dic alacris salvata Deo Lutecia summo, Sic dudum vocitata, geris modo nomen ab urbe Isia, Danaum latae media regionis, Quae portu fulget cunctis venerabiliori; Hanc Argiva sitis celebrat peravara gazarum, Quod nothum species metaplasmi modo nomen O collega tibi, Lutecia, pingit honeste Nomine, Parisiusque novo taxaris ab orbe, Isiae quasi paris merito pollet tibi consors; Nam medio Sequanae recubans, culti quoque regni Francigenum, temet statuis per celsa canendo; Sum polis, ut regina micans omnes super urbes!
16Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0729A (auctor fl. 923)
» Clibanus ob humile quantum speculae sinuatus Saeva per ora duit quamvis ignobile nomen.
17Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0734C (auctor fl. 923)
- Parisius praesul fuerat sanctissimus olim, Inlustrabat eam cuius venerabile corpus - Menia Germani nomen recinunt, et in omni Exclamat miles specula primique virorum: O famulis, Germane, tuis succurrere disce!
18Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0742C (auctor fl. 923)
Pectore carpenti requiem per nubila noctis Marcelli sanctis precibus necnon Clodoaldi Accipiens liquidam manibus benedicere limpham, Unde rigans urbem, graditur per menia circum; Huicque viro proprium promsit nomen, sed et urbi Spem spondens, faciem liquit se conspicientem.
19Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0749B (auctor fl. 923)
( An. 888.) Interea Karolus, regno vita quoque nudus, Viscera Opis divae conplectitur abdita tristis, Laetus Odo regis nomen regni quoque numen, Francorum populo gratante faventeque multo Ilicet, atque manus sceptrum, diademaque vertex.
20Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767B (auctor fl. 923)
Poenitentia de poena accepit nomen, ut homo peccator habeat poenam in corpore, ieiunando et affligendo carnem suam per abstinentiam, et per vigilias in orationibus.
21Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0770D (auctor fl. 923)
Pensate, fratres charissimi, et considerate toto corde vestro, et tota anima vestra, quam magnum nomen sit Christianitas, et quomodo crevit et diffusa est per omnes gentes totum habitantes mundum.
22Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0774D (auctor fl. 923)
Nempe si illi vos devastant, Deus et Dominus noster Iesus Christus, cuius nomen habetis, ipse vos honorat, suisque facultatibus quotidie ditat, ut non tam ab hostibus efficiamini pauperes, quam ab ipso Deo divites.
23Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0775C (auctor fl. 923)
Igitur Christianitas quae est Dei civitas, quae est sedes Dei, unde legitur, « Deus sedet super sedem sanctam suam (Psalm. XLVI, 9) , » non coepit de terra, sed de coelo descendit in suo gloriosissimo auctore Christo: quapropter Christianum nomen non est terrenum, catholica religio non est transitoria, sed perpetua: nec vilis est, sed charissima Christo tanquam sua caro, tanquam sua anima, quam morti tradidit pro christianitate quae est thronus eius, ecclesia eius templum eius est: « Templum, inquit Apostolus, sanctum est quod estis vos (I Cor. III, 17) » Christiani. Ostium autem et ianua et porta huius civitatis et templi est Christus Dominus et Deus noster.
24Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0776A (auctor fl. 923)
Qua de re, fratres, sicut portamus nomen Christi, nomenque civium iam coelestium, ita oremus, ut sectemur et imitemur sacra eorum vestigia et exempla, quatenus et nomine et vita dignemur eorum collegio.
25Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1283D
Synodus eadem: Communionis nomen hoc est, viaticum habet, id est, viae custodiam; custodit enim animam usquedum steterit ante tribunal, cui refert sua prout gesserit propria.
26Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1289B
Cum rector esse vult in semetipso, nominis sui dignitatem non custodit: nomen enim regis hoc retinet, ut subiectis omnibus rectoris officium procuret: sed qualiter alios corrigere poterit, qui proprios mores, ne iniqui sint, non corrigit?
27Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295D
Synodus Hibernensis: Si qua contumacia inter principem et nomen eius per discordiam aliquam orta sit: non reiiciat pastor gregem suum in dispersionem, nec oves pastorem fugiant, sed invicem pacificentur, dicentes: Introibo ad altare Dei mei (Psal. XLII, 4) . Gregorius Nazianzenus tractat hoc dicens: Ab altario non quislibet potestatem habet me repellere.
28Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302B
Nota nomen quarto defecisse.
29Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302D
Synodus Hibernensis: Basilion Graece, rex Latine: hinc et basilica, regalis, quia in primis temporibus reges tantum sepeliebantur in ea, nomen sortita est: nam caeteri homines sive igni.
30Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017C (auctor fl. 1150)
Sed videmus multos Verbum incarnatum fide amplectentes, qui formam vitae eius imitari nolunt, quibus si ostendas loca clavorum, si mittant manus in latus eius, dicunt cum Thoma: Dominus meus et Deus meus (Ioan. XX) : si autem ad passiones eos invitaveris et humilitatem, dicunt Domino Deo: recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus (Sap. III) . Comprobant hoc plurimi studentes divitiis et honoribus, sive scientiae potius quam conscientiae, non ut abiecti et humiles, sed potius ne tales reputentur: ut honorati videantur esse in seculo, et faciant sibi nomen iuxta nomen magnorum qui sunt in terra.
31Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0021A (auctor fl. 1150)
Cum coeli nomen in sacra pagina multis modis accipiatur, hoc in loco accipitur pro praesenti Ecclesia, hac similitudine: quia sicut coelum aethereum fulget et ornatur varia distinctione planetarum et siderum, ita praesens Ecclesia ornatur et fulget diversis virtutibus et meritis sanctorum.
32Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030C (auctor fl. 1150)
Vae vobis scribae et pharisaei culicem colantes et camelum transglutientes. (Matth. XXV.) Propter Deum te attestor cum audis nomen scandali quid sonat in auribus tuis?
33Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030C (auctor fl. 1150)
Certe licet scandalizare quandoque pro contristare accipiatur, ut Dominus ait ad Petrum: Vade retro Satana, scandalum tu mihi es (Matth. XVI) , hoc est contristas me, tamen secundum quod in evangelio prohibetur nomen scandali importat mortem fratris.
34Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0035A (auctor fl. 1150)
Isti sunt custodes super Ierusalem constituti, qui tota die ac nocte non cessant laudare nomen Domini.
35Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0044B (auctor fl. 1150)
Post primum enim verbum homo siluit, quia succumbente humana ratione invisibilia Dei per creaturas cognoscere non poterat, et ideo longe proiectus est a Deo, non laudans neque invocans nomen eius.
36Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0070B (auctor fl. 1150)
Si nobilis et potens fuerit nomen habens iuxta nomen magnorum qui sunt in terra, tunc ei cura praecipua ludere in avibus coeli, curialium sequi incuriam, canibus grassari in bestiarum libertatem.
37Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0084A (auctor fl. 1150)
Sicut enim nomen misericordiae Dei suave et iucundum est iustis, ita et nomen potestatis non solum sanctum, imo terribile his, qui peccando a Deo se elongaverunt.
38Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0089D (auctor fl. 1150)
Hos tamen non deserit Dei misericordia, quoniam quod facere non cupiunt libertate spontanea, quandoque flagelli asperitate facere compelluntur: et modo paupertate, modo infirmitate, modo alia tribulatione extrinseca, modo confusione quam pro sceleribus suis sustinent, violenter attracti ad Deum revertuntur (Psal. LXXXII) . Sic enim scriptum est: Imple facies eorum ignominia, et quaerent nomen tuum, Domine.
39Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0103A (auctor fl. 1150)
Nam, etsi monita salutaria, exempla virtutum, viam perfectionis quandoque libenter audimus, sed non amore virtutis, sed non studio imitationis, sed in superficie tantum, more puerorum, qui belli Troiani picturas in parietibus libenter aspiciunt: in qua si aliquem picturatum hominem videant viribus et armis prementem adversarios, mortibus et plagis hominum sibi nomen comparantem, laudant illum et magnificant dicentes: quia rem fortem fortiter operatus est; verum si ad aliquid simile fuerint invitati dum steterint in acie, et viderint fundi sanguinem, solo timore resoluti deficiunt, et sine commissione pugnae in fugam convertuntur.
40Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0118A (auctor fl. 1150)
Sicut enim beatus Gregorius dicit: Nemo est qui in Ecclesia Dei magis noceat, quam qui perverse vivens solum nomen sanctitatis portat.
41Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0131B (auctor fl. 1150)
Haec concordia, ut puto, in hoc etiam significata est, quod nomen primae matris, id est Eva, mutatur in verbum salutationis.
42Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0131B (auctor fl. 1150)
Siquidem hoc nomen Eva duas voces geminam miseriam humanae naturae praetendentes in se habet, videlicet, etc.
43Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0131D (auctor fl. 1150)
Certe nomen maris amaritudinis significativum est.
44Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0148D (auctor fl. 1150)
Sed huius libri seriem, qui totam reparationis nostrae continet historiam, aliquis sanctus vir et pauper spiritu, cuius cor ardens esset de Iesu, melius exponeret: quia melius illam intelligit qui sanctius vivit: et lectione istius libri digni sunt, non hi qui pium nomen Domini Iesu summis labiis pronunciant, sed qui pietatem eius vita et moribus assequuntur.
45Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0150C (auctor fl. 1150)
Qui passionem Domini sola fide, et non operando tenet, puer est, et quod legit non intelligit: qui autem passionem Domini patientia et laboribus propter nomen Iesu custodiendo vias duras imitatur, legit scripturam hanc, et intelligendo proficit: qui vero usque in finem perseverat baiulando crucem Domini, hic est qui scripturam istam perfecte cognoscit.
46Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0183B (auctor fl. 1150)
Unde Paulus in Epistola ad Hebraeos: Sedet, inquit, ad dextram maiestatis in excelsis, tanto melior angelis effectus, quanto differentius prae illis nomen haereditavit (Hebr. I) . Ad coelum divinae maiestatis Christi humanitas elevata est, quando verbo Dei ita unita est, ut assumptum assumens, et assumens assumptum fieret, ut quae tam ineffabilem haberent inter se unionem, nullam in maiestate vel potestate reciperent divisionem.
47Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0191C (auctor fl. 1150)
Est autem via orientis, via Salvatoris, quia de eo scriptum est: Ecce vir oriens nomen illi (Zach. VI) . Via meridiei, delectatio carnis, ut in Canticis dicitur: Indica mihi ubi pascas in meridie (Cant. I) . Via occidentis caecitas est ignorantiae, ut per Salomonem dicitur: Oritur sol et occidit, et ad locum suum revertitur (Eccl. I) . Via aquilonis frigus est malitiae, sicut in Ezechiele dicitur: Vidi, et ecce ventus turbinis veniebat ab aquilone (Ezech. I) . Qui ergo per viam meridiei gradiuntur sunt hi, qui amant carnis suae desideria et voluptates huius vitae, vacantes comessationibus et ebrietatibus, omnibus huius mundi delitiis, quae ad delectationem corporis pertinent, se totos offerentes, ex qua voluptate calor immoderatus accenditur, videlicet affectiones malae, carnales voluptates, luxuriae et immundiciae, quae ita exurunt animam miseram, ut nulla consolatione vel delectatione spiritali recreari possit.
48Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0200C (auctor fl. 1150)
Similiter et aeris colorem, qui et ipse color coeli est, induit, quando terrenis affectibus mitigatis fide, spe, et charitate animos fidelium erexit ad appetenda coelestia, cum Apostolo dicentium: Nostra autem conversatio in coelis est (Philip. III) . Color vero ignis divinae propitiationis non defuit, cum hodierna die corpus suum, id est Ecclesiam igne Spiritus sancti accendit, usque adeo, ut hi qui primitias Spiritus acceperant, confortati nihil trepidantes portarent nomen eius coram gentibus et regibus, et coram filiis Israel.
49Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0207C (auctor fl. 1150)
Ut faciant sibi nomen, iuxta nomen magnorum, qui sunt in terra (Prov. XIV) . Nomen dico inane, quod est, vapor ad modicum parens, fumus deficiens, nebula pertransiens.
50Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0249C (auctor fl. 1150)
Optimam dixit, non feliciorem forte, sed suaviorem: quia bonum quandoque suave appellatur, et secundum hoc nomen comparationis elective, non comparative accipiendum est.
51Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0267B (auctor fl. 1150)
De hac oliva oleum diversi generis emanavit, oleum videlicet effusionis, oleum puritatis, oleum laeticiae, oleum unctionis. Oleum effusionis (de quo scriptum est: Oleum effusum nomen tuum [Cant. I] ) innocentia est exterioris conversationis, qua caeteri ad vitam bonam invitantur.
52Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0521A (auctor 969-988)
Est in huius Portuensis Comitivae partibus octo monachorum cum abbate sibi superposito parvus admodum et pauper loculus, quem Freduidis matrona nobilis, cum illustri viro suo comite Stephano, quia spes eos frustrata fuerat posteritatis, collatis quae inibi habere videbantur praediis suis, sub iure et titulo constituerant divinae servitutis, ut pro recompensatione praesentium nomen haberet melius a filiis et filiabus in cohaereditate coelestium.
53Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0526B (auctor 969-988)
Mensis erat November, VII Idus agebatur dies, quando in hoc loco constituti sunt fratres, et cum illa Tingensi abbatiola Mosomense coenobium nomen habuit et participium, ut cum verbo praepositionis adverbium fieret coniunctionis, servans tenorem praenominis propter mentales affectus coniunctionis.
54Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 11, 29; 1 (opus 1158-1170)
Ubi cum Petronax pater monasterii eum vidisset, hoc enim nomen abbati erat, quis aut unde esset aut cuius rei gratia venisset, diligenter inquisivit.
55Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 18, 54; 5 (opus 1158-1170)
Et loco nomen Heidenheim usque in hodiernum diem permansit.
56Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 20, 59; 4 (opus 1158-1170)
Tradidit autem Elwangensi celle, que tunc temporis pauper et modica in divitiis erat, quedam predia satis bona et famosa, quorum unum Katzwang vocatur et alterum nomen habet Guntzenhausen . Similiter etiam eodem tempore villam, que Altheim vocatur, Sole confessori hilaris dator contradidit et in defectum rerum necessariarum pro posse suo largum auxiliatorem omnibus opem suum querentibus semper se exhibuit.
57Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 84, 200; 3 (opus 1158-1170)
Fuit autem idem Heidinheimensis populi sacerdos et parochianus eratque nomen eius Cunradus, qui propter benivolentie sue magnitudinem omnibus vicinis suis carus fuit et acceptissimus.
58Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 101, 243; 2 (opus 1158-1170)
Preterea quidam dives homo, cui nomen Cunradus de Ottingen, virtute corporis et divitiarum habundantia pollens amaritudine mortis obpressus veniam sue emulationis a monachis postulavit.
59Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0898B (auctor 956-996)
Iure dictus est pro Roma orando exaudivi, qui in Roma singularem studuit ducere vitam; et bene ei congruit sermo Dominicus, qui dicit: Qui dimiserit uxorem aut filios propter nomen meum, centuplum accipiet et vitam aeternam possidebit.
60Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 3; 20 (auctor -c.1150)
His ergo prelibatis, quod nomen ipsum epistole significet, discutiamus.
61Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 1; 2 (auctor -c.1150)
Epistola grecum nomen est compositum, epi enim supra, stola missio interpretatur; que ob hoc ita nuncupatur, quia cum duobus modis fit legatio: una viva voce, altera litteris; hec supra illa est, que viva voce mittitur; in epistolis namque ita legator loquitur acsi ore ad os et presens, cui legatur, adesset.
62Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 19; 2 (auctor c.624-704)
Qui simul mixti conpositum Iordanis accipiunt nomen.
63Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 19; 3 (auctor c.624-704)
Sed notandum non esse in Panio exordium Iordanis, sed in Traconitide terra CXX interiectis stadiis usque ad Caesaream Philippi, quae nunc Panias a Panio monte tractum nomen accipiens uocitatur.
64Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 19; 4 (auctor c.624-704)
Est ergo illius fontis nomen, qui est in Traconitide, Fiala plena aquarum semper, unde Iordanis subterraneis meatibus diriuatur et in Panio diuisis aquarum effusionibus ebullit, quae, ut supra dictum est, Ior et Dan nominari solent.
65Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 19; 5 (auctor c.624-704)
Inde quoque emergentes et interiecto quodam interuallo in unum confluentes fluuium coeunt, qui exinde suum dirigens cursum CXX stadia sine ulla interfusione usque ad urbem, cui nomen est Iulias, progreditur.
66Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 27; 6 (auctor c.624-704)
Sed inter haec et hoc etiam notandum, quod illius famosi montis nomen graecis litteris sic oporteat scribi per d et w longum OABQV, latinis uero litterulis cum adspiratione Thabor producta o littera.
67Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 30; 1 (auctor c.624-704)
Grandis illa ciuitas, quae quondam metropolis Aegypti fuerat, ebraice olim No uocitabatur, urbs ualde populosa, quae ab Alexandro rege Macedone eiusdem conditore famoso Alexandria noto per uniuersas gentes nominatur uocabulo, et magnitudinem urbis et nomen accipiens ab eodem reaedificatore.
68Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 7 (auctor c.624-704)
Quod uidens miser, qui retrahere denos duarum digitos manuum ad se non poterat in marmorea sancti confessoris inhaerentes formula conligatos et insertos, nomen dei aeterni eiusdemque confessoris agens paenitudinem inuocat et, ut ab eodem absolueretur uinculo, inlacrimatus precatur.
69Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0801B
Arculfus noster et ad illum pervenit locum in provincia Phoenicis, ubi Iordanis ad Libani radices de duobus vicinis fontibus emergere videtur, quorum unum nomine Ior, et alter Dan vocitatur, qui simul mixti compositum Iordanis accipiunt nomen.
70Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0801B
Sed notandum non esse in Panio exordium Iordanis, sed in Traconitide terra CXX interiectis stadiis usque ad Caesaream Philippi, quae nunc Panias a Panio monte tractum nomen accipiens vocitatur.
71Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0801B
Est ergo illius fontis nomen, qui est in Trachonitide, Fiala, plena aquarum semper, unde Iordanis subterraneis meatibus derivatur, et in Panio divisus, aquarum effusionibus ebullit: quae (ut supra dictum est) Ior et Dan nominari solent.
72Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0801B
Unde quoque emergentes et interiecto quodam intervallo in unum confluentes fluvium coeunt, qui exinde suum dirigens cursum, CXX stadia sine ulla interfusione usque ad urbem, cui nomen est Iulias, progreditur.
73Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0805A
Sed inter haec et hoc est notandum quod illius famosi montis nomen Graecis litteris sic oporteat scribi per Θ et ω longum, Θαβὼρ; Latinis vero litterulis cum aspiratione Thabor, producta ò littera.
74Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0806A
Grandis illa civitas, quae quondam metropolis Aegypti fuerat, Hebraice olim No vocitabatur: urbs valde populosa, quae ab Alexandro rege Macedonum eiusdem conditore famoso, Alexandria noto per universas gentes nominatur vocabulo, et magnitudinem urbis et nomen accipiens ab eodem reaedificatore.
75Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0811B
Quod videns miser, qui retrahere duarum digitos manuum ad se non poterat, et in marmorea sancti confessoris inhaerentes formula colligatos et insertos, nomen Dei aeterni et eiusdem confessoris agens poenitentiam invocat, et ut ab eodem absolveretur vinculo illacrymatus precatur.
76Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0729C
Et necdum in id temporis usque nomen eius in his locis erat notum.
77Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0739B
» Ad haec Sanctus: « De qua nunc, ait, inquiris, valde subtili re, nullatenus tibi quamlibet aliquam particulam intimare potero, nisi prius flexis genibus per nomen excelsi Dei mihi firmiter promittas, hoc te obscurissimum sacramentum nulli unquam hominum cunctis diebus vitae meae enarraturum.
78Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0727
Vir erat vitae venerabilis et beatae memoriae, monasteriorum pater et fundator; cum Iona propheta homonymum sortitus est nomen.
79Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0727C
Columba etenim et simplex, innocensque nuncupari debuit, qui in se columbinis moribus Spiritui sancto hospitium praebuit: cui nomini non inconvenienter congruit illud, quod in Proverbiis scriptum est: Melius est nomen bonum quam divitiae multae (Prov. XXII, 1) . Hic igitur noster praesul non immerito non solum a diebus infantiae hoc vocabulo, Deo donante, adornatus proprio ditatus est; sed etiam praemissis multorum cyclis annorum ante suae nativitatis diem cuidam Christi militi, Spiritu sancto revelante, quasi filius repromissionis mirabili prophetatione nominatus est.
80Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0727D
In novissimis, inquit, temporibus saeculi, filius nasciturus est, cuius nomen Columba per omnes insularum Oceani provincias divulgabitur notum; novissimaque orbis tempora clare illustrabit.
81Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0745D
Haec saepius meum inclamitans nomen commemorat, a Domino sperans se accepturam per me consolationem.
82Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0748A
» Hoc enim nomen Cahinnichi ingeminans commemorat, ut pro eo et sociis pereclitantibus exoret.
83Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0751A
Quod immane scelus cum Sancto a commeantibus esset nuntiatum, sic respondens profatus est: « Non mihi, sed Deo infelix ille homunculus mentitus est: eius nomen de vitae libro delebitur.
84Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0754B
Perpendat itaque lector, quantus et qualis idem vir venerandus fuerit, in quo Deus omnipotens talibus praescriptis miraculorum virtutibus coram plebe gentilica illustre suum manifestavit nomen.
85Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0756C
XXVII. Quadam die Sanctus in Iova commanens insula cito a lectione surgens et subridens dicit: « Nunc ad orationem mihi properandum, ut pro quadam misellula deprecer Deum femina, quae nunc in Hybernia nomen huius inclamitans commemorat Columbae in magnis parturitionis difficillimae torta punitionibus, et ideo per me a Domino de angustia absolutionem dari sibi sperat, quia et mihi est cognationalis, de meae matris parentela genitorem habens progenitum.
86Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0756D
» Eadem hora, sicuti Sanctus prophetizavit, misella femina nomen eius invocans absoluta salutem recuperavit.
87Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0763B
Cui vir beatus alia die, Nunc, ait, quidam de provincialibus tuis clericus ad coelum ab Angelis portatur, cuius adhuc ignoro nomen.
88Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0765B
Sed forte cum inter alia cum modulatione officia illa consueta decantaretur deprecatio, in qua sancti Martini commemoraretur nomen, subito Sanctus ad cantores eiusdem onomatis ad locum pervenientes: Hodie, ait, pro sancto Columbano episcopo decantare debetis.
89Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0766D
Quem cum idem explorator de monticelli vertice illius in quodam campuli colliculo stantem, et expansis manibus ad coelum orantem oculosque ad coelum elevantem conspiceret, mirum dictu, et ecce subito res miranda apparuit, quam idem supra memoratus homo, ut aestimo, non sine permissu Dei de prioris monticelli loco oculis etiam corporalibus aspexerat, ut nomen Sancti et eius honorificentia, quamvis ipso nolente, ob hanc manifestatam visionem postea magis in populis divulgaretur.
90Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0774C
Eadem quoque hora aliam visionem aliter revelatam unus ex eis qui viderant, Christi miles valde senex, cui nomen etiam potest dici Ferreolus, qui inter aliorum S. Columbae monachorum reliquias, et ipse S. Monachus in Dorso Thomae sepultus cum sanctis resurrectionem exspectat, mihi Adomnano illo iuvene in tempore cum grandi retulerat testificatione dicens: Illa in nocte, qua S. Columba de terris ad coelos felici et beato fine transiit, ego et alii mecum viri laborantes in captura piscium in valle piscosi fluminis Fende, subito totum aeri illustratum coeli spatium vidimus, cuius miraculi subitatione permoti, oculos ad Orientem elevatos convertimus; et ecce quasi quaedam pergrandis ignea apparuit columna, quae in illa nocte media sursum ascendens, ita nobis videbatur mundum illustrare totum, sicuti dies aestivus et meridianus sol.
91Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0461A (auctor 1068-1081)
Verum maximus Albis, qui nunc Albia nomen habet, etiam Romanorum testimonio predicatur, cuius ortum ferunt trans Bohemiam, mox Sclavos dirimit a Saxonibus.
92Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0489A (auctor 1068-1081)
Cuius rei miraculo usque hodie merita sancti Rimberti penes Fresones egregia, et nomen eius singulari quodam gentis colitur desiderio, adeo ut collis in quo sanctus oravit, dum pugna fieret, perpetua cespitis viriditate notetur.
93Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0496B (auctor 1068-1081)
De cuius vita praeter nomen aliud nichil ad manum venit.
94Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0524A (auctor 1068-1081)
Heriward nomen habet, perenni Saxonum laude celebratur] .
95Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0526A (auctor 1068-1081)
Cuius novitati miraculi et tunc multa milia crediderunt per eum; et usque hodie per populos et ecclesias Danorum celebre nomen Popponis effertur.
96Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0530A (auctor 1068-1081)
Sexaginta, inquit, presbyteri, ceteris more pecudum obtruncatis, ibi ad ludibrium servati sunt, quorum maior loci praepositus Oddar nomen habuit, noster consanguineus.
97Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0541C (auctor 1068-1081)
Eorum alter, qui natus est a concubina, Emund nomen accepit; alter Anund, quem rex a legitima genuit, cognomento fidei et gratiae dictus est Iacobus, iuvenis quidem aetate, verum sapientia et pietate praecessit omnes, qui fuerunt ante eum; nec quispiam regum fuit populo Sueonum tam acceptus sicut Anundus.
98Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0557 (auctor 1068-1081)
Nomen Adalberti trutinat pars tertia libri.
99Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0569B (auctor 1068-1081)
Nomen ei Stinkil erat: is solus misericordia motus super fratres, optulit eis munera, transmisitque eos per montana Suedorum salvos usque ad sanctissimam Gunhild [vel Giuthe] reginam, quae a rege Danorum pro consanguinitate separata, in praediis suis trans Daniam commorata est, hospitalitati elemosinisque vacans, et ceteris operibus sanctitatis insistens.
100Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0585A (auctor 1068-1081)
Preterea cum omnes, qui erant in Saxonia sive in aliis regionibus clari et magnifici viri, adoptaret in milites, multis dando quod habuit, ceteris pollicendo quod non habuit, inutile nomen vanae gloriae magno corporis et animae dampno mercatus est.
101Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0592A (auctor 1068-1081)
Pro quo archiepiscopus Utoni tantum optulit in precariae nomen de bonis ecclesiae, quod aestimatur singulis annis reddere mille libras argenti, cum utique tanta quantitate precii maior possit ecclesiae fructus omni anno parari, nisi quod pro mundi gloria adipiscenda sufficit nobis ideo esse pauperes, ut divites multos in servitio habeamus.
102Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0613B (auctor 1068-1081)
LXXXII, 13), et quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra (Psal. LXXIII, 8), et disperdamus eos de gente, et non memoretur nomen Israel ultra (Psal. LXXXII, 5).
103Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0618A (auctor 1068-1081)
Tercius Bovo nomen habuit, incertum unde natus aut ubi ordinatus, qui se tamen peregrinationis amore lherosolimam ter accessisse iactabat, indeque Babiloniam deportatum a Sarracenis, tandemque solutum multas per orbem transisse provincias.
104Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0621A (auctor 1068-1081)
Hanc regionem quondam caesar Otto subiciens tributo, in tres divisit episcopatus, unum constituens apud Sliaswig, quae et Heidiba dicitur, quam brachium quoddam freti barbari alluit, quod incolae Sliam vocant, unde et civitas nomen trahit.
105Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0623C (auctor 1068-1081)
Unde accepit nomen, ut Heiligland dicatur.
106Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0640A (auctor 1068-1081)
Is autem vir memorabilis in Gothia permansit, nomen domini Iesu constanter omnibus praedicans, ibidemque post multos agones, quos pro Christo libenter sustinuit, victricem terrae carnem tradidit, spiritus coelum petiit laureatus.
107Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0655B (auctor 1068-1081)
Homines ibi a salo cerulei; unde et regio illa nomen accepit; qui similem Islanis vitam agunt, excepto quod crudeliores sunt, raptuque pyratico remigantibus infesti.
108Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0660A (auctor 1068-1081)
deposito iam naturali furore, praedicatores veritatis ubique certatim admittit, destructisque demonum aris, ecclesiae passim eriguntur, et nomen Christi communi ab omnibus effertur praeconio.
109Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0660A (auctor 1068-1081)
LXXVI, 11), et tam velociter currit sermo omnipotentis Dei, ut a solis ortu et occasu, ab aquilone et meridie laudabile sit nomen Domini, et omnis lingua confiteatur quia dominus noster Iesus Christus in gloria est Dei Patris, cum Patre et sancto Spiritu vivens et regnans per omnia saecula saeculorum.
110Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, II; 4 (auctor -1081)
Verum maximus Albis, qui nunc Albia nomen habet, etiam Romanorum testimonio predieatur.
111Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XX; 9 (auctor -1081)
Cuius rei miraculo usque hodie merita sancti Rimberti penes Fresones egregia, et nomen eius singulari quodam gentis colitur desiderio, adeo ut collis, in quo sanctus oravit, dum pugna fieret, perpetua cespitis viriditate notetur.
112Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LIII; 2 (auctor -1081)
De cuius vita preter nomen aliud nihil ad manum venit.
113Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XLIIII; 3 (auctor -1081)
Ecce patria illa horribilis, semper inaccessa propter cultum ydolorum, – et Scythicae non mitior ara Dianae, deposito iam naturali furore predicatores veritatis ubique certatim admittit, destructisque demonum aris ecclesiae passim eriguntur, et nomen Christi communi ab omnibus effertur preconio.
114Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XLIIII; 4 (auctor -1081)
Nimirum 'haec' est 'mutacio dexterae Excelsi', et tam velociter currit sermo omnipotentis Dei, ut 'a solis ortu et occasu, ab aquilone et mari' laudabile sit nomen Domini, 'et omnis lingua confiteatur, quia dominus Iesus Christus in gloria est Dei patris', cum spiritu sancto vivens et regnans per omnia secula seculorum.
115Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, I; 13 (auctor -1081)
Hanc regionem quondam cesar Otto subiciens tributo in tres divisit episcopatus, unum constituens apud Sliaswig, quae et Heidiba dicitur, quam brachium quoddam freti barbari alluit, quod incolae Sliam vocant, unde et civitas nomen trahit.
116Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, III; 8 (auctor -1081)
Unde accepit nomen, ut Heiligland dicatur.
117Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXIII; 9 (auctor -1081)
Is autem yir memorabilis in Gothia permansit, nomen domini Iesu constanter omnibus predicans, ibidemque post multos agones, quos pro Christo libenter sustinuit, victricem terrae carnem tradidit, spiritus celum petiit laureatus.
118Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXXVII; 3 (auctor -1081)
Homines ibi a salo cerulei, unde et regio illa nomen accepit.
119Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LVIIII; 2 (auctor -1081)
Eorum alter, qui natus est a concubina, Emund nomen accepit.
120Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXII; 7 (auctor -1081)
Heriward nomen habet, perenni laude Saxonum celebratur].
121Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXV; 7 (auctor -1081)
Cuius novitate miraculi et tunc multa milia crediderunt per eum, et usque hodie per populos et ecclesias Danorum celebre nomen Popponis effertur.
122Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLIII; 4 (auctor -1081)
Quorum maior loci prepositus Oddar nomen habuit, noster consanguineus.
123Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXXII; 1 (auctor -1081)
Nomen Adalberti trutinat pars tercia libri.
124Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XV; 13 (auctor -1081)
Nomen ei Stinkel.
125Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXVI; 7 (auctor -1081)
Preterea cum omnes, qui erant in Saxonia sive in aliis regionibus clari et magnifici viri, adoptaret in milites, multis dando quod habuit, ceteris pollicendo quod non habuit, inutile nomen vanae gloriae magno corporis et animae dampno mercatus est.
126Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVI; 8 (auctor -1081)
Pro quo archiepiscopus Udoni tan tum optulit in precariae nomen de bonis ecclesiae, quod aestimatur singulis annis reddere mille libras argenti, cum utique tanta quantitate precii maior possit ecclesiae fructus omni anno parari, nisi quod pro mundi gloria adipiscenda sufficit nobis ideo esse pauperes, ut divites multos in servitio habeamus.
127Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXX; 9 (auctor -1081)
Impletum est enim desiderium eorum, qui dixerunt: 'Hereditate possideamus sanctuarium Dei', et: 'quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra', et: 'disperdamus eos de gente, et non memoretur nomen Israel ultra'.
128Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXVII; 13 (auctor -1081)
Nunquam tamen carere mahnt vel tribus, quorum frequentissimi erant Tangwardus Brandenburgensis, vir sapiens et comes episcopi etiam ante episcopatum; alter erat Iohannes, quidam Scothorum episcopus, 'vir simplex et timens Deum', qui postea in Sclavaniam missus ibidem cum principe Gotescalco interfectus est; tercius Bovo nomen habuit, incertum unde natus aut ubi ordinatus, qui se tamen peregrinationis amore Ierosolimam ter accessisse iactabat, indeque Babyloniam deportatum a Sarracenis, tandemque solutum multas per orbem transisse provincias.
129Adamus de Sancto Victore, Epitaphium, 185;
Clarae sunt Valles sed claris Vallibus Abbas Clarior his clarum nomen in orbe dedit.
130Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p1; 3 (auctor fl. 1059)
Huc quippe maximi ex urbibus Spalati, Tragurii, Clissae, et circumiectis agris oppidisque hominum concursus fiunt, popularibus plausibus, studiisque B. Domnii nomen et sepulchrum celebrantium.
131Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p1; 7 (auctor fl. 1059)
Nam post quam narravit fontem illum e silice repente ac divinitus prosiluisse, ut pueri sarcophagum S. Domnii trahentes, vehementerque ab solis aestu, viaque laborantes inde aquam ad levandam sitim haurirent; illud quoque adiecit, numquam ex eo tempore cessasse latices illos profluere, quibus ab S. Domnio nomen obvenit; ea enim aqua S. Domnii dicitur; ac praeterea coelestem vim eidem fonti ad propulsandos morbos inditam esse, Aqua S. Domnii ad pellendos morbos mire eficax.
132Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p12; 1 (auctor fl. 1059)
Semen eorum, et gloria eorum non derelinquetur,Ecc. 44. corpora eorum in pace sepulta sunt, et nomen eorum vivit in generationem, et generationem.
133Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 7 (auctor fl. 1059)
Huic ergo, ut illae tabulae memorant, nocte quadam vigilanti augustissima specie, ac beatissimo lumine fulgens Virgo Deipara sese palam ostendit, Templum ibidem Deiparae condit eumdemque iussit in hasce insulas traiicere, ubi solitariam vitam ageret, Deique parentis nomen ac religionem propagaret.
134Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0584D (auctor 1145-1221)
De sancto timoris effectu Psalmista dicit: Sanctum et terribile nomen eius.
135Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0589D (auctor 1145-1221)
Nomen quippe amoris ad diversa commune est; sed ad ea sola quae veritatis vim habent et virtutis, vocabulum restringitur charitatis.
136Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0590A (auctor 1145-1221)
Sapientia siquidem a sapore nomen trahit, quod sapere faciat quae sunt sursum, quod morum sit delectabile condimentum.
137Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0592C (auctor 1145-1221)
(Cant. VIII.) Septima liquefactio est, cum anima huiusmodi tota defluit et resolvitur in fragrantiam boni nominis et ad consolationem multorum spargit in aromaticam suavitatem odoriferae opinionis, ut de ipsa dici possit: Unguentum effusum nomen tuum (Cant. I).
138Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0615D (auctor 1145-1221)
Hinc est quod per seipsum Dominus in Evangelio sic ait: Qui non reliquerit domum, vel fratres, aut sorores, aut agros, propter nomen meum, non est me dignus (Matth.
139Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0618B (auctor 1145-1221)
Speciem quidem sanctitatis actu et habitu praeferunt, sanctitatis voto et professione addicti sunt; sed nomen habentes quod vivant, intus mortui sunt; quia, cum foris pauperes et continentes appareant, mente tamen ad gloriam transitoriae laudis, vel ad gradum cuiuslibet dignitatis aspirant.
140Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0622D (auctor 1145-1221)
Qui vero sentiunt et dissentiunt, et ex ipso sensu dolent et plangunt, iugiter confitendo accusant, et quantum praevalent corrigunt, sicut propter hoc nomen novitii et virtutem non perdunt, sic festivae novitatis gaudio non carebunt.
141Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0632A (auctor 1145-1221)
Contrariis certe rebus nomen amoris commune est, sed ex his quae dicta sunt, suspicio tollitur universa.
142Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0632B (auctor 1145-1221)
Quod si proprium velimus ei assignare vocabulum, dilectio in Scripturis, sive charitas appellatur; hoc interest quod nomen amoris naturalem magis sonat potentiam, efficientia vero gratiae exprimitur nomine charitatis.
143Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0641A (auctor 1145-1221)
Saluta monachum illum, cuius nomen mihi excidit, non excidit autem, volente Domino, mihi anima, quam in sinu meo visus est posuisse.
144Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0641A (auctor 1145-1221)
Saluta iuvenem illum qui in tantum sugit mel de petra, quantum est Christus, ut a petra traheret nomen, et animi firmitatem.
145Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0642D (auctor 1145-1221)
Isti non magnificant, sed quantum in eis est nomen Domini minorificant.
146Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0642D (auctor 1145-1221)
Hi sunt quibus apostolus: Blasphematur per vos, inquit, nomen bonum inter gentes (Iac., II).
147Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0652D (auctor 1145-1221)
Non enim deest disciplina Verbi magisterio, nec disciplina est expers verberis cum trahat nomen a verbere Verbum Patris, quia et virga suae potestatis verberat aerias potestates, et per virgam de radice Iesse, ex qua cor paratum est, nostros correxit errores.
148Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0659B (auctor 1145-1221)
Certe cum verba sacerdotis, aut vera sint, aut sacrilega, toties nomen Dei sui in vanum assumere, non est iurare, sed blasphemare.
149Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0663B (auctor 1145-1221)
In Petro nota firmitatem perfecti amoris, plus enim caeteris Petrus amavit, et a firma petra ob fidei non fictae constantiam nomen traxit.
150Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0663D (auctor 1145-1221)
Per Eliam, qui et carne integer fuisse creditur, et ab Helios, hoc est a sole secundum aliquos nomen trahit, significatur veritas, vel evidentia operum lucis, quae quasi tabernaculum habent in candelabro excellentiae virginitatis.
151Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0690B (auctor 1145-1221)
Secundo, quia eadem Sapientia sibi Verbi nomen assumit; unde: In principio erat Verbum, etc.
152Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0690D (auctor 1145-1221)
Audi famam sponsi tui, quoniam nomen eius est oleum effusum; vide speciem dilecti, quia speciosus est forma prae filiis hominum; et inclina aurem tuam, ad exsecutionem mandatorum, et imitationem exemplorum.
153Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0747D (auctor 1145-1221)
» Isti non magnificant, sed, quantum in eis est, minorificant nomen Domini.
154Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0747D (auctor 1145-1221)
Hi sunt, quibus Apostolus: « Blasphematur per vos, inquit, nomen bonum inter gentes (Rom. II).
155Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0752B (auctor 1145-1221)
Cum ergo Rex virtutum iure nomen Mediatoris obtineat, ipsaque regina virtutum Maria se exhibeat mediatricem hominum, merito iudex ecclesiasticus virtutibus operam dare debet, et per moderamen discretionis satagere, ne quis nimis faciat vel loquatur.
156Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0710A (auctor 1145-1221)
Martius enim mensis a Marte, hoc est a bello nomen habet.
157Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0713B (auctor 1145-1221)
Pax non incongrue Trinitas dicitur, quia hoc nomen pax constat ex tribus litteris, sicut divinitas est in tribus personis.
158Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0714D (auctor 1145-1221)
» (Psal. LXXXVIII.) Et iterum: « Miserere, Deus, plebi tuae, supra quam invocatum est nomen tuum (Eccli. XXXVI), » etc.
159Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0715D (auctor 1145-1221)
» Quid sit nomen eius, sponsa nos docet, cum dicit: « Oleum effusum nomen tuum (Cant. I).
160Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0715D (auctor 1145-1221)
Ipse enim est nomen Patris, oleum infirmorum, Filius olei splendoris, coelestis Sapientiae condimentum.
161Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0715D (auctor 1145-1221)
Ipse venit in nubibus coeli, quia huius olei abundantiam rorantibus coelis desuper, et nubibus pluviam voluntariam effundentibus (Isa. XLV), et nomen regiae unctionis, et unctionem regii nominis Christus communicavit Ecclesiae filiis.
162Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0716A (auctor 1145-1221)
Vae illi, qui unctionis nomen participat, et rem nominis male vivendo habere detrectat.
163Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0719A (auctor 1145-1221)
Cum itaque Rex regum, nomen aut regum dignitatem sine unctione non habeat, merito rex noster Christus dicitur, quo nomine tam regia quam sacerdotalis unctio designatur.
164Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0719A (auctor 1145-1221)
Igitur occurramus regi nostro; et quia delibutus unguentis venit, a quibus unctionis nomen trahit, curramus ad ipsum, et curramus in odorem unguentorum suorum (Cant. I).
165Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0725D (auctor 1145-1221)
Propterea pueri qui natus et datus est nobis, vocatur nomen « admirabile (Isai. IX), » quia mentibus sua gratia innovandis in seipso parat tam stupendae miracula novitatis.
166Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0730B (auctor 1145-1221)
Nam et eleemosyna, quae mentem lavat, ex aqua nomen trahit.
167Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0734B (auctor 1145-1221)
Apostolus quoque Dei Filium factum ex muliere (Galat. IV), id est, de tali sexu carnem assumpsisse commemorat (16); nam alibi nomen mulieris Veritas a Virgine removere videtur, cum Ioannis Baptistae laudes exsequitur, dicens: « Inter mulierum natos non surrexit maior Ioanne Baptista (Matth. XI).
168Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0741A (auctor 1145-1221)
Semper intus sunt, semper ianuis clausis se contegunt, et, dum propriae gloriae testimonium intra conscientiam ferunt, dum ab ore hominum laudem aut testimonium non requirunt, coelorum habitatorem ad se ingredi faciunt, cui dicunt: « Tu autem in nobis es, Domine, et nomen tuum invocatum est super nos (Ier. XIV); » et illud: « Gloria nostra haec est testimonium conscientiae nostrae (II Cor. I).
169Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1425A (auctor fl. 1173)
Nomen habes coronati, Te tormenta decet pati Pro corona gloriae, Pro corona non marcenti Perfer brevis vim tormenti, Te manet victoria.
170Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1427A (auctor fl. 1173)
Martyr, cuius est iucundum Nomen in Ecclesia, Languescentem fove mundum Coelesti fragrantia.
171Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1483B (auctor fl. 1173)
Cuius preces, vitia, Cuius nomen, tristia, Cuius odor, lilia, Cuius vincunt labia, Favum in dulcedine.
172Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1490A (auctor fl. 1173)
Verbo mater, scripto pater, Nomen edit parvulo.
173Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1508A (auctor fl. 1173)
Porro quamvis in prima clausula decimi noni versus huius prosae, sancti Augustini nomen duntaxat exprimatur, ut illi peculiariter hoc loco adaptetur, cuivis tamen aliorum Ecclesiae doctorum nihilosecius accommodari decentissime potest, commutato duntaxat nomine Augustini, in nomen Hieronymi, Ambrosii aut Gregorii in eodem loco.
174Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1522B (auctor fl. 1173)
Turba credit, error cedit, Fides crescit, et clarescit Nomen tanti praesulis.
175Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0452B (auctor c.1140–1212)
In fine vero sermonis, una mecum vos esse admonitos volo, non posse vos esse regulares, quod non dubitatur sonare nomen vestrum, nisi rectitudinem teneatis: cum et a regula regularis dicatur, et ex eo, quod recta sit, regula vocetur.
176Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461A (auctor c.1140–1212)
SYNOPSIS SERMONIS. - 1. Nomen sublime, quale est Canonicorum, requirit sanctam conversationem.
177Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461C (auctor c.1140–1212)
Sublime quippe nomen, sublimem conversationem requirit.
178Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461C (auctor c.1140–1212)
Et idcirco non abs re ille nomen portat, qui id, quod apud se voce nominis sonat, in vitae quoque conversatione ostentat: ut illud de eo dici queat: Ex re nomen habet.
179Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461D (auctor c.1140–1212)
Ipsum namque quod portamus nomen, monet nos, et invitat, ut sanctam in vita regulari conversationem teneamus: omne penitus, sine exceptione aliqua, quod distortum est, declinantes, et quod rectum est, tam intus in mente coram Deo, quam exterius in opere coram proximo, exercentes.
180Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0462A (auctor c.1140–1212)
II. Quod si ita est, imo quia ita est, apparet, quod illi nomen hoc sublime, de quo multa iam diximus, nequaquam satis acute intelligunt, qui quosdam clericos, Canonicos saeculares appellant.
181Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0464A (auctor c.1140–1212)
Quibus incumbit non modo in habitu, sed et in cunctis, quae conversatio expetit religiosa, tanto sublimius eos excedere, quanto differentius, prae illis, nomen haereditavimus.
182Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0481D (auctor c.1140–1212)
Hinc magnus ille Pater habitasse legitur ad puteum, cuius nomen est viventis, et videntis (Gen. XVI, 14) . Ibi quoque idem est videre, quod vivere: vivere, quod videre.
183Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0483D (auctor c.1140–1212)
Nam pro nobis passus est, nobis relinquens exemplum, ut sequamur vestigia eius (I Pet. II, 21) . Montes quoque sanctitatis eminentia eximii electi eius sunt; quorum nimirum unus ipse est, longe eis superior existens: Tanto melior eis effectus, quanto differentius prae illis nomen haereditavit (Heb. I, 4) . Unus eorum est, quia primus eorum.
184Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0492B (auctor c.1140–1212)
nimirum ut paradisus sint hae emissiones tuae, hoc est, ut spiritualibus redundent deliciis, quas sonare dicunt nomen istud, quod est paradisus; affatus tuus et actus, status et incessus, habitus et gestus, omnisque tuus exterior motus.
185Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0496B (auctor c.1140–1212)
Sed noli redire ad Herodem, sed per viam aliam in tuam revertere regionem: quatenus odiens eam quae carnalis est, maculatam tunicam, quam designat nomen istud Herodes, quod pellis gloriam sonat, alios de caetero in conversatione tua mores habeas, quam antea habuisti.
186Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0516A (auctor c.1140–1212)
Hic est Dominus Deus noster, et est nomen illi ἀ, ὦ; dignus ut prius ametur quam proximus, qui altitudo est, quae nunquam coepit: ut plus etiam ametur quam proximus, qui magnitudo est, quae nullam in se mensuram admittit.
187Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0520A (auctor c.1140–1212)
- 7. Oratio ab animo humili et concordi fructuosa est: publica in Ecclesia ab horis canonicis nomen sortita, a viris sanctis dudum frequentata et commendata fuit.
188Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0524B (auctor c.1140–1212)
Stemmata quid faciunt? (IUVENALIS Sat. VIII, 1.) Nam quam sit inane, ut ait sapiens quidam, et futile nobilitatis nomen, quis non videat?
189Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0527B (auctor c.1140–1212)
Subdit quoque et de loco orationis: In oratorio nemo aliquid agat, nisi ad quod est factum, unde et nomen accepit.
190Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567A (auctor c.1140–1212)
Ex me est nomen hoc: durabit quandiu placuerit mihi.
191Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0571C (auctor c.1140–1212)
Huius voluntas magis est prodesse, quam praeesse, cui placet onus, non honor; officium, non nomen; quem charitas inflammat, non potestas elevat; quem delectat servitus aliis impensa non ab aliis suscepta.
192Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0591D (auctor c.1140–1212)
Spiritus sanctus per omnes civitates protestatur mihi dicens: quoniam vincula, et tribulationes me manent: sed nihil horum vereor, nec facio animam meam pretiosiorem quam me, dummodo consummem cursum meum, et ministerium quod accepi a Domino Iesu, testificari Evangelium gratiae Dei (Act. XX, 23, 24) . Paulus hic est, cui vivere Christus est, et mori lucrum (Phil. I, 21) : cui gloria nulla est, nisi in cruce Domini nostri Iesu Christi (Gal. VI, 14) . Audi et aliam vocem eius: Ego non solum alligari, sed et mori in Ierusalem paratus sum propter nomen Domini Iesu (Act. XXI, 13) . Haec obedientia pura fuit, quae alligari, et mori parata fuit.
193Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0600B (auctor c.1140–1212)
In primis vos obnixe hortamur, et per tremendum nomen Domini obsecramus, ut quidquam, quod contra Deum sit, nullus penitus vestrum in ea requirat; nec privatum aliquem, si forte, quod absit, habuerit, vel amorem, vel odium attendat.
194Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0605A (auctor c.1140–1212)
In oratorio quoque praeceptum habetis Patris vestri ut nihil agatis, nisi ad quod est factum, unde et nomen accepit; in quo nihil sedendo, vel stando, nihil ambulando, vel in aliquo motu vestro apparere debet apud vos, quod vel humanum, vel angelicum, aut etiam divinum offendat aspectum; sed quod vestram deceat sanctitatem.
195Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0607B (auctor c.1140–1212)
Sed et qui clamatus fuerit, mox ut audierit nomen suum, non respondens, in sede sua petat veniam.
196Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0609C (auctor c.1140–1212)
Tacemus quam celebre nomen nostrum apud vos, cum constet esse indignum, ut vel nominetur.
197Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0612C (auctor c.1140–1212)
Mementote itaque diligentis vos, peccatoris Adae, cum de ipsis intimis altaris aurei, emisso odorifero Sancta sanctorum impletis aromatis fumo; et ibi quam maxime, ubi Patri Filius immolatur, cuius sanguis clamat de terra melius quam Abel (Gen. IV, 10) . Sed et hoc petitionibus nostris superadderemus, nisi forte temerariae foret praesumptioni imputandum: scilicet ut nomen nostrum in albo sanctae congregationis vestrae, una cum vestrorum, qui iam discessere, nominibus post mortem iuberetis adscribi: quia et nos vestri sumus.
198Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0616B (auctor c.1140–1212)
Nomen unius, Phison: nomen secundi, Gesion: nomen vero tertii fluvii, Tigris, fluvius autem quartus, ipse est Euphrates.
199Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0618A (auctor c.1140–1212)
XIII. Dicendum post haec, ut quidquid arridet prosperum, abrumpere studeant officiales; quia hoc sonare asserunt nomen fluvii secundi, quod est Gehon; per quem et eorum expressus est status, de quo dicitur: Ipse est, qui circuit omnem terram Aethiopiae (Gen. II, 13) . Aperte quidem; quia quadam videntur nigredine coopertae multimodae occupationes eorum.
200Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0618B (auctor c.1140–1212)
XIV. Ipsos rectores nostros fluvius tertius notat, qui ab Isaia audiunt: Ite, angeli veloces, ad populum divulsum et dilaceratum (Isa. XVIII, 2) . Veloces itaque, ut sagittam innuunt sonare nomen istud, quod est Tigris.
201Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0618C (auctor c.1140–1212)
Quia nomen fluvii tertii, Tigris; et ipse vadit contra Assyrios.
202Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619A (auctor c.1140–1212)
Non apud eos dolores, ut parturientis (Psal. XLVII, 8) ; sed in voce exsultationis et confessionis sonus epulantis (Psal. XLI, 5) . Non apud eos sollicita et turbata circa frequens ministerium satagit Martha; sed sedens secus pedes Domini, audit verbum illius Maria (Luc. X, 39) . Non apud eos denique saga cilicina undecim, iniurias imbrium, et horrores tempestatum exterius irruentium tolerant (Exod. XXXVI, 14) ; sed cortinas potius decem rutilantes, intrinsecus decores multimodi colorum venustant (ibid., 8) . Euphrates vero nomen est eius.
203Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619C (auctor c.1140–1212)
Caeterum apud claustrales vir quietissimus; ut ex re nomen illud portet egregium, quod est Salomon, et sapientissimus templum construit Domino (III Reg. VI, 1) : Rachel vero decora facie, et venusto aspectu, copulatur Iacob (Gen. XXIX, 17); ipse etiam Iesus in monte orat (Matth. XIV, 23) , et in littore stat (Ioan. XXI, 4) . En triplex claustralium fructus; serenitas pacis, fulgor pulchritudinis, securitas quietis.
204Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0620A (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos vita penitus abiecta mortali, Sara mortua est morte vitali, vitamque habens absconditam cum Christo, in Deo, in spelunca actionis pariter et contemplationis, et ideo duplici, sepelitur (Gen. XXIII, 19) . Apud ipsos seri patris semen, beatum gaudium, ut nomen portet in re, habens in Spiritu sancto Isaac, qui puteos tam diu fodere non cessat, quousque aquam vivam reperiat (Gen. XXVI, 19); deambulans per viam, quae ducit ad puteum, cuius est nomen Viventis, et Videntis; et egrediens ad meditandum in agro, inclinata iam dic (Gen. XXIV, 62, 63) . Apud ipsos vir simplex domum mentis inhabitans Iacob, natale solum deserit; unoque de iacentibus lapidibus capiti supposito, in Bethel, post solis occasum, in idipsum dormit in pace, et requiescit (Gen. XXVIII, 11) : ubi angelorum per charitatis scalam, usque ad coelos pertingentem, ascensum pariter et descensum, Dominumque scalae contemplatur innixum (ibid., 12, 13) . Idem etiam apud ipsos, iam potitus exoptatis nuptiis, amorem sequentis priori praefert; mercede tamen conductus pro mandragoris filii sui, eiusdem prioris repetit cubile (Gen. XXX, 14, 17) ; et multiplici tandem utriusque prole fecundus, domum festinat adire paternam; et ne terram duabus viis ingrediatur, ab angelo iam ascendente aurora, tangitur in femore, et uni ex toto pedi innitens, claudus incedit (Gen. XXXII, 25) . Apud ipsos simul contingit, et ortus Beniamin et occasus Rachelis (Gen. XXXV, 17, 18) . Apud ipsos mortuus Ioseph, conditus aromatibus, ponitur in loculo in Aegypto (Gen L, 25) pro eo quod specialiter apud eos, in tenebroso vitae praesentis exsilio, extinctus mundo huic, et multimodis virtutum odoribus refertus, quasi Rachelis primogenitus, in internae contemplationis secreto, absconditur fructus; quia et fluvius quartus ipse est Euphrates.
205Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0621D (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos, sanctificatus in utero, virgo, et sacerdos Dei, Ieremias sanctissimus (Ier. I, 5) : quem de lacu lutoso panni, et funes veteres levant (Ier. XXXVIII, 6) , habentem in ascensu suo, quo ad cantica graduum venire contendit, tam sagittas acutas, quam carbones vastatores (Psal. CXIX, 4) . Apud ipsos Daniel de mensa regis Babylonici pollui nolens (Dan. I, 8) , quem et Gabriel facit intelligere visionem (Dan. VIII, 16) . Apud ipsos pater Tobias, super flumina Babylonis sedens, flet, dum recordatur Sion (Psal. CXXXVI, 1) , suspirans ad decoram civitatem Ierusalem: cuius portae ex saphyro, et smaragdo aedificantur, et ex lapide pretioso ; cuius murorum circuitus ex lapide candido; cuius plateae sternuntur auro mundo; per cuius omnes vicos cantatur canticum laetitiae, quod est, Alleluia (Tob. XIII, 21) . Apud ipsos nobilis rex Ezechias; cuius oculi attenuati sunt, suspicientes in excelsum (Isa. XXXVIII, 14) . Apud ipsos Iosias, celeberrimum faciens phase; et prophetissam super invento libro, in domo Domini, humiliter consulens (II Paral. XV) . Apud ipsos Iesus sacerdos magnus, templum reaedificans (I Esd. III, 10) ; Esdras legem renovans (I Esdr. VII) . Internus consolator. sic enim interpretatur nomen istud, quod est Nehemias, muros Ierusalem construens (II Esd. II, 17) . Primusque adest ad sanctificationem; sccundus ad eruditionem; tertius ad securitatem.
206Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0622C (auctor c.1140–1212)
XX. Nonne patet ex his, quod ex re nomen habet fluvius iste, quem ad claustrales asserunt pertinere: qui fructum sonat, ut iure de eo dicatur: fluvius quartus ipse est Euphrates?
207Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0622D (auctor c.1140–1212)
Liquet nihilominus nomen habere ex re, et illum voluptatis locum, de quo fluvius ille egreditur.
208Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0623A (auctor c.1140–1212)
Nomen itaque locus iste non habet; quia multoties, quantum ad nos, eum infra se nec numerus tenet.
209Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0639A (auctor c.1140–1212)
Unde et Graeci et Latini interpretes nomen ei aliud, praeter Hebraeorum, ponere nequiverunt.
210Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0661C (auctor c.1140–1212)
XLIII. Duos quoque cherubim aureos, et productiles facies ex utraque parte oraculi (Exod. XXV, 18) . Et quidem numero singulari cherub; plurali autem Cherubin dicitur, et est nomen generis masculini.
211Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0671B (auctor c.1140–1212)
Est setim nomen montis, et regionis, et arboris, quae similis est albae spinae in foliis et est levissimum lignum, et imputribile, et incremabile.
212Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0680D (auctor c.1140–1212)
LXIV. Sic etiam scribit de altari holocausti, et de labro aeneo (Exod. XXVII, 1) . Praecepit quoque Deus fieri altare de lignis setim; altare hoc dicebant holocausti, vel holocaustorum, vel holocaustomatum, et posset dici sacrificiorum: sed a digniori nomen accepit.
213Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0691D (auctor c.1140–1212)
Ubi vero Patrum dicta ponimus, ibi eorum nomina in margine superscribimus; sed ad dicta nostra, nostrum superscribere nomen idcirco non placuit; ne forte, quamvis bene in aliquo diceremus, hac sola causa abiiceretur, si a nobis dictum fuisse agnosceretur.
214Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0693A (auctor c.1140–1212)
Idcirco a prima basi, quae sub prima tabula parietis est australis, incipiens, in ea nomen primi patris Adae scribo, et post eum nomina sanctorum patrum, qui usque ad Salomonem fuerunt, in singulis basibus, singulis nominibus descriptis hoc modo: Adam, Abel, Seth, Enos, Enoch, Noe, Sem, Iaphet, Melchisedech, Abraham, Isaac, Iacob, Ruben, Simeon, Levi, Iudas, Dan, Nephtalim, Gad, Aser, Issachar, Zabulon, Ioseph, Beniamin, Moyses, Aaron, Eleazar, Phinees, Iosue, Caleb, Iob, Aod, Samgar, Gedeon, Iephte, Samson, Elcana, Samuel, David, Salomon.
215Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0694C (auctor c.1140–1212)
In tabulis quoque parietis occidentalis scribo nomina sanctarum mulierum cum iconibus suis: primum quidem in prima tabula eiusdem parietis occidentalis ad austrum nomen B. Mariae, et post eam caeterarum, hoc modo: Maria Magdalena, Felicitas, Perpetua, Agatha, Agnes, Caecilia, Lucia, Anastasia, Euphemia, Margarita, Catharina, Genovefa, Edeldrida, Brigida, Hilda.
216Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0708A (auctor c.1140–1212)
Ad aquilonem vero iuxta lineam tentorii scribo nomen Merari cum icone sua, et icones filiorum suorum sex a dextris per longum, et sex a sinistris seorsum ab eis.
217Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0708B (auctor c.1140–1212)
Ad occidentem autem nomen Gerson eum icone sua, et iconibus filiorum eius quatuor a dextris, et quatuor a sinistris eius, pono seorsum ab eis.
218Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0710B (auctor c.1140–1212)
CVI. Post haec omnia ad orientem supra patriarcham Ierosolymitanum pono nomen, et imaginem Petri apostoli, et caeterorum apostolorum Principis.
219Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0714A (auctor c.1140–1212)
Unde factum est, ut antiquorum principum nomen suis vir ille laudibus vinceret, et tanto in opinione praedecessores suos, quanto in bono opere superaret.
220Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0715A (auctor c.1140–1212)
Idem etiam postea Romam ingressus primus ibi de gente Francorum imperii, et Augusti nomen sumpsit, eosque qui Leonem papam dehonestaverant, deponendo in exsilium misit.
221Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0716A (auctor c.1140–1212)
Iste fuit caput gentis suae, a quo tota gens illa nomen accepit: cuius pater Wig, cuius pater Frewine, cuius pater Fredgar, cuius pater Brand, cuius pater Beldeg, cuius pater Woden, qui fuit filius Frabewald, qui fuit Frelof, qui fuit Frebewulf, qui fuit Fingolduf, qui fuit Beta, qui fuit Geatwa, qui fuit Beu, qui fuit Sedwa, qui fuit Heremod, qui fuit Itermod, qui fuit Hatur, qui fuit Wala, qui fuit Peadwig, qui fuit Sem, cuius pater Noe, cuius pater Lamech, cuius pater Mathusalem, cuius pater Enoch, cuius pater Iareth, qui fuit filius Malalee, qui fuit Cainan, qui fuit Enos, qui fuit Seth, qui fuit filius Adam, patris omnium.
222Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0716A (auctor c.1140–1212)
Seth enim Hebraicum nomen est, et lingua Latina dicitur resurrectio.
223Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0717D (auctor c.1140–1212)
Unde celebre factum est nomen eius per universum orbem, etiam in magna urbe Roma; quia donaria multa, ac largissimas eleemosynas saepe mittebat Apostolorum Ecclesiis, et ipsi summo pontifici.
224Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0720C (auctor c.1140–1212)
Translato enim ad coelestia rege Edgaro, in regno terreno filius eius Edwardus successit: qui iniuste ab impiis interfectus tum ob vitae sanctitatem, tum ob necis acerbitatem, sancti et nomen et meritum Deo donante, promeruit.
225Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0721B (auctor c.1140–1212)
Decus mirabili fortitudini, quidquid dicerem, minus esset; nam ob invincibile robur corporis, Iserensyde [In-side], id est ferrei lateris nomen accepit. Sagitta eius nunquam abiit retrorsum, et gladius eius non est reversus inanis (II Reg. I, 22) : contra hostes leoninae feritatis, erga suos columbinae simplicitatis: quo nemo fortior, quo in adversis nemo securior, quo in prosperis nemo temperantior.
226Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0726C (auctor c.1140–1212)
Nam quod aliquo modo licet, omnino statim non licet, et ipsa iustitia, nisi iuste exhibita fuerit, iustitiae nomen amittit.
227Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0739A (auctor c.1140–1212)
Primus siquidem sanctae Ecclesiae status ille fuit, quando post ascensionem Domini virtute ex alto primitiva induta Ecclesia, quicunque in Christum credere, quicunque ipsum praedicare praesumerent, diversis tormentorum generibus ad negandum trahebantur: quando illa iam hora venerat, ut omnes, qui interficerent apostolos, arbitrarentur se obsequium praestare Deo (Ioan. XVI, 2); quando cruentas in eos manus iniicientes persecutores, ad reges eos et praesides ducebant; quando denique odio erant omnibus hominibus propter nomen Christi (Matth. X, 22) . Ecce ager, in quo cum multis malis paucae erant herbae bonae, quando urtica lilium ad crescendum impediebat, quando hyssopum saliunca destruebat.
228Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0771C (auctor c.1140–1212)
Ex quarto affectuosa et desideriosa fructu vitae referta patriae coelestis exspectatio: Et haec aqua Euphrates vocatur; quia a fructu Euphratem nomen accepit.
229Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0813D (auctor c.1140–1212)
Ibi moramini, ibi vos monetis alterutrum, et dicitis: Venite, faciamus nobis lateres, et coquamus eos igni, et faciamus civitatem, et turrim, cuius culmen pertingat usque ad caelos (ibid., 5) . Et adiungitis: Et celebremus nomen nostrum (ibid.) . Vae vobis, qui nomina vestra vocatis in terris vestris, amantes primas cathedras in synagogis, et primos recubitus in coenis, et salutationes in foro, et vocari ab hominibus Rabbi (Matth. XXIII, 6) . Sed cadet turris vestra, destruetur civitas, quam aedificatis.
230Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0815A (auctor c.1140–1212)
Quae solem eorum, inter quos erat, Samsonem loquor, sic enim interpretatur nomen eius, abraso crine, adhuc hodie hostium manibus tradis: ut utrisque evulsis oculis, eoque in mentis carcere ad molam exteriorum voluptatum deputato, illis iam sit ludibrio, quibus ante fuerat terrori (Iud. XVI, 19 et seqq.) . Heu! Heu! o pulcherrime et fortissime adolescens!
231Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0822C (auctor c.1140–1212)
Qui, dum populum tuum a peccatis eorum salvum facis (Matth. I, 21) , habere te nomen ex re ostendis: per quem dat nobis Deus omnem terram, quam daturum se patribus nostris promisit.
232Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0840A (auctor c.1140–1212)
Secundi currentes adversus Dominum erecto collo, cohortantur se mutuo, et dicunt: Faciamus turrim, cuius culmen pertingat ad coelos, et celebremus nomen nostrum (Gen. XI, 5) . Qui amant primos recubitus in coenis, et primas cathedras in synagogis, et salutationes in foro, et appellari ab hominibus Rabbi (Matth. XXIII, 4) , vocantes nomina sua in terris suis (Psal. XLVIII, 12) . Tertii vero Cain sibi vocem assumunt, et dicunt: Maior est iniquitas nostra quam ut veniam mereamur (Gen. IV, 13) . Primum itaque malum est ignorantiae obscuritas, secundum superbiae vanitas, tertium diffidentiae impietas.
233Adamus Scotus, Sermones, 198, 0099D (auctor c.1140–1212)
Vocabitur, inquit Isaias, nomen eius admirabilis, consiliarius, Deus, fortis, Pater futuri saeculi, Princeps pacis (Isa. IX, 6) . Nomen primum pertinere videtur ad Creatorem, secundum ad magistrum, tertium ad Dominum, quartum ad regem, quintum ad amicum, sextum ad Sponsum.
234Adamus Scotus, Sermones, 198, 0101A (auctor c.1140–1212)
Nonne, teste Isaia, vocatur nomen parvuli, qui natus est nobis, Consiliarius et Deus?
235Adamus Scotus, Sermones, 198, 0101C (auctor c.1140–1212)
XII. Et quis alius princeps pacis est, nisi pax nostra, faciens utraque unum? (Ephes. II, 14) cuius iam instat tempus, quo venit nuntiare pacem his, qui prope, et his qui longe fuerunt, qui unam sibi ex utroque populo ecclesiam coniunxit, qua circumcisionem iustificans ex fide, et praeputium per fidem (Rom. III, 30) , fecit ut mons Sion et latera aquilonis una sint civitas, cuius ipse Rex magnus est (Psal. XLVII, 3) . Quod vero nomen eius Salvator sit, testatur nativitatis eius nuntius Gabriel, qui matrem eius alloquens ait: Et vocabis nomen eius, Iesum. (Matth. II, 21) . Addidit et causam: Ipse enim salvum faciet populum suum a peccatis eorum (ibid.) . Nomen profecto ex re portat, quia id operatur, quod vocatur.
236Adamus Scotus, Sermones, 198, 0102A (auctor c.1140–1212)
Et sic vocatur, attestante propheta, qui dicit nomen filii Virginis vocandum Emmanuel, quod exponens Evangelista: quod interpretatur, inquit, nobiscum Deus (Isa. VII, 14; Matth. I, 23) : si nobiscum Deus Emmanuel, cum quibus ipse est Deus, nisi cum hominibus, id est cum illis, quorum unus erat, qui hoc dicebat?
237Adamus Scotus, Sermones, 198, 0102C (auctor c.1140–1212)
- 8. Nomen amici caeterorum origo et terminus.
238Adamus Scotus, Sermones, 198, 0105A (auctor c.1140–1212)
subiunxit: Et fecit nos Deo nostro regnum, et sacerdotes (Apoc. I, 6) . Sacerdos et hostia nostra mitis Iesus, ut dignitatis, cum eo, nomen participemus, qui eius in altari sacrosanctum corpus et sanguinem immolamus.
239Adamus Scotus, Sermones, 198, 0105B (auctor c.1140–1212)
VIII. Certe prius quatuor nomina, quae huic, cui occurrendum praedicavimus, assignavimus; et ante quatuor, quasi in medio hoc nomen posuimus; de quo modo tractamus, quia tam praecedentium quam subsequentium nominum causa est.
240Adamus Scotus, Sermones, 198, 0113C (auctor c.1140–1212)
IV. Sed venit custos ille (hoc enim interpretatur nomen istud, quod est Samaritanus), venit, inquam, et fecit iter suum.
241Adamus Scotus, Sermones, 198, 0114C (auctor c.1140–1212)
Vidi, inquit, coelum apertum et ecce equus albus (Apoc. XIX, 11) . Et post pauca: Et vocabatur nomen eius Verbum Dei (ibid., 13) . Ioannes hic erat frater, ut ipse dicit (cap. I, 9) , noster; particeps in tribulatione, et regno, et patientia in Christo Iesu.
242Adamus Scotus, Sermones, 198, 0117C (auctor c.1140–1212)
Patris ab aeterno existens unicus, noluit remanere unus, dans nobis ut illo secum honoremur nomine per gratiam, quo ille honoratur per naturam. Frater namque et caro nostra est (Genes. XXXVII, 27) . Unde et Mariae in corpore apparens redivivo: Vade, inquit, dic fratribus meis: Ascendo ad Patrem meum, et ad Patrem vestrum (Ioan. XX, 17) . Et in persona eius sanctus David: Narrabo, ait, nomen tuum fratribus meis (Psal. XXI, 23) . Et quanta dignitas Patrem nobis esse Deum, fratrem autem unicum Filium eius!
243Adamus Scotus, Sermones, 198, 0120D (auctor c.1140–1212)
Quia recordatus est, ait Propheta, quia caro sunt: spiritus vadens, et non rediens (Psal. LXXVII, 39) . Merito sanctus patriarcha habitat ad puteum cuius nomen Videntis et viventis (Gen. XVII, 14) , ut interim immoretur perfectus apud intimum profundum huius, de qua loquimur visionis vitalis, et vitae videntis: ad instar aquilae ad praeceptum Domini elevatae, quae ponit in arduis nidum suum (Iob XXXIX, 27) . Deo quoque in regno similem esse, nonne magnae, ut in sermone praecedenti iam diximus, felicitatis est?
244Adamus Scotus, Sermones, 198, 0136A (auctor c.1140–1212)
Veniens itaque Rebecca, Ecclesiam de gentibus exprimens, et edocta per servum suum Patris nostri, praedicatorum scilicet ordinem, quis filius Domini sui esset, qui apparuit, viso eo, qui pax nostra est, ut Ierusalem, quae visio pacis dicitur, ex re nomen haberet, de altitudine superbiae ad ima humilitatis, et ad regulam fidei de fortitudine incredulitatis descendit, tollens boni operis velamen, et operiens se, sciens beatos, quorum remissae sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata (Psal. XXXI, 1) . Haec itaque spiritualis est illa Rebecca, quae, ex quo vidit Isaac, descendit, et pallio se operuit (Gen. XXIV, 66) , quia ex quo Christum Ecclesia gentibus per fidem agnovit, humiliavit se, et tegmine boni operis ornavit se; quam in tabernaculum matris suae inducens, sibi in sponsam assumpsit.
245Adamus Scotus, Sermones, 198, 0136C (auctor c.1140–1212)
IV. Haec est illa regina, quae audita fama pacifici nostri, hoc enim interpretari dicunt nomen istud, quod est Salomon, de ultimis finibus properare non omisit ad eum (III Reg. X, 1) ; astans nunc a dextris eius in vestitu deaurato circumamicta varietate (Psal. XLIV, 10): dum uni Domino in unius fidei et baptismatis unitate ac ornamento [al. unitatis ornamento], diversi in ea fidelium ordines obsequuntur.
246Adamus Scotus, Sermones, 198, 0141C (auctor c.1140–1212)
Et primus quidem est, in quo ad Deum suum conversa, redemptoris sui personam, et modum speculans [al. speculatur] redemptionis suae. Quia et hoc sonare videtur nomen istud, quod est Sion.
247Adamus Scotus, Sermones, 198, 0141C (auctor c.1140–1212)
Ut merito propter hunc statum, nomen Iacob, quod interpretatur supplantator, ei possit aptari.
248Adamus Scotus, Sermones, 198, 0142B (auctor c.1140–1212)
Venit namque tempus, de quo Propheta ille magnus prophetavit, potens opere ac sermone, quia, pressuram in mundo erant habituri (Ioan. XVI, 33) , quam huiusmodi verbis definivit. Iniicient, inquit, in vobis manus suas, et persequentur, tradentque vos in conciliis suis, et in Synagogis suis flagellabunt vos, et ante reges et praesides ducemini propter me, et eritis odio omnibus hominibus propter nomen meum (Matth. X, 17) . Sed haec omnia cum gaudio sustinuerunt; nec tantis tribulationibus vel a fidei rectitudine incurvari, vel ab ardore charitatis poterant tepescere.
249Adamus Scotus, Sermones, 198, 0142C (auctor c.1140–1212)
Nonne de apostolis legitis quia: Ibant gaudentes a conspectu concilii, quoniam digni habiti sunt pro nomine Iesu, contumeliam pati? (Act. V, 41.) Item scitis, quia tamen convenerunt eos Iudaei, ut nomen Iesu sub modio silentii ponerent constanter responderunt: Non possumus quae audivimus et vidimus non loqui (Act. IV, 20) . De Ecclesia quoque primitiva habetis quia facta est persecutio magna in Ecclesia, quae erat Ierosolymis, et dispersi sunt per regiones Samariae (Act. VIII, 1) . Et quid in sequentibus legitis?
250Adamus Scotus, Sermones, 198, 0143B (auctor c.1140–1212)
Supplantavit, inquam, hostes, sed ne diutius essent hostes, imo ut desinentes esse hostes, essent de caetero consortes, quatenus nomen ei, quod est Iacob, posset ex re aptari.
251Adamus Scotus, Sermones, 198, 0143C (auctor c.1140–1212)
V. Iuste in hoc statu vocatum est nomen eius Iacob, pro eo quod primogenita Esau tulit (Gen. XXVII, 36) ; dum ipsos primos, et summos rerum dominos, Romanos principes loquor, non solum per patientiam superavit, sed et per miracula ad fidem convertit.
252Adamus Scotus, Sermones, 198, 0143D (auctor c.1140–1212)
Sic gentes quae non sectabantur, imo persequebantur iustitiam, apprehenderunt iustitiam, iustitiam autem, quae ex fide est (Rom. IX, 30) . Iam apud eas est Christus intrans, inter eas, et exiens, et loquens de regno Dei. Descriptusque est universus orbis (Luc. II, 1) , dum Evangelium praedicatur omni creaturae: et eunt omnes, ut profiteantur singuli in civitatem suam (ibid., 3) . Quomodo putatis, iam gaudet, et laetatur mater Ecclesia, quae in primo statu Sion dicta; nunc vero nomen quod est Iacob, ex re sibi vindicans, iam videt Salvatorem suum in medio gentium commorari, de medio gentium venire; dum subiectis summis mundi principibus sub iugo fidei et curvatis eorum cervicibus ad crucis opprobrium, et improperium crucifixi conflantur ubique terrarum gladii in vomeres, et lanceae in falces, nec levat gens contra gentem gladium, nec exercentur ultra ad praelium (Isa. II, 4) , concurrentibus omnibus in unitatem fidei et agnitionis Filii Dei (Ephes. IV, 13) . Quid iam superest, nisi ut dum ei pacis tranquillitas indulta est, a nomine quod est Iacob, in quo laboriosa eius expressa est lucta, ad nomen illud, pacis insigne prae se ferens conscendat, quod est Ierusalem.
253Adamus Scotus, Sermones, 198, 0145D (auctor c.1140–1212)
Factis autem Orionibus, ut praeeuntibus in Ecclesia martyribus, tam per patientiam suam, quam per patrationem miraculorum suorum, supplantatis, cognita etiam fide, ipsis hostibus fidei, de medio gentium proprius contra domum saevientium ipse Salvator veniat, quasi hostibus Gedeonis non modo ob sonitum tubarum, sed et propter fractionem lagenarum, et coruscationem lampadarum in fugam dilapsis. (Iud. VII, 19) . Factis nihilominus Hyadibus, ut pacificata iam Ecclesia; unde merito ei etiam nomen aptatur, quod est Ierusalem, vineam plantet in montibus, sacram scilicet Scripturam, in sermonibus profundis doctorum exponat XI. Iam restat ut fiant interiora austri, quatenus Ierusalem exsultet, quia dies Domini venit.
254Adamus Scotus, Sermones, 198, 0152D (auctor c.1140–1212)
Populus ingens Amalech (Exod. XVII, 11) , qui est coetus reproborum terrenis per affectum inhaerens nullatenus superatur, nisi devotus quilibet ex huius saeculi fluxu salvatus (ut ex re nomen portet, quod est Moyses) sic in monte emineat contemplationis [al. orationis], sic innitatur lapide stabilitatis, ut suorum operum manus in sacrificio elevet vespertino: tam fortis sublimitas et sublimis fortitudo humilitatis, quam exprimit mons fortitudinis Aaron; quam ignis charitatis, quem nomen, quod est Ur, significare dicitur; ne vel manus sinistra ad malum se extendat, si superbia intumescit, vel dextera a bono se retrahat, si per negligentiam torpescit.
255Adamus Scotus, Sermones, 198, 0153B (auctor c.1140–1212)
Praecinxisti me virtute ad bellum, et supplantasti insurgentes in me subtus me (Psal. XVII, 33) . Sancti itaque viri suggestionibus vitiorum nequaquam enerviter succumbunt, sed Domino in eis, et pro eis pugnante, virtutis eos calce perimunt, non quidem fidentes in se, sed in Domino, qui de tantis eos periculis eripuit, et eruit, in quo sperant, quoniam et adhuc, id est quandiu necesse est, eripiet: super hoc gratias ei agentes, totumque ei deputantes, et dicentes: Subiecit populos nobis et gentes sub pedibus nostris. (Psal. XLVI, 4) . IV. Felix profecto, cuius protector Dominus in quo sperat, subdit populum suum sub se, qui et gaudet ereptum se a Domino de contradictionibus populi, et constitutum in caput gentium (Psal. XVII, 44) . Quatenus data sibi pace a Domino, (ut in aenigmate in libro Iosue legitur (cap. XXI, 42) , in omnes per circuitum nationes: ita ut nullus ei hostium resistere ausus sit, etiam de laborioso nomine, quod est Iacob, ad pacis possit conscendere visionem, et nomen, quod est Ierusalem.
256Adamus Scotus, Sermones, 198, 0176B (auctor c.1140–1212)
Unde gaudere potes in illa die et exsultare, cum te oderint homines, et exprobraverint, et eiecerint nomen tuum tanquam malum, et dixerint omne malum adversum te mentientes, quia merces tua magna est in coelis (Luc. XXVI, 22) . Per has tres vias accedere ad confessionem hanc datur?
257Adamus Scotus, Sermones, 198, 0193A (auctor c.1140–1212)
VI. Sed sunt et aliae aquae, quas spectare ad redemptionem Iudae non immerito dixerim, sicut sunt illae, de quibus Psalmista, et aquae, inquit, quae super coelos sunt (Psal. CXLVIII, 4) , id est angeli sancti, qui in superioribus versantur, laudent nomen Domini.
258Adamus Scotus, Sermones, 198, 0193C (auctor c.1140–1212)
Nomen quippe eius Iesus.
259Adamus Scotus, Sermones, 198, 0196C (auctor c.1140–1212)
Haec itaque porta est, quae respicit ad Orientem: actio videlicet sancta, tam aliena a malo, quam ornata in bono: illum sempiternum in mercede habitura Orientem, de quo propheta: Ecce, inquit, Vir Oriens nomen eius (Zach. VI, 12) . Ut quibus Christi amor suavis est in operatione, sit et visio eius luminosa merces in retributione.
260Adamus Scotus, Sermones, 198, 0202B (auctor c.1140–1212)
Sic et vos auditum nomen maiestatis prostravit stupefactos; pietatis vero, devotos.
261Adamus Scotus, Sermones, 198, 0213C (auctor c.1140–1212)
- I. Hodie scietis, quia veniet Dominus: et vespere scietis, quia Dominus eduxit vos de terra Aegypti (Exod. XVI, 6) . Ut eum sciatis cum lumine venturum, qui vos quondam de tenebris (hoc enim nomen Aegypti sonat) vocavit in admirabile tumen suum (I Petr. II, 9) , sitque huius geminae scientiae remuneratio beata et beatificans divinae gloriae visio; quae tunc erit, quando, ex toto vespera abscedet, et mane illucescet Cum quanta, putas exsultatione interim isti filii Israel hanc exspectant crastinam diem, in qua visuros se sperant Dei in se maiestatem, in qua et descensurum sciunt ipsum Dominum, ut ab eis omnem auferat languorem?
262Adamus Scotus, Sermones, 198, 0220D (auctor c.1140–1212)
Sed et tantae pacis et quietis tempus, quomodo non erit vobis admirationi, superbos filios intuentibus Adam: qui turrim volebant construere, ut celebrarent nomen suum (Gen. XI, 4) : invicem provocantes, invicem invidentes, et alterutrum supergredi cupientes (Gal. V, 26) , in tantam concurrere concordiam, ut, sopitis bellorum turbinibus, et tam pacifice consentientibus ad invicem cunctis gentibus, unum contingeret universo orbi principem dominari, universum etiam orbem describi, uno denique universum orbem numismate concludi?
263Adamus Scotus, Sermones, 198, 0225D (auctor c.1140–1212)
Hoc modo de virtute in virtutem spiritualiter proficiendo quotidianum magis ac magis in sanctitate augmentum (hoc enim dicunt sonare illud nomen quod est Ioseph) percipietis. Ascendetis et vos a Galilaea de civitate Nazareth in Iudaeam civitatem David, quae est Bethlehem.
264Adamus Scotus, Sermones, 198, 0238C (auctor c.1140–1212)
In secundo vero ascendit idem populus iam auctus, quia hoc exprimit idem nomen quod est Ioseph: et ascendit a revelatione, quam de Deo suo acceperat, et a teneritudine illorum paucorum sacramentorum, quae subierat in Aegypto, ad plenam eiusdem Dei confessionem, et solidiorem in multis, et variis sacramentorum generibus refectionem quasi Ioseph, qui ascendit a Galilaea in Iudaeam, et a Nazareth in Bethlehem.
265Adamus Scotus, Sermones, 198, 0249D (auctor c.1140–1212)
Quia gratiae dona principaliora sunt. Nomen uni Phison (Gen. II, 11) , os pupillae dicunt interpretari, et sicut locutionem ad os; ita et ad visionem pertinere pupillam, nemo qui dubitat.
266Adamus Scotus, Sermones, 198, 0287D (auctor c.1140–1212)
Nonne tibi videntur viri spirituales coelorum ex re nomen portare 125, quos vides et solis claritate ardere in corde, et luna castitatis splendere in mente et carne; et pro vario stellarum nitore multimoda fulgere claritate in actione?
267Adamus Scotus, Sermones, 198, 0295D (auctor c.1140–1212)
Qualis vero sit sedens, Apostolus nobis ex parte innotescit, dicens eum gloria et honore exaltatum a Deo, et datum illi esse nomen, quod est super omne nomen; ut in nomine Iesu omne genu flectatur coelestium, terrestrium et infernorum (Phil. II, 9); et caetera in hunc modum, quae vobis satis manifesta sunt.
268Adamus Scotus, Sermones, 198, 0296D (auctor c.1140–1212)
Tanto quippe melior angelis effectus est, quanto differentius prae illis nomen haereditavit.
269Adamus Scotus, Sermones, 198, 0310C (auctor c.1140–1212)
Nonne tibi videtur ad istud, iuxta hunc sensum, suspirare nomen, qui patrem illum luminum, a quo omne datum optimum, et omne donum perfectum, desursum descendit (Iac. I, 17) , alloquitur dicens: Multiplicabis in anima mea virtutem? (Psal. CXXXVII, 3.) Hic est, cui coniuncta Maria Filium parit, cuius nomen est Iesus, pro eo quod superna sapientia (haec est enim Maria), fideli, et devoto animo per internam inspirationem fructum confert salutis.
270Adamus Scotus, Sermones, 198, 0310C (auctor c.1140–1212)
Quis enim diffitetur sapientiam supernam sincero animo fructum salutis, sive intus in affectu purae dilectionis, sive exterius in effectu strenuae actionis administrantem, Mariam esse, puerum Iesum Ioseph [al. cum Ioseph] parientem? Ipsa pro sapore meo, ipsa, inquam, est virgo incorrupta, et mater fecunda desponsata viro, cui nomen est Ioseph et nomen virginis Maria (Luc. I, 27) . II. Nonne tibi fortis et virilis animus in Deo, dum quotidianis conversationis sanctae augmentis, magis semper ac magis ditari contendit, vir esse videtur, cui nomen est Ioseph?
271Adamus Scotus, Sermones, 198, 0311B (auctor c.1140–1212)
Quod autem nomen virginis Maria sit quis est qui contradicat, nisi quis forte est, qui, quod eius officium, ignorat.
272Adamus Scotus, Sermones, 198, 0314A (auctor c.1140–1212)
Ut sciat quoque noster Ioseph ex sola esse Maria puerum Iesum, quae sola illi eum peperit, iuxta angelicum illud promissum: Pariet tibi Filium, et vocabis nomen eius Iesum (Luc. I, 31) , quasi qui eum non generavit.
273Adamus Scotus, Sermones, 198, 0325C (auctor c.1140–1212)
Et subinferens, Pariet, ait, tibi filium, et vocabis nomen eius, IESUM. Ipse enim salvum faciet populum a peccatis eorum (Ibid.) . Secundo vero cum instante tempore, quo Herodes quaereret puerum ad perdendum eum, praecepit ei, ut tolleret puerum et matrem eius et fugeret in Aegyptum et esset ibi usque dum diceret ei; non celans causam suae vel illius fugae, vel inibi morae (Matth. II, 13) . Sed dicit mihi inter haec fortassis aliquis vestrum: De hoc loquere et exhortare, quia hoc exigit materia tua.
274Adamus Scotus, Sermones, 198, 0326C (auctor c.1140–1212)
Nonne horum tibi videtur personam gessisse, qui viso miraculo piscium: exi, ait, a me, Domine, quia homo peccator sum? (Luc V, 8.) Non dissimili autem modo videtur mihi sapere, imo desipere spiritualis et moralis iste Ioseph, qui inveniens quidem Mariam habere in utero, sed, quod habet, ignorans esse de Spiritu sancto, nolens eam traducere, voluit occulte dimittere eam? (Matth. I, 20 et seqq.) Unde, haec eo cogitante, necesse est ut appareat ei angelus, qui eum moneat, ne timeat accipere Mariam coniugem suam, asserens, quod in ea natum est, esse de Spiritu sancto: eamque pariturum ei filium, cuius nomen vocabit Iesum, pro eo quod salvum faciet populum suum a peccatis eorum (Matth. I, 20) . Quae nimirum omnia tunc fiunt, cum mentem ad aggrediendum laborem spiritualem, timidam et pusillam, et ideo proponentem supernae non adhaerere sapientiae per exercitium, sed eam occulte deserere; superna gratia visitat excitans eam ad audaciam, et animans ad fortitudinem: dans ei intelligere, quam magnam ei haec, de qua loquimur, superna sapientia conferet sanctitatem: fructus enim Spiritus est charitas (Gal. V, 22) : quae cum operit multitudinem peccatorum (I Petr. IV, 8) , filius est Mariae dictus ex re Iesus, pro eo quod salvum faciet populum suum a peccatis eorum (Matth. I, 21) : quia internas mentis cogitationes amor sincerae charitatis a cunctis mundat delictis.
275Adamus Scotus, Sermones, 198, 0339D (auctor c.1140–1212)
Nomen huius gladii mors est, qua omnes sine ulla exceptione ferimur: omnes enim morimur (II Reg. XIV, 14) . Ipse est, de quo habemus in Genesi de patre nostro Abraham; quia ipse portavit in manibus ignem et gladium (Gen. XXII, 6) , quia ardor passionis Christi, et acumen mortis eius in potestate erat Patris.
276Adamus Scotus, Sermones, 198, 0343D (auctor c.1140–1212)
III. Nam quod utile tibi sit ut animam tuam pertranseat gladius verbi, certam te fecit ille, qui cum summa Veritas sit, nec falli potest omnia sciens, nec fallere vult, omne quod bonum est amans, qui asserit beatos esse qui audiunt verbum Dei et custodiunt illud (Luc. XI, 48) . Ita dicendum et de ingenio. De separatione quoque nihilominus sentias, quia accedet homo ad cor altum, et exaltabitur Deus (Psal. XXXVI, 7) . Et omnis qui reliquerit domum suam, aut patrem, aut matrem, aut fratres, aut sorores, aut uxorem, aut agros propter nomen meum, centuplum accipiet, et vitam aeternam possidebit (Matth. XIX, 29) . Magnum etiam quid et vere magnum nobis correptio confert: quia, ut ait Salomon, quem diligit Dominus, corripit (Prov. III, 12) : et dicit alius quidem: Beatus homo qui corripitur a Domino (Iob V, 17) . Unde et admonendo subiunxit: Increpationem ergo Domini ne reprobes, quia ipse vulnerat et medetur, percutit et manus eius sanabunt (ibid., 18) . Sed esto, concedamus iam, quod nimirum concedendum est: quod utile sit animam Mariae pertransire gladium Iesu; sed quid post haec Simeon adiunxit, et ad quid pertransiturum gladium Iesu Mariae animam asseruit?
277Adamus Scotus, Sermones, 198, 0353D (auctor c.1140–1212)
De quo sanctus Ieremias: Hoc est, ait, nomen quod vocabunt eum: Dominus iustus noster (Ierem. XXIII, 6) . Sed in iustitia sua iustificat ipse plurimos, et de plenitudine eius nos omnes accepimus (Ioan. I, 16) , ut unguentum capitis media barba descendat in oram vestimenti (Psal. CXXXII, 2) . Quia nemo potest facere mundum de immundo conceptum semine, nisi ipse qui solus est (Iob XIV, 4) . Non ergo te putes nihil habere quod accuses, si quaeras esse iustus; sed tunc spera te posse iustificari, cum diligens observator, et sollicitus perscrutator fueris scrupulose et curiose investigans, quid in te accusandum sit; et cum, quod tibi accusandum est apparuerit, accusare non dissimules.
278Adamus Scotus, Sermones, 198, 0358A (auctor c.1140–1212)
Ideo datoris gloriam quaerat, quoniam dissipat Deus ossa eorum, qui hominibus placent. Confusi sunt quoniam Deus sprevit eos (Psal. LII, 9). IX. Iam huic animae nomen, quod est Anna, quo et gratiam sonat, poterit non incongrue adaptari cum in dispensando, quam accepit, multiformem gratiam Dei, cum metu et tremore, suam ipsius salutem operatur (Phil. II, 12) , necessitati proximi et ubique hilariter prompta occurrit, et in omnibus pro posse efficaciter succurrit, ipsum etiam gratiae, quam exercet, largitorem, in omnibus motibus suis tam occultis quam apertis, et expedit testem, et exspectat remuneratorem.
279Adamus Scotus, Sermones, 198, 0360D (auctor c.1140–1212)
XIII. Quae et asseritur esse de tribu Aser, pro eo quod per electionem gratiae, salvata ad sortem electorum, et ad coelestem pertinet felicitatem: quod dicunt exprimere hoc nomen quod est Aser.
280Adamus Scotus, Sermones, 198, 0362A (auctor c.1140–1212)
Attamen, ut ea magis superficie tenus attingamus, quam medullitus perscrutemur, possumus ex annorum istorum numero coniicere quod internae iucunditatis gaudium, quo nostra in praesentia viri sui Anna perfruitur, virtuosam ei spiritualis unitatis confert stabilitatem; quam pius apud se totis solet viribus animus retentare, si eum tamen ex toto Dominus possidet: sicut de Elcana patre Samuelis, legimus, quia fuit vir unus, cuius nomen Dei sonat possessionem.
281Adamus Scotus, Sermones, 198, 0372D (auctor c.1140–1212)
- 7. Ut nomen Dei per discolos Religiosos, vel sacerdotes blasphematur.
282Adamus Scotus, Sermones, 198, 0373C (auctor c.1140–1212)
Nomen huius horribilis et detestabilis mali, si audire desideras, ipsa est concupiscentia illicita: quae nimirum dum ordinem deserit, id appetens, quod nullatenus appetere debet, subiectum, cui inest, sive corpus, sive animam, sive utrumque, impuritate pollutionis commaculat; et dum mensuram excedit, aliter in appetendo se movens, quam ei licet, idem subiectum suum superfluitatis nimietate inflat.
283Adamus Scotus, Sermones, 198, 0376D (auctor c.1140–1212)
Vae talibus filiis Israel, in vanum hoc gloriosissimum nomen portantibus!
284Adamus Scotus, Sermones, 198, 0377B (auctor c.1140–1212)
Nomen enim Dei, per hos dictos filios, blasphematur inter gentes (Rom. II, 20-24) . Nonne nomini Domini per hos dictos filios Israel blasphemia irrogatur, cum non modo sicut populus sic sacerdos: imo sicut populus non sic sacerdos? (Osee. IV, 9) non tantummodo sicut saecularis sic religiosus, quia sicut saecularis non sic religiosus: cum iste per omnia, ille vel in malo est inferior, vel in bono superior.
285Adamus Scotus, Sermones, 198, 0382D (auctor c.1140–1212)
- 13. Iesus ex re nomen habet, in corde iubilus, in ore favus.
286Adamus Scotus, Sermones, 198, 0387D (auctor c.1140–1212)
Habetis itaque duos cultros lapideos: nomen uni disciplina, alteri vero compunctio est.
287Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388B (auctor c.1140–1212)
XI. Sed iam satis diu cultellos istos in manibus habuimus: loquamur modo de nomine Pueri huius: sicut enim hac die circumcisus est: ita et hac die vocatum est nomen eius Iesus.
288Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388B (auctor c.1140–1212)
Unde et sanctus Lucas: Vocatum est, inquit, nomen eius Iesus: quod vocatum est ab angelo priusquam in utero conciperetur (Luc. II, 21) . Non in vacuum portat hoc nomen sanctum Sanctus ipse sanctorum: sed opere et veritate.
289Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388C (auctor c.1140–1212)
Nam quod vocatur, id et operatur; salutem videlicet in medio terrae (Psal. LXXIII, 12) . Pariet tibi filium, ait angelus, ad sanctum Ioseph, et vocabis nomen eius Iesum (Matth. I, 21) . Nec tacuit causam: ipse enim, inquit, salvum faciet populum a peccatis eorum (ibid.) . Videtis ergo quod sit sacramentum huius beati, et beatificantis nominis Iesu, quia ideo videlicet vocatur Iesus, quia salvum faciet populum suum a peccatis eorum.
290Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388D (auctor c.1140–1212)
Quae omnia ad nostrum David, puerum hunc hodie circumcisum, necesse est ut studeas referre: cuius et nomen vocatum est Iesus.
291Adamus Scotus, Sermones, 198, 0388D (auctor c.1140–1212)
Ipse enim sicut exivit a Patre, et venit in mundum (Ioan. XVI, 28); ita nec reliquit mundum, et ivit ad Patrem, donec de principe mundi huius, qui electos suos premebat (hoc enim nomen sonare dicunt, quod est Geth) triumphasset: Qui toto huius vitae tempore usque ad eius adventum tam in prosperis, quam in adversis infestus, atque molestus erat.
292Adamus Scotus, Sermones, 198, 0389C (auctor c.1140–1212)
XIII. O sanctum et salubre nomen, quod est Iesus!
293Adamus Scotus, Sermones, 198, 0389D (auctor c.1140–1212)
Solum, ut mihi videtur, ac singulare salutis nostrae indicium est nomen istud.
294Adamus Scotus, Sermones, 198, 0389D (auctor c.1140–1212)
Quis apprehendere, ne dicam, exprimere sufficit, quam salubre sit vel nomen vel nominis opus?
295Adamus Scotus, Sermones, 198, 0389D (auctor c.1140–1212)
Nonne hoc aestimandus est sapuisse, qui ait: aliud nequaquam nomen praeter illud datum esse hominibus, in quo oporteat nos salvos fieri? (Act. IV, 12.) Pulcherrimum et sanctissimum nomen hoc: exsultationis nomen et salutis, nomen laetitiae et suavitatis, nomen denique dulcedinis et iucunditatis.
296Adamus Scotus, Sermones, 198, 0389D (auctor c.1140–1212)
Quod bene sensit, qui ait: Ego autem in Domino gaudebo, et exsultabo in Deo Iesu meo (Hab. III, 18) . Quam dulce faucibus suis nomen hoc: super mel et favum ori eius (Psal. XVIII, 11) . Quis mihi tribuat ut in hoc nomine indesinenter occupetur, non modo mens mea, sed et lingua mea?
297Adamus Scotus, Sermones, 198, 0390A (auctor c.1140–1212)
Vocatum, inquit Evangelista, est nomen eius Iesus: quod vocatum est ab angelo, priusquam in utero conciperetur (Luc. II, 11) : priusquam conceptus fuit, vocatus fuit. Quid est hoc?
298Adamus Scotus, Sermones, 198, 0390A (auctor c.1140–1212)
hunc Iesum Ecclesia in utero concepit; dum ipsum salutis suae auctorem, per fidem, quae per dilectionem operatur, ad interiora sua admisit (Gal. V, 6) . Sed priusquam eum hoc modo in utero concepit, nomen eius Iesum angelus vocavit.
299Adamus Scotus, Sermones, 198, 0390B (auctor c.1140–1212)
et dum unusquisque non modo antequam in eum Ecclesia crederet, sed etiam longe antequam in carne appareret, venturum ipsum ad salvandum nos prophetavit; nimirum vocatum est nomen eius Iesus, priusquam in utero conciperetur.
300Adamus Scotus, Sermones, 198, 0390C (auctor c.1140–1212)
Virgo, ait, concipiet, et pariet filium, et vocabitur nomen eius Emmanuel (Isai. VII, 14) . Quod et sanctus Matthaeus ad memoriam revocare curavit: ubi inducit angelum causam ostendentem huius saluberrimi atque beatissimi nominis, quod est Iesus.
301Adamus Scotus, Sermones, 198, 0390D (auctor c.1140–1212)
Nam asserens dixisse angelum ad Ioseph, vocabis nomen eius Iesum: ipse enim salvum faciet populum suum a peccatis eorum (Matth. I, 21) , statim adiunxit: Hoc autem totum factum est at adimpleretur quod dictum est a Domino per prophetam dicentem: Ecce virgo in utero habebit, et pariet filium, et vocabitur nomen eius Emmanuel, quod interpretatur NOBISCUM DEUS (ibid. 22, 23) . Nomen eius vocat angelus Iesum, et quid hoc sit, dicit; ipse, inquiens, salvum faciet populum suum a peccatis eorum.
302Adamus Scotus, Sermones, 198, 0390D (auctor c.1140–1212)
Vocat eiusdem nomen propheta Emmanuel, et quid hoc sit exponit, quod interpretatur, inquit, NOBISCUM DEUS. Si hic est Iesus qui Emmanuel, hoc idem possumus accipere ipsum nos salvare, et ipsum Deum nobiscum esse.
303Adamus Scotus, Sermones, 198, 0391B (auctor c.1140–1212)
XV. O nomen sanctum et salubre Iesus!
304Adamus Scotus, Sermones, 198, 0391B (auctor c.1140–1212)
O iucundum et laetum nomen Emmanuel!
305Adamus Scotus, Sermones, 198, 0392D (auctor c.1140–1212)
Gratias itaque tibi, o bone et benigne Iesu, qui et ex nobis dignatus es nasci, et in nobis conversari, et pro nobis mori, ostendens te in his sanctum portare nomen, quod est Emmanuel, quod interpretatur nobiscum Deus.
306Adamus Scotus, Sermones, 198, 0397C (auctor c.1140–1212)
In Iordane vero, cuius nomen descensionem sonat, baptizatus est, quia nisi humiliaris, non iustificaris.
307Adamus Scotus, Sermones, 198, 0398D (auctor c.1140–1212)
Et ex re portat illud nomen elatum et immundum, quod est Herodes, qui pelliceas in his, qui secundum carnem vivunt: pellis vero gloria in eis, qui in carne gloriantur, laetantes cum male fecerint, et exsultantes in rebus pessimis (Prov. II, 14) . Est enim idem serpens peste gemini veneni plenus, utpote qui rigidus et lubricus: quem vocat Isaias Leviathan, serpentem tortuosum et vectem (Isa. XXVII, 1) : qui in viis inanis gloriae cupidos sibi subiugat, pellis gloria elatus.
308Adamus Scotus, Sermones, 198, 0400D (auctor c.1140–1212)
Unde et idem, de quo loquitur Paulus: sine offensione, inquit, estote Iudaeis et gentibus et omni Ecclesiae Dei, sicut et ego per omnia in omnibus placeo: non quaerens quod mihi utile; sed quod multis, ut salvi fiant (I Cor. X, 32) . Vae illis, qui sub habitu religionis coram non religiosis ad subversionem eorum, irreligiose se habent: tam inordinate, tam inhoneste se coram eis habentes, ut nomen Dei blasphemetur per ipsos inter gentes.
309Adamus Scotus, Sermones, 198, 0401B (auctor c.1140–1212)
Vae igitur ei, per quem contingit hoc modo nomen Domini blasphemari inter gentes (Rom. II, 24) : et ei maxime, per quem idem nomen potissimum debuit inter eas honorari.
310Adamus Scotus, Sermones, 198, 0401C (auctor c.1140–1212)
SYNOPSIS SERMONIS. - 1. Ut nomen Dei a nobis honoratur, et benedicitur.
311Adamus Scotus, Sermones, 198, 0401D (auctor c.1140–1212)
I. In fine sermonis illius, qui hunc proxime praecessit, diximus quod vae illi homini est, per quem nomen, Domini blasphematur (Rom. II, 24) . Dicimus autem in exordio istius, quod econtra pax homini illi, per quem nomen benedicitur Salvatoris.
312Adefonsus Hispaniae, Promotio Petri Cardinensis, 151, 0268B
Rex autem Adefonsus, communi consilio sapientum virorum Hesperiae, quemdam abbatem Cardinensis monasterii, nomine Petrum, huic apostolicae praetulit Ecclesiae, qui pro commissi gregis regimine biennio in episcopatu permanens quia sine consensu matris nostrae sanctae Romanae Ecclesiae ad tanti honoris arcem provectus fuit, in quodam concilio Legione a domino cardinali Regnerio celebrato (1091), qui postea in urbe Roma factus papa sortitus est nomen Paschalis, iuste et canonice depositus est.
313Adelmannus Brixiensis, De viris illustribus sui temporis, 143, 1297 (auctor 1050-1062)
Praesul ille durus, qui Warino xerapelinos ornatus cum paucis iugeribus reposcenti denegasse hic memoratur, Durandus est Leodiensis episcopus, cuius nomen inter lineam ascriptum est in codice ms.
314Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0082A
Qui vult eius nomen scire, Aimericus vocatus est.
315Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0084A
Alii vero hoc agebant, quia nomen eius in quatuor evangelistis non reperiebant.
316Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0091C
Et veluti Arriomanitis et Fotinianis ac Manichiis et caeteris a Deo alienis haereticis mos est, ut sint loquaces multum et volubili linguarum rotatu perfaciles (hoc enim solum proprium est haereticorum), quatenus brutos auditores suos, quia simplici veritate nequeunt saltem mirabili et figurata garrulitate, dum in eis eloquentia non sapientia miratur, elidant in foveam erroris, dicaciter omnibus vestram auctoritatem male imputare coepit, vituperans eos, quicunque vestro iussu in beato Martiale apostolicas orationes receperant, quicunque eius nomen in litaniis in ordine apostolorum ante martyres recitabant: asserens omnes in vanum orare qui eum praedicabant apostolum, talesque orationes et litanias nihil nisi in peccatum valere detestabiliter oblatrabat; et huic rei consentientes anima et corpore iam damnatos esse more astuti serpentis insibilabat.
317Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0100C
Ita proprie Hispania est apostolatus Iacobi, licet non eam ipse praedicaverit, sed quia corpus eius per mare septem discipuli eius Gallaeciam advehentes, primi in Hispania Christi nomen annuntiaverunt, et ibi sepelierunt magistri corpus.
318Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0100D
Plerique etiam episcopi dereliquerunt episcopatus suos proprios, nec tamen ob hoc episcopi nomen amiserunt.
319Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0101A
Unde qui eum contendit non esse apostolum, necesse est contendat nullum esse apostolum nisi tantummodo duodecim, et ut radat nomen Pauli de litaniis de ordine apostolorum, nomina Barnabae, Cleophae, Marci et Lucae et Timothei, Onesimi et Silae et Iudae, et universalem invocationem qua dicitur: Omnes sancti apostoli et evangelistae et discipuli Domini, et sit haereticus Hebionita.
320Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0101A
Cui nos catholici nequaquam patiemur acquiescere, sed vestigia priorum Patrum sequentes, nomen Martialis in ordine apostolorum invocabimus.
321Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0103C
Nescio Dominum, et Israel non dimittam; quae dixisti Filio Dei: Haec omnia tibi dabo, si cadens adoraveris me; quae vis omnes cadere, nullum erigere; quae Iudam de apostolatu deiecisti; quae aperis os tuum in blasphemias ad Deum, blasphemare nomen eius et tabernaculum eius, et eos qui in coelo habitant; quae corpora martyrum submergere fecisti, dicens: Ne Christiani sibi martyres facerent; quae per Simonem Magum de Petro apostolorum principe, dicebas Neroni: Hic est homo imperitus, piscator mendacissimus, nec in moribus, nec in genere, nec in aliqua praeditus potestate; quae Spiritum sanctum minorem Filio, et Filium minorem Patre dudum praedicabas, nunc praedicas Martialem esse minorem apostolis; quin potius abnegas eum esse Christi apostolum.
322Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0104D
Sed dubii, quia non audiunt nomen tuum scriptum in Evangeliis, te haesitant apostolum; verum ego credulus profiteor tacite praetermissum causa iunioris aetatis tuae; cum et in Veteri Instrumento non numerarentur Haebraei, nisi a viginti annis et supra.
323Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0107C
Dicunt isti Lemovicani stulti, quia in Francia praedicant apostolum esse sanctum Martialem, et quia mittunt eum in litaniis ante martyres, hoc falsum est; ego enim multis annis steti in Francia, et nunquam ibi audivi etiam nomen eius in aliquibus agendis nec in totis litaniis.
324Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0109D
» De alio etiam monacho saeculari, licet inter regulares Angeriacensis coenobii ad horam conversetur, eiusdem nominis, praenomine autem Salgionio, scitote, o viri clarissimi quibus haec scribo, et ipse in quantum potest, adversarius est huic veritati, adeo ut in conventu nostro publico die quodam hospes, audiens nos in litaniis nomen Martialis in choro apostolorum canere, mox ibi coram omnibus maximum tumultum et murmur et scandalum moveret, et deinceps quartum in ordine confessorum elata voce proferret, qui quartum decimum in ordine apostolorum pronuntiatum fuerat.
325Ademarus Cibardi, Historiae, 141, 0049A
Procedenti tempore cum Gregorius papa, frater imperatoris, decessisset ( an. 999), idem Girbertus ab imperatore papa Romanorum sublimatus est propter philosophiae gratiam, mutatumque est nomen eius pristinum, et vocatus est Silvester.
326Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0119A
Cum autem psallentium chorus patroni membra de sepulcro in basilicam Salvatoris, quae regalis dicitur, in arca aurea portaret, multitudo infinita illa ardentium mox curationem plenam meruit, et omnes clamabant dicentes: « Benedictum nomen Salvatoris Domini nostri Iesu Christi qui per beatum Martialem propitius fuit populo suo.
327Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0024C (auctor -875)
Iste coepit invocare nomen Domini, quia hominum est proprium ut, suae conditionis memores, invocent Conditoris auxilium, ut filii resurrectionis esse laetentur.
328Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0025A (auctor -875)
Cuius nomen interpretatur natura Dei.
329Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0027C (auctor -875)
Ab hoc Heber Hebraeorum nomen et genus oritur.
330Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0027C (auctor -875)
Phalec interpretatur divisio; cui propterea tale nomen parentes imposuerunt, quia tempore nativitatis ipsius terra per linguarum confusionem divisa est.
331Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0038B (auctor -875)
Latinorum tertius Silvius Aeneae filius, regnat annis viginti novem qui quod post mortem patris editus, ruri fuerat educatus, et Sylvi, et Posthumi nomen accepit, a quo omnes Albanorum reges Sylvii vocati sunt.
332Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0039C (auctor -875)
Iudas filius Iacob, cum nuru sua concubuit Thamar, qua intelligitur plebs Iudaea, cui de tribu Iuda reges tanquam mariti adhibebantur; unde nomen eius amaritudo interpretatur, quia ipsa Domino fellis poculum dedit.
333Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0040B (auctor -875)
Venit autem cum suo pastore Odollamite, cui nomen erat Iras; interpretatur autem Odollamites testimonium in aqua, habens quidem Dominus testimonium maius Ioanne, propter infirmas tamen oves, hoc testimonio usus est in aqua, nam et ipse Iras, quod nomen illius pastoris fuit, interpretatur fratris mei visio.
334Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0040C (auctor -875)
Inde Thamar habitum mutat; nam et commutans interpretatur; mutat et nomen, et de Synagoga fit Ecclesia, sed in ea prorsus nomen amaritudinis permanet, non illius in qua Domino fel ministravit, sed illius in qua Petrus flevit amare, nam et Iuda confessio est, confessioni ergo amaritudo misceatur, ut vera poenitentia praesignetur.
335Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058B (auctor -875)
In ferrum ruunt Macedones, raroque ullo praelio tantum sanguinis fusum est.
335Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0058B (auctor -875)
Quod exemplum omnes secuti, regum sibi nomen dignitatemque sumpserunt.
336Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0062D (auctor -875)
Arci urbis Byrsae nomen erat: paulo amplius quam duo millia passuum tenebat.
337Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0066C (auctor -875)
Quo capto, Deodatus quidam cum Alexandro filio regnum eius et regium nomen usurpavit.
338Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0067B (auctor -875)
Hic adversum Hircanos bellum gerens, Hircani nomen accepit, et a Romanis ius amicitiae postulans, decreto senatus inter amicos relatus est.
339Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0070A (auctor -875)
Aristobulum captivum Romam duxit.
339Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0070A (auctor -875)
Caesar Galba cum legione duodecima ad Beragros Sedunosque misit, qui cum hiemandi causa in vico Beragrorum, cui nomen erat Octodorus, consedisset, circumseptus a Gallis est.
340Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0072C (auctor -875)
Abhinc imperatorum nomen.
341Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0072D (auctor -875)
Anno ab Urbe condita septingentesimo decimo, interfecto Iulio Caesare, Octavianus, qui testamento Iulii Caesaris avunculi et haereditatem et nomen assumpserat, ut Romam adolescens admodum venit indolem suam bellis civilibus vicit.
342Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0074D (auctor -875)
Tertio autem cum Urbem triumphans quinto consul ingressus est, octavo scilicet Idus Ianuarias, cum et Ianum post ducentos annos primum ipse clausit, et clarissimum illud Augusti nomen assumpsit.
343Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0075A (auctor -875)
Quid fidelius ac verius credi potest, quam occulto gestorum ordine ad obsequium praeparationis eius praedestinatum fuisse qui eodem die quo ille manifestandus multo post paululum erat, et pacis signum praeferret, et potestatis nomen assumeret (ita anno ab Urbe condita septingentesimo sexagesimo tertio, clausis Iani portis, cum Caesar Augustus finito Cantabrico bello, pacatisque omnibus gentibus, ab oriente in occidentem, a septentrione ad meridiem, ac per totum Oceani circulum Urbem ingressus, cum spectante eo ludos, pronuntiatum esset in mimo: O dominum aequum et bonum; universique quasi de ipso dictum esset, approbavissent, et statim quidem manu vultuque indecoras adulationes repressit, et in sequenti die gravissimo corripuit edicto, dominumque se posthac appellari, ne a liberis quidem aut a nepotibus suis, vel serio vel ioco passus est.
344Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0079B (auctor -875)
Nero in re militari nihil omnino ausus, Britanniam pene amisit, ipsumque nomen Christianum extirpare conatus, beatissimos Christi apostolos Petrum cruce, Paulum gladio occidit.
345Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0079D (auctor -875)
Post deficiente in Vespasiani nomen exercitu suo, cum iam destitutus trepidus se in quamdam proximam palatio cellulam contrusisset, turpissime inde protractus, in forum deductus, octavo quam regnum praesumpserat mense, apud Gemmonias scalas minutissimorum ictuum crebris compunctionibus excarnificatus, atque inde unico tractu in Tiberim mersus etiam communi caruit sepultura.
346Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0094D (auctor -875)
Sed Dei providentia adfuere quidam ex Hierosolymis monachi, qui colligentibus misti, quaecunque poterant ablata, ad patrem suum Philippum pertulere; ille confestim haec (supra se enim dicebat tantum thesaurum propriis servare vigiliis) ad pontificem Athanasium; tunc maximum, per Iulianum diaconum suum misit; quae ille suscepta, paucis arbitris, sub cavato sacrarii pariete, inclusa profutura generationi posterae conservavit: cuius praesagium sub Theodosio imperatore per Theophilum eiusdem urbis episcopum completur.
346Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0094D (auctor -875)
Qui, dum se ab exercitu imperatorem fieri conspiceret, seque Christianum affirmans, paganis praeesse non posse assereret, Et nos, inquit omnis exercitus, qui per Iulianum nomen Christi abiecimus, tecum Christiani esse volumus.
346Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0094D (auctor -875)
duodecim.
347Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0106A (auctor -875)
Theodorus Episcopus civitatis, quae a Cyro rege Persarum condita Cyriae nomen habet, scribit de vera incarnatione Domini Salvatoris adversus Eutychem et Dioscorum Alexandriae episcopum, qui humanam in Christo carnem negant.
347Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0106A (auctor -875)
Fuerunt et alia illius plura eximia opera in Christi Ecclesia probatissima.
348Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0112C (auctor -875)
Fredegundis post aliquantum temporis, mortua, in ecclesia beati Vincentii Parisiis sepulta est.
348Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0112C (auctor -875)
Anastasius Persa monachus, nobile pro Christo martyrium patitur: qui natus in Perside a patre puer magicas artes didicit; sed ubi a captivis Christianis nomen Christi accepit, in eo mox animo conversus, relicta Perside Chalcedoniam Hierapolimque, Christum quaerens, ac deinde Hierosolymam petiit ubi accepit baptismatis gratiam.
349Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0119A (auctor -875)
Cumque interrogaret, quo navigium illud tenderet, vox in auribus eius percrepuit: Ebroinus est, quem ad Vulcaniam ollam deferimus: ibi enim facti sui poenas luet.
349Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0119A (auctor -875)
Statuitque populus Romanus, ne haeretici imperatoris nomen, aut in chartis, aut figulis solidis susciperent: unde nec eius effigies in ecclesiam introducta est, nec nomen ad missarum solemnia prolatum.
349Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0119A (auctor -875)
Chlotharius filius Theoderici, puer Francis regnavit annos tres; cui successit Childebertus frater eius, vir inclytus.
350Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0123B (auctor -875)
Carolus legationem ad Eudonem misit amicitiasque cum eo componit.
350Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0123B (auctor -875)
Reversis legatis, abiectoque Childerico qui tunc regium nomen habebat, Franci per consilium legatorum et Zachariae pontificis electum Pippinum regem sibi constituunt: Childericus tonsuratus, et in monasterium missus est.
351Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0130B (auctor -875)
Anno Incarnationis Domini septingentesimo septuagesimo primo.
351Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0130B (auctor -875)
Irena mater eius imperatrix Constantinopoli residens octo annos post imperavit.
351Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0130B (auctor -875)
Hic postquam Romam ingressus imperatoris et augusti nomen sumpsit, iussit eos qui pontificem Leonem tam inhoneste et indecenter deponendo contumeliaverant, sibi exhiberi, et quaestione de eis habita, lege Romana, ut rei maiestatis, capite damnati sunt.
352Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135B (auctor -875)
Orandi gratia Romam post aliquot annos ingressus ab Adriano pontifice filius eius Pippinus ex sacro fonte excipitur, atque duo filii eius reges initiati sunt.
352Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135B (auctor -875)
Nomen autem processionis a Patre et Filio in Apocalypsi ita aperte est positum: « Et ostendit mihi (haud dubium quin angelus) flumen aquae vitae splendidum tanquam crystallum, procedens de sede Dei et Agni.
352Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0135B (auctor -875)
Cum illic esset imperator Ludovicus, ex primo matrimonio, Ludovicus tertius filius eius iam patri iterum adversus, primos Germaniae perfide sibi iurare compellit.
353Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Porro Pippinus alius filius ad disponendam Italiam constituitur.
353Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Bernardus Viennensis episcopus erat, et Leidardus Lugdunensis, qui initio imperii Ludovici imperatoris Suessionis monasterii locum petiit, et in loco eius Agobardus eiusdem Ecclesia chorepiscopus, consentiente imperatore et universa Gallorum episcoporum synodo, episcopus substitutus est.
353Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0136B (auctor -875)
Non multo post Lotharius filium suum Ludovicum, quem in Italia regem fecerat, ut imperatoris nomen sortiretur, per Drogonem patruum Romam misit.
354Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0209D (auctor -875)
Apud Alexandriam, sanctae Euphrosynae virginis, quae orationibus patris sui Paphnutii de sterili matre progenita, in puerili aetate constituta, clam se tonderi fecit, et monasticam vitam expetiit; Smaragdi sibi nomen imponens.
355Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0313B (auctor -875)
Cumque nomen Christi confidentissime fateretur, primo fustibus caesus, et in ima carceris trusus, deinde manibus pedibusque ligatis, negato cibo et potu, in loco squalido proiectus, post hoc etiam catenis gravioribus vinctus, per totas plateas ab indomitis mulis tractus, et pene in frusta discerptus est.
356Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0407B (auctor -875)
Hanc Chrysanthus a beato Carpophoro presbytero in divinis litteris satis fideliter eruditus, ad fidem Christi convertens, et praedicatione sua ut virginitatem suam Deo servaret instituens, et ut pariter nomen coniugii habentes caste viverent efficiens, baptizari fecit.
357Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0276A (auctor -875)
At ille vir Deo plenus intantum crudelitates eorum risit, et ferinam in quaestione saevitiam, ut nunquam dignatus sit vel quis esset genere, unde domo, vel patria, vel nomen saltem suum eis fateri.
358Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0276A (auctor -875)
Hoc mihi nomen, hoc genus et patria est.
359Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0277D (auctor -875)
Et cum interrogaretur quod nomen haberet Deus, respondit: Qui plures sunt, nominibus discernuntur; qui unus est, non indiget nomine.
360Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0315C (auctor -875)
Quae gratias referens Deo, dicebat: Benedictum nomen pietatis tuae, Domine, qui me nec in isto saeculo a filiis meis separasti, nec in tui nominis confessione disiungi passus es, nec in martyrio dividi permisisti.
361Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0226B (auctor -875)
Hanc sane coronam pretiosior omnium lapis, et gemma nobilior adornabat; hanc turmam praeibat ductor illustrior, hunc gregem pastor nobilior decorabat: Phileas huic nomen est, qui erat episcopus urbis ipsius.
362Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0227B (auctor -875)
Accipiens ille, et gratias agens quod petitionem eius implesset, coepit sibi faciem tergere, tantaque repente suavitate perfusus est, ita ut tota mente mutatus cum grandi exsultatione et clara voce saepius replicaret: Benedictum nomen Domini mei Iesu Christi.
363Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0349A (auctor -875)
Post non multum spatium, cum audisset Maximianus nomen eius recitari inter nomina sanctorum martyrum, evocato ad se dixit ei: Insanis, Adriane?
364Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0326C (auctor -875)
Sanctus Tiburtius respondit: Torquatus diu est quod se Christianum esse mentitur; virtus enim ipsa nominis sancti graviter fert et moleste suum nomen non a suis moribus usurpari.
365Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0327C (auctor -875)
Obmutesce, infelix, exclamat Tiburtius, et noli auribus meis hanc iniuriam facere, ut audiam te rabido ore latrantem mellifluum nomen et sanctum nominare.
366Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0238C (auctor -875)
Cumque ministri scelerum, hinc modo corpus, modo inde versantes, per membra singula poenas inciperent, et supplicia renovarent, sperantes ab eo elicere se posse consensum, ille firmus in fide, et quasi in spe consumptis iam et igne resolutis carnibus suis, ultimum spiritum in fide laetus exhalat. Tali Petrus (hoc enim et nomen eius) martyrio decoratus, vere Petri exstitit et fidei haeres et nominis.
367Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0357D (auctor -875)
Cumque ad praefatum castrum pervenisset, et Domini Iesu Christi nomen praedicans, plurimos ipso inspirante, ad eius fidem convertisset, revertenti ab urbe Cabilonensium, ubi Priscus B. Marcellum martyrem necaverat pro Christi nomine, Praesidi Prisco delatus est.
368Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0217A (auctor -875)
Neon exceptor gestorum, et ipse Christi nomen confessus, martyrio coronatus est.
369Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0268A (auctor -875)
Apparens autem angelus Domini cuidam venerabili feminae, cuius nomen Celerina, monuit ut perquireret martyris corpus, et sepeliret.
370Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0396D (auctor -875)
Tunc ad petitionem eius puerum parvulum induci praecepit: quem Romanus Christi nomen invocans, utrum unum an plures deos melius esset colere interrogavit, ut ex eius confessione praefectus confunderetur.
371Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0396D (auctor -875)
Erat autem nomen puero Baralas.
372Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0217C (auctor -875)
Ante quem adductus, et interrogatus quo nomine vocaretur, respondit: A parentibus nomen mei impositum est Pontianus; maius autem nomen, Christianus.
373Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0381D (auctor -875)
Audiens autem celebre nomen Antonii, quod per omnes Aegypti populos ferebatur, incensus visendi eum studio, perrexit ad eremum; et statim ut eum vidit, mutato pristino habitu, duobus mensibus iuxta eum mansit, contemplans ordinem vitae eius, morumque gravitatem; quam crebrer in oratione, quam humilis in suscipiendis fratribus, severus in corripiendis, alacer in exhortandis esset, et ut continentiam cibique eius asperitatem nulla unquam infirmitas frangeret.
374Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0362A (auctor -875)
Idem namque Maximianus erga Dominum coeli profanus impietatem suam ad exstinguendum Christianitatis nomen armaverat.
375Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0307B (auctor -875)
Et tradiderunt eum iudici, cui nomen erat Taurus, qui habebat filium naturaliter caecum natum, quem in nomine Christi sanctus Apollinaris illuminavit, multis stupefactis, et conversis ad Dominum.
376Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0337A (auctor -875)
Christum mihi de ore, Christum mihi de corde auferre tormenta non poterunt; valde etenim poeniteo quod ante nomen sanctum, et in hominibus sanctis exhorrui, et satis tardius ad adorandum verum Regem superbus miles accessi.
377Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0233C (auctor -875)
Et cum nomen Christi mira libertate et alacritate confiteretur, deos autem gentium daemonia pessima esse memoraret, iussus ab eodem praeside suspendi in equuleo, et crudelissime torqueri, laetus psallebat, dicens: Benedicam Dominum in omni tempore, semper laus eius in ore meo (Psal. XXXIII) . Praeses vero stupens super tanta tolerantia, et volens eum blandis verbis a fide revocare, dixit ei: Vis esse nobiscum, aut cum Christo tuo?
378Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0270D (auctor -875)
Apud Maesiam, civitate Dorostorensi, natale sancti Iulii qui tempore persecutionis cum esset veteranus, et emeritae militiae, comprehensus ab officialibus, et Maximo praesidi oblatus, nolens sacrificare idolis, et nomen Domini Iesu Christi constantissime confessus, capitali sententia punitus est.
379Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0294B (auctor -875)
Et posuerunt pontifices sacrorum nomen loci illius: Ad septem Biotanatos.
380Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0386B (auctor -875)
Narcissus vero cum ita desertum petiisset, ac locis secretioribus se abdidisset, ut ubi iam degeret, nullus agnosceret; necessarium visum est episcopis ut alium pro ipso ordinarent, cuius nomen erat Dius, cuique (cum parvo tempore praefuisset Ecclesiae) succedit Germanio, et Germanioni Cordius; cum ecce subito velut redivivus coeloque redditus ex improviso apparuit Narcissus; et rursus a fratribus ad praesidendum rogatur ecclesiae.
381Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0344A (auctor -875)
Mox et ipse ab officio praefecti comprehensus, pariter dato sibi osculo, cum beato Felice decollatus est; huius nomen quia non innuerunt Christiani, post modum Adauctum eum appellaverunt, quod sancto martyri Felici auctus sit ad coronam, ipsique pro fidei confessione corona martyrii aucta.
382Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0344B (auctor -875)
Treviris natalis sancti Paulini episcopi confessoris, qui tempore Arianae infestationis, a Constantio imperatore, ob catholicam fidem exsilio relegatus, et usque ad mortem, etiam extra Christianum nomen mutando exsilia fatigatus, ad ultimum apud Phrygiam defunctus, beatae passionis coronam percepit a Domino.
383Ado Viennensis, Vita S. Theuderii, 123, 0446B (auctor -875)
Non longe quintum castrum annectitur, cui nomen vetustas Suspoli dedit: ipsaque tota civitas cum suis castris a fluvio [deest forte Iaira], usque ad ipsum fluvium Rhodanum protenso per colles usque ad planum muro cingitur, metropolis illustrissima, et inter Galliarum urbes insignissima.
384Ado Viennensis, Vita Theudarii abbatis Viennensis, 526; 27 (auctor c.800-875)
Ut igitur paululum articulum scribentis ad Viennensem urbem deflectam, Vienna urbs Galliarum nobilissima ad occidentem et propter aquilonarem partem castris praeminentibus munitur, ut non facile accessus sit ad moenia civitatis: castrum primum ad meridiem vergens Crappo, cui vicinum est Eumenius; proximo Quiriacus, cui, muro per vallem protenso, iungitur Propiciacus vel Pompeiacus, centum diis apud cultores daemonum quondam insignis; non longe quintum castrum adnectitur, cui nomen vetustas Suspoli dedit.
385Adrevaldus Floriacensis, De corpore et sanguine Christi, 124, 0949B (auctor 814-878)
» Item ad Edibiam, quid sit in Matthaeo scriptum: Dico vobis: Non bibam amodo de hoc genimine vitis (Matth. XXVI, 29) : « Nos audiamus panem quem fregit Dominus deditque discipulis, esse corpus Domini Salvatoris, ipso dicente ad eos: Accipite et comedite, hoc est corpus meum (Ibid., 26) ; et calicem illum esse, de quo iterum locutus est: Bibite ex hoc omnes; hic est enim sanguis meus Novi Testamenti, qui pro multis effundetur in remissionem peccatorum (Ibid., 27, 28) . Iste est calix de quo in propheta legimus: Calicem salutaris accipiam, et nomen Domini invocabo (Psal. CXV, 4) . Et alibi: Calix tuus inebrians, quam praeclarus est (Psal. XXII, 5) . Si enim panis qui de coelo descendit, corpus est Domini, et vinum quod discipulis dedit, sanguis illius est Novi Testamenti, qui pro multis effusus est in remissionem peccatorum, Iudaicas fabulas repellamus, et ascendamus cum Domino coenaculum magnum, stratum, atque mundatum, et accipiamus ab eo sursum calicem Novi Testamenti, ibique cum eo Pascha celebrantes, inebriemur vino sobrietatis.
386Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0914A (auctor 814-878)
Porro illo in tempore, apud Gallias Francorum decidente gloria, a praefectis palatii domus ordinabatur regia, regibus ob imperitiam desidiamque solum regale nomen inaniter gestantibus.
387Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0914B (auctor 814-878)
Namque et opes et potentia regni penes palatii praefectos, qui maioresdomus dicebantur, et ad quos summa imperii pertinebat, retinebantur, neque aliud regi relinquebatur, quam ut regio tantum nomine contentus, crine profuso, barba submissa solio resideret, ac speciem dominantis effingeret, legatos undecunque venientes audiret, eisque abeuntibus responsa quae erat edoctus vel etiam iussus ex sua velut potestate redderet: cum praeter inutile regis nomen, et precarium vitae stipendium, quod ei praefectus aulae, prout videbatur, exhibebat, nihil aliud proprii possideret, quam unam et eam perparvi reditus villam, in qua domum et ex qua famulos sibi necessaria ministrantes atque obsequium exhibentes paucae numerositatis habebat.
388Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0925A (auctor 814-878)
Necdum promissi cursum expleverant soles, et ecce ex acie castrensi quidam clericus fuga lapsus, cui nomen Herrardus, postridie belli exacti hora fere diei octava monasterium pervenit, diroque nuntio coenobium omne perculit.
389Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0928C (auctor 814-878)
Sed cum id iustum rectumque visum fuisset omnibus, quidam Wastinensis regionis legis doctor, cui quodam praesagio bestiale nomen pro humano inditum erat, quique ex parte S. Dionysii, munere corruptus advenerat, verens ne si duo inter se decertarent, testis eorum reprobus inveniretur; iudicium protulit, non esse rectum ut bello propter res ecclesiasticas testes decernerent, imo magis inter se mancipia advocati partirentur.
390Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0928D (auctor 814-878)
At vero S. Benedictus, nequaquam iudicis illius ac legislatoris oblitus est, qui primus sententiam dividendi mancipia versute iuxta nomen suum ac bestialiter protulit.
391Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0929A (auctor 814-878)
Denique aliquantulam sanitatem consecutus, ad sua regreditur: nunquam tamen donec advixit, impetrare valuit ut nomen sancti lingua propria exprimeret Benedicti.
392Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0935A (auctor 814-878)
Interrogatus nomen edicit, Legionem se nuncupari confitetur.
393Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0936A (auctor 814-878)
Sed circa horam tertiam cum iam missae celebrarentur, post lectionem evangelicam in somnum miser ille convertitur: dumque a sacerdote oblata sanctificaretur hostia, visum est cuidam fratrum nostrorum, cui nomen Garno, quibusdam quoque ex clericis, ac si tres muscae magnae multumque nigerrimae ab ore vexati hominis egressae foras tabernaculum avolarent.
394Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0936B (auctor 814-878)
Castrum quoddam in Burgundiae partibus, in latere montis, supra fluvium Hermentionem (l' Armençon ) vocabulo situm, adiacenti regioni nomen indidit: namque a Tornodoro ( Tonnerre ) vicina regio Tornodorensis dicitur.
395Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0941C (auctor 814-878)
Postremo sternitur ante sacratissimam tumbam, vacuam quidem sancto corpore, sed virtute divina ex societate quondam priorum ossium refertam: veniamque temeritatis ac criminis ex periurio contracti exorat, simul etiam misericordiam Domini precatur, quatenus interventu piissimi pastoris, cuius venerabile nomen sacramento velut vilissimam attentaverat rem, sanitatem assequi mereretur.
396Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0948C (auctor 814-878)
Sic et nocentibus poena et innocentibus interventu Patris Benedicti securitas reddita est: praestante benedicto Dei Filio, cuius nomen benedictum permanet in saecula saeculorum.
397Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0960B (auctor 814-878)
Calicem salutaris accipiam et nomen Domini invocabo (Psal. CXV) . Laceratus ergo et vinctus, ludibrioque habitus, ante ora persecutorum suorum exponebatur, quousque nox luci superduceretur: quae cum suo tempore terras operire coepisset, ministri Satanae eos quos sancto viro familiarius adhaesisse sciebant, a claustris monasterii eductos, ad Patrem adducunt tanquam pariter audiendos, re autem vera ut simul passuros: non enim volebat Divinitas solum pati pastorem, sed habere participem gregem.
398Adrianus I, Capitula, 96, 1059A
Ut si quis clericorum in accusatione pulsatus fuerit, non statim reus aestimetur qui accusati potuit, ne subiectam innocentiam faciamus. Sed quisque [quisquis] ille est qui crimen intendit, in iudicium veniat, nomen rei indicet, vinculum inscriptionis arripiat, custodiae [custodiat] similitudinem, habita tamen dignitatis aestimatione, patiatur [potiatur]; nec sibi fore noverit licentiam mentiendi, cum calumniantes ad vindictam poscat similitudo supplicii.
399Adrianus I, Epistola, 98, 1272A
Si promissa est Iudaeis civitas pacis Ierusalem, significat aliquid nomen civitatis Ierusalem: » et similia alia plura.
400Adrianus I, Epistola, 98, 1284D
» Item sancti Augustini in interpretationem psalmi XCVIII (ante medium), inter caetera: « Sion dicta est civitas, quae est Ierusalem: dicta autem ex interpretatione quadam nomen accipiens, quia Sion speculatio dicitur, id est visio et contemplatio.
401Adrianus I, Epistola, 98, 1287B
et tamen ad Moysen Dominus dicit: Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Iacob: et nomen meum Adonai non indicavi eis (Exod. III et VI) . Ecce plus Moysi quam Abrahae innotuerat, qui illud de se Moysi indicat quod se Abrahae non indicasse narrabat.
402Adrianus I, Epistola, 98, 1255A
Et in omnibus malis principabatur quidem vir impius et iniquus, et neque nomen Christianitatis circumferens, etc.
403Adrianus I, Epistola, 98, 1267C
In similitudine hoc dixit, quia cum evigilasset, tunc ille erexit titulum lapideum in loco quo locutus fuerat ei Deus, libans super eum libamina, et effundens oleum, vocansque nomen loci Bethel (Gen. XXXV) . Et ideo plures similitudines interpretationum habere videtur.
404Adrianus I, Epistola, 98, 1278C
Nos non ob aliud nomen imagines facimus et adoramus, sed pro nobis incarnato Verbo Dei.
405Adrianus I, Epistolae, 96, 1217C
Quod si perseverantes permanseritis in ea quam coepistis, orthodoxa fide, et per vos in partibus illis in pristino statu erectae fuerint sacrae ac venerandae imagines, sicut piae memoriae dominum Constantinum imperatorem et beatam Helenam, qui fidem orthodoxam promulgaverunt atque sanctam catholicam et apostolicam spiritualem matrem vestram Romanam Ecclesiam exaltaverunt, et cum caeteris orthodoxis imperatoribus, utpote caput omnium ecclesiarum venerati sunt, ita vestrum a Deo protectum clementissimum nomen novum Constantinum et novam Helenam habentes, per quos in primordiis sancta catholica et apostolica Ecclesia robur fidei sumpsit, et ad quorum instar vibrantissima ac in toto orbe terrarum vestra opinatissima in triumphis imperialis fama laudabiliter divulgatur.
406Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1261D
III. AD SYNODUM TRICASSINAM. (Anno 868.) Probat illorum in colligendis gestis diligentiam, et pallium concedit Wulfado. Hortatur ut Nicolai nomen scribant in diptychis, caveantque ne quidquam contra eius acta vel decreta tentetur.
407Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1262D
Precamur autem, et obsecramus in Domino, ut sicuti nos unanimis fraternitatis vestrae precibus annuimus, et assensum de caetero non solum in hoc, sed in omnibus praebere disponimus; ita quoque vos meis nunc votis satisfacere procurantes, crebro dictum apostolicae recordationis papam Nicolaum in codicibus vel diptychis ecclesiarum vestrarum scribi, et nomen eius inter sacra missarum solemnia impraetermisse recitari faciatis: ita ut aliis quoque fratribus, et dioeceseon vestrarum sacerdotibus, idipsum agere praecipiatis.
408Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1263B
Estote igitur circa haec vigiles, estote fortes, et ista omnibus ultra Alpes constitutis episcopis nuntiantes, ut et ipsi quoque super his solliciti et intenti propugnatores sint, salutaribus monitis incitare. (Ivo, parte V, cap. 34.) Quoniam si sedis apostolicae praesul, vel ipsius decreta, detestationi vel abdicationi habentur, nullius vestrum vel nomen vel institutum firmum aut stabile permanere valebit.
409Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1298B
Nunc autem regno meo iuramentis spretis invaso atque sublato, misereatur vester apostolatus, et ne nomen Christi blasphemetur in gentibus, sine vindicante facinus non relinquatur.
410Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1308A
Unde, quia per huiusmodi contentionem atque conflictum saepe sanguinis effusio contigit, providendum summopere ducimus, ne tale pronefas nostro proveniat tempore, ac per hoc nomen Dei blasphemetur in gentibus.
411Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1310D
Verumtamen saltem nunc iam dictum reverendissimum praesulem ab illius regionis dispositione salubribus monitis, quaesumus, coercete: alioquin nec ipse canonicam effugiet ultionem, nec ii qui praesulatus vel alterius officii sibi nomen illic usurpant, cum excommunicatione, qua iam tenentur astricti, etiam proprii gradus iactura carebunt.
412Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1416A
Cum autem placuit ei, qui ab aeterno cuncta disponit, ut tantis malis finem imponeret, et locum ipsum ad obsequium suum misericorditer revocaret, facies eorumdem fratrum implere ignominia voluit, ut per hoc nomen suum inquirerent, et ad viam rectitudinis inviti etiam remearent.
413Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1416B
Ea videlicet ratione, ut Ordo monasticus ibi secundum institutionem Cluniacensium fratrum, futuris temporibus inviolabiliter conservetur; et pro rebellione, contumacia et offensa Balmensis monasterii quam abbas et fratres adversus sanctam Romanam exercuerunt Ecclesiam, quicunque regimen in eodem loco per vos pro tempore obtinuerit, nunquam abbatis, sed prioris nomen tantummodo sortiatur.
414Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1636A
Veritatis autem voce docemur, quia omnis qui se exaltat, humiliabitur (Matth. X) Quapropter, dilecte mi in Domino fili, super tua prudentia non mediocriter admiramur, quod beato Petro et S. R. E. illi commissae non qualem debes reverentiam exhibere videris in litteris ad nos missis; nomen tuum nostro praeponis, in quo insolentiae ne dicam arrogantiae notam incurris.
415Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1556C
Licet enim hoc nomen, quod est beneficium, apud quosdam in alia significatione, quam ex impositione habeat, assumatur, tunc tamen in ea significatione accipiendum fuerat, quam nos ipsi posuimus, et quam ex institutione sua noscitur retinere.
416Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1556C
Hoc enim nomen ex bono et facto est editum, et dicitur beneficium apud nos, non feudum, sed bonum factum.
417Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1442B
Si ergo, quod concepisti animo, effectu duxeris complendum: stude gentem illam bonis moribus informare, et agas tam per te, quam per illos quos adhibes, quos fide, verbo et vita idoneos esse perspexeris, ut decoretur ibi ecclesia, plantetur et crescat fidei Christianae religio, et quae ad honorem Dei, et salutem pertinent animarum, per te taliter ordinentur, ut a Deo sempiternae mercedis cumulum consequi merearis, et in terris gloriosum nomen valeas in saeculis obtinere.
418Adso Dervensis, De Antichristo, 101, 1289C (auctor c.910-c.992)
Quo vero errore contigerit ut idem libellus nunc sancto Augustino, nunc Rabano Mauro tribueretur, non indiget multa inquisitione: norunt enim eruditi qui veteres codices scrutari et elucubrare consueverunt, multoties diversorum scriptorum opuscula commisceri in uno volumine, quod ob primarium opus ibi descriptum, unius cuiusdam celebris scriptoris praefert nomen, reliquis inscriptione destitutis et quasi per appendicem adiectis, cuius rei multa exempla afferre possemus, nisi esset notissima.
419Adso Dervensis, De Antichristo, 101, 1290C (auctor c.910-c.992)
Scripsit vivente adhuc Roricone episcopo Laudunensi, quem in fine laudat, et qui sedem illam conscendit anno 949, obiit vero anno 976: Ex quibus luce clarius apparet, Albuinum et libellum et ipsam epistolam ab Adsone mutuasse; simul tamen occasionem erroris posterioribus scriptoribus praebuisse, ut Albuino Albinum seu Alcuinum substituerent; posthac vero, cum in ipso opusculo mentio fieret cuiusdam regis Romanorum, statura grandis, aspectu decori, vultu splendidi et per singula membrorum lineamenta decenter compositi, cuius nomen a littera C incipit, id quidam forte de Carolo Magno interpretarentur, et opusculum ad illum missum fuisse nimis confidenter effarentur et scriberent.
420Adso Dervensis, De Antichristo, 101, 1296B (auctor c.910-c.992)
Tunc ad eum concurrent [omnes Iudaei], et existimantes se recipere Christum, recipient diabolum, secundum quod Dominus in Evangelio ait Iudaeis: Ego veni in nomine Patris mei, et non recepistis me; si alius venerit in nomine suo, hunc recipietis (Ioan. V, 43) . Sicut in sibyllinis versibus habemus, tempore praedicti regis, cuius nomen erit C. rex Romanorum totius imperii, statura grandis, aspectu decorus, vultu splendidus, et per singula membrorum lineamenta compositus decenter, erunt divitiae magnae, et terra dabit fructum suum, ita ut tritici modius denario uno venundetur, vini et olei similiter.
421Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0689B (auctor c.910-c.992)
3. Igitur postquam beatissimus pater Columbanus, ut liber historiae de Vita et virtutibus eius scriptus indicat, sub rege Francorum Sigeberto patriae Hiberniae finibus exsul Burgundiam aggressus locum sibi specialiter delegerat, cui ab antiquo Luxovium (ut illic legitur) nomen erat, tantam a Domino efficiendorum operum gratiam est consecutus, ut in eo loco signis et prodigiis praeeuntibus, sexcentorum ferme monachorum in brevi multitudinem, dispositis per loca sibi exigua (ut usque hodie cernitur) agminibus aggregaret.
422Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0698B (auctor c.910-c.992)
Ad famam igitur tantae novitatis pluribus concitatis, cerneres promiscui sexus infinitam populorum multitudinem illuc repente confluxisse, non solum ex vicinis, sed ex longinquis partibus, locis, villis et oppidis mirum in modum conglobati omnes conveniunt: ac mox campum replentes, una voce, consona devotione omnipotentis Dei nomen et sancti Waldeberti cuncti invocant, suis incommodis opportuna suffragia petunt.
423Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0699A (auctor c.910-c.992)
Venit igitur, lacrymis humum perfudit, sancti nomen invocat, suffragium exposcit: nec ante a loco discedit, donec divina virtute ruptis nervorum nexibus redit ad propria, pristina incolumitate donatus.
424Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0663B (auctor c.910-c.992)
Inter saeculares atque (quod est peius) inter eos qui nomen habent religionis, iam sine differentia cupiditas discurrit, et avaritia, multisque rectas iustitiae semitas deserentibus multiplicata sunt mala in terra.
425Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0663C (auctor c.910-c.992)
Tunc quoque collecta sancti confessoris non modica multitudine, clerici omnes in unum conveniunt, cum sui patroni sacro pignore ad civitatem deliberant gressus intendere; relictisque non sine moestitia propriis sedibus, illa sua domestica undique turba, tunsis in sequente pectoribus ad vicum cui Pusiolos ( Puisieux ) nomen est, fluvio Vidulae ( la Vesle ) contiguum duobus iam millibus pervenerant. Tunc clamor moesti populi in excelsis attollitur, confusae lamentis voces longius incessanter audiuntur clamantium atque dicentium: O sancte Dei, quid est quod tale tibi adhibes obsequium, talemque tibi colligis comitatum?
426Adso Dervensis, De translatione et miraculis S. Basoli, 137, 0667A (auctor c.910-c.992)
Inter haec itaque poenarum incendia, per visum coenobium sancti confessoris adire tertio monitus, nullo modo se salvari nisi virtute sancti Basoli, cum usque ad ea tempora nec nomen ipsius, nec locum audierat.
427Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0645 (auctor c.910-c.992)
Exempla sanctorum quam utilia. Auctor nomen suum premit.
428Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0648A (auctor c.910-c.992)
Sed ne styli rusticitate sancti viri actibus vilitatis iniuriam subministret, solam tantum praeferat materiam, sed tamen auctoris occultet pagina nomen.
429Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0651C (auctor c.910-c.992)
Tandem itaque Deo providente reperit quemdam locum in vico, cui antiquus ille et primus indigena Viriziaco [Verzy] nomen imposuit, situm ad radices montis Remorum.
430Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0654D (auctor c.910-c.992)
Mox dicto citius fons in eodem loco coepit abundantissimus fluere, qui usque in praesens tempus de superioribus ad ima delabitur; cui videlicet fonti, ad viri Dei obsequium in monte emananti, vetus nomen est: Legit ossa.
431Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0655A (auctor c.910-c.992)
Qui tamen non absque ratione sic appellari creditur; nam pro eo quod ex officio medicaminis depulsa infirmitate humana ligat ossa, id est firmat et solidat, ab ipsa sua salubri potatione nomen ei fuisse impositum non dubitamus.
432Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0655D (auctor c.910-c.992)
22. Ab eo igitur tempore nomen beati viri omnem circa regionem, per plures coepit diffundi, quia sicut scriptum est: Non potest civitas abscondi supra montem constituta (Matth. V, 14) . Ad multorum quoque notitiam ipsius fama sanctitatis illata, ad laudem Conditoris et gloriam plurimorum provocaverat corda.
433Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0658C (auctor c.910-c.992)
Si quis ergo plenius hunc virum nosse desiderat, quam fortiter fide mundum vicerit, legat illud ubi inscribitur ei nomen novum et nomen civitatis novae Ierusalem (Apoc. III, 12) ; et cum intellexerit quibus illa civitas fulgeat ornamentis, hoc totum illi conferat, eo quod ibidem quodammodo ipse civis et possessor huius civitatis a Deo conditore creditur in perpetuum constitutus, factus iam suavis inter paradisi delicias, nec est in eo macula.
434Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137; (auctor c.910-c.992)
isti Vitae non praefigitur Adsonis auctoris nomen: at genuinum Adsonis esse fetum libri Miraculorum, qui subsequi solet, versus primi persuadent.
435Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137; (auctor c.910-c.992)
2. S. Bercharii nomen in antiquis Fastis desideratur.
436Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0673B (auctor c.910-c.992)
Erat enim eo tempore in cunctis Galliarum partibus hoc coenobium cum in multimodis rerum possessionibus, tum etiam divinae venerationis cultibus nomen singulare habens, quod illic et districtior institutio, et studium sapientiae plenius haberetur; quem videlicet mirae spectationis locum idem B. Columbanus Pater in vasta Vosagi eremo a fundamentis construxerat, inventis antiquissimi operis aedificiis cum aquis natura ferventibus e terrae venis ultro prodeuntibus, ubi et ipse postmodum aggregato fidelium numero sexcentorum ferme monachorum rector exstitit, longoque tempore eidem monasterio nobilissime praefuit, multisque miraculorum signis in eodem loco claruit, donec Brunechildis regina impiissima, eo quod duos filios suos quos ex adulterino Theoderici nefandi regis, filii videlicet regis Sigeberti, coniugio susceperat, suo colloquio et benedictione indignos iudicasset, ab eo loco instinctu diabolico proturbavit.
437Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0676A (auctor c.910-c.992)
Praedium est publicum in pago Remensi octo millibus ab urbe disparatum, cui videlicet aevo praecedenti Sparnacus ( Epernay ) nomen fuisse constat impositum, quod olim quidem, tempore scilicet Chlodovei Francorum magni principis, quem beatus Remigius apostolica auctoritate et praeditus et probatus, doctrina et virtutibus magnificus, cum suo exercitu, ut in gestis eius legitur, angelico ministerio sacro chrismate aquae regenerantis illinierat, idem pater mirificus non modicae quantitatis pretio acquisierat, ac Remensem Ecclesiam, cui auctore Deo praesidebat, haeredem constituerat.
438Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0679A (auctor c.910-c.992)
Itaque in supradicti praedio loci quod in declivi montis latere (ut diximus) situm, reducto profusius sinu pulcherrimam blandientis amoenitatis planitiem reddit, atque in prospectu suo subiacentia Maternae fluminis longe lateque littora circumdespicit, mulcenti quadam visionis voluptate compellat, ab antiquo Altumvillare nomen acceperat, angelicae designationis spatium ut coelitus ostensum fuerat, murorum ambitu iactis fundamentis complectitur, omnesque illius parietes aedificii ad modum columbae in aere permeantis suspecta permensione metatur.
439Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0605C (auctor c.910-c.992)
Oleum tantummodo benedicens, super aegrotos Christi nomen obnoxius invocabat, quo peruncti, receptis viribus, votorum compotes ad propria remeabant.
440Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0608D (auctor c.910-c.992)
Cumque iam fores ecclesiae perintraret, contigit quemdam energumenum daemone exagitante vexari; qui rabida peste captivus, cum miserum os in amentia verba laxasset, inter caetera famina pectoris furiosi, B. Frodoberti saepius nomen ingeminans, sancto viro verbis procacibus insultabat, quod eo sacras exercente vigilias, solatium luminis detraxisset.
441Adso Dervensis, Vita S. Frodoberti, 137, 0617C (auctor c.910-c.992)
Res vere mirabilis et ad divinae pietatis praeconium solito referenda; quod eius interventu salvatus est, cuius ne nomen quidem ante perceperat; cuius vocabulum mox ut divinitus didicit, animae corporisque salutem eius merito se recuperasse persensit.
442Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0627C (auctor c.910-c.992)
Tunc universi qui ad hoc spectaculum convenerant, manifesta Dei virtute flere prae gaudio, nomen Christi in commune fateri, et illum prae omnibus esse colendum, qui cunctis mortalibus spiraculum vitae dedit, et post lethalia funera mortuorum, spiritus imperio coercet, atque iterum, cum voluerit, redivivis corporibus ad superos revocari iubet.
443Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0628B (auctor c.910-c.992)
Tunc igitur inter verba pueri, et evidentissimam resuscitationis eius virtutem, tantae novitatis insolito miraculo stupefacti omnes, videntes manifestam Dei virtutem, cui resistere et in aliquo contradicere nemo eorum poterat, idola respuunt, aras subvertunt, cunctas diaboli officinas prosternunt, et manus protendentes Christi nomen communiter inclamare, et laudes in coelo personare coeperunt.
444Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0632B (auctor c.910-c.992)
Beatus igitur Martinus communi disposito quodam tempore id acturus, oratorium beati Mansueti ad quod declinaverat divinam exoraturus clementiam, devotus ut erat, ingreditur; cum ecce repente cuiusdam sanctimonialis spiritus puellae, cuius corpus non longe ante sepultum eo loci fuerat, repetitis vocibus sancti viri nomen ex sepulcro ingeminat.
445Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0634C (auctor c.910-c.992)
Hic viculum quemdam habuerat ab urbe non longe positum; quem quia ipse construxerat, usque in praesens tempus nomen Widonis habet.
446Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0638D (auctor c.910-c.992)
Nam rerum competentium dispensatione composita, non longo temporis interiectu laudabilis memoriae abbatis Huncberti consilio, qui tunc temporis B. Apri gloriose regebat monasterium; cuius nomen, ut speramus et cupimus, libro beatae vitae tenetur fixum.
447Adventius Metensis, Epitaphium, 121, 1154A
Oromatis merui nomen habere novum.
448Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 3; 20
Mansuetudo tamen non proprie nominat virtutem mediam inter mitiditatem, et iram, immo magis nominat ipsam passionem, quae est mitiditas: attamen (ut dicitur 4. Ethicorum) quia non habemus proprium nomen respectu huiusmodi virtutis, nominatur nomine passionis deficientis, et dicitur Mansuetudo.
449Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 7; 11
Nam rex est nomen officii, et dignitatis.
450Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 7; 13
quod ipsum nomen regis ostendit, nomen enim regum a regendo sumptum est: regere autem alios, et dirigere ipsos in finem debitum, fit per prudentiam.
451Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 19; 15
Sed magnificus vult proportionare sumptus operibus: unde et nomen accepit.
452Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 19; 27
Ideo magnificentia a magnis operibus sumpsit nomen.
453Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 27; 28
Propter quod si virtus est circa bonum et difficile, mansuetudo principaliter opponitur irae, et indendit iras reprimere: ex consequenti autem opponitur irascibilitati, et intendit eam moderare, quod ipsum nomen designat: si enim vim nominis consideremus, mansuetudo nominat temperamentum irae.
454Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 29; 27
Inde igitur sumptum est nomen ironiae et derisionis, quando aliquis notabiliter de se minora concedit quam sint.
455Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 32; 5
quod ipsum nomen designat.
456Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 32; 15
Continere enim, ut ipsum nomen designat, hoc est, contra aliud se tenere.
457Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 7; 21
Recitatur enim ibi quodam, cuius nomen erat Mida, qui cum nimis esset avidus auri (ut fabulose dicitur) impetravit a Deo, ut quicquid tangeret, fieret aurum.
458Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 1; 10
Si quis autem laborare vellet, cuilibet posset invenire nomen proprium.
459Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 3; 5
Et ut ostendamus nomen amoris, non solum ut est passio proprie sumpta, sed etiam ut reperitur in appetitu sensitivo et intellectivo: dicere possumus quod semper obiectum amoris est bonum.
460Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 10; 29
Timor ergo ***, et amittendi bona interiora quia non habet speciale nomen, retinet sibi nomen commune.
461Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 10; 30
et dicitur timor, sed timor amittendi gloriam, et honorem, habet speciale nomen, et dicitur verecundia, vel erubescentia.
462Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 14; 16
Cum enim principans in civitate ipse secundum seipsum principatur, et ipse leges instituit: regimen illud ab illo regnante nomen sumit, et dicitur regale.
463Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 18; 14
Clerici enim imperfecti, et hebentes imperfectam scientiam, plus desiderant, ut vocentur scientes, et ut habeant nomen quod sint excellentes clerici, quam vere scientes.
464Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 2; 24
et quia talis principatus non habet nomen proprium, vocat eum Philosophus nomine communi, et dicit ipsum esse Politiam.
465Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 2; 28
principatus tamen populi si rectus sit, eo quod non habeat commune nomen, Politia dicitur.
466Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 25; 17
Quanto ergo ius aliquod est communis, quam ius gentium: tanto magis meretur nomen iuris naturalis.
467Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 27; 9
Extendendo autem nomen legis, quaelibet mandata, et quaelibet monitiones leges dici possunt.
468Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 29; 19
Quare si nomen regis a regendo sumptum est, et decet regem regere alios, et esse regulam aliorum, et per consequens sequi naturalem legem, quia in tantum recte regit, in quantum a lege naturali non deviat: est tamen supra legem positivam, quia illam sua auctoritate constituit.
469Aelfricus Cantuariensis, Canones ad Wulfinum, 139, 1473A
Sacerdos qui versatur absque diacono, nomen tenet, non ministerium.
470Aelfricus Cantuariensis, Canones ad Wulfinum, 139, 1473B
Monachorum et abbatum classes alterius sunt generis, et neque istis annumerantur, neque ordinis alicuius nomen obtinent.
471Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0831 (auctor 1110–1167)
Cum vero placuit bono Domino meo corrigere devium, elisum erigere, salubri contactu mundare leprosum, relicta spe saeculi, ingressus sum monasterium: et statim legendis sacris Litteris operam dedi, ubi mellifluum Christi nomen meum sibi totum vindicavit affectum: ita quod nihil aliud potest mihi sapidum esse vel lucidum.
472Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0833 (auctor 1110–1167)
Falso ergo praeclarum nomen amicitiae assumunt, inter quos est convenientia vitiorum: quoniam qui non amat, amicus non est.
473Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0704B (auctor 1110–1167)
Qui venientes in Angliam anno ab Incarnatione Domini 1132 nacti locum in valle profundissima super ripam Riae fluminis, unde ipsum monasterium Rievallis nomen accepit, multos suae religionis fama ad optimorum studiorum aemulationem incitaverunt, unde in brevi multiplicati super numerum, plurima in regno utroque, Angliae scilicet et Scotiae, coenobia condiderunt.
474Aelredus Rievallensis, De bello Standardii, 195, 0705B (auctor 1110–1167)
Nonne proavi nostri maximam Galliae portionem cum paucis invasere militibus, et ab ea cum gente etiam ipsum Galliae nomen eraserunt?
475Aelredus Rievallensis, De Iesu puero duodenni, 184, 0861A (auctor 1110–1167)
Dedi te in lucem gentium, ut sis salus mea usque ad fines terrae? (Isa. XLIX, 6.) Nonne ego sum apud patriarcham Iacob exspectatio Gentium (Gen. XLIX, 10) ; et apud Malachiam, Desideratus earum; et sicut idem ait: A solis ortu usque ad occasum, magnum nomen meum in gentibus? (Malach. I, 11.) Tumuistis muneribus meis, invidistis visceribus meis; et quia nequam oculus saluti poenitentis invidit, livore caecatus propriae salutis auctorem videre non potuit.
476Aelredus Rievallensis, De Sanctimoniali de Wattun, 195, 0789D (auctor 1110–1167)
Inter monasteria virginum quae vir venerabilis ac Deo dilectus, pater et presbyter Gillebertus per diversas Angliae provincias miro fervore construxit, unum in provincia Eboracensi situm est in loco qui aquis et paludibus septus ex re nomen accepit.
477Aelredus Rievallensis, De Sanctimoniali de Wattun, 195, 0795A (auctor 1110–1167)
» Et mox ei numerum et nomen psalmorum describens disparuit.
478Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195; (auctor 1110–1167)
Lucubrationes alienas sibi tribuere potest quis, ad nomen sibi conciliandum: haeretici quoque aliquando libros erroribus refertos Patribus affinxerunt; at a catholicis piis, atque a fictione et mendacio abhorrentibus hoc alienum fuit.
479Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195; (auctor 1110–1167)
Sane hoc Opusculum De amicitia, in manuscriptis passim nomen Aelredi Rievallis abbatis praefert: imo dialogus est, cuius interlocutores sunt ipse Aelredus, et Ivo ex monachis eius unus.
480Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0661D (auctor 1110–1167)
Non usquequaque ipse mihi ignotus est liber, utpote qui in eo aliquando plurimum delectabar; sed ex quo mihi de sanctarum Scripturarum favis aliquid coepit emanare dulcedinis, et mellifluum Christi nomen sibi meum vindicavit affectum, quidquid sine coelestium litterarum sale, ac dulcissimi illius nominis condimento, quamvis subtiliter et eloquenter disputatum legero, vel audiero, nec sapidum mihi potest esse, nec lucidum.
481Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0665B (auctor 1110–1167)
AELREDUS. Falso sibi praeclarum amicitiae nomen assumunt, inter quos est convenientia vitiorum; quoniam qui non amat, amicus non est, non amat autem hominem, qui amat iniquitatem.
482Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0669A (auctor 1110–1167)
Cum igitur in amicitia et aeternitas vigeat, et veritas luceat, et charitas dulcescat, utrum nomen sapientiae tribus his debeas abrogare, tu videris.
483Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0672D (auctor 1110–1167)
Et ipsum quidem quod emittitur vel recipitur, spiritus nomen obtinuit.
484Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0674B (auctor 1110–1167)
Mihi sane nulli horum esse credendum, hac nostra collatione satis persuasum est; unde aliquam certam mihi in amicitia metam a te opto constitui, maxime propter hunc Gratianum, ne forte secundum nomen suum, ita velit esse gratiosus, ut incaute fiat vitiosus.
485Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0696C (auctor 1110–1167)
Debet quippe amico veritatem; sine qua nomen amicitiae valere non potest.
486Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0717A (auctor 1110–1167)
Iste fuit caput gentis suae, a quo et tota gens illa nomen accepit.
487Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0717B (auctor 1110–1167)
Seth enim Hebraicum nomen est, et lingua Latina dicitur resurrectio.
488Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0722C (auctor 1110–1167)
Unde celebre factum est nomen eius per universum orbem, etiam in magna urbe Roma; quippe qui donaria multa ac largissimas eleemosynas saepe mittebat apostolorum ecclesiis et ipsi summo pontifici.
489Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0723D (auctor 1110–1167)
Tandem probrosum eis nomen si non vel semel biberent imprecatus, cunctos pellexit a navi.
490Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0730A (auctor 1110–1167)
Translato enim ad coelestia regna rege Aedgaro, in regno terreno filius eius Edwardus successit, qui iniuste ab impiis interfectus, tum ob vitae sanctitatem, tum ob mortis acerbitatem sancti nomen et meritum Deo donante promeruit.
491Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0730D (auctor 1110–1167)
De cuius mirabili fortitudine quidquid dicerem minus esset; unde ob invincibile robur corporis Prensyde, id est Ferrei lateris, nomen accepit.
492Aelredus Rievallensis, In adventu Domini, 184, 0824B (auctor 1110–1167)
14. Sequenti loco ponitur Tyri onus quod nomen angustia interpretatur, cuius onus est in amaritudine poenitentiae, in labore continentiae, in corporali aegritudine.
493Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0374D (auctor 1110–1167)
Propter quod et Deus exaltavit illum, et donavit illi nomen, quod est super omne nomen, ut in nomine Iesu omne genu flectatur coelestium, terrestrium, et infernorum. (Philipp. II) . Ecce quomodo coelum, terra, infernus, crucis subiicitur sacramento et Babylonici regis ubique virtus premitur, evacuaturque potentia.
494Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0406A (auctor 1110–1167)
Vir a virtute nomen accepit: itaque raritatem virtutum propheta commendans: pretiosior erit, inquit, vir auro.
495Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0408D (auctor 1110–1167)
Sane quod a Domino suscitandi perhibentur, iusta Dei permissio ex districtissimo eius iudicio comprobatur, sicut scriptum est: Dabo eis reges in furore meo (Osce XIII) . Unde et Medi convenienter a quodam Medai nomen accipiunt, quod interpretatur a potente, vel forti, vel mensura; quoniam a potente vel forti Deo, iusto iudicio contra fortitudines, vel pessimi quique homines deputantur; ut sicut bonis per bonos angelos, secundum bona opera retribuit, ita et per malos malis reddat secundum opera sua.
496Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0418C (auctor 1110–1167)
Porrige ergo in altum brachia duo, o anima, orationem et meditationem; infer ea in ipsa secreta coeli, ubi Christus est in dextera Dei sedens (Coloss. III) : insta opportune, importune (II Tim. IV) , ut contempleris faciem eius, ut descendat ad te, vel te trahat ad se, ut gustes quam dulcis est, et quam mitis et misericors experiaris (Psal. XXIV) . Itaque si in oratione tua vel meditatione exarserit coelestium desideriorum ignis; si amorum incentiva flammescant, si aestuans et anhelans coelestibus quibusdam movearis affectibus; et modo quasi comprehensum quem diligis sentias esse praes entem, modo elapsum de manibus doleas et suspires absentem; lucta spiritualis est, nomen tibi Israel imponens; ut non solum miseratione, sed electione dignus habearis.
497Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0424D (auctor 1110–1167)
Dominus conterens bella, Dominus nomen est illi.
498Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0440A (auctor 1110–1167)
Et consurgam super eos, filios scilicet pessimos a pessimis patribus generatos, et perdam Babylonis nomen, et reliquias et germen et progeniem, dicit Dominus.
499Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0440A (auctor 1110–1167)
Nomen Babylonis est gloria mundi; reliquiae Babylonis amor mundi; germen Babylonis affectus peccandi; progenies Babylonis cognitio consensusque peccati.
500Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0440B (auctor 1110–1167)
Nihil enim magis appetunt homines quam magnum nomen, quod sibi Babylonici vel divitiis, vel stulta virtute, vel scientia saeculari conquirunt.