'nos' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 188643 hits      Show next 500

Nor id , p8, 26 found in
Nor id , p10, 18 found in
3Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346A (auctor fl. 1130)
Qui enim de corporibus servorum suorum locutus est, dicens: Capilli capitis vestri omnes numerati sunt; et capillus de capite vestro non peribit; cum secundum nos pene omnes capilli perierint, mirum sit apud eum aliqua proprii corporis particula quamlibet minuta possit perire: cum tamen idem corpus in multas partes frangendo dividatur, et a multis comedatur.
4Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346A (auctor fl. 1130)
Et apud nos quidem localis divisio fractionis comprobatio est, quia membrum quod a se invicem disiunctum et localiter divisum videmus, fractum esse tenemus.
5Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346B (auctor fl. 1130)
Quod ergo apud nos fractum est, quia localiter divisum est, apud Deum integrum manet, cui omnia loca unus locus est.
6Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346C (auctor fl. 1130)
Apud nos quippe membrum quod fractum et a corpore suo divisum est, mortuum esse constat.
7Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1347A (auctor fl. 1130)
Nos vero cum discipulis cognoscamus Dominum in fractione panis Cogitaveram et illis aliqua respondere, qui dicunt ipsum corpus non frangi, sed in albedine eius et rotunditate aliquid factitari; sed recogitans ineptum esse in Evangelio Christi de albedine et rotunditate disputare, amaturis talia auribus dimovens, dialecticis aut certe pueris talia permisi, praesertim cum quivis facile videat albedinem seu rotunditatem ab ipso corpore, quod vel album vel rotundum est, separari non posse, ita ut ab ipso non fracto haec per se singulariter non frangantur.
8Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0462C (auctor c.945–1004)
Unde in canonibus prohibemur, si nos catholicos esse scimus, ne cum eis saltem oremus: nam sub Marciano principe apud Chalcedoniam XV et eo amplius dierum actio de hac re ventilata est, residentibus episcopis ducentis, et, ut quibusdam placet, mille ducentis, quibus omnibus pius princeps ex suorum rerum copia sumptus abundanter praebuit quoad omnes haereticos a se repellerent, id est eos qui in verbo vel opere aliter quam sancti apostoli sensissent.
9Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0464D (auctor c.945–1004)
Illi namque sunt coniugibus colligati, rei familiaris curae dediti, saeculi actibus occupati: isti a saeculi actibus alieni, propriae voluntati abrenuntiando, Patris spiritualis imperiis obsequendo, qui et eleemosyna bonorum virorum et labore manuum suarum vivunt, et possunt dicere cum Petro: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te (Matth. XIX, 27).
10Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0466A (auctor c.945–1004)
Videte, aequissimi principes, quo nos ducit cupiditas, dum refrigescit charitas (Matth. XXIV, 12); ex donis omnipotentis Dei, quae gratis accipiuntur, mercatores efficimur, et vendere conamur quod profecto non possidemus.
11Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0467A (auctor c.945–1004)
Nec illud nos latet quod pro huiuscemodi episcopis, qui non pro vitae merito vel sapientiae doctrina, sed magis eliguntur pro pecuniarum summa maxima, discordiarum semen et detrimentum regno accrescat, teste Gregorio, in Epistola ad Theodebertum et Theodericum reges scripta: « Fertur, inquit, Simoniacam haeresim, quae prima contra Ecclesiam diabolica plantatione subrepsit, et in ipso ortu suo telo apostolicae ultionis percussa atque damnata est, in regni vestri finibus dominari; cum in sacerdotibus fides sit eligenda cum vita.
12Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0472A (auctor c.945–1004)
Decembris, aliis ante, cum nunquam plus quatuor hebdomadas, saltem unam diem Adventus habeat; cumque de huiusmodi diversitate soleant contentiones in Ecclesia crescere, concilio determinandum est, ut omnes qui in ea vivimus unum sapiamus, quod vestra industria concedat, qui nos unanimes vult habere in domo sua.
13Abbo Floriacensis, Carmen acrostichum, 139; (auctor c.945–1004)
OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TV CEDE COTURNO Te felix atavis quoT coelo sidera lucenT Te dominum sibi Saxo Tulit, et Roma notaviT Orbis et ipse capit, solO contentus alumnO Virtutum titulis et Vir cognosceris actV Ac domitor patriae pAcis sectator in aulA Lumen ubique micans iubar Lucendo velut soL Ergo Dei sOlita reddEntur sanCta benignE Nec deeriT virtus omNis, qua grAtia culmeN Scandit eT occultiS - - - - vEnia causiS Certe nos Omnes tibi Caesar neScius et nunC Austrasios quae terra mAnet cereAlis opimA Et foecunda secu pollEt satis ubeRe glebaE Summis cara viriS ac saevis plena coloniS A patris imperio nonAbsit ismaelithA Rexit cum solers et Regnans induperatoR Nunc Auguste tuum poNam venerabile nomeN OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TV CEDE COTVRNO Solus enim regnans abSens, o Caesaris haereS Totus avo similis, si Te nova vita resignaT Rex fuit ille potens Romanae legis amatoR Omne decus patriae soliO prognatus avitO Tempora pacis erant, Tali dum iure vigereT Vir tantus quem sic dVxi describere versV Cur ergo nAtale tuum, Cur contrAhis et nunC Exulis in Bellis defErs pia deBita pompaE Dum vates Bonus opto Dari miraBilis istuD Expandes Opus, ipse mEum tractAbilis indE Caesar ut invictis sCuto minutuS et ex hoC Omnibus utilior, mirO datus ante triumphO Terribilis clemens tuTo diademate risiT Vultus avi patrisque tVi praeclarus amictV Rursus uterque fuit diRo sub tempore VictoR Nunc unum vivens digNum cum patre vocameN OTTO VALENS CAESAR NOSTRO TU CEDE COTURNO
14Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433C (auctor c.945–1004)
Illud autem quod contingit, quoniam non necesse est fieri, et opinabile plurimum existit, si quis iureiurando affirmare vel negare voluerit definite, id ratio facere non permittit; quoniam de contingentibus causis promissivus modus saepe nos fallit, et aliter quam putamus res casu vel necessitate impulsa succedit.
15Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0435B (auctor c.945–1004)
Caeterum quia nos de iuramento coepimus, dicendum est quod remota cupiditate neminem sponte delectet iurare; sed saepius a malo est iuramentum, ut ait Evangelium (Matth. V, 34).
16Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0440A (auctor c.945–1004)
Timet autem ut [id est ne] post suum obitum aliquis suorum vel extraneorum conetur aliquid auferre ex his omnibus quae dedit Deo; et ob hoc suggerimus vestrae sanctitati, ut duos tomos quos in vestro nomine scripsimus, quorum unus proprietatem largiti beneficii huius venerabilis feminae continet, alter autem totius summam substantiae nostri coenobii corroboretis vestra auctoritate cum titulatione sigilli vestri nominis; et nos assidue pro vobis, vivo et mortuo, Deum deprecabimur.
17Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0442C (auctor c.945–1004)
Haec omnia tuae fraternitati scribens, quibusdam capitulis ecclesiae subiectis sollicitum et cautum contra obloquentes reddere volui, ne imparatum inveniat, qui nostris utilitatibus derogat; siquidem qui nos simplicitatem habere monuit columbinam, serpentinam astutiam tenendam praemisit (Matth. X, 16), ne alicuius fictae amicitiae malefacta gratia illiciat, ne versuta calliditas innocentes opprimat.
18Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0442D (auctor c.945–1004)
Quoniam in Canticis canticorum praecipimur capere vulpeculas quae demoliuntur vineas: nam flores apparuerunt in terra nostra (Cant. II, 15), divinae gratiae praerogativa quibus nutrimur, velut haeduli qui pascuntur in liliis (I ibid., 16), peccatorum nostrorum conscii sub magisterio et regula legislatoris Benedicti; qui etiam ingemiscimus, quoniam eorum ferinos rictus patimur, quos ab aliis passos graviora non ignoramus: nec in eos audent retorquere vindictam, sed in nos minimos nostramque innocentiam movent persecutionem, iuxta illud Maronis: Torva laena lupum sequitur, lupus ipse capellam, Florentem cytisum sequitur lasciva capella.
19Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0443C (auctor c.945–1004)
Dudum ad nos multorum relatione pervenerat, monasteria in Ravennatibus partibus constituta omnino clericorum vestrorum dominio praegravari, ita ut occasione quasi regiminis ea, quod dici grave est, velut in proprietate possideant.
20Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0443D (auctor c.945–1004)
Sed quoniam vitae termino citius occupatus [est], ne hoc onus in monasterio remaneret, fraternitati vestrae eadem nos scripsisse recolimus, et quia, ut comperimus, in huius rei hactenus correptione cessatum est, haec ad vos iterum pervidimus scripta dirigere.
21Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0444B (auctor c.945–1004)
Quae res nos vehementer afflixit, quia, si ita est, nil te ostendis de coelestibus cogitare, sed terrenam te conversationem habere significas, dum pro vindicta propriae iniuriae, quod sacris regulis prohibetur, maledictionem anathematis invexisti; unde de caetero omnino esto circumspectus atque sollicitus, et talia cuiquam pro defensione iniuriae tuae inferre denuo non praesumas: nam si tale aliquid feceris, in te scias postea vindicandum.
22Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446D (auctor c.945–1004)
, VII, 17): Ecclesiasticis utilitatibus fideliter insudantes congruo sunt beneficio prosequendi, ut et nos respondisse eorum digne obsequiis videamur, et illi ex indulta gratia utiliores existant.
23Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450C (auctor c.945–1004)
» De clericis qui mulieres in domo sua habent: « Presbyteris et diaconis et in clero aliis scriptis non habentibus uxores, secundum divinas regulas interdicimus et nos mulierem habere in sua domo, exceptis matre et filia et sorore et aliis personis quae omnem querelam effugiunt, permittimus.
24Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0454C (auctor c.945–1004)
» In synodo Carthaginensi, de continentia Aurelius episcopus dixit: « Cum praeterito concilio de continentiae et castitatis moderamine tractaretur, gradus isti tres, qui conscriptione quadam castitatis per consecrationes adnexi sunt, episcopos, inquam, presbyteros et diaconos, ita placuit, ut sacros condecet antistites, ac Dei sacerdotes, nec non et levitas, vel qui sacramentis divinis inserviunt, continentes esse in omnibus, quo possint simpliciter quod a Deo postulant impetrare; ut quod apostoli docuerunt, et ipsa servavit antiquitas, nos quoque custodiamus.
25Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457B (auctor c.945–1004)
» Ambrosius in Epistolam ad Romanos (c. VIII): « Fratres, quicunque spiritu Dei aguntur, hi filii sunt Dei; si prudentia carnis inimica est in Deum, et qui in carne sunt Deo placere non possunt, arbitror eos qui serviunt officio coniugali quod prudentiam carnis diligant, et in carne sunt, a qua retrahens nos Apostolus, et iungens Spiritui deinceps loquitur (c. XII): Obsecro vos, per misericordiam Dei, ut exhibeatis corpora vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem.
26Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457D (auctor c.945–1004)
Ac ne forsitan in eo quod supra dixerat: Servus vocatus es, non sit tibi curae, sed et si potes liber fieri magis utere (Ibid., 21), sugillasse continentiam videretur, et in famulatum tradidisse nos coniugum, infert sententiam quae omnem cavillationem amputet: Pretio magno empti estis; nolite fieri servi hominum (Ibid.
27Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0459A (auctor c.945–1004)
Elegit nos in Christo Deus Pater ante constitutionem mundi, ut essemus sancti et immaculati coram eo (Eph. I, 4).
28Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0459A (auctor c.945–1004)
Ambulavimus in concupiscentiis carnis facientes voluntatem eius et cogitationum; et fuimus filii irae sicut et caeteri; nunc autem cum resuscitavit et consedere nos fecit in coelestibus in Christo Iesu (Ephes. II, 3, 5, 6), ut deponamus secundum priorem conversationem veterem hominem, qui corrumpitur iuxta desideria carnis (Ibid., IV, 22).
29Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0459 (auctor c.945–1004)
Charitas, quae est vinculum perfectionis, dum nos ambos Remis positos conglutinaret labiis privatae collocutionis, tot oratorios rivos, tantos sanctae Scripturae favos bono zelo fulminea lingua vestra eructavit coram et secreto, ut exclamans compellar dicere: Diffusa est gratia in labiis tuis; propterea benedixit te Deus in aeternum.
30Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460C (auctor c.945–1004)
Adiecit insuper incomparabilis bonitas quod si nos urgeret super re domestica aliqua voluntas corroborare nostra privilegia per Romanae auctoritatis stylum apostolicum, vos in omnibus et per omnia nostri fore fidelissimum collaboratorem.
31Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0547A (auctor c.945–1004)
Qui furore repletus inter alia sua sacra haec scripsit, dicens: Nos iubere volumus, non nobis iuberi; et post haec nutu divino percussus fulmine obiit.
32Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550C (auctor c.945–1004)
Consilio denique Vigilii misit Romam epistolas Silverio Papae, rogans et obsecrans: aut ad nos, ne pigriteris venire: aut certe revoca Anthemium in locum suum.
33Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550C (auctor c.945–1004)
Vide aliquas occasiones in Silverium Papam, et depone illum ab Episcopatu, aut certe festinus transmitte eum ad nos.
34Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0551A (auctor c.945–1004)
Cumque ingressus esset cum solo Vigilio, Antonina patritia, ut iacebat in lecto, videns eum dixit: Dic Domine Silveri Papa, quid fecimus tibi et Romanis, ut tu velles nos in manus Gothorum tradere?
35Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0551D (auctor c.945–1004)
caeterum, si in Lateranis, aut in palatio, aut in qualibet Ecclesia inveneris Vigilium, impositum mox navi perduc eum ad nos.
36Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528A (auctor c.945–1004)
Nos quia humanus spiritus tres earum sine aspiratione leves, cum aspiratione asperas facit, id est c, p, t, quarum medium obtinent tres reliquae ipsarum mediarum voces in dictionibus positarum, exprimimus sono levium, dum in finibus partium sunt Nec mirum, cum inter has et illas tanta sit vicinitas, ut ad sonum c et g prope eodem modo collidatur palato plectrum linguae, ad sonum p, b vix distinguatur pulsus in labrorum agitatione, a sonum t et d satis parvam differentiam faciat, dum resilit a dentibus summitas linguae; sicque fit ut etiam per se positae inveniri possint, quandoquidem dicimus quingenti pro quincenti, et actus pro agtus, et scriptus pro scribtus, et attinet pro adtinet, et id genus plurima.
37Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530A (auctor c.945–1004)
Secundum analogiam cedo cecedi facere debuit, sed maiorum auctoritate tantum penultima diphthongus mutatur in productam i, manente priore syllaba correpta, quae antecrevit, sicut in omnibus eiusmodi praeteritis; de quibus in commune speculandum est, quod si componantur pro voluntate scriptorum, inveniuntur eadem antecrescentem syllabam servare vel perdere; nos tamen quid magis in usu sit debemus perspicere.
38Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530C (auctor c.945–1004)
Nos tamen regulam ob id in praefatis temporibus coniunctivi floccipendimus, quia in metro semel inventam Servius per systolam tradit legendam.
39Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530D (auctor c.945–1004)
Haec in on terminantia Graeca, quae apud illos penultimam genitivi producunt et corripiunt, aliquando more Latinorum nominum apud nos in o desinunt; et tunc eamdem litteram servando, in obliquis casibus producunt; quam, nisi sequeretur et corriperent, si a nominativo in on terminante venirent, ut Simon et Simo, Sidon et Sido.
40Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533B (auctor c.945–1004)
Quod non ita esse, cum Aristotelis sententia reclamat locutio consueta, qua nos patimur etiam ab inimicis, levius non esse sapientes, quam insipientes, dici; et non esse iustos potius quam iniustos, cum palam omnibus causa humilitatis id ipsum profiteatur.
41Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0534B (auctor c.945–1004)
Cum itaque infra denarium, excepto septenario, omnes numeri aut gignant, aut gignantur, horum praescriptornm imparium primus gignit, sed non gignitur; secundus nec gignit, nec gignitur; tertius autem gignitur, sed non gignit: quorum singuli quibus conveniant personis nemo dubitat fidelis, maxime cum gentium philosophi propter supradictam causam septenarium Minervae attribuerint, et nos illi sapientiae, quam numerando constat, nunquam simplicem non esse.
42Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0512A (auctor c.945–1004)
Marinae tempestatis procella nostris servit remigiis, nec [nos] removet a proposito directae intentionis: quibus nec ingens mugitus coeli, nec crebri iactus fluminum unquam nocuerunt, favente gratia elementorum.
43Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0520B (auctor c.945–1004)
Cuius terrore sententiae permoti, huius sancti Eadmundi regis et martyris imploremus patrocinium, ut nos cum sibi digne famulantibus expiet a peccatis quibus meremur supplicium, per eum qui vivit et regnat in saecula saeculorum.
44Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482A (auctor 1000)
Nec de his mirandum, cum odio habendam Christus docuit, quam Apostolus uxorem nos diligere praecepit.
45Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0496A (auctor 1000)
Nos vero omnes sacerdotes atque levitae insolubili lege constringimur ut, a die ordinationis nostrae, sobrietati ac pudicitiae et corda nostra mancipemus et corpora, dummodo per omnia Deo nostro in hisquae quotidie offerimus sacrificiis placeamus.
46Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497B (auctor 1000)
Et omnino iniustum est ut, si molestia corporis irruit, honore suo privetur aegrotus, atque ideo hoc per nos fieri nullatenus potest, ne peccatum anima mea ex eius depositione veniat.
47Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497C (auctor 1000)
Aliter autem nos id facere pro omnipotentis Dei timore omnimodo non valemus.
48Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497C (auctor 1000)
Sicut novit, ipse provideat, nos tantummodo in depositione non faciat permisceri.
49Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0501A (auctor 1000)
Peccatorum enim quibus abstinere iubemur ab Eucharistia, alia nos trahunt naturae vitio etiam invitos, alia voluntarios.
50Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0501D (auctor 1000)
Sed ille, ut secretorum non ignarus, ad ostensionem perditi discipuli, panem porrexit; nos vero, peccatorum nostrorum conscii, non ad ostensionem, sed ob commemorationem Christi, Eucharistiam praebeamus fratri.
51Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502C (auctor 1000)
Ipse autem qui eo vivente locum eius temerarie ambiit, privatus sacerdotio, ab omni ministerio ecclesiastico repellatur, atque eidem dilectissimo fratri et coepiscopo nostro tradatur, ut eum ecclesiastico iudicio aut ipse ad nos transmittat, aut apud se in custodiam habeat.
52Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502D (auctor 1000)
30): « Relectis epistolis quas ad nos per Marianum latorem praesentium transmisistis, gratam nobis sollicitudinem vestram fuisse rescripsimus, quod ea quae ad vos de fratre et coepiscopo nostro Pompeio, qui adhuc ita nominandus est, pervenerint, dissimulare minime pertulistis.
53Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503C (auctor 1000)
Et ideo postquam et persona absens est, et gesta quae ad nos transmisisti, nobis, sicut praefati sumus, idonee satisfacere non videntur, temere aliquid de episcopi persona decernere non debemus, nec possumus, ne (quod absit!) reprehensibiles inveniamur in nostris, quibus aliorum iure competit retractare sententias.
54Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503D (auctor 1000)
13): « Alia quidem scripta ad fraternitatem tuam antea feceramus, sed et tempore quo homines tuos, quos ad nos misisti, relaxare voluimus, scripsisse te quibusdam nostris comperio, quod Veteranum presbyterum, atque Optatum defensorem tunc minime in causa transmiseritis; et idcirco ea quae cum ipsis acta sunt, non debere subsistere.
55Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503D (auctor 1000)
Quia ergo haec nos valde fecit ambigere et cautos esse debere praemonuit, si causam vultis dicere instructam de caetero, personam cum mandato legaliter facto tua ac presbyterorum seu diaconorum et testium subscriptionibus roborato, gestisque ex more indito transmittite, ut quidquid pro re actum fuerit, possit iure subsistere.
56Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0504A (auctor 1000)
Nam nos non solum tibi, sed etiam omnibus, quod iustum legitimumque fuerit, parati sumus, Deo iuvante, per omnia custodire, tantum ut tu, quod lege praecipitur, facere non omittas.
57Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0504B (auctor 1000)
Proinde si Maximus Salonitanus praestito sacramento firmaverit se simoniaca haeresi non teneri; atque de aliis ante corpus sancti Apollinaris, tantummodo requisitus, innoxium se responderit; et de inobedientia sua poenitentiam, sicut deputavimus, egerit: volumus ut, ad consolandum eum, epistolam quam ad eum scripsimus, ubi ei et gratiam nostram et communionem nos redidisse signavimus, experientia tua dare debeat; quia sicut in contumacia persistentibus severos esse nos convenit, sic iterum humiliatis et poenitentibus negare locum veniae non debemus.
58Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506B (auctor 1000)
« Dicitur secundum Evangelium: Interrogaverunt Ioannem et milites: Quid faciemus et nos?
59Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0507A (auctor 1000)
Nec dicere possumus: Nemo nos invasores arguit violentiae, nullus accusat.
60Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0744A (auctor fl. 923)
Hinc eius socios retro statim redeuntes Ferreus insequitur hostis, post terga meando; Plus geminis etiam leugis interfuit illis Dictus Adalelmus superis pridem comes; idem: Eia, suis inquit, satius pergamus in illos, Quam nos hic illi inveniant!
61Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0763C (auctor fl. 923)
Sed cum pastoralis curae sarcinam nos scelerum gravedine fessos immerito subesse comperimus, quam * imprudenter arripuimus quod non debuimus, ad hoc assurgere formidamus; timentes ne illud propheticum in nos retorqueri videatur, quod de reprobis pastoribus dicitur: « Mortificabant animas quae non moriuntur, et vivificabant animas quae non vivunt (Ezech. XIII, 19) . » Unde adeo necesse est, ut proprias primum continuis fletibus mundemus maculas criminis, deinde unumquemque vestrum pastorali sollicitudine admoneamus, ut qui hanc absolutionem adipisci desiderat introrsus redeat, oculos cordis ad conscientiam revolvat, et si illicita quaeque, a quibus nemo liber sit, admisit, sincerae confessionis recordatione et spiritu contribulato in ara cordis Domino hostiam immolet, et sese in omnibus corrigere satagat.
62Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764C (auctor fl. 923)
Audistis enim quid Dominus cum ad praedicandum mitteret discipulos praeceperit eis, dicens: « In quamcunque domum intraveritis, ibi manete (Luc. IX, 4) : » « si autem ibi fuerit filius pacis, requiescet super eum pax vestra; sin autem, revertetur ad vos (Luc. X, 6) . » Ideoque, fratres, omni constantia procurate ne dispar, sed sicut in omnibus communis est gratia baptismatis, ita exstet et absolutionis, quia hodie, ut praemissum est, Pascha celebravit cum discipulis, et in crastinum gloriosam subiit mortem: et de hoste resurgendo a mortuis nos eripuit Iesus Christus Dominus noster.
63Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0765A (auctor fl. 923)
Et hodie in ista die debent omnes episcopi consecrare, hoc est benedicere chrisma, unde nos facimus novellos Christianos.
64Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0765B (auctor fl. 923)
Et in ista die, fratres, videmus nos, quia propterea venistis ad istam matrem Ecclesiam, ut possitis habere ipsam reconciliationem quam perdidistis propter vestra peccata, et qua vos possitis absolvi ab omnibus vestris peccatis.
65Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0765C (auctor fl. 923)
Et istam suam imaginem nos commendat Dominus habere, quando dicit in Evangelio: « Estote sancti, quia et ego sanctus sum (Lev. XI, 44) . » Et in alio loco dicit: « Estote misericordes, sicut et Pater vester misericors est (Luc. VI, 36) . » Ergo quia Deus tam bonum et tam sanctum fecit Adam, propterea legimus, « quia misit eum in paradisum ut operaretur, et custodiret illum (Gen. VII, 15) . » In ipso autem paradiso dedit ei Dominus omnem gloriam.
66Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766A (auctor fl. 923)
Igitur, fratres, nos episcopi, sumus vicarii Domini nostri Iesu Christi in hoc mundo, et sumus missi, et ordinati in loco eius, et propterea post apostolos dedit nobis Dominus potestatem ligandi animas atque solvendi, et praecepit nobis aedificare, et plantare bonos homines in domo Domini, et evellere [de ea] hoc est de Ecclesia. Sic enim dicit Dominus per Ieremiam prophetam: « Ecce constitui te super gentes, et super regna, ut evellas, et dissipes; et aedifices, et plantes in domo Domini (Ier. I, X) . » Attendite, fratres, de bono animo hoc quod nos vobis volumus dicere.
67Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766B (auctor fl. 923)
Fratres, istud exemplum Domini nostri Iesu Christi tenemus, nos episcopi in Ecclesia, peccatores vero tenent exemplum Adam, verbi gratia, sicut Filius Dei misit Adam sanctum et iustum in paradisum, similiter nos et omnes sacerdotes mittimus in Ecclesiam homines sanctificatos, et iustificatos in baptismo.
68Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766C (auctor fl. 923)
Similiter et nos sacerdotes propterea mittimus homines baptizatos in Ecclesiam, ut omni tempore operentur in ea voluntatem Dei, et custodiant illam Ecclesiam, hoc est Christianitatem.
69Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766C (auctor fl. 923)
Similiter et Dominus per nos donat vobis legem quam debetis servare in Ecclesia.
70Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766C (auctor fl. 923)
Qualem legem vobis donat Dominus per nos, id est, per nostram admonitionem?
71Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766D (auctor fl. 923)
« Non occides; non moechaberis; non adulterabis; non furtum facies; non falsum testimonium dices; non periurabis; diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo; et diliges proximum tuum sicut temetipsum (Exod. XX, 13) . » Fratres, ista omnia praecepta vobis donat Dominus per nos, ut custodiatis illa et operemini illa per obedientiam.
72Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767A (auctor fl. 923)
Similiter et nos episcopi propterea quia vos non custodistis obedientiam praeceptorum Dei, quae nos supra nominavimus, propterea eiecimus vos foras de ecclesia, et cantavimus post vos hoc quod Dominus post Adam cantavit, quando expulit eum de paradiso: « In sudore vultus tui vesceris pane tuo (Gen. III, 19) , » et reliqua. Sed quid fecit Adam postquam fuit eiectus de paradiso?
73Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767D (auctor fl. 923)
De ipsa superbia inquit scriptum: « Deus superbis hominibus resistit, humilibus autem donat suam gratiam (Iac. IV, 6) . » Si ille angelus Lucifer per superbiam perdidit aeternam gloriam, nos qui homines sumus non poterimus unquam habere illam gloriam, si non per humilitatem.
74Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0768B (auctor fl. 923)
Hoc etiam nos commonet ut fugiamus fetores luxuriae, et omne genus fornicationis.
75Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769C (auctor fl. 923)
Unde commonet nos propheta: « Sanctificate ieiunium (Ioel. I, 14) . » Concedat Omnipotens nobis et vobis huiusmodi ieiunium omni tempore perficere, quod nobis aperiat paradisum.
76Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769D (auctor fl. 923)
Et nos si volumus nostram recipere haereditatem, id est, paradisum, necesse est ut per aliam viam, hoc est, per ieiunium et abstinentiam revertamur ad paradisum.
77Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0770A (auctor fl. 923)
Hodie, fratres, est coena Domini, in qua Dominus noster cum discipulis suis manducavit, et lavit pedes eorum, dans nobis exemplum quo similiter faciamus nos nostris famulis et pauperibus.
78Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0775A (auctor fl. 923)
Sic nempe nos hortatur Scriptura: « Timentibus Deum nunquam deficient bona (Psalm. XXXIII, 11) . » Et rursus inquit Propheta: « Nunquam vidi iustum derelictum, nec semen eius quaerens panem (Psalm. XXXVI, 25) . » Et: « Spera in Domino, et fac bonitatem, et pasceris in divitiis eius (Psal. XXXVI, 3) . Scitote igitur, fratres, quia nullam rem ita se nunquam diligere Deus ostendit, quomodo Christianitatem.
79Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0776C (auctor fl. 923)
Porro haec est illa vinea, in quam introduxit nos Dominus suam operari voluntatem.
80Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0778A (auctor fl. 923)
De quibus lupis compatiens vobis, sic inquit Dominus per Prophetam: « Omnes qui operantur iniquitatem, sic devotant plebem, ut cibum panis (Psal. LII, 5) . » Unde et pius idem pastor noster Christus Dominus benigna consolatione nos confortat dicens: « Noli metuere, pusillus grex, quia complacuit Patri nostro dare vobis regnum (Luc. XII, 32) . » Ergo, fratres, unanimiter simus patientes ad omnes tam hospites quam hostes.
81Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0015B (auctor fl. 1150)
Et ecce desideria prophetarum completa sunt, nobis data est summa gaudiorum, ad quos Christus venit: imo (ut verius dixerim) venit propter nos, propter nos, inquam, ut nostra sanaret vulnera, et peccatum tolleret ipse pretium redemptionis et hostia factus pro peccato.
82Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0016D (auctor fl. 1150)
Neque enim qualitas morbi qui per primum hominem super nos venerat (Gen. II) , aliam viam medicinae videtur potuisse admittere, quam per Incarnationem Verbi: Quia si debitae satisfactionis ad culpam fiat collatio, congruum fuisse aestimabitur ab aliquo, ut sicut homo usque ad Deum superbiendo est elatus (voluit enim esse sicut Deus) ita in condigna satisfactione criminis Deus usque ad hominem fieret humiliatus.
83Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0018B (auctor fl. 1150)
O si familiare nobis deesset exemplum, et nos qui facti sumus rebus pauperes etiam spiritu pauperes essemus et quod suscepit professio executio operis testaretur.
84Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020D (auctor fl. 1150)
Nec loquor modo solstitium naturale, cum sol iste visibilis gradu reciproco a nobis avertitur, vel ad nos convertitur; non illud solstitium miraculi, quod ad Gabaon factum est, ubi filiis Israel pugnantibus sole defixo in medio coeli, dies duplicata est ut consequerentur victoriam de hostibus.
85Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0021A (auctor fl. 1150)
Congrua autem fortassis similitudine incarnationem Verbi solstitium appellaverim: qua sicut sol iste visibilis dicitur solstitium facere, quando nobis e vicino positus ad nos amplius accedere non potest, sic Dei Filius sol iustitiae, solstitium fecit, quando nostram naturam assumendo usque adeo sibi coniunxit, quod facta unione Dei et hominis ad ipsam amplius appropinquare non potuit.
86Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0021D (auctor fl. 1150)
Beata Virgo Maria signum fuit solstitii aestivalis: quia in ipsa redivivo quodam calore gratiae sol iustitiae ad nos appropinquavit.
87Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0022D (auctor fl. 1150)
Si Deus pro nobis, quis contra nos?
88Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0023D (auctor fl. 1150)
Ecce nos miseri manum ad aratrum misimus: reficimus iumentum nostrum, hoc est, corpus de eleemosynis pauperum, de peccatis mortuorum, ut nostris spiritalibus carnalia eorum recompensemus, cum tamen simus tepentes in oratione, desides in opere, in vigiliis pigri, in disciplina inordinati.
89Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0024B (auctor fl. 1150)
Ecce, inquit beatus Iob, hi qui serviunt ei, hoc est viri sancti, sunt instabiles et in angelis suis reperit pravitatem, quanto magis nos qui inhabitamus domos luteas et terrenum gerimus fundamentum (Iob IV) . Hostis iste e vicino positus est, quod et si non semper praevaleat dum suggerit, interdum tamen loci et temporis opportunitate seducit.
90Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026C (auctor fl. 1150)
Pari ergo desiderio, voto unanimi studeamus regi nostro militare, qui quamvis in adventu suo humili, tribulationis nos faciat participes, in secundo adventu cum venerit in maiestate sua cum angelis suis regni sempiterni nos faciet haeredes, quod nos perducere dignetur ipse rex noster Iesus Christus dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
91Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028D (auctor fl. 1150)
Sed ecce signum nobis est in sublimitate, utinam etiam signum sit in sua humilitate. Omnis enim Christi actio (ut dicit Scriptura) nostra est instructio. Vos, inquit Christus, vocatis me magister et Domine, et bene dicitis. Sum etenim (Ioan. XIII) . Certe si ipse magister et nos discipuli sumus, in nostro studio eius disciplinam debemus imitari.
92Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0029D (auctor fl. 1150)
Qua mediocritate contentus erat qui dixit: divitias et paupertates ne dederis mihi, sed tantum victui meo tribue necessaria (Prov. XXX) , Ista omnia in Christo magistro nostra fuisse scimus, dum legimus eum humilem et quietum (Matth. XI) , coelo semper meditatione intentum, et non solum mediocritate contentum, sed nec etiam habentem ubi reclinaret caput suum (Luc. IX) . Clamat nobis Apostolus: quoniam qui dicit se in Christo manere, debet sicut ille ambulavit et ipse ambulare (I Ioan II) . Nos quomodo eum imitamur? Sedit populus manducare et bibere, et surrexerunt ludere.
93Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0031B (auctor fl. 1150)
Haec est forma disciplinae Iesu quam ipse tenuit, et nobis mandavit retinendam, ad quam nos invitavit opere, et informavit praeceptis, ne alicuius ignorantiae nebula culpam nostram possimus palliare.
94Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0032A (auctor fl. 1150)
Descendit igitur Dei Filius sicut pluvia in vellus, quando naturam nostram per gratiam visitans, mundat nos a macula vetustatis, et profectu virtutum induit vestimentis novitatis.
95Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0032D (auctor fl. 1150)
Fugiamus ad dominum servi, ad redemptorem captivi, ad consolatorem miseri dicentes cum propheta: Recordare, Domine, quid acciderit nobis, intuere et respice opprobrium nostrum (Thren. V) , liberasti nos de Aegypto, et murmuravimus dicentes: Utinam mortui essemus in Aegypto cum sedebamus super ollas carnium (Exod. XVI) , dedisti nobis legem et diximus: Recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus (Sap. III) , venis ad nos per gratiam ut solvas a peccatis, sed nos ingrati beneficiis dicimus: Quis est hic qui etiam peccata dimittat? (Luc. V.) Nil sine te possumus, et tamen te sequi tecum esse recusamus.
96Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0033C (auctor fl. 1150)
Veniunt Aegyptii et dicunt animae nostrae, incurvare ut transeamus, et nos exhibentes obedientiam sine mora, contradicere aut nolumus aut non valemus.
97Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0033D (auctor fl. 1150)
Et quis nos ab hac servitute liberabit?
98Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0033D (auctor fl. 1150)
Si filius, inquit, nos liberaverit, tunc vere liberi erimus (Ioan. VIII) . Sed induratum est cor Pharaonis (Exod. VII) , nec dimittet nos nisi in angelo percutienti, nisi in manu forti.
99Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0034A (auctor fl. 1150)
Volens itaque nos eripere de manu pessimorum, mittit angelum suum, qui percutiat primogenita Aegypti, id est timorem, qui accusante conscientia minetur poenam aeterni supplicii.
100Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0034D (auctor fl. 1150)
In caligine itaque nos docet ex recordatione peccatorum humiliari; in tonitruo pro eisdem in fame et siti, vigiliis et ieiuniis affligi; in fulgure viam religionis et disciplinam in timore et mansuetudine suscipere; in igne vero studio charitatis eadem opere implere.
101Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0036B (auctor fl. 1150)
In hoc tempestatis periculo venit ad nos Dei sapientia confortando per gratiam consolationis, et illuminando per cognitionem veritatis.
102Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037D (auctor fl. 1150)
His et huiusmodi consolationibus confortatos, Christus, qui nos eripuit mundo, non patietur nos supra id quod possumus tentari, ne cum semel miserimus manum ad aratrum, respicientes retro indigni efficiamur regno Dei (Luc. IX) . Muniti ergo, fratres dilectissimi, per opera iustitiae a dextris et a sinistris praeparemus viam Domini, rectas faciamus in hac solitudine semitas Dei nostri, et currentes viam mandatorum eius, in mansuetudine disciplinae, et obsequio obedientiae in anteriora semper extendamus, ingredientes de virtute in virtutem mereamur videre Deum Deorum in Sion (Psal. LXXXIII) . Non simus ei ingrati qui liberavit de Aegypto, hoc est, de praesenti seculo, teneamus legem quam nos docuit in deserto, id est in hoc terrestri paradiso, scilicet monasterio.
103Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0038A (auctor fl. 1150)
Veneremur adventum nostrae visitationis, ubi in se suscipit nostra infirma, hoc est, consolatur nos in omni tribulatione et angustia nostra, ut illum ultimum adventum examinationis secure possimus expectare, quando filius hominis veniet in virtute magna et maiestate (Matth. XIX) . Quod nobis praestare dignetur idem iudex noster creator et redemptor noster Iesus Christus, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
104Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0042C (auctor fl. 1150)
Percutiendum ergo est caput de domo impii, ne recordatio pravae conversationis nos afficiat: denudandum est fundamentum, ut confiteamur occulta cogitationis: maledicendum sceptris, per detestationem pravae operationis.
105Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0042D (auctor fl. 1150)
Videamus qualiter ipse fugerit, ut et nos ita faciamus.
106Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0043A (auctor fl. 1150)
Unde dixerunt: Nos autem sperabamus quod ipse esset redempturus Israel (Luc. XXIV) . Sub umbra huius iuniperi debemus nos proiicere, eius conversationi nos conformare, in laboribus et aerumnis, in vigiliis et oratione.
107Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0043C (auctor fl. 1150)
Bissus multa attritione in candorem mutatur, et vasa figuli probat fornax, et virum iustum probatio tribulationis (Eccli. XXVII) . Proiiciamus ergo nos sub umbra iuniperi, reficiamur potu aquae et subcinericio pane.
108Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0043C (auctor fl. 1150)
Memoria etenim mortis custodit nos ne peccemus in via, sicut dicit sapiens: Fili, memorare novissima tua et in aeternum non peccabis (Eccli. VII) . Lachrymae confessionis ad viam reducunt post delicta.
109Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0045A (auctor fl. 1150)
Unde dictum est: Anima iusti sedes est Dei (Sap. VII) . A regalibus ergo sedibus venit ad nos Christus, quando praesentiam suam quam beatis spiritibus exhibebat per divinitatem, homini etiam ostendit per assumptae humanitatis dignationem.
110Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0048A (auctor fl. 1150)
Christus enim hodierna die nobis est natus, hodie a regalibus sedibus ad nos venit.
111Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0048B (auctor fl. 1150)
Suscipiamus inquam eum, nec dimittamus, donec introducat nos in domum matris nostrae, et in cubiculum genitricis nostrae (Cant. III) , scilicet supernae Ierusalem, ubi pax et securitas et laetitia sempiterna, in qua vivit cum Patre in unitate Spiritus sancti Deus, per omnia secula seculorum.
112Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0050C (auctor fl. 1150)
Nam sicut dicit Salomon: Qui fortiter premit ubera ad eliciendum lac, exprimit butyrum, et qui nimis emungit, sanguinem elicit (Prov. XXX) . Sanguis iste cruenti fuerunt Christi persecutores, qui dixerunt: Insidiemur eius sanguini, abscondamus tendiculas contra insontem, frustra deglutiamus eum sicut infernus viventem (Prov. I) : ad ultimum vociferati sunt: Sanguis eius super nos et super filios nostros (Matth. XXVII) . Unde et de sanguine fornicantis Ierusalem Ezechiel propheta dicit: Sanguis eius in medio eius, super limpidissimam petram effudit eum (Ezech. XXIV) . Non est effusus super terram ut posset operiri pulvere.
113Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0056C (auctor fl. 1150)
Eodem modo et bona ista temporalia speciem nobis ostendunt histrionis, dum sua pulchritudine pariter et utilitate ad ineptam nos trahunt laeticiam, et in defectu suo mentes nostras ad moestitiam inducunt.
114Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0057C (auctor fl. 1150)
Quoniam ipse praevenit nos in benedictionibus dulcedinis (Psal. XX) , prior ipse nobis offerens et largiens munera, ut tali liberalitate piis mentibus suum affectum commendaret.
115Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0057D (auctor fl. 1150)
Die hodierna munus humilitatis nobis exhibuit, quando ipse Rex coelorum et dominus servo suo Ioanni in tantum humiliatus est, ut sacramentum baptismi ab eo suscipere dignatus sit (Ioan. III) . Videamus iam tria dona, quibus Christus ad nos veniens suae adscriptos militiae voluit locupletare, videlicet paupertatem, infirmitatem, humilitatem.
116Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0059C (auctor fl. 1150)
Istis regibus in hac vita mortali nos regi et gubernari expedit.
117Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0059D (auctor fl. 1150)
Nos ergo praedicta dona, scilicet aurum, thus et myrrham, Christo sic offerimus, ut corde, ore, et opere Deus glorificetur a nobis: et iuxta dictum beati Augustini: Psalmis et hymnis, cum oramus Deum, hoc teneamus voluntate et corde quod ore proferimus, ne dissimilitudo in affectu cordis, tollat virtutem orationis.
118Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0063B (auctor fl. 1150)
Accedamus igitur omnes ad regem istum, qui propterea ad nos venit humilis, ut nobis daret hoc gaudium, et in eo nos faceret sublimes.
119Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0063B (auctor fl. 1150)
Nec multum pensandum est si in vita ista praesenti suae paupertatis, infirmitatis et humilitatis facit nos esse participes.
120Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0066C (auctor fl. 1150)
De pace autem et concordia quid dixerim: Pax multa diligentibus legem tuam, et non est illis scandalum (Psal. CXVIII) . Duo occurrunt praecipue quae ad pacem et concordiam debent nos invitare, id est magnitudo remunerationis, et consideratio rei inferioris.
121Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0066C (auctor fl. 1150)
De magnitudine remunerationis dicitur: Beati pacifici, quoniam filii Dei vocabuntur. (Matth. V) . Quid maius hoc promisso? Si enim filii, et haeredes (Rom. VIII) . Consideratio etiam rei inferioris debet nos trahere, ut qui ad exemplum nostri Redemptoris pacifici esse volumus, saltem a bestiis irrationabilibus formam vivendi sumamus.
122Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074A (auctor fl. 1150)
Unde vox illa: Nos autem sperabamus quod ipse esset redempturus Israel (Luc. XXIV) . Frater illius quilibet nostrum est, qui cum ipso identitatem illius naturae habemus quam ipse assumpsit de beata Virgine.
123Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074B (auctor fl. 1150)
Calceamenta quae fructus mortui animalis sunt, fructum beatae illius vitae significare possunt, quam Christus sanguine suo nobis acquisivit, de qua dictum est: Vivificabit nos post duos dies, in die tertia suscitabit nos (Oseae. VI) . Qui ergo semen fratris sui verbum veritatis seminando, spiritaliter exhortando suscitare negligit, discalciabitur id est fructu vitae aeternae privatus in facie Ecclesiae et sanctorum angelorum apparebit, eo quod fratrem suum, quem spiritali doctrina lucrari potuit, perversa doctrina a via salutis separavit.
124Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0075D (auctor fl. 1150)
Sed in eo quod homo mortalis effectus est, debemus et nos ei redhibitionem.
125Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0076A (auctor fl. 1150)
Dissipa gentes quae bella volunt, venient legati ex Aegypto: Aethiopia praeveniet manus eius Deo (Psal. LXVII) . Audistis, fratres dilectissimi, Paulo nos erudiente, quod Christus est pax nostra (Ephes. II) , pacificans ea quae in coelis sunt et quae in terris.
126Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0077D (auctor fl. 1150)
Dicunt enim delicati nostri temporis: Christus pauper factus est, ut nos divites faceret; humilis factus est, ut nos exaltaret: tribulationes passus, ut nos ab illis liberaret.
127Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0078C (auctor fl. 1150)
Legati fuerunt, qui a Spiritu sancto missi et ab eo inspirati: missi, inquam, non solum propter Christum, sed etiam propter nos, ut nobis praedicarent Christum natum, invitarent ad obsequium, suaderent cultum.
128Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0081A (auctor fl. 1150)
Restat ergo ut cursu veloci, hoc est, ferventi desiderio et multo studio bonae operationis de Aethiopia exeamus et sic praeveniamus ultrices manus Dei, scilicet poenas suppliciorum: quia et tempus breve est et hora incerta et via periculosa per quam ambulandum est: tempus breve est, quoniam vita quotidie nos deserit: hora incerta, quia nescimus quando venturus sit Dominus, ut extendat manum suam in retribuendo (Psal. LIV) : via periculosa, propter multiplices tentationes et seductiones inimici.
129Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0081B (auctor fl. 1150)
Exeundum, inquam, est velociter, ut inde egressi, stella, hoc est, puritate conscientiae nos praecedente, per angustam viam mandatorum Dei veniamus ad domum illam non manufactam in coelis, in qua est puer, hoc est, in qua impassibilis et invariabilis permanet gloriosus in sua humanitate et in divinitate perfectus, in quam nos perducat Iesus Christus Deus et Dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
130Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0082B (auctor fl. 1150)
Neque enim radium solis vel lunae videre dicimur, quando lucent nobis in virtute sua: sed tunc, cum partem luminis sui per fenestram vel rimam usque ad nos dirigunt.
131Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0082B (auctor fl. 1150)
Scintillavit etiam stella haec dum Christus praecepta iustitiae, verba vitae aeternae nos docuit.
132Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0086D (auctor fl. 1150)
Et haec duo, id est bonitas Dei et potestas, faciunt nos orare fiducialiter.
133Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0087A (auctor fl. 1150)
Iuxta tenorem ergo praedictorum, fratres charissimi, nos qui Christo in carne apparente gaudemus, mente illustrata videamus stellam eius, et in oriente vereremur ipsius nativitatem, veniamus per bonam operationem, adoremus humiliter, fiducialiter, perseveranter ab ipso petendo salutem, ut is qui operatus est salutem in medio terrae, operetur salutem nostram in sua aeternitate Iesus Christus Dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
134Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0090B (auctor fl. 1150)
Respiciamus qui fuerunt ante nos, quid profuit illis superbia eorum et iactatio divitiarum?
135Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0096D (auctor fl. 1150)
Sic et magnitudo praemii ad gratiarum actiones nos invitat.
136Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0097A (auctor fl. 1150)
Potestatem suam illi habebunt, qui ipso largiente de hoc mundo iudicabunt: gaudium habebunt, qui cum servo illo fideli et evangelico intrabunt in gaudium Domini sui: regnum, qui vocem illam audituri sunt: Venite benedicti Patris mei, percipite regnum, quod vobis paratum est a constitutione mundi (Matth. XXV) . A quo regno longe relegata sunt dolor et gemitus, infirmitas et miseria, peccatum et omnis malicia spiritalis, quod nunquam hoste concutitur, vel discordia turbatur, ubi tranquilla aeternitas et iocunda tranquillitas: Ad quam nos perducere dignetur Iesus Christus Dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
137Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0097C (auctor fl. 1150)
Odistis enim animas vestras in hoc mundo, et voce illius beatissimi Thomae Didymi vociferati estis ardenti desiderio: Eamus et nos, ut moriamur cum illo (Ioan. VIII) . Mori mundo, et vivere Deo. Mortui igitur estis mundo, qui regnum huius mundi et omnem ornatum seculi propter amorem Dei contempsistis: Vivitis Deo, quem mente geritis, opere quaeritis, verbo praedicatis.
138Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0102B (auctor fl. 1150)
Per ceram humanae naturae fragilitatem intelligimus: quia sicut cera quamlibet imaginem facile in se suscipit, sic et nos imaginem modo veteris, modo novi hominis pro varietate temporis in nobis portamus.
139Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0102C (auctor fl. 1150)
Modo enim corpus nostrum animale, tunc erit spiritale: tandem cereus ardens ad mensam Domini offertur ubi pane benedictionis reficimur, et nos ad ultimam coenam illam vitae coelestis, quae est tam interminabilis quam incomprehensibilis, admittemur.
140Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0102C (auctor fl. 1150)
Ad quam nos perducere dignetur, quem cum beata matre et Virgine Maria hodierna die veneramur Iesus Christus Deus noster, iudex et salvator noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
141Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0103A (auctor fl. 1150)
Adhuc quadraginta dies, et Ninive subvertetur (Ionae. III) . Multifarie multisque modis, fratres dilectissimi, loquitur nobis Deus, modo scripturis, modo sermonibus et exemplis erudiens nos, ut abnegantes impietatem et secularia desideria sobrie, iuste, et pie vivamus in hoc seculo (Tit. II) . Ecce enim per vocem Domini salutarem iam omnes viam salutis audivimus qualiter ambulandum sit in ea, quae praemia sint reposita gradientibus per illam: sed his omnibus minus quam oporteret affecti semper parvuli sensibus invenimur, recte comparati his qui audientes non intelligunt, vel caecutientes superveniente lumine fiunt magis tenebrosi.
142Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0103B (auctor fl. 1150)
Simili modo circa nos agitur, si defectus nostros perspicaciter velimus intueri.
143Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0103B (auctor fl. 1150)
Non delectat nos aeternae illius promissionis iocunditas, non sustinemus tribulationes vitae praesentis, per quas oportet in vitam intrare, sed in utroque deficientes, illud improperium puerorum ludentium in foro suscipimus, qui dicunt: Cantavimus vobis tibiis, et non saltastis: lamentavimus, et non plorastis (Luc. VII) . Videns tamen propheta in spiritu per dies paenitentiae reparandam esse peccatoribus viam salutis, repromissionem solatii seculis supervenientibus confidenter denunciabat dicens: Adhuc quadraginta et caetera.
144Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0107D (auctor fl. 1150)
In deserto etiam ieiunat, non in civitate, non in conspectu hominum, ut doceat nos in bonis operibus inanem gloriam et laudes hominum declinare.
145Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0107D (auctor fl. 1150)
Neque enim ideo tentationes desunt nobis, quia tentator ipse invisibili specie non apparet nobis, quia verberibus et contumeliis nos non afficit, sicut antiquos Christi agonistas impugnare solebat: imo idipsum in confusionem nostram respicit, quod visibilem se non exhibet nobis: eo quod tanquam abiectos et viles nomines indignos nos violenta tentatione iudicet, quos per superbiam et inanem gloriam, vel quibuscunque aliis etiam levibus vitiis a culmine virtutum videt praecipitari.
146Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0109A (auctor fl. 1150)
Tertias quae super coelos suis sedibus constitutae usque ad nos non perveniunt.
147Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0109B (auctor fl. 1150)
Per secundas aquas quae a nubibus ad terras distillant, accipimus exempla sanctae conversationis, quae a viris iustis ad nos usque perveniunt: quia dum eorum vitae peccatores bene agendo student conformes fieri, quasi ab altitudine nubium usque ad terram aqua descendit.
148Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0113C (auctor fl. 1150)
Contemplativi vero tectum consummant, qui laverunt pedes suos cum sponsa, nec volunt surgere ut coinquinent illos (Cant. V) . Quippe a terrenis occupationibus liberi coram Deo astant, et ei serviunt spiritu et mente, meditantes in lege eius die ac nocte (Psal. I) . Ecce, fratres dilectissimi, passer, id est quilibet infirmus, invenit sibi domum, et turtur nidum sibi, ubi reponat pullos suos (Psal. LXXXIII) , id est spiritalis nidum. In hac siquidem domo et infirmus [sanat] morbum, et incolumis sanitatem custodit, quae in praesenti mortalibus conceditur ad remedium donec ingrediamur in domum non manufactam, quae in coelis est, in futuro ad gaudium, cum abscondet nos in abscondito faciei suae a conturbatione hominum, proteget nos in tabernaculo suo in contradictione linguarum (Psal. XXX) ; quo nos perducat Iesus Christus, rex noster, homo humilis, et Deus sublimis, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum, Amen.
149Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0121D (auctor fl. 1150)
Si enim moneas eos, negligunt; si arguas, contemnunt; si obsecras, non exaudiunt: quin potius murmurant adversus Patrem familias dicentes: Hi novissimi una hora fecerunt, et pares illos fecisti nobis, qui portavimus pondus diei et aestus (Matth. XX) . Nos in vigiliis, inquiunt, nocturnis, nos in horis diurnis, nos in silentio claustri, nos in hymnis et canticis clamamus in coelum, ut misereatur nostri Deus noster.
150Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0124B (auctor fl. 1150)
Deus autem meus faciat eum placabilem et remittat, et hunc fratrem vestrum qui loquitur, et eum quem tenet in vinculis, id est illos qui ad obediendum Deo vinculis disciplinae se astrinxerunt, remittat, inquam, ad Patrem suum, ad summi et aeterni illius Patris visionem, ubi vita sine termino, et gaudium sine nubilo: quo nos perducere dignetur ipse Iesus, rex et salvator noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum, Amen.
151Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0126D (auctor fl. 1150)
O si et nobis, fratres dilectissimi, velit Christus indicare ubi pascat, ubi cubet in meridie, quatenus et nos, non dico modo ut montes, sed tanquam arbusta illius umbra operiat.
152Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0130B (auctor fl. 1150)
Et quoniam hoc non est currentis neque volentis, sed miserentis Dei qui operatur velle et perficere in omnibus, conemur id prece qua possumus ab eo obtinere, quatenus peccati frigore exterminato, et igne charitatis in cordibus nostris accenso, suae obumbrationis sentiamus refrigerium, donec tandem abscondat nos in abscondito faciei suae a conturbatione hominum, ubi est vita sine termino, et gaudium sine nubilo, ipso donante Domino nostro Iesu Christo, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum, Amen.
153Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0133C (auctor fl. 1150)
In Christo plenitudo superfluens fuit, quia ipse accepit gratiam sine mensura, ita ut de plenitudine eius nos omnes acciperemus.
154Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0135B (auctor fl. 1150)
Et haec est umbra qua nos obumbravit, per quam nos in servitute Aegyptiaca et potestate diaboli liberavit.
155Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0137A (auctor fl. 1150)
Res siquidem, cuius imaginem in speculo videmus, retro nos est (I Cor. XIV) . Sic et Christus cuius speciem in sacra Scriptura videmus, adhuc in magna gloria venturus est, quando videbimus eum facie ad faciem.
156Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0142B (auctor fl. 1150)
O amici Dei, qui per varia tormenta vitam finistis quare et nos per hanc viam delitiosam ad crucem Domini non accessistis?
157Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0142C (auctor fl. 1150)
Ut grossius loquamur nos, qui subtilia videre non possumus, vestigium est locus in quo pes viatoris ponitur, indicativus quodam modo praetereuntis.
158Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0142D (auctor fl. 1150)
Vestigium Christi fuit Petrus per amorem voluntariae paupertatis cum dixit: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te (Matth. IX) . Paulus fuit vestigium Christi per fortitudinem exercitii corporalis, qui ne aliquem gravaret, propriis manibus victum quaesivit.
159Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0143A (auctor fl. 1150)
Talibus ergo vestigiis nos Christus ad viam revocat, ut si forte per amorem mundi, vel alias quascunque voluptates illicitas aberravimus, istorum exemplo ad viam redeamus, quae Christus est: in quo et laboris nostri terminum, et perennis vitae praemium accipiemus.
160Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0194A (auctor fl. 1150)
Unde Paulus apostolus ab amore talium nos revocans, et ipse etiam ad delitias aeternitatis nos invitat dicens: Si consurrexistis cum Christo, quae sursum sunt sapite, non quae super terram (Coloss. III) . Sicut enim Christus mortuus pro peccatis nostris, et resurrexit propter iustificationem nostram, ita quoque ascendit, ut nos ascendere faceret de his tenebris in admirabile lumen suum ad illas beatitudinis delitias, quas praeparavit electis suis a constitutione mundi.
161Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0197C (auctor fl. 1150)
Ecce, fratres dilectissimi, ad hoc convivium vocavit nos Dei Filius et venire tardamus, compellit intrare et renitimur, praecessit ascendendo in coelum et non imitamur.
162Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0199A (auctor fl. 1150)
Nos ergo, fratres charissimi, qui defectu vitae huius corruptibilis quotidie ad similitudinem phoenicis in interitum tendimus, colligamus et nos ligna aromatum, hoc est odorem virtutum et bonorum operum et cooperatores Dei effecti accendamus in nobis ignem spiritus Dei, quo exurantur mala nostra quae militant adversus animam, ut, veteri homine accinerato, resurgamus in illam vitae novitatem, ubi Christus sedet in dextera Dei Patris, quo nos perducere dignetur Iesus Christus, qui nos invitavit, Dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
163Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0143D (auctor fl. 1150)
Doloris, quia nos illi fuimus causa mortis: laetitiae, quia eius passio fuit nobis causa salutis.
164Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0143D (auctor fl. 1150)
An non etiam ad gaudendum in passione Domini nos invitat typica illa et legalis historia, quae narrat agno paschali imolato populum Israel liberatum fuisse de Aegypto?
165Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0151B (auctor fl. 1150)
Et Propheta dicit: Lex Dei eius in corde ipsius (Psal. XXXVI) . Isti libri ad exemplar libri vitae scripti sunt: quia de plenitudine eius omnes accepimus, et quidquid boni, quidquid gratiae in nobis aspicimus, totum ab ipso, tanquam rivulus a fonte, in nos usque derivatum est.
166Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0152D (auctor fl. 1150)
Omnis ergo Christi imitator, cui adhaerere Deo bonum est, sic in libro vitae exerceatur, ut evitatis gehennae suppliciis, per tribulationes multas, et angustam viam tendat ad vitam, in qua omnes sancti evacuato quod ex parte est, librum vitae perfecte intelligentes, cognoscent Christum sicut ab eo cogniti sunt: ad cuius cognitionem nos perducat ipse Iesus Christus, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
167Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0157D (auctor fl. 1150)
Quarta vero reservatur in loco illo quem posuit, id est, in loco quem ad fruendum Deo sanctis suis praeparavit, in quo modo regnat Christus cum angelis, et in futuro regnabit cum omnibus sanctis, cuius regni cohaeredes nos faciat ipse Iesus Christus, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
168Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0163A (auctor fl. 1150)
Facies vectes de lignis setim, quos operies auro purissimo, inducesque eos per anulos aureos, qui sunt in lateribus arcae ut portetur in eis (Exod. XXV) . Quae in lege Moysi historialiter scripta sunt et mandata, nos qui filii gratiae sumus, spiritaliter debemus opere adimplere: ut facientes mandata Dei non secundum literam occidentem, sed secundum spiritum vivificantem ambulemus.
169Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0167A (auctor fl. 1150)
Cum autem per arcam, quantum ad aedificationem nostram, Ecclesiam, quae nos sumus, possumus intelligere, non incongrue per tabulas testamenti duplex statutum ordinis accipiemus, quorum unum velut tabula una praecepta continet, quae sunt ad solatium: alterum vero, velut alia tabula secunda, continet praecepta ordinis ad aedificationem mentis.
170Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0170D (auctor fl. 1150)
Debet etiam claustralis esse unus unanimitate, ut cum caeteris concordiam habens sollicitus sit servare unitatem spiritus in vinculo pacis, ad quam unitatem ipse pater Augustinus nos invitat ubi dicit: Primo propter quod in unum congregati estis, ut unanimes habitetis in domo, et sit vobis cor unum, et anima una in Deo.
171Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0173D (auctor fl. 1150)
Si enim seculum machina mundi intelligatur, si non renunciamus seculo, quo cum caeteris hominibus fruimur: vel si seculi nomine peccata secularia intelligantur, illis non solum nos, sed et omnes boni iam renunciaverunt.
172Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0187D (auctor fl. 1150)
Et propterea fugiamus omnes ad misericordem, qui prope nos est, ut in ipso consolati et confortati in futuro non metuamus iudicem, sed expectemus beatitudinis, quam repromisit nobis, cohaeredem Iesum Christum Dominum nostrum, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
173Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0191A (auctor fl. 1150)
Ecce, fratres dilectissimi, nuptiae istae praeparatae sunt, ad quas Christus hodierna die cum beatis spiritibus hominum et angelorum recedit, nos similiter ad illas invitans, dummodo evestigio viam, per quam ad illas ascendit, tenere velimus.
174Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0193A (auctor fl. 1150)
Ut ergo vitam imitemur Salvatoris nostri, viles et abiectos nos esse oportet, quia talem vivendi modum ipse nobis praefixit.
175Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0193A (auctor fl. 1150)
Mortui estis, inquit Apostolus, et vita vestra abscondita est cum Christo in Deo (Coloss. III) . Si mortui sumus, et mortui imaginem tenere debemus, qui contumeliis affectus non exasperatur, non provocatur iniuriis, nulla demum vexatione attrectatus immitem se ostendit, quin potius omnia suffert, eo ipso nobis vivendi modum repraesentans, ut et nos abiectos et viles reputemus in contumeliis et pressuris, et in omni demum adversitate patientes, magis parati ministrare quam ministrari, et iniurias ferre quam inferre: quia haec est via illa orientalis, quae ad nuptias coelestis regni perducit.
176Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0193B (auctor fl. 1150)
Nec solum debemus nos abiicere, sed etiam et alias exaltare, proximorum mala corrigentes, et illorum bonis congaudentes, docere eos qui nesciunt, supportare eos in Domino qui minus possunt, ut semper velimus aliis facere, quae ab ipsis nobis fieri postulamus.
177Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0200A (auctor fl. 1150)
Sed iam tempestate sedata, nubes ista caloris beneficio in pluviam resolvitur, quia propter nimiam charitatem, qua dilexit nos, charismatum donis mentes fidelium uberes fecit, ut non germinent spinas et tribulos peccatorum sicut in diebus antiquis.
178Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0203D (auctor fl. 1150)
Quoniam igitur, fratres dilectissimi, spiritus carnis Spiritui sancto semper resistit, mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus, et ei qui hodie replet orbem terrarum praeparemus secreta cordium nostrorum, ut eo ducente et docente, velimus quaerere et amare finem illum, quem cupimus apprehendere, Dominum nostrum Iesum Christum, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
179Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0206B (auctor fl. 1150)
Similiter ad illuminationem interioris hominis tria oportet convenire, scilicet lumen interius quod est radius divini amoris: lumen exterius, hoc est, quod extra nos debet dirigere cognitio veritatis.
180Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0211B (auctor fl. 1150)
Sed quomodo probabimus nos habere haec dona?
181Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0214A (auctor fl. 1150)
Sicut Ioannes Evangelista nos docet: In hoc scimus quoniam in Christo manemus, quia de spiritu eius accepimus.
182Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0220A (auctor fl. 1150)
De cuius plenitudine sperabimus nos omnes accepturos.
183Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0221B (auctor fl. 1150)
Munita est Ecclesia, non solum quia super montem constructa, sed quia flumine et muro vallata est; supra montem, inquam, constructa est coagulatum et pinguem, coagulatum passione, pinguem charitate: de quo monte Esaias dicit: Venite, ascendamus ad montem Domini et ad domum Dei Iacob, et docebit nos vias suas, et ambulabimus in semitis eius (Isa. I) . Mons iste Christus est, in quo tanquam in fundamento Ecclesia fundata est, unde scriptum est: Fundamentum aliud nemo potest ponere praeter id quod positum est, quod est Christus Iesus (I Cor. III) . Flumen quod Ecclesiam circuit, est spiritalium donorum abundantia, qua fideles irrigantur secundum mensuram donationis Christi, de quo flumine Propheta dicit: Fluminis impetus laetificat civitatem Dei (Psal. XLV) . Murus, quo civitas ista ambitur, fortitudo est continentiae, qua in Ecclesia Dei sancti viri contra desideria carnis muniuntur.
184Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0223C (auctor fl. 1150)
Hanc orandi formam docuit nos propheta David, cum diceret: Amplius lava me, Domine, ab iniquitate mea, et a peccato meo munda me (Psal. L) . Similiter et beata illa peccatrix, quae prostrata in faciem suam, lacrymis lavit pedes Domini, et capillis suis extersit.
185Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0225C (auctor fl. 1150)
Et certe praedictis verbis nobis qui per Zachaeum signati sumus, in Zachaeo loquitur Christus, iubens nos praedictis passibus iusticiae de arbore sycomoro descendere, ne aliqua remaneant in nobis vestigia voluptatis, vanitatis, sive levitatis, quibus domus nostra, id est ecclesia sordidata advenientis offendat reverentiam maiestatis.
186Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0233B (auctor fl. 1150)
Oleo caput meum non unxistis, est oleum quo nos Christus, et est oleum, quo nos Christum inungimus (Matth. XXVI) . Oleum quo nos Christus inungit, dulcedo est divinae inspirationis, qua anima per se sicca et arida saginatur, dum gratia, qua prius carebat, sola Dei bonitate ei infunditur.
187Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0233B (auctor fl. 1150)
Duplex est oleum, quo nos Christum inungimus.
188Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0237C (auctor fl. 1150)
Ad devotionem nos exhortatur sponsus in Cantico amoris, dicens: Comedite et bibite, amici mei, et inebriamini charissimi (Cant. V) . Comedite de fructu bonae operationis, bibite de vino compunctionis, inebriamini in gaudio sanctae devotionis.
189Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0237D (auctor fl. 1150)
Prima et ultima agimus propter nos, media vero propter proximos.
190Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0240B (auctor fl. 1150)
Et quidem spectaculum facti sunt mundo, quando tyranni et persecutores Christi in effusione sanguinis eorum delectati sunt: hominibus, cum iusti et fideles in patientia eorum aedificati sunt: angelis, cum spiritus angelici de eorum victoria pariter et gloria gavisi sunt: Ad hoc spectaculum, fratres dilectissimi, nos invitat angelus, qui Ioanni loquitur, et in Ioanne omnibus conservis, et fratribus eius habentibus testimonium Iesu.
191Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0240C (auctor fl. 1150)
Nec estis ad hoc spectaculum de longe invitati, quod prope vos demonstratur, cum dicitur: Isti sunt, vere prope nos esse dicuntur, quos oculo spiritali videtis, crebris orationibus alloquimini, manibus per imitationem boni operis quoquo modo attrectatis, cordis devotione firmiter retinetis.
192Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0245A (auctor fl. 1150)
Quod hac ratione ostendi potest: Omnia bona quae facimus, dona Dei sunt, et ideo per ea non obligatur nobis Deus, sed nos magis Deo.
193Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0256D (auctor fl. 1150)
Quia tamen aliorum divitias nostra paupertate scimus foedari non posse, praesertim cum in tabernaculo Domini quidam aurum et argentum, alii hyacinthum, purpuram, et byssum, nonnulli etiam pilos caprarum, quae res abiectae sunt et viles, obtulisse leguntur, nos pro vili portione offerimus Domino quae possumus, et contenti hostia pauperum satis nobis arbitramur cessisse muneris, si quantulacunque devotione inveniamur occupati in laudibus Virginis matris.
194Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0259D (auctor fl. 1150)
Certe mala nostra quae fecimus docere nos possunt, quam iucundum sit sub ramis huius arboris quiescere, quam ignominiosum sit premi servitute diaboli, et quam dulce sit obsequium praestare Deo.
195Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0260C (auctor fl. 1150)
His vero qui vitae huius cursu consummato vicerunt seculum, iam in re appositus, ut secundum repromissionem factam a Domino in coelesti paradiso sint haeredes quidem Dei, cohaeredes autem Christi, Christi, inquam, qui est fructus benedictus, fructus singulariter delitiosus, in quo sunt omnes delitiae sanctorum qui cum beata virgine Maria ad paradisum coeli assumpti sunt, cuius et nos participes faciat ipse Iesus Christus Dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
196Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0265D (auctor fl. 1150)
Quasi oliva speciosa in campis, et quasi platanus exaltata sum iuxta aquam in plateis (Eccli. XXVII) . Hodiernae diei festivitas divinis laudibus et obsequiis nos monet esse intentos, in qua autor mirabilium Deus aeternae praedestinationis arcanum, et promissionis suae veritatem per beatam Virginem mundo voluit reserare.
197Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0271D (auctor fl. 1150)
Retro illuminaverunt, docendo cavere versutias et fraudes diaboli: ante, cum docuerunt nos spernere mundum cum delectationibus suis.
198Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0272D (auctor fl. 1150)
Alii ad nos destinantur, ut gerant curam salutis nostrae, suggerant nobis bona quae agere debemus, praesentent orationes nostras ante Deum.
199Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0273A (auctor fl. 1150)
Stella maris est beata virgo Maria, quae in mari huius seculi nos regit et protegit, et meritis suis cum precibus ducit ad portum salutis.
200Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0276B (auctor fl. 1150)
Ut tamen fructuose valeamus visum ad coelum dirigere, oportet nos non retrorsum vel a latere, sed potius ante nos directe oculos ad coelum levare: quoniam a dorso vel a latere coelum respicientes aut offendunt pedibus, aut errant in via.
201Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0277A (auctor fl. 1150)
Directe ergo ante faciem nostram coelum nos respicere oportet, ut faciem, oculos, aures, os, manus, et pedes ad Deum convertamus: faciem ipsam, cognoscendo, oculos; mentis intentione in ipsum dirigendo, aures obediendo, os recta et bona loquendo, manus iusta operando, pedes bona cogitando: nec aliquod membrum nostri corporis desit in ministerium sui Creatoris.
202Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0283C (auctor fl. 1150)
Ubi illa sedet regina beatorum spirituum, et mediatrix peccatorum semper interpellans pro nobis, ut et nos accipiamus eundem consessum dexterae, quem ipsa accepit hodierna die migrans a corpore, quem nobis praestare dignetur Dominus noster Iesus Christus.
203Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0290B (auctor fl. 1150)
Ex quo nobis evidenter significare voluit, quia non secundum carnem, quae de terra et in terram ibit, sed potius secundum spiritum, qui de sursum est, ambulare nos expedit.
204Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0291D (auctor fl. 1150)
Si videamus nos habere aemulationem Dei, advertamus an sit secundum scientiam, si surgit calumniandi motus in animo, consideremus originem unde surgat, attendamus finem ad quem tendat.
205Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0291D (auctor fl. 1150)
Investigemus in nobis an si in statu illius quem arguimus constituti essemus, nos de similibus iuste calumniari possemus: et sic proprio iudicio animi possumus dicere, quam fraudulenta sit ista inimici tentatio, qua nos impugnat tam occulte.
206Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0292D (auctor fl. 1150)
In sinistra profecto maxilla nos percutit, cum tentationum molestias, vel per recordationem praeteritarum delectationum, vel suggestionem praesentium incommodorum inducit, cui debemus dextram praebere, id est contra adversas tentationes, scilicet delectationes transitorias, gloriam sanctorum, aeterna illa dona quae legitime certantibus promisit Deus (II Tim. II) , constanti mente obiicere, ut quantitas praemiorum vincat angustias praesentium dolorum.
207Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0294D (auctor fl. 1150)
Huius domini tam crudelis iugum, fratres dilectissimi, studeamus effugere, et semper vigilantes, animo, ei qui nos elegit in haereditatem sibi, in timore Dei et amore proximi nosmetipsos commendare: ut in die ultionis impiorum evitantes sententiam, cum benedictis Dei Patris in vitam admittamur aeternam.
208Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0013 (auctor fl. 1150)
Vale, et ut Absalon tuus amicitiae inter nos sit felix auspicium permitte.
209Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1382C (auctor fl.1125)
Porro vestram flagitamus celsitudinem, et precibus obsecramus instantissimis, ne vester ille tepescat affectus, quem, vivente piae memoriae patre et praedecessore meo Gilduino abbate, vestra erga nos habuit pietas, ne contrahatur aliquatenus illa pristina vestrae charitatis latitudo; sed quo magis nunc indigemus, eo magis amplietur in dies.
210Achardus S Victoris, Epistolae Achardi, 196, 1382C (auctor fl.1125)
Vobis omnino sumus obnoxii omnes nos devoti servi vestri paratissimi pro vobis, ut debemus, promptissima facere voluntate quidquid potest humilitas nostra.
211Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0775 (auctor 947-1030)
Vespere progreditur, tum mane revertitur ad nos, Et festinus equi spumantia colla reliquit.
212Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0775 (auctor 947-1030)
P. Non tua praepediat nos indignatio fervens (36).
213Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0777 (auctor 947-1030)
Militiae princeps ad te nos Oydelo mittit (51).
214Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0785 (auctor 947-1030)
Pandere no moriens nos haec natura coegit (120) Immerito culpor, haec vi quia dicere cogor Quid tibi peccavi?
215Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0505C (auctor 969-988)
Si vires vos destituere acclamatis, meliora sentientes perquirite, nos fautores, coadiutores in talibus negotiis fore confidite.
216Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0505D (auctor 969-988)
Id vobis ratum ignominiam auferet, irritum nos liberos efficiet.
217Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0505D (auctor 969-988)
Nos quidem pietas et multa circa nos Ottonum beneficia filio Caesaris adversari non sinunt.
218Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0507A (auctor 969-988)
Nos quidem rem herilis vestri pueri iuxta quod statuistis effecimus et si in melius commutaveritis, Divinitate propitia in melius compensabimus.
219Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0507C (auctor 969-988)
Quae circa nos de eo spopondistis efficite.
220Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508A (auctor 969-988)
Noveritis autem nos vestrae saluti ac fidelitati et semper velle prospicere, et semper velle obtemperare, divino respectu ante praelato.
221Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508B (auctor 969-988)
Ergo quia id legibus non valemus, nec ipsi facimus, nec alios ut faciant, hortamur: ne aut nos, aut de nobis bene meritos in praecipitium trahere videamur.
222Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508D (auctor 969-988)
Ecce enim de constantia vestri amoris, de fide et pietate circa nos gratulamur.
223Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0508D (auctor 969-988)
Sed quis vestram intelligentiam eo detorsit, ut quaecunque nostri affines sentiunt, eadem putares nos sentire?
224Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0510C (auctor 969-988)
Et quia ignorata frequenter per vos addiscimus, vestrumque affectum circa nos sincerum experimur, inter praecipua ponimus.
225Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0511B (auctor 969-988)
Dum haec dictavimus, obsides ab obsesso castro, ut in crastinum reddendo, nos accepisse significamus.
226Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0511D (auctor 969-988)
Privilegium vestri amoris circa nos saepenumero litteris, saepenumero nuntiis, saepenumero rebus ipsis experti sumus.
227Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512A (auctor 969-988)
Fovet nostra Ecclesia inter praecipuos thesauros pignus vestrae amicitiae circa nos.
228Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512A (auctor 969-988)
Sentiamus et nos gratiam iam bene fundatam, scilicet ut legato, et melius scriptis, de pace et pacis conditione cum nostro rege habenda dignemini significare nobis, per omnia paratis, quantum fas est fidem sincerissimam exhibere.
229Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512C (auctor 969-988)
Et quomodo rem ut erat cognovistis, cognitam secundum dignitatem vestri nominis diiudicastis: nos nostrique omnes velut fidissimi comites tantum ducem sequemur, nec unquam huic pervasori ac tam probo improbo approbato, vestro sine iussu communicabimus.
230Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512C (auctor 969-988)
Itaque studium pietatis ac severitatis vestrae movit nos ire in vestram sententiam, virque ille Deo plenus, ad quem multam fidem habemus.
231Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512D (auctor 969-988)
In quem cumulum ira furorque regis in nos proruperit, testis est impetus eius repentinus et inopinatus, vixque sine multa caede partium repulsus.
232Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513A (auctor 969-988)
Interserebant antiquam benevolentiam divi augusti O. circa nos, nostrumque familiare obsequium.
233Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513B (auctor 969-988)
Salutare vestrum auxilium vestra ex parte constanti animo exspectamus, et ut hoc ipsum hostes lateat obsecramus, ne acrior eorum in nos exardescat ira.
234Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0514D (auctor 969-988)
Sit ergo nostro obtentu Hidilo fratris mei presbyter nexu excommunicationis liber, donec in proximo conventu causa eius discussa aut innocentem reddat, aut nos ab iniusta petitione absolvat.
235Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0515D (auctor 969-988)
Porro autem, si de nostra praesentia curatis, eos mittite quorum fidei nos credere audeamus, quousque duces itineris cum securitate habere possimus.
236Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0516A (auctor 969-988)
Semper quidem utilitati vestrae prospicere volumus, ac prospiciendo gaudemus: quippe qui nos nostraque omnia vestrae servituti devoverimus.
237Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0517A (auctor 969-988)
Recordamini, quia dicitis ut recorder, quid vobiscum contulerim de vestra salute, cum primum nos adistis, quid consilii dederim super adeundis regni primatibus.
238Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0517B (auctor 969-988)
Rationes harum rerum tractare, conferre, communicare quolibet modo liceret, si R. K. I. G. H. H. T. Z. V. datis obsidibus ad nos usque pervenire posset, cui talia credere fas est, sine quo nihil talium agere possumus et debemus.
239Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0518B (auctor 969-988)
Insta ergo, et si iam patrem tua ac fratrum dilectione dignum habes, habeamus cum et nos praesentem tua opera proxime in festo beati Remigii, ut affectus noster a Floriacensibus te faciente paululum abalienatus, te faciente sit plurimum reconciliatus.
240Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0523A (auctor 969-988)
Unum corpus et unus spiritus, sicut vocati estis in una spe vocationis vestrae (Ephes. IV, 3, 4) . Unde, fratres mei, si in his quae Dei sunt moneat episcopus, nulli debet esse resistendi ausus: quia dicit in Evangelio Dominus: Qui vos audit, me audit; et qui vos spernit me spernit (Luc. X, 16) . Ista vero suggestio nostri archiepiscopi, considerata intentione sui, videtur nobis prodire ex insito sibi timore et amore Dei; unde nos nec iuste quimus obsistere, nec ea quae ad cultum divinae servitutis pertinere sentimus, debemus ausu temerario pervertere.
241Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0527B (auctor 969-988)
« Domini Patres, ac dilectissimi fratres, audite, quaeso, et intendite humilitatis meae preces; quoniam sicut hic nos congregavit Spiritus sanctus, ita quidquid ex eius inspiratione sentimus per ipsius etiam infusionem et cooperationem administrari per adventum eius super nos exorantes praeoptavimus, et consecuti sumus; unum restat modicum, in quo auctore omnipotente Deo, etiam vestrum expostulo favorem, consilium et benedictionem.
242Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 33, 104; 4 (opus 1158-1170)
Sed et regula sancti Benedicti a Cassino monte deportata et alii libri ecclesiastice edificationi necesarii, quos pius confessor in asino suo ad Hedinheimensen cellam advexerat, licet propter vetustatem inutiles, tamen propter reverentiam predicti patris usque adhuc apud nos habentur.
243Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 59, 158; 5 (opus 1158-1170)
Nos utique contra emulos tuos scribemus et monastici ordinis institutionem, sicut a prima inchoatione a beato Wunebaldo institutum est, privilegii nostri roboratione in loco illo firmabimus et omnes fideles Christi in auxilium et in defensionem tuam litteris nostris sigillatis invitabimus.
244Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 76, 180; 1 (opus 1158-1170)
Veniens ad nos dilectus filius noster Adelbertus abbas sancti Wunebaldi de te bona nobis plurima nuntiavit, quod eum ac fratres eius benigne foveas ac diligas et ad reformandum in loco ipso religionis statum opem sibi et consilium prebeas.
245Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 94, 219; 2 (opus 1158-1170)
Misso namque ad dominos cardinales domino abbate ad hoc, ut ego et ipse a cura Heidenheim absolveremur, ita ab eis remissus est ad nos, ut necessitate obedientie dirigetur usque ad vos.
246Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 108, 263; 1 (opus 1158-1170)
Quoniam sine vere cultu religionis nec caritatis unio potest salva subsistere nec gratus deo famulatus inpendi, oportet nos in universis ecclesiis sacre religionis cultum domino cooperante statuere et constitutam exacta diligentia conservare.
247Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 116, 284; 4 (opus 1158-1170)
Adtendens ergo quia per multas tribulationes oportet nos introire in regnum celorum et quia iudicia dei abyssus multa de profundo cordis clamavit ad dominum, ut, qui sepe in prosperitatibus huius seculi ab extollentia oculorum secundum suam misericordiam conservavit, eum illesum modo per interventum confessoris sui Wunebaldi, ne adversitatibus frangeretur, custodiret illesum .
248Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 7; 1 (opus 1158-1170)
Apostolicus vero votum laudabile aprobavit et ad hoc corroborandum perficiendumque viros sanctitatis testimonio probatissimos Adam scilicet abbatem Ebrachensem, Ratispetonensem et Hermanum similiter Augustensem scolasticum in testimonium sue approbationis una cum episcopo nostro usque ad nos transmisit eisque dispensationis potestatem super hoc negotio tradidit.
249Adalbertus Moguntinus, Epistolae, 172, 1337B (auctor 1111-1137)
De morte charissimi et venerabilis fratris nostri patris vestri Reinbardi episcopi quantum doleamus et siluerimus omnipotens Deus novit, et ipse qui est veritas, testis est nobis, quam gravi nos moerore affecerit, quod tam subito sublatus est nobis, et cum personis et ecclesiis nostris unum corpus fuerit et anima una, iamdiu exspectantes exspectavimus ut aliquem nuntium vestrum reciperemus super tanta desolatione vestra, qui et de vestra voluntate certiores nos redderet, et nostrae fraternitatis assensum super ordinanda Ecclesia vestra non despiceret.
250Adalbertus Moguntinus, Epistolae, 172, 1338B (auctor 1111-1137)
Siquidem parva nos locorum distantia separabat, et suus canonicae institutionis ordo sic fieri postulabat.
251Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0897D (auctor 956-996)
Sed ista omnia divina agebantur prudentia ut ei accresceret gloria, et nos exemplo patientiae illius ad eadem sectanda instrueret.
252Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0898C (auctor 956-996)
Nos namque licet nec servi appellari digni, filii tamen eius sumus; quia nos in hanc suam domum sub monastica professione pius apud Deum intercessor congregavit.
253Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0898C (auctor 956-996)
Nos sumus eius filii quos diversis carnaliter editos parentibus in unam sanctae professionis familiam spiritaliter non cessat coadunare.
254Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0898C (auctor 956-996)
Nos sumus filii eius, si iter virtutum eius imitando tenemus; si non a patientia quam in se ostendit, torpendo deflectimus.
255Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0898D (auctor 956-996)
Non nos a vestigiis tanti patris sequendis ulla animae vel carnis illecebra revocet, quatenus et ipsi qui carnales affectus substantiamque reliquimus terrenam; qui uxores ducere ac filios carnaliter procreare angelicae conversationis amore fastidivimus, a rege coelesti virtutum spiritualium merito et in praesenti centuplum accipere de societate sanctorum, et in saeculo venturo vitam possidere mereamur aeternam.
256Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0900A (auctor 956-996)
Ipse enim qui nos admonuit orationem eius quaerere, per eius merita nos exaudire dignetur.
257Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 1; 9 (auctor -c.1150)
Ad hoc utilitas nos invitat et natura consequenter incitat.
258Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 3; 3 (auctor -c.1150)
Non enim, ut ait Marcus Cato, Platonis sententiam imitans, solis nobis nati sumus, sed toti mundo natura nos peperit, educavit et docuit.
259Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 2; 5 (auctor -c.1150)
Hic usitatus modus est locutionis in concionibus, nos quoque hoc per singula demonstrabimus in sequentibus.
260Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 4; 30 (auctor -c.1150)
Anime igitur periculum pertimescens, gehenne incendium expavescens ad nos sepissime venit, genibus provoluta sacrum fontem expetiit.
261Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 4; 36 (auctor -c.1150)
Quod autem in re tam aperta dubitasti, nos et fratres nostros ammiratos turbasti.
262Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 5; 30 (auctor -c.1150)
Noli me velut hominem, imperator, contempnere; Deum in nobis venerare, qui per nos tibi loquitur.
263Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 5; 41 (auctor -c.1150)
Nosse volumus cunctos populos, quos clementie nostre regit imperium, nostre imperialis iussionis edictum, videlicet nos velle et iubere eos per legum tramites incedere, pravorum hominum iniquitates expellere, quatenus nostri regni status assidue succrescat et victoria nobis a celesti numine prestita semper vigeat ac pace reddita cunctus in commune Romanus orbis gaudeat, ac per hoc imperiali auctoritate vobis precipiendo mandamus, ut unusquisque vestrum de finibus suis iniquitatem expellat, invasiones et iniurias corrigat, lites et iurgia sopiat et ecclesias Dei ante omnia veneretur, summa cautela et tutela muniat, iudiciali arbitrio cuncta equa lance disponat.
264Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 5; 44 (auctor -c.1150)
Presentium latorem paternitati vestre dirigimus, qui omnes difficiliores questiones, que ad nos perveniunt, iuxta canonum precepta vobis innotescere sanum duximus.
265Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 5; 53 (auctor -c.1150)
Vestre quidem pietatis benignitas, ex quo tempore nostre persone noticiam habere dignata est, nos in omnibus nullo modo iuvare dubitavit, et quod nostre voluntatis desiderium fuit, vestre pietatis clementia fraterno affectu ad finem perducere libenter studuit.
266Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 12 (auctor -c.1150)
Dudum ad nos multorum relatione pervenit monasterium Nonantulanum in vestro territorio constitutum vestre fraternitatis dominio pregravari, ita ut occasione quasi regiminis [ea], quod dici grave est, velut in proprietate possideant.
267Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 14 (auctor -c.1150)
Sed quoniam vite est termino citius occupatus, ne hoc onus monasterio remaneret, fraternitati vestre eadem nos scripsisse recolimus et quia, ut comperimus, in huius rei hactenus correctione cessatum est, hoc audiens ad vos iterum previdimus scripta dirigere.
268Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 17 (auctor -c.1150)
Quam sit necessarium monasteriorum quieti prospicere et de eorum perpetua securitate tractare, anteactum nos officium, quod in regimine cenobii exhibuimus, informat, et quia in plurimis monasteriis multa a presulibus preiudicia atque gravamina monachos pertulisse cognoscimus, oportet ut nostre fraternitatis provisio de futura quiete eorum salubri disponat ordinatione, quatenus conversantes in illis in Dei servitio gratia ipsius suffragante mente libera perseverent.
269Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0917C (auctor fl. 964)
Hoc vero beatus Antonius, ut puto, non pro se tantum vidit et audivit, sed et pro nobis, qui peccatores et insipientes sumus, et longe ab illius meritis distamus; ut nos haec legentes, et opere complentes, diaboli laqueos possimus vitare, qui propter hoc inquirit, quomodo nos decipiat.
270Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0918B (auctor fl. 964)
Consideremus et nos, o sanctissima mater, humilitatem huius felicissimi monachi, et in quantum possumus, imitari curemus.
271Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0918B (auctor fl. 964)
Tunc vero veram humilitatem habemus si omnibus nos putamus esse inferiores, et omnibus venerationem deferimus, et omnia quae nobis alii faciunt adversa, humiliter toleramus propter amorem Dei.
272Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0918C (auctor fl. 964)
Ad hanc virtutem princeps apostolorum nos invitat dicendo: Humiliamini sub potenti manu Dei, ut vos exaltet in tempore tribulationis (I Petr. V, 6).
273Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0918C (auctor fl. 964)
Haec sententia manifestissime nobis insinuat quod si hic dum vivimus nos humiliare curaverimus, in tempore tribulationis vel retributionis, id est, in die iudicii Domini, nos pietas exaltabit in coelesti regno.
274Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0921A (auctor fl. 964)
Verba igitur tanti viri considerare nos admonent, quantum ab ipsius conversatione longe distamus.
275Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0921A (auctor fl. 964)
Quapropter perpendamus, nos peccatores et infirmos esse in comparatione sanctorum virorum, ut nos ipsos ex illorum meritis despicientes, per Domini piam misericordiam eorum consortium habere possimus.
276Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0922B (auctor fl. 964)
Ergo ne nos de coetu sanctorum eradicemur, custodiamus a detractione linguam nostram; non detrahemus proximo, quem iubemur diligere sicut nosmetipsos.
277Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923D (auctor fl. 964)
Ioannes enim primus Novi Testamenti monachus pilis camelorum indutus fuisse legitur Si ille, qui in utero matris sanctificatus fuit, et ideo multum amabilis atque dilectus exstitit, qui fuit verus propheta, etiam plus quam propheta, pilis camelorum induitur, nos qui peccatores et infirmi sumus, quanto magis debemus vilibus vestibus esse contenti?
278Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0926A (auctor fl. 964)
Sic et nos semper dicere debemus.
279Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0926C (auctor fl. 964)
Haec ergo nos audientes, o charissima mater, quantum debeamus nos praeparare ad lamenta, pensemus.
280Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0926C (auctor fl. 964)
Quod si illi tam sancti et iusti, et Dei per omnia facientes voluntatem, sic se mortificabant, quanto magis nos, qui peccatores sumus, flere et lugere debemus?
281Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0932D (auctor fl. 964)
Considerare quoque summopere debemus, si illi, qui sancti et iusti erant, Domino pro infirmitate gratias referebant, quanto magis nos, qui peccatores sumus, infirmitates et tribulationes amare debemus, praesertim cum dicat Apostolus, quod per multas tribulationes oporteat nos intrare regnum Dei (Act. XIV, 21).
282Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0540B (auctor fl. 820)
Et quamvis ipsa annona interdum melior, interdum deterior, et aliquando amplius, aliquando minus de farina reddere soleat; nos tamen mediocriter aestimantes, speramus quod de illis duobus corbis semper decem haberi modii possint.
283Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0540C (auctor fl. 820)
Sic ergo singula modia XXX, panes CCC. Quia autem certi sumus quod omni tempore non minus quam trecenti, et aliquid amplius, semper intus assidue manentes, et supervenientes in monasterio erimus, cum tamen modo non magis quam trecenti quinquaginta simus; nos tamen quia aliquando minus, aliquando amplius quam quadringenti fortasse sumus, ita ordinare volumus ac si omni tempore quadringenti simus, ut ex eo quando minus quam quadringenti sumus, supercrescit, habeat unde abundanter dari possit quando amplius sumus.
284Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0548A (auctor fl. 820)
Ligna quoque similiter quae comportanda, scindenda, vel congrue praeparanda sunt, per fenestram, ut diximus, aut per opportunum introitum ita abundanter immittantur, ut nec illis introire ad fratres, nec fratres ob hoc ad eos exire necesse sit: forsitan enim nec haec alicui tam multipliciter dicta increscunt, ut si nos magis eligimus singula, prout necessaria videntur, singulariter ordinando dicere, quam alicui, ac si nesciat quid facere debeat, occasionem excedendi relinquere.
285Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 12; 4 (auctor c.624-704)
Ita nobis noster frater Arculfus pronuntiauit, sanctorum uisitator locorum, qui haec, quae nos describimus, propriis conspexit oculis.
286Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0788C
Ita nobis noster frater Arculfus pronuntiavit, sanctorum visitator locorum, qui haec quae nos describimus, propriis conspexit oculis.
287Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0805A
In eadem quoque superiori platea, non parvi aedificii ternae fundatae sunt ecclesiae celebres, iuxta illorum tabernaculorum numerum, de quibus in eodem sancto monte Petrus coelesti laetificatus visione, et valde pavefactus, ad Dominum locutus, ait: Bonum est nos hic esse, faciamus hic tria tabernacula, tibi unum, et Moysi unum, et Eliae unum (Matth. XVII) . Itaque supra memorati monasterii, et trium ecclesiarum aedificia cum cellulis monachorum, lapideo omnia circumveniuntur muro: ubi sanctus Arculfus una hospitatus est nocte in eiusdem sancti montis celsitudine.
288Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0731D
» Quo audito, sanctus sic profatur: « Cuidam sancto et electo homini, qui ad nos ante vesperam perveniet, Omnipotens tranquillitatem quamlibet in tempestate donabit.
289Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0732B
V. Alio itidem die sanctus Columba in sua commanens matrice Ecclesia, repente in hanc subridens vocem erupit dicens: « Columbanus ad nos transnavigare incipiens, nunc in undosis charybdis aestibus valde periclitatur.
290Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0732B
Abbasque ad coelum in prora sedens, palmas elevat; turbatum quoque et tam formidabile pelagus benedicit, quem tamen Dominus sic terret, non ut navis naufragio, in qua ipse resedit, undis obruatur, sed potius ad orandum intentius suscitetur, ut ad nos, Deo propitio, post transvadatum perveniat periculum.
291Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0736D
XVIII. Quadam Dominica die ultra saepe memoratum clamatum est fretum; quem audiens Sanctus clamorem, ad fratres, qui ibidem inerant: « Ite, ait, celeriter, peregrinosque de longinqua venientes regione, ad nos ocius adducite.
292Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0738B
Quando necesse habueris, ad nos veniens necessaria accipies postulata.
293Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0739A
Sanctus tum supra memoratum ad se Lugbeum vocans silenter ad eum ait: « Qui nunc clamitat ultra fretum ipse est, de quo tibi prius dixeram longaevus viator; vade, et educ eum ad nos.
294Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742A
Nam de Aquilonari Hiberniae regione quaedam hospita grus, ventis per longos aeris agitata circuitus, post nonam diei horam valde fessa et fatigata superveniet, et pene consumptis viribus coram te in littore cadens recumbet, quam misericorditer sublevare curabis, et ad propinquam deportabis domum; ibidem hospitaliter receptam per tres dies et noctes ei ministrans sollicite cibabis, et post expleto recreata triduo nolens ultra apud nos peregrinari, ad priorem Scotiae dulcem, unde orta est, remeabit regionem, plene resumptis viribus.
295Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0728D
Et vel ex his, quae ante nos inserta paginis reperire potuimus; ut ex his, quae audivi ab expertis quibusdam fidelibus, antiquis, sine ulla dubitatione narrantibus, diligentius sciscitantes didicimus.
296Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0744C
» Sed et qui missi sunt simul hoc addiderunt dicendo: « Sanctus Columba, qui nos ad te cum hoc misit munere, hoc mandatum per nos de tua commendavit segete, dicens: Homo ille in omnipotentia Dei confidat, quamvis de mense Iunio XII praemissis diebus seminata in principiis Augusti mensis metetur.
297Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0745A
Sed nos eorum miserati subvenire languoribus Domino miserante debemus.
298Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0753A
Hoc in loco paululum exspectemus binos regis nuntios ad nos celeriter missos, ut Broichano morienti citius subveniamus.
299Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0753A
» Adhuc Sancto haec loquente verba, ecce, sicuti praedixerat, duo a rege missi equites adveniunt, omnia quae in regis [Fort., notione] motione de Broichano iuxta Sancti vaticinium sunt acta, enarrantes, et de poculi confractione, de Broichano iuxta, et de Magi correptione, de servulae parata absolutione; hocque intulerunt, dicentes: « Rex et eius familiares nos ad te miserunt, ut nutritio eius Broichano subvenias mox morituro.
300Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0758D
Ecce enim nunc Cormacus cum suis nautis faciem lacrymis irrigans ubertim Christum intentius precatur, nos ipsum orando adiuvemus, ut austrum flantem ventum usque hodie per quatuordecim dies nostri miseratus in aquilonem convertat; qui videlicet aquiloneus ventus navem Cormaci de periculis retrahebat.
301Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0758D
Et post orationem cito surgit, et abstinens lacrymas gaudenter grates Deo agit, dicens: « Nunc, fratres, nostris congratulemur, pro quibus oramus caris, quia Dominus nunc austrum in aquilonarem convertit flatum, nostros de periculis commembres retrahentem, quos huc ad nos iterum reducet.
302Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0760D
Illi e contra: Quomodo, aiunt, ut dicis, ipsum glorificat Deus quem nos non sine causa excommunicavimus, scire cupimus.
303Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0762B
Cui sanctus: Nunc sanctos Angelos in aere contra adversarias potestates belligerare vidi; Christoque agonothetae gratias ago, quia victores angeli animam huius peregrini, qui primus apud nos in hac insula mortuus est, ad coelestis patriae gaudia evexerunt.
304Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0765A
Nullus enim ad nos de Scotia sancti illius viri obitus pervenit nuntius.
305Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0765D
XVIII. Alio in tempore, vir sanctus ultra Britanniae dorsum iter agens secus Nisae fluminis lacum, subito inspiratus Spiritu sancto, ad fratres pariter commeantes: Properemus, ait, sanctis obviam angelis qui de summis coeli regionibus ad perferendam alicuius gentilici animam emissi, nos illuc usque pervenientes exspectant, ut ipsum naturale bonum, per totam vitam usque ad extremam senectutem conservantem, priusquam moriatur opportune baptizemus.
306Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0771A
Ecce enim angelus Domini ad repetendum aliquod Deo charum missus depositum, nos desuper intra ecclesiam aspiciens et benedicens, rursum per parasticiam ecclesiae reversus, nulla talis vestigia exitus reliquit.
307Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0771C
Quo audito verbo Diormitius minister tristificari coepit, et sic dixit: Huius anni tempore saepius nos contristas, quia de tuo transitu crebro commemoras.
308Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0774C
Huius itaque claritudinem luminosae et praedicabilis columnae non tantum nos, qui simul in eodem loco ineramus, cum ingenti admiratione vidimus, sed et alii multi piscatores, qui sparsim per diversas fluminales piscinas eiusdem fluminis piscabantur, sicut nobis postea retulerant, simili apparitione visa, magno pavore sunt perculsi.
309Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, ad Liemarum; 11 (auctor 1068-1081)
Tempus erit quo facta tuae celeberrima laudis Aut nos aut aliquis ex docta plebe tuorum Pangemus maiore lyra, si vita superstes.
310Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, ad Liemarum; 16 (auctor 1068-1081)
Tu clerum iniusta raptorum fraude gravatum In sua restituis, tu nos errore veterno Eximis, atque suo reddis sacra templa decori.
311Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 1, ded.; 16 (auctor 1068-1081)
Ab introitu igitur sancti Willehadi cum Saxonia tota et armis subacta Francorum et divino cultui mancipata est, ordiens, in tuo salutari ingressu pono metam libelluli, simul omnipotentis Dei misericordiae supplicans, ut, qui te populo suo diu erranti et afflicto pastorem constituit, annuat etiam tua opera tuisque diebus ea quae inter nos prava sunt corrigi et correcta perpetuo conservari.
312Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0467C (auctor 1068-1081)
Si domino Deo exercituum succurrente in bellis victoria potiti, in illo et non in nobis gloriamur, et in hoc seculo pacem et prosperitatem, et in futuro perpetuae mercedis retributionem nos promereri confidimus.
313Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0469A (auctor 1068-1081)
Et quia casus praeteritorum cautos nos faciunt in futurum, ne quis, quod non optamus, aliquam sibi in eadem diocesi usurpet potestatem, certo eam limite fecimus terminari, eique hos terminos, mare occeanum, Albiam fluvium, Liam, Steinbach, Hasalam, Wimarcham, Sneidbach, Ostam, Mulimbach, Motam, paludem quae dicitur Sigefridismor, Quistinam Chrissenmor, Ascbroch, Wissebroch, Bivernam, Uternam, iterumque Ostam, ab Osta, vero usque quo perveniatur ad paludem quae dicitur Chaltenhach , deinde paludem ipsam usque in Wemmam fluvium, a Wemma vero Bicinam, Faristinam usque in Wirraham fluvium, de hinc ab orientali parte eiusdem fluminis viam publicam, quae dicitur Hessewech Sturmegoe et Lorgoe disterminantem, Scebbasam , Alapam, Chaldhowa , iterumque Wirraham, ex occidentali autem parte viam publicam, quae dicitur Folcwech, Derue et Lorgoe dividentem, usque in Huntam flumen, dein ipsum flumen, et Amrinum lucum silvestrem, quem incolae loci Windloch nominant, Finolam , Waldesmor, Bercbol , Endiriad paludem, Emisgoe et Ostergoe bisterminantem, Brustlacho, Biberlacho, iterumque mare, firmos et intransibiles circumscribi iussimus.
314Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0471C (auctor 1068-1081)
Ad cuius lectionem, quia nos ad alia properamus, cupientem scire transmittimus.
315Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0479A (auctor 1068-1081)
Sed aliis hoc criminantibus, aliis recte factum astruentibus, veritatem nos in medio relinquemus, praesertim cum a sancto patre nostro Ansgario ea dilectione, qua ab initio secum habuit, usque in finem habitus fuerit.
316Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0481C (auctor 1068-1081)
Quae in Vita sancti Ansgarii latissima gestorum narratione descripta, nos brevitate nitentes amputavimus.
317Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0482A (auctor 1068-1081)
Nos vero considerantes Gothorum populos in Sueonia regnantes, omnemque hanc regionem passim in insulas dispertitam esse, prophetiam opinamur eis posse commodari cum praesertim multa praedicta sint a prophetis, quae nondum videntur impleta.
318Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0488A (auctor 1068-1081)
Haec tragoedico planctu scripta in annalibus cesarum nos propter mentionem Danorum perstrinximus.
319Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0490B (auctor 1068-1081)
Nunc autem, quoniam defecit sanctus, quoniam diminutae sunt veritates a filiis hominum: (Psal. XI, 2,) vix possibile credimus, Nos, genus ignavum, quod tecto gaudet et umbra, ut in tam aspero persecutionis tempore, in tam feroci, quae vix hominem vivit, natione, in tam remotissima, inquam, ab nostro mundo regione, quisquam vel apostolus auderet accedere!
320Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0491A (auctor 1068-1081)
([38.] Cap. 37.) Xenodochium Bremae, quod a sancto Ansgario ad sustentationem pauperum institutum est, ipse nobiliter auxit, et non solum in episcopatu, sed ubicunque esset, pauperibus alimoniam cum omni diligentia ministravit, nobile verbum exhortacionis relinquens posteris, Non est, inquiens, tardandum ut pauperibus cunctis succurramus, quia quis sit Christus, vel quando ad nos veniat ignoramus.
321Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0498A (auctor 1068-1081)
Haec omnia referente quodam episcopo Danorum, prudenti viro, nos veraciter ut accepimus, sic fideliter ecclesiae nostrae tradimus.
322Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0507A (auctor 1068-1081)
Igitur apud nos in sancta conversatione vivens, aliosque sancte vivere docens, cum iam Romanis poscentibus ab caesare restitui deberet, apud Hammaburg in pace quievit.
323Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0511B (auctor 1068-1081)
Nos autem, quoniam mentio Sclavorum totiens incidit, non ab re arbitramur, si de natura et gentibus Sclavaniae historico aliquid dicemus compendio, eo quod Sclavi eo tempore studio nostri pontificis Adaldagi narrantur ad Christianam religionem fere omnes conversi.
324Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0518A (auctor 1068-1081)
Erat enim, sicut nos fama tetigit, vir sanctissimus et doctus in his quae ad Deum sunt, praeterea, quantum, ad seculum, nobilis et oriundus ex Danis.
325Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0520A (auctor 1068-1081)
De cuius fine, cum istum pronepotem suum, qui nunc in Dania regnat, Suen interrogare maluerim, velud alter Tideus , crimen avi reticuit, me vero parricidium exaggerante, hoc est, inquit quod nos posteri luimus, et quod ipse parricida suo piavit exilio.
326Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0520A (auctor 1068-1081)
Memoria eius et uxoris Gunhilde apud nos perpetua manebit.
327Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0556A (auctor 1068-1081)
Multum enim distant, ut quidam ait, dampna morum a dampnis temporalium rerum, cum illa intra nos sint, extra nos ista.
328Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0559A (auctor 1068-1081)
(Cap. 119.) De cuius viri gestis et moribus cum difficile sit aliquid dignum scribere, ad scribendum nos ea cogit necessitas, quoniam promisimus libri huius tenorem, o venerabilis praesul Liemare, usque ad diem tui pontificatus extendere.
329Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0563A (auctor 1068-1081)
Quae dum singulae magnis episcopii sumptibus multisque familiarum oppressionibus exigerentur, duarum nos tantum facere mentionem cogimur, hoc est Italicae, quae prima fuit, vel Ungaricae, quae postrema, eo quod insignes prae ceteris fuerint, nobisque ambae infeliciter evenerunt.
330Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0569B (auctor 1068-1081)
Et primo quidem filius regis nomine Anund, a patre missus ad dilatandum imperium, cum in patriam feminarum pervenisset quas nos arbitramur Amazonas esse , veneno, quod illae fontibus immiscuerunt, tam ipse quam exercitus eius perierunt.
331Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0576A (auctor 1068-1081)
Ergo iusto Dei iudicio videmus eos praevalere super nos, qui permissu Dei ad hoc indurati sunt, ut per illos nostra flagelletur iniquitas.
332Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0576A (auctor 1068-1081)
Nam revera, sicut peccantes superari videmur ab hostibus, ita conversi victores hostium crimus; a quibus, si tantum fidem posceremus, et illi iam salvi essent et nos certe essemus in pace.
333Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0586C (auctor 1068-1081)
Porro ita praevaluerunt apud nos mendaces, ut vera dicentibus non crederetur, etiamsi iurarent.
334Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0597A (auctor 1068-1081)
([c. 14.] Cap. 169.) Eodem quoque tempore ( an. 1066) clades illa memorabilis in Anglia facta est, cuius magnitudo, et quod Anglia Danis ex antiquo subiecta est summam nos eventuum praeterire non sinit.
335Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0600B (auctor 1068-1081)
([18.] Cap. 173.) Quod autem erga suos parrochianos se tam crudelem exhibuit, quos potius diligere ac sicut pastor oves suas procurare deberet, ipse magnam exposuit rationem, quam de illius ore nos audivimus; alia didicimus ex aliis.
336Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0605B (auctor 1068-1081)
([27.] Cap. 187.) Signa vel prognostica vicinae mortis eius plurima fuerunt, tam pavorabilia et insolita, ut nos ipsumque pontificem terrefacere viderentur; tam ingentia et manifesta, ut quisquis morum suorum turbulentiam, valitudinis inconstantiam diligentius intueretur, procul dubio finem dixerit adventasse.
337Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0606C (auctor 1068-1081)
Nos autem vidimus ipsum pontificem ad tantam illo tempore pervenisse infamiam, ut magicis inservisse artibus diceretur; a quo crimine, Iesum testor et angelos eius omnesque sanctos, illum virum prorsus immunem et liberum esse, praesertim cum maleficos et divinos et eiusmodi homines saepe iudicaret morte esse multandos.
338Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0609A (auctor 1068-1081)
Videturque mihi periculosum esse ut talis homo qui, dum viveret, propter adulationes perditus est, ei nos scribentes aut loquentes post mortem adulari debeamus.
339Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0610A (auctor 1068-1081)
Cum quibus et nos veraciter possumus affirmare, tibi neminem deinceps comparem fore in clementia et largitate peregrinorum, in defensione sanctarum ecclesiarum et reverentia omnium clericorum, sive qui male potentium rapinas aut praesumptiones superborum ita persequatur; postremo qui in divinis humanisque prudenter disponendis paratior inveniatur ad omne consilium.
340Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0610A (auctor 1068-1081)
Illi enim tuum laudabile ingenium suis depravantes insidiis, a bono malum effecerant; ideoque oportet nos clementissimum orare Dominum, ut tibi indulgeat secundum multitudinem misericordiae suae, teque in aeterna beatitudine collocet, per merita omnium sanctorum suorum, quorum te patrocinio devote semper commendasti.
341Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0613B (auctor 1068-1081)
Haec et alia nos in illo compunctionis tempore lamenta saepe contemplati sumus, adeo ut monachus multotiens fieri desideraverit.
342Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0625B (auctor 1068-1081)
Nam lacrimas et planctum ceteraque genera compunctionis, quae nos salubria censemus, ita abhominantur Dani, ut nec pro peccatis suis ulli flere liceat nec pro caris defunctis.
343Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0629C (auctor 1068-1081)
(Cap. 221.) Itaque primi ad ostium praedicti sinus habitant in australi ripa versus nos Dani, quos Iuddas appellant, usque ad Sliam lacum.
344Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0634A (auctor 1068-1081)
Itaque pro lancis indumentis, quae nos dicimus faldones , illi offerunt tam preciosos martures.
345Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0637B (auctor 1068-1081)
Ita nullis egere Sueones dicas opibus, excepta quam nos diligimus sive potius adoramus, superbia.
346Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0637B (auctor 1068-1081)
Omnia enim instrumenta vanae gloriae, hoc est aurum, argentum, sonipedes regios, pelles castorum vel marturum, quae nos ammiratione sui dementes faciunt, illi pro nichilo ducunt.
347Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0639B (auctor 1068-1081)
Ex ipsis populis Suediae proximi ad nos habitant Gothi, qui occidentales dicuntur, alii sunt orientales.
348Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0646B (auctor 1068-1081)
Adalwardo postea defuncto apud nos subrogavit archiepiscopus quendam a Rambsola Tadiconem qui propter ventris amorem domi famelicus esse maluit, quam foris apostolus.
349Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p1; 16 (auctor -1081)
Ab introitu igitur sancti Willehadi, cum Saxonia tota et armis subacta Francorum et divino cultui mancipata est, ordiens in tuo salutari ingressu pono metam libelluli, simul omnipotentis Dei misericordiae supplicans, ut, qui te populo suo diu erranti et afflicto pastorem instituit, annuat etiam tua opera tuisque diebus ea, quae inter nos prava sunt, corrigi et correcta perpetuo conservari.
350Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLIIII; 1 (auctor -1081)
Xenodochium Bremae, quod a sancto Ansgario ad sustentationem pauperum institutum est, ipse nobiliter auxit et non solum in episcopatu, sed ubicunque esset, pauperibus alimoniam cum omni diligentia ministravit, nobile verbum exhortacionis relinquens posteris: 'Non est', inquiens, ' tardandum, ut pauperibus cunctis succurramus, quia quis sit Christus vel quando ad nos veniat, ignoramus'.
351Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLVIIII; 7 (auctor -1081)
Haec quoniam in eodem concilio scripta repperimus, verane sint an ficta, nos in medio relinquemus.
352Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XII; 3 (auctor -1081)
Si domino Deo exercituum succurrente in bellis victoria potiti in illo et non in nobis gloriamur, et in hoc seculo pacem et prosperitatem et in futuro perpetuae mercedis retributionem nos promereri confidimus.
353Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XII; 14 (auctor -1081)
Et quia casus preteritorum cautos nos faciunt in futurum, ne quis, quod non optamus, aliquam sibi in eadem diocesi usurpet potestatem, certo eam limite fecimus terminari.
354Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XIII; 5 (auctor -1081)
Ad cuius lectionem, quia nos ad alia properamus, cupientem scire transmittimus.
355Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXII; 5 (auctor -1081)
Sed aliis hoc criminantibus, aliis recte factum astruentibus veritatem nos in medio relinquemus.
356Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVI; 7 (auctor -1081)
Quae in Vita sancti Ansgarii latissima gestorum narratione descripta nos brevitate nitentes amputavimus.
357Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVI; 11 (auctor -1081)
Nos vero considerantes Gothorum populos in Sueonia regnantes omnemque hanc regionem passim in insulas dispertitam esse, prophetiam opinamur eis posse commodari, cum presertim multa predicta sint a prophetis, quae nondum videntur impleta.
358Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXXVII; 27 (auctor -1081)
Haec tragoedico planctu scripta in Annalibus cesarum nos propter mentionem Danorum perstrinximus.
359Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLII; 2 (auctor -1081)
Nunc autem, 'quoniam defecit sanctus, quoniam diminutae sunt veritates a filiis hominum', vix possibile credimus nos genus ignavum, quod tecto gaudet et umbra, ut in tam aspero persecutionis tempore, in tam feroci, quae vix hominem vivit, natione, in tam remotissima, inquam, ab nostro mundo regione, quisquam vel apostolus auderet accedere, nescientes illud cotidie et nobis dici, quod Salvator ait apostolis: Ite in orbem universum, 'et ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem seculi'.
360Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, LVII; 3 (auctor -1081)
Haec omnia referente quodam episcopo Danorum, prudenti viro, nos veraciter ut accepimus, sic fideliter ecelesiae nostrae tradimus.
361Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VI; 6 (auctor -1081)
Nam lacrimas et planctum ceteraque genera compunctionis, quae nos salubria censemus, ita abhominantur Dani, ut nec pro peccatis suis ulli flere liceat nec pro caris defunctis.
362Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XIII; 1 (auctor -1081)
Itaque primi ad ostium predicti sinus habitant in australi ripa versus nos Dani, quos Iuddas appellant, usque ad Sliam lacum.
363Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XVIII; 10 (auctor -1081)
Itaque pro laneis indumentis, quae nos dicimus faldones, illi offerunt tamb preciosos martures.
364Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXI; 8 (auctor -1081)
Ita nullis egere dicasp Sueones opibus excepta, quam nos diligimus sive potius adoramus, superbia.
365Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXI; 9 (auctor -1081)
Omnia enim instrumenta vanae gloriae, hoc est aurum, argentum, sonipedes regios, pelles castorum vel marturum, quae nos ammiratione sui dementes faciunt, illi pro nihilo ducunt.
366Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXIII; 1 (auctor -1081)
Ex ipsis populis Suediae proximi ad nos habitant Gothi, qui occidentales dicuntur; alii sunt orientales.
367Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXX; 6 (auctor -1081)
Adalwardo postea defuncto apud nos subrogavit archiepiscopus quendam a Rambsola Tadiconem, qui propter ventris amorem domi famelicus esse maluit quam foris apostolus.
368Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XII; 4 (auctor -1081)
Igitur apud nos in sancta conversatione vivens aliosque sancte vivere docens, cum iam Romanis poscentibus ab cesare restitui deberet, apud Hammaburg in pace quievit.
369Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XX; 1 (auctor -1081)
Haec ille; nos autcem, quoniam mentio Sclavorum totiens incidit, non ab re arbitramur, si de natura et gentibus Sclavaniae historico aliquid dicemus compendio, eo quod Sclavi eo tempore studio nostris pontificis Adaldagi narrantur ad christianam religionem fere omnes conversi.
370Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXI; 7 (auctor -1081)
Item versus nos Polabingi, quorum civitas Razispurg.
371Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVI; 6 (auctor -1081)
Erat enim, sicut nos fama tetigit, vir sanctissimus et doctus in his, quae ad Deum sunt, preterea quantum ad seculum nobilis et oriundus ex Danis.
372Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIII; 3 (auctor -1081)
De cuius fine, cum istum pronepotem suum, qui nunc in Dania regnat, Suen interrogare maluerim, velud alter Tideus crimen avi reticuit, me vero parricidium exaggerante: 'Hoc est', inquit, 'quod nos' posteri luimus et quod ipse parricida suo piavit exilio'.
373Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIII; 6 (auctor -1081)
Memoria eius et uxoris Gunhilde apud nos perpetua manebit.
374Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXXXI; 4 (auctor -1081)
'Multum enim distant', ut quidam ait, 'dampna morum a dampnis temporalium rerum, cum illa intra nos sint, extra nos ista'.
375Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, I; 5 (auctor -1081)
De cuius viri gestis et moribus cum difficile sit aliquid dignum scribere, ad scribendum nos ea cogit necessitas, quoniam promisimus libri huius tenorem, o venerabilis presul Liemare, usque ad diem tui pontificatus extendere; unde licet stulte audacterque introierim hoc pelagus, nunc tamen haut inprudenter fecisse videar, si ad litus properabo.
376Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, VI; 2 (auctor -1081)
Quae cum singulae magnis episcopii sumptibus multisque familiarum oppressionibus exigerentur, duarum nos tantum facere mentionem cogimur, hoc est Italicae, quae prima fuit, vel Ungaricae, quae postrema, eo quod insignes pre ceteris fuerunt nobisque ambae infeliciter evenerunt.
377Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVI; 2 (auctor -1081)
Et primo quidem filius regis nomine Anund a patre missus ad dilatandum imperium, cum in patriam feminarum pervenisset, quas nos arbitramur Amazonas esse, veneno, quod fontibus inmiscuerunt, tam ille quam exercitus eius perierunt.
378Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXIII; 3 (auctor -1081)
Ergo iusto Dei iudicio videmus eos prevalere super nos, qui permissu Dei ad hoc indurati sunt, ut per illos nostra flagelletur iniquitas.
379Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXIII; 5 (auctor -1081)
A quibus si tantum fidem posceremus, et illi iam salvi essent et nos certe essemus in pace.
380Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXVIII; 10 (auctor -1081)
Porro ita prevaluerunt apud nos mendaces, ut vera dicentibus non crederetur, etiamsi iurarent.
381Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LII; 1 (auctor -1081)
Eodem quoque tempore clades illa memorabilis in Anglia facta est, cuius magnitudo et quod Anglia Danis ex antiquo subiecta est, summam nos eventuum preterire non sinit.
382Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LVI; 1 (auctor -1081)
Quod autem erga suos parrochianos se tam crudelem exhibuit, quos potius diligere ac sicut pastor oves suas procurare deberet, ipse magnam exposuit rationem, quam de illius ore nos audivimus; alia didicimus ex aliis.
383Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXII; 1 (auctor -1081)
Signa vel prognostica vicinae mortis eius plurima fuerunt, tam pavorabilia et insolita, ut nos ipsumque pontificem terrefacere viderentur, tam ingentia et manifesta, ut, quisquis morum suorum turbulentiam, valitudinis inconstantiam diligentius intueretur, proculdubio finem dixerit adventasse.
384Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXIII; 3 (auctor -1081)
Haec ille; nos autem vidimus ipsum pontificem ad tantam pervenisse infamiam illo tempore, ut magicis inservisse artibus diceretur.
385Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXV; 10 (auctor -1081)
Videturque mihi periculosum esse, ut talis homo, qui, dum viveret, propter adulationes perditus est, ei nos scribentes aut loquentes post mortem adulari debeamus.
386Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVI; 7 (auctor -1081)
Cum quibus et nos veraciter possumus affirmare tibi neminem deinceps comparem fore in clementia et largitate peregrinorum, in defensione sanctarum ecclesiarum et reverentia omnium clericorum, sive qui male potentium rapinas aut presumptiones superborum ita persequatur, postremo qui in divinis humanisque prudenter disponendis paratior inveniatur ad omne consilium.
387Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVI; 10 (auctor -1081)
Ideoque oportet nos clementissimum orare Dominum, ut tibi indulgeat 'secundum multitudinem misericordiae suae', teque in aeterna beatitudine collocet per merita omnium sanctorum suorum, quorum te patrocinio devote semper commendasti.
388Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXX; 13 (auctor -1081)
Haec et alia nos in illo compunctionis lamenta sepe contemplati sumus, adeo ut monachus fieri multotiens desideraverit.
389Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 281; XLIIII (auctor -1081)
Tempus erit, quo facta tuae celeberrima laudis Aut nos aut aliquis ex docta plebe tuorum Pangemus maiore lyra, si vita superstes.
390Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 281; XLIIII (auctor -1081)
Tu clerum iniusta raptorum fraude gravatum In sua restituis, tu nos errore veterno Eximis atque suo reddis sacra templa decori.
391Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p1; 10 (auctor fl. 1059)
Illud lectores ad extremum admoneo, nunc quidem unum omnino festum diem B. Domnii translati nomine ac religione insignem celebrari in urbe pariter ac dioecesi Spalatensi: sed cum ante hanc translationem, ut alibi diximus, semel, iterum ac tertio S. Domnii venerandum corpus in alia ex aliis loca translatum fuerit, satis verisimile est tribus hisce antiquioribus translationibus recolendis celebrandisque totidem olim dies assignatos fuisse, suum cuique, inscriptosque in fastis ecclesiae Salonitanae; et nos diem tertiae translationis ex antiquo Caudiacensi Martyrologio per coniecturas elicere curavimus.
392Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p2; 8 (auctor fl. 1059)
In multis te offendimus, Sed parce confitentibus, Et nos placatus precibus Libera malis omnibus.
393Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p2; 13 (auctor fl. 1059)
Post haec purgatos sordibus Nos redde coeli sedibus, Ut cum beatis omnibus Te extollamus laudibus.
394Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p4; 6 (auctor fl. 1059)
Inde translatus super astra coeli, Et comes factus superis, benigne Nos fovet natos precibus sereni Cultor Olympi.
395Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p4; 8 (auctor fl. 1059)
Sit Deo Trino decus, et potestas, Laus sit et Sanctis, ope nos misellos Adiuvent, saevas erebi procellas.
396Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p7; 1 (auctor fl. 1059)
Regem Christum, qui Beatum ad nos destinavit Domnium, venite adoremus.
397Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p9; 2 (auctor fl. 1059)
Tollant ast alii Caesaris impii Hostis Christiadum culta palatia, Robur, divitias, marmora, et imperi Fasces, stemmata, gloriam, Nos splendore alio fulgere cernimus Claram urbem Spalati, dum tenet infulam Primae Metropolis, gaudet et optimo Patrono sibi Domnio, Splendescit melius nomine Domnii, Nec non sarcophago, quod Cineres sacros Claudit, quam Scythicis plena lapillulis Si passim iubar ederet.
398Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p3, p9; 3 (auctor fl. 1059)
Longe nobilior Praesule Domnio, Quam cunctis Ducibus, tutior insuper; Felix o Spalatum sub Duce Domnio Hinc fulget tua gloria, Supremo Domino Coelitum Patri Sit laus, qui celebri nos decorat viro.
399Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p4; 1 (auctor fl. 1059)
Magnificate Deum, Petro quoque solvite grates, Namque ducem nobis misit, qui nocte fugata Erroris, circumfudit nos lumine veri, Ne quis posset iter stabilis non nosse salutis.
400Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p6, p14; 1 (auctor fl. 1059)
Te summe Praesul poscimus, corde, ore et vocibus, ut nos venturo Iudici commendes prece supplici.
401Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p6, p16; 1 (auctor fl. 1059)
Suscipe Domine sacrificium placationis et laudis, quod nos intervenientibus S. Domnii Martyris meritis, cuius recolimus festa, et perducat ad veniam, et ad perpetuam gratiarum actionem constituat.
402Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, p6, 8; 1 (auctor fl. 1059)
Deus, qui nos S. Domnii Martyris atque Pontificis natalis concedis diem celebrare octavum: praesta quaesumus, ut cuius recolimus festa, per eius gradiamur exempla.
403Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 2, p26; 1 (auctor fl. 1059)
His, quaesumus Domine, muneribus intende placatus, et tribue supplicatione gloriosi Pontificis, et Martyris tui Domnii, nos a peccatis omnibus absolvi, et coelesti gratia ditari.
404Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 5, 2; 9 (auctor fl. 1059)
Vernans stellivomo pastor in aethere Votivas preculas sedulus accipe, Quas fundunt famuli suppliciter tui, Fac nos scandere sydera.
405Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 6, p2; 10 (auctor fl. 1059)
Nos tua festa, pater, plena veneramur acerra, Domni ne nobis coelica dona neges.
406Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 6, p2; 13 (auctor fl. 1059)
Ad te confugimus nos, qui iactamur in undis: Tu Domni e portu dirige tutus iter.
407Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 7, p14; 13 (auctor fl. 1059)
Gratias agamus Deo, qui nobis talem dedit Patronum; et merita nos iuvant, et tuentur.
408Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 7, p14; 17 (auctor fl. 1059)
Laudetur Dominus, et honoretur Petrus Apostolus, qui per Domnium suum Discipulum, nos fecit Dei populum.
409Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 7, p15; 7 (auctor fl. 1059)
Nunc coronatus gloria Nos Praesul noster aspice, Per te adepti gratiam Ut vivamus perenniter.
410Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 7, p19; 4 (auctor fl. 1059)
Qui nos transferre satagat De valle plena lacrymis Ad Beatorum gaudia Per infinita saecula.
411Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 8; 1 (auctor fl. 1059)
Deus, qui nos Sancti Domnii Martyris atque Pontificis natalis concedis diem celebrare octavum, praesta quaesumus, ut cuius recolimus festa, per eius gradiamur exempla.
412Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0587C (auctor 1145-1221)
Has pelles contulit nobis passibilitas et immortalitas Agni immaculati, qui pro dilectione, quam erga nos habuit, pellem pro pelle, et cuncta quae habere potuit pro anima sua dedit, id est pro Ecclesia sua liberanda, quam ut animam suam, imo plusquam animam suam dilexit.
413Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0589D (auctor 1145-1221)
Cum igitur Deus amor, sive charitas, sive dilectio proprie et specialiter nominetur, quae materies convenientior, quis sermo inter nos dulcior quam de amore huiusmodi haberetur?
414Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0600B (auctor 1145-1221)
Haec mihi in scribendo sola materies, nec aliud possum meis litteris laudare vel diligere, quam quod ita sufficit tenaciter nos unire.
415Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0603D (auctor 1145-1221)
Verum apud impuras mentes hoc agitur, quas non elimat sancti amoris sinceritas, quemadmodum tua elimari et liquefieri in nos felici experientia comprobamus.
416Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0603D (auctor 1145-1221)
Igitur quia nos tres artificio sancti Spiritus in funiculum casti amoris triplicem intorsisti, quo se tua innodaret affectio sicut in se, cum triplex sit, facile non poterit rumpi, sic a te, cum tenax sit, difficillime poterit denodari.
417Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0604A (auctor 1145-1221)
Hic amor nos unit, hic nostrae unioni te copulat, et qui unius moris in domo Dei nos efficit, ad unum vineae unius denarium de sanctae unanimitatis perseverantia per Dei gratiam aliquando promovebit.
418Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0604D (auctor 1145-1221)
Sed quid nos perfrui et fragiles de iumentorum oneribus, aut angelorum honoribus dicimus, qui prae teneritudine infantiae nostrae maternis adhuc delinitionibus indigemus?
419Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0605A (auctor 1145-1221)
Inde fluenta gratiae, inde nutrimenta humilium, inde fluentis fluminis impetus civitatem Dei laetificans, inde lac et mel summae suavitatis erumpunt, inde in virum perfectum noster adolevit parvulus, qui se in puerum de magnitudine coelesti abbrevians, nos sibi in collactaneos adoptavit.
420Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0605B (auctor 1145-1221)
Si pastores advenerint inter signa deferentes angelica sine nobis, de tantae rei mysterio non mirentur; si stella magos adduxerit, advenientium participentur laetitiae, et illis mystica deferentibus, nos quae illis signata sunt offeramus.
421Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0605D (auctor 1145-1221)
Vides quia puer noster interim myrrham non offert, sed suscipit, et nos qui ei collactanei sumus, quomodo passionum amaritudines offeremus?
422Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0605D (auctor 1145-1221)
Offeremus tamen, cum eo nos usque gratia eius provexerit, ut dura pati et aspera aetas virtutis robustior possit.
423Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0606A (auctor 1145-1221)
Ergo in fide passionis et mortificatione carnis myrrham magis suscipimus, quam offerimus, qui etsi ad fortia mittere manum non possumus, nos tamen utcunque intra Christi diversorium a vitiorum vermibus, a peccati putredine custodimus.
424Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0607A (auctor 1145-1221)
Acceptis itaque, ut dictum est, lampadibus nostris, accepto oleo de visceribus matris Virginis, mutuato luminis radio a stella maris, in laetitia cordis iungamus nos laetitiae Simeonis.
425Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0607B (auctor 1145-1221)
Ipso proficiente aetate et sapientia apud Deum et homines, nos quoque incrementa sumamus de consimilibus alimentis.
426Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0607C (auctor 1145-1221)
Cur non ruimus in oscula et amplexus pendentis, cum nos ad hoc brachiis invitet extensis?
427Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0607C (auctor 1145-1221)
Propter nimiam charitatem, qua nos immeritos diligit, ad clavorum confixionem manus et pedes extendit.
428Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0607D (auctor 1145-1221)
Libentius forte audires nos loquentes de talibus, sed in magnis et mirabilibus super nos ambulare timemus.
429Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0608C (auctor 1145-1221)
Ipsa enim beata Trinitas et trina Unitas est unica sanctorum exspectatio, et laborum sanctorum felix remuneratio in cuius desiderio nos faciat unanimiter vivere, qui nos fecit per amoris compaginem unum esse.
430Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0615D (auctor 1145-1221)
Sed quia fugitivum mundi perduximus ad portas monasterii, ut secundum innovationis suae faciat gradum, qui in exitu de Aegypto fecerat primum, nos quoque currentis orationis hic gradum figimus, ut recepto paululum spiritu, hic secundum hunc gradum et eius considerationem fortius ascendamus.
431Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616C (auctor 1145-1221)
Naturam condidit Deus, auctor culpae non exstitit; nec nos debemus odisse aut persequi quod suo non remittitur Creatori.
432Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0622C (auctor 1145-1221)
Saepe dissimulamus quod multum volumus; saepe simulamus nos aliud esse quam simus.
433Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0623B (auctor 1145-1221)
Nam dum haec tolerant sine culpa, nos a debito poenae et culpae per indebitam gratiam absolverunt.
434Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0623B (auctor 1145-1221)
Nos igitur adhaerentes illi, imitemur illum, et quae illi de voluntate nostra pro nostra necessitate promisimus, ad nostram gloriam, per eius gratiam pro nostrae facultatis modulo persolvamus.
435Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0623C (auctor 1145-1221)
Candorem liliosae eius innocentiae trahamus in nos per munditiam conscientiae, nec desit nobis cum pudicitia carnis instantia fecundi operis, quo ornetur fecunditas virginalis.
436Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0627B (auctor 1145-1221)
Caeterum de sanctitatis vestrae statu, nos inquirere amor filialis sollicitat: et utinam quae circa vos aguntur possem saepius agnovisse!
437Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0627B (auctor 1145-1221)
felicem plane nos dixerim, cui Christi solitudo tam dulcis est, ut quidquid in Aegypto est sapidum, nobis faciat fastidire.
438Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0628C (auctor 1145-1221)
Quarta feria spiritus fortitudinis est, qui dum nos contra rebelles motus, et adversantes incursus zelo discretionis accendit, et ad exsecutionem bonorum operum fortes et longanimes reddit, firmamentum fidei nostrae quasi quibusdam sideribus exornat et pingit.
439Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0629B (auctor 1145-1221)
Tunc veraciter cor et caro exsultabunt in Deum vivum, et novitate mirifica immarcessibiliter reflorentes, illud Davidicum decantabunt: Laetati sumus pro diebus quibus nos humiliasti, annis quibus vidimus mala (Psal. LXXXIX).
440Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0629B (auctor 1145-1221)
Bonum quidem esset nos hic esse, verum praecedentes ferias, quas prius nominavimus, agere antea nos oportet, quam mereamur quid sit vel potius quid sapiatis hoc Sabbatum experiri.
441Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0629C (auctor 1145-1221)
His ergo omissis quae supra nos sunt, ad quae non experiendo transvolavimus, ad timoris feriam, cuius interdum observantia pravitati nostrae magis congruit, redeamus.
442Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0631C (auctor 1145-1221)
Sanctus amor, qui nos mutuo mentium nexu devinxit arctius, non differt ulterius reddere quod promittere non neglexit.
443Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0635D (auctor 1145-1221)
Haec sunt quibus erga nos Dei amor ostenditur.
444Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0636A (auctor 1145-1221)
Tota interim sit nostra philosophia de Verbi incarnati infantia, et quae ex ea metuntur aliquatenus erga nos amorem Dei studeamus pro viribus et fideliter remetiri.
445Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0636B (auctor 1145-1221)
Tota se deitas effudit in hominem, totam se anima exhibuit ad obedientiam, totum se deposuit corpus ad mortem, mortem autem crucis, sic toto se nos amavit Omnipotens, et parum est si totum quod sumus, si totum nostrum modicum impendamus; nos pro illo mori volumus, et ipse maluit mori quam nostro deesset amori.
446Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0636B (auctor 1145-1221)
Adiungamus nos sugenti ubera, si forte de praedulcissimo illo lacte nobis aliquid instilletur, mihi de collactaneis suis cum pectus matris non innudet, dat eis locum ut et ipsi inter ubera commorentur.
447Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0636C (auctor 1145-1221)
Si vis, bonum est nos hic esse, bonum est nos hic immorari diutius, nusquam alibi melius interim possumus quam hic esse.
448Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637A (auctor 1145-1221)
Charitas quippe unquam excidit, hic amor nos unit, hic amor solemnizat in cordibus quae Christi cunabula non dimittunt.
449Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637B (auctor 1145-1221)
Ecce interim festivitas nostra resplenduit, et mundi oriente splendidior ad verum orientem nos fidei stella perduxit: non bene dixi perduxit, nisi forte aliquid abduxerit nos ab illo.
450Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637B (auctor 1145-1221)
Inveniat solemnis eius praesentatio nos praesentes.
451Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637B (auctor 1145-1221)
Utinam casti amoris puritas unum par turturum in illa oblatione nos faciat!
452Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637B (auctor 1145-1221)
Utinam quasi duos pullos columbarum nos sanctae exhibeat simplicitas charitatis!
453Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637C (auctor 1145-1221)
Nutriatur in nobis Iesus, proficiat apud nos aetate et sapientia, ut opportuno in tempore suae sit idoneus passioni.
454Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637D (auctor 1145-1221)
Quod si ipse voluerit, aut mater eius consuluerit, nos remanere ad gladios, pium est pro innocentia trucidari.
455Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637D (auctor 1145-1221)
Quod si duodennis iam factus, inconsultis parentibus, in Ierusalem remanere voluerit, felices nos si esse voluerit consocios facti huius.
456Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637D (auctor 1145-1221)
toto illo triduo vacare, illi intendere, verbis gratiae refici, quae de eius ore procedunt: alibi eum quaeri non convenit, in his quae Patris sui sunt semper vult esse, nec nos ab eo utinam dividamur!
457Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0638A (auctor 1145-1221)
Si ad fluenta Iordanis accesserit, Ioannis intingendus baptismate, oportet nos fontem illuc prosequi, qui in tot et tantis ab ipso ablui indigemus.
458Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0638C (auctor 1145-1221)
Etenim sua redemptione nos redimit, sua traditione custodit, sua nuditate nos operit; et quia indebite caedi et conspui et deludi non respuit, debitam nobis ignominiam sempiternam excludit; quia facies eius velatur et caeditur, quia genu flexo irrisorie salutatur, quia spinea ei corona plectitur, aeternum a nobis opprobrium amputatur; quia sua crux ei ad baiulandum imponitur, quia extra civitatem eiicitur, quia toto corpore in ligno crucis extenditur, quia totum corpus lancea clavisque configitur, aeternae per hoc maledictionis sententia revocatur.
459Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0639C (auctor 1145-1221)
Cur non fuimus ad amplexum pendentis, cum nos ad hoc ipse brachiis invitet extensis?
460Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0639D (auctor 1145-1221)
Recedit pastor bonus, magister sapiens, suavis Dominus, amicus dulcis, pater pius; et nos orphani, quid agemus?
461Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640A (auctor 1145-1221)
Utinam revertens ab inferis, nos Iesus aromatizantes inveniat, ut corpus eius, id est, membra Ecclesiae, maxime electos et pauperes pietatis et misericordiae aromatibus condiamus!
462Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640A (auctor 1145-1221)
O si quando ille se dilectrici Magdalenae suae redivivus amor reddiderit, nos illius laetitiae participes fieri non refutet!
463Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640A (auctor 1145-1221)
O felices nos, si cordibus nostris ille splendor resurrectionis infulgeat; si, fermento malitiae et nequitiae expurgato, sinceritatis azyma carnem Christi pia aviditate voremus!
464Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640C (auctor 1145-1221)
Amemus illum, et in illo nos amemus invicem, quia nihil est in vita felicius, quam amare fideliter et amari.
465Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640C (auctor 1145-1221)
Huic amori nullatenus amor mundi nos subtrahat, quia non est amor, sed amicitia amor mundi.
466Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0641B (auctor 1145-1221)
Salutet et ipsa ex nomine meo omnes animas illas quas nosse poterit nos amare, qui bonorum omnium indigemus amore.
467Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0644A (auctor 1145-1221)
Alterius vestrum devota me compellit instantia vos aliquibus de virtute animi commonere, et certe cum utrumque vestrum sinceritate diligam, et nos in multa sinceritate diligatis alterutrum, ego autem refundi in me plenius vestrae bonum sinceritatis experiar; quid aliud vobis loqui potero, quam quod amorem sapiat et virtutem?
468Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0646C (auctor 1145-1221)
Cor suum nobis aperuit, cum semetipsum exinanivit, ut nos humilitatis doceret exemplum.
469Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0647B (auctor 1145-1221)
O felices nos, huius capitis membra sumus, si huic capiti unitate fidei et amoris compagine cohaeremus!
470Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0650B (auctor 1145-1221)
Verbum quippe omnipotens, sicut sua potestate nos condidit; sic sua miseratione nos refecit; et quemadmodum innocentia suae humiliationis nos erudit, ita innocentiae passione redemit.
471Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0653C (auctor 1145-1221)
Bonum est nos hic esse, nil amplius discere, non amplius quaerere aut volumus aut debemus.
472Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0654A (auctor 1145-1221)
In primis videre mihi videor, quia pugnam istam contentioso magis animo, quam studio veritatis affectes; secundum, quia quemadmodum contentiosis veritas non elucet, ita nec nos ad contentionem quemquam armare verbis aliquibus decet: sicut enim contentiosi esse nolumus, sic nec contentiosos diligimus; multominus ad contentionem debemus inducere, aut operam impendere contendenti.
473Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0659B (auctor 1145-1221)
Quia enim tu iurationem putas, et ex populari temeritate vertisti in consuetudinem, nos blasphemiam esse docemus et dicimus, et credimus.
474Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0660A (auctor 1145-1221)
Capitulum est ut recolis: Domine, bonum est nos hic esse (Matth. XVII).
475Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0660D (auctor 1145-1221)
Inde iam sequens Agnum quocunque ierit, pascens cum eo, et cubans in meridie, non iam ei tanquam absenti nuntios dirigit; sed oculo ad oculum videns, et facie ad faciem colloquens, exclamat et dicit: Domine, bonum est nos hic esse.
476Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0662C (auctor 1145-1221)
Cum igitur haec animadvertis et diligis, et introducta interius experiris, sive te languidam reddat, sive inebriet et absorbeat vis amoris, puto, exclamas et dicis: Domine, bonum est nos hic esse.
477Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0664A (auctor 1145-1221)
Tunc innixa super dilectum, sequetur Agnes Agnum quocunque ierit, et per itinera aeternitatis eius deducta, de aeternitate amoris, secura dicet: Domine, bonum est nos hic esse.
478Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0665D (auctor 1145-1221)
In cathedra enim crucis philosophiae nostrae nos magister instituit, cuius qui noluerit sequi magisterium, omnimodis non poterit obtinere promissum.
479Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0666A (auctor 1145-1221)
Licet bonam voluntatem tuam erga nos, fili charissime, palam sit ex litteris tuis agnoscere, evidentius tamen et efficacius de testimonio operis comprobatur integritas voluntatis.
480Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0669D (auctor 1145-1221)
Denique si quis obiiciat, quia in umbra Petri ponebantur infirmi, et sanabantur; et nos de stramine in quo iacebat Martinus legimus frequenter factas fuisse virtutes.
481Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0674A (auctor 1145-1221)
Nunc igitur quia primum regis nostri edictum audivimus, ad tonantem in Christo Dei sapientiam fide cucurrimus, quantisque subiaceat malis vita nostra, ipso nos docente, didicimus.
482Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0677D (auctor 1145-1221)
Laudandus est Deus de bono nostro, non culpandus de malo; nos econtra de malo culpandi, sed de bono minime laudandi, quia a nobis malum quod sumus, a Deo autem quidquid boni in nobis, vel habere possumus vel habemus.
483Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0679A (auctor 1145-1221)
Si non facerent homines quae turpia essent, et omnino reprehensibilia, nec nos reprehendere, nec de turpibus turpia loqui oporteret.
484Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0682D (auctor 1145-1221)
Caeterum de poenitentia multa dicenda erant, quae nos, aut causa brevitatis omittimus, aut fortasse ideo quia ad prosequendum singula ingenii sufficientiam non habeamus.
485Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0744C (auctor 1145-1221)
Te ad nos veniendi viam clegit, te nobis in repatriandi semitam ordinavit.
486Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0750D (auctor 1145-1221)
» Ecce Maria nos praecessit ad gloriam, praecedentem sequentes, quid de praecedente nisi dorsum videmus?
487Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0750D (auctor 1145-1221)
Posteriora dorsi eius nos sumus, quicunque post dorsum eius relicti, aliquatenus imitari conamur.
488Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0753A (auctor 1145-1221)
Candorem liliosae eius innocentiae trahamus in nos per munditiam conscientiae, nec desit nobis cum pudicitia carnis instantia fecundi operis, quo nonoretur fecunditas virginalis.
489Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0697 (auctor 1145-1221)
Licet enim gratias, quibus nos ex vestra humanitate dignamini, nunquam, etiamsi vellemus, referre possimus; sequemur tamen memoria sempiterna, et gratus animus, magis quam haec pagina, altissime semper impressas conservabit.
490Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0699A (auctor 1145-1221)
Dum itaque per hanc novitatem nostrae vetustatis senium dete sit, in nova nos immortalitatis suae luce reparavit.
491Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0704A (auctor 1145-1221)
Quia ergo, Domina, omnes nos peccatorum nostrorum vulneribus laborare cognovisti, pro omnibus interpella medicum quem omnibus peperisti.
492Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0704B (auctor 1145-1221)
Ergo iam repatriare exsules, quia vult et potest iudicii sententiam dispensare misericordiae mater, per quam nos voluit Deus iudicii in filios adoptare.
493Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0707C (auctor 1145-1221)
Non enim proprie frui dicimur, nisi rebus quae nos beatos efficiunt.
494Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0708D (auctor 1145-1221)
Non tibi videtur huius odoris mens percepisse latronis, cum socium increpans, cum criminum suorum fetorem redarguens, diceret: « Nos quidem digna factis recipimus, hic autem nil mali fecit?
495Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0710A (auctor 1145-1221)
Nam virga est Virgineae virtutis magisterium, per quod nos corrigit; securis est terribile Dei iudicium, quo incorrectos excidit.
496Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0710B (auctor 1145-1221)
Iustitia quippe humilitas dicitur, sicut Dominus veniens ad baptisma Ioannis, cum prohiberet Ioannes, testatus est, dicens: « Sine modo, sic enim oportet nos implere omnem iustitiam (Matth. III), » id est omnem humilitatem.
497Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0711C (auctor 1145-1221)
Quis enim gloriabitur se castum habere cor, cum Ioannes apostolus dicat: « Si dixerimus quia peccatum non habemus, nos ipsos seducimus, et veritas in nobis non est (II Ioan. I).
498Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0711D (auctor 1145-1221)
Fides enim, et spes, et dilectio Dominicae incarnationis interim nostrum sabbatum operantur in requie conscientiae, et de hoc sabbato cordis perducunt ad sabbatum quietis aeternae, ad quam nos perducat filius Virginis, sponsus Ecclesiae, Christus Dominus noster.
499Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0712D (auctor 1145-1221)
Venit, quando per exhibitionem benignitatis, et humanitatis assumptionem, nos in omni charitate praeveniens, docet quantum diligat, et quantum diligi velit.
500Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0714C (auctor 1145-1221)
» Hae sunt viae Domini rectae laetificantes corda (Psal. XVIII), et per has vias rectas iustum deduxit Dominus, et adduxit usque ad uterum Virginis, unde inchoaret opus nostrae liberationis, ubi, ut dictum est, Virgo Maria, et quaedam via vitae est, per quam ad nos Rex virtutum venit; et nihilominus nobis via est, quae nos ad ipsum reducit (8).