'post' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 170103 hits      Show next 500

Nor id , p8, 23 found in
Nor id , p8, 26 found in
Nor id , p8, 36 found in
Nor id , p9, 5 found in
Nor id , p12, 16 found in
6Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Prioris sententiae auctores in Eucharistia post substantiae conversionem panis species seu accidentia, in quibus fractio fieret, superesse asserebant: alii negabant, rati (quod hoc loco dicit Abbaudus) albedinem seu rotunditatem ab ipso corpore, quod vel album vel rotundum est, separari non posse.
7Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Postea vero convictus coram Nicolao papa et pluribus episcopis confessus est, etiam et iuravit, panem scilicet et vinum post consecrationem, non solum sacramentum, sed etiam verum corpus et sanguinem Christi esse; et sensualiter non solum sacramento, sed etiam veritate manibus sacerdotum tractari, et frangi, et fidelium dentibus atteri.
8Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1343B (auctor fl. 1130)
Verbi gratia legitur in Evangelio, quod Dominus post resurrectionem clausis ianuis ad discipulos ingressus sit.
9Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345D (auctor fl. 1130)
Bene ergo de mortuis, si tamen post resurrectionem in aeternum cum Deo victuris dicitur: Omnes vivunt ei, quia ille immortalitatis status incommutabiliter eos manet: mors vero, quae eos nunc temporaliter tenet, aliquando non esse habet.
10Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0466C (auctor c.945–1004)
Unde vero processerit usus ut laici vendant episcopatus, satis demiror, cum beatus Ambrosius in sermone pastorali, flendo, potius quam ridendo, post multa subiungat: « Videas, inquiens, in Ecclesia passim quos non merita, sed pecuniae, ad episcopatus ordinem provexerunt: nugacem populum et indoctum, qui talem sibi adsciverunt sacerdotem.
11Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0467B (auctor c.945–1004)
» Et post pauca: « Hinc non solum in ordinatoris et ordinati animam lethale vulnus infigitur, verum etiam excellentiae vestrae regnum episcoporum culpa, quorum intercessionibus iuvari debuerat, praegravatur.
12Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470D (auctor c.945–1004)
(TERENTIUS in Andria, Act. I, scen. v. 1.) De quorum animositate non multum moveor, dulce decus meum, Rodberte, quem atavis regibus editum divina pietas perduxit ad regni fastigium, si post Deum et sanctos eius vestro specialiter sustenter auxilio et consilio, cuius mentionem in quotidianis orationibus meis nunquam praetereo, tandem capitulatim subtexam huic indiculo quae maxime sunt corrigenda in vestro imperio, nec tamen haec verbis meis, sed authenticis sanctorum dictis, ut postmodum episcopos moveatis haec canonice emendare in suis conciliis.
13Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0471A (auctor c.945–1004)
» De fine quoque mundi coram populo sermonem in Ecclesia Parisiorum adolescentulus audivi, quod statim finito mille annorum numero Antichristus adveniret, et non longo post tempore universale iudicium succederet: cui praedicationi ex Evangeliis ac Apocalypsi et libro Danielis, qua potui virtute, restiti.
14Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0472A (auctor c.945–1004)
De initio etiam Adventus qui ante Nativitatem Domini per singulos annos agitur, aliquando error gravissimus exstitit, aliis inchoantibus post V Kalend.
15Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426C (auctor c.945–1004)
Ego quidem baptizo vos in aqua in poenitentiam; qui autem post me venturus est, fortior me est, cuius non sum dignus calceamenta portare, ipse vos baptizabit in Spiritu sancto et igni.
16Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426C (auctor c.945–1004)
Et erat Ioannes vestitus pilis cameli et zona pellicea circa lumbos eius, et locustas et mel sylvestre edebat, et praedicabat dicens: Venit fortior me post me, cuius non sum dignus procumbens solvere corrigiam calceamentorum eius: ego baptizavi vos in aqua, ille vero baptizabit vos in Spiritu sancto.
17Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426D (auctor c.945–1004)
Ioannes testimonium perhibet de ipso, et clamat, dicens: Hic erat quem dixi qui post me venturus est, ante me factus est, prior me erat.
18Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427A (auctor c.945–1004)
Hic est de quo dixi: Post me venit vir qui ante factus est, quia prior me erat, et ego nesciebam eum, sed ut manifestetur Israel, propterea veni ego in aqua baptisans.
19Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427B (auctor c.945–1004)
His ita praemissis, sobrius lector intelligit quia Ioannes nunc hic nunc illic tetigit quod Matthaeus et alii collegerunt in ordine unius suae subnotationis: quapropter in eiusdem Ioannis Evangelio post primam subnotationem quater est facta similium numerorum repetitio; siquidem de viro venturo et de baptismo Ioannis, ubi ille alterum retulit, alterum reticuit; et rursus alibi utrumque simul dixit; ad ultimum de praedicto viro venturo repetiit, quem Christum vocavit.
20Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427B (auctor c.945–1004)
Perspiciamus itaque primi canonis initium, post hanc unam concordiam omnium evangelistarum.
21Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427B (auctor c.945–1004)
Denique post secundam lineam Ioannes unam subnotationem tertio repetiit, reliqui secundo: post tertiam quoque lineam idem ipse Ioannes quinquies variavit, quod aliorum unusquisque semel suo loco exposuit.
22Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427D (auctor c.945–1004)
Repetendum igitur quod illius evangelistae qui primus habetur in quolibet canone, licet intermisso, ordinato tamen augmento subnotationum progressio sit: verbi gratia, apud Matthaeum post subnotationem octavam undecima sequitur; apud Ioannem post decimam quartam invenitur; reliquorum vero eidem primo consentientium propter concordiam aliquando transgressio fit; si qua sane in talibus dubitatio incidit, assumatur prae manibus de consensu Evangelistarum liber Augustini omnium ecclesiasticarum quaestionum singulariter subtilissimi expositoris; post Ammonium enim, qui de quatuor Evangeliis fecit unum, ad similitudinem libri qui dicitur Concordia regularum, hic Augustinus omnes dubitabiles propositiones Evangeliorum decerpsit, atque in uno codice ordinavit, earumque obscuritati maximam lucem infudit.
23Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0428B (auctor c.945–1004)
Post eumdem quoque Ammonium Eusebius Caesariensis libros Evangeliorum ut fuerant remanere permisit, et eorum concordam numerorum ratione distinxit, quam Evangeliorum canones appellavit; quem secutus Hieronymus divinae legis interpres et de graeco fecit esse latinum, atque, eorumdem canonum ordinatio qualiter intelligenda sit, ita scripsit ad Damasum: Sciendum est, inquiens, ne quis ignarum ex similitudine numerorum error involvat, quod, sicut in subnotatione canonum distinctorum, in canone quolibet tres evangelistae bis vel ter, vel quater aut etiam amplius eumdem numerum per ordinem habuerunt adnotatum, et quartus e contrario discrepantes, quod id quod tres illi in eo loco semel dixerint, quartus toties in corpore voluminis sui ponat, quoties diversi numeri in eius canone positi sunt, contra praedictorum numerorum continuatas similitudines.
24Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439D (auctor c.945–1004)
Timet autem ut [id est ne] post suum obitum aliquis suorum vel extraneorum conetur aliquid auferre ex his omnibus quae dedit Deo; et ob hoc suggerimus vestrae sanctitati, ut duos tomos quos in vestro nomine scripsimus, quorum unus proprietatem largiti beneficii huius venerabilis feminae continet, alter autem totius summam substantiae nostri coenobii corroboretis vestra auctoritate cum titulatione sigilli vestri nominis; et nos assidue pro vobis, vivo et mortuo, Deum deprecabimur.
25Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0442B (auctor c.945–1004)
est sane rei alicuius abalienatio, talis in iure cessio ut post hanc nulla sit legitima repetitio, quoniam ad priorem possessio iam non pertinet.
26Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0444A (auctor c.945–1004)
Haec itaque omnia vigilanti cura emendare iam secundo commonita sanctitas vestra non differat, ne si post hoc negligentes vos esse, quod non credimus, senserimus, aliter monasteriorum quieti prospicere compellamur.
27Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0444B (auctor c.945–1004)
» De iniusta excommunicatione episcopi, Ianuario quoque Karalitano episcopo, post aliqua scribit dicens (ID., ibid, II, 34): « Inter querelas multiplices, Isidorus vir clarissimus a fraternitate tua frustra se excommunicatum anathematizatumque conquestus est; quod quamobrem factum fuerit, dum a clerico tuo qui praesens erat voluissemus addiscere, pro nulla alia causa, nisi pro eo quod te iniuriaverat factum innotuit.
28Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0445B (auctor c.945–1004)
Hanc autem scriptorum nostrorum paginam omni in futuro tempore vel post episcopis ordinandis formam statuimus, illibatamque servari, ut tecum tua Ecclesia, iuvante Domino, suo tantummodo sit iure contenta, et monasterium illud, nulli alterius aliique generali canonicaeve iurisdictioni deserviens, remotis vexationibus ac cunctis gravaminibus, divinum opus cum summa animi devotione perficiant.
29Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446D (auctor c.945–1004)
» Et post aliqua: « Haec itaque institutionis nostrae decreta, quae pro defensorum sunt privilegiis et ordinatione disposita, perpetua stabilitate et sine aliqua constituimus refragatione servari, sive quae scripto decrevimus, seu quae in eis in nostra praesentia videntur esse disposita, nec a quoquam pontificum in totum vel partem vel ex qualibet occasione convelli decernimus, vel mutari: nam nimis est asperum et praecipue bonis sacerdotum moribus inimicum, niti quempiam quacunque rationis excusatione, ut quae bene sunt ordinata rescindere, et exemplo suo docere caeteros sua quandoque posse constituta dissolvere.
30Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0447C (auctor c.945–1004)
» Item post pauca: « Indicaverunt etiam monachi monasterii castrum quod Scillacium dicitur, in solo iuris monasterii eorum esse fundatum, atque ob hoc habitantes illic factis libellis solatium singulis annis expendisse; persolvere sed postea contempsisse, et ab eadem se praesentatione supervacue suspendisse.
31Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450D (auctor c.945–1004)
« Si diaconus vel subdiaconus futurus non habeat uxorem, secundum ea quae superius exposuimus, sibi coniunctam, non aliter consecretur nisi prius a consecratore interrogatus promiserit posse post consecrationem et sine legitima uxore caste vivere, non concedendo consecratore tempore consecrationis diacono vel subdiacono futuro permittere ut post consecrationem uxorem accipiat.
32Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457B (auctor c.945–1004)
» Idem post pauca: « Vide, frater, quanta pudicitia exigatur in episcopo, ut si filii eius impudici fuerint, ipse episcopus esse non possit, et eodem vitio offendat Deum quo offendit et Heli pontifex qui corripuerat quidem filios, sed quia non abiecerat delinquentes, retrorsum cecidit, et mortuus est (I Reg. IV).
33Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0458B (auctor c.945–1004)
Et paulo post tractanda sententia est: Sunt, inquit, qui se castraverunt propter regna coelorum (Ibid., 12): ergo qui se non castraverunt, locum non possunt accipere castratorum: Qui potest, inquit, capere, capiat (Ibid.).
34Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460A (auctor c.945–1004)
» Item post pauca: « Discant sacerdotes Domini qui Ecclesiis praesunt, quia pars eis data est cum his quorum delicta repropitiaverint (Hebr. II, 17): quid autem est repropitiare delictum?
35Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0535A (auctor c.945–1004)
Beatus PETRUS, princeps Apostolorum, Antiochenus, filius Ioannis, provinciae Galileae, vico Bethsaida, frater Andreae, primum tenuit cathedram Episcopatus in Antiochia annis 7. et post in urbe Roma annis 25. mensibus 2. diebus 3. Hic ordinavit tres Episcopos, Linum, Cletum et Clementem.
36Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0535B (auctor c.945–1004)
Post haec martyrio cum Paulo coronatur post passionem Domini, anno 38. et sepultus est via Aurelia in templo Apollinis iuxta locum ubi crucifixus est, in Vaticano, 3 Kalend.
37Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0539B (auctor c.945–1004)
Post cuius passionem tertio die passus est B. Laurentius archidiaconus.
38Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0540A (auctor c.945–1004)
Et post paucos dies poenitentia ductus ab eodem Diocletiano capite pro fide Christi truncatus est.
39Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0540C (auctor c.945–1004)
a Iuda, qui post baptizatus est.
40Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0541C (auctor c.945–1004)
IULIUS, natione Romanus, ex patre Rustico, sedit annis 15. mens. 2. diebus 5. Hic fuit missus in exilium a Constantino Imperatore haeretico mensibus 10. Post cuius mortem reversus est.
41Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0541D (auctor c.945–1004)
Qui Ursacius et Valens post paucos dies zelo ducti, rogaverunt Constantium, ut de exilio revocaret Liberium.
42Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0542A (auctor c.945–1004)
Post haec fecit Constantius Concilium cum aliquibus, qui ex faece Ariana erant, et eiecit Felicem de Episcopatu, qui erat Catholicus, et revocavit Liberium.
43Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0544A (auctor c.945–1004)
XISTUS, natione Romanus, ex patre Sixto, sedit annis 8. dieb. 19. Hic post annum unum et mensem 8. incriminatus est a quodam Basso.
44Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0544A (auctor c.945–1004)
Contra quem Valentinianus Augustus furore sancto permotus, praedia facultatum eius Ecclesiae Catholicae sociavit, ac post tres menses moritur.
45Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0545A (auctor c.945–1004)
Post annum tertium iterum venit relatio ab Imperatore Zenone ut poenitens rediret Achatius.
46Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0545B (auctor c.945–1004)
Qui post eorum reversionem, facto Romae Concilio examinavit ambos Episcopos, id est Mesenum et Vitalem, et reos reiecit a communione.
47Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0546B (auctor c.945–1004)
Post annos vero quatuor zelo ducti aliqui ex clero, et ex Senatu, maxime Festus et Probinus, accusaverunt eundem Papam apud Theodoricum crimine pessimo, et subornaverunt falsos testes, quos miserunt Ravennam, et interim occulte revocaverunt Laurentium.
48Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0546C (auctor c.945–1004)
Post haec omnia idem Papa invenit Manichaeos in urbe, quorum libros incendit, et eos exilio relegavit.
49Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0547A (auctor c.945–1004)
Qui furore repletus inter alia sua sacra haec scripsit, dicens: Nos iubere volumus, non nobis iuberi; et post haec nutu divino percussus fulmine obiit.
50Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550A (auctor c.945–1004)
Post menses vero duos nutu divino exstinguitur Theodatus, et elevatur rex Vuitigis.
51Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0552A (auctor c.945–1004)
Videntes Romani, quod mota est navis, in qua sedebat Vigilius, tunc populus coepit post eum iactare lapides, fustes, cacabos, et dicere: Fames tua tecum, mortalitas tua tecum.
52Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0554A (auctor c.945–1004)
Narses vero Romam ingressus post multum temporis mortuus est.
53Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0555C (auctor c.945–1004)
Quo tempore factus est terraemotus magnus mense Augusto, indictione 6. Post haec secuta est clades scabierum in populo, ita ut nullus esset, qui posset mortuum suum recognoscere.
54Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0556C (auctor c.945–1004)
Deinde post dies aliquantos ingressus Lateranense Episcopium per dies 8. depraedatus est illud, partemque maximam direxit Constantinopolim Heraclio Imperatori, et sic ordinatus est sanctissimus Severinus.
55Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0557A (auctor c.945–1004)
Quod postquam vidit Hisatius, valde gavisus ad exemplum multorum iussit per civitatem circumferri, et post in stipite poni.
56Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0559C (auctor c.945–1004)
Post cuius mortem Sarraceni Siciliam obtinuerunt, et multis occisis, populus in montanis, seu in castris confugium fecit.
57Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0559D (auctor c.945–1004)
Post cuius transitum tantae pluviae et tonitrua fuerunt, qualia nulla aetas meminit.
58Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0560A (auctor c.945–1004)
Quae post semetipsam reversa disparuit, et a parte orientis maxima mors hominum subsecuta affuit.
59Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0560B (auctor c.945–1004)
AGATHO, natione Siculus, sedit annis 2. mensibus 6. diebus 3. Huius temporibus Theodorus Archiepiscopus Ravennae semetipsum sedi Apostolicae post multorum annorum curricula praesentavit.
60Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0560D (auctor c.945–1004)
in basilica, quae Trullus appellatur, sub regali cultu resedit Imperator, et cum eo Georgius patriarcha Constantinopolitanus, et Macarius Antiochenus, missique sedis Apostolicae cum Episcopis Orientalium partium, numero 150. Post haec intromiserunt libros, et tomos diversos, et Synodos, quas falsaverunt haeretici aestimantes, non propter veritatem, sed per mendacium superare, qui non duas, sed unam voluntatem et operationem dicebant in Christo; quod coram Principe et Synodo claruit.
61Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0561B (auctor c.945–1004)
Sequenti die relecta est Synodica sanctissimi Agathonis Papae, quam Catholicis Patribus comprobatam subscripserant Occidentales Episcopi 120. Post haec hortati sunt Macarium omnes, ut de voluntate vel operatione Christi suam proferret sententiam.
62Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0561D (auctor c.945–1004)
Suscepit etiam divalem iussionem secundum suam postulationem, qua relevata est quantitas, quae solita erat dari pro ordinatione Pontificis, sic tamen, ut si contigerit post eius transitum electionem fieri, non debeat ordinari, nisi prius decretum generale introducatur a regia urbe secundum antiquam consuetudinem.
63Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0562C (auctor c.945–1004)
Eiusdem quoque temporibus Luna eclypsin pertulit die 15. mensis Aprilis, indictione 11. Post coenam Domini nocte poene tota in sanguinem versa.
64Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0562D (auctor c.945–1004)
Post hoc mons Bebius, qui est in Campania, mense Martio per diem eructuavit, et omnia loca circumquaque prae pulvere exterminata sunt.
65Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0563A (auctor c.945–1004)
Hic post multorum annorum curricula Episcopum Turritanae Ecclesiae, quem sine auctoritate Romani Pontificis fecerat Citonatus Archiepiscopus Caralitanus sub ditionem eiusdem Ecclesiae redintegravit atque firmavit.
66Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0563C (auctor c.945–1004)
Quod videns exercitus post aliquantos dies flexus cum clericis subscripsit, et, ut mos est, legatos ad excellentissimum Theodorum exarchum direxit.
67Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0563D (auctor c.945–1004)
Unde post discessum Pontificis seditio super cum orta a civibus ob patrimonii lites, a iudice provinciae sub arcta custodia est retrusus, pro eo quod in dissensione iudicum inveniebatur.
68Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0564C (auctor c.945–1004)
Qui post multum tempus propter incantationes et loculos [lucos] quos colebat, vel sortes, quas tractabat privatus in monasterio retruditur, ac post quinquennium prae cordis duritia impoenitens est defunctus.
69Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0565C (auctor c.945–1004)
Hic post multa, quae in Ecclesiis DEI fecit, renovavit, seu contulit, ut tempore fractionis Domini corporis, Agnus DEI, qui tollis peccata mundi, etc.
70Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0566A (auctor c.945–1004)
Post cuius obitum cessavit Episcopatus mensem 1. dies 18.
71Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0567C (auctor c.945–1004)
Romam igitur revertens a Nicomedia civitate post crebram navigationem, Domino sospitatem tribuente incolumis portum Caietae attigit, ubi maximam multitudinem populi Romani repperit, ac 24. die mensis Octob.
72Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0567D (auctor c.945–1004)
Post menses autem tres lugubris nuntius supervenit dicens, Iustinianum orthodoxum, trucidatum, et Philippicum haereticum ad imperium promotum, cuius et sacram cum pravi dogmatis exaratione suscepit, sed cum Apostolicae Sedis Concilio respuit.
73Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568A (auctor c.945–1004)
Non post multos hos dies venit nuntius a Sicilia, qui Philippum haereticum a principali vertice depulsum innotesceret, ac Anastasium orthodoxum Augustalia sceptra suscepisse nuntiaret.
74Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568B (auctor c.945–1004)
Caeterum post tanti Pontificis obitum cessavit Episcopatus dies 40.
75Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0568D (auctor c.945–1004)
Et post haec Anastasius Imperator classem navium praeparatam Alexandriae direxit contra Agarenos, qui ad aliud versi consilium ab itinere medio ab regiam regressi urbem, Theodosium orthodoxum Imperatorem elegerunt, atque coactum in solio imperii confirmaverunt.
76Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0570B (auctor c.945–1004)
Post cuius obitum domum propriam in honore sanctae Christi martyris Agathae additis a fundamento coenaculis vel quae monasterio erant necessaria monachorum ex novo construxit, dando illi praedia urbana vel rustica.
77Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0570B (auctor c.945–1004)
Sed et castrum Narniae a Longobardis pervasum est, ac post aliquot dies, Basilius Dux, Iordanes Cartularius, Ioannes Subdiaconus cognomento Lurion consilium inierunt, ut Pontificem interficerent.
78Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0525B (auctor c.945–1004)
Quapropter Donati vel Prisciani potius regulis dare operam suadeo, quam audacibus iuniorum inventis ex improviso, et dicere in prosa penultima correpta, candelabrum, delubrum, aratrum, lavacrum et si qua sunt similia, praeter illa quae excepta sunt, et unum nomen october, ut post modum queatis producere metri necessitate.
79Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0527C (auctor c.945–1004)
E contra illa canina littera r semper aspere sonat, nisi cum in media parte orationis post vocalem inchoat syllabam.
80Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528C (auctor c.945–1004)
Quod si post g idem quis fecerit, proponimus unde sit imperitia notabilis; et stultum est dicere pingue pro pinge, et lingue pro linge, et ut Servio placet in IX Aeneidos, ungue pro unge, unde et ungentum sine u dicit esse cum g; sicut et q tunc tantum pinguem sonum habeat, si ei v ante alteram vocalem adhaereat, qua amissa, g quidem permanet, sed q manere non valet; quin in c transit, statim ut u ante alteram vocalem perdiderit, ut sequor, secutus.
81Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0529A (auctor c.945–1004)
Quapropter cum Graece scribitur Χηρηας, ita profertur ac si scriberetur Kereas et παροιχία quasi parroechia; quem tamen sonum mutat sigma, si pro illa sit χ posita ut σχημα; quam vim et apud Latinos servat s, apud quos ti semper enuntiatur sono ci, si post illam in altera syllaba sequatur vocalis, nisi ipsa s praecesserit, ut lectio, quaestio, testium, legentium; quam etiam s duplicabant antiqui pro littera z, quae ubicunque in extrema syllaba dictionis ponitur, eius penultima in prosa producitur, cum in metro communis habeatur.
82Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532D (auctor c.945–1004)
In fide quoque catholica quam assertor veritatis edidit Athanasius, post multas persecutiones repertus per omnia orthodoxus, unus versiculus ita legendus est: Spiritus sanctus a Patre et Filio non factus, nec creatus, nec genitus, sed procedens, licet multi pro simplicitate intellectus sui conentur abradere id quod est nec genitus, propterea quod apud alios catholicos saepe legitur Spiritus sanctus nec genitus, sed procedens, licet multi nec ingenitus, sed tantum procedens.
83Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0507D (auctor c.945–1004)
Quorum petitioni cum pro sui reverentia nollem contradicere; posthabitis aliquantulum saecularium litterarum studiis, quasi ad interiorem animae philosophiam me contuli, dum eius, qui vere philosophatus est in throno regni, virtutes scribere proposui: maxime tamen eas quae post eius obitum saeculi inauditae factae sunt: quibus nemo crederet, nisi eas tuae assertiones irrefragabilis auctoritas roborasset.
84Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0513D (auctor c.945–1004)
Ut coepit tua saeva feritas, post famulos regem solio diripiat, trahat, conspuat, colaphis caedat, ad ultimum iugulet.
85Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0476B (auctor 1000)
Et post loca publica, ianuas primas ecclesiae quidquid fuerit interiacens, sive in cellulis, sive in domibus, hortulis et balneis, areis atque porticibus, confugas interioris templi vice tueatur.
86Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477A (auctor 1000)
Patet rerum copia cunctis hostibus praedae, nec parant saltem vel verbis obviant, ut resistant, qui se putant non iam advocatos, sed dominos, dum post abscessum hostium consumunt quidquid fuerit residuum, iuxta illud propheticum: Residuum erucae comedit locusta, et residuum locustae comedit bruchus, etc.
87Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477C (auctor 1000)
Unde ex libris, qui ex conciliis sui temporis effecti sunt cum subiectione episcoporum, quanta facile est reperiri, expressum libro II, cap. 1 (Concil. Paris. VI), post aliqua: « Iustitia regis est, neminem iniuste per potentiam opprimere, sine acceptione personarum inter virum et proximum suum iudicare, advenis et pupillis et viduis defensorem esse, furta cohibere, adulteria punire, iniquos non exaltare, impudicos et histriones non nutrire, impios de terra perdere, parricidas et peierantes vivere non sinere, ecclesias defensare, pauperes eleemosynis alere; iustos super regni negotia constituere, senes et sapientes et sobrios consiliarios habere, magorum et hariolorum pythonissarumque superstitionibus non intendere, iracundiam differre, patriam fortiter et iuste contra adversarios defendere; per omnia in Dec vivere, prosperitatibus non elevare animum, cuncta adversa patienter ferre, fidem catholicam in Deum habere, filios suos non sinere impie agere, certis horis orationibus insistere, ante horas congruas non gustare cibum.
88Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0478B (auctor 1000)
Siquidem ut melius est non vovere quam post votum non reddere, ita melius est electioni principis non subscribere quam post subscriptionem electum contemnere vel proscribere, quandoquidem in altero libertatis amor laudatur, in altero servilis contumacia probo datur.
89Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0478C (auctor 1000)
Hinc habes scriptum in concilio Toletano IV: « Post instituta quaedam ecclesiastici ordinis vel decreta, quae ad quorumdam pertinent disciplinam, postremo nobis cunctis sacerdotibus sententia est pro robore nostrorum regum et stabilitate gentis pontificale ultimum sibi Deo iudice ferre decretum.
90Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482A (auctor 1000)
Qui excommunicatus missas celebravit; tamen post 7 annos poenitentia ductum suae sed restituit, et pallio donavit, accepto sacramento de interdictis super corpus sancti Apollinaris (lib. VII, epist. 82, ind. 2).
91Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485C (auctor 1000)
» Et rursus eidem in alia epistola post aliqua (Lib.
92Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0488B (auctor 1000)
» Item, cap. 18: « Si quis introierit in monasterium, et post religiosam vestem recesserit, vel militaverit, vel simpliciter laicus factus fuerit, spolietur cingulo militari, et vita libera non potiatur, sed officio praesidis provinciae servire cogatur.
93Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0489C (auctor 1000)
Post suum vero de hac vita discessum, iuxta priorum canonum institutiones ius suum ecclesiae restituat, nec testamentario ac successorio iure cuiquam haeredum prohaeredumque relinquat, nisi forsitan cui episcopus pro servitiis hac praestatione ecclesiae largiri voluerit.
94Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0495D (auctor 1000)
Siricius papa in epistola cap. 7 (SIRIC., Decret. ): « Plurimos sacerdotes Christi atque levitas post longa consecrationis suae tempora, tam de coniugibus propriis quam etiam de turpi coitu sobolem didicimus procreasse, et crimen suum hac praescriptione defendere quia in Veteri Testamento sacerdotibus ac ministris generandi facultas legitur attributa.
95Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0496A (auctor 1000)
Qui ergo ignorantia lapsos se esse deflent, his hac conditione misericordiam dicimus non negandam, ut, sine ullo honoris augmento, in hoc quo detecti sunt, quandiu vixerint, officio perseverent, si tamen post haec continentes se studuerint exhibere.
96Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497A (auctor 1000)
Servetur autem ius ecclesiasticum id continens, oportere non aliter fieri, nisi cum synodo et iudicio episcoporum, qui post obitum quiescentis potestatem habent eum qui dignus exstiterit, promovere.
97Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498A (auctor 1000)
Nam quem mortalia post baptismum commissa premunt, hortor primum publica poenitentia satisfacere, et ita sacerdotis iudicio reconciliatum communioni sociari, si vult non ad iudicium vel condemnationem Eucharistiam percipere.
98Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0499A (auctor 1000)
Tunc autem vir post admistionem coniugis, si aqua lotus fuerit, etiam sacrae communionis mysterium valet accipere, cum ei, iuxta praefinitam sententiam, etiam ecclesiam licuerit introire.
99Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0500B (auctor 1000)
Ergo chirographum, de quo se monachus debitum ex tota fide promiserit implere, etsi fidelis factus peccavit in saeculo, post abrenuntiationem suam iterum factam, Dominicum corpus non dubitet accipere, nec occasione humilitatis nimiae prolongetur a corpore eius et sanguine, cui se iunxit, ut unum corpus efficeret.
100Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0501B (auctor 1000)
Cuius auctoritate discimus quod solus sibi conscius in peccati opere, solus sibi erit iudex, etiam post confessionem, in percipienda corporis et sanguinis Christi communione.
101Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0501C (auctor 1000)
At tamen Christi exemplum occurrit, qui Iudae proditori intinctum panem porrexit, de quo scriptum est quia post buccellam introivit in eum Satanas (Ioan. XIII, 27).
102Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502A (auctor 1000)
Intravit ergo post hunc panem Satanas in Domini traditorem, ut sibi iam traditum plenius possideret, in quem prius intraverat ut deciperet.
103Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503D (auctor 1000)
Ex qua re iam nec praesentium portitoribus iudicamus esse credendum, ne de ipsis quoque post hos similiter diceretur.
104Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505A (auctor 1000)
Litis autem exsecutor post cinguli amissionem tormentis subiiciatur, et in exsilium mittatur.
105Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0723C (auctor fl. 923)
Verum qui primum fuerit prolata, constat adhuc sequens pagina membranis semel tantum mutatis, post quoque, ceu quopiam Foebo, tuo sagaci lustretur arbitrio.
106Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0727A (auctor fl. 923)
Haec contra Domini praesul fidissima iecit: « Urbs mandata fuit Karolo nobis basileo, Imperio cuius regitur totus prope kosmus Post Dominum, regem dominatoremque potentum, Excidium per eam regnum non quod paciatur, Sed quod salvetur per eam sedeatque serenum.
107Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0729D (auctor fl. 923)
Post montes et agros, saltus, camposque patentes Ac villas equites peragrant peditesque cruenti, Infantes, pueros, iuvenes, canamque senectam, Atque patres natosque necant, necnon genetrices: Coniugis ante oculos caedem tribuere marito, Coniugis ante oculos strages gustat mulierem, Ante patrum faciem soboles necnon genitricum!
108Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0735D (auctor fl. 923)
Post aequor residens almi niveam secus aulam Scandere Germani temptant crebrius vocitati, Eius qua speciem constat lucere sepulchri.
109Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0743B (auctor fl. 923)
Post nullus procerum remanet nisi Marcius abba, Sepe supra cuius memoratio scripta relucet.
110Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0744A (auctor fl. 923)
Hinc eius socios retro statim redeuntes Ferreus insequitur hostis, post terga meando; Plus geminis etiam leugis interfuit illis Dictus Adalelmus superis pridem comes; idem: Eia, suis inquit, satius pergamus in illos, Quam nos hic illi inveniant!
111Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0746C (auctor fl. 923)
Iussis opus addunt Dum tamen hos trames revehit primatis ad aulam, Sectantur, glomerant cuneos posterga nefandi, Committunt, superant,, cedunt, fugiunt, moriuntur, Templa fugax coetus penetrat confinia muris Victorum, gemini quandam - mirabile narro - Ecclesiam inrumpunt, farsam de morte relinquunt; Post et equos saltu repetunt paribusque coherent; Sic ternis Sequanam Martisque cacumina stratis Sexcenti copulant ex milibus, hinc remeantque; Namque triumphantes fratrum promsit geminorum Fama fuisse Teoderici procerum ast Aledramni.
112Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747B (auctor fl. 923)
Beisino huc adiens inter saevos comitatu Laesa nihil quodam, meritis sed tuta Beati Femina, post quaedam meruit lumen quoque caeca, Cuius ad accubitat puteus vestigia, cuius Qui potabit aquas, extemplo, febre laborans, Auxilio Sancti fidens capiet medicinam.
113Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747B (auctor fl. 923)
His panem cupiens quaedam componere, iussit Vi sibi scotta Danum deferri - namque sacerdos Templa tuens, puteum vendebat egris praecio amplo - Depositus flammae panis, mox ipse figuram Sanguinis accepit rubeam; post altera forte Scitur vi conans latices, hausisse cruorem.
114Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747D (auctor fl. 923)
Post regem regum sanctamque eius genetricem Rex meus ipse fuit, pastorque, comes quoque fortis; Hic ensis bisacutus adest meus, hic catapulta, Is clipeusque, patens murus, velox sed et arcus.
115Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0748A (auctor fl. 923)
Plectra revolvamus vocis post terga stuporum Foedere quo fragili fuerant infecta loquamur, Agmina Normannum Francis e finibus antra Ad sua nolentum descendere, sed Sequanina Immo fluenta cupiscentum, tua rursus adire, Quae argentum sibimet retinendo novalia monstrent, O Burgundia non; simulata cupido latebat; Quod sequitur cordi affuerat, sed hoc tamen ori.
116Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0752A (auctor fl. 923)
( An. 895.) Sermo quis effari poterit, quotiens fuga celsi Arnulfi induperatoris genitum tulit ense Odonis Cendebaldum post terga tonante?
117Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0765B (auctor fl. 923)
Vere, fratres charissimi, hoc debetis scire unde fuit incoeptum hoc exemplum, ut episcopi peccatores homines eiicerent de ecclesia in capite ieiunii, et iterum post completam dignam poenitentiam reciperent ipsos peccatores in ecclesia.
118Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766A (auctor fl. 923)
Ad ultimum vero post suam mortem missus est in carcerem infernalem, ubi longo tempore planxit et doluit, quia propter suum peccatum perdiderat paradisum, et tam grandi tempore fuit ibi dolens et poenitens, donec Dominus noster Iesus Christus, qui est pontifex pontificum, absolvit eum per suam passionem, et liberavit eum de poenis tenebrarum, et reddidit ei paradisum.
119Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766A (auctor fl. 923)
Igitur, fratres, nos episcopi, sumus vicarii Domini nostri Iesu Christi in hoc mundo, et sumus missi, et ordinati in loco eius, et propterea post apostolos dedit nobis Dominus potestatem ligandi animas atque solvendi, et praecepit nobis aedificare, et plantare bonos homines in domo Domini, et evellere [de ea] hoc est de Ecclesia. Sic enim dicit Dominus per Ieremiam prophetam: « Ecce constitui te super gentes, et super regna, ut evellas, et dissipes; et aedifices, et plantes in domo Domini (Ier. I, X) . » Attendite, fratres, de bono animo hoc quod nos vobis volumus dicere.
120Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767A (auctor fl. 923)
Similiter et nos episcopi propterea quia vos non custodistis obedientiam praeceptorum Dei, quae nos supra nominavimus, propterea eiecimus vos foras de ecclesia, et cantavimus post vos hoc quod Dominus post Adam cantavit, quando expulit eum de paradiso: « In sudore vultus tui vesceris pane tuo (Gen. III, 19) , » et reliqua. Sed quid fecit Adam postquam fuit eiectus de paradiso?
121Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769A (auctor fl. 923)
Nullus est certe episcopus qui possit absolutionem dare, nisi post poenitentiam factam et dignam satisfactionem.
122Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0770C (auctor fl. 923)
Ergo necesse est vobis cum omni sollicitudine, et omni cura ut laboretis in omnibus operibus bonis, videlicet et non manducetis nimium, et non bibatis usque ad ebrietatem, neque ante horam, neque post horam; et studeatis vivere de vestra iustitia, non de rapina, quoniam sicut ait Apostolus, « Raptores regnum Dei non possidebunt (I Cor. VI, 10) . » Memores etiam esse debetis terribilis sententiae, quam dixit Apostolus: « Qui in uno offendit omnium reus est (Iac. II, 10) ; » hoc est qui unum peccatum facit, offendit Deum, qui omnia peccata prohibuit nobis facere.
123Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0770C (auctor fl. 923)
Nam nihil adiuvat poenitere, si post poenitentiam revertitur homo ad peccatum.
124Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0774C (auctor fl. 923)
Certe animas eorum omnibus horis post terminum praesentis vitae doverant daemones, et devorabunt in aeternum.
125Abedoc Ethelwolfus, Adnotatio de synodis, 96, 1307D
Adnotatio libelli de synodis XXIV quae antea vel infra seu post sex synodos leguntur esse conscriptae.
126Abedoc Ethelwolfus, Adnotatio de synodis, 96, 1307D
Secunda Neocaesariensis, quae post Ancyranam et ante Nicaenam legitur fuisse, in qua Patres XIII statuerunt canones XIV, quorum auctor maxime Vitalis Salaminus exstitit.
127Abedoc Ethelwolfus, Adnotatio de synodis, 96, 1308D
Tertia Gangrensis, quae post Nicaenam legitur fuisse, in qua Patres XVI statuerunt canones XX, propter quasdam necessitates ecclesiasticas, maxime contra Eustasium, qui dicebat quod nullus in coniugali gradu positus, nec ullus fidelis qui non omnibus renuntiaret quae possideret, spem apud Deum haberet; et multa alia venenosa, quae enumerare longum est.
128Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315C
I. Presbyter aut diaconus faciens fornicationem naturalem, sive sodomitam, prolato ante monachi voto, III annis poeniteat, veniam omni hora roget, superpositionem faciat in unaquaque hebdomada, exceptis L diebus post passionem: pane sine mensura, et ferculo aliquatenus butyro impinguato die Dominico: caeteris vero diebus paximati panis mensura, et misoclo parvum impinguato.
129Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315C
Post annum et dimidium Eucharistiam sumat, et ad pacem veniat, psalmos cum fratribus canat, ne penitus anima tanto tempore coelestis medicinae intereat.
130Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316C
Si excitatus veniat post missam; quidquid cantaverunt, replicet ex ordine, fratres.
131Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318A
Totum hoc quod diximus, si post votum perfectionis fecerit homo; si autem ante votum, annus diminuitur de omnibus his tribus: de reliquis vero, ut debet, minuitur dum non vovit.
132Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319B
Et hoc praedictum intelligi debet et de pecoribus, quae post abscissam, vel tamen scissam aurem, in extrema infirmitate mortua sunt, adipem tamen et pelles in usus varios habebimus.
133Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1321C
Post haec si reus venire voluerit, reddat quod restat pretii; vivat securus.
134Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1322C
Post vero hanc aetatem, quidquid delinquat vel furatur, retribuat.
135Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1325B
VI. Si vero una vice vel III morticinum manducaverint, post huius excessum de ventre eorum sana fide sumendae sunt.
136Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326C
Arreum anni triduum cum mortuo sancto in uno sepulcro, sine cibo potuque ac sine dormitatione praecinctus vestimento suo et cum cantico psalmorum, et cum adoratione horarum post confessionem sacerdoti et post votum.
137Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326C
Arreum anni triduum in ecclesia sine dormitatione cum vestimento circa se sine sede, et canticum psalmorum cum canticis sine intermissione, et missa uniuscuiusque horae, et XII inflexiones uniuscuiusque horae per confessionem peccatorum coram sacerdote et plebe et post votum.
138Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326D
Qui facit scelus virile, ut sodomitae, IIII annis poeniteat; qui vero inferioribus III annis poeniteat in pane et aqua totum si post votum perfectionis: si autem ante, annus diminuitur de omnibus his tribus
139Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96,
LIBRO I, POST CAPUT XXII, ADDE:
140Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311A
LIBRO II, POST CAPUT XXII, ADDE:
141Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311A
POST CAPITULA LIBRI TERTII ADDE, EX LIBRO IX.
142Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311C
Clericus non conceditur mortem alicuius poscere, et concessas a Deo potestates ad vindictam malorum, etiam post baptismatis n.
143Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1320C
Et paulo post ait Moyses: consecrastis manus vestras hodie Domino unusquisque in filio et in fratre suo, ut detur vobis benedictio.
144Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1312B
LIBRO XVI, POST CAPUT XIII, ADDE:
145Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1312C
LIBRO XVII, POST CAP. V, ADDE:
146Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313D
LIBRO XXXVI, POST CAP. V, ADDE:
147Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1314A
LIBRO XLI, POST CAP. VIII, ADDE
148Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1283A
- Synodus eadem: Si vero grandis aetatis sit laicus, et necesse sit ut episcopus fiat; biennio sit lector, quinque subdiaconus; post duodecim annos presbyter sive episcopus subrogetur.
149Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1283B
CAP. XVII. - De eo quod debet electio bonorum post obitum observari, et exitus vitae decessoris episcopi.
150Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1283B
Synodus ait: Nullus episcopus successorem in vita sua faciat, sed post obitum eius boni bonum eligant.
151Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1285C
Humanius vero Hibernenses interpretantur causa paucitatis sacerdotum, ut post poenitentiam consecrentur per manus impositionem, et in silentio ministrent sub signo poenitentiae usque ad mortem, nihil sua voluntate facientes.
152Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1290C
Patricius ait: Qui furatus fuerit pecuniam aut in sancta ecclesia, aut in civitate intus ubi martyres et corpora sanctorum dormiunt, sors mittatur super tribus, aut illius manus, vel pes circumcidatur, aut in carcerem mittatur, ieiunans tempus quod iudicaverint seniores, et reddat integrum quod abstulit; aut in peregrinationem eiiciatur, et restituat duplum, et iurabit quod non revertetur donec impleverit poenitentiam, et post poenitentiam erit monachus.
153Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295C
Superbus angelus de coelo eiectus est, Adam post peccatum de paradiso in terra eiectus est, Hieroboam rex iniquus a decem tribubus deseritur.
154Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1297A
Synodus Agathensis (Cap. 38) : Monachis ad solitarias cellulas non liceat a congregatione secedere, nisi forte probatis post meritos labores ab abbatibus permittatur - ita tamen, ut intra eadem monasterii septa manentes, separatas habeant cellulas.
155Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1297C
Non Isaac participationem mensae Abimelech, et Ochaz, et Phicol ducis militum negat; sed post cibum et potum iuraverunt sibi mutuo.
156Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298A
Synodus: Omnis princeps potest commendare sua propria post mortem.
157Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298B
Synodus: Omnis princeps Christianus ut invenerit ecclesiam, sic derelinquat, nisi consensu clericorum nihil in morte commendet, ne maledictionibus post mortem gravetur.
158Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1301A
Synodus eadem: Defendit se Ecclesia etiam post obitum principum suorum, et non iuratur super illam, id est super discessores, quia viva sunt verba illorum.
159Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1304A
CAP. XXXIII. - De recipienda adultera post poenitentiam: et de quantitate poenitentiae.
160Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1304B
Synodus: Ut mulier iuncta alii viro causa adulterii, excommunicata fiat definimus, donec poenitentiam agat; et post poenitentiam reconcilietur viro suo.
161Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1304C
Synodus: Desponsatas puellas, et post ab aliis corruptas, placuit erui, et aliis reddi quibus ante fuerant desponsatae.
162Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0015D (auctor fl. 1150)
Post haec omnia, ipsa beatitudo promissa in supplicium erat commutanda, nisi quia misericordia et veritas obviaverunt sibi, et tempore propitiationis imminente iustitia et pax osculatae sunt (Psal. LXXXIV) . In nativitate enim Christi veritate apparente secundum promissum Dei, subsecuta est misericordia deliberationis peccatoris; sicque iustitia et pax osculatae sunt, quando homo per gratiam Dei iustificatus, sublato pariete inimicitiarum, qui erat inter ipsum et Deum, Deo est reconciliatus (Ephes. II) . Veniens ergo redemptor noster infirmitates nostras sanare, tria secum medicinalia detulit, scilicet unguentum, cauterium, et antidotum.
163Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0035C (auctor fl. 1150)
Secura quidem, quoniam perfecta charitas foras mittit timorem (I Ioan. IV) . Haec sunt illa quatuor ostiola, de quibus in ingressu templi positis Regum loquitur historia, quae hoc modo erant disposita (III Reg. VI) . Ut unum duplex ostium constituerent duo et duo ad se invicem coniuncta, ut si forte placeret ea aperiri quodam modo sese celantia, alterum post alterum posset duplicari.
164Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0043C (auctor fl. 1150)
Memoria etenim mortis custodit nos ne peccemus in via, sicut dicit sapiens: Fili, memorare novissima tua et in aeternum non peccabis (Eccli. VII) . Lachrymae confessionis ad viam reducunt post delicta.
165Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0044B (auctor fl. 1150)
Post primum enim verbum homo siluit, quia succumbente humana ratione invisibilia Dei per creaturas cognoscere non poterat, et ideo longe proiectus est a Deo, non laudans neque invocans nomen eius.
166Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0044B (auctor fl. 1150)
Post secundum verbum similiter homo conticuit, quia accepta repermissione illum solum desiderabat, cuius erat repositum, in quo finem acciperet peccatum et tolleretur praevaricatio, et veniret iustitia sempiterna, Christo vero in carne apparente.
167Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0052A (auctor fl. 1150)
Sampson etenim de terra Philisthiim volens uxorem ducere, dum esset in itinere occurrentem sibi leonem interfecit, et post modicum tempus ad cadaver revertens invenit in ore eius examen apum et favum mellis, et extractum gradiens per viam comedebat eum (Iud. XIV) . Sampson iste ducens uxorem de terra Philisthiim, Christus est coniungens sibi Ecclesiam de perfidia gentilitatis.
168Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0060B (auctor fl. 1150)
Sub eo vero quod ore dicitur est cogitatio, dum servo Dei orante, cogitatio ipsius ad aliquam necessitatem corporalem relabitur: ut si post multum ieiunium orans cogitet de refectione, post multas vigilias de somno, in infirmitate de proprio dolore.
169Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0062C (auctor fl. 1150)
Nemo confidat in iuventute vel in fortudine sua, post diuturnitatem temporis promittens sibi dies poenitentiae, et gratiam reconciliationis: quoniam qui hodie est, forsan non erit cras: et multi longa arripientes itinera, media via substiterunt.
170Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0063A (auctor fl. 1150)
Qui vero gaudium istud furantur, sunt hi, qui post commissa peccata occulto poenitentiae fructu volunt accedere ad Dominum.
171Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0066A (auctor fl. 1150)
Sed interim Sara ridet post ostium tabernaculi, quando illicitas suggerit delectationes caro repugnans spiritui, quae postmodum correpta repromissionem accepit de filio: quia carne refrenata per spiritum etiam corpus suam mercedem accipiet in futuro.
172Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0072B (auctor fl. 1150)
Cum enim Dominus Ezechieli dixisset: Fode parietem, post paululum subiungit idem propheta: Vidi et ecce omnis similitudo animalium et reptilium, et idola domus Israel depicta erant in pariete (Ezech. VIII) . Paries iste quem Dominus fodi iussit, obscuritas est conscientiae quam sensus hominis hebetatus penetrare quandoque non praevalet, eo quod pondere peccatorum a luce veritatis longe relegatus nescit mala sua cognoscere, intelligere peccata sua, plangere infirmitates quibus opprimitur, ut revertatur ad Dominum et ignoscat ei.
173Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074B (auctor fl. 1150)
Calceamenta quae fructus mortui animalis sunt, fructum beatae illius vitae significare possunt, quam Christus sanguine suo nobis acquisivit, de qua dictum est: Vivificabit nos post duos dies, in die tertia suscitabit nos (Oseae. VI) . Qui ergo semen fratris sui verbum veritatis seminando, spiritaliter exhortando suscitare negligit, discalciabitur id est fructu vitae aeternae privatus in facie Ecclesiae et sanctorum angelorum apparebit, eo quod fratrem suum, quem spiritali doctrina lucrari potuit, perversa doctrina a via salutis separavit.
174Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0079C (auctor fl. 1150)
Ex ipsa autem recordatione divinae clementiae, post pudorem tertius ad peccatorem mittitur nuncius, id est, praesumptio veniae.
175Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0079D (auctor fl. 1150)
Quis enim peccatorum non speret veniam, quando meminit latronis illius confitentis, Mariae lacrymantis, publicani pectus suum tundentis, mulieris Cananaeae peccata sua lugentis, Petri denique negantis, Pauli persequentis, qui omnes in plenitudine divinae misericordiae post tanta scelera non solum veniam, sed et gloriam consecuti sunt.
176Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0081A (auctor fl. 1150)
Incessu vero lento inde exire machinati sunt, qui post cogitationem bonam formam induerunt religionis, sed per commoda carnis et illicita desideria distracti, desides effecti sunt: et quanto amplius aetate profecerunt, tanto plus defecerunt religione.
177Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0088B (auctor fl. 1150)
Per viam irriguam gradiuntur illi, qui, post multos lapsus criminum et circuitus errorum in se reversi, considerant in quantum profundum miseriae devoluti sunt, et lachrymis peccata sua abluentes, cum filio prodigo revertuntur ad Deum dicentes: Pater, peccavi in coelum et coram te, et non sum dignus vocari filius tuus: fac me sicut unum de mercenariis tuis (Luc. XV) . Via inaquosa gradiuntur illi, qui non acquiescentes carni et sanguini servaverunt vestimenta sua candida, ne nudi appareant, et immaculatos se custodientes ab hoc saeculo, puero Iesu castitatem offerunt, illud Apostoli mandatum implentes: Habete sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum (Heb. XII) . Via regia gradiuntur illi, qui pleni sunt operibus bonis et eleemosynis, et timorati in mandatis Domini Dei, pedes sunt claudorum, oculi caecorum, manus debilium, patres orphanorum illud promissum expectantes: Beati misericordes, quoniam ipsi misericordiam consequentur (Matth. V) . Via lucida gradiuntur sacrae Scripturae investigatores, legentes librum Dei legis intus et foris: intus per cognitionem veritatis, foris per exercitium boni operis.
178Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0101B (auctor fl. 1150)
Volat per plana camporum, per compita hortorum, et condensa nemorum, flores habentes in se sementem dulcedinis quaerit: postmodum inventis floribus ore mordaci virtutem saporis ex flore sugendo extrahit, et revertens ad alvearia mirabili artificio favum id est ceram cum melle perducit, sed operatione aliena post modum melle a cera seiuncto, in cereum cera formatur, qui accensus igne ad altare Christi praesentatur.
179Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0108C (auctor fl. 1150)
Memoria est illius iocunditatis, quam post huius peregrinationis labores expectamus, transferendi in libertatem gloriae filiorum Dei.
180Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0119C (auctor fl. 1150)
De odore autem istius floris in Canticis scriptum est, ubi fidelis anima loquitur ad Deum dicens: Trahe me post te, curremus in odore unguentorum tuorum (Cant. I) . Et alibi: Ecce odor filii mei sicut odor agri pleni, cui benedixit Deus (Gen. XXVII) . Odor super omnia necessarius, utpote infirmis purgativus, proficientibus confortativus, perfectis vero sanativus.
181Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0124A (auctor fl. 1150)
Ergo, fratres dilectissimi, ne in illo tremendo iudicio Christus Dominus loquatur nobis dure, sumamus de optimis terrae fructibus, et feramus ei munera, videlicet, modicum resinae, mellis, et stiracis, stactes , et terebinti, hoc est, virtutes et opera virtutum quae per ista significantur: quia forsitan ignoscet et relinquet post se benedictionem.
182Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0135B (auctor fl. 1150)
Ad hanc umbram invitamur omnes hoc sacro tempore Dominicae passionis, ut sedeamus sub ea facti imitatores ipsius: nam qui dicit se in ipso manere, debet etiam post ipsum ambulare (Ioan. II) . Hac umbra modo obumbrata est sancta Ecclesia, dum cessant ab ore eius cantus laetitiae, cessat ornatus ministrorum, apparatus altarium, sed et animae compunctae super peccatis suis, quod lachrymae et suspiria poenitentium confitentur.
183Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0148A (auctor fl. 1150)
Crux latronis qui fuit a sinistris, poena est finaliter peccantium: crux latronis qui fuit a dexteris, poena est post lapsum poenitentium: crux Salvatoris est poena innocenter viventium.
184Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0160D (auctor fl. 1150)
Lingua canis medicina poenitentialis est, qua sanantur illi, qui post graves lapsus peccatorum et criminum fortiores resurgunt.
185Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190B (auctor fl. 1150)
Post hanc nascitur humilitas subiectionis, ut is qui parvus est in oculis suis, humiliet seipsum subditus propter Deum sublimiori potestati, et totum se alieno imperio committat, nihil propriae reservet voluntati.
186Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0210C (auctor fl. 1150)
Nobis vero qui post regenerationem baptismi, recidivum passi sumus, datur hoc munus gratiae in contritione cordis.
187Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0221A (auctor fl. 1150)
Remedium conversationis contra vae poenale institutum est, vae, inquam, ignis gehennalis, vel ignis purgatorii, ut hi qui, abiecta saeculari conversatione, laboribus poenitentiae et bonorum operum exercitiis peccata sua in seipsis puniunt, et post excessum vitae huius nihil puniendum in se relinquentes, sine impedimento dirigant spiritum ad Deum qui fecit illum.
188Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236B (auctor fl. 1150)
Quod aedificandum et post subversionem mundandum nobis insinuatur, ut si omnis aedificatio constructa crescat in templum sanctum in Domino.
189Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0236D (auctor fl. 1150)
Post cognitionem dilectio quasi sapiens architectus, fundamentum erigit, in ingressu ponens discretionem, in capite devotionem, in sinistro latere compassionem, in dextro vero mansuetudinem.
190Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0237A (auctor fl. 1150)
Pro vitio virtus crimina saepe tulit. (OVID.) In omni ergo sacrificio tuo sal offeras, hoc est discretionem habeas, sicut praecipit tibi Dominus (Levit. II) , ne si onera importabilia alligaveris citius oneri succumbas: aut si inutiles collegeris lentiscas, et desidiosus fias sicut in Apocalypsi legitur: Utinam calidus esses, aut frigidus: sed quia neque calidus es neque frigidus, incipiam te evomere ex ore meo (Apoc. III) . Post discretionem sequitur devotio in oratione, compassio in proximi infirmitate, devotio quantum ad Deum, compassio quantum ad proximum, mansuetudo quantum ad te ipsum.
191Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0238A (auctor fl. 1150)
Unam sub Salomone, secundam post captivitatis reditum de Babylone, tertiam vero per Iudam Machabeum in templi desolatione.
192Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0238D (auctor fl. 1150)
Hanc secundam spiritus innovationem tribus modis oportet comparari, scilicet abiectione propriae voluntatis, patientia tribulationis, et desiderio patriae coelestis, quae tria et ipse Salvator praescripsit, dicens: Qui vult venire post me, abneget semetipsum et tollat crucem suam, et sequatur me (Luc. IX) . Abneget semetipsum, deponendo propriam voluntatem: tollat crucem suam, patientiam habendo tribulationis: et sequatur me, desiderio patriae et operis imitatione.
193Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0243C (auctor fl. 1150)
Sed ignis purgatoria purgatorii quidem est, quia purgatur quis eam patiendo, sed non est meritoria, quia nihil meretur quis, qui sustinet eam agendo, cum post hanc vitam non sit locus merendi: et ideo aliquem liberari de poena purgatorii, non est de merito hominis, sed de sola ordinatione divinae voluntatis.
194Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0259B (auctor fl. 1150)
Quid est dulcius libertate post captivitatem, et reconciliatione post impietatem?
195Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0259D (auctor fl. 1150)
Quoniam nauta multis iactatus fluctibus in regenda navi sapientior efficitur, miles post multa susceptae vulnera in congressu belli cautior redditur: gratior serenitas post imbrem, quies post laborem, et per experimenta malorum crescit amor virtutum.
196Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0260A (auctor fl. 1150)
Aliqui enim ex ipsis post multa forte scelera commissa in seculo ad Deum conversi sunt, alii vero cum ipsa vitae innocentia quam tenuerunt, seipsos Deo sacrificium obtulerunt.
197Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0267C (auctor fl. 1150)
Oliva igitur nostra, id est, beata Dei Genitrix, distillavit oleum effusum simpliciter viventibus: oleum purissimum, fortiter operantibus: oleum laeticiae, ardenter amantibus: oleum unctionis, id est misericordiae criminosis post lapsum redeuntibus.
198Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0269C (auctor fl. 1150)
In plateis autem umbra platani huius diffusa est, quoniam omnibus criminosis, et sub peccati onere gementibus, opem suae protectionis porrigit, omnibus, inquam, post lapsum redeuntibus et desiderantibus viam salutis.
199Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0270D (auctor fl. 1150)
Unde Psalmista ex persona eius: Sicut aqua effusus sum, et dispersa sunt omnia ossa mea (Psal. XXI) . Post resurrectionem vero tanquam crystallus firmatus et solidatus fuit, eo quod impassibilis et immortalis, sicut David propheta dicit: Fiat manus tua super virum dexterae tuae, et super filium hominis quem confirmasti tibi (Psal. LXXIX) . Unde Ezechiel propheta ipsum appellat firmamentum, et crystalli speciem dicit habere, ubi sic loquitur: Super capita quatuor animalium similitudo firmamenti, quasi aspectus crystalli horribilis extendit super capita ipsorum quatuor (Ezech. I.) Luminaria vero huius firmamenti omnes sancti sunt, qui in eo sunt fundati.
200Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211; (auctor fl. 1150)
Ego sane tanto maiore beneficio te sacrae theologiae vere studiosos devinxisse existimarim, quanto animi bona corporis commoda praecellunt, quantoque caduca et paulo post quantumvis praeclara ad interitum tamen vergentia, immortalibus nunquam edacis vetustatis iniuriae opportunis cedunt.
201Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0773 (auctor 947-1030)
Libertas delinquendi, tunc crimina stabunt Excluduntur et hi quos sola scientia comit (20), Christi conservos, et quos sapientia nutrit, Et quibus apparent introductoria sanae Doctrinae, quae depromit post terga cicatrix: Sacrae si magnus fidei surrexerit error, Omni censura conventus sint alieni, Consultu regis hi praecidantur ab omni ( sic ), Omnibus egressis thalamum post ostia servent (21) Hoc solum rutilo praeceptum scribitur auro, Ut procurator regis, mundana ministrans (22), Sit piger, ignavus, modica virtute repletus.
202Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0775 (auctor 947-1030)
Lubrica sustineant galeam cinctoria lumbi (44): Corrigiis caput astrictum mucrone corones: Spicula post tergum teneas, tunc dentibus ensem, Et cogit iuvenes lentos ascendere currus (45), Atque senum praecepit equos conscendere turbam, Ascendant asinum bini, denique camelum (46): Si non sufficiunt, bubalum conscendite terni.
203Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0779 (auctor 947-1030)
Quae sit dicemus, post haec intentio nostra Mystica; distinctus disponitur ordo supernus (72): Cuius ad exemplar terrenus fertur haberi.
204Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0779 (auctor 947-1030)
Hos pia lex omni mundana sorde sequestrat (79), Non scindunt terram, non stant post terga iuvencum.
205Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0785 (auctor 947-1030)
R. Iudicet Omnipotens; mecum divina sit illa, P. Undique pax bona post certamina, postque labores (131): Et status Ecclesiae per se sua iura tenebit.
206Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513B (auctor 969-988)
Sed vestra clementia Coloniae, quo post venturi sunt, tanto ducem aptum itineri eis provideat.
207Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0516C (auctor 969-988)
Divina quippe gratia praeveniente, ac precum vestrarum instantia suffragante, omnibus episcopii rebus potimur ut ante, nec quidquam ex tanta fama aliud fuit, nisi quod post meridiem occupatis militibus regiis vino et somno, oppidani totis viribus eruptionem fecerunt, nostrisque resistentibus ac eos repellentibus, a mendicis cremata sunt castra; quo incendio omnis apparatus obsidionis absumptus est.
208Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0519B (auctor 969-988)
Unde intra mentis suae secretum, tanquam intra speculum amplissime contemplando collectis, quae sint, quae fuerint, quae post futura sequantur (ex praeteritis enim persaepe ventura coniiciuntur) quosdam procerum suorum, tam cleri quam militiae suae nobiles in praesenti sibi coessentes advocat, et quid voti mente diutius collectum supportet, expostulata sui gratia consilii, an approbent seu magis improbent audire et referre monet, dicens: Quo consilio et sententia iudiciorum Dei ad hanc pastoralis curae pervenerim et ordinatus sim dispensationem, penitus ignoro; sed quod semper timere debeo tanquam irruentes super me fluctus, sic onus istud quoties penso, toties reformido.
209Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0523C (auctor 969-988)
Post ubi omnia quae praeoptaverat episcopus ex sententia comparavit, iter cum suo comitatu Macerias castellum, quod tunc frater eius Godefridus comes constabilibat arripuit, et illum Tingensis coenobioli pauperculum abbatem, Lietaldum nomine, quam celerrime advocat, et sub testibus sanctique Remigii praeposito, seu aliis bonae fidei viris renarrat quidquid taxatum fuerat.
210Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524B (auctor 969-988)
Post illam namque miseriam, quam pene omnibus importat saeculi malitia, vix pertenuis scientia, et prope nulla clericalis seu canonici ordinis ad sciendum et intelligendum Deum vos exornat sapientia et continentia.
211Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0526B (auctor 969-988)
Post haec dicta et facta domnus Adalbero secundum pastoralis libri sententiam quae dicit: Sit rector internorum curam exteriorum occupatione non minuens (S. GREG. Past. curae part. II, cap. 7, init.) , exteriorum providentiam in internorum sollicitudine non relinquens, ne aut exterioribus deditus ab intimis corruat, aut solis interioribus occupatus quae foris debet proximis non impendat.
212Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 2, 5; 1 (opus 1158-1170)
Licet occupationes vestras ex magna parte noverim, negotia enim regni et ecclesie vestre dispositiones assiduis urgent vos meditationibus, ego tamen vester obedientiarius, ego - inquam - ille, cui crucem Christi imposuistis portare post Iesum, immensa vestra fretus pietate audeo me vestris occupationibus ingerere, ut, que circa Heidenhemensem cellam a tempore fundationis eius usque ad hec tempora nostra gesta sunt, per me fidelem vestrum cognoscatis.
213Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 3, 8; 2 (opus 1158-1170)
Vestrum est enim post deum quitquid in cella Heidenhenmensi laboravimus, vestrum, inquam, est, quod de manibus querentium animam nostram elapsi sumus, quia profecto, nisi sub umbra protectionis vestre tempore persecutionis latuissemus, innumerabilibus et inexquisitis erumpnis in nichilum redacti fuissemus.
214Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 5, 14; 5 (opus 1158-1170)
Cum igitur ille beatus rex gradus de virtute ad virtutem faceret, ut centuplum acciperet et vitam eternam possideret, igne divini amoris inflammatus assumptis secum liberis suis regnum et patriam dereliquit et peregrinationem duram, que etiam pauperibus gravis esse solet, aggressus occeani periculo se commisit et tandem post magnos labores et multa pericula Luccam usque pervenit et inibi mortali infirmitate consummatus in monasterio sancti Frigdiani in domino feliciter requievit.
215Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 6, 15; 1 (opus 1158-1170)
Post cuius beatissimum transitum filii eius sanctus scilicet Willibaldus et Wunebaldus una cum sociis suis ad limina apostolorum Petri et Pauli perrexerunt, ubi a Gregorio papa, qui tunc apostolice sedi presidebat, benignissime suscepti orando et loca sanctificationum circumeundo aliquantum temporis devotissime exegerunt.
216Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 15, 46; 3 (opus 1158-1170)
Sicque factum est, ut bonitatis eius fama crescente sancto Bonifatio cunctisque in Moguntina metropoli manentibus acceptissimus fieret et in consiliis et in iudiciis, in consecrandis quoque ecclesiis et in aliis carismatum donis primum post episcopum locum obtineret, concessumque est ei cum privilegii attestatione, ut in his et in aliis deo digna gerendis ipse omnesque sucessores sui Eistetensis ecclesie pontifices, cum necessitas aut tempus exigeret, specialiter pre aliis vicem archiepiscopi gererent.
217Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 25, 77; 1 (opus 1158-1170)
Hoc quoque posteritati referendum opere pretium esse duximus, quod sancta Walpurga referente post sublevationem corporis sancti Wunebaldi veracissime factum esse cognovimus.
218Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 28, 82; 1 (opus 1158-1170)
Denique post mortem fratris sui sancta et venerabilis virgo Walpurga gubernacula et regimen regularis discipline in cella Heidinheimmensi, usque dum vixit, tenuit et se ipsam formam et exemplum bene vivendi ostendens omnem excessum strennue et, ut ita dicam, viriliter coercuit. Tante enim fuit, cum tempus et res exposcebat, gravitatis et tante suo tempore pietatis et mansuetudinis et omni tempore in omni conversatione tante extitit sanctitatis, ut ab omnibus merito veneraretur ut domina et a cunctis diligeretur ut mater amantissima.
219Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 29, 84; 1 (opus 1158-1170)
Cum post discessum fratris sui sancti Wunebaldi gubernacula regularis in Heidinheimensi ecclesia teneret, accidit, ut quidam ecclesiasticus nomine Gomeradus, qui concinnandis luminibus ecclesie preerat, conventui tempore cene lumen subtraheret et respectum dei non habens sanctam Walburgam graviter in hac re offenderet.
220Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 31, 98; 6 (opus 1158-1170)
Post hec valefaciens eis occulte ad Heidinheim rediit et post operationem huius signi in spiritu humilitatis maiori afflictione corpus suum maceravit.
221Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 33, 102; 2 (opus 1158-1170)
Tempore enim Gregorii pappe, qui tertius apostolice sedi presidebat, et Pipini Alamannorum regis et sancti Bonifatii martiris fundata fuit prenominata cella et a prima fundatione a monachis inhabitata, sed post mortem sanctorum Willibaldi et Wunebaldi et Walburgis a secularibus canonicis possessa et omnibus antiquitatis privilegiis abolitis mira dispensatione dei pastoralis virga sancti Wunebaldi argento circumtecta in testimonium prime institutionis in sinu altaris usque in hodiernum diem est reservata.
222Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 45, 129; 2 (opus 1158-1170)
Ceteri vero, quos post institutionem eiusdem episcopi constat illuc fuisse intrusos, sine cuiusquam beneficii perceptione velud invasores exinde propellantur. Si autem vobis super hoc obedire contempserint, in personas eorum excommunicationis, in locum vero auctoritate nostra interdicti sententiam promulgate .
223Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 47, 133; 2 (opus 1158-1170)
Aderant etiam tunc temporis Heidinheimenses canonici et diversorum cenobiorum viri religiosi, qui omnes post multas disputationum diversitates unanimi voto in unum consenserunt, ut ordo monastice religionis, qui a prima fundatione a beato Wunebaldo confessore Christi in Heidinmensi cella fuerat institutus, secundum preceptum domini pape denuo reformaretur, presertim cum nulla auctoritas, nulla necessitas, quare monachi exclusi fuerint, inveniretur.
224Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 57, 153; 4 (opus 1158-1170)
Post decessum vero ipsius clerici antiqua stipendia invadentes alios quoque primitus ibidem non investitos sibi aggregantes de bonis ecclesie ceperunt ad invicem contendere.
225Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 99, 234; 2 (opus 1158-1170)
Hoc quoque pacto firmissimo stabilitum est, ut post mortem eorum integre et sine inpedimento totius mali ingenii conservata ad usus monachorum inibi deo servientium redirent.
226Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 100, 240; 4 (opus 1158-1170)
Cum enim unicum haberet filium forma et corpore elegantem et eum divitiarum suarum heredem et baculum senectutis sue futurum esse speraret, repente cum coevis suis lasciviens oculum amisit et post parvo temporis spatio elapso vitam cum intollerabili merore patris finivit.
227Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 101, 242; 1 (opus 1158-1170)
Post cuius obitum cum superstites predicte emulationis socii nec metu terrerentur nec amore Christi ad misericordiam et ad reconciliationem monachorum traherentur, quidam iuvenis Eberhardus nomine, qui innumerabilia mala monachis intulerat et prenominato sacerdoti Ilsungo in festo sancti Wunebaldi et in sanctissimo adventu domini nostri Ihesu Christi, dum reliquias Richardi regis ad ecclesiam filii sui sancti Wunebaldi deferret, ambulatorem abstulerat, excommunicatus vitam terribiliter finivit.
228Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 101, 244; 4 (opus 1158-1170)
Huius Cunradi consobrinus, cui agnomen erat parvus Fridricus , monachis sancti Wunebaldi inimicissimus parvo post transacto tempore ydropi morbo percussus et ad cellam sancti Wunebaldi deportatus ibique monachus factus feliciter migravit ad dominum.
229Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 102, 248; 1 (opus 1158-1170)
Fuerunt autem adhuc eiusdem cognationis duo viri Regnoldus scilicet et Eberhardus cognati ad invicem et contra monachos summo conamine decertantes pro invicem. Hi totius amaritudinis molestias in monachos exercuerunt et sicut equus infrenis obfirmatis sensibus ad consensum pacis nulla ratione induci potuerunt, sed domino validam manum super cognatos et comilitones exercente tandem post multa tempora timore dei et amore pretii inducti, quod prius se numquam facturos condixerant, areas, quas infra ambitum habebant, episcopo resignaverunt et pactas reconpensationes inde recipientes deinceps cum abbate et fratribus suis pacem firmam habere consenserunt.
230Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 102, 249; 2 (opus 1158-1170)
Accepit autem Eberhardus in reconpensationem aree sue XI talenta probate monete, Regenoldus vero XIII talenta in reconpensationem aree sue recepit et aream unam iuxta ecclesiam sancte Walpurgis sitam de laboribus et sumptu abbatis edificatam et circumseptam et spinis circumquaque munitam et mansum unum, sub hac tamen conditione, ut post mortem eius mansus et area ad usus fratrum redeant cum omni integritate.
231Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 104, 253; 1 (opus 1158-1170)
Videns itaque abbas predicte celle, quod dominus mari et ventis imperasset et quod per interventum beati Wunebaldi aliquantulum quietius et remissius haberet, recordatus est beneficiorum omnium, que in tempore tribulationis Heidenhaimensis parrochianus sibi contulerat, et pertractans, ingratum et inmemorem esse beneficiorum, decimas Heidenhanensis parrochie, que ad ipsum pertinebant, predicto parrochiano, quoadusque viveret, in beneficium prestaret, sed integras et indivisas in proprios usus reservarett et post mortem eius sine diminutione ad utilitatem monasterii redirent.
232Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 105, 256; 2 (opus 1158-1170)
Quod factum miro modo Eistetensi episcopo Cunrado conplacuit - eo, quod sanctum Wunebaldum in quadam singulari veneratione et devotione haberet et post tanta temporum curricula reformationem illam non sine causa suis temporibus reservatam esse intelligeret.
233Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 106, 259; 1 (opus 1158-1170)
Contigit autem, ut ad aures Adriani pape, qui tertius post Eugenium papam apostolicam sedem regebat, fama predicte celle perveniret et ipse de reformatione monastice religionis et de eliminatione secularium vanitatum in domino gauderet.
234Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 119, 288; 1 (opus 1158-1170)
Hec Adelbertus abbas, qui primus post sanctum Wunebaldum dispensationem Heidinheimensis celle Eugenio papa precipiente suscepit, currente stilo et humili sermone conscripsit, ut posteritati notum fieret, quam mirabiliter, quam misericorditer, quam rationabiliter post tot annorum spatia per Eugenium papam ad statum prime institutionis predictam cellam deus restituisset.
235Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 1; 3 (opus 1158-1170)
Ipse quoque a sancto Bonifatio archiepiscopo, a sanctoque Willibaldo episcopo sancti Bonifatii suffraganeo illic in abbatem est consecratus paterque monasterii decem post consecrationem annis magnis virtutibus claruit monachosque una cum sanctimonialibus sibi subiectis in certammine regulaque beati Benedicti plenissime instruxit.
236Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 2; 1 (opus 1158-1170)
Beato vero Wunebaldo de hoc mundo ad celestem remunerationem pervocato monachisque illis, qui sub eo erant, illum ad eandem remunerationem partim sequentibus, partimque quasi oves sine pastore errantes ad alios abbates decedentibus, beata Walpurgis ex consultu beati Bonifatii archiepiscopi sanctique Willibaldi fratris sui consensu hereditarioque iure in loco eodem fratri suo una cum sanctimonialibus successit totumque locum illum cum omnibus utensilibus suis uni illi congregationi vendicavit regulamque eandem, quam sub fratre suo prius exercuerant, usque ad annum post obitum fratris sui sedecimum religiosissime excoluit.
237Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 5; 1 (opus 1158-1170)
Hec quoque tot animarum pericula a tempore Pippini imperatoris usque ad tempora Lotharii imperatoris, cui Cunradus rex successit in regno, duraverunt, locum illum penitus destruxerunt hereditariaque presumptione canonici illi locum illum devastaverunt et ad dei vindictam punitionemque conversationum illorum se invicem accusantium antiqua religio omnino annichilata est nec aliquis precedentium episcoporum presumptionem hanc sedare potuit, donec Gebehardus, qui post redditam ecclesiarum electionis libertatem primus ad Aureacensem ecclesiam gubernandam electus est, presumptionem illam zelo iustitie emulari cepit.
238Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 2; 4 (auctor -c.1150)
Singulare etenim privilegium sapientie post quoque mortem facit vivere, sic econtrario desidia, mater inscientie, noverca sapientie torpescendo perimere.
239Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 3; 13 (auctor -c.1150)
Aliter: quicquid huius vite iocundius et future felicius; aliter: Marie officia post Marthe exercitia; aliter: Rachelis pulchritudinem post Lie lippitudinem, post practicen theoreticen.
240Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 3; 43 (auctor -c.1150)
27. Domno venerando multis virtutibus decorato, Deo caro Albericus frater et omnes amici post practicen theoreticen.
241Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 3; 49 (auctor -c.1150)
cordisque medullis utriusque hominis felicitatem; vel: quicquid unquam melius ac in Domino felicius, post huius vite cursum perenne bravium, lucem post tenebras.
242Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 3; 52 (auctor -c.1150)
34. Eloquentie micanti fulgoribus trifide et mathematheos radiante lampade quadrifide, Rachelis conubia post Lie basia [aut] Rachelis suavia.
243Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 29 (auctor -c.1150)
Superstitibus an rebus humanis exemptis loquar ambiguus, scribo mestissimus; duobus namque lustris exactis postquam patria exul doctrine studio peregre profectus sum, nullam post hanc consolationem paternam vel maternam suscepi, nullam legationem, ut debui, accepi.
244Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 71 (auctor -c.1150)
Quis enim Ciceroniana eloquentia sic habundans, quis sic Maroniana proprietate redundans, quis prime artis sic precepta eructat, quis Aristotelicas sic disputationes coniectat, quis tibi vini pocula sic propinat, quis ad quadrivii fastigia sic aspirat, quis ita affectat singula, ut post fidem universa?
245Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0919B (auctor fl. 964)
Hoc ergo miraculum hortor ut memoriae tradas et ut semper obedientiae virtutem ante oculos habeas, quia sicut illo tempore illius monachi obedientia exstinxit ignem fornacis, sic et modo si fueris obediens, ipsa virtus in corde tuo ignem vitiorum exstinguet; et si hic ignis vitiorum exstinctus fuerit in te, nequaquam post mortem in ignem descendes aeternum, sed ad coelestem gloriam sine fine manentem.
246Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0920A (auctor fl. 964)
Sed iam tempus est ut post trium virtutum doctrinam vigilanter attendas, quanta sit virtus continentiae, et quod continentia non solum in cibo et potu, sed etiam in locutione et in somno ac vestitu.
247Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0920A (auctor fl. 964)
Scito pro certo quod unusquisque, quo in hac vita plus in Dei servitio laboraverit, eo maiorem post mortem a Domino mercedem recipiet.
248Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0921B (auctor fl. 964)
Post quinquaginta vero annos, dum eius soror eum vivere et habitare eum in eremo cognovisset, non cessabat, donec inspiceret.
249Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0921C (auctor fl. 964)
Post cuius obitum nullus illic habitare praevaluit.
250Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0926A (auctor fl. 964)
Aptissime vero in his possumus cognoscere, quare nobis semper flere conveniat, scilicet ne post huius vitae discessum in luctum veniamus aeternum.
251Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0926B (auctor fl. 964)
Et dicit ei senex: Filii Israel post quadraginta annos intraverunt terram promissionis, ad quam si perveneris, iam nullum timebis bellum.
252Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928A (auctor fl. 964)
Quam prope post luctum admovenda est beatitudo tua, ut quod plangis desiderio emendandi, ne iterum delectet diabolo suadente!
253Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928C (auctor fl. 964)
Dicebant de eo, quia vespere Sabbati lucescente in Dominica relinquebat post se solem extensis manibus ad coelum, donec mane die Dominico ascendens sol, illustraret faciem eius, et sic residebat.
254Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0928D (auctor fl. 964)
Permansit autem faciens iugiter quatuor dies, et post haec vocavit me dicens: Sequere me.
255Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0930B (auctor fl. 964)
Si te delectat balneorum usus, veniat tibi ad memoriam beatus Iacobus frater Domini, qui primus post apostolos Ierosolymorum rexit Ecclesiam, de quo Iosephus narrat, quod nunquam carnem comederit, nec balneo usus fuerit unquam, nec lineis vestibus fuerit indutus, non caput suum secundum consuetudinem gentis suae oleo unxerit.
256Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0932D (auctor fl. 964)
Ego autem novi, quia huiusmodi passiones pro peccatis meis eveniunt, et melius est hic poenas solvere, quam post mortem perpetua supplicia sustinere.
257Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0934A (auctor fl. 964)
Firmiter enim debemus credere, quod nullum peccatum sine vindicta relinquatur: aut enim hic per poenitentiam, unusquisque suum peccatum delet, aut Dominus pie per suum flagellum purgat, aut post mortem igne purgatorio expiabitur.
258Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0934A (auctor fl. 964)
Quod si his modis peccatum hominis non fuerit deletum, post hanc vitam in ignem descendet aeternum.
259Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0935A (auctor fl. 964)
Huiusmodi cladem plenam valde gemitibus audivit Ambrosius, et cum princeps Mediolanum venisset, et solemniter in sacrum templum voluisset intrare, occurrit foris ad ianuas beatus Ambrosius, et ingredientem his sermonibus a templi ingressu prohibuit: Nescis, o imperator, perpetratae necis a te quanta magnitudo, neque post causam tanti furoris mens tua molem praesumptionis agnoscit?
260Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0936A (auctor fl. 964)
Ipse vero spe data post paululum est secutus, credens Rufini promissionibus.
261Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0936B (auctor fl. 964)
Tunc ait antistes: Quam, inquit, poenitentiam ostendisti post tantas iniquitates?
262Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0537A (auctor fl. 820)
Et ideo necesse est ut tales ibi ponantur, qui omnes necessitates interiores facere possint, et de familia nostra sint; nec contradicere quidquam audeant, et iuxta quod esse potest ut officiales sint, et de ipso officio, vel religione sua, post praepositum et decanum, ad custodem sancti Ioannis respiciant: nec omnino sine custodia relinquantur, ne propter aliquam turpitudinem illorum religio monasterii blasphemetur.
263Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0544D (auctor fl. 820)
In nativitate Domini III, in S. Stephani II, in S. Ioannis II, in natale Innocentium I, in S. Silvestri I, Octava Domini I, in Theophania II, Octava Epiphaniae I, sanctae Agnetis I, dedicatio S. Ioannis, et Balthildis I, Purificatio sanctae Mariae II, S. Agathae I, S. Vedasti I, S. Gregorii I, S. Benedicti I, Annuntiatio S. Mariae I, Philippi et Iacobi II, S. Ioannis Baptistae I, S. Petri II, S. Pauli I, S. Martini I, S. Iacobi I, Dedicatio S. Petri I, Dedicatio S. Stephani I, S. Laurentii I, Assumptio S. Mariae I, S. Bartholomaei I, S. Ioannis I, Nativitas S. Mariae I, S. Matthaei I, S. Mauritii I, S. Firmini I, S. Michaelis I, S. Dionysii I, Simonis et Iudae I, Omnium sanctorum II, S. Quintini I, S. Martini I, S. Ceciliae I, S. Andreae I, Fusciani et Victorici I, S. Thomae I, In Coena Domini II, in Sabbato sancto I, in sancto Pascha III, et per hebdomadam totam II, in Ascensione Domini II, in Pentecoste III, post vindemias I, dies Dominici XLVIII, sabbatum similiter, festivitates sanctorum L.
264Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0548C (auctor fl. 820)
Si aestivum tempus fuerit, peractis his horis, post quas continuo in refectorio generaliter eundum est, oportet ut omnes cum silentio in ecclesia subsistant, quousque audito signo, caute reverentiam Deo dantes exeant, et cum praefato silentio intrantes, et residentes, et exeuntes de refectorio, singuli ad ea quae tunc secundum tempus ratio docuerit, vel iussum fuerit, attendant.
265Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0548C (auctor fl. 820)
Si autem hiems fuerit, et calefaciendi necessitas ingruerit, prout ei qui praeest visum fuerit, sive ante, seu post peractum officium aliquod intervallum fiat, quando se calefacere possint; sin autem, in ecclesia exspectent, ut supra.
266Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, p1; 3 (auctor c.624-704)
III. De illo lapide, qui ad hostium monumenti eius aduolutus est, quem angelus Domini de caelo descendens post resurrectionem eius reuoluit.
267Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, p1; 6 (auctor c.624-704)
VI. De basilica, quam Constantinus uicinam supra dictae ecclesiae in eo fabriuauit loco, ubi crux Domini ruinis superata post multa tempora refossa inuenta est terra.
268Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 1; 8 (auctor c.624-704)
Mirum dictu, post diem supra memoratarum recessionis cum diuersis turmarum iumentis nocte subsequente inmensa pluuiarum copia de nubibus effusa super eandem descendit ciuitatem, quae totas abstergens abominabiles de plateis sordes ablutam ab inmunditiis fieri facit eam.
269Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 1; 10 (auctor c.624-704)
Quae scilicet caelestium aquarum inundatio per orientales interfluens portas et omnia secum stercoralia auferens abominamenta uallem Iosaphat intrans torrentem Cedron auget et post talem Hierosolymitanam baptizationem continuatim eadem fluminalis eIuberatio cessat.
270Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 2; 10 (auctor c.624-704)
Sed et hoc etiam notandum esse uidetur, quod mausoleum Saluatoris, hoc est saepe supra memoratum tegurium, speleum siue spelunca recte uocitari possit, de quo uidelicet Domino Iesu Christo in ea sepulto propheta uaticinatur dicens: Hic habitabit in excelsa spelunca petrae fortissimae, et paulo post de ipsius Domini resurrectione ad apostolos laetificandos subinfertur: Regem cum gloria uidebitis.
271Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 3 (auctor c.624-704)
III. DE ILLO LAPIDE, QVI AD HOSTIVM MONVMENTI EIVS ADVOLVTVS EST, QVEM ANGELVS DOMINI DE CAELO DESCENDENS POST RESVRRECTIONEM EIVS REVOLVIT.
272Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 3; 1 (auctor c.624-704)
Sed inter haec de illo supra memorato lapide, qui ad hostium monumenti dominici post ipsius Domini sepultionem crucifixi multis trudentibus uiris aduolutus est, breuiter intimandum esse uidetur, quem Arculfus intercisum et in duas diuisum partes refert, cuius pars minor ferramentis dolata quadratum altare in rotunda supra scripta ecclesia ante hostium saepe illius memorati tegurii, hoc est dominici monumenti, stans constitutum cernitur; maior uero illius lapidis pars aeque circumdolata in orientali eiusdem ecclesiae loco quandrangulum aliud altare sub linteaminibus stabilitum exstat.
273Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 6 (auctor c.624-704)
VI. DE BASILICA, QVAM CONSTANTINVS VICINAM SVPRA DICTAE ECCLESIAE IN EODEM FABRICAVIT LOCO, VBI CRVX DOMINI BVINIS SVPERATA POST MVLTA TEMFORA REFOSSA INVENTA EST TERRA.
274Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 6; 1 (auctor c.624-704)
Huic ecclesiae in loco Caluariae quadrangulata fabricatae structura lapidea illa uicina orientali in parte cohaeret basilica magno cultu a rege Constantino constructa, quae et Martyrium appellatur, in eo, ut fertur fabricatum loco, ubi crux Domini cum aliis latronum binis crucibus sub terra abscondita post ducentorum XXXIII cyclos annorum ipso Domino donante reperta est.
275Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 7; 1 (auctor c.624-704)
Inter illam quoque Golgothanam basilicam et Martyrium quaedam inest exedra, in qua est calix Domini, quem a se benedictum propria manu in cena pridie quam pateretur ipse conuiua apostolis tradidit conuiuantibus, qui argenteus calix sextarii Gallici mensuram habens duasque ansulas in se ex utraque parte continens conpositas, in quo utique calice illa inest spongia, quam aceto plenam hysopo circumponentes Dominum crucifigentes obtulerunt ori eius: de hoc eodem calice, ut fertur, Dominus post resurrectionem cum apostolis conuiuans bibit, quem sanctus Arculfus uidit et per illius scrinioli, ubi reconditus habetur, operculi foramen pertusi manu tetigit propria osculatus; quem uidelicet calicem uniuersus ciuitatis populus cum ingenti ueneratione frequentat.
276Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 9; 1 (auctor c.624-704)
De illo quoque sacrosancto Domini sudario, quod in sepulchro super caput ipsius fuerat positum, sancti Arculfi relatione cognouimus, qui illud propriis conspexit obtutibus, hanc, quam nunc craxamus, narrationem, quam totus Hierosolymitanus ueram esse protestatur populus; plurimorum namque testimonio fidelium Hierosolymitanorum ciuium hanc pronuntiationem sanctus Arculfus didicit, qui sic ipso intentius audiente saepius pronuntiarunt dicentes: Ante annos ferme ternos sacrosanctum linteolum, quod quidam satis idoneus credulus Iudaeus de sepulchro Domini statim post eius resurrectionem furatus multis diebus apud se occultauit, ipso donante Domino post multorum circulos annorum repertum in notitiam totius populi uenit.
277Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 9; 7 (auctor c.624-704)
Sed post quintae generationis tempora annorum multis processibus transactis eiusdem cognationis deficientibus hereditariis fidelibus sacrum linteum in manus aliquorum infidelium Iudaeorum deuenit, qui et ipsi, quamlibet indigni tali munere, tamen illud honorifice amplexi diuina donante largitione nimis diuersis locupletati opibus diuites facti sunt.
278Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 23; 14 (auctor c.624-704)
Sed et hoc nobis non esse tacendum uidetur, quod saepe memoratus Arculfus de hac eadem rotunda ecclesia mihi diligentius interroganti retulit dicens: In anniuersaria diei dominicae ascensionis sollemnitate per omnes annos ualidissimi flaminis procella meridianis horis post peracta in eadem basilica sacrosancta missarum sollemnia forti impetu inruere in tantum solet, ut nullus hominum stare uel etiam sedere in illa ecclesia et uicinis ei locis quoquo possit modo, sed omnes tamdiu in terra prostratis uultibus superstrati iacent, donec illa terribilis procella pertranseat.
279Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 27; 7 (auctor c.624-704)
Multi enim uenient in nomine meo dicentes, quia ego sum Christus, et cetera sequentia de nouissimis temporibus et saeculi consummatione, quae Matthaeus prolixo sermone prosequitur usque ad eum locum, quo et de tempore huius manifeste idem euangelista ex uerbis Domini protracti sermonis ostendit ita dicens: Et factum est, cum consummasset Iesus sermones hos omnes, dixit discipulis suis: Scitis, quia post biduum pascha fiet et filius hominis tradetur, ut crucifigatur et cetera.
280Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, p2; 3 (auctor c.624-704)
III. De illa petra extra murum sita, super quam aqua primae lauationis eius post natiuitatem effusa est.
281Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 3 (auctor c.624-704)
III. DE ILLA PETRA EXTRA MVRVM SITA, SVPER QVAM AQVA PRIMAE LAVATIONIS EIVS POST NATIVITATEM EFFVSA EST.
282Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 3; 1 (auctor c.624-704)
De illa petra extra murum posita, super quam aqua primae post natiuitatem dominici ablutionis corpusculi de muri summitate inclinato, in quo fuit, effusa est uasculo, breuiter commemorandum aestimo.
283Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 10; 3 (auctor c.624-704)
Adam protoplastus, cui peccanti continuo post perpetratum peccatum a deo creatore dictum est: Terra es et in terram ibis, separatus a ceteris tribus haut longe ad borealem illius extremam quadrangulati lapidei ualli partem non in saxeo in petra exciso sepulchro super terram, ut ceteri de semine eius honorati quiescunt, sed in terra humatus humo tectus et ipse puluis in puluerem uersus expectans resurrectionem cum uniuerso semine suo pausat.
284Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 13; 3 (auctor c.624-704)
Pro qua tertia condita est, quae post multa temporum interualla et ipsa subuersa est, cuius nunc quaedam, ut Arculfus refert, ruinarum uestigia monstrantur.
285Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 13; 4 (auctor c.624-704)
Mirum dictu, sola domus Raab post tres in eodem loco distructas ciuitates remansit, quae duos exploratores, quos Iesu Ben Nun transmisit, in solario eiusdem domus suae lini stipula abscondit, cuius lapidei parietes sine culmine permanent.
286Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 15; 1 (auctor c.624-704)
In qua uidelicet ecclesia idem sanctus Arculfus illos considerauit duodenos lapides, de quibus ad Iosue Dominus post transitum Iordanis locutus est dicens: Elege duodecim uiros, singulos per singulas tribus, et praecipe eis, ut tollant de medio Iordanis alueo, ubi sacerdotum steterunt pedes, duodecim durissimos lapides, quos ponetis in loco castrorum, ubi fixeritis hac nocte tentoria.
287Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 26; 4 (auctor c.624-704)
Hanc de Nazareth experientiam a sancto didicimus Arculfo, qui in illa duabus hospitatus est noctibus et totidem diebus et idcirco in ea diutius hospitari non poterat, quia ipsum cogebat locorum peritus Christi miles festinare de Burgunnia ortus uitam ducens solitariam Petrus nomine, qui post eundem circuitum ad illum, in quo prius est commoratus, reuersus est solitarium locum.
288Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 3; 5 (auctor c.624-704)
Quae uidelicet praedicabilis capsa, ut sanctus refert Arculfus, in tribus continuis diebus post expletum annum super altare aureum cum tali pretioso eleuatur thesauro.
289Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 3; 8 (auctor c.624-704)
Primus ante omnes imperator orbis illam inclinato osculatur uultu, deinde iuxta condicionum uel aetatum ordinem unus post unum accedens honorabile osculatur patibulum.
290Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 3; 10 (auctor c.624-704)
Tertia die, hoc est sabbato paschali, episcopus et uniuersus post eum clerus cum timore et tremore et omni honorificentia accedunt ordinatim uictoriale osculantes lignum in sua positum capsa, finitisque sanctis et laetificis talibus sacrosanctae crucis osculationibus illa uenerabilis capsa supercluditur et ad suum cum tali honorifico thesauro reportatur armarium.
291Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 1 (auctor c.624-704)
Arculfus homo sanctus, qui nobis haec omnia de dominica cruce narrauit, quam ipse propriis conspexit oculis et osculatus est, aliam nobis de aliquo confessore Georgio nomine relationem contulit, quam in Constantinopoli urbe a quibusdam expertis didicit ciuibus, qui hoc modo narrare soliti eidem dicebant: In Diospoli ciuitate cuiusdam confessoris Georgii in quadam domu statuta marmorea in columna, contra quam alligatus persecutionis tempore flagellatus est, formula depicta est; qui tamen post fiagellationem e uinculis absolutus multis uixit annis.
292Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 12 (auctor c.624-704)
Aliam quoque de eodem Georgio confessore certam relationem nobis sanctus Arculfus intimauit, quam ab expertis quibusdam satis idoneis narratoribus in supra memorata Constantinopolitana urbe indubitanter didicit, qui hoc modo de illo sancto confessore pronuntiare soliti erant dicentes: Quidam homunculus saecularis Diospolim ciuitatem in equo sedens ingressus eo in tempore, quo ad expeditionem faciendam multa populorum milia undique conueniebant collecta, illam accedens intrauit in domum, in qua supra memorata marmorea extat columna in se sancti confessoris Georgii habens depictam imaginem, ad quam quasi ad praesentem Georgium loqui coepit dicens: (Me tibi, Georgio confessori, et meum commendo equum, et ut per orationum uirtutem tuarum ab uniuersis bellorum atque morborum aquarumque periculis liberati ambo ad hanc usque urbem post expeditionis tempus incolumes reuersi perueniamus, et si tibi ita deus misericors nostram reuersionem donauerit prosperam secundum optionem nostrae paruitatis, ego hunc meum, quem ualde amo, ippum tibi pro munere donandum offeram in conspectu tuae adsignaturus formulae.
293Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 13 (auctor c.624-704)
' Quis sermunculis ocius terminatis domum egressus inter exercitus multitudinem cum ceteris contubernalibus commeans idem homuncio in expeditionis comitatu emigrat, qui post multa et diuersa bellica pericula, inter quae misella plurimorum milia homunculorum constituta disperierant, ipse in eodem suo sedens dilecto equo ab omnibus infestis casibus iuxta supra memoratam talem exemptus commendationem christicolae Georgio deo condonante ad Diospolim prospere reuertitur illamque domum, in qua eiusdem sancti confessoris habebatur imago, secum deferens aurum in equi pretium sui gaudenter intrat sanctumque Georgium ac si praesentem adloquitur dicens: Sancte confessor.
294Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 21 (auctor c.624-704)
Post equum ascensum discensumque per quatuor singulas uices intrans domum decem secum solidos adferens et ad inmobilem reuersus equum iterum in domum regressus huc atque illuc currebat et tamdiu illius ippus nulla instigatione remoueri poterat, usquequo numerus solidorum LX adinpleretur congregatorum.
295Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 23 (auctor c.624-704)
Hoc itaque iuxta id, quod desideras, totum auri pondus, uidelicet LX solidos, tibi munus offero, ippum quoque meum; quem tibi prius promiseram post expeditionem condonandum, nunc tibi, licet inuisibilibus alligamentis uinculatum, condono, sed mox, ut credo, resoluendum per tuam in deo honorificentiam.
296Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 5; 2 (auctor c.624-704)
'Quod audiens ille Iudaeus incredulus diabolo instigante eandem de pariete ualde iratus tulit imaginem et ad uicinam cucurrit domum, ubi humana stercora per longarum foramina tabularum egesta supra sedentium uentribus degeri solent, ibidemque ob Christi ex Maria nati dehonorationem imaginem eius per foramen super humanum stercus inferius iacens proiecit et ipse supersedens per idem foramen aluum purgans proprii stercus uentris super thoracidam beatae Mariae paulo ante inibi depositam dimittens stolidissime agens effudit et post turpissimam illam uentris purgationem ille infelicissimus discessit homo.
297Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 5; 4 (auctor c.624-704)
Igitur post illius discessum maligni alius de Christianorum plebe superuenit felix homo zelotypus dominicarum rerum; sciens, quod factum fuerat, imaginem sanctae Mariae requisiuit et inter humana stercora absconditam inueniens subleuauit et diligenter abstergens et lauans aquis emundauit mundissimis secumque in domo honorifice conlocatam habuit.
298Adamnanus Hiiensis, Canones, 88, 0815B
VI. Si vero una vice vel III morticinum manducaverint, post huius excessum de ventre eorum sana fide sumendae sunt.
299Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0780D
post diem supra memoratum recessionis cum diversis turmarum iumentis, nocte subsequente, immensa pluviarum copia de nubibus effusa super eamdem descendit civitatem: quae totas abstergens abominabiles de plateis sordes, ablutam ab immunditiis facit eam.
300Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0781A
Quae scilicet coelestium aquarum inundatio per orientales interfluens [Al., influens] portas, et omnia secum stercoralia auferens abominamenta, vallem Iosaphat intrans, torrentem Cedron auget; et post talem Hierosolymitanam baptizationem continuatim eadem fluminalis exuberatio cessat.
301Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0782D
Sed et hoc notandum esse videtur quod mausoleum [Al., magisoleum] Salvatoris, hoc est saepe supra memoratum tegorium, spelcum sive spelunca recte vocitari possit, de quo videlicet, Domino Iesu-Christo in ea sepulto, propheta vaticinatur dicens: Hic habitavit in excelsa spelunca petrae fortissimae (Isa. XXXIII) . Et paulo post de ipsius Domini resurrectione ad apostolos laetificandos subinfertur: Regem cum gloria videbitis.
302Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0783D
Sed inter haec de illo supra memorato lapide, qui ad ostium monumenti Dominici post ipsius Domini sepultionem crucifixi multis tradentibus viris advolutus est, breviter intimandum esse videtur: quem Arculfus intercisum et in duas divisum partes refert, cuius pars minor ferramentis dolata est, et quadratum altare in rotunda suprascripta ecclesia ante ostium saepe illius memorati tegorii, hoc est Dominici monumenti stans, constitutum cernitur: maior vero illius lapidis pars aeque circumdolata est, et in orientali eiusdem ecclesiae loco quadrangulum aliud altare sub linteaminibus stabilitum exstat.
303Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0785A
Huic ecclesiae in loco Calvariae quadrangulata fabricatae structura, lapidea illa vicina orientali in parte cohaeret basilica, magno cultu a rege Constantino constructa, quae et Martyrium ( Al., Monasterium] appellatur, in eo (ut fertur) fabricatum loco ubi crux Domini cum aliis latronum binis crucibus sub terra abscondita, post ducentorum XXXIII annorum cyclos, ipso Domino donante, reperta est.
304Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0785C
In quo utique calice illa inest spongia, quam aceto plenam hyssopo circumponentes Dominum crucifigentes obtulerunt ori eius. De hoc eodem calice (ut fertur) Dominus post resurrectionem cum apostolis convivans bibit.
305Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0786A
Plurimorum namque testimonio fidelium Hierosolymitanorum civium hanc pronuntiationem sanctus Arculfus didicit, qui sic ipso intentius audiente saepius pronuntiarunt dicentes: Ante annos ferme ternos sacrosanctum linteolum, quod quidam satis idoneus credulus Iudaeus statim post eius resurrectionem de sepulcro Domini furatus, multis diebus apud se occultavit; ipso donante Domino post multorum circulos annorum repertum, in notitiam totius populi venit.
306Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0786C
Sed post quintae tempore generationis annorum multis processibus transactis, eiusdem cognationis deficientibus haereditariis fidelibus, sacrum linteum in manus aliquorum infidelium devenit Iudaeorum: qui et ipsi, quamlibet indigni tali munere, tamen illud honorifice amplexi, divina donante largitione, nimis diversis locupletati opibus divites facti sunt.
307Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0792C
Sed et hoc nobis non esse tacendum videtur, quod saepe memoratus Arculfus de hac eadem rotunda ecclesia mihi diligentius interroganti retulit dicens: In anniversaria diei Dominicae Ascensionis solemnitate per omnes annos validissimi flaminis procella meridianis horis, post peracta in eadem basilica sacrosancta missarum solemnia, forti impetu irruere in tantum solet, ut nullus hominum stare vel etiam sedere in illa ecclesia et vicinis eis locis quoquo possit modo, sed omnes tandiu in terra prostratis vultibus superstrati iacent, donec illa terribilis procella pertranseat.
308Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0794B
Multi enim venient in nomine meo dicentes, quia ego sum Christus (Ibid.) , et caetera sequentia de novissimis temporibus et saeculi consummatione, quae Matthaeus prolixo sermone prosequitur usque ad eum locum, quo et tempore [Al., tempus] huius manifeste idem evangelista ex verbis Domini protracti sermonis ostendit ita dicens: Et factum est cum consummasset Iesus sermones hos omnes, dixit discipulis suis: Scitis quia post biduum Pascha fiet, et Filius hominis tradetur ut crucifigatur (Matth. XXVI) , et caetera.
309Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0795C
CAPUT III. De illa petra extra muros sita, super quam aqua primae lavationis eius post nativitatem effusa est.
310Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0795C
De illa petra extra murum posita, super quam aqua primae post nativitatem Dominici ablutionis corpusculi, de muri summitate inclinato, in quo fuit effusa vasculo, breviter commemorandum aestimo.
311Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0797C
Adam protoplastus cui peccanti continuo post perpetratum peccatum a Deo creatore dictum est: Terra es et in terram ibis, separatur a caeteris tribus haud longe ad borealem illius extremam quadrangulati lapidei valli partem, non in saxeo in petra exciso sepulcro super terram, ut caeteri de semine eius honorati quiescunt; sed in terra humatus humo tectus, et ipse pulvis in pulverem versus, exspectans resurrectionem cum universo semine suo pausat.
312Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0799A
Quae eodem tempore, quo Hierusalem Romani obsedebant, propter civium perfidiam capta et destructa est, pro qua tertia condita est, quae post multa temporum intervalla et ipsa subversa est: cuius nunc quaedam (ut Arculfus refert) ruinarum vestigia monstrantur. Mirum dictu!
313Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0799B
sola domus Rahab post tres in eodem loco destructas civitates remansit, quae duos exploratores quos Iesu-ben-Nun [Id est Iosue filius Nun] transmisit, in solario eiusdem domus suae lini stipula abscondit: cuius lapidei parietes sine culmine permanent.
314Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0799D
In qua videlicet ecclesia idem sanctus Arculfus illos consideravit duodenos lapides, de quibus ad Iosue Dominus post transitum Iordanis locutus est, dicens: Elige duodecim viros singulos per singulas tribus, et praecipe eis ut tollant de medio Iordanis alveo, ubi sacerdotum steterunt pedes, duodecim durissimos lapides, quos ponetis in loco castrorum, ubi fixeritis hac nocte tentoria (Iosue IV) . Hos, inquam, Arculfus viderat: e quibus senos in dextera ecclesiae parte in pavimiento iacentes, et alios eiusdem numeri in aquilonali, omnes impolitos et viles, conspexit: quorum unumquemque (ut ipse refert Arculfus) huius temporis duo iuvenes viri fortes vix possunt de terra sublevare.
315Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0804C
Hanc de Nazareth experientiam a sancto didicimus Arculfo, qui in illa duabus hospitatus est noctibus et totidem diebus; et idcirco in ea diutius hospitari non poterat, quia ipsum cogebat locorum peritus Christi miles festinare, de Burgundia ortus, vitam ducens solitariam, Petrus nomine, qui post eumdem circuitum ad illum in quo prius commoratus reversus est solitarium locum.
316Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0809D
Quae videlicet praedicabilis capsa, ut sanctus refert Arculfus, in tribus continuis diebus post expletum annum super aureum altare cum tali elevatur pretioso thesauro.
317Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0810A
Primus ante omnes imperator orbis illam inclinato osculatur vultu: deinde iuxta conditionum vel aetatum ordinem unus post unum accedens, honorabile osculatur patibulum.
318Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0810B
Tertia die, hoc est sabbato paschali, episcopus et universus post eum clerus cum timore et tremore et omni honorificentia accedunt ordinatim, victoriale osculantes lignum in sua positum capsa: finitisque sanctis et laetificis talibus sacrosanctae crucis osculationibus, illa venerabilis capsa superclauditur, et ad suum cum tam honorifico thesauro reportatur armarium.
319Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0810D
In Diospoli civitate, cuiusdam confessoris Georgii in quadam domu statua marmorea in columna, contra quam alligatus persecutionis tempore flagellatus est, formula depicta est; qui tamen post flagellationem solutus e vinculis, multis vixit annis.
320Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0812A
Quidam homunculus saecularis Diospolim civitatem in equo sedens ingressus eo in tempore quo ad expeditionem faciendam multa populorum millia undique conveniebant collecta, illam accedens intravit in domum in qua supra memorata marmorea exstat columna in se sancti confessoris Georgii habens depictam imaginem, ad quam quasi ad praesentem Georgium loqui coepit dicens: Me tibi Georgio confessori et meum commendo equum, et ut per orationem virtutum tuarum ab universis bellorum atque morborum, aquarumque periculis liberati, ambo hanc usque urbem post expeditionis tempus incolumes reversi perveniamus; et si tibi ita Deus misericors nostram reversionem donaverit prosperare secundum optionem nostrae parvitatis, ego hunc meum, quem valde amo, equum, ipsum tibi pro munere donandum offeram in conspectu tuae assignaturus formulae.
321Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0813A
post equum ascensum descensumque per quatuor singulas vices, intrans domum, decem secum solidos afferens, et ad immobilem reversus equum; iterum in domum regressus huc atque illuc currebat: et tandiu illum nulla instigatione removere poterat, usquequo numerus solidorum LX adimpleretur congregatorum.
322Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0813A
Hoc itaque iuxta id quod desideras, totum auri pondus, videlicet LX solidos tibi munus offero, ipsum quoque meum equum, quem tibi prius promiseram post expeditionem condonandum, nunc tibi licet invisibilibus alligamentis vinculatum condono, sed mox, ut credo, resolvendum per tuam Deo honorificentiam.
323Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0813D
In eadem metropolitana civitate imago beatae Mariae in brevi tabula figurata lignea in pariete cuiusdam domus suspensa pendebat: de qua cum quidam stolidus et duricors homo percunctaretur cuius esset propria, a quodam respondente didicit quod esset sanctae Mariae semper virginis figura faciei, Quod audiens ille Iudaeus incredulus, diabolo instigante, eamdem de pariete valde iratus tulit imaginem, et ad vicinam cucurrit domum, ubi humana stercora per longarum foramina tabularum egesta supra sedentium ventribus egeri solent; ibidemque ob Christi ex Maria nati dehonorationem, imaginem Matris eius per foramen super humanum stercus inferius iacens proiecit, et ipse supersedens per idem foramen alvum purgans, proprii stercus ventris super thoracidam beatae Mariae paulo ante inibi depositam dimittens, stolidissime agens effudit, et post turpissimam illam ventris purgationem ille infelicissimus discessit homo.
324Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0813D
Igitur post illius discessum maligni, alius de Christianorum plebe supervenit, felix homo, zelotypus dominicarum rerum, sciens quod factum fuerat, imaginem sanctae Mariae requisivit, et inter humana stercora absconditam inveniens sublevavit, et diligenter abstergens et lavans aquis emundavit mundissimis, secumque in domo honorifice collocatam habuit.
325Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0728A
Hinc post hanc primam praefatiunculam de nostri vocamine praesulis, in exordio secundae, Deo auxiliante, intimare exordiar.
326Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0727
Hic anno secundo post Culedebrine bellum, aetatis vero suae 42, de Scotia ad Britanniam pro Christo peregrinari volens enavigavit.
327Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0729C
Fintenus consequenter percontatur, dicens: « Quem post se successorem reliquit?
328Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0730B
Aliaque die mihi soli seorsum prophetico sic profatus ore inter caetera dixit: Haec mea, o Batthenee, intentius debes audire verba; statim namque post meum de hoc ad Christum saeculo exspectatum, et valde desideratum transitum, quidam de Scotia frater, qui nunc bene iuvenilem bonis moribus agens aetatem, sacrae lectionis satis studiis imbutus, nomine Fintenus, ad te, inquam, perveniens humiliter expostulabit, ut ipsum suscipiens inter caeteros annumeres monachos.
329Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0731A
Unde subito restitit, et post se extendens manum, cervicem pueri tenet, ipsumque trahens ante faciem suam statuit, omnibusque, qui ibidem circiter astabant, dicentibus: « Dimitte, dimitte, quare hunc infelicem et iniuriosum retines puerum?
330Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0731C
Sed et multa alia hisdem diebus, quibus in Cloensi coenobio sanctus hospitabatur, revelante Spiritu Sancto prophetavit; hoc est, de illa quae post dies multos ob diversitatem Paschalis festi orta est inter Scotiae Ecclesias discordia, et de quibusdam angelicis frequentionibus sibi manifestatis: quibus quaedam intra eiusdem coenobii septa ab angelis tunc temporis frequentabantur loca.
331Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0732B
Abbasque ad coelum in prora sedens, palmas elevat; turbatum quoque et tam formidabile pelagus benedicit, quem tamen Dominus sic terret, non ut navis naufragio, in qua ipse resedit, undis obruatur, sed potius ad orandum intentius suscitetur, ut ad nos, Deo propitio, post transvadatum perveniat periculum.
332Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0732C
» VII. In tempore alio, hoc est, post multos annorum transcursus, cum esset vir sanctus in Iova insula, subito dicit ad suum ministratorem: « Cloccam pulsa, » cuius sonitu fratres incitati, ad ecclesiam, ipso sancto praesule praeeunte, ocius currunt, ad quos ibidem flexis genibus infit: « Nunc intente pro hoc populo et Aldano rege Dominum oremus, hac enim hora ineunt bellum.
333Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0732C
» Et post modicum intervallum egressus oratorium, respiciens in coelum, inquit: « Nunc barbari in fugam vertuntur; » Aldanoque quamlibet infelici, tamen concessa est victoria.
334Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0733A
» Quibus accitis secundum verbum Sancti, Euchodius adveniens; in sinu eius recubuit; statimque Sanctus eum osculatus benedixit, et ad patrem ait: « Hic est superstes, et rex post te regnaturus, et filii eius post eum regnabunt.
335Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0733A
» Sic omnia post suis temporibus plene adimpleta sunt, et Euchodius post patrem in regnum successit.
336Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0733C
Aidus enim rex, apud quem vinculatus es, de hoc mundo te praecedet, et post aliqua exilii tempora triginta annis in gente tua rex regnaturus eris, iterumque de regno effugaberis, et per aliquos eiulabis [Fort. exulabis] dies; post quos a populo renuntiatus [F. reinvitatus ut infra] per tria regnabis brevia tempora. » Quae cuncta iuxta vaticinationem Sancti plene expleta sunt.
337Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0733C
Nam post annos triginta de regno expulsus per aliquod exulavit spatium temporis, sed post a populo reinvitatus; non ut putabat, tribus annis, sed ternis regnavit mensibus; post quos continuo obiit.
338Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0734C
De quo peccato crastino die aliquibus paucis percontantibus intimavit, dicens: « Post paucos menses cum Lugaido nesciente infelix ille homuncio ad Iovam perveniet insulam.
339Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0735B
XIV. Alio itidem in tempore Lugbeus, cuius supra mentionem fecimus, quadam die ad Sanctum post frugum veniens triturationem, nullo modo eius faciem intueri potuit, miro superfusam rubore; valdeque pertimescens cito aufugit; quem Sanctus complosis paululum manibus revocat.
340Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0735B
» Et post aliquod modicum intervallum fiducialius, agens, audet Sanctum interrogare, inquiens: « Nunquid in hac hora aliqua tibi formidabilis ostensa visio erat?
341Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0735C
» Quae verba post aliquot menses veridica fuisse, sunt comprobata.
342Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0736A
» Post proinde haud grande intervallum ad Austrum prospiciens minister velum navis vidit ad portum appropinquantis; quam cum Sancto adventantem demonstraret: « Cito surgito, inquiens [F. inquit]: eamus proselyto obviam, cuius veram Christus suscepit poenitentiam.
343Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0736B
» Qui surgens gaudenter a Sancto susceptus, ad Baitheneum tunc temporis in campo Longo praepositum commorantem, post aliquot est emissus dies in pace commigrans.
344Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0737B
Similiter et alter post septem alios dies infirmatus eiusdem in fine hebdomadis ad Dominum feliciter migravit.
345Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0737B
» Et ecce quasi post unius intervallum horae navicula ad eumdem supervenit portum, cuius in prora quidam advectus est decrepitus senex Geone primarius cohortis, quem bini iuvenes de navi sublevantes, ante beati viri conspectum deponunt.
346Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0737C
Qui statim verbo Dei a Sancto per interpretem recepto credens, ab eodem baptizatus est; et post expleta baptizationis mysteria, sicut Sanctus prophetizavit, eodem in loco consequenter obiit, ibidemque socii congesto lapidum acervo sepeliunt, qui hodieque in hac ora cernitur maritima, fluviusque eiusdem loci, in quo idem baptisma acceperat, ex nomine eius in hodiernum diem nominatus et ab accolis vocitatus.
347Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0738B
Et post aliquantum tempus Sanctus in spiritu praevidens vicinam furis mortem, ad Baltheneum eo tempore praepositum, commorantem in campo Lunge mittit, ut eidem furi quoddam pingue pecus, et septem modias novissima mittat munera.
348Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0738C
Alio tempore, Sanctus cum iuxta stagnum Dei prope ostium fluminis, quod Latine bos dicitur, die aliqua cum fratribus sederet, quidam ad eos Scoticus poeta devenit, qui cum post aliquam recessisset sermocinationem, fratres ad Sanctum: « Cur, aiunt, a nobis regrediente Coronano aliquod ex more suae artis canticum non postulasti modulabiliter decantari?
349Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0739A
» Post haec illius verba narratoris, idem Lugbeus Christi miles Sanctum seorsim coepit interrogare, dicens: « Quaeso mihi de his talibus narres propheticis revelationibus, quomodo si per visum tibi, an auditum, an alio hominibus incognito manifestantur modo?
350Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0739C
Quem etiam et noster Columba in spiritualium visionum narratione secutus est, superius memorata, quam ab eo supra dictus vir, quem plurimum Sanctus amabat, magnis precibus praemissis vix potuit extorquere: sicut ipse coram aliorum personis Sanctorum post sancti Columbae transitum testatus est, a quibus haec quae de Sancto supra narravimus indubitanter didicimus.
351Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0740B
Tum proinde hanc de sacro ore profert vocem, dicens: « Hic meus non solum hac vice nunc non morietur puer, sed etiam post meum obitum annis multis vivet.
352Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0740B
Nam Diormitius statim post Sancti exaudibilem precem, plenam recuperavit salutem.
353Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0740B
Per multos quoque annos post Sancti ad Dominum emigrationem supervixit.
354Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0740D
» Itaque idem Ernanus post non multos dies quadam molestatus aegrimonia ad Sanctum volens reportatus est; cuius in perventione valde gavisus ire obvius ad portum coepit.
355Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0741C
Post aliquot annorum excursus idem supra memoratus Gorens casu aliqua die sub navi residens, cultello proprio christiliam de castili eradebat: tum deinde alios prope inter se belligerantes audiens citius surgit, ut eos a belligeratione separaret, eodemque cultello illa subitatione negligentius in terra demisso eius genicula offensa graviter vulnerata est; et tali faciente comite causa ei mortificationis oborta est: quam ipse continuo, secundum sancti vaticinationem viri, mente perculsus recognovit, postque aliquantos menses eodem aggravatus dolore moritur.
356Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742A
Nam de Aquilonari Hiberniae regione quaedam hospita grus, ventis per longos aeris agitata circuitus, post nonam diei horam valde fessa et fatigata superveniet, et pene consumptis viribus coram te in littore cadens recumbet, quam misericorditer sublevare curabis, et ad propinquam deportabis domum; ibidem hospitaliter receptam per tres dies et noctes ei ministrans sollicite cibabis, et post expleto recreata triduo nolens ultra apud nos peregrinari, ad priorem Scotiae dulcem, unde orta est, remeabit regionem, plene resumptis viribus.
357Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742A
» Obsecundat frater, tertiaque die post horam nonam, ut iussus fuerat, praescitae adventum praestolatur hospitae; adventantemque de littore levat lapsam, ad hospitium portat infirmam, esurientem cibat.
358Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742A
Cui ad monasterium vespere reverso Sanctus, non interrogans, sed narrans, ait: « Benedicat te Deus, mi fili, qui peregrinae bene ministrasti hospitae, quae in peregrinatione non demorabitur, sed post ternos soles ad patriam repedabit.
359Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742C
» Quae eius veridica suo tempore post multos vaticinatio expleta est annos.
360Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0743A
» XXXII. Eodem in tempore Conallus episcopus pene innumerabilibus xeniis beato viro hospitium praeparavit post condictum supra memoratorum regum turba prosequente multa, revertenti.
361Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0744C
Quibus ad plebeium, Frindehanum nomine, iuxta Sancti iussionem missis, et coram eo cum tali commendatione adsignatis, gratanter accipiens, ait: Quomodo post medium aestivum tempus seges seminata contra huius terrae naturam proficicet?
362Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0745D
In hac enim praeterita nocte casu aliquo Maugina sancta virgo ab Oratorio post Missam domum reversa titubavit, coxaque eius in duas confracta est partes.
363Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0746A
» Et hoc sanctus addidit: « En ego ponam in huius capsulae operculo numerum viginti trium annorum, quibus sacra virgo in hac praesenti post eamdem salutem victura est vita.
364Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0746B
Nam statim ut Lugaidus ad sanctam pervenit virginem, aqua benedicta, sicut Sanctus commendavit, perfusa coxa, sine ulla morula condensato osse, plene sanata est; et in adventu sancti Columbae cum ingenti gratiarum actione gavisa, viginti tribus annis, secundum Sancti prophetiam, post sanitatem in bonis actibus permanens vixit.
365Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0746C
Talem eulogiam eadem soror et nutricia de manu fratris accipiens, in pariete super lectum suspendit, casuque post aliquantos contigit dies, ut idem viculus cum supra dictae domuncula feminae flamma vastante totus concremaretur.
366Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0746C
Mirum dictu, illius parietis particula, ne beati viri in ea deperiret suspensa benedictio, post totam ambustam domum stans illaesa permansit; nec ignis ausus est attingere binales, in quibus talis pendebat salis petra, sudes.
367Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0746D
Multorum namque transcursis annorum circulis post beati ad Dominum transitum viri, quidam iuvenis de equo lapsus in flumine mersus, et mortuus, viginti sub aqua diebus permansit.
368Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0746D
Qui sicuti sub ascella cadens, libros in pellicio reconditos sacculo habebat; ita etiam post supra memoratum dierum numerum est repertus sacculum cum libris inter brachium et latus continens.
369Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0747A
Et post orationem surgens, eiusdem rupis fontem benedixit, de qua consequenter aqua ebulliens abundanter fluxit, in qua continuo infantulum baptizavit, de quo et baptizato haec vaticinans intulit verba, inquiens: « Hic puerulus usque ad extremam longaevus vivet aetatem; in annis iuvenilibus carnalibus desideriis satis serviturus, et deinceps Christianae usque in exitum militiae mancipandus; in bona senectute ad Dominum emigrabit.
370Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0747C
Ille vero inprimis, elevata manu sancta, cum invocatione Christi nominis, manus lavat et pedes, tum deinde cum sociis de eadem a se benedicta bibit, ex illaque die daemones ab eodem recesserunt fonte, et non solum nulli nocere permissus est, sed etiam post Sancti benedictionem, et in eo lavationem, multae in populo infirmitates per eumdem sanatae sunt fontem.
371Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0748A
Et cum forte post nonam coepisset horam in oratorio eulogiam frangere, ocius deserit mensulam, unoque in pede inhaerente calceo, et altero prae nimia festinatione relicto, festinanter pergit hac cum voce ad ecclesiam: Non est nobis nunc tempus prandere, quando in mari periclitatur navis sancti Columbae.
372Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0748B
Post haec illius verba oratorium ingressus flexis genibus paulisper oravit, eiusque orationem exaudiente Domino, illico tempestas cessavit, et mare valde tranquillum factum est.
373Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0748D
» Cui sic prolato beati viri verbo, eadem hora auster obsecundans ventus se in aquiloneum convertit flatum, et ita in eadem die uterque vir sanctus alter ab altero in pace aversus, Baitheneus mane ad Aethicam terram, Columbanus post meridiem Hiberniam incipiens appetere, plenis enavigavit velis, et flatibus secundis.
374Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0748D
Post illa in die sancti Columbani egressum, Sanctus hoc de illo propheticum Columba protulit verbum: « Vir sanctus Columbanus, cui emigranti benediximus, nusquam in hoc saeculo faciem videbit meam.
375Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0748D
» Quod ita post expletum est.
376Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0749A
Hic idem post vaccarum reversus mulsionem, in dorso portans vasculum novo plenum lacte, dicit ad Sanctum, ut iuxta morem tale benediceret onus.
377Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0750B
Unde forte non immerito eidem maligno accidit viro, ut tertia vice post eiusdem domus tertiam depraedationem, beatum virum, quem quasi longius despexerat, propius appropinquantem ad navim revertens praeda onustus cum sociis obvium haberet.
378Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0750D
» Post aliquantum paucularum interventum morarum, die serenissima, ecce, de mari oborta, sicut Sanctus dixerat, nubes cum magno fragore venti emissa raptorem cum praeda inter Maleam et Colosum insulam inveniens subito turbato submersit medio mari; nec ex eis, iuxta verbum Sancti, qui navi inerant, vel unus evasit; mirumque in modum toto circumquaque manente tranquillo aequore, talis una rapaces ad inferna submersos prostravit procella; misere quidem, sed digne.
379Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0750D
Quem cum tali commendatione de sancti manu viri suscepisset commendatum, post paucos dies dolose agens crudeli eum iussione trucidavit.
380Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0751A
Et post dies aliquot autumnalium mensium, eo iubente, scrofa nucum impinguata nucleis iugulatur, necdum aliis eiusdem viri iugulatis suibus.
381Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0752A
Et post aliquantum diecularum intervallum paucarum unus filiorum patrisfamilias gravi corruptus aegritudine, usque ad confinia mortis et vitae perductus est.
382Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0752B
Ubi illico flexis genibus faciem ubertim lacrymis irrigans, Christum precatur Dominum, et post ingeniculationem surgens oculos convertit ad mortuum dicens: « In nomine Domini Iesu Christi resuscitare, et sta super pedes tuos.
383Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0753C
XXII. Post supra memorata peracta, quadam die, Broichanus ad sanctum proloquens virum, infit: « Dicito mihi, Columba, quo tempore cupis enavigare.
384Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0754A
Quo facto, omni inspectante turba, navigium contra flatus mira vectum occurrit velocitate; et post haud grande intervallum venti contrarii ad itineris ministeria cum omnium admiratione revertuntur.
385Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0755B
» Post haec verba mendicus uxori consentiens, pergit, et tollit de terra veru intra domum quasi amans illud secus parietem posuit, in quo mox domesticus eius incidens canis disperit.
386Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0756B
Cui Sanctus, illum consolatus ait: « Noli, frater, pro fragilibus contristari rebus: uter quem salatia sustulit ad suum locum post tuum egressum reportabit venalia.
387Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0756B
» Eadem die post Lugaidi de Iova insula emigrationem, hora transacta nona Sanctus ex circumstantibus sic profatus, ait: Nunc ex vobis unus ad aequor pergat, utrem de quo Lugaidus querebatur, et quem salatia sustulerat unda, nunc [Fort., vinalia venalia] venilia retrahens, in loco unde subtractus est, repraesentavit.
388Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0756D
Et post precationem oratorium egressus ad fratres profatur occurrentes, inquiens: « Nunc propitius Dominus Iesus de muliere progenitus opportune miserae subveniens eam de angustiis liberavit, et prospere prolem peperit; nec hac morietur vice.
389Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0757D
XXIX. Alio in tempore Cormacus, Christi miles, de quo in primo huius opusculi libello breviter aliqua commemoravimus, pauca etiam secunda vice, conatus est eremum in oceano quaerere, qui postquam a terris infinitum oceanum plenis enavigavit velis, iisdem diebus sanctus Columba cum ultra dorsum moraretur Britanniae, Brudeo rege praesente Orcadum regulo commendavit, dicens: « Aliqui ex nostris nuper emigraverunt, desertum in pelago intransmeabili invenire optantes, qui si forte post longos circuitus Orcadas devenerint insulas, huic regulo cuius obsides in manu tua sunt, diligenter commenda, ne aliquid adversi intra terminos eius contra eos fiat.
390Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0757D
» Hoc vero Sanctus ita dicebat, quia in spiritu praecognovit quod post aliquot menses idem Cormacus esset ad Orcadas venturus.
391Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0757D
Post aliquantum paucorum intervallum mensium cum sanctus in Iova commoraretur insula, quadam die coram eo eiusdem Cormaci mentio ab aliquibus subito oboritur sermocinantibus, et taliter dicentibus.
392Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0758A
» Et post quasi unius horae interventum, mirum dictu!
393Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0758B
Unde contigit ut post decimam eiusdem quarti et decimi horam diei quidam pene insustentabiles undique, et valde formidabiles consurgerent terrores.
394Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0758D
Et post orationem cito surgit, et abstinens lacrymas gaudenter grates Deo agit, dicens: « Nunc, fratres, nostris congratulemur, pro quibus oramus caris, quia Dominus nunc austrum in aquilonarem convertit flatum, nostros de periculis commembres retrahentem, quos huc ad nos iterum reducet.
395Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0759A
Per multos post dies et navis Cormaci ad terras reducta est, et pervenit Cormacus ad sanctum Columbam, et se, donante Deo, facie ad faciem cum ingenti omnium admiratione repraesentavit, et non mediocri laetatione.
396Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0759D
Angelus Domini in somnis genitrici venerabilis viri nocte quadam inter conceptum eius et partum apparuit, eique quasi quoddam mirae pulchritudinis peplum assistens detulit, in quo veluti universorum decolorosi colores florum depicti videbantur, quodque post aliquod breve intervallum eius de manibus reposcens abstulit, elevansque et expandens in aere dimisit vacuo.
397Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0760C
II. Alia in nocte eiusdem beati pueri nutritor, spectabilis vir vitae, presbyter, post Missam ab ecclesia ad hospitiolum revertens, totam invenit domum clara irradiatam luce.
398Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0760C
III. Post multorum intervalla temporum cum a quadam synodo pro quibusdam venialibus et excusabilibus causis, non recte, ut post in fine claruit, sanctus excommunicaretur Columba, ad eamdem contra ipsam collectam venit congregationem.
399Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0762A
Qui eodem momento post Sancti de domo recessum viri, praesentem finivit vitam.
400Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0764A
Ipse vero contra tales aemulos unus homo innumeros accepta Pauli armatura apostoli, forti conflictu dimicabat, et ita ex maiore diei parte utrinque dimicatum est, nec innumerabiles unum vincere poterant, nec eos unus de sua valebat insula repellere; donec angeli Dei, ut Sanctus post quibusdam non multis retulerat, in adminiculum adfuere, quorum timore perturbati daemones loco cessere.
401Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0764A
Eademque die, Sanctus ad monasterium post daemoniorum reversus de sua insula effugationem, hoc de eisdem turmis hostilibus verbum profatur, inquiens: Illi exitiabiles aemuli, qui hac die de huius terrulae, Deo propitio, regione angelis nobis subvenientibus, ad aethicam fugati sunt terram, ibidem saevi invasores fratrum monasteria invadent, et pestilentes inferent morbos, quorum molestia infestati multi morientur.
402Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0764B
Et post interveniente biduo, ei revelante Spiritu: Bene, ait, Baitheneus auxiliante Deo, dispensavit, ut eiusdem Ecclesiae cui Deo auctore praeest in Campo Lunge, ieiuniis et orationibus collectio a Daemonum defendatur invasione; ubi nemo, excepto uno, qui mortuus est hac vice morietur.
403Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0765C
Et post alicuius temporis intervallum aliqui de Lagenea commeantes provincia, ea nocte eumdem obiisse nuntiant episcopum, qua Sancto ita revelatum est.
404Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0765D
Tum post lacrymosam et intentam orationem cito ante altarium surgens inter fratres pariter in oratione prostratos, laetificato vultu: Christo, ait, gratias agite; nunc enim sancti angeli sanctis obviantes animabus, et ipsum hospitem ereptum a daemonum belligerationibus, quasi victoriales liberarunt belligeratores.
405Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0766D
Et post aliquam cum beato sermocinationem viro illa coelestis caterva quasi se exploratam sentiens, ad summa citius repedavit coelorum.
406Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0766D
Beatus et ipse vir post angelicum condictum reversus ad monasterium, iterum collectis fratribus, cum quadam non mediocri obiurgatione inquirit quis de illis esset transgressionis obnoxius.
407Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0767A
Post egressum vero de corpore sancti viri illam coelestis coetus apparitionem fratribus cum grandi intimavit protestatione.
408Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0767C
Qui eorum obsecundans iussioni simul cum eis die Dominica ex more post Evangelii lectionem, ecclesiam ingreditur, ibidemque, dum Missarum solemnia celebrarentur, sanctus Brendenus, sicut post Concello et Cahinnecho intimavit, quemdam criniosum igneum globum, et valde luminosum de vertice sancti Columbae ante altare stantis, et sacram oblationem consecrantis, tam diu ardentem, et instar alicuius columnae sursum ascendentem vidit, donec eadem perficerentur sacrosancta mysteria.
409Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0767D
Sed et multa quaedam, ut ipse post coram paucis ad domum [Forte, admodum] professus est, occulta ab exordio mundi arcana aperte manifestata videbat.
410Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0768B
Et post aliquantum quasi horae unius intervallum vir venerandus Columba eamdem sacram ingreditur domum, simulque cum eo aurea lux de summa coeli altitudine descendens totum illud ecclesiae spatium replevit, sed et illius exedriolae separatum conclave, ubi se Virgnous, in quantum potuit, latitare conabatur, eiusdem coelestis claritas luminis per interiorem illius cubiculi ianuam, quae ex minore patebat parte erumpens, non sine aliquo formidabili repleverat terrore.
411Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0768C
Sanctus vero Columba post non prolixam orationem egreditur ecclesiam, Virgnoumque valde timoratum ad se crastina advocat die, hisque brevibus compellat verbis consolatoriis: Bene, o filiole, ingeminans hac praeterita nocte in conspectu Dei placuisti; oculos ad terram deprimendo, claritatis timore perterritus eius.
412Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0768C
Haec itaque predicabilis et admirabilis res post beati viri transitum multis eodem Virgnoo narrante innotuit.
413Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0769C
Tum post modicum alicuius momenti intervallum illa sapida et suavis laetificatio in moestam convertitur tristificationem.
414Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0770A
Qui continuo sanctam eius commendationem prompte promiserunt, et post talem promissionem vir venerandus sic ad eos proloquitur: Usque in hunc praesentem diem, inquiens, meae in Britannia peregrinationis ter deni completi sunt anni.
415Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0770C
XXVII. Annorum supra quatuor memoratorum termino iam appropinquante, post quorum completionem finem praesentis vitae veridicus praesagator sibi futurum fore multo ante praesciebat tempore, quadam die mense Maio, sicut in priore secundo scripsimus libro, ad visitandos operarios fratres, sanctus senex senio fessus plaustro vectus pergit, ad quos in occidua insulae Iovae laborantes parte, sic ea die exorsus est loqui, dicens: In Paschali solemnitate nuper Aprili peracta mense desiderio desideravi ad Christum Dominum, sicut et mihi ab eo concessum erat, si maluissem emigrare; sed ne vobis laetitia festivitatis in tristitiam verteretur, diem meae de mundo emigrationis paulo diutius protelari malui.
416Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0770D
Post eiusdem benedictionis verba Sanctus ad suum revehitur monasterium.
417Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0771D
Quam cum talem promissionem minister iuxta Sancti voluntatem flexis genibus terminasset, vir venerandus consequenter sic profatur: Haec in sacris voluminibus dies Sabbatum nuncupatur, quod interpretatur requies; et vere mihi haec est Sabbatum hodierna: quia huius praesentis laboriosae vitae mihi ultima est; in qua post meas laborationum molestias sabbatizo; et hac sequenti media nocte venerabili Dominica, secundum eloquia Scripturarum, patrum ingrediar viam.
418Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0771D
XXIX. Post haec Sanctus horreum egreditur, et ad monasterium revertens media residet via.
419Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0772C
Post haec verba de illo descendens monticellulo, et ad monasterium revertens sedebat in tugurio, Psalterium scribens, et ad illum trigesimi tertii psalmi versiculum perveniens, ubi scribitur: Inquirentes autem Dominum non deficient omni bono: Hic, ait, in fine cessandum est paginae: quae vero sequuntur Baltheneus scribat.
420Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0772D
Post talem superius memoratum terminatae versum perscriptum paginae Sanctus ad vespertinalem Dominicae noctis Missam ingreditur ecclesiam, qua continuo consummata, ad hospitiolum revertens in lectulo residet pernox, ubi pro stramine nudam habebat petram, et pro pulvillo lapidem, qui hodieque quasi quidam iuxta sepulcrum eius stat titulus monumenti.
421Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0773B
XXXI. Post felici appropinquante novissima paulisper hora Sanctus conticuit; tum proinde media nocte pulsata personante clocca, festinus surgens ad ecclesiam pergit, citiorque caeteris currens solus introgressus iuxta altare flexis in oratione genibus recumbit.
422Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0773C
Et post sanctam benedictionem taliter significatam continuo spiritum exhalavit.
423Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0774A
Iisdem diebus de Scotica remigans Hymba in insula reliquis diebus vitae suae permanens sancti Columbae monachis saepius enarrabat, qui videlicet Virgnous post multos in subiectatione inter fratres irreprehensibiliter expletos annos, alios duodecim in loco Anachoretarum in Miurbulcmar vitam deducens anachoreticam Christi victor miles explevit.
424Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0774C
Et postquam illa penetravit columna coelum, quasi post occasum solis tenebrae succedunt.
425Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0774D
XXXIII. Interea post sanctae egressum animae hymnis matutinalibus terminatis, sacrum corpus de ecclesia ad hospitium, unde paulo ante vivens venerat, cum canora fratrum reportatur psalmodia, honesteque ternis diebus et totidem noctibus honorabiles rite explentur exsequiae.
426Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0775A
XXXIV. Quidam namque aliquando unus de fratribus coram venerabili viro simpliciter loquens: Ad celebrandas, ait ad Sanctum, tuas post tuum obitum exsequias, ut putatur, totus harum provinciarum populus hanc Iovam remigans replebit insulam.
427Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0775A
Quod verbum eius propheticum statim post transitum ipsius omnipotentia Dei adimpleri fecit.
428Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0775B
Et post consummatam sepultionem viri continuo tempestate sedata, et cessante vento totum tranquillatum est aequor.
429Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 16 (auctor 1068-1081)
Post passionem.
430Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 50 (auctor 1068-1081)
Post hec.
431Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 93 (auctor 1068-1081)
43. Adalgario Hogerus succedit, qui et in brevi post moritur.
432Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 95 (auctor 1068-1081)
44. Hogero Reginwardus succedit, qui et ipse paulo post obiit.
433Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 116 (auctor 1068-1081)
Post hec.
434Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 159 (auctor 1068-1081)
Post.
435Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 164 (auctor 1068-1081)
Post mortem.
436Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 173 (auctor 1068-1081)
85. Libencius in Daniam episcopos ordinat et post breve moritur.
437Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 208 (auctor 1068-1081)
102. Hermannus succedit et post breve moritur.
438Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 219 (auctor 1068-1081)
Post cuius.
439Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 245 (auctor 1068-1081)
125. Post hec imperatorem.
440Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, cap.; 433 (auctor 1068-1081)
Post Nordmanniam.
441Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0466B (auctor 1068-1081)
([9.] Cap. 8.) Post passionem sancti Bonifacii Willehadus, et ipse Angligena, fervens amore martyrii, properavit in Fresiam, ubi consistens ad sepulcrum beati martyris, paganos facti penitentes suscepit, et credentium multa milia baptizavit.
442Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0466C (auctor 1068-1081)
Post haec missus in Saxoniam a Karolo rege, primus omnium doctorum maritimas et boreales Saxoniae partes ac Transalbianos populos ad christianam fidem provocavit.
443Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0471B (auctor 1068-1081)
([11.] Cap. 10.) Sedit igitur domnus et pater noster Willehadus post ordinationem suam annos duos, menses 3, dies 26, praedicavitque tam Fresos quam Saxones post martyrium sancti Bonifacii omnes annos triginta quinque.
444Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0473A (auctor 1068-1081)
Nec multo post clarissimus imperator Karolus obiens ( an. 814.) Ludvicum filium heredem imperii reliquit.
445Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0480B (auctor 1068-1081)
Post haec Leudericus, Bremensis episcopus, obiit, et sepultus est in ecclesia sancti Petri ab australi parte altaris.
446Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0482C (auctor 1068-1081)
([28.] Cap. 24.) Post haec scribitur in Vita beati antistitis, qualiter in Daniam veniens iuniorem Horicum in regno repperit.
447Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0485A (auctor 1068-1081)
(Cap. 27.) Supervixit autem post illam plenariam Hammaburg et Bremae copulationem annos septem.
448Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0487A (auctor 1068-1081)
Post mortem vero imperatoris Effera barbaries laxis regnabat habenis.
449Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0492C (auctor 1068-1081)
(Cap. 41.) Audivi autem ex ore veracissimi regis Danorum Suein, cum nobis stipulantibus numeraret atavos suos, Post cladem, inquit, Nortmannicam Heiligonem regnasse comperi, virum populis amabilem propter iustitiam et sanctitatem suam.
450Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0492C (auctor 1068-1081)
Successit illi Olaph, qui veniens a Sueonia, regnum optinuit Danicum vi et armis, habuitque filios multos, ex quibus Chnob et Gurd regnum optinuerunt post obitum patris.
451Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0495A (auctor 1068-1081)
Post haec migravit archiepiscopus anno Domini 909, 7 Idus Maii, et sepultus est in basilica sancti Mykaelis , quam ipse pro dilectione magistri super tumbam eius erexit.
452Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0495C (auctor 1068-1081)
Aliqua vero recitavit nobis clarissimus rex Danorum ita rogantibus: Post Olaph, inquit, Sueonum principem, qui regnavit in Dania cum filiis suis, ponitur in locum eius Sigerich.
453Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0495C (auctor 1068-1081)
Tanti autem reges, immo tyranni Danorum, utrum simul aliqui regnaverint, an alter post alterum brevi tempore vixerit, incertum est.
454Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0496A (auctor 1068-1081)
Huius corpus episcopi, cum post annos centum et viginti, diruta senio capellula, quaereretur, praeter cruces pallii et cervical episcopi, nichil potuit inveniri.
455Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0499A (auctor 1068-1081)
Quo iam post obitum sancti Ansgarii annis 70 nemo doctorum ausus est pertingere, praeter solum, ut legimus, Rimbertum.
456Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0502B (auctor 1068-1081)
Deinde postquam omnia ferme regna, quae post mortem Karoli defecerant, suo imperio subiugaret, in Danos arma corripuit, quos antea pater eius bello compressit.
457Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0505A (auctor 1068-1081)
([4.] Cap. 53.) Post haec cum rex victoriosissimus Otto, ad liberandum sedem apostolicam vocaretur in Italiam, consilium fertur habuisse, quem post se vicarium potestatis ad faciendam iusticiam relinqueret in his partibus quae barbaris confines sunt terminis.
458Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0505A (auctor 1068-1081)
Nondum enim post tempora Karoli, propter veteres illius gentis seditiones, Saxonia ducem accepit, nisi caesarem.
459Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0506A (auctor 1068-1081)
( an. 962.) A quo ipse mox coronatus, imperator et augustus a populo Romano consalutatus est, anno regni 28o, post coronatum Romae Karulum 153o.
460Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0508B (auctor 1068-1081)
Cuius ordinatio facta est anno imperatoris et nostri archiepiscopi 35, et sunt anni post ordinationem sancti Ansgarii 137.
461Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0515A (auctor 1068-1081)
Nunc ad ea quae post mortem imperatoris et reliqua tempestate nostri pontificis acta sunt, calamum dirigamus .
462Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0517A (auctor 1068-1081)
] Anglia, ut supra diximus et in gestis Anglorum scribitur, post mortem Gudredi a filiis eius Analaph, Sigtrih et Reginold, per annos fere centum permansit in ditione Danorum.
463Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0518A (auctor 1068-1081)
Igitur episcopi in Daniam ordinati sunt hii: Hored, Liafdag , Raginbrond, et post eos Harig, Stercolf, Folgbract , [Adelbrect ,] Merka et alii.
464Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0519B (auctor 1068-1081)
A quibus contra spem, quia pagani erant, humane receptus, post aliquot dies ex eodem vulnere deficiens, in confessione Christi migravit.
465Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0520B (auctor 1068-1081)
Sunt autem qui affirmant, per eum gratias sanitatum factas, et tunc cum adhuc viveret, et post mortem ad sepulcrum eius, et alia.
466Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0522C (auctor 1068-1081)
Capti sunt ibi marchio Sigafridus, comes Thiadricus et alii illustres viri, quos, vinctis post terga manibus, barbari traxerunt ad naves, et pedes eorum catena strinxerunt, totam exinde provintiam impuno praedantes.
467Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0524B (auctor 1068-1081)
([25.] Cap. 76.) Post vindictam ergo scelerum, quae in ecclesias Dei et christianos commiserat, [Suein rex victus] et a suis derelictus quippe quem Deus deseruit, errabundus et inops auxilii venit ad Nortmannos, ubi tunc filius Hacconis Thrucco regnavit.
468Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0527B (auctor 1068-1081)
Audivi ego a prudentissimo rege Danorum, Hericum, post susceptam christianitatem, denuo relapsum ad paganismum.
469Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0527B (auctor 1068-1081)
([28.] Cap. 80.) Post mortem diu optatam Herici Suein ab exilio regressus, optinuit regnum patrum suorum, anno depulsionis vel peregrinationis suae 14; et accepit uxorem Herici relictam, matrem Olaph, quae peperit ei Chnut.
470Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0528A (auctor 1068-1081)
] Olaph sane, qui post obitum patris Herici regnum super Suevos accepit, cum exercitu superveniens, infelicem Suein a regno expulit, et ipse optinuit Daniam.
471Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0528C (auctor 1068-1081)
[Uxor eius post mortem viri fame inediaque miserabiliter vitam consumpsit, ut digna erat.
472Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0529B (auctor 1068-1081)
Post mortem eius regnum in contentione remansit.
473Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0530B (auctor 1068-1081)
Deinde ligatis post tergum manibus confessores Dei per singulas civitates Sclavorum tracti sunt, [et aut verbere aut alio modo vexati], usque dum deficerent.
474Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0533A (auctor 1068-1081)
Et sermo est post obitum Adeldagi archiepiscopi, totam regionem Iudlant usque ad nostram aetatem in duos episcopatus bipartitam esse, tercio apud Arhusan deficiente.
475Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0535A (auctor 1068-1081)
Ad cuius restaurationem venerabilis metropolitanus asseritur post cladem Sclavonicam civitatem et ecclesiam fecisse novam, simul ex singulis congregationibus suis, quae virorum essent, tres eligens fratres, ita ut dudodecim fierent, qui in Hammaburg canonica degerent conversatione, vel qui populum converterent ab errore ydolatriae.
476Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0544A (auctor 1068-1081)
Corpus eius barbari laniatum post multa ludibria merserunt in paludem.
477Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0551A (auctor 1068-1081)
Ibi enim post cladem Sclavanicam, quam supra contigisse retulimus, Unwanus archiepiscopus et cum eo dux Bernardus castrum nobile de ruinis antiquae civitatis elevantes, ecclesiam et diversoria construxerunt omnia lignea.
478Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0552B (auctor 1068-1081)
(Cap. 108.) Post cuius mortem, ut ipse disposuit, succedunt in regnum filii eius Haroldus in Angliam, Suein in Nortmanniam, Hardechnut autem in Daniam.
479Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0553A (auctor 1068-1081)
Ille vero captivum cum honore recipiens Bremam duxit, et iuncta secum amicitia post aliquot dies regie donatum permisit abire.
480Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0554C (auctor 1068-1081)
[59.] Magnus autem rex pro iusticia et fortitudine carus fuit Danis, verum Sclavis terribilis, qui post mortem Chnut Daniam infestabant.
481Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0555A (auctor 1068-1081)
Eodem vero tempore Godescalcus post mortem Chnut regis et filiorum eius rediens ab Anglia, contra Sclavaniam venit infestus, omnes impugnans, magnumque paganis terrorem incutiens.
482Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0557C (auctor 1068-1081)
Palleum archiepiscopale, ut decessores sui, per legatos accepit a supradicto papa Benedicto, quem in ordine Romanorum pontificum post apostolos fuisse 147 mum repperimus.
483Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0563B (auctor 1068-1081)
([9.] Cap. 125.) Post haec imperatorem ab Italia revertentem archiepiscopus noster fertur Bremam vocasse, occasione data, quasi, Lismonam visere deberet vel regem Danorum invitare ad colloquium, sed revera ut fidem exploraret ducum.
484Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0564A (auctor 1068-1081)
Qui et ipse non post multos dies a filio Thietmari comprehensus, et per tybias suspensus inter duos canes efflavit, unde et ipse ab imperatore comprehensus et perpetuo est exilio dampnatus .
485Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0566A (auctor 1068-1081)
Verum sanctissimus rex Edwardus cum iusticia regnum gubernaret, tunc quoque pacem eligens, victori obtulit tributum, statuens eum, [ut supra dictum est ,] post se regni heredem.
486Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0570A (auctor 1068-1081)
Eodem tempore mortuus est rex Sueonum Emund, post quem levatur in regnum nepos eius Stinkel, de quo supra diximus.
487Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0589C (auctor 1068-1081)
Post cuius obitum filii eius Ordolf et Hermannus hereditatem patris acceperunt, malo omine Bremensis ecclesiae.
488Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0590C (auctor 1068-1081)
Cuius audita querela, comes secundum iudicium palatii relegatus in exilium, post annum clementia regis absolutus est.
489Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0597B (auctor 1068-1081)
Post mortem sanctissimi regis Anglorum Eduardi, contendentibus pro illo regno principibus, Haroldus quidam Anglorum dux, vir maleficus, sceptrum invasit.
490Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0598A (auctor 1068-1081)
Haroldus ibi cecidit, et post eum ex Anglis fere centum milia.
491Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0598A (auctor 1068-1081)
([15.] Cap. 170.] In Sueonia per idem tempus Christianissimus rex Stinkel defunctus est, post quem certantibus de regno duobus Hericis, omnes Suedorum potentes feruntur occubuisse in bello.
492Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0601A (auctor 1068-1081)
Post multum vero temporis in episcopatum regressus, coepit rationem ponere cum servis et villicis suis, invenitque omnia bona et reditus fructuum non minus dissipata quam si domi esset.
493Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0603C (auctor 1068-1081)
Et haec omnia cum saepe antea facta sint et praesente archiepiscopo, intolerabiliter autem illo absente ac post diem expulsionis suae.
494Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0603C (auctor 1068-1081)
([24.] Cap. 184.) Multo igitur labore multisque largitionibus in vanum consumptis, metropolitanus tandem post triennium expulsionis suae voti compos effectus, in pristinum gradum curiae restitutus est , mox quoque succedentibus prosperis, summam rerum, quod est vicedomnatus, iam septies consul meruit.
495Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0605B (auctor 1068-1081)
Siquidem mores viri, licet semper a communi mortalium habitudine dissentirent, circa terminum vero inhumani intolerabilesque et alieni a semet ipso videbantur, maxime post diem expulsionis suae vel devastationis parrochiae, quae simul comitata est.
496Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0605C (auctor 1068-1081)
Post illum, inquam, diem pudore, ira doloreque maiori quam sapientem virum decuit permotus, quia recuperandi bona ecclesiae non invenit consilium, ex nimia sollicitudine multiformium angustiarum, non audeo dicere insanus, sed impos mentis effectus est.
497Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0609A (auctor 1068-1081)
Videturque mihi periculosum esse ut talis homo qui, dum viveret, propter adulationes perditus est, ei nos scribentes aut loquentes post mortem adulari debeamus.
498Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0612C (auctor 1068-1081)
([139.] Cap. 198.) Nam et alia multa reliquit signa penitentiae vel conversionis suae ex quibus hoc memorabile est, quod post vastationem ecclesiae vel diem expulsionis suae, cum superviveret quinquennium, numquam est balneis usus, numquam est hylaris visus, raro processit in publicum vel ad convivium, nisi ad curiam isset aut diei festi necessitas poposcisset.
499Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0616A (auctor 1068-1081)
Adalbertus, Hammaburgensis archiepiscopus venerabilis, vicarius noster, litteris et legatis suis conquestus est, quod quidam Edbertus, Farriensis episcopus, multis criminibus involutus, ad synodum suam per triennium vocatus, venire contempserit; quod quia consilio quorundam vestrorum dicitur esse factum, mandamus et apostolica auctoritate praecipimus, ut ab huiusmodi recedatis omnino consilio, eumque ad audientiam praedicti fratris nostri ire admoneatis, quatinus post factam examinationem canonice iudicetur.
500Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0623A (auctor 1068-1081)
Qui mox consecravit in Ripam Oddonem, in Arhusan Christianum, in Wiberch Heribertum, in Wendilam Magnum, cui, dum post ordinationem rediret, in Albia naufrago subrogavit Albricum.